Showing posts with label Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος. Show all posts
Showing posts with label Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος. Show all posts

Saturday, January 26, 2019

Δεν θα σωθείς επειδή είσαι καλύτερος από τους άλλους! ( Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος )

Δεν προσέχουμε τα δικά μας ελαττώματα και τις αμαρτίες, ενώ στους άλλους βρίσκουμε πολλά σφάλματα.

Εάν θέλουμε έστω και λίγο η ελπίδα για την σωτηρία μας να ευσταθή ας αφήσουμε τους άλλους και ας κοιτάξουμε το χάλι μας. Είναι φοβερός δαιμονισμός να θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο από τους άλλους, καλύτερό τους. Η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, η μεγάλη υπόληψη που έχουμε σε ό,τι κάνουμε, μας κάνει να βλέπουμε τους άλλους κατώτερούς μας και να τους κατακρίνουμε αυστηρά βλέποντας μόνο τα ελαττώματά τους.
Αντίστοιχα στον εαυτό μας βλέπουμε μόνο καλά και αγαθά πράγματα. Μεγαλύτερος δαιμονισμός από αυτόν δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και θα πρέπει να γίνουμε αυστηροί κριτές του εαυτού μας και όχι των άλλων. Το ότι ασχολούμαστε με τους άλλους αποδεικνύει ότι δεν ασχολούμαστε με τον εαυτό μας ή καλύτερα φοβόμαστε να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας μήπως και ανακαλύψουμε πολλά λάθη και πάθη που έχουμε. Αυτό βεβαίως δείχνει τον εγωισμό μας που δεν θέλει να παραδεχτεί ότι ο εαυτός μας πάσχει και χρειάζεται θεραπεία.

Ο ταπεινός άνθρωπος εύκολα θα δει τα πάθη του, τα λάθη του, τις αστοχίες του και θα μπει στην διαδικασία του αγώνα, της θεραπείας χωρίς να βλέπει τι κάνουν οι άλλοι. Ο εγωιστής άνθρωπος όμως, ασχολείται μέρα νύχτα με τους άλλους προσπαθώντας να βρει λάθη και πάθη μεγαλύτερα από τα δικά του ώστε να γεμίσει ικανοποίηση ότι είναι καλύτερος από τους άλλους.
Δεν θα σωθούμε όμως αδελφοί μου επειδή -ίσως- ήμασταν καλύτεροι από κάποιους σε κάποια πράγματα. Η σωτηρία είναι μία προσωπική υπόθεση. Δεν είναι υπόθεση συγκρητισμού με τους άλλους.
Θα σωθούμε γιατί ζήσαμε ταπεινά και ήσυχα, μυστηριακά, με υπακοή στην Εκκλησία και προσπαθήσαμε να γίνουμε η ανάπαυση του αδελφού μας και όχι ο σταυρός και το εμπόδιο της ζωής του.
Διαβάζουμε στο Μέγα Γεροντικό: Ένας αδελφός είπε στον αββά Ποιμένα:“Με ταράζουν οι λογισμοί μου και δεν μ ́ αφήνουν να φροντίσω για τις αμαρτίες μου, αλλά με κάνουν να προσέχω τις ελλείψεις του αδελφού μου”.

Ο Γέροντας του μίλησε τότε για τον αββά Διόσκορο, ότι στο κελί του έκλαιγε πάντοτε για τον εαυτό του, ενώ ο μαθητής του καθόταν στο άλλο κελί.
Πήγε λοιπόν κάποια φορά ο μαθητής στο κελί του Γέροντα και τον βρήκε να κλαίει, οπότε του λέει:
“Πάτερ, γιατί κλαις;”
Κι ο Γέροντας του απαντά:
“Τις αμαρτίες μου, παιδί μου, κλαίω”.
Του λέει ο αδελφός:
“Δεν έχεις αμαρτίες, πάτερ”
Και ο Γέροντας του αποκρίνεται:

“Αλήθεια, αν αφεθώ να δω τις αμαρτίες μου, δεν μου φθάνουν άλλοι τρεις ή τέσσερις να κλαίνε μαζί μου γι ́ αυτές”.
Είπε λοιπόν ο Αββάς Ποιμήν: “Έτσι είναι ο άνθρωπος που γνώρισε τον εαυτό του”.

Από την παραπάνω ιστορία καταλαβαίνουμε ότι αρχή της πνευματικής μας προσπάθειας αλλά συγχρόνως και θεμέλιό της είναι να βρισκόμαστε συνεχώς σε κατάσταση αυτομεμψίας και εσωτερικής εργασίας. Η ανακάλυψη του εαυτού μας και η σοβαρή ενασχόλησή μας με την θεραπεία μας δεν θα μας αφήσει ούτε χρόνο ούτε περιθώρια για να ασχολούμαστε με τους άλλους. Έτσι και σε κατάσταση ταπείνωσης και μετανοίας κρατιόμαστε αλλά και την κατάκριση των αδελφών μας θα αποφεύγουμε.

Ο άνθρωπος που συγκρίνει τις αμαρτίες του ή τις αρετές του με τους άλλους δεν βαδίζει θεάρεστα και φλερτάρει επικίνδυνα με την αιώνια απώλεια.

Γι’αυτό αδελφοί μου ας μείνουμε στην ασφάλεια της αυτομεμψίας, της προσευχής, της υπακοής μας στον πνευματικό μας πατέρα, της μελέτης του λόγου του Θεού, της άσκησης, της εγκράτειας κι ας αφήσουμε τους συγκρητισμούς. Εμείς θα δώσουμε λόγο για τον εαυτό μας όχι όμως με σύγκριση με τους άλλους αλλά με το κατά πόσο σε προσωπικό επίπεδο- μιμηθήκαμε το πρότυπο ζωή μας, τον Χριστό.
Ας μην μας απασχολεί λοιπόν η ζωή των άλλων, η συμπεριφορά τους, οι αμαρτίες τους ή οι αρετές τους. Ας ασχοληθούμε με την δική μας θεραπεία. Ας κλάψουμε για τις δικές μας αμαρτίες. Ας καλλιεργήσουμε όσο μπορούμε τα τάλαντα που μας έχει δώσει ο Θεός, προς δόξαν Θεού. Ας ζήσουμε απλά, θεάρεστα δηλαδή ακατάκριτα, χωρίς έπαρση και υπερηφάνεια, χωρίς μιζέρια και κατήφεια, χωρίς αυστηρότητα και αίσθημα αυθεντίας.
Ας απομακρυνθούμε από την κακία, την εμπάθεια, το μίσος κι ας ενδυθούμε την συγκατάβαση, την καλοσύνη, την πραότητα, την αγάπη. Όλα αυτά δηλαδή που είναι ιδιώματα ανθρώπου του Θεού και όχι ανθρώπου του “εγώ”.

Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος
 
http://imverias.blogspot.com/2019/01/blog-post_23.html

Friday, November 28, 2014

Ιησούς Χριστός,όλοι ξέρουμε αυτό το όνομα, όμως πόσοι Τον ξέρουμε;


 

Οι πιο πολλοί δεν Τον κατάλαβαν, δεν μπόρεσαν να αποδεκτούν την ταπείνωσή Του, την ανεξικακία Του, αυτό που πρόσφερε σε όλους αδιακρίτως.
Πολλοί είναι αυτοί που ακόμα Τον αμφισβητούν, Τον κατηγορούν, Τον βλασφημούν μη μπορώντας να εννοήσουν την μεγαλωσύνη Του.
Δεν μπορούν να καταλάβουν το κέρδος διαμέσου της εκούσιας "ήττας", δεν μπορούν να αποδεκτούν ότι καλούνται και οι ίδιοι να χάσουν ώστε να κερδίσουν, να απολέσουν το καλό τους προφίλ και σαν άσημοι να γίνουν τελικά σημαντικοί.
Οι περισσότεροι είμαστε χριστιανοί-θεατρίνοι, είμαστε "χριστιανοί των καλλιστείων".
Μας νοιάζει το προφίλ μας, η εικόνα μας, το κύρος μας, η άποψη της ομήγυρις και όχι η σχέση μας με τον Χριστό, η σχέση μας με τους άλλους.
Ο Χριστός κατάντησε παρείσακτος της ζωής μας, κατάντησε για άλλη μία φορά ο "βλάσφημος διδάσκαλος" που τόλμά να μιλά για κάτι πιο βαθύ από τα ατομικά μας "πνευματικά κατορθώματα". Μας μιλά για κοινωνία αγάπης, για συγχώρεση, για την απώλεια του "εγώ" μας.
Ο Χριστός μας προτρέπει να κάνουμε "τούμπα" την ζωή μας. Να φέρουμε τα πάνω κάτω σε σχέση με αυτά που ο εκκοσμικευμένος μας χριστιανισμός μας καλεί να ζήσουμε.
Κάποιοι ίσως είναι υποψιασμένοι ότι αυτό που ζούν μέσα στην Εκκλησία δεν είναι χριστιανικό, γιατί; Γιατί δεν έχουν χαρά, γιατί ενώ ζούνε μέσα στο Σώμα του Χριστού είναι σαν να ζούνε μέσα στο σώμα της μιζέριας, της σοβαροφάνειας, του καθωσπρεπισμού, της αλαζονείας, του εγωισμού.
Εγκλωβισμένοι μέσα σε μικροπρέπειες, σε "όχι", σε "πρέπει", σε ηθικούς κανόνες τελειοποίησεις της "έξωθεν καλής μαρτυρίας".
Δεν είναι εύκολο να αποδεκτείς ότι τόσα χρόνια, αν και ήσουν άνθρωπος της Εκκλησίας, ζούσες χωρίς Χριστό. Δεν είναι εύκολο να αποδεκτεί κανείς ότι ο χριστιανισμός που βίωνε και ίσως ακόμα βιώνει είναι κάποιο κεκαλυμένο ψυχολογικό τρικ για να μεταλλάσσει τις ενοχές του σε τιμωρία-λύτρωση, και τον Χριστό σε έναν υπέρτατο δικαστή της ζωής που μπορεί να εξαγοράσει κάνοντας "τα θελήματά" Του.
Μερικοί από εμάς Τον ψάχνουμε. Ψάχνουμε όχι κάποιο απομινάρει του Χριστού, αλλά Τον ίδιο. Ψάχνουμε για τον Χριστό των Πατέρων της Εκκλησίας και όχι τον Χριστό του ηθικισμού και της μιζέριας.
Τον αναζητούμε όχι γιατί "πρέπει" να Τον βρούμε, αλλά γιατί θέλουμε...
Νιώθεις την ανάγκη να Τον βρεις. Να κοινωνήσεις μαζί Του, να γίνεις οίκος Του, και ο Οίκος του να γίνει Πατρίδα σου...
Μερικοί άλλοι Τον έχουνε βρει. Είναι λίγοι...
Ασήμαντοι για εμάς. Άνθρωποι που δεν τους "πιάνει το μάτι" σου.
Ζουν σε σπηλιές, σε δρόμους, σε σπίτια, σε ερημιές, σε πόλεις. Ζουν παντού αλλά και πουθενά.
Ζουν στον κόσμο, για τον κόσμο, έχοντας πεθάνει όμως για τον κόσμο...
Ιησούς Χριστός. Ποιος δεν ξέρει αυτό το όνομα; Όλος ο κόσμος!
Ποιος όμως Τον ξέρει;

Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος


πηγη: http://lllazaros.blogspot.ca/
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...