Θεία Kοινωνία -- Holy Communion

Our Salvation ( Elder Paisios )

God is kind, He wants us all to be saved. If only a few were to be saved,why then was Christ crucified?


The gate into Paradise is not narrow.There is room for all those who bow humbly and are not puffed up with pride, as long as they repent and give the burden of their sins to Christ, then there is plenty of room to pass through the gate.


Man can be saved with a single humble thought, or with a proud one lose everything.


Elder Paisios

Praying ( St. Joseph of Optina )

When you begin to pray, begin to think of your sins and weep for them, this is how you should pray.

St. Joseph of Optina

Believe in me and trust in me ( St. Theophan the Recluse )

All who truly believe in Him and cleave to Him with all their soul are changed into His image by the power of His Resurrection.
 
St. Theophan the Recluse

Ο καθενας μας εχει πνευματικό αγώνα ( Αγιος Νεκταριος )

Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι νὰ γίνουμε τέλειοι καὶ ἅγιοι. Νὰ ἀναδειχθοῦμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἂς προσέξουμε μήπως, γιὰ χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τὴ μέλλουσα, μήπως, ἀπὸ τὶς βιοτικὲς φροντίδες καὶ μέριμνες, ἀμελήσουμε τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας.

Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ ἡ προσευχὴ ἀπὸ μόνες τους δὲν φέρνουν τοὺς ἐπιθυμητοὺς καρπούς, γιατί αὐτὲς δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ἀποτελοῦν τὰ μέσα γιὰ νὰ πετύχουμε τὸ σκοπό.

Στολίστε τὶς λαμπάδες σας μὲ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τὰ πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τὴν καρδιά σας ἀπὸ κάθε ρύπο καὶ διατηρῆστε τὴν ἁγνή, γιὰ νὰ ἔρθει καὶ νὰ κατοικήσει μέσα σας ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σᾶς πλημμυρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὶς θεῖες δωρεές.

Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καὶ ἡ φροντίδα σ’ αὐτὰ νὰ εἶναι. Αὐτὰ ν’ ἀποτελοῦν σκοπὸ καὶ πόθο σας ἀσταμάτητο. Γί’ αὐτὰ νὰ προσεύχεστε στὸ Θεό. Νὰ ζητᾶτε καθημερινὰ τὸν Κύριο, ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά σας καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Καὶ ὅταν Τὸν βρεῖτε, σταθεῖτε μὲ φόβο καὶ τρόμο, ὅπως τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, γιατί ἡ καρδιά σας ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ βρεῖτε τὸν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τὸ χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τοὺς ὑπερήφανους, ἐνῷ ἀγαπάει καὶ ἐπισκέπτεται τοὺς ταπεινοὺς στὴν καρδιά.

Ἂν ἀγωνίζεσαι τὸν ἀγώνα τὸν καλό, ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἐνισχύσει. Στὸν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τὶς ἀδυναμίες, τὶς ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δὲν ἀγωνίστηκε, δὲν γνώρισε τὸν ἑαυτό του.

Προσέχετε καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμα παραπτώματα. Ἄν σᾶς συμβεῖ ἀπὸ ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μὴν ἀπελπιστεῖτε, ἀλλὰ σηκωθεῖτε γρήγορα καὶ προσπέστε στὸ Θεό, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ σᾶς ἀνορθώσει.

Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ ἐλαττώματα βαθιὰ ριζωμένα, πολλὰ εἶναι καὶ κληρονομικά. Ὅλα αὐτὰ δὲν κόβονται μὲ μία σπασμωδικὴ κίνηση οὔτε μὲ τὴν ἀδημονία καὶ τὴ βαρειὰ θλίψη, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή, μὲ καρτερία, μὲ φροντίδα καὶ προσοχή.

Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια. Γί’ αὐτὸ εἶναι βλαβερὴ καὶ ἐπικίνδυνη, καὶ πολλὲς φορὲς παροξύνεται ἀπὸ τὸ διάβολο, γιὰ ν’ ἀνακόψει τὴν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.

Ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεστε στὸ Θεὸ νὰ σᾶς δυναμώνει. Νὰ ἀντιμετωπίζετε μὲ ὑπομονὴ τὶς πτώσεις σας καί, ἀφοῦ γρήγορα σηκωθεῖτε, νὰ τρέχετε καὶ νὰ μὴ στέκεστε, σὰν τὰ παιδιά, στὸν τόπο ποὺ πέσατε, κλαίγοντας καὶ θρηνώντας ἀπαρηγόρητα.

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεστε, γιὰ νὰ μὴν μπεῖτε σὲ πειρασμό. Μὴν ἀπελπίζεστε, ἂν πέφτετε συνέχεια σὲ παλιὲς ἁμαρτίες. Πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς εἶναι καὶ ἀπὸ τὴ φύση τους ἰσχυρὲς καὶ ἀπὸ τὴ συνήθεια. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ὅμως, καὶ μὲ τὴν ἐπιμέλεια νικιοῦνται. Τίποτα νὰ μὴ σᾶς ἀπελπίζει.

Ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς



Αγιος Νεκταριος

Αγαπη για το Θεο ( Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος )

1. Οἱ ψυχὲς ποὺ ἀγαποῦν τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀλήθεια, δὲν ὑποφέρουν οὔτε τὴν παραμικρὴ ἐλάττωση τοῦ ἔρωτά τους πρὸς τὸν Κύριο. Ἀλλὰ καρφωμένες ὁλοκληρωτικὰ στὸ σταυρό Του αἰσθάνονται μέσα τους τὴν Πνευματικὴ προκοπή. Πληγωμένες λοιπὸν ἀπὸ τὸν πόθο Του, κι ἄν ἀκόμη ἀξιωθοῦν Θεία μυστήρια καὶ μετάσχουν εὐφροσύνης καὶ Χάριτος, δὲν ἔχουν πεποίθηση στὸν ἑαυτό τους, οὔτε νομίζουν ὅτι εἶναι τίποτε. Ἀλλὰ ὅσο ἀξιώνονται πνευματικὰ χαρίσματα τόσο ἐπιζητοῦν τὰ οὐράνια. Καὶ ὅσο περισσότερη προκοπὴ αἰσθάνονται, τόσο πιὸ λαίμαργες γίνονται γιὰ τὰ θεῖα. Καὶ ἐνῶ εἶναι πνευματικὰ πλούσιες, κάνουν σὰν νὰ εἶναι φτωχές. «Ὅσοι μὲ τρῶνε θὰ πεινάσουν κι' ἄλλο, καὶ ὅσοι μὲ πίνουν θὰ διψάσουν κι' ἄλλο», λέει ἡ Θεία Γραφή.

2. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ψυχὲς ἀξιώνονται νὰ λάβουν τὴν τέλεια ἐλευθερία ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ν' ἀποκομίσουν τὴν ἔλλαμψη καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴν πληρότητα τῆς Χάρης. Ὅσες ὅμως εἶναι ὀκνηρές καὶ ἀποφεύγουν τοὺς κόπους καὶ δὲν ἐπιζητοῦν τὸν ἁγιασμὸ τῆς καρδιᾶς ἀπὸ αὐτὴ ἐδῶ τὴ ζωή, ὄχι ἐν μέρει, ἀλλὰ ὁλοκληρωτικά. Αὐτὲς ἄς μὴ ἐλπίζουν νὰ κοινωνήσουν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ν' ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ πάθη τῆς κακίας• αὐτὲς κι' ἄν ἀξιωθοῦν τὴ Θεία Χάρη, ἐπειδὴ ξεγελιοῦνται ἀπὸ τὴν κακία, ἀφήνουν κάθε πνευματικὴ φροντίδα, διότι ἀπολαμβάνουν ὀλίγη πνευματικὴ γλυκύτητα. Ἔτσι οἱ ψυχὲς αὐτὲς εἶναι εὔκολο νὰ πέσουν σὲ ἔπαρση, διότι δὲν ἀγωνίζονται νὰ φτάσουν τὴν τέλεια ἀπάθεια. Καὶ καθὼς ἀρκοῦνται στὴ λίγη αὐτὴ ἐνίσχυση τῆς Χάρης καὶ προκόβουν ὄχι στὴν ταπείνωση, ἀλλὰ στὴν ἔπαρση, ἀπογυμνώνονται κάποτε κι' ἀπὸ τὸ χάρισμα ποὺ ἔλαβαν. Γιατὶ ἡ ψυχή, ποὺ ἀγαπάει ἀληθινὰ τὸν Θεό, κι' ἄν ἀκόμη μυριάδες ἀρετὲς κατορθώσει, ἔχει τέτοια μετριοφροσύνη, σὰν νὰ μήν ἔχει ἀρχίσει ἀκόμη νὰ ζεῖ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νοιώθει ἀπληστία καὶ ἔρωτα γιὰ τὴ Θεία ἀγάπη ποὺ ἐμπνέει ὁ Δεσπότης Χριστός.

3. Στὰ πνευματικὰ αὐτὰ μέτρα οὔτε μονομιᾶς οὔτε εὔκολα μπορεῖ νὰ φτάσει κανείς, ἀλλὰ ἀφοῦ προηγηθοῦν πολλοὶ κόποι καὶ ἀγῶνες καὶ περάσουν χρόνια μὲ δοκιμασίες καὶ ποικίλους πειρασμούς, μέχρι τὸ τέλειο μέτρο τῆς ἀπάθειας. Ἔτσι, ἀφοῦ δοκιμασθεῖ μὲ πόνους καὶ κόπους καὶ ὑποφέρει μὲ γενναιοψυχία ὅλους τοὺς πειρασμούς ποὺ προξενεῖ ἡ κακία, ἀξιώνεται νὰ λάβει τὶς μεγάλες τιμές καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸν Θεϊκὸ πλοῦτο. Ἔπειτα γίνεται καὶ κληρονόμος τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.


Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

Τα Πάθη του ανθρωπου ( Γεροντας Παϊσιος )

- Γέροντα, όταν κάποια γυναίκα μας πη: «δεν με κατάλαβε ο πνευματικός», τι πρέπει να της πούμε;

- Πέστε της: «Μήπως εσύ δεν του έδωσες να καταλάβη; Μήπως το σφάλμα είναι δικό σου;». Σ’ αυτές τις περιπτώσεις να προβληματίζετε τον άλλον, να μην τον δικαιολογήτε εύκολα. Τα πράγματα είναι πολύ λεπτά. Εδώ, βλέπεις, και τους πνευματικούς ακόμη τους μπερδεύουν.

- Και αν μας πη ότι δεν αναπαύεται στον πνευματικό της;

- Για να μην αναπαύεται, μήπως φταίει και αυτή, μήπως ζητά να την αναπαύη ο πνευματικός στο θέλημά της. Κάποιος, ας υποθέσουμε, αδιαφορεί για την οικογένειά του και έχουν συνέχεια φασαρίες με την γυναίκα του. Θέλει να την χωρίση και έρχεται και μου κάνει παράπονα, με την απαίτηση να πάρω το μέρος του, για να διαλύσω την οικογένεια του! Αν του πω: «εσύ είσαι ένοχος για όλη την ιστορία», αν δεν συναισθανθή την ενοχή του, θα πη ότι δεν τον ανέπαυσα. Λένε δηλαδή μερικού: «δεν με ανέπαυσε ο πνευματικός», γιατί δεν τους λέει να κάνουν αυτό που θέλουν.

Αν ο πνευματικός δικαιολογή τα πάθη του καθενός, μπορεί να τους αναπαύση όλους, αλλά δεν βοηθιούνται έτσι οι άνθρωποι. Αν είναι να αναπαύουμε τον καθέναν στα πάθη του, τότε ας αναπαύσουμε και τον διάβολο. Έρχεσαι λ.χ. εσύ και μου λες: «Η τάδε αδελφή μου μίλησε άσχημα». «Ε, σου λέω, μη δίνης σημασία σ’ αυτήν», και σε αναπαύω. Έρχεται μετά από λίγο αυτή η αδελφή και μου λέει για σένα: «Η τάδε αδελφή έτσι και έτσι έκανε». «Ε, τώρα, της λέω, καλά, δεν την ξέρεις αυτήν; Μην την παίρνης και στα σοβαρά». Την ανέπαυσα και αυτήν. Έτσι όλους τους αναπαύω, αλλά και όλους τους πεδικλώνω! Ενώ πρέπει να σου πω: «έλα εδώ· για να σου μιλήση έτσι η αδελφή, κάτι της έκανες», οπότε θα αισθανθής την ενοχή σου και θα διορθωθής. Γιατί, από την στιγμή που θα αισθανθής την ενοχή σου, όλα θα πάνε καλά. Η πραγματική ανάπαυση έρχεται, όταν τοποθετηθή ο άνθρωπος σωστά.

Σκοπός είναι πως θα αναπαυθούμε στον Παράδεισο, όχι πως θα αναπαυθούμε στην γη. Είναι μερικοί πνευματικοί που αναπαύουν τον λογισμό του άλλου, και μετά εκείνος λέει: «πολύ με ανέπαυσε ο πνευματικός», αλλά μένει αδιόρθωτος. Ενώ πρέπει να βοηθήσουν τον άνθρωπο να βρη τα κουσούρια του, να διορθωθή και στην συνέχεια να τον κατευθύνουν. Τότε μόνον έρχεται η πραγματική ανάπαυση. Το να αναπαύσης τον άλλον στα πάθη του, δεν είναι βοήθεια· αυτό για μένα είναι έγκλημα.

Για να μπορέση να βοηθήση ο πνευματικός δύο ανθρώπους που έχουν σχέση, πρέπει να έχη επικοινωνία και με τους δύο. Όταν ακούη λ.χ. λογισμούς δύο ανθρώπων που έχουν διαφορές, πρέπει να γνωρίζη και τις δύο ψυχές, γιατί ο καθένας μπορεί να παρουσιάζη το θέμα, όπως το καταλαβαίνει. Και να δεχθή να λύση τις διαφορές τους, μόνον αν δεχθούν να τις λύση σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, γιατί όλες οι άλλες λύσεις είναι ένας συνεχής πονοκέφαλος και χρειάζονται συνέχεια ασπιρίνες. Ύστερα να βάλη τον καθέναν στην θέση του· να μη δικαιώση κανέναν. Να πη στον καθέναν τα κουσούρια του, οπότε πελεκιέται το ένα στραβό, πελεκιέται και το άλλο, και έτσι συμφωνούν και συνεννοούνται.

Το μόνο καλό που έχω είναι αυτό: ποτέ δεν δικαιώνω κανέναν, έστω και αν δεν φταίη. Όταν λ.χ. έρχωνται οι γυναίκες και μου λένε ότι έχουν προβλήματα στην οικογένεια και φταίει ο άνδρας, κατσαδιάζω τις γυναίκες. Όταν έρχωνται οι άνδρες και κάνουν παράπονα για τις γυναίκες, κατσιάζω τους άνδρες. Δεν αναπαύω τον λογισμό τους, αλλά λέω τα στραβά του καθενός· λέω στον καθέναν αυτό που του χρειάζεται, για να βοηθηθή. Αλλιώς φεύγει αναπαυμένος ο ένας, φεύγει αναπαυμένος ο άλλος, και στο σπίτι πιάνονται μεταξύ τους. «Είχε δίκιο που μου είπε για σένα έτσι!». «Και σ’ εμένα ξέρεις τι είπε για σένα;». Θέλω να πω, κανέναν δεν αναπαύω στα πάθη του. Πολλούς μάλιστα τους μαλώνω πολύ – φυσικά για το καλό τους -, αλλά φεύγουν πραγματικά αναπαυμένοι. Μπορεί να φεύγουν πικραμένοι, αλλά μέσα τους καταλαβαίνουν ότι εγώ πικράθηκα πιο πολύ από αυτούς, και αυτό τους πληροφορεί.

- Μερικοί, Γέροντα, νιώθουν σιγουριά, όταν τους μαλώνετε.

- Ναι, γιατί δεν τον μαλώνω τον άλλον ξερά. Θα του πω ότι έχει αυτά τα καλά, για να τα αξιοποιήση, και αυτά τα κουσούρια, για να τα διορθώση. Όταν δεν του πης την αλήθεια, τότε, σε μια στιγμή που δεν κολακεύεται, παλαβώνει.





Γεροντας Παϊσιος

A miracle for a newborn from St. Ephraim of Nea Makri

St. Ephraim of Nea Makri


An astonishing miracle for a newborn from St. Ephraim of Nea Makri (amateur translation)
I wish, in my own manner, to thank God and St. Ephraim for the miracle which I was made worthy to experience.


I was pregnant, and 12/29/01 was my given due date. When that date came, and I still was not in labor, my doctor gave me another week. On the morning of January 2nd 2002 I began to experience strong pains, and I went to the Hospital. I was checked, and told that my Obstetrician would be called, because I was most likely in labor.


In a short time, the next day (January 3rd), the day of St. Ephraim, I gave birth. The child was born with a dark color, however, due to the lack of Oxygen, and began to cry after 30 minutes. This had occurred within me (as my labor was delayed), and I was in immediate danger also. The child was suffering from apnea, and they did not remove him from the incubator, so that they could support him with Oxygen, with the result being suffering continuous seizures. They took him that evening to the Children's Hospital “Agia Sophia”, and the physicians there diagnosed that the child was suffering from cerebral edema. The ground fell from beneath my feet, and the doctors did not give us much hope...They told us to pray that he leave this life (the child would either die, or we would receive him as a vegetable, for the seizures had destroyed his internal organs, and my baby's beating heart was weak). His situation remained critical, and our only hope was God and St. Ephraim, both of whom we entreated daily.


In 13 days, there was a second encephalogram, when the doctors did not want to tell us to results, so that we not be given hope. After two days, they announced the new results, that our child was totally well, and they did not understand how this occurred, as they thought he was doomed. Here I should say that during these 13 days, St. Ephraim revealed himself to us many ways.


My one aunt saw a dream: she was within a Church of St. Ephraim, and there was a little boy who was crying continuously. She picked him up to calm him down, and she got up and walked. When my aunt told us this, she went with my mother to the same Church. On the road, my mother asked St. Ephraim to show her some sign. As she was lighting her vigil lamp, it went out, and she thought that this was a sign that my child had died. When she went to light it again, before she could get the lighter out, it lit itself again alone. Then she understood that my child was alive, and that the very powerful St. Ephraim would help him. In my house, we heard knocking from our icons, and the odor of incense filled all of our rooms.


My baby stayed 17 days in the NICU. After all that I related above, he remained another 13 days in a normal room, where they began to slowly feed him some milk. After this, we were able to bring him home.


Time passed, and we had to go for follow-up in two months. A few days before, my other aunt saw a dream: she was in my house for a visit, and there was a young man with her with a white shirt and black pants. The young man came for the first time to my house, and I began to welcome him. Before I could show him his bedroom, he entered my room by himself, where I had the baby, and began to unbutton his cufflinks. When I prepared something to treat him, my aunt called him, and he told her: “Go ahead, I will stay to watch over the child.”


Then I felt at ease, because I knew that my child would have a protector throughout his life. At his first check-up, we saw a very good professor at the Hospital, and when she read his history, she called her co-workers, saying: “Come see the miracle of the century.”


The whole episode which my child endured left him only with damage to his auditory nerve, for which he wears a hearing aid. I thank the All-powerful God from the depths of my heart, for He is always with us, and grants His might to the Saints to work wonders, and to protect us during the difficult times of our lives.



Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!


http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2012/12/a-miracle-for-newborn-from-st-ephraim.html

Purification of your soul ( Elder Paisios )

- You must look after the purification of your soul on a daily basis. Do your spiritual work and say the Jesus Prayer. Your thoughts, will and desires are where your mind is. The submission of our spirit is the most important thing. In order to acquire a virtue, we must be humble and careful, so we can detect its opposite evil, and then pray to Christ to help us get rid of it. We don’t need to try too hard or be concerned how, when and in what way our heart will be able to acquire this virtue.

- A man once asked the Elder: "Father, when we read the writings of the Fathers of the Church, we notice the following phenomenon: some saints say that praying is of utmost importance and others talk about obedience or voluntary poverty. It is hard for someone to understand exactly what Christ is asking from us. When we think we must apply all these virtues at the same time, then we despair, as it is impossible to struggle for all of them at once. Our endeavor becomes a lot easier, when we realize that the acquisition of these virtues is the result of a single struggle. Could you please help me understand what exactly I should do in order to find the way leading to Christ?"

Elder Paisios responded: "Purification, divine justice, humility, love, obedience, voluntary poverty, and all virtues are one and the same. Christ wants us to eliminate our will to zero. If you obtain a single one of these virtues, bear in mind, that the rest are found in the one you just acquired; the same thing applies to our passions; one passion includes all others. Purification requires the soul to be pure and clean from our own will; divine justice is the abandonment of our own will to the will of God; humility is to humble our will and elevate God’s will; obedience means not to have a will and thus obey other people; prayer means to take our mind off our wishes and desires and concentrate on God. So, you see whichever virtue you apply, you are led to the same result, that is, to the elimination and purification of your own will. Man will spiritually progress and be benefited only when he manages to eliminate his will to zero. When the Americans want to send a missile to space, they do the same thing; they count from ten to zero. When they reach zero, then the missile is fired. The same applies to our soul; when our wills are eliminated to zero and our soul is cleansed, then it is elevated towards God!"

- The grace of God entered our soul through Holy Baptism; it is a gift granted to all of us. Sometimes, we think that God gave to a saint more gifts than others; this is wrong. Christ loves all of His children the same; it is we, however, who do not value and appreciate God’s gift to the same degree. When someone is grateful and believes that the grace of Christ, which he received through Holy Baptism, is inside his soul, he humbles his own will and purifies himself in order to allow divine grace to function. When divine grace functions inside a soul, it makes us think that God favored this person with more gifts. However, the truth is that this person loves Christ more, and through his humility, permits God to act on his behalf.

- We are in no way inferior to the Apostles. The Apostles were physically close to Christ, who helped them; however, we, too, have Him inside our soul since a very young age, through the grace of Holy Baptism. We should unload our soul from our passions and let divine grace dwell inside us. The more we purify ourselves, the more we allow for divine grace to function. When a soul is completely clean from its will and is totally humbled, then it can experience the grace of Christ and the fulfillment of all His promises.

- Since the term 'purification of the soul' was in a way unknown to me, I frequently asked the Elder to analyse it in detail. He suggested reading some sections of the Holy Bible, which would make it possible for me to turn inwards and face the ugliness of my soul, and thus gradually begin its purification.

Following are some of these texts:

2 Cor 6:16-18, 7:1 - "For we are the temple of the living God; as God said, 'I will live in them and move among them, and I will be their God, and they shall be my people. Therefore touching nothing unclean; then I will welcome you, and I will be a father to you, and you shall be my sons and daughters,' says the Lord Almighty."

2 Tim 2:20-21 - “In a great house there are not only vessels of gold and silver but also of wood and earthenware, and some for noble use, some for ignoble. If anyone purifies himself from what is ignoble, then he will be a vessel for noble use, consecrated and useful to the master of the house, ready for any good work."

2 Cor 7:1 - “Since we have these promises, beloved, let us cleanse ourselves from every defilement of body and spirit, and perfect holiness in the fear of God.”

2 Cor 10:3-5 - “For though we live in the world we are not carrying on a worldly war, for the weapons of our warfare are not worldly but have divine power to destroy strongholds. We destroy arguments and every proud obstacle to the knowledge of God, and take every thought captive to obey Christ.”

Phil 2:5-9 - “Have this mind among yourselves, which is yours in Christ Jesus, who, though he was in the form of God, did not count equality with God a thing to be grasped, but emptied himself taking the form of a servant, being born in the likeness of men. And being found in human form, he humbled himself and became obedient unto death, even death on a cross. Therefore God has highly exalted him and bestowed on him the name which is above every name.”

Mt 5:8 - “Blessed are the pure in heart for they shall see God.”

Mt 23:26 - “You blind Pharisee! First cleanse the inside of the cup and of the plate, and then the outside also will be clean.”

Lk 11:39 - "Now you Pharisees cleanse the outside of the cup and of the dish, but inside you are full of extortion and wickedness.”


Elder Paisios

Orthodox Quotes pt 2

Η Αχαριστία

Είτε προσευχόμαστε για τον εαυτό μας είτε για τους άλλους η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή.

Το πρόβλημα των άλλων να γίνεται και δικό μας πρόβλημα. Πρέπει να κάνετε προετοιμασία για την προσευχή. Να διαβάζετε ένα κομμάτι από το Ευαγγέλιο ή το Γεροντικό και μετά να προσεύχεσθε.

Χρειάζεται μια προσπάθεια για να μεταφερθεί ο νούς στο θείο χώρο. Η μελέτη μοιάζει με γλυφιντζούρι που μας δίνει ο Θεός για να μας οδηγήσει στα πνευματικότερα. Με τη μελέτη θερμαίνεται η ψυχή.

Να ζείτε στο κλίμα της διαρκούς δοξολογίας και ευχαριστίας του Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία.



Γεροντικο

Trust in the Lord

Law of God ( St. Nikon of Optina )

We must strive so that all of our life, as a whole, and not certain hours and days, is based on the Law of God.


We must arrange all of our activities so that they are in agreement with the will of God.


Only under these conditions will our heart be pure, and only the pure in heart will see God. ( Mathew 5:8 )



St. Nikon of Optina

Following the Spiritual Path ( Elder Sophrony of Essex )

Our sole care will be to continue in the world of Christ, to become His disciples and cease to be servants of sin.


Elder Sophrony of Essex

Πώς κάποιος χάνει την πίστη του !! ( Γεροντας Παϊσιος )

- Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ πίστευαν, έχασαν την πίστη τους;

- Αν δεν προσέχει κανείς στα θέματα της πίστεως και της λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται και μπορεί νά γίνει αναίσθητος, νά φθάσει σέ σημείο νά μην πιστεύει τίποτε.

- Μερικοί, Γέροντα, λένε οτι ή πίστη τους κλο­νίζεται, όταν βλέπουν να υποφέρουν καλοί άνθρωποι.

- Ακόμη κι αν κάψει ό θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει νά βάλει κανείς αριστερό λογισμό, άλλα νά σκεφθεί πώς ό Θεός, ο,τι κάνει, οπό αγάπη το κάνει. Ξέρει ό Θεός πώς εργάζεται. Γιά νά επιτρέψει νά συμβεί κά­ ποιο κακό, κάτι καλύτερο θά βγεί.

- Γέροντα, σήμερα ακόμη και τά πιστά παιδιά άμφιταλαντεύονται, γιατί στά σχολεία υπάρχουν καθη­γητές πού διδάσκουν την αθεΐα.

- Γιατί νά άμφιταλαντεύωνται; Ή Άγια Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους άποστόμωσε μέ την κατά Θεόν γνώση και τήν σο­φία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες τήν έχουν προ­στάτιδα τής επιστήμης.

Στα θέματα τής πίστεως και στα θέματα τής πα­τρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις· πρέπει να είναι κα­νείς αμετακίνητος, σταθερός.

- Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ο,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δέν έχω αυτήν την πίστη. Που οφείλεται αυτό;

- Στην κοσμική λογική πού έχεις. Ή κοσμική λογική κλονίζει τήν πίστη. «Έάν έχητε πίστιν καί μή διακρίθήτε, πάντα όσα έάν αίτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ό Κύριος. "Ολη ή βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαΰμα. "Ενα σύν δύο δέν κάνει πάντα τρία- κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!

Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο.

Γιατί, αν ό άνθρωπος δέν έχει καλή διάθεση, τίποτε δέν καταλα­βαίνει. Νά, και γιά τήν Σταύρωση τοϋ Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες - μέχρι και τί θά κάνουν τά ιμάτια Του, τί θά κάνουν τά χρήματα της προδοσίας, ότι θά αγοράσουν μ' αυτά τόν αγρό τοϋ Κεραμέως, γιά νά θάβουν τους ξένους -, άλλα οι Εβραίοι πάλι δέν καταλάβαιναν. «Ό δέ παράνομος Ιούδας ουκ ήβουλήθη συνιέναι»...


Γεροντας Παϊσιος

ΠΩΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΚΟΥΝΕ ΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΑΣ.

Ίσως έχεις ακούσει κάποιους να ρωτάνε: «Πώς ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας;». Ίσως κι εσύ η ίδια να έχεις αναρωτηθεί για το ίδιο πράγμα. Απαντήσεις και απαντήσεις έχουν δοθεί, μα το ερώτημα παραμένει ακόμη αναπάντητο. Κατά τη γνώμη μου, αν δεχθούμε την ύπαρξη ενός στοιχείου, όπως ο αιθέρας, τότε δεν είναι δυνατό να μην ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας. Ξέρεις πώς λειτουργεί ο ηλεκτρικός τηλέγραφος; Στην Πετρούπολη, για παράδειγμα, ενεργοποιούν έναν ειδικό μηχανισμό. Την ίδια στιγμή η ενέργεια αυτή αντανακλάται σ’ έναν όμοιο μηχανισμό, που βρίσκεται, ας πούμε, στη Μόσχα.

Τότε και ο δεύτερος μηχανισμός ενεργοποιείται όπως ο πρώτος. Γιατί; Επειδή οι δύο μηχανισμοί, πρώτον, είναι του ίδιου τύπου και, δεύτερον, συνδέονται με σύρμα. Η επικοινωνία μας με τους αγίους γίνεται με όμοιο τρόπο. Εμείς και οι άγιοι είμαστε σαν τις τηλεγραφικές συσκευές, σαν δύο μηχανισμοί του ιδίου τύπου, και ο αιθέρας, το στοιχείο δηλαδή μέσα στο οποίο κινούνται οι άγιοι και το οποίο συνάμα περιβάλλει την ψυχή μας, είναι… το σύρμα! Όταν μέσα στην ψυχή μας ενεργεί προσευχή αληθινή, προσευχή ειλικρινής και καθαρή, η προσευχή αυτή, διαμέσου του στοιχείου που περιβάλλει την ψυχή, πετάει σαν ακτίνα φωτός προς τους αγίους και τους μεταφέρει τα αιτήματά μας.

Δεν μεσολαβεί κανένα χρονικό διάστημα ανάμεσα στη στιγμή που κάνουμε στην προσευχή μας και στη στιγμή που αυτή ακούγεται από τους αγίους. Αμέσως μας ακούνε οι άγιοι, φτάνει μόνο να προσευχόμαστε εγκάρδια. Η εγκάρδια προσευχή είναι η τηλεγραφική γραμμή μας με τους ουρανούς. Η ίδια ακριβώς προσευχή, όταν δεν βγαίνει από την καρδιά μας αλλά μόνο από τον εγκέφαλο και το στόμα μας, δεν φτάνει στον ουρανό και δεν ακούγεται από τους αγίους. Αυτή, βλέπεις, δεν είναι καν προσευχή, είναι μόνο κάτι σαν προσευχή.

Νομίζω πως είχες ήδη κάποιαν εμπειρία αληθινής προσευχής, μολονότι όλα τούτα δεν τα γνώριζες. Περιγράφεις το πώς, ύστερ’ από θερμή προσευχή, γαλήνεψες, παίρνοντας την εσωτερική πληροφορία ότι θα λυτρωνόσουν από το πρόβλημα που σε βασάνιζε, όπως και πραγματικά έγινε. Φαίνεται, λοιπόν, πως είναι σωστή η παρομοίωση της εγκάρδιας προσευχής, που ανεβαίνει αόρατα προς τα ουράνια μέσω του αιθέρα, με τον τηλέγραφο. Από την καρδιά σου βγήκε μία αστραπή, μια ακτίνα, και πήγε στον ουρανό. Από κει, πάλι, ήρθε μια άλλη ακτίνα σ’ εσένα. Ήταν η ανταπόκριση στο αίτημά σου. Αυτό συμβαίνει μόνο με την προσευχή που βγαίνει από την καρδιά. Τέτοια προσευχή δεν γίνεται πάντα μέσα σε μια στιγμή, εισακούεται όμως πάντα μέσα σε μια στιγμή.

Μη φουσκώσεις από κενοδοξία γι’ αυτή την επιτυχία σου. Μακάρι, με την χάρη του Κυρίου, να προσεύχεσαι με τον ίδιο τρόπο πιο συχνά. Θυμήσου πώς προσευχήθηκες τότε και προσπάθησε να προσεύχεσαι πάντα έτσι, εγκάρδια, όχι μόνο με τη γλώσσα και το νου. Αν το κάνεις, θα πάρεις μίαν ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα: Πώς μπορεί να χει κανείς πνευματικά; Γιατί η εγκάρδια προσευχή είναι η αναπνοή και η ζωή του πνεύματος. Με την εγκάρδια προσευχή το πνεύμα μένει «εν τω Θεώ», ενώνεται μαζί Του. Και με την ένωση αυτή αποκτά την πλήρη ζωτικότητά του. Μάθε, λοιπόν, πως η ψυχή ζει μόνο όταν προσεύχεται με τον τρόπο που ήδη γνώρισες. Αλλιώς, βρίσκεται ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, αν δεν έχει ολότελα νεκρωθεί.

Δεν θα σου κρύψω πως, αν και μπόρεσες να προσευχηθείς εγκάρδια μια φορά, πολύ δύσκολα θα μπορέσεις να το ξανακάνεις. Ο Θεός είναι που χαρίζει την αληθινή προσευχή και ο φύλακας άγγελος που την ενισχύει. Έρχεται και φεύγει. Εμείς, όμως, δεν επιτρέπεται να παραιτούμαστε από τον προσευχητικό αγώνα. Η προσευχή επισκέπτεται πάντα τον άνθρωπο που αγωνίζεται για την απόκτησή της, ποτέ τον οκνηρό και ράθυμο. Οι άγιοι πατέρες κοπίασαν πολύ στην προσευχή και μ’ αυτούς ακριβώς τους κόπους άναψαν μέσα τους ένα προσευχητικό πνεύμα, που την εικόνα του μας άφησαν στα συγγράμματά τους. Όσα σχετικά έγραψαν, συνιστούν, μιαν ολόκληρη επιστήμη, την επιστήμη της προσευχής, που είναι η επιστήμη των επιστημών…

…Μου γράφεις ότι έχεις στο νου ταπεινούς λογισμούς και στην καρδιά ταπεινά συναισθήματα για τον εαυτό σου. Αυτά είναι, θα έλεγα, αγγελικά. Πόσο τέλειοι και φωτεινοί είναι οι άγγελοι! Και όμως είναι συνάμα τόσο ταπεινοί, περισσότερο κι από τον πιο ταπεινό άνθρωπο. Μια ταπεινή ψυχή είναι πάντα φωτεινή. Σκοτεινή γίνεται όταν υψηλοφρονεί, γιατί η έπαρση προέρχεται από τα σκοτεινά πνεύματα. Ο Θεός να δώσει, ώστε, ποτέ να μη χάσεις αυτά τα ταπεινά συναισθήματα, κι έτσι να είσαι πάντα λουσμένη στο φως…

Από το βιβλίο «Ο δρόμος της ζωής - Γράμματα σε μια ψυχή» Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου. http://www.agioritikovima.gr/diafora/theologikos-log/diafora/26748-p%CE%BFs-oi-agioi-ak

Cleaning our innerself ( St. Isaac the Syrian )

When you pray, look into yourself to see whether your land is void of passions, that God might place in you the things which you ask of Him.


Otherwise, He will compassionately answer you,

'' Empty yourself of your inner things, that I may place in you My own things for which you ask ''.


St. Isaac the Syrian

Walking towards Christ - ( Elder Porphyrios )

We must not approach Christ out of fear of how we will die and of what will become of us. Rather, we must open our hearts to Him, as when we tug at a window curtain and the sun immediately shines in.
 
In this way Christ will come to us, that we might truly love Him.

This is the best way .




Elder Porphyrios

Path of Christ ( St. Innocent of Alaska )

Therefore, do not fear the path of Christ, for a smooth and wide path ends in hell, but a thorny and narrow one leads to Heaven.


St. Innocent of Alaska

Gathering our thoughts with Prayer

Finding His lost sheep ( St Athanasius the Great )

You know what happens when a portrait that has been painted on a panel becomes obliterated through external stains.The artist does not throw away the panel, but the subject of the portrait has to come and sit for it again, and then the likeness is re-drawn on the same material.


Even so was it with the All-Holy Son of God. He, the Image of the Father, came and dwelt in our midst, in order that He might renew mankind after Himself, and seek out His lost sheep, even as He says in the Gospel: '' I came to seek and to save that which was lost.

St Athanasius the Great

Getting away from conceit ( St Isaac the Syrian )

Walk before God in simplicity, and not in subtleties of the mind.

Simplicity brings faith, but subtle and intricate speculations bring conceit, and conceit brings withdrawal from God.


St Isaac the Syrian

Good deeds ( St. Basil the Great )

A tree is known by its fruit, a man by his deeds. A good deed is never lost, he who sows courtesy reaps friendship, and he who plants kindness gathers love.

St. Basil the Great

Βλεπω τον άγγελός σου, δίπλα σου

...Την ώρα πού μπήκα στο δωμάτιο του, ήταν εκεί οι γιατροί, πού έκαναν την καθημερινή επίσκεψη τους στους θαλάμους των ασθενών. Κατά σύμπτωση οί γιατροί εκείνοι ήταν πρώην φοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο. Έτσι, μόλις με είδαν, ήρθαν κοντά μου καί με ενημέρωσαν για την κατάσταση της υγείας του Γέροντα. Όταν τελείωσαν κι έφυγαν οί γιατροί, πήγα καί κάθησα δίπλα στο Γέροντα Ιάκωβο, ό οποίος, μόλις με είδε, μου είπε το εξής, το όποιο μ' εκανε πραγματικά ν' άνατριχιάσω,γιατί ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.

- Δεν σε ξέρω. Πρώτη φορά σε βλέπω. Άλλα βλέπω ότι πίσω σου στέκεται ό άγγελος σου.

Με συγκλόνισε κυριολεκτικά αυτό πού μου είπε. Δεν το λέω για υπερηφάνεια, Καί πρόσθεσε: - Όλοι οι άνθρωποι έχουν άγγελο. Άλλα τον δικό σου τον είδα. Πρόσεξε να μη τον διώξεις από κοντά σου. Ανατριχιάζω ολόκληρος κάθε φορά, πού το σκέφτομαι, το ίδιο όπως την ώρα εκείνη. Κι ολοκλήρωσε ό Γέρων Ιάκωβος: -Αυτός ό άγγελος έχει κατονομασθεί την ήμερα της βαπτίσεώς σου. Από την ήμερα της βαπτίσεώς σου σε συνοδεύει καί δεν πρέπει να φεύγει από κοντά σου. Είναι αυτός, ό οποίος τελικά θα πάρει την ψυχή σου στα χέρια του καί θα την οδηγήσει την ήμερα της Κρίσεως. Κι όταν θα έρχονται οί δαίμονες καί θα λένε «αυτός έκανε εκείνο, έκανε το άλλο, διέπραξε αυτή την αμαρτία καί την άλλη», τότε ό άγγελος σου θα λέει «ναι, τα έκανε αυτά, αλλά ταυτόχρονα έκανε κι αυτό το καλό, έκανε καί το άλλο καλό». Αυτός είναι ό δικηγόρος, πού θα σε υποστηρίξει. Πρόσεξε, λοίπόν, να μην τον απομακρύνεις. Τον είδα να είναι κοντά σου. Από εκείνη την ώρα, ουδέποτε σταμάτησα να έχω την αίσθηση ότι δίπλα μου υπάρχει ένας άγγελος, ό δικός μου, προσωπικός άγγελος. Αυτό είναι ένα μέγα μήνυμα χαράς προς όλους όσους βαπτιστήκαμε Όρθόδοξοι χριστιανοί.

Σήμερα γιορτάζεις Παναγιά ΜΟΥ

Σήμερα γιορτάζεις και μαζί με σένα γιορτάζουμε όλοι μας, κανείς δεν μένει έξω.
Τι περίεργο όμως;
Γιορτάζουμε το θάνατό σου, γιορτάζουμε τη φυγή σου απ' αυτή τη ζωή. Ανέβηκες πιο ψηλά, πήγες στους ουρανούς πλάτυνε η ματιά σου και από εκεί μας βλέπεις όλους
Βλέπεις τους καλούς, τους κακούς τους πονεμένους, τους κατατρεγμένους ...μας βλέπεις όλους. Μας νοιάζεσαι! Το νοιώθουμε...το καταλαβαίνουμε... κάποιες φορές περισσότερο, άλλωστε εσύ μας δίνεις αυτή τη γνώση
Παναγιά μου στη χαρά μου, Παναγιά μου και στη λύπη μου, Παναγιά μου στον πόνο μου, Παναγιά μου στο δρόμο μου, Παναγιά μου, Παναγιά μου... παντού!
Δεν ξέρω για το Παναγία, ξέρω όμως για το... μου!
Αυτό το "μου" είναι... το δικό μου, τους καθενός μας... όλων μας. Αυτό το "μου" δεν μας το παίρνει κανείς είναι δικό μας, εσύ μας το έδωσες Παναγιά μου.
Πόσα ξωκλήσια σε τιμούν, πόσες εκκλησιές σε δοξάζουν, πόσες ψυχές σε ανυμνούν!
Πες μου αν είδες άλλη φορά τόση αγάπη, τέτοια ΑΓΑΠΗ, το καταλαβαίνεις όπως κι΄εμείς το καταλαβαίνουμε και η αγάπη μας είναι μοναδική.
Μοναδικά σ΄αγάπησαν οι άγιοι Παναγιά μου, μοναδικά ψάλουν οι ψάλτες μας τους ύμνους τους γραμμένους απ' αγάπη για σένα, μοναδικά σε επικαλείται κάθε ανθρώπινη ψυχή γιατί είσαι η μοναδική μας Μάννα
Είσαι η Μάννα του παιδιού, μα και του μεγάλου η Μάννα, του νέου η παρηγοριά το στήριγμα του γέρου. Μάννα, μάννα μάννα όπως και να το πεις, όπως και να το γράψεις σ' εσένα καταλήγουν όλα.
Χρόνια σου πολλά, Παναγιά μου.
ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/08/simera-giortazeis-panagia-mou.html#ixzz2c4aDn9UQ

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ...

Πριν αρκετά χρόνια " διηγείται ένας φίλος , " σ΄ένα ταξίδι μου στήν Κεφαλονιά , συνέπεσε νά τύχω στήν εορτή τού Αγίου Γερασίμου, καί στήν ολονύκτια αγρυπνία του.

Εκεί, γιά πρώτη φορά κατάλαβα τήν δύναμη τών πονηρών πνευμάτων. Μέχρι τότε πίστευα στόν Θεό, αλλά μέ τόν τρόπο μου. Νόμιζα, ότι όσα άκουγα γι΄αυτά τά πράγματα, ήταν πολυλογίες θρησκολήπτων ανθρώπων καί τίποτα περισσότερο.
Μέ μιά μονοκονδυλιά, χωρίς νά ψάξω σέ βάθος τά πράγματα, είχα αποκλείσει τήν ύπαρξη τών δυνάμεων τού σκότους καί τής καταστροφής. Ομως, ο Θεός είχε άλλα σχέδια γιά μένα...

Βρέθηκα στό Μοναστήρι τού Αγίου Γερασίμου , καί όσα συνάντησα εντυπώθηκαν βαθειά στό μυαλό μου. Οι άγριες φωνές τών δαιμονισμένων ανθρώπων, οι κραυγές " μ΄ έκαψες Γεράσιμε, μ΄ έκαψες Καψάλη " , καί μάλιστα από νέους ανθρώπους πού σπαρταρούσαν στό δάπεδο όταν βγήκαν τά Αγια , ή στήν Παράκληση τού Αγίου , υπήρξαν γιά μένα καταστάσεις μεγάλου προβληματισμού.

Κατάλαβα, ότι εκεί πέρα, συνέβαινε κάτι περισσότερο από αυτό, πού εμείς οι άλλοι μπορούσαμε νά αντιληφθούμε...

Κάποιες " δυνάμεις " πού δέν βλέπαμε , ευρίσκονταν σέ πόλεμο μέ κάποιες "άλλες "...

Συνέπεσε όμως κι΄ ένα περιστατικό πού κυριολεκτικά μέ καθήλωσε.

Μία κοπέλα, μοντέρνος τύπος , πού από ώρα φώναζε καί βλαστήμαγε, έτρεξε γρήγορα, σάν βέλος θά έλεγα, κι΄ άρπαξε από τά πέτα τού σακακιού του έναν άγνωστό της νεαρό, (πού όπως μάθαμε αργότερα, μόλις πρό δύο ημερών είχε έλθει από τήν Αυστραλία ), καί τραντάζοντάς τον, κυριολεκτικά τόν "ξεσκόνισε ..."

" Ρέ Γιάννη,τού έλεγε, άφησες τήν αραββωνιάρα σου τήν Ντίνα στήν Καμπέρα, κι΄ ήλθες εδώ στόν Καψάλη... Κι΄ είχες καί τήν άλλη, τήν παντρεμένη... Γιατί ρέ, τί καλύτερο βρήκες εδώ πού ήλθες ; Καί στό δρόμο, πήγε νά πέσει καί τό αεροπλάνο πάνω από τήν Σιγκαπούρη ... Εγώ ήμουνα εκείνος ρέ , πού θά τόρριχνα τό αεροπλάνο, αλλά δέν μέ άφησε ο Ναζωραίος μέ τόν Γεράσιμο , καί γλυτώσατε ..."

Ελεγε ονόματα ανθρώπων , αγνώστων της , έλεγε περιστατικά σέ χώρες μακρινές , χιλιάδες μίλια από τήν Κεφαλονιά , ήταν γυναίκα καί έλεγε, εγώ ήμουνα "εκείνος " ( γένος αρσενικό ), καί τέλος τούς είχε γλιτώσει από τού χάρου τά δόντια ο Χριστός ο Ναζωραίος , καί ο Αγιος Γεράσιμος ...

Αυτή η άγνωστη " δύναμη " λοιπόν, ήτανε " πρόσωπο " , είχε αντίληψη καί διάκριση τών πραγμάτων, έλεγε είμαι "εκείνος ", είδα τό ένα, ξέρω τό άλλο, καί μόνο ο Χριστός καί οι Αγιοι μπορούσαν νά τόν βάλουν τελικά στήν άκρη " .

Είναι λοιπόν Θεός αληθινός ο Χριστός , καί οι Αγιοι πού γιά τόν Χριστό εμαρτύρησαν , είναι φορείς δυνάμεως ανώτερης τών δυνάμεων τού σκότους.

Ρώτησα έναν ιερέα πού έμενε από μέρες στό μοναστήρι, καί μού είπε .

"Αυτά πού άκουσες δέν είναι τίποτα, από όσα πραγματικά συμβαίνουν. Τήν κοπέλα αυτή τήν έχουν φέρει από τήν Ξάνθη. Είχε μπλέξει μέ κάτι συμμαθήτριές της καί είχανε πάει σέ κάποιο Χρήστο από τό Γάζωρο νά τούς πεί ...τό μέλλον τους.

Μετά από αυτό, η κοπέλα δαιμονίστηκε, καί τώρα τήν γυρίζουν στά μοναστήρια. Ωρες - ώρες λέει καί μυστικά. Οπως αυτά πού είπε προηγουμένως, στόν νεαρό μέ τό μπέζ σακκάκι.

Πρόσεξε όμως. Οι Αγιοι Πατέρες λένε νά μή έχουμε εμπιστοσύνη σέ δαιμονισμένους. Λένε καμμιά φορά μυστικά, όσα τούς επιτρέπει ο Χριστός νά πούνε, αλλά λένε καί αρκετά δικά τους ψέμματα. Σού λένε πέντε σωστά καί αφού τούς δείξεις τυφλή εμπιστοσύνη, σού πετάνε καί ένα ψέμα κυρίως γιά νά σέ βάλουνε νά σκοτωθείς μέ κάποιους συνανθρώπους σου.

Μόνο σέ εξομολογημένους μέ ειλικρίνεια, μπλοκάρονται...

Φανερώνουν μυστικά, πού δέν είναι εξομολογημένα, καί μάλιστα σέ Ορθόδοξο ιερέα.

Πέρυσι είχα γνωρίσει δυό Ιταλούς Καθολικούς, σοβαρούς καί θεοφοβούμενους κατά τά άλλα, πού όσα είχαν εξομολογηθεί στόν Καθολικό ιερέα τους, όπως μού έλεγαν, τούς τά πέταξε ένας δαιμονισμένος στήν Ζάκυνθο.





Γιατί ήσαν στήν ουσία ανεξομολόγητοι...

Ό δαιμονισμένος ήταν Ελληνας, καί μάλιστα δέν ήξερε καθόλου Ιταλικά, όπως μετά τούς είπε, μέσω γνωστού του πού ήξερε τήν γλώσσα. Τούς έλεγε μάλιστα κρυφές αμαρτίες τους , σέ άπταιστη Ιταλική, καί μέ προφορά Τοσκάνης..."

Ενα σχετικό περιστατικό αναφέρεται στήν Αγία Γραφή, στίς Πράξεις τών Αποστόλων (ΙΘ΄ 13 ). Εκεί, στήν Εφεσσο υπήρχαν επτά πρόσωπα , γυιοί τού Ιουδαίου αρχιερέως ονόματι Σκευά, πού ήσαν εξορκιστές δαιμονιζομένων ανθρώπων, σύμφωνα μέ τό Εβραϊκό τυπικό.

Βλέποντας λοιπόν τήν δύναμη εξουσίας γιά εκβολή δαιμονίων είς τό όνομα τού Ιησού Χριστού, πού χρησιμοποιούσε ο Παύλος, θέλησαν καί αυτοί νά χρησιμοποιήσουν τό όνομα τού Χριστού, χωρίς κατά βάθος νά πιστεύουν σ΄ Αυτόν.

" Αποκριθέν δέ τό πνεύμα τό πονηρόν ", σημειώνει η Γραφή, "είπε, τόν Ιησούν γιγνώσκω καί τόν Παύλον επίσταμαι, υμείς δέ τίνες εστέ ; ".

Ποιοί είσθε δηλαδή εσείς , πού χρησιμοποιείτε αυτά τά Μεγάλα ονόματα πού όμως δέν πιστεύετε.

".... καί εφαλλόμενος ( καί ορμήσας μέ λύσσα ) επ΄ αυτούς ο άνθρωπος, εν ώ ήν τό πνεύμα τό πονηρόν, καί κατακυριεύσας αυτών ίσχυσε κατ΄ αυτών, ώστε γυμνούς καί τετραυματισμένους ( τούς ξέσχισε δηλαδή ) εκφυγείν εκ τού οίκου εκείνου.... καί επέπεσε φόβος επί πάντας ... καί ήρχοντο εξομολογούμενοι καί αναγγέλλοντες τάς πράξεις αυτών...".

Γιά το επόμενο θαύμα υπάρχει στο αρχείο του ίερού ναού του αγίου πρακτικό της 14ης Δεκεμβρίου 1948. Ή Αγγελική Παπαφλωράτου είχε γεννηθεί στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς. Το 1948, σε ηλικία 42 χρόνων,ζοϋσε στην Πάτρα και ήταν άγαμος. Προ δεκαετίας είχε προσβληθεί από δαιμόνιο και, βασανιζόταν αρκετό καιρό. Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να τη θεραπεύσουν. Την οδήγησαν όμως οι δικοί της στο ναό του αγίου Γερασίμου, όπου βρίσκεται και το σεπτό του λείψανο και θεραπεύτηκε. Ίσως μερικοί ακούγοντας αυτά να τα θεωρήσουν αστεία και ανάξια προσοχής αλλά είναι σύμφωνα με όσα το Ιερό Ευαγγέλιο λέει ότι έκαμε ό Χριστός, που είπε: «Αμήν, αμήν λέγω ύμιν, ό πιστεύων εις έμέ, τα έργα α εγώ ποιώ κάκείνος ποιήσει, και μείζονα τούτων ποιήσει». Δηλαδή: «Σάς βεβαιώνω ότι όποιος πιστεύει σε μένα τα θαυμαστά έργα που κάνω εγώ θα τα κάμει κι εκείνος και μεγαλύτερα ακόμη από αυτά θα κάμει». Και μόνο ή παραφροσύνη της απιστίας του ορθολογισμού αρνείται την αλήθεια του αγίου Ευαγγελίου.

Τον Όκτώβρη λοιπόν του 1947 προσέβαλε την Αγγελική Παπαφλωράτου ή ίδια δαιμονική νευρική κρίση. Υπέφερε σοβαρά και μόνο κατά μικρά διαλείμματα ησύχαζε κάπως. Την οδήγησαν και πάλι στο ναό του αγίου Γερασίμου, στην Κεφαλλονιά, όπου έμεινε αρκετές μέρες χωρίς όμως να θεραπευτεί. Ξαφνικά μια μέρα, πού τηνέπιασε πάλι ή κρίση, φώναξε τους συγγενείς της πού την συνόδευαν: «Δε θα μείνουμε εδώ. Στό Σπύρο θα πάμε». Οι συγγενείς της την οδήγησαν στο σπίτι της στην Πάτρα χωρίς να θεραπευτεί. Στίς 11 Δεκεμβρίου όμως, πού αρχίζει στην Κέρκυρα ή τριήμερη γιορτή του αγίου Σπυρίδωνος, έφθασε πολύ πρωί στο νησί. Τη συνόδευαν ή μητέρα της και άλλοι συγγενείς της. Την έφεραν στο ναό του αγίου καί, επειδή ήταν ήρεμη, εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και τήν οδήγησαν στον ιερέα. Εξομολογήθηκε και κοινώνησε τα άχραντα Μυστήρια.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας και όλη τη νύχτα έμεινε στο ναό και παρακολούθησε την αγρυπνία. Την άλλη μέρα 12 Δεκεμβρίου, ή Αγγελική Παπαφλωράτου με την επίβλεψη της μητέρας και των συγγενών της παρακολουθούσε την αρχιερατική Θεία Λειτουργία. Ήταν πεσμένη δεξιά στο βάθος του ναοϋ. Την ώρα της Μεγάλης Εισόδου, μόλις οι ιερείς βγήκαν με τα Άγια από τη θύρα του Αγίου Βήματος, ξαφνικά την έπιασε ή δαιμονική νευρική κρίση και φώναξε με φοβερές κραυγές: «Φεύγω, Σπύρο! Φεύγω, Σπύρο!» Ταυτόχρονα βγήκε από το στόμα της σαν λευκός καπνός δυνατή πνοή ανέμου.Ή Αγγελική θεραπεύτηκε. Αμέσως δε πήγε με τα γόνατα μαζί με τη μητέρα της και προ­σκύνησε τα πόδια του αγίου πού ήταν εκτεθει­μένος όρθιος για προσκύνηση, όπως συνηθίζεται αυτές τις μέρες. Το εκκλησίασμα παρακολούθη­σε με έκπληξη όσα έγιναν. Κατάλαβαν όλοι ότι έγινε θαύμα και με δάκρυα και φωνές συγκινή­σεως επικαλούνταν το όνομα του αγίου. Το θαϋμα διαπιστώθηκε και άπο τον Μητροπολίτη πού λειτουργούσε την ώρα εκείνη. Γιατί οι άγρι­ες φωνές της Παπαφλωράτου συντάραξαν όλο το εκκλησίασμα. Άπο τότε ή γυναίκα έμεινε ε­ντελώς υγιής.



Αγίου Γερασίμου 


http://www.agioritikovima.gr/diafora/theologikos-log/diafora/26712-agios-geraimos

Getting rid of one's pride ( Elder Arsenie of Romania )

A hideous and impure passion! All evil catches a fish in this murky water! God does not even want to hear about a proud person! He takes all grace away from him, so that he might stumble—maybe then he will become humble, as the Scripture says (cf. 1 Pet. 5:5).

He abandons him, and that person becomes a great abomination; He takes from him all sense of beauty, leaves him to roam around in chaos, in all manner of filthy back alleys of the world. He has no image, or likeness, or healthy reason. The holy fathers say truly, “Wherever there was a fall, pride first did its work.” No other passion will liken you to a devil like pride.






All passions can, let’s say, be excused due to nature and bad life circumstances; but pride cannot be justified by anything! It has an unbearable insolence—it attaches itself to any virtue if it can, and it even hides behind humility, which serves as its shield. We see this very often, and to prove what I am saying, it is as one father said: “That proud one is so humble!”

Because it is so dangerous and so broadly present in all ages and ranks, it would be good if no one would disdain any person, no matter how unimportant he may be—for Christ is within him—and would even ask his opinion, even if it is for a lark. This would be the first step, one length along the path of the Gospels.

It would be good to ask everyone’s opinion, no matter who you are; for who knows? After all, God’s grace rests more often upon the simple and unnoticed. Make a prostration, as they say, if only for the sake of humbling the body—for this also shows good manners—and you will see how much you need these people with whom God has assigned you to live. You will see, and will be convinced in life that wisdom really does abide more in places where there is humility—for God is there.

Lucifer fell irreparably; his grandiose fall happened due to one word only: “I”. Having fallen, he became an adversary for eternity, an abomination of desolation. Let no one be deceived, thinking that without true purification in the only water of humility he can enter into the Kingdom from which the angels fell!

These are, in brief, my thoughts and exhortations about this, so that one might realize that God created us beautiful only for Himself!

~Elder Arsenie of Romania

Spiritual counsels ( Elder Justin Pârvu )

Love the poor and co-suffer with them, so God may also have mercy on you.

Do not rebuke those sorrowful at heart, that you might not be paid back with the same rod, so that when you’ll seek for someone to have mercy on you, you might find him there!

Remember that you also bear a mortal body, and do good to all with no exception.

Discernment is greater than all other virtues.

Do not reproach anyone for their sins, but consider yourself responsible for everything, even for your neighbor’s sins.

It is better to be despised than to despise. It is better to be insulted than to insult another.

Do not live with a proud man, so that your soul would not lose the grace of the Holy Spirit becoming thus the habitation of evil passions.

He who flees the vain glory of this world, feels the glory of the future life in his soul.

Despise repose and a comfortable existence, so that you might preserve your thoughts in tranquility.

Avoid meeting excessively with others and take care of your own soul, so that you might preserve her peace.

Avoid small sins, so that you might not fall into greater ones.

It is more profitable to resurrect your soul from the passions, contemplating the Divine, than it is to raise the dead.

Many have done wondrous deeds, raised the dead, and labored in asceticism; they worked great miracles in order to bring the lost to the path of salvation. Many have been brought to God through their efforts. However, many who raised the dead have fallen into shameful passions and by their sinful deeds that became known, have led many into temptation. In reality they themselves were sick, but instead of caring for their own soul, they threw themselves into the open sea of this world in order to heal and save the souls of others, thereby ruining both their hope and their souls.

Whoever despises the seductions and distractions of the mind that come from worldly affairs will meet his Master and Lord in his heart.

So that the Lord might pay attention to our virtues, they must be accompanied by physical temperance and a pure conscience.

It is better to live with eagles than with the greedy and insatiable.

It is better to live with a crippled and outcast person than with a proud man.

It is better to be persecuted than to persecute; it is better to be crucified than to crucify; it is better to be insulted than to insult; it is better to be slandered than to slander others.

Self-justification has no place in the life of a Christian, for it’s not found in any of Christ’s teachings.

If you love meekness, you will find peace in your soul. And if you become worthy to acquire peace, you will rejoice in any trial.

God forebears all our infirmities, but He cannot bear one who constantly murmurs, so He punishes him in order to correct him.

The lips and the heart that give thanks to God in any trial or temptation receive His blessing and Divine grace.

God’s grace is preceded by the humble thought, but God’s punishment is preceded by high-mindedness.

When your life is according to God, do not be saddened over afflictions or your passions, for God will lift them from you one day. Fear not death, my child for God has prepared greater things in order to raise us above death.



Elder Justin Pârvu

Elder Marcarius on Almsgiving

What is our responsibility when it comes to using our financial resources to help the needy? Are to give all we have to the poor? The spiritual issue involved is about our love of money and our priority given to efforts to the acquisition of more and more for our own benefit and a luxurious life style. As Paul said in his letter to Timothy, "For the love of money is the root of all evil" (Tim 6:10). In our alms giving we need to be reasonable as well as compassionate. We must remember that we have responsibilities to our family which need to be met.


Here is advice from Elder Marcarius,

Living in the world, surrounded by your family, you cannot possibly give away all of your possessions. So you must aim at finding the golden mean, and strive to keep to it: never turn your back on the world, but see to it that the world does not engross you. All things that your children require you should carefully keep for them. Any surplus of any kind, give away to the needy.He emphasizes the idea of reasonableness. This is important as the needs of the needy are very large and one person cannot possible fulfill them all. Our good intentions to give all we have to help others must be tempered with reason.


Elder Macarius says,

Give your mite with a feeling of deep compassion. But above all be reasonable.
Even if you gave all you had, you could not properly alleviate the intense misery of them all. On the other hand you have your family to care for and must strive to keep them comfortable, although it is right to dispense all luxury for yourself and them.A part of this reasonableness is to avoid lavish spending. Every luxury can be seen as taking something away from those who do not have what they need for basic daily life.


Finally the Elder says,

Humble yourself and find peace.
I recommend careful examination of your own expenses, with a view to cutting down a margin of unnecessary little luxuries.

Every man who loves purity and chastity becomes the temple of God.

It is just as shameful for lovers of the flesh and the belly to search out spiritual things as it is for a harlot to discourse on chastity.

- St. Isaac the Syrian

Offer to the Lord the weakness of your nature, fully acknowledging your own powerlessness, and imperceptibly you will receive the gift of chastity.

- St. John of the Ladder

The good Lord shows His great care for us in that the shamelessness of the feminine sex is checked by shyness as with a sort of bit. For if the woman were to run after the man, no flesh would be saved.

- St. John of the Ladder

Those who are inclined to sensuality often seem sympathetic, merciful, and prone to compunction; while those who care for chastity do not seem to have these qualities to the same extent.

- St. John of the Ladder

Indeed, who was ever able to grasp Christ or His Spirit perfectly without first purifying himself? Chastity is the exercise which from childhood prepares the soul for glory by making it attractive and lovable, and with ease brings this adornment for her to the next world untried. It holds up great expectations as the reward for small toil and renders our bodies immortal. It is only fitting then that all should gladly praise and esteem chastity above all other things; some, because by practicing virginity they have been espoused to the Word: others, because by chastity they have been emancipated from that condemnation, "Earth thou art, and unto earth thou shalt return".

- St. Methodius of Olympus

Ο Βίος του Αρχιεπισκόπου Αγ. Λουκά του Ιατρού

Γιατι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά χαρίσει ξανά στόν ἄνθρωπο, ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο τόν προόρισε. Τόν δημιούργησε σύμφωνα μέ τή δική του εἰκόνα· ἐλεύθερο, προορισμένο νά τοῦ μοιάζει, νά εἶναι ὅπως κι ὁ ∆ημιουργός του τέλειος, ἐνάρετος.

Ὁ Θεός λοιπόν, δημιούργησε τόν ἄνθρωπο σέ πλήρη κοινωνία μαζί του. Ἐμεῖς ὅμως, αὐτά τά γνωρίσματα τῆς θείας φύσης, τά ἀλλοιώσαμε καί τά μπερδέψαμε· περάσαμε στή παράταξη τῆς κακίας, μέ ἀποτέλεσμα, νά χάσουμε τήν κοινωνία μέ τό Θεό. Κι ὅταν πιά στερηθήκαμε τή ζωή, πέσαμε στή φθορά τοῦ θανάτου.

Ἐπειδή τώρα ὁ Θεός μᾶς πρόσφερε τό ὕψιστο καί δέν τό διαφυλάξαμε, χρειάστηκε νά κατέβει αὐτός στό χείριστο, δηλαδή στή δική μας ξεπεσμένη φύση. Ἔγινε ἄνθρωπος γιά

νά μᾶς ξαναδώσει τήν πρώτη εἰκόνα.

νά μᾶς διδάξει τήν ἐνάρετη ζωή.

νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπ’ τή φθορά καί τό θάνατο.

νά μᾶς ἐπαναφέρει σέ κοινωνία μαζί Του.

νά ἀνοίξει τό δρόμο τῆς δικῆς μας ἀνάστασης.

νά λύσει τά δεσμά τῆς κυριαρχίας τοῦ διαβόλου.

νά μᾶς γεμίσει κουράγιο.

νά μᾶς ἐκπαιδεύσει νά πολεμοῦμε τόν τύραννο, μέ τήν ὑπομονή καί τήν ταπείνωση.

Αὐτά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Ἔσωσε ὅλους τούς ἀνθρώπους ἀπ’ τή φθορά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου. ∆έν τούς ἀνάγκασε μέ τή βία, νά ἀσκήσουν τήν ἀρετή· τούς δίδαξε νά ἀκολουθήσουν τό δρόμο Του μέ πραότητα, μέ ὑπομονή καί μέ συγχωρητικότητα.

Πρίν γεννηθεῖ ὁ Χριστός, οἱ ἄνθρωποι πού ἁμάρταναν, τιμωροῦνταν μέ θανάσιμα χτυπήματα· κι ὅμως ἐπέμεναν στήν ἁμαρτία, πού τήν εἶχαν θεοποιήσει· τώρα ὅμως, γιά χάρη τῆς ὑπακοῆς τους στό Θεό, δέχονται συνέχεια χτυπήματα· καί γιά χάρη τῆς ἀρετῆς, καταδέχονται νά κακοπαθοῦν καί νά θανατώνονται.

∆όξα σέ σένα Χριστέ, Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Σοφία καί ∆ύναμη καί Θεέ Παντοκράτορα. Τί δῶρα ἀντάξια νά σοῦ προσφέρουμε ἐμεῖς οἱ ἄπραγοι, γιά ὅλα ὅσα μᾶς χάρισες;

Ἐσύ ὅλα μᾶς τά ἔχεις δώσει πλούσια. Μόνο ἕνα ζητᾶς ἀπό ἐμᾶς· νά ἀποδεχτοῦμε τή σωτηρία, πού μᾶς πρόσφερες, δίνοντάς μας συγχρόνως καί τή δύναμη νά τήν πετύχουμε.

Σ’ εὐχαριστοῦμε, Ἐσένα πού μᾶς ἔδωσες τήν ὕπαρξη, μά καί μᾶς χάρισες τήν αἰώνια ζωή· Ἐσένα, πού κι ὅταν τή χάσαμε καί τήν ἀρνηθήκαμε, μᾶς ὁδήγησες πίσω σ’ αὐτήν, μέ τήν ἐναθρώπησή Σου, πού καμμιά γλῶσσα δέν τολμᾶ νά ἑρμηνεύσει.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ∆αμασκηνός

Ο Θάνατος ( Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς )

Τὸ χειρότερο πρᾶγμα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ θάνατος: τὸ νὰ γίνω λάσπη, νὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια, σὲ πηλό! Ἀξίζει τάχα νὰ εἶναι κανεὶς ἄνθρωπος; Γιατὶ νὰ σὲ ἀγαπήσω, Θεέ μου, ἀφοῦ αὔριο θὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια καὶ πηλό;

Νά, ὅμως, ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοὺς Χριστὸς σὲ σώζει ἀπὸ τὸν θάνατο διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἐξασφαλίζει τὴν αἰώνιο ζωὴ γιὰ τὴν ψυχή σου καὶ τὸ σῶμα, ὅταν ἐκεῖνο θὰ ἀναστηθεῖ λαμπερό καὶ θά ἐνωθεῖ μὲ τὴν ψυχή.

Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος Ἰησοὺς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀποκαλεῖται ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος, ὁ μόνος ἀπὸ κατασκευῆς κόσμου μέχρι τῆς Φοβερᾶς Κρίσεως.

Μονάχα ἐκεῖνος ποὺ νίκησε τὸν θάνατο εἶναι ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἁπλὲς φλυαρίες.

Καὶ οἱ κουλτούρες, οἱ πολιτισμοί, οἱ ἐπιστῆμες καὶ οἱ τέχνες; - Τὶ ἀστεῖα πράγματα! Μὰ τὶ νὰ τὴν κάνω τὴν τεχνολογία καὶ τὴν ἐπιστήμη ὅταν μὲ μεταβάλουν σὲ σκουλήκια καὶ λάσπη;

Ἐκεῖνος εἶναι ὁ μόνος φιλάνθρωπος, αὐτὸς ποὺ μὲ ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο. Γιατὶ ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῆς ἁμαρτίας καὶ μαζὶ μ' αὐτὴν καὶ τοῦ κακοῦ.

Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο: ἡ λύτρωση ἀπὸ τὸν θάνατο. Λέει ἡ δεύτερη μεγάλη ἐντολή: «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» .

Πότε ἁγαποῦμε λοιπόν πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο; Ὅταν τὸν λυτρώνουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία του, ἀπὸ τὴν κόλαση... αὐτὴ εἶναι ἡ γνήσια ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο.

Ἀπατᾶ ἑαυτόν ὁποῖος νομίζει πῶς ἀγαπᾶ τὸν ἄνθρωπο ἐνῶ ἐγκρίνει τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἀναπαύει τὰ πάθη του. Τότε ἀγαπᾶ τὸν θάνατό του καὶ ὄχι τὸν ἴδιο.

Μονάχα ὅταν ἀγαπᾶ κανεὶς τὸν ἄνθρωπο διὰ τοῦ Χριστοῦ -μέ ὅλη τὴν ψυχή καὶ τὴν δύναμή του- τότε τὸν ἀγαπᾶ ἀληθινά.

Θὰ ρωτήσει κάποιος: καὶ ἡ ἀγάπη τῶν γονέων πρὸς τὰ τέκνα; Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ συζύγου πρὸς τὴν σύζυγο; Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν πατρίδα; Δὲν εἶναι καὶ αὐτά ἀγάπη; Τὰ ἀνομάζουμε βέβαια ὅλα αὐτά ἀγάπη ἀλλὰ εἶναι ἄραγε ἔτσι;

Ὅλα αὐτά δὲν ἔχουν ἴχνος ἀγάπης ἐάν δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς ἡ δύναμη ἐκείνη μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἀγαπᾶμε. Ἄν ὁ πατέρας δὲν ἀγαπᾶ τὰ τέκνα του μὲ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἄν δὲν τὰ παιδαγωγεῖ στὸ ἀγαθό, ἄν δὲν τὰ ὁδηγεῖ στὸν ἴσιο δρόμο, ἄν δὲν τὰ διδάσκει νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, παρὰ μονάχα τὰ χαϊδεύει καὶ τὰ κολακεύει, τότε τὰ μισεῖ καὶ τὰ φονεύει.

Ἄν πάλι, ὁ σύζυγος ἀγαπᾶ τὴν σύζυγο μονάχα σαρκικά, γίνεται ὁ φονιάς της. Ἔτσι συμβαίνει μὲ κάθε γήινη, σαρκικὴ ἀγάπη.




Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Spiritual quotes from the Fathers

-Dstructive thoughts destroy the stillness within. and then we have no peace.
 
Elder Thaddeus of Vitovnica




-The mind of someone affected by listlessness is filled with nothing but vain distraction.
 
St. John Cassian



-It is necessary for us to hasten to repentance before sin becomes a habit for us,because then, it is impossible for us to be saved.
 
St. Nectarios of Aegina

Leave all our trust in Christ ( Elder Joseph the Hesychast )

Since our sweet Jesus is so good, compassionate and kind, why should you

despair ? We seek one small thing from Him, and He gives us so much! We

ask for one beam of light , and He gives us Himself as all Light, Truth, and

Love. So humble yourself and rest all your hope in Him.

Elder Joseph the Hesychast

The Most Exciting Person In History

The Panagia is the most exciting person in history. The Fathers of the Church, in their hymnology and theology, do not hesitate to compare her with the angels to privilege her own holy person. They greet her as "more honorable than the Cherubim and beyond compare more glorious than the Seraphim".


Indeed the Panagia has a uniqueness. First, she is the greatest benefactor of mankind. Through her our Lord the God-man took human nature and made it possible for every person to have communion with Him. Second, she is the closest creature to God with the greatest boldness before Him, "for the prayer of a Mother avails much to the good will of the Master". Third, she is the nearest to each of us individually. She is closer to us than our closest relatives, closer to us even than our guardian angel, and she is more of a mom than our mother. Fourth, the Panagia is also connected personally with the greatest miracle in the history of the world - the Divine Incarnation. Lastly, the Panagia, as the Mother of God, introduces us to the greatest mystery for which "every tongue is at a loss to praise you as is due" in as much as it reflects on how through the gate of the body of the Divine Mother our Lord and God entered into history and His world "in the form of a servant".


These five distinctive features also identify five internal experiences that are born out of our communion with her. This relationship causes the deepest gratitude that a person could feel, which is why we cannot thank and glorify her enough. She also invites us to have the firmest confidence, which makes us seek her help even for our most difficult problems: "No one is turned away from you, ashamed and empty, who flee unto you, O Pure Virgin Theotokos; but one asks for the favor, and the gift is received from you, to the advantage of their own request." We also feel the sweetest, warmest and most deepest comfort together with her. This is why among the names we ascribe to her we also call her the following: Comforter (Paramythia), Consolation (Parigoritissa) and Sweet-kissing (Glykofilousa). The great theological Fathers, such as Saint John of Damascus, Saint Gregory Palamas, and Saint Nikodemos the Hagiorite, express the awe and wonder of the Church with unique hymnography and dogmatic formulations in an effort of gratitude and glorification to put into words the miracle of her virginity. Finally, every prayer to the Mother of God endows us with interior illumination that can illuminate our human soul.


I pray that God will allow to exist essential fruitfulness in our prayers and that the Panagia will redeem us from all our needs, sorrows, pains and daily difficulties, and that she especially accomplishes for each of us that secret prototype for another life in grace and spirit.


+ Metropolitan Nicholas of Mesogaias and Lavriotikis

http://www.johnsanidopoulos.com/2013/08/the-most-exciting-person-in-history.html

Η νηστεία χωρις προσευχή ( Γεροντας Παϊσιος )

-Γέροντα, όταν έχουμε ένα αίτημα για κάποιο σοβαρό θέμα, μήπως πρέπει η προσευχή να συνοδεύεται με νηστεία;

Αυτό δεν χρειάζεται συζήτηση· είναι κάτι το οποίο επιβάλλεται. Η νηστεία, η άσκηση, είναι προϋποθέσεις. Αλλά για να γίνει σωστή προσευχή, πρέπει να πονάει κανείς για τους άλλους. Γιατί είναι και τυπικό πολλών χριστιανών της εποχής μας να μη θέλουν να στενοχωρηθούν.

Και συνταξιούχοι ακόμη που όλη μέρα κάθονται, δεν πάνε να πλησιάσουν ένα παιδί εγκαταλελειμμένο, γιατί αυτό έχει φασαρία. Θα φάνε, θα πιουν τον καφέ τους και θα κάνουν έναν περίπατο, θα πάνε σε ένα νοσοκομείο που έχει νοσοκόμους, σε κάτι οργανωμένο, για να δουν έναν άρρωστο, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Πάλι δηλαδή για να ευχαριστηθούν, οπότε αναπαύουν και τον λογισμό τους ότι έκαναν το καθήκον τους. Πόσους έχω στριμώξει να βοηθήσουν κάτι παιδάκια εγκαταλελειμμένα! Αυτοί τίποτε.

Στο Άγιον Όρος έκαναν κάπου Λιτανεία για την ανομβρία και, αντί να βρέξει, έπιασε πυρκαγιά! Δεν γίνεται λιτανεία σαν να κάνουμε περίπατο. Θέλει να πονέσουμε.

Μπορεί να παραμείνει πειρασμός ή μια δύσκολη κατάσταση, αν κάνουν καρδιακή προσευχή οι καλόγεροι; Παρ' όλα τα δύσκολα χρόνια βλέπω στα μοναστήρια να επικρατεί ένα πνεύμα... Να είμαστε χαρούμενοι! Εδώ καίγεται ο κόσμος!

Μας ζητούν να κάνουμε μια αγρυπνία, ας υποθέσουμε, για έναν άρρωστο, και ψάλλουμε «Ανοιξαντος Σου την χειρα» και χαιρόμαστε. Εμείς περνάμε ευχάριστα την ώρα μας και ο άλλος εν τω μεταξύ πεθαίνει. «Κάνουμε, λέει, αγρυπνία για τον άρρωστο». Τι αγρυπνία; Εσείς κάνετε διασκέδαση. Αυτό είναι πνευματική διασκέδαση.

Μερικές φορές, ούτε όταν ο ιερέας λέει «Υπέρ των εν ασθενειαις κατακειμενων», προσευχόμαστε για τον άρρωστο. Θα βοηθούσαμε πιο θετικά, αν κάναμε και λίγη ευχή με το κομποσχοίνι. Δεν λέω να καταργήσουμε τις πανηγυρικές αγρυπνίες που προβλέπει το τυπικό, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις να διαθέτουμε και λίγη ώρα, για να κάνουμε τουλάχιστον ένα-δυο κομποσχοίνια λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον δούλο σου».

Όλη η βάση είναι η ποιότητα της προσευχής. Η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή, να γίνεται από πόνο. Για τον Θεό δεν μετράει τόσο η ποσότητα της προσευχής όσο η ποιότητα. Η προσευχή που γίνεται στα μοναστήρια έχει ποσότητα, αλλά δεν φτάνει αυτό· πρέπει να έχει και ποιότητα. Τόσες ώρες προσευχή που γίνεται από τόσα άτομα, αν ήταν καρδιακή θα είχε αλλάξει ο κόσμος. Γι' αυτό σκοπός είναι οι Ακολουθίες να γίνονται από την καρδιά.

Η καρδιακή προσευχή βοηθάει όχι μόνον τους άλλους αλλά και τον ίδιο τον εαυτό μας, γιατί βοηθάει να έρθει η εσωτερική καλοσύνη. Όταν ερχόμαστε στην θέση του άλλου, έρχεται φυσιολογικά η αγάπη, ο πόνος, η ταπείνωση, η ευγνωμοσύνη μας στον Θεό με την συνεχή δοξολογία, και τότε η προσευχή για τον συνάνθρωπό μας γίνεται ευπρόσδεκτη από τον Θεό και τον βοηθάει.



Γεροντας Παϊσιος

Οξυγόνο της ψυχής ( Γεροντας Παισιος )

Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνος σας στην προσευχή, γιατί αυτή θα σας κρατάει σε επαφή με το Θεό. Και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής.

Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής,είναι ανάγκη της ψυχής και δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία.

Η προσευχή για να εισακουστεί από το Θεό, πρέπει να γίνεται με ταπείνωση, με βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας και να είναι καρδιακή.

Εάν δεν είναι καρδιακή, δεν ωφελεί. Ο Θεός πάντοτε ακούει την προσευχή του ανθρώπου, που είναι πνευματικά ανεβασμένος.

Η μελέτη της Αγίας Γραφής βοηθάει πολύ την προσευχή, γιατί θερμαίνει την ψυχή και την προετοιμάζει".

Γεροντας Παισιος

What were the spiritual benefits of the Dormition of the Theotokos

Why is it really necessary for Christians to pay attention to the death of Mary the Mother of Jesus? Does it add anything to our spirituality, does it increase our moral sensibilities, does it fill our minds with wisdom? These are interesting questions. I can remember as a Protestant Christian that I would have certainly answered any questions like this in the negative, and I can remember teaching people to believe that the life and contribution of Mary really had nothing to do with their day to day Christian walk. But I’ve certainly changed my mind on this issue. in this episode of Harmony of Thunder we’re going to look again at the sermon of Patriarch Modestus on the Dormition of the Theotokos in order to try and uncover the answer to the question: in what way does our attention to this great feast of the Orthodox Church benefit us as Christians?








Hi, welcome to Harmony of Thunder, where we explore and enjoy the rich tradition of Orthodox preaching. I’m your host, Fr. David Smith. Each week, Harmony of Thunder chooses a sermon from scripture or from the works of a saint and we spend our time together looking at the style, the illustrations, and the spiritual message of the preacher. For the past two weeks we’ve been looking at the sermon entitled, “An Encomium on the Dormition of our Most Holy Lady, Mary, Mother of God and Ever Virgin By Our Father the Holy Modestus, Archbishop of Jerusalem” as found in the book On The Dormition of Mary, Early Patristic Sermons, translated and with an introduction by Brian E. Daley, S.J., and we’ll spend one more week with it. I think he has some answers to our question that will help and enlighten us.

While I don’t address this particular sermon in my book Mary Worthy of All Praise, published by Conciliar Press in 2003, I do speak to the difference between my pre-and post-Orthodox conversion opinion of the Mother of our Savior. If you’d like to hear more about this, I hope you look for it in my book.

Lord Jesus Christ, through the prayers of Your Most Pure Mother and of all the saints, bless your Holy Orthodox Church with great preachers and people who want to hear them. Amen.

There are three aspects of the celebration of the Dormition that add to the spiritual riches of Orthodox Christians. First, the Holy Spirit has designated that this fast and feast become a part of the church. Second, the invisible events which occurred around the falling-asleep of the Mother of God are truly amazing and worthy of recollection. And third, Mary does not cease to be the Mother of God, even after her earthly demise. We not only have her as an intercessor for us before the throne of her Son, but we also must expect that in the eternal Kingdom of God she will continue to play a major role, just as the mothers of earthly kings play an important part in their courts.

First, we have the fact that the Holy Spirit has moved upon the fathers of the church to make the feast of the Dormition of the Theotokos one of the major days of commemoration in the calendar, made even more consecrated by the inclusion of a strict fast during the 14 days preceding. This is part of the opening of Patriarch Modestus’ sermon: “…these inspired prophets (and here he’s speaking of those who were chosen to be “teachers in the Church of Christ our God”), these inspired prophets have been judged worthy to discover sacred writings and to expound them for each holy festival of the Mother of God, and so to escort the devout people towards riches that can never be taken away, toward the Spirit’s most splendid array of honors, towards the divinely designed edification of the orthodox Churches, for the glory of God our Savior.”

The preacher really speaks about two works of the Holy Spirit here. First, the Spirit chooses those who He wants to serve as teachers, prophets and leaders in the Church. When he first mentions those “teachers in the Church of Christ our God,” he specifically says that they were given that place “by the divine grace of the all-holy Spirit.” While it is not the safe prerogative of Orthodox Christians to simply sit back and let the hierarchy do, say, and teach as they please, it is likewise the duty of all Orthodox Christians to understand that a movement of the Holy Spirit has placed these leaders in our midst, and that any criticism must take this important fact into account.

The preacher then speaks of a second gift of the Holy Spirit, which is the actual teaching of these inspired prophets. Let me read a part of the sermon in which he speaks of the miraculous gathering of the apostles at her death: “So the divine apostles, whom we have mentioned before, hastened from every corner of the earth, led and assisted by an impulse from on high, to find that all-holy Mother, through whose offices they had been found by Christ and had been considered worthy of a mission in the Holy Spirit – the highest dignity by far which the Spirit bestows. She had already attained that honor, and was, at that moment, about to receive in addition Christ’s heavenly gifts.” The Brian Daley, the translator of the sermon, points out that the preacher here refers to a comparison of the Spirit’s call upon the apostles and His earlier call to Mary. The Holy Spirit had given her a job to do, a job which, when done properly, would make the call of the apostles possible. Here we see how the Spirit moved upon a series of God-lovers; Mary, then the apostles, then the fathers of the Church, in order to bring to us the amazing story of the salvation of the world, a story in which we play, hopefully, an additional, contemporary role.

Secondly, this great feast of the Dormition feeds our souls by teaching us about the unseen forces that accompanied the events it commemorates. Listen to these remarkable words by Modestus: “Think of it! Holy angels were sent from God to his holy and glorious Mother, to one who is higher than they and all the powers of heaven, the one who had found grace with God; they are sent from heaven on high to one who has been shown by God to be higher and wider than heaven itself – sent now, not to announce the incomprehensible news that God has been conceived, as once the archangel Gabriel did, but to lead her towards the one she conceived, in his heavenly kingdom; not to proclaim her inconceivable childbirth to all the world by bringing good tidings to shepherds, but to receive her with everlasting glory and to let her enter into the ineffable joy of the Lord, who was born of her.”

Now you might say, “How does Modestus know all this?” Look at what he’s done. We have in the Holy Scriptures the clear description of the angelic activity around her giving birth to the Christ. Doesn’t it follow that that there was a similar angelic gathering at her falling-asleep? Certainly! All that Modestus has done is to bring the two events together, as he says: “sent now, not to announce the incomprehensible news that God has been conceived … but to lead her towards the one she conceived.” His witness here is reasonable, poetic, and true.

And finally, we look toward the heavenly kingdom. There Christ is king over all, and every subject bows before him in love. Will his mother just stand to the side as one of the rank and file? Not a chance. Not a chance. If you’re a person who desires to dwell with Christ eternally in the Kingdom of God, you’re a person who is preparing to honor his mother forever, as Modestus says, “They placed in a tomb as in a shrine of life, in the place called Gethsemane – they who had become the eye-witnesses and servants of the Word, and those holy ones who then were in their company. Their desire in doing this was that through her, our kindly and just judge might be rendered merciful towards us – Christ our God, who came forth from her, and who will appear in glory like lightning from heaven, to take his place where the prophets have foretold, to judge the living and the dead with the divine apostles, through the ministry of the holy angels.”

The picture is truly awesome, the lightning, the judgment of the living and the dead, the ministry of angels. This picture is truly awesome, and those who carefully handled the body of the Theotokos after her demise had this awesome picture in their mind. “Remember how we lovingly cared for her body!” we can hear them say, “when you come to judge the earth with awesome power and glory!”

What a lovely sermon this has been, how good it has been to explore and enjoy it! Especially with you, dear listener. I’m still not sure if I’m going to read you a couple of my favorite poems on the Theotokos next week, but I hope you’ll give Harmony of Thunder a listen to find out!

Lord Jesus Christ, born of a virgin, the Savior of the world, grant that we may glorify you with our love for you and your mother as we acknowledge the angelic powers and the reality of your eternal Kingdom, in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, one God, Amen.