Saturday, February 8, 2020

Ἡ ἀπροσδόκητη καταιγίδα – ὀργὴ καὶ θυμὸς ( Λόγος Μέγα Βασιλείου )

Ἡ ΩΦΕΛΕΙΑ ἀπὸ τὶς ἰατρικὲς συμβουλὲς φαίνεται μετὰ τὴν ἐφαρμογή τους. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς πνευματικὲς διδασκαλίες. Ἡ σοφία καὶ ἡ ὠφέλειά τους γιὰ τὴ διόρθωση τῆς ζωῆς καὶ τὴν τελειοποίηση τῶν πιστῶν ἀκροατῶν φαίνεται μετὰ τὴν ἔμπρακτη ἐφαρμογή τους.

Ἔτσι κι ἐμεῖς. Ἀφοῦ ἀκούσαμε τὸν κατηγορηματικὸ στίχο τῶν Παροιμιῶν, «Ἡ ὀργὴ καταστρέφει καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς φρονίμους» (Παροιμ. 15:1)· ἀφοῦ ἀκούσαμε τὴν ἀποστολικὴ προτροπή, «Διῶξτε μακριά σας κάθε δυσαρέσκεια, θυμό, ὀργή, κραυγή, κατηγόρια, καθὼς καὶ κάθε ἄλλη κακότητα» (Ἐφ. 4:31)· ἀφοῦ ἀκούσαμε ἀκόμα τὸν Κύριο νὰ λέει, «Ὅποιος ὀργίζεται ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ του χωρὶς λόγο, πρέπει νὰ δικαστεῖ» (Ματθ. 5:22)· κι ἀφοῦ ἀποκτήσαμε πείρα αὐτοῦ τοῦ πάθους, ποὺ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴ θέλησή μας, ἀλλὰ σὰν ἀπροσδόκητη καταιγίδα μᾶς προσβάλλει ἀπ’ ἔξω, μποροῦμε καλύτερα νὰ γνωρίσουμε τὸ μεγαλεῖο τῶν θείων ἐντολῶν.

«Ὁ θυμώδης ἄνθρωπος ἔχει ἀποκρουστικὴ συμπεριφορὰ καὶ ἐμφάνιση» (Παροιμ. 11:25). Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ πάθος αὐτὸ θὰ διώξει τὴ λογικὴ καὶ θὰ κυριέψει μιὰ ψυχή, ἀποθηριώνει ὁλοκληρωτικὰ τὸν ἄνθρωπο. Τὸν κάνει ἀπάνθρωπο, γιατί δὲν τὸν κατευθύνει πιὰ ἡ λογική.

Ὅπως τὸ δηλητήριο στὰ φαρμακερὰ φίδια, ἔτσι εἶναι ὁ θυμὸς στοὺς ὀργισμένους. Λυσσοῦν σὰν τὰ σκυλιά, ὁρμοῦν σὰν τοὺς σκορπιούς, δαγκώνουν σὰν τὰ φίδια. Ὁ θυμὸς κάνει τὶς γλῶσσες ἀχαλίνωτες καὶ τὰ στόματα ἀπύλωτα. Ἀσυγκράτητα χέρια, βρισιές, κοροϊδίες, κακολογίες, πληγὲς καὶ ἄλλα ἀναρίθμητα κακὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν ὀργὴ καὶ τὸ θυμό.

Ἐξαιτίας τοῦ θυμοῦ, ξίφη ἀκονίζονται, δολοφονίες τολμῶνται, ἀδέλφια χωρίζουν καὶ συγγενεῖς ξεχνοῦν τὸν συγγενικὸ δεσμό τους. Οἱ ὀργισμένοι ἀγνοοῦν πρῶτα τοὺς ἑαυτοὺς τοὺς κι ἔπειτα ὅλους τοὺς οἰκείους. Ὅπως οἱ χείμαρροι παρασύρουν κατεβαίνοντας τὸ καθετί, ἔτσι καὶ ἡ βίαιη κι ἀσυγκράτητη ὁρμὴ τῶν ὀργισμένων δὲν ὑπολογίζει τίποτα. Οἱ θυμωμένοι δὲν σέβονται τοὺς γέροντες, τὴν ἐνάρετη ζωή, τὴ συγγένεια, τὶς προηγούμενες εὐεργεσίες, οὔτε τίποτ’ ἄλλο σεβαστὸ καὶ ἔντιμο. Ὁ θυμὸς εἶναι μιὰ πρόσκαιρη τρέλα.

Ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ περιγράψει αὐτὸ τὸ κακό; Πῶς μερικοὶ εἶναι τόσο εὐέξαπτοι, πού μὲ τὴν παραμικρὴ ἀφορμὴ θυμώνουν; Φωνάζουν καὶ ἀγριεύουν καὶ ὁρμοῦν πιὸ ἀδίσταχτα κι ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία. Δὲν σταματοῦν προτοῦ ξεθυμάνει ἡ ὀργὴ τους σ’ ἕνα μεγάλο καὶ ἀνεπανόρθωτο κακό. Οὔτε τὸ σπαθὶ οὔτε ἡ φωτιὰ οὔτε κανένα ἄλλο φόβητρο εἶναι ἱκανὸ νὰ συγκρατήσει τὴν ψυχὴ ποὺ ἔγινε μανιακὴ ἀπὸ τὴν ὀργή. Οἱ ὀργισμένοι δὲν διαφέρουν ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους σὲ τίποτα, οὔτε στὴν ἐξωτερικὴ μορφὴ οὔτε στὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση.

Βράζει μέσα στὴν καρδιὰ τὸ αἷμα ἐκείνων ποὺ διψοῦν γιὰ ἐκδίκηση. Ταράζεται καὶ κοχλάζει μὲ τὴ φλόγα τοῦ πάθους. Ὅταν βγεῖ στὴν ἐπιφάνεια ἀλλάζει τὴν ὄψη τοῦ ὀργισμένου. Μεταβάλλει σὰν θεατρικὴ προσωπίδα τὴ συνηθισμένη καὶ γνώριμη σ΄ ὅλους μορφή του. Ἀγνώριστη γίνεται ἡ γνωστὴ ὄψη τῶν ματιῶν του. Τὸ βλέμμα του εἶναι παράφορο καὶ ξαναμμένο. Τρίζει τὰ δόντια σὰν τοὺς χοίρους ποὺ συμπλέκονται. Τὸ πρόσωπό του φουντώνει καὶ μελανιάζει. Ὁλόκληρο τὸ σῶμα του παραμορφώνεται. Οἱ φλέβες τεντώνονται, λὲς καὶ θὰ σπάσουν, καθὼς ἡ ψυχὴ του συγκλονίζεται ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ταραχή. Ἡ φωνὴ γίνεται σκληρὴ καὶ ἄγρια. Τὰ λόγια ἄναρθρα, ἀσυνάρτητα, ἄτακτα ἀπρόσεκτα καὶ ἀκατανόητα.

Ὅταν μάλιστα ἀνάψει ἡ ὀργὴ σὲ βαθμὸ ἀνεξέλεγκτο, ὅπως ἡ φλόγα ποὺ τροφοδοτεῖται μὲ ἄφθονα ξύλα, τότε προπαντὸς βλέπει κανεὶς θέαμα ποὺ οὔτε μὲ λόγια περιγράφεται οὔτε μὲ ἔργα παριστάνεται. Βλέπει κανεὶς χέρια νὰ σηκώνονται ἐναντίον συνανθρώπων καὶ νὰ πέφτουν σὲ κάθε σωματικὸ μέλος. Βλέπει ἀκόμα πόδια νὰ χτυποῦν ἄσπλαχνα εὐαίσθητα σημεῖα. Βλέπει τὸ καθετὶ νὰ γίνεται ὅπλο τῆς μανίας. Καὶ ἂν τύχει νὰ κυριεύεται κι ὁ ἀντίπαλος ἀπὸ τὸ ἴδιο πάθος, δηλαδὴ ἀπὸ παρόμοια ὀργὴ καὶ μανία, τότε συμπλέκονται καὶ παθαίνουν ὅσα εἶναι φυσικὸ νὰ πάθουν οἱ ὑποδουλωμένοι σ’ ἕναν τέτοιο δαίμονα. Ἀναπηρίες ἢ καὶ θανάτους ἀποκομίζουν πολλὲς φορὲς οἱ συμπλεκόμενοι σὰν βραβεῖα τῆς ὀργῆς τους.

Ἄρχισε κάποιος τὶς χειροδικίες. Ὁ ἄλλος ἀμύνθηκε. Ἀνταπέδωσε ὁ πρῶτος. Δὲν ὑποχώρησε ὁ δεύτερος. Κι ἐνῶ τὸ σῶμα κομματιάζεται ἀπὸ τὰ χτυπήματα, ὁ θυμὸς λιγοστεύει τὴν αἴσθηση τοῦ πόνου. Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ἀτονεῖ καὶ δὲν τοὺς κάνει νὰ σταματήσουν, γιατί ὁλόκληρη ἡ ψυχὴ ἔχει κυριευθεῖ ἀπὸ τὴν ἐκδικητικότητα.

Μὴν προσπαθεῖς νὰ θεραπεύσεις τὸ ἕνα κακὸ μὲ ἄλλο κακό. Μὴν ἐπιχειρεῖς νὰ ξεπεράσεις τὸν ἀντίπαλο στὶς συμφορές. Γιατί στοὺς κακοὺς ἀνταγωνισμοὺς ὁ νικητὴς εἶναι ἀθλιότερος, ἀφοῦ ἀποχωρεῖ μὲ τὴ μεγαλύτερη εὐθύνη τῆς ἁμαρτίας.

Σ’ ἔβρισε ὁ ὀργισμένος; Σταμάτησε τὸ πάθος μὲ τὴ σιωπή. Μὴ σὲ διδάξει ὁ ἐχθρὸς νὰ ζηλέψεις αὐτὸ πού, ὅταν τὸ βλέπεις στὸν ἄλλο, τὸ ἀποστρέφεσαι. Εἶναι κατακόκκινος ὁ ἀντίπαλος ἀπὸ τὴν ὀργή; Ἀλλὰ μήπως κι ἐσὺ δὲν κοκκίνισες; Τὰ μάτια του εἶναι γεμάτα αἷμα; Τὰ δικά σου, πές μου, βλέπουν ἤρεμα; Ἡ φωνὴ του εἶναι ἄγρια; Ἀλλὰ καὶ ἡ δική σου εἶναι γλυκιά;

Ὁ ἀντίλαλος, στὴν ἡσυχία, δὲν ἐπιστρέφει τόσο τέλειος σ’ αὐτὸν ποὺ φώναξε, ὅσο οἱ βρισιὲς σ’ αὐτὸν ποὺ ἔβρισε. Ἢ μᾶλλον, ἐνῶ ὁ ἦχος ἐπιστρέφει αὐτούσιος, οἱ βρισιὲς ἐπιστρέφουν μὲ προσθῆκες.

Καὶ τί λένε μεταξὺ τους ὅσοι βρίζονται; Ὁ ἕνας λέει: «Εἶσαι τιποτένιος. Κατάγεσαι ἀπὸ τιποτένιους». Ὁ ἄλλος ἀπαντάει: «Εἶσαι ἄχρηστος δοῦλος». Ὁ πρῶτος τὸν λέει ψωμοζητητή. Ὁ δεύτερος ἀλήτη. Ὁ ἕνας ἀγράμματο. Ὁ ἄλλος τρελό. Ἔτσι συνεχίζουν μέχρι νὰ ἐξαντλήσουν ὅλο τὸ ὑβρεολόγιο. Καὶ μετὰ τὶς βρισιές, προχωροῦν καὶ στὶς χειροδικίες.

Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ὁ θυμὸς προκαλεῖ τὴ διαμάχη, ἡ διαμάχη τὶς βρισιές, οἱ βρισιὲς τὰ χτυπήματα, τὰ χτυπήματα τὰ τραύματα, τὰ τραύματα πολλὲς φορὲς τὸ θάνατο.

Ἂς διώξουμε λοιπὸν μὲ κάθε τρόπο τὴν ὀργὴ ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ξεριζώσουμε καὶ πάρα πολλὰ ἄλλα πάθη, ποὺ γεννιοῦνται ἀπ’ αὐτή.

Σ’ ἔβρισε κάποιος; Ἐσὺ παίνεψε τoν. Σὲ χτύπησε; Ἐσὺ δεῖξε ὑπομονή. Σὲ φτύνει καὶ σ’ ἐξευτελίζει; Ἐσὺ σκέψου ποιὸς εἶσαι, ὅτι δηλαδὴ ἀπό τὴ γῆ προέρχεσαι καὶ στὴ γῆ θὰ καταλήξεις. Ὅποιος μὲ τέτοιο τρόπο προετοιμαστεῖ, θὰ θεωρήσει μικρὴ κάθε προσβολή. Ἔτσι, δείχνοντας τὸν ἑαυτό σου ἄτρωτο στὶς βρισιές, ὄχι μόνο θὰ φέρεις σὲ ἀμηχανία τὸν ἀντίπαλο, ἀλλὰ καὶ θ’ ἀναδειχθεῖς ἄξιος γιὰ μεγάλο στεφάνι. Ἡ μανία τοῦ ἄλλου θὰ γίνει ἀφορμὴ δικοῦ σου ἐπαίνου.

Σὲ ὀνόμασε ἄσημο καὶ ἄδοξο ὁ ὀργισμένος ἀντίπαλός σου; Ἐσὺ σκέψου ὅτι εἶσαι «χῶμα καὶ στάχτη» (Γεν. 18:27). Γιατί δὲν εἶσαι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, ποὺ ὀνόμασε ἔτσι τὸν ἑαυτό του. Σὲ ὀνόμασε ἀγράμματο καὶ φτωχὸ καὶ τιποτένιο; Ἐσὺ σκέψου ὅτι εἶσαι σκουλήκι καὶ ὅτι προέρχεσαι ἀπὸ τὴν κοπριά, ὅπως γράφει κι ὁ Δαβὶδ (Ψαλμ. 21:7).

Πρόσθεσε σ’ αὐτὰ καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Μωυσῆ, πού, ὅταν τὸν ἔβρισαν ὁ Ἀαρών καὶ ἡ Μαριάμ, δὲν παραπονέθηκε στὸ Θεὸ ἐναντίον τους, ἀλλὰ προσευχήθηκε γι’ αὐτούς. (Ἀριθ. 12:1-13).

Θέλεις νὰ εἶσαι μαθητὴς αὐτῶν τῶν φίλων τοῦ Θεοῦ ἢ ἐκείνων πού εἶναι γεμάτοι ἀπὸ πνεῦμα πονηρίας;

Ὅταν νιώσεις τὸν πειρασμὸ νὰ βρίσεις, σκέψου ὅτι δοκιμάζεσαι: Θὰ πᾶς μὲ τὸ μέρος τοῦ Θεοῦ, δείχνοντας μακροθυμία, ἢ θὰ τρέξεις πρὸς τὸ διάβολο, δείχνοντας ὀργή; Μὴ χάσεις τὴν εὐκαιρία νὰ διαλέξεις τὴν ἀγαθὴ μερίδα. Γιατί ἢ θὰ ὠφελήσεις καὶ τὸν ἀντίπαλο ἀκόμα μὲ τὸ παράδειγμα τῆς πραότητός σου ἢ θὰ ζημιωθεῖτε κι οἱ δυὸ μὲ τὸν ἐγωισμό σου. Σκέψου ἐπίσης, ὅτι τίποτα δὲν εἶναι ὀδυνηρότερο στὸν ἐχθρὸ ἀπὸ τὸ νὰ βλέπει τὸν ἀντίπαλό του ἀνώτερο ἀπὸ τὶς προσβολὲς ποὺ τοῦ ἔκανε.

Σοῦ προκαλεῖ ταραχὴ ἡ κατηγόρια τῆς φτώχιας; Θυμήσου ὅτι «γυμνὸς ἦρθες στὸν κόσμο τοῦτο, γυμνὸς καὶ πάλι θὰ φύγεις» (πρβλ. Ἰὼβ 1:21). Ποιὸς ὅμως εἶναι φτωχότερος ἀπὸ τὸ γυμνό; Ποιός, ἄλλωστε, ὁδηγήθηκε ποτὲ στὴ φυλακὴ γιὰ τὴ φτώχειά του; Δὲν εἶναι ντροπὴ ἡ φτώχεια. Ντροπὴ εἶναι νὰ μὴν ὑποφέρεις μὲ ἀξιοπρέπεια τὴ φτώχεια. Θυμήσου ὅτι ὁ Κύριος «ἦταν πλούσιος κι ἔγινε γιὰ χάρη μας φτωχός» (Β΄ Κορ. 8:9).

Ἀλλὰ κι ἂν ὁ ἀντίπαλός σου σὲ ἀποκαλέσει ἀνόητο καὶ ἀγράμματο, θυμήσου τὶς βρισιὲς τῶν Ἰουδαίων ἐναντίον τῆς ἀληθινῆς Σοφίας: «Εἶσαι Σαμαρείτης καὶ δαιμονισμένος» (Ἰω. 8:48). Ἂν ὀργιστεῖς, θὰ ἐπιβεβαιώσεις τὶς βρισιές. Γιατί τί ὑπάρχει πιὸ ἀνόητο ἀπὸ τὴν ὀργή; Ἂν ὅμως δὲν ὀργιστεῖς, θὰ ντροπιάσεις αὐτὸν ποὺ σὲ βρίζει, δείχνοντας ἔμπρακτα τὴ σωφροσύνη σου.

Σὲ ράπισε ὁ ἀντίπαλος; Σκέψου ὅτι καὶ τὸν Κύριο ράπισαν. Σ’ ἔφτυσε; Σκέψου ὅτι καὶ τὸν Κύριό μας ἔφτυσαν. Καὶ μάλιστα «δὲν ἔκρυψε τὸ πρόσωπό Του γιὰ ν’ ἀποφύγει τὸν ἐξευτελισμὸ ἀπὸ τὰ φτυσίματα» (πρβλ. Ἡσ. 50:6). Συκοφαντήθηκες; Τὸ ἴδιο ἔπαθε κι ὁ Κύριος. Σοῦ ξέσκισαν τὰ ροῦχα; Ἀφαίρεσαν καὶ τοῦ Κυρίου τὰ ἐνδύματα οἱ στρατιῶτες καὶ τὰ μοίρασαν μεταξύ τους. (Ἰω. 19:24).

Ἐσὺ ὅμως δὲν καταδικάστηκες ἀκόμα. Οὔτε σταυρώθηκες. Πολλά σοῦ λείπουν γιὰ νὰ μιμηθεῖς τὸν Κύριο. Ἡ φλόγα τῆς ὀργῆς θὰ ὑποχωρήσει μὲ τὶς σκέψεις αὐτές. Παρόμοιες προετοιμασίες καὶ προδιαθέσεις ἐπαναφέρουν τὴ γαλήνη στὸ νοῦ καὶ ἀφαιροῦν τὰ ἄτακτα σκιρτήματα τῆς καρδιᾷς. Αὐτὸ σημαίνουν καὶ τὰ λόγια τοῦ Δαβίδ: «Προετοιμάσθηκα καὶ δὲν κλονίσθηκα». (Ψαλμ. 118:60).

Ἡ μνήμη τῶν παραδειγμάτων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀναχαιτίζει τὸ μανιακὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς. Πὼς π.χ. ὁ μέγας Δαβὶδ ἀνέχθηκε μὲ πραότητα τὶς προσβολὲς τοῦ Σεμεΐ! …Δὲν κυριεύθηκε ἀπὸ τὴν ὀργή, ἀλλὰ ὕψωσε στὸ Θεὸ τὴ σκέψη του καὶ στοχάστηκε: « Ὁ Κύριος τοῦ εἶπε νὰ μὲ καταριέται» (Β΄ Βασ. 16:10). Ἔτσι, ἐνῶ ἄκουγε νὰ τὸν βρίζει φονιὰ καὶ παράνομο, δὲν ὀργιζόταν ἐναντίον του, ἀλλὰ ταπείνωνε τὸν ἑαυτὸ του θεωρώντας ἀληθινὴ τὴν προσβολή.

Δυὸ λοιπὸν πράγματα κι ἐσὺ ν’ ἀποφεύγεις: Νὰ μὴ θεωρεῖς τὸν ἑαυτό σου ἄξιο γιὰ ἐπαίνους καὶ νὰ μὴ νομίζεις κανέναν κατώτερό σου. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ποτὲ δὲν θ’ ἀνάψει μέσα σου ὁ θυμὸς γιὰ τὶς προσβολὲς πού σοῦ γίνονται.

Κάθε φορά, ἄλλωστε, ποὺ ὀργίζεσαι ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ σου, κάνεις μιὰ μεγάλη ἀδικία. Γιατί ἄλλος εἶναι στὴν πραγματικότητα ἐκεῖνος πού σοῦ προκαλεῖ τό θυμό. Ἔτσι μοιάζεις μὲ τὸ σκύλο ποὺ δαγκώνει τὴν πέτρα, ἐνῶ δὲν πειράζει αὐτὸν ποὺ τοῦ τὴν ἔριξε. Τὸ θυμό σου νὰ τὸν στρέφεις ἐναντίον τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου, ποὺ εἶναι ὁ πατέρας τοῦ ψεύδους καὶ ὁ πρόξενος κάθε ἁμαρτίας. Νὰ εἶσαι ὅμως σπλαχνικὸς μὲ τὸν ἀδελφό σου, γιατί, ἂν συνεχίσει ν’ ἁμαρτάνει, θὰ παραδοθεῖ στὸ αἰώνιο πῦρ μαζὶ μὲ τὸ διάβολο.

Ὅπως διαφέρουν οἱ λέξεις θυμὸς καὶ ὀργή, ἔτσι διαφέρουν καὶ οἱ σημασίες τους. Θυμὸς εἶναι μιὰ ἔντονη ἔξαψη κι ἕνα ξέσπασμα τοῦ πάθους. Ἐνῶ ὀργὴ εἶναι μιὰ μόνιμη λύπη καὶ μιὰ διαρκὴς τάση γιὰ ἐκδίκηση, σὰν νὰ φλέγεται ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸν πόθο ν’ ἀνταποδώσει τὸ κακό. Οἱ ἄνθρωποι ἁμαρτάνουν καὶ μὲ τὶς δυὸ καταστάσεις. Ἄλλοτε ὁρμοῦν ἀπερίσκεπτα νὰ χτυπήσουν ὅσους τοὺς προκάλεσαν, καὶ ἄλλοτε καιροφυλακτοῦν δόλια νὰ ἐκδικηθοῦν ὅσους τούς λύπησαν. Ἐμεῖς καὶ τὰ δυὸ πρέπει νὰ τ’ ἀποφεύγουμε.

Πῶς μποροῦμε νὰ δαμάσουμε τὸ πάθος αὐτό;

Ἂν προηγουμένως ἀσκηθοῦμε στὴν ταπεινοφροσύνη, ποὺ ὁ Κύριος δίδαξε καὶ μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ τὰ ἔργα. Μὲ τὰ λόγια εἶπε: «Ὅποιος θέλει νὰ εἶναι ὁ πρῶτος, θὰ πρέπει νὰ γίνει ὁ τελευταῖος ἀπ’ ὅλους» (Μάρκ. 9:35). Ἀλλὰ καὶ ἔμπρακτα δίδαξε τὴν πραότητα, ὅταν ἤρεμα ἀνέχθηκε τὸ ράπισμα τοῦ δούλου. Ὁ Δεσπότης καὶ Δημιουργὸς τ’ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, Αὐτὸς ποὺ προσκυνεῖται ἀπ’ ὁλόκληρη τὴν ὁρατὴ καὶ ἀόρατη κτίση, Αὐτὸς ποὺ «συγκρατεῖ τὸ σύμπαν μὲ τὴ δύναμη τοῦ λόγου Του» (Ἑβρ. 1:3), δὲν ἐπιτρέπει ν’ ἀνοίξει ἡ γῆ καὶ νὰ καταπιεῖ ζωντανὸ τὸν ἀσεβή δοῦλο οὔτε τὸν στέλνει στὸν ἅδη, ἀλλὰ τὸν νουθετεῖ καὶ τὸν διδάσκει: «Ἂν εἶπα κάτι κακό, πὲς ποιό ἦταν αὐτό· ἂν ὅμως μίλησα σωστά, γιατί μὲ χτυπᾶς;» (Ἰω. 18:33).

Ἂν συνηθίσεις νὰ εἶσαι πάντοτε ὁ ἔσχατος, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, ὑπάρχει περίπτωση ν’ ἀγανακτήσεις στὶς ἄδικες κατηγορίες; Ὅταν σὲ βρίζει ἕνα μικρὸ παιδί, θεώρησε τά λόγια του σὰν ἀφορμὴ γιὰ γέλιο. Ἀλλὰ κι ὅταν κανεὶς μεγάλος κυριευθεῖ ἀπὸ μανία καὶ ξεστομίζει ἀτιμωτικὰ λόγια, νὰ τὸν θεωρεῖς ἄξιο συμπάθειας μᾶλλον παρὰ μίσους. Δὲν εἶναι τὰ λόγια πού μᾶς λυποῦν. Εἶναι ἡ ὑπεροψία μας ἀπέναντι στὸν ὑβριστὴ καὶ ἡ μεγάλη ἰδέα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Ἂν λοιπὸν ἀφαιρέσεις ἀπὸ μέσα σου αὐτὰ τὰ δύο, τότε τὰ λόγια μόνα τους εἶναι ἕνας κούφιος θόρυβος.

«Πάψε νὰ ὀργίζεσαι καὶ ἄφησε τὸ θυμό σου» (Ψαλμ. 36:8), ὥστε νὰ γλυτώσεις τὴν ὀργὴ ποὺ ἐκδηλώνεται «ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ τιμωρήσει κάθε ἀσέβεια καὶ ἀδικία τῶν ἀνθρώπων» (Ρωμ. 1:18). Ἂν μὲ τὴ σύνεση μπορέσεις νὰ κόψεις τὴν πικρὴ ρίζα τοῦ θυμοῦ, θὰ ξεριζώσεις μαζί της πολλὰ ἄλλα πάθη. Γιατί ἡ δολιότητα, ἡ ὑποψία, ἡ θρασύτητα, ἡ ἀπιστία, ἡ κακοήθεια, ἡ ἐπιβουλὴ καὶ ὅλα τὰ συγγενικὰ πάθη εἶναι γεννήματα αὐτῆς τῆς κακίας.

Ἂς μὴν κρύβουμε μέσα μας ἕνα τόσο μεγάλο κακό. Εἶναι ἀρρώστια τῆς ψυχῆς, σκοτείνιασμα τοῦ νοῦ, ἀποξένωση ἀπὸ τὸ Θεό, αἰτία φιλονικίας, ἀφορμὴ συμφορᾶς, πονηρὸ δαιμόνιο ποὺ κυριαρχεῖ στὴν ψυχὴ καὶ ἀποκλείει τὴν εἴσοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιατί ὅπου εἶναι ἔχθρες, φιλονικίες, θυμοί, φατρίες, διαμάχες, ποὺ διαρκῶς ταράζουν τὴν ψυχικὴ γαλήνη, ἐκεῖ τὸ πνεῦμα τῆς πραότητος δὲν ἀναπαύεται.

Ἂς συμμορφωθοῦμε, λοιπόν, μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. «Διῶξτε μακριά σας κάθε δυσαρέσκεια, θυμό, ὀργή, κραυγή, κατηγόρια, καθὼς καὶ κάθε ἄλλη κακότητα» (Ἐφ. 4:31), καὶ ἂς περιμένουμε τὴν ἐκπλήρωση τῆς ὑποσχέσεως ποὺ ἔδωσε ὁ Κύριος στοὺς πράους: «Μακάριοι εἶναι οἱ πρᾶοι, γιατί αὐτοὶ θὰ κληρονομήσουν τὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας» (Ματθ. 5:5).

Ἀπό τό βιβλίο : «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Sunday, January 12, 2020

Ο Γάμος, το μέγα Μυστήριον ( Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης )

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η σπουδαιότερη ημέρα της ζωής του ανθρώπου, μετά από την γέννησι και την βάπτισι, είναι εκείνη του γάμου. Βεβαίως, η κοσμική λαίλαπα της εποχής μας ανάμεσα στους θεσμούς, τους οποίους προσπάθησε να συντρίψη, ήταν και το τιμιώτατο και ιερώτατο μυστήριο του γάμου.

Για πολλούς ο γάμος είναι μία ευκαιρία για διασκεδάσεις και απολαύσεις. Όμως η ζωή είναι μία σοβαρή υπόθεσις. Είναι ένας πνευματικός αγώνας, μία πορεία προς ένα τέρμα, τον ουρανό. Της πορείας αυτής κρισιμώτερο σημείο και σπουδαιότατο μέσον είναι ο γάμος. Κανείς δεν επιτρέπεται να ξεφύγη τα δεσμά του γάμου, είτε κάνει έναν μυστικό γάμο, αφιερώνοντας τον εαυτό του εις τον Θεόν, είτε κάνει έναν μυστηριακό.

Το θέμα, το οποίο θα μας απασχολήση σήμερα, είναι ο μυστηριακός γάμος, θα δούμε πώς είναι δυνατόν ο γάμος να συμβάλη στην πνευματική μας ζωή, για να συνεχίσωμε το θέμα το οποίο αρχίσαμε στην προηγούμενη ομιλία μας. Ξεύρομε ότι ο γάμος είναι θεσμός συσταθείς υπό του Θεού. Είναι τίμιος, είναι «μυστήριον μέγα». Ο ανύπανδρος άνθρωπος απλώς περνάει από την ζωή και φεύγει, ενώ ο παντρεμένος ζη την ζωή του.

Άραγε γι' αυτόν τον ιερό θεσμό του γάμου, γι' αυτό το «μέγα μυστήριον», το οποίο ευλογεί η Εκκλησία μας, πώς σκέπτονται οι σύγχρονοι άνθρωποι; Υπανδρεύονται, και νομίζεις ότι ενώνονται δύο ταμεία, δύο συμφέροντα, δύο ματαιοδοξίες. Ενώνονται δύο άνθρωποι χωρίς ιδανικά, δύο μηδενικά θα λέγαμε. Διότι άνθρωποι χωρίς ιδανικά, χωρίς αναζητήσεις, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μηδενικά.

Παντρεύτηκα για να ζήσω την ζωή μου, ακούς συνεχώς τριγύρω σου, και όχι για να κλεισθώ μέσα σε τέσσερις τοίχους. Παντρεύτηκα για να γλεντήσω την ζωή μου, ακούς να λέγη ο άλλος, και παραδίδουν τα παιδιά τους, εάν έχουν κάνει παιδιά, σε κάποια ξένη γυναίκα για να μπορούν ελεύθεροι να τρέχουν στα θέατρα, στους κινηματογράφους και στις κοσμικές συντροφιές. Έτσι το σπίτι τους γίνεται ένα ξενοδοχείο, στο οποίο επιστρέφουν το βράδυ ή μάλλον μετά τα μεσάνυκτα, μετά από την διασκέδασι, για να ξεκουρασθοϋν. Οι άνθρωποι είναι μέσα τους άδειοι, γι' αυτό στο σπίτι τους νοιώθουν πραγματικό κενό. Καμιά ευχαρίστησις δεν υπάρχει εκεί και τρέχουν και γλιστρούν από εδώ και από εκεί, για να βρουν την ευτυχία τους.

Υπανδρεύονται χωρίς γνώσεις, χωρίς συνείδησι ευθύνης, διότι επιθυμούν να υπανδρευθούν ή διότι νομίζουν πως είναι απαραίτητο για να είναι κοινωνικοί άνθρωποι. Όμως ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το βλέπομε καθημερινά. Τα ναυάγια του γάμου είναι γνωστά σε όλους μας. Ένας κοσμικός γάμος, όπως νοείται σήμερα, μόνον ένα χαρακτηριστικό μπορεί να έχη, ότι είναι δολοφόνος της πνευματικής ζωής του ανθρώπου. Γι’ αυτό πρέπει να νοιώσωμε ότι, αν αποτύχωμε στον γάμο μας, σχεδόν αποτύχαμε και στην πνευματική μας ζωή. Εάν επιτύχωμε στον γάμο μας, επιτύχαμε και στην πνευματική μας ζωή. Η ευτυχία ή η αποτυχία μας, η πρόοδος ή ο καταποντισμός μας στην πνευματική μας ζωή αρχίζει από τον γάμο μας.

Επειδή λοιπόν είναι ένα τόσο σοβαρό θέμα, αξίζει να δούμε ποιες προϋποθέσεις χρειάζονται και ποια προετοιμασία, για να επιτευχθή ένας ευτυχισμένος, ένας αληθινά χριστιανικός γάμος.

Για να κάνη κανείς έναν επιτυχημένο γάμο, θα πρέπει από μικρό παιδί να πάρη κατάλληλη αγωγή. Όπως το παιδί πρέπει να διαβάζη, όπως μαθαίνει να σκέπτεται και να ενδιαφέρεται για τους γονείς του ή για την υγεία του, έτσι θα πρέπει να ετοιμασθή, για να μπόρεση να κάνη έναν επιτυχημένο γάμο.

Όμως στην εποχή μας κανείς δεν ενδιαφέρεται να ετοιμάση τα παιδιά για το μεγάλο αυτό μυστήριο, το οποίο θα παίξη πρωταρχικό ρόλο στην ζωή τους. Ούτε οι γονείς ενδιαφέρονται, εκτός αν εξαιρέσωμε την περίπτωσι της προίκας για την οποία όντως ενδιαφέρονται.

Το παιδί από μικρό πρέπει να μάθη να αγαπά, να δίνη, να στερήται, να υπακούη. Να νοιώθη ότι είναι θησαυρός πολύτιμος η αγνότητα της ψυχής και του σώματός του, την οποίαν πρέπει να τηρή ως κόρην οφθαλμού.

Ο χαρακτήρας του παιδιού πρέπει να διαπλάσσεται κανονικά, για να γίνη ένας τίμιος, γενναίος, αποφασιστικός, ειλικρινής, χαρούμενος άνθρωπος και όχι ένα μισοκακόμοιρο πλάσμα που θα κλαίη συνεχώς την μοίρα του, ένα άβουλο αντικείμενο χωρίς καμία σκέψι και δύναμι.

Από μικρό να μάθη το παιδί να ενδιαφέρεται για κάποια επιστήμη η για ένα επάγγελμα, ώστε αύριο να είναι σε θέσι να συντηρήση την οικογένειά του ή, αν είναι κορίτσι, να βοηθήση αν χρειασθή. Η γυναίκα πρέπει να μάθη να είναι νοικοκυρά και όταν ακόμη είναι μορφωμένη. Να μάθη να μαγειρεύη, να ράβη, να κεντά. Μα, θα πη κανείς, πάτερ μου, αυτά που λες είναι αυτονόητα. Ρωτήστε τους συζύγους και θα δήτε πόσες γυναίκες, όταν παντρεύωνται, δεν ξεύρουν τίποτε από νοικοκυριό.

Η εκλογή επίσης του συντρόφου της ζωής είναι μία υπόθεσις η οποία, όταν έλθωμε σε κατάλληλη ηλικία, δεν πρέπει να αναβάλλεται. Οπωσδήποτε ο άνθρωπος δεν πρέπει να βιάζεται, διότι «γρήγορος γάμος, γρήγορη απελπισία», αλλά ούτε και να αναβάλλη την υπόθεσι αυτή της ζωής του. Δεν πρέπει να καθυστερή, διότι η καθυστέρησις είναι θανάσιμος κίνδυνος για την ψυχή του. Κατά κανόνα ο κανονικός ρυθμός της πνευματικής ζωής του ανθρώπου αρχίζει με τον γάμο. Ο ανύπανδρος άνθρωπος είναι σαν να ζη στον διάδρομο, δεν έχει προχωρήσει ακόμη στα δωμάτια. Οι γονείς ας ενδιαφέρωνται να έχη το παιδί κοινωνική συμπεριφορά, αλλά και να προσεύχεται, ώστε η ευλογημένη εκείνη ώρα να έρθη ως δώρο που θα στείλη ο Θεός.

Φυσικά, όταν φθάση στην εκλογή του συζύγου, θα λάβη υπ' όψιν του και την γνώμη των γονέων του. Πόσες φορές εσείς που είσθε γονείς δεν νοιώσατε μαχαιριές να τρυπούν την καρδιά σας, όταν τα παιδιά σας δεν σας ρώτησαν για εκείνον που θα τα συντρόφευε στην ζωή τους. Η μητρική καρδιά είναι ευαίσθητη και δεν αντέχει τέτοιο πλήγωμα. Το παιδί πρέπει να ρωτήση τους γονείς, διότι έχουν μίαν ιδιαίτερη διαίσθησι να αντιλαμβάνωνται τα πράγματα που τους αφορούν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο πατέρας και η μητέρα θα πιέζουν το παιδί τους. Ας το αφήσουν να κάνη τελικώς ελεύθερα την εκλογή του.

Αν εξαναγκάσης το παιδί σου στο θέμα του γάμου του, θα θεώρηση εσένα υπεύθυνο, εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Με την πίεσι δεν βγαίνει ποτέ καλό. Θα το βοηθήσης, αλλά θα το αφήσης να διαλέξη εκείνον που θα προτιμήση ή εκείνον προς τον οποίον θα νοιώση αγάπη αγάπη, όχι λύπη ή οίκτο. Αν το παιδί σου μετά από μία γνωριμία σου λέγη, τον λυπάμαι τον κακόμοιρο, θα τον παντρευθώ, τότε να ξέρετε ότι είμαστε στα πρόθυρα ενός αποτυχημένου γάμου. Μόνον ο άνθρωπος, τον οποίον θα προτιμήση ή θα αγαπήση, μπορεί να σταθή στο πλευρό του παιδιού μας. θα πρέπει και οι δύο, ο άνδρας και η γυναίκα, να θέλουν τον γάμο τους, να ελκύεται ο ένας από τον άλλον, να θέλουν να ζήσουν μαζί αληθινά, εσωτερικά, αβίαστα. Στο θέμα αυτό δεν είναι δυνατόν να πιέζωμε τα παιδιά μας. Μερικές φορές, από την αγάπη μας, νομίζομε ότι είναι κτήματά μας, ότι είναι περιουσία μας και ότι μπορούμε να τα κάνωμε ό,τι θέλομε. Έτσι το παιδί μας γίνεται ένα πλάσμα ανίκανο να ζήση στην ζωή είτε ως άγαμο είτε ως έ'γγαμο.

Οπωσδήποτε θα προηγηθή του γάμου η γνωριμία που είναι ένα τόσο λεπτό ζήτημα, και όμως το ξεχνάμε. Η γνωριμία δεν θα πρέπει ποτέ να μας επαναπαύη, εάν δεν είμεθα βέβαιοι πως είναι αντικειμενική. Η αγάπη δεν τυφλώνει τον άνθρωπο. Η αγάπη του ανοίγει τα μάτια, για να βλέπη τον άλλον όπως είναι, με τα ελαττώματά του. «Παπούτσι από τον τόπο σου και ας είναι μπαλωμένο», λέει ο λαός. Δηλαδή πάρε άνθρωπο που τον γνώρισες. Και η γνωριμία πρέπει να είναι πάντοτε συνδεδεμένη με την μνηστεία, δηλαδή τον αρραβώνα που είναι ένα εξ ίσου δύσκολο θέμα.

Όταν πρότεινα σε μία κοπέλλα να σκεφθή σοβαρά εάν έπρεπε να συνέχιση τον αρραβώνα της, μου απήντησε: Εάν διακόψω, θα με σφάξη η μητέρα μου. Αλλά αραββώνας δεν υπάρχει, όταν δεν υπάρχη η δυνατότης να διαλυθή. Αρραβωνιάζομαι δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα παντρευθώ. Σημαίνει ότι δοκιμάζω εάν πρέπει να παντρευθώ τον άνθρωπο που αρραβωνιάζομαι. Αν μια κοπέλλα δεν είναι σε θέσι να διαλύση τον αρραβώνα της, δεν πρέπει να αρραβωνιασθή ή καλύτερα, ας μην προχώρηση στον γάμο. Στο στάδιο του αρραβώνος πρέπει να είμεθα πολύ προσεκτικοί, διότι έτσι θα έχωμε πολύ λιγώτερες συγκρούσεις και δυστυχίες μετά τον γάμο. Ακόμη, στο διάστημα της γνωριμίας, όπως λέγει κάποιος, να κρατάς την καρδιά σου μέσα και στα δυο σου χέρια σαν να έχης μία αρκούδα. Γιατί ξεύρετε πόσο επικίνδυνη είναι η καρδιά, η οποία μπορεί αντί να σε οδηγήση στον γάμο, να σε οδήγηση στην αμαρτία. Υπάρχει ενδεχόμενο ο άνθρωπος, τον οποίον διάλεξες, να σε βλέπη σαν παιχνίδι ή σαν οδοντόβουρτσα για δοκιμή. Και μετά εσύ θα υπομένης την θλίψι και το κλάμα. Θα είναι πλέον πολύ αργά, διότι ο άγγελός σου θα έχη αποδειχθή ότι ήταν φτιαγμένος από λάσπη.

Μη διάλεξης άνθρωπο που σπαταλά τις ώρες του στις λέσχες, στις διασκεδάσεις, στα ταξίδια και στις πολυτέλειες. Ούτε αυτόν που θα ανακάλυψης ότι κάτω από τα λόγια της αγάπης του κρύβει εγωισμό. Μη διάλεξης ως γυναίκα σου εκείνη που μοιάζει με μπαρούτι και, μόλις της πης κάτι, αρπάζει φωτιά. Δεν κάνει για σύζυγός σου.

Ακόμη, όταν θέλης να κάνης έναν πραγματικά επιτυχημένο γάμο, μην πλησιάζης εκείνη την νέα ή τον νέο, που δεν μπορεί να εγκαταλείψη τους γονείς του. Είναι σαφής η εντολή του Χριστού: «Δια τούτο καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού». Όταν βλέπης τον άλλον προσκολλημένο στην μάννα ή στον πατέρα, όταν βλέπης ότι τους ακούει με το στόμα ανοικτό και ότι είναι έτοιμος να κάνη ό,τι πη ο πατέρας και η μάννα, φύγε μακριά. Είναι ένας άρρωστος συναισθηματικά, ένας ανώριμος ψυχικά άνθρωπος και δεν θα μπόρεσης να κάνης μαζί του οικογένεια, θα πρέπη να έχη λεβεντιά αυτός τον οποίον θα κάνης σύζυγό σου. Αλλά πώς μπορεί να έχη λεβεντιά, εάν ακόμη δεν έμαθε, δεν κατάλαβε, δεν χώνεψε ότι το σπίτι του ήταν η γλάστρα στην οποία τον έβαλαν, για να τον βγάλουν κατόπιν και να τον φυτέψουν κάπου άλλου;

Επίσης, όταν πρόκειται να διαλέξης τον άνθρωπο της ζωής σου, πρόσεξε μήπως είναι κλειστός τύπος, οπότε δεν έχει φίλους. Αν σήμερα δεν έχη φίλους, αύριο θα δυσκολευθή πολύ να έχη εσένα ως φίλο και σύζυγο.

Πρόσεξε τους γκρινιάρηδες, τους παραπονιάρηδες, τους μελαγχολικούς που μοιάζουν με κλαψοπούλια. Πρόσεξε εκείνους που συνεχώς παραπονούνται: Δεν με αγαπάς, δεν με καταλαβαίνεις. Κάτι σε αυτά τα πλάσματα του Θεού δεν πηγαίνει καλά. Πρόσεξε ακόμη τους φανατικούς και τους θρησκόληπτους. Όχι τους θρησκευόμενους αλλά τους θρησκόληπτους, οι οποίοι ταράσσονται για ασήμαντα πράγματα, όλα τους φταίνε και είναι υπερευαίσθητοι. Πώς θα μπόρεσης να ζήσης με έναν τέτοιον άνθρωπο; Θα είναι σαν να κάθεσαι πάνω σε αγκάθια.

Ακόμη πρόσεξε εκείνους που βλέπουν τον γάμο σαν κάτι το κακό, σαν μια φυλακή. Εκείνους που λένε: Μα, δεν σκέφθηκα ποτέ στην ζωή μου τον γάμο.

Πρόσεξε και κάτι ψευτοχριστιανούς, που βλέπουν τον γάμο σαν κάτι το χαμηλό, σαν αμαρτία, που χαμηλώνουν αμέσως τα μάτια τους, όταν ακούσουν κάτι σχετικό με τον γάμο. Εάν παντρευθής έναν τέτοιο, θα είναι αγκάθι για σένα, φόρτωμα για το μοναστήρι του, αν καλογερέψη.

Πρόσεξε όσους νομίζουν ότι είναι τέλειοι και δεν βρίσκουν στον εαυτό τους κανένα ελάττωμα, ενώ στους άλλους βρίσκουν συνεχώς ελαττώματα. Πρόσεξε όσους νομίζουν ότι είναι «οι εκλεκτοί του Θεοϋ»(5) και μπορούν να αναμορφώσουν όλον τον κόσμο.

Να προσέξης και ένα σοβαρό θέμα, το κληρονομικό. Να γνωρίσης καλά τον πατέρα, την μάννα, τον παππού, την γιαγιά, τον θείο. Ακόμη να υπάρχουν οι στοιχειώδεις υλικές προϋποθέσεις.

Προ πάντων όμως να προσέξης την πίστι του ανθρώπου. Έχει πίστι; Έχει ιδανικά ο άνθρωπος, τον οποίον σκέπτεσαι να κάνης σύντροφο της ζωής σου; Αν ο Χριστός γι' αυτόν δεν σημαίνη τίποτε, πώς θα μπόρεσης να μπης εσύ στην καρδιά του; Εάν δεν μπόρεσε να εκτιμήση τον Χριστόν, έχεις την εντύπωσι πως θα εκτιμήση εσένα(6); Λέγει στον άνδρα η Αγία Γραφή, η γυναίκα σου να είναι «γυνή διαθήκης σου»(7), δηλαδή της πίστεώς σου. της θρησκείας σου, να είναι αυτή που θα σε συνδέη με τον Θεόν. Τότε μόνον μπορείς να κάνης, όπως λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, έναν γάμο «μετά γνώμης του επισκόπου»(8), δηλαδή με έγκρισι εκκλησιαστική και όχι με τυπική άδεια. Προηγουμένως συζήτησε με τον πνευματικό σου. Εξέτασε μαζί του το κάθε τι και εκείνος θα σταθή πλάι σου σαν πραγματικός φίλος και, όταν φθάσετε στο ποθούμενο τέρμα, τότε πλέον ο γάμος θα είναι για σένα ένα δώρο του Θεού. θα είναι ένα χάρισμα, διότι «έκαστος ίδιον χάρισμα έχει»(9). Στον καθένα μας ο Θεός δίνει το δικό του χάρισμα. Στέλνει τον έναν στον γάμο και τον άλλον στην παρθενία. Όχι ότι ο Θεός κάνει την εκλογή λέγοντας εσείς να πάτε από εδώ και εσείς από εκεί, αλλά εκείνο που διαλέγει η καρδιά μιας, για εκείνο μας δίνει ο Θεός το θάρρος, το κουράγιο, την δύναμι, για να το φέρωμε εις πέρας.

Αν έτσι διαλέξετε τον άνθρωπό σας, τότε ευχαριστήσατε τον Θεόν. Συνδέστε τον με τον πνευματικό σας. Αν δεν έχετε, διαλέξτε και οι δυο έναν πνευματικό, ο οποίος θα είναι ο Γέροντάς σας, ο πατέρας σας, εκείνος που θα σας θυμίζη και θα σας δείχνη τον Θεόν.

Θα έχετε πολλές δυσκολίες στην ζωή. Τα ερωτηματικά θα έρχωνται βροχή. Οι μέριμνες θα σας περικυκλώνουν και θα βλέπετε συχνά πυκνά την χριστιανική σας ζωή να γίνεται δύσκολη. Μην ανησυχήτε. Ο Θεός θα βοηθήση. Εσύ κάνε εκείνο που περνάει από το χέρι σου. Μπορείς να μελετήσης πέντε λεπτά την ήμερα; Μελέτησε. Μπορείς να προσευχηθής πέντε λεπτά την ημέρα; Προσευχήσου. Και αν δεν μπορής πέντε, προσευχήσου δύο. Τα υπόλοιπα είναι υπόθεσις του Θεού.

Όταν βλέπης στον γάμο σου δυσκολίες, όταν βλέπης την πνευματική σου ζωή να μην προχωρή, μην απελπίζεσαι. Ούτε όμως να αρκήσαι σε εκείνα που κέρδισες. Ύψωσε την καρδιά σου στον Θεόν. Μιμήσου εκείνους που έχουν δώσει τα πάντα σε αυτόν και κάνε ό,τι μπορείς για να τους μοιάσης(10), έστω και με την λαχτάρα της καρδιάς σου. Την πράξι άφησέ την στον Χριστόν. Όταν εσύ προχωρήσης έτσι, θα νοιώσης αληθινά ποιος είναι ο σκοπός του γάμου. Αλλοιώς, όπως ο τυφλός περιπλανιέται, έτσι και συ θα περιπλανιέσαι μέσα στην ζωή. Ποιος είναι λοιπόν ο σκοπός του γάμου; Θα σας αναφέρω τρεις κύριους σκοπούς. Πρώτον, ο γάμος είναι μία πορεία πόνου. Η συντροφιά του άνδρα και της γυναίκας ονομάζεται συζυγία, δηλαδή κάτω από τον ίδιο ζυγό σηκώνουν κοινό φορτίο. Ο γάμος είναι συμπόρευσις και συγκλήρωσις στον πόνο, βεβαίως και στην χαρά. Αλλά συνήθως οι έξι χορδές της ζωής μας χτυπούν πένθιμα και η μία μόνον χτυπάει χαρούμενα. Θα πίνουν ο άνδρας και η γυναίκα από το ίδιο ποτήρι της τρικυμίας, της θλίψεως, της αποτυχίας. Κατά την τέλεσι του μυστηρίου του γάμου ο ιερεύς δίνει στους νεόνυμφους να πιουν από το ίδιο ποτήρι, το οποίο ονομάζεται «κοινόν ποτήριον»(11), γιατί μαζί θα σηκώσουν τα βάρη του γάμου. Ονομάζεται και «ένωσις» το ποτήρι αυτό, διότι ενώνονται για να σηκώσουν μαζί χαρές και πόνους(12).


Όταν παντρεύωνται δυο άνθρωποι είναι σαν να λένε: Μαζί θα προχωρήσωμε, χέρι χέρι, και στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα. Θα περάσωμε ώρες σκοτεινές, ώρες θλίψεων γεμάτες από βάρη, ώρες μονοτονίας. Αλλά μέσα στην βαθειά νύκτα πρέπει να δείχνωμε ότι πιστεύομε στον ήλιο και στο φως. Ω, αγαπητοί μου, ποιος μπορεί να πη ότι δεν περνάει δύσκολες στιγμές στην ζωή του; Όμως δεν είναι μικρό πράγμα να ξεύρης ότι στις δύσκολες στιγμές σου, στις αγωνίες σου, στους πειρασμούς σου, θα κρατάς στο χέρι σου ένα άλλο αγαπημένο χέρι. Η Καινή Διαθήκη λέγει ότι θα πόνεση κάθε άνθρωπος, προ πάντων ο εις γάμον ερχόμενος. «Λέλυσαι από γυναικός;» ερωτά ο απόστολος Παύλος. Είσαι δηλαδή ανύπανδρος; «Μη ζήτει γυναίκα εάν δε και γήμης, ουχ ήμαρτες». Εάν παντρευθής, δεν έχεις αμαρτία. «Και εάν γήμη η παρθένος, ουχ ήμαρτε θλϊψιν δε τη σαρκί έξουσιν οι τοιούτοι. Εγώ δε υμών φείδομαι»(13). Από την στιγμή που παντρεύεσαι, να θυμάσαι, λέγει, ότι θα πονέσης πολύ, θα υποφέρης, η ζωή σου θα είναι ένας σταυρός, αλλά ανθισμένος σταυρός, θα έχη και τις χαρές του και τα χαμόγελά του και τις ομορφιές του. Όταν πάλι περνάς λιακάδες στην ζωή σου, να θυμάσαι τα λουλούδια που κρύβουν έναν σταυρό(14). Έτσι και στην δική σου λιακάδα ξαφνικά μπορεί να βγη ένας σταυρός.

Δεν είναι γλέντι η ζωή, όπως νομίζουν μερικοί που οδηγούνται στον γάμο και ύστερα πέφτουν από τον ουρανό στην γη. Ο γάμος είναι μια πλατειά θάλασσα πού δεν ξεύρεις τι θα σου βγάλη. Παίρνεις τον άνθρωπο που τον διάλεξες με φόβο και τρόμο και με πολλή προσοχή και ύστερα από έναν χρόνο, από δύο χρόνια, από πέντε χρόνια ανακαλύπτεις πως σε κορόιδεψε.

Είναι νοθεία του γάμου να πιστεύωμε ότι ο γάμος είναι δρόμος, στον οποίον πρέπει να ζητήσωμε την ευτυχία μας, την άρνησι του σταυρού. Χαρά του γάμου είναι ο άνδρας και η γυναίκα να βάζουν και οι δυο τους ώμους τους και να προχωρούν μαζί στις ανηφοριές της ζωής. «Δεν έχετε υποφέρει; Δεν έχετε αγαπήσει», λέγει ένας ποιητής. Μόνον εκείνος που υποφέρει, μπορεί πραγματικά να αγαπήση. Γι' αυτό η θλίψις είναι απαραίτητο στοιχείο του γάμου. «Ο γάμος», λέγει κάποιος αρχαίος ποιητής και φιλόσοφος, «είναι ένας κόσμος που τον ομορφαίνει η ελπίδα και τον ενδυναμώνει η δυστυχία». Όπως μέσα στην φωτιά αποδεικνύεται το ατσάλι, έτσι ακριβώς και ο άνθρωπος χαλκεύεται στον γάμο, στην φωτιά των δυσκολιών. Όταν βλέπης τον γάμο σου από μακριά, όλα σου φαίνονται μέλι γάλα, όλα σου χαμογελούν. Όταν πλησίασης, τότε θα δης πόσες σκληρές στιγμές κρύβει.

«Ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον είναι»(15), λέγει ο Θεός, γι' αυτό έβαλε πλάι του έναν σύντροφο, έναν βοηθό για όλες τις στιγμές της ζωής του, ιδίως για τους αγώνες της πίστεως διότι, για να μπόρεσης να κράτησης την πίστι σου, πρέπει να πονέσης πολύ. Την χάρι του την στέλλει σε όλους μας ο Θεός. Την στέλλει όμως, όταν εμείς είμεθα πρόθυμοι να υπομένωμε και να υποφέρωμε. Μερικοί μόλις δουν τα εμπόδια, το βάζουν στα πόδια. Ξεχνούν και τον Θεόν και την Εκκλησία. Αλλά η πίστις, ο Θεός, η Εκκλησία δεν είναι πουκάμισο, που το βγάζομε μόλις ιδρώσωμε.
Ο γάμος λοιπόν είναι μία πορεία μέσα σε θλίψεις και σε χαρές. Όταν σου φαίνωνται πολύ δύσκολες οι θλίψεις, να θυμάσαι ότι είναι μαζί σου ο Θεός. Αυτός θα σηκώση τον σταυρό. Αυτός που σε στεφάνωσε. Όταν παρακαλούμε τον Θεόν, δεν προσφέρει πάντοτε αμέσως την λύσι. Μας οδηγεί πολύ σιγά. Καμιά φορά κάνει και χρόνια. Το Πνεύμα το Άγιον «υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις»(16). Δηλαδή υποφέρεις εσύ και μαζί σου πονάει ο ίδιος ο Χριστός. Πρέπει να πονέσωμε αλλοιώς δεν θα έχη αληθινό νόημα η ζωή μας.

Δεύτερον, ο γάμος είναι μία πορεία αγάπης. Είναι δημιουργία ενός καινούργιου ανθρώπου «έσονται εις σάρκα μίαν»(17), λέγει το Ευαγγέλιο. Ενώνει ο Θεός δύο ανθρώπους και τους κάνει έναν. Από την ένωσι των δύο που αποφασίζουν να συγχρονίσουν τα βήματά τους και να συναρμονίσουν τους κτύπους των καρδιών τους, βγαίνει ένας άνθρωπος. Με την βαθειά αυτή και πηγαία αγάπη ο ένας είναι μία παρουσία, μία ζωντανή πραγματικότης μέσα στην καρδιά του άλλου. Είμαι παντρεμένος σημαίνει πως δεν μπορώ να ζήσω ούτε μία ημέρα, ούτε καν λίγες στιγμές, ει δυνατόν, χωρίς τον σύντροφο της ζωής μου. Ο άνδρας μου, η γυναίκα μου είναι ένα κομμάτι του είναι μου, της σάρκας μου, της ψυχής μου είναι συμπλήρωμά μου. Αποτελεί την απασχόλησι του μυαλού μου. Αποτελεί τον λόγο, για τον οποίον νοιώθω να κτυπά η καρδιά μου.

Αλλάζουν τα δακτυλίδια των αρραβώνων, για να δείξουν ότι στις αλλαγές της ζωής, τελικώς, θα μείνουν πάλι ενωμένοι. Ο καθένας φοράει το δακτυλίδι που γράφει το όνομα του άλλου και το βάζει συμβολικά στο δάκτυλο, από όπου ξεκινάει μία φλέβα που πάει απ' ευθείας στην καρδιά. Δηλαδή το όνομα του άλλου γράφεται στην δική του καρδιά. Ο ένας, θα λέγαμε, δίνει στον άλλον το αίμα της καρδιάς του. Τον κλείνει μέσα στα σωθικά του.

«Τι κάνεις;» ρώτησαν κάποτε έναν μυθιστοριογράφο. Εκείνος παραξενεύθηκε. «Τι κάνω; παράξενο ερώτημα. Μα αγαπώ την Όλγα, την γυναίκα μου». Ζη ο άνδρας για να αγαπά την γυναίκα του. Ζη η γυναίκα για να αγαπά τον άνδρα της.

Το βασικώτερο στον γάμο είναι η αγάπη. «Καμιά θάλασσα και κανένα βουνό, κανένας τόπος και χρόνος, καμιά πικρή γλώσσα δεν θα μπορέσουν να μας χωρίσουν», έλεγε κάποιος που αγαπούσε την σύζυγο του. «Αν μπορής, πάρτον», έλεγε μία άλλη, «τον έχω κρυμμένο μέσα στην καρδιά μου». Τον ζητούσαν για να τον δικάσουν μετά από μία συκοφαντία και εκείνος κρυβόταν.

Γάμος λοιπόν σημαίνει ένωσις εις εν. Ο Θεός βδελύσσεται την διάζευξι και το διαζύγιο, θέλει την αδιάσπαστη ενότητα(18). Ο ιερεύς βγάζει τα δακτυλίδια από το αριστερό δάκτυλο, τα βάζει στο δεξί και κατόπιν πάλι στο αριστερό και τελικώς τα βάζει στο δεξί τους χέρι. Διότι το δεξί χέρι είναι εκείνο με το οποίο κυρίως ενεργούμε. Αυτό δείχνει ότι το χέρι μου το κατέχει πλέον ο άλλος. Δεν κάνω τίποτε που δεν θέλει. Είμαι δεμένος μαζί της. Είμαι δεμένη μαζί του. Ζω για τον άλλον, γι' αυτό ανέχομαι τα ελαττώματά του. Όποιος δεν μπορεί να ανεχθή τον άλλον, δεν μπορεί και να παντρευθή.

Τί θέλει ο σύντροφος μου; Τι τον ενδιαφέρει; Τι τον ευχαριστεί; Αυτό πρέπει να ευχαριστή, να ενδιαφέρη, να απασχολή και εμένα. Αναζητώ ακόμη αφορμές για να του δώσω μικροχαρές. Σήμερα πώς θα δώσω χαρά στον άνδρα μου, στην γυναίκα μου, είναι το ερώτημα που θέτει στον εαυτό του κάθε ημέρα ο παντρεμένος άνθρωπος. Ασχολείται με τις σκοτούρες του, με τα ενδιαφέροντα του, με την επιστήμη του, με την εργασία του, με τους φίλους του, για να έχουν κοινά τα πάντα, για να δείχνη ότι είναι μέσα στην καθημερινότητά του.

Αν χρειασθή να υποχωρήση, υποχωρεί. Εκείνος που αγαπά κοιμάται τελευταίος και σηκώνεται το πρωί πρώτος. Τους γονείς του άλλου τους βλέπει σαν δικούς του γονείς, με αφοσίωσι, με στοργή. Διότι ξεύρομε πολύ καλά ότι, όταν παντρεύεται το παιδί, για τον γονέα, έστω και αν έχη ετοιμάσει τον γάμο, είναι επίσης μία στιγμή πολύ δύσκολη. Ο γάμος είναι κάτι που κάνει την μάννα και τον πατέρα να κλαίνε, διότι αποχωρίζονται το παιδί τους.

Η γυναίκα εκφράζει την αγάπη της στον άνδρα με την υποταγή της. Υποτάσσεται σε αυτόν, όπως ακριβώς η Εκκλησία εις τον Χριστόν(19). Ευτυχία της είναι να κάνη το θέλημα του ανδρός της. Νάζια, πείσματα, γκρίνιες είναι τσεκούρια που σπάνε το δένδρο της συζυγικής ευτυχίας.

Η γυναίκα είναι η καρδιά. Ο άνδρας είναι η «κεφαλή». Η γυναίκα είναι η καρδιά που αγαπά. Στις δυσκολίες του ανδρός στέκεται όπως στάθηκε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα που στήριξε τον άνδρα της στον θρόνο(20). Στις στιγμές της χαράς του προσπαθεί να τον ανυψώση ακόμη περισσότερο σε ύψη ιδανικών. Στις στιγμές της θλίψεώς του στέκεται σαν ένας κόσμος υπέροχος και γαλήνιος για να του προσφέρη την γαλήνη.

Ο άνδρας πρέπει να θυμάται ότι η γυναίκα του είναι αυτή την οποία εμπιστεύθηκε ο Θεός στα χέρια του. Η γυναίκα του είναι μία ψυχή που του την έδωσε ο Θεός, για να την επιστρέψη σε Εκείνον. Την αγαπάει την γυναίκα του, όπως αγαπάει ο Χριστός την Εκκλησία του(21). Την προστατεύει, την περιποιείται, της παρέχει ασφάλεια, ιδιαίτερα όταν είναι στενοχωρημένη, όταν είναι άρρωστη. Ξεύρομε άλλωστε πόσο ευαίσθητη είναι η γυναικεία ψυχή, γι' αυτό, όπως λέγει και ο απόστολος Πέτρος, «ως ασθενεστέρω σκεύει τω γυναικείω απονέμομεν τιμήν»(22). Πληγώνεται η γυναικεία ψυχή, μικροψυχεί, μεταβάλλεται πολύ εύκολα, απελπίζεται ξαφνικά. Γι' αυτό ο άνδρας πρέπει να στέκεται γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα, ώστε να καταφέρη να γίνη ο θησαυρός της.

Ο γάμος, αγαπητοί μου, είναι σαν μια βαρκούλα πού πλέει μέσα στα κύματα ανάμεσα σε βράχια. Λίγο άμα δεν προσέξης, θα γίνη συντρίμμια.

Ο γάμος, είπαμε, είναι πρώτον, μία πορεία πόνου δεύτερον, μία πορεία αγάπης και τρίτον, μία πορεία προς τον ουρανό, μία κλήσις του Θεού. Είναι, όπως λέγει ή Αγία Γραφή, «μυστήριον μέγα»(23).

Γνωρίζομε τα επτά μυστήρια. Εδώ μυστήριο σημαίνει ένα σημάδι της μυστικής παρουσίας κάποιου αληθινού γεγονότος. Η εικόνα είναι ένα μυστήριο. Όταν την προσκυνούμε, δεν προσκυνούμε το ξύλο αλλά τον Χριστόν ή την Παναγία ή τον άγιο που παρίσταται μυστικά σε αυτήν. Ο τίμιος Σταυρός είναι σύμβολο του Χριστού. Σε αυτόν υπάρχει η μυστική παρουσία του Χριστού. Κάτι τέτοιο είναι και ο γάμος. Όπου, λέγει, είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομά μου, εκεί ανάμεσά τους είμαι και εγώ(24). Παντρεύονται δύο άνθρωποι εις το όνομα του Χριστού αυτοί πλέον γίνονται το σημάδι που κρατάει και κατέχει τον ίδιο τον Χριστόν.

Επομένως, όταν βλέπης ένα ανδρόγυνο με αυτήν την γνώσι, είναι σαν να βλέπης τον Χριστόν. Υπάρχει εκεί μία θεοφάνεια. Γι' αυτό σε άλλες χώρες βάζουν στέμματα κατά την τέλεσι του μυστηρίου, για να δείξουν πως ο άνδρας είναι ο βασιλιάς Χριστός και η γυναίκα η Εκκλησία, ή χρησιμοποιούν κλάδους ελαίας(25).

Όλα λοιπόν στον γάμο είναι συμβολικά. Οι αναμμένες λαμπάδες συμβολίζουν τις πέντε παρθένες.
Όταν τις δίνη ο ιερεύς στα χέρια των νεονύμφων την ώρα του μυστηρίου, είναι σαν να τους λέγη: Σαν τις πέντε παρθένες να περιμένετε τον Χριστον(26) Ή συμβολίζουν τις γλώσσες του πυρός, που κατέβηκαν την Πεντηκοστή και ήταν στην ουσία η παρουσία του Αγίου Πνεύματος(27). Τα δακτυλίδια τους, τις βέρες τους, τις παίρνει ο ιερεύς από την αγία Τράπεζα, όπου τις είχε τοποθετήσει προηγουμένως, και τις βάζει στο τραπέζι(28), για να δείξη ακριβώς ότι ο γάμος αρχίζει από τον Χριστόν και θα τελειώση στον Χριστόν. Ο ιερεύς επίσης ενώνει τα χέρια τους, για να δείξη ότι τους ενώνει ο ίδιος ο Χριστός. Δηλαδή συμπλέκεται ο Χριστός στο μυστήριο και στην ζωή τους(29).

Όλα όσα χρησιμοποιούνται, κατά την τέλεσι του γάμου, είναι σκιές και σύμβολα που δείχνουν ότι εκεί είναι ο Χριστός. Όταν κάθεσαι και βλέπης ξαφνικά μια σκιά, καταλαβαίνεις ότι κάποιος έρχεται. Δεν τον βλέπεις το ξεύρεις όμως. Πρωί πρωί σηκώνεσαι και βλέπεις κατακόκκινο τον ορίζοντα στην ανατολή, θα βγη, λες, σε λίγο ο ήλιος. Πράγματι εκεί, πίσω από το βουνό, προβάλλει ο ήλιος.

Όταν βλέπης τον γάμο σου, τον άνδρα σου, την γυναίκα σου, όταν βλέπης τις στενοχώριες σου, το σώμα του συντρόφου σου, τα πάντα μέσα στο σπίτι σου, να ξεύρης ότι είναι σημάδια της παρουσίας του Χριστού. Είναι σαν να ακούς τα βήματά του, σαν να έρχεται, σαν να πρόκειται να ακούσης τώρα και την φωνή του. Σκιές είναι όλα αυτά που δείχνουν ότι μαζί μας είναι ο Χριστός(30). Είναι αλήθεια ότι εξ αιτίας των μεριμνών μας τον νοιώθομε ως απόντα. Τον βλέπομε όμως μέσα
στις σκιές και είμαστε βέβαιοι ότι είναι μαζί μας. Γι' αυτό ακριβώς την αρχαία εποχή δεν είχαν ξεχωριστή ακολουθία. Έπαιρναν τον άνδρα και την γυναίκα, τους έφεραν στην εκκλησία, τους κοινωνούσαν και έφευγαν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η ζωή τους πλέον είναι μαζί με τον Χριστόν.

Σύμβολο της παρουσίας του Χριστού είναι και τα στέφανα. Ειδικώτερα συμβολίζουν το μαρτύριο. Θυμάσθε τους Σαράντα Μάρτυρες μέσα στην παγωμένη λίμνη που τους στεφάνωσε ο Χριστός; Έτσι στεφανώνει τώρα η Εκκλησία τους νεονύμφους, μνημονεύοντας και τον άγιο Προκόπιο, ο οποίος είχε συμβουλεύσει μερικές γυναίκες να μαρτυρήσουν, για να δείξουν την αγάπη τους στον Χριστόν(31). Φορούν λοιπόν στέφανα ο άνδρας και η γυναίκα, για να δείξουν ότι είναι έτοιμοι να γίνουν μάρτυρες χάριν του Χριστού, ο οποίος είναι μαζί τους.

Παντρεύομαι σημαίνει ζω και πεθαίνω για τον Χριστόν. Παντρεύομαι σημαίνει επιθυμώ και διψώ τον Χριστόν.

Ποιοι άλλοι εστεφανούντο; Οι βασιλείς εστέφοντο. Επομένως, τα στέφανα δείχνουν ότι οι σύζυγοι είναι βασιλιάδες και το σπίτι τους βασίλειον, βασίλειον της Εκκλησίας, ένα κομμάτι της Εκκλησίας.

Πότε άρχισε ο γάμος; Όταν ο άνθρωπος αμάρτησε. Προηγουμένως δεν υπήρχε γάμος με την σημερινή έννοια. Όταν, μετά την πτώσι, οι πρωτόπλαστοι έχασαν τον παράδεισο, τότε γνώρισε ο Αδάμ την Εύα(32), και άρχισε ο γάμος. Γιατί; Για να θυμούνται την πτώσι τους και την έξοδό τους από τον παράδεισο και να τον ζητούν. Ο γάμος γίνεται τώρα μία επαναφορά στον πνευματικό παράδεισο, την Εκκλησία του Χριστού. Παντρεύομαι λοιπόν σημαίνει γίνομαι βασιλιάς, γίνομαι πιστό και αληθινό μέλος της Εκκλησίας του Χριστού και εργάζομαι πλέον για την δόξα του.

Τα στέφανα ακόμη δείχνουν την τελική νίκη στην βασιλεία των ουρανών. Όταν ο ιερεύς παίρνη τα στέφανα, λέγει στον Χριστόν: «ανάλαβε τους στεφάνους αυτών εν τη βασιλεία σου»(33) πάρε τα στεφάνια τους επάνω στην βασιλεία σου.

Επομένως, ο γάμος είναι ένας δρόμος αρχίζει από την γη και τερματίζει στον ουρανό. Είναι μία σύναψις, ένας σύνδεσμος μαζί με τον Χριστόν, που μας βεβαιώνει ότι θα πάμε κάποτε στον ουρανό. Γάμος είναι μία «γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν»(34). Σαν να λέγη το μυστήριο της Εκκλησίας μας: Πάνω από την αγάπη, πάνω από τον άνδρα σου, πάνω από την γυναίκα σου, πάνω από τα καθημερινά σου γεγονότα, να θυμάσαι ότι προορίζεσαι για τον ουρανό, ότι μπήκες στον δρόμο που πρέπει οπωσδήποτε να σε βγάλη εκεί. Η νύμφη και ο γαμπρός δίνουν τα χέρια τους, τους πιάνει και ο ιερεύς και ακολουθούν γύρω από το τραπέζι χορεύοντας και ψάλλοντας. Αυτό σημαίνει ότι ο γάμος είναι η πορεία, το ταξίδι που θα κατάληξη στον ουρανό, στην αιωνιότητα.

Στον γάμο φαίνονται ότι παντρεύονται δύο. Δεν είναι όμως δύο αλλά τρεις. Παντρεύεται ο άνδρας την γυναίκα και η γυναίκα τον άνδρα, αλλά και οι δύο μαζί υπανδρεύονται τον Χριστόν. Τρεις επομένως λαμβάνουν μέρος στο μυστήριο και τρεις πλέον παραμένουν στην ζωή τους.

Στον χορό τους σέρνει ο ιερεύς, ο τύπος του Χριστού. Αυτό σημαίνει ότι μας άρπαξε ο Χριστός, μας εξηγόρασε(35), μας αιχμαλώτισε, μας έκανε δικούς του. Γι' αυτό ακριβώς «το μυστήριον τούτο μέγα εστίν»(36).

Την λέξι «μυστήριον» στα λατινικά την απέδωσαν με την λέξι «sacramentum» που σημαίνει όρκος. Δηλαδή ο γάμος είναι όρκος, σύναψις, σύνδεσμος, όπως λέγαμε προηγουμένως. Είναι μόνιμος πλέον δεσμός με τον Χριστόν.

Παντρεύομαι λοιπόν σημαίνει σκλαβώνω την καρδιά μου στον Χριστόν. Εάν θέλης, μπορείς να παντρευθής εάν θέλης, δεν παντρεύεσαι. Εάν παντρευθής όμως, αυτήν την έννοια έχει ο γάμος στην Εκκλησία σου την Ορθόδοξη, η οποία σε γέννησε. Είμαι παντρεμένος σημαίνει είμαι σκλάβος του Χριστού.
 
Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως

ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΟΡΜΥΛΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ.

Monday, December 16, 2019

Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση. ( Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως )

Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει το φαρμάκι του. Προσέχετε!
 
 Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση.


Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Tuesday, November 26, 2019

Άνθρωπος είσαι, μη γίνεσαι θηρίο. ( Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος )

Άνθρωπος είσαι, μη γίνεσαι θηρίο.
 Γι’ αυτό σου δόθηκε το στόμα από τον Θεό, όχι για να δαγκώνεις, αλλά για να παρηγορείς με τα λόγια σου.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος 

Monday, November 18, 2019

Ποιος είναι ο διάβολος και πως ενεργεί; ( Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού )


Η Αγία Γραφή μας λέει ότι ο διάβολος είναι «ο πεσών Εωσφόρος». Γι’ αυτόν μας πληροφορεί ο Κύριος: «είδον τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα» (Λουκ. 10,1).

Είναι ο άρχοντας, ο αρχηγός του αγγελικού τάγματος των εκπεσόντων από τον ουρανό, όταν θέλησαν να αποστατήσουν από το θείο θέλημα. Τότε αυτόματα συντρίφτηκαν και ξέπεσαν από την αξία και τη θέση τους. Έχασαν συγχρόνως και την έκπαγλη και φωτεινή ωραιότητα της μορφής τους. Έγιναν φρικιαστικά τέρατα των οποίων και μόνο η μνήμη είναι μισητή. Δεν υπάρχει στη διαβολική του υπόσταση τίποτα το καλό, το αγαθό, το δίκαιο, το ευθές, το λογικό, το αληθινό.

Ο διάβολος, ο άλλοτε φορέας του φωτός της δικαιοσύνης, της αγάπης και του αγιασμού, μεταβλήθηκε απότομα – με την ανταρσία κατά του Θεού – σε απόλυτο όργανο του σκότους, του μίσους, του ψεύδους, του ολοκληρωτικού κακού και όσων συντελούν στον όλεθρο της φθοράς και του θανάτου. έγινε και θα παραμείνει πάντοτε σκότος και ψεύδος και απώλεια - με ένα επί πλέον σκοπό - την αντίσταση σε οτιδήποτε είναι του Θεού και σε όσα ο Θεός προνοεί και ιδιαίτερα τον άνθρωπο.

Έγινε – και θα παραμείνει στο διηνεκές – κληρονόμος του θανάτου και κάτοικος του Άδη, με κύριο του σκοπό να αποπλανά και να παρασύρει προς το μέρος του όσους μπορέσει.

Κεντρικό στόχο του έχει τον άνθρωπο, που βαδίζει να ενωθεί με το Θεό. Ο διάβολος δεν ενέχεται να τον βλέπει να ανεβαίνει ψηλότερα από την πρώτη αξία, που είχε πριν την έκπτωσή του, γι αυτό και ρίχνει εναντίον τα πιο λυσσαλέα βέλη του.

Έγινε και έμεινε κατά πρόθεση ανθρωποκτόνος.

Ως ψέμα και δόλος και κακία δεν παρουσιάζεται φανερά. Μόνο με υποβολές ερεθίζει το νου και τις αισθήσεις με δόλια προσχήματα, για να αποπλανήσει τη σκέψη και τη θέληση, να παρασύρει σε συγκατάθεση τη γνώμη και έτσι να υποσκελίσει το θύμα πάντοτε με δόλο, υποκρισία και απάτη. Ο άνθρωπος κινείται και ενεργεί περισσότερο με τις αισθήσεις και τα συναισθήματα. Ο εχθρός το γνωρίζει αυτό. Γι

αυτό ερεθίζει τις αισθήσεις με προφάσεις ευλογοφανείς και έτσι κλέβει ευκολότερα τη συγκατάθεση. Προβάλλει, βλέπετε, τη βιολογική αναγκαιότητα. Αυτό γίνεται και στο σωματικό και ψυχικό κόσμο.

Αν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος από πάθη και κακές συνήθειες, εύκολα απαλλάσσεται από τη διαβολική επιβουλή και πάλη. Αν όμως είναι αιχμάλωτος πονηρών έξεων, η μάχη είναι σκληρή και αγωνιώδης.

Πάντως η αντίσταση με βάση τον προορισμό μας και τις θείες εντολές γίνεται κατορθωτή με τη συμμαχία της χάριτος που συνυπάρχει με μας.

Δεν έχει εξουσία ο διάβολος απ’ ευθείας ή αισθητά να πειράξει τον άνθρωπο.

Μόνο με τη φαντασία, με εικόνες, που προβάλλει στην οθόνη της διάνοιας, και με έννοιες μέσω του νου, προκαλεί. Τότε ο άνθρωπος μόνος του αποφασίζει να αποδεχθεί την πρόκληση (προσβολή) ή να την απορρίψει. Αυτός είναι ο κύριος τρόπος επαφής του πονηρού με τον άνθρωπο. Η συνέχεια πλέον εξαρτάται από τη θέληση του ανθρώπου. Ή να υποκύψει ή να αντισταθεί.

Ο αμεσότερος τρόπος της δικής μας άμυνας και αντιστάσεως είναι η θεία επίκληση (προσευχή) και η ενθύμηση του σκοπού και προορισμού μας. Το παράδειγμα του Κυρίου μας, όταν ήταν στην έρημο, μας χάραξε τον πρακτικό τρόπο της πάλης με τον εχθρό, καθώς και όσα συντελούν σ’ αυτόν.

Ο διάβολος δεν έχει προορατική ικανότητα, ούτε γνωρίζει τί σκέπτεται ο άνθρωπος. Συμπεραίνει από τις κινήσεις των συναισθημάτων και ερεθίζει ανάλογα τα μέλη και τις αισθήσεις με εμπαθή νήματα. Όταν βλέπει να κλίνει η διάθεση μετά την εικόνα είτε του πράγματος είτε του νοήματος, που προσέβαλε τη φαντασία, καταλαβαίνει ότι σ’ αυτό έχει ο άνθρωπος την επιθυμία και την πρόθεσή του και φέρνει τα κατάλληλα αίτια για να υποτάξει το θύμα του.

Στη φύση του ο διάβολος είναι όμοιο με τη φύση του νου. Είναι ταχύτατος, ακούραστος, ανύστακτος και αδίστακτος, αμετάβλητος στην πονηρία και κακία.

Μεταβάλλεται και μετασχηματίζεται αμέσως σε διάφορα σχήματα και μορφές, αν αυτό βοηθά τον πονηρό του σκοπό. Μετακινείται πάντοτε ταχύτατα, σε κάθε χώρο, και μετέρχεται κάθε τρόπο, με κύριος σκοπό της παρεμπόδιση του θείου θελήματος.

ΠΗΓΗ.

Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, Συζητήσεις στον Άθωνα, Ψυχωφελή Βατοπαιδινά 13, εκδ. ΙΜΜ Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2005.

Γ.Τασούδη.Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

Sunday, November 3, 2019

Η εκκλησία είναι ασφάλεια της ψυχής. ( Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς )

Η εκκλησία είναι ασφάλεια της ψυχής. 
Μοιάζει με την Κιβωτό του Νώε. 
Όσοι μπήκαν στην Κιβωτό σώθηκαν από τον κατακλυσμό, όσοι έμειναν έξω πνίγηκαν. Έτσι και η εκκλησία.
 Όσοι καταφεύγουν σ’ αυτήν σώζονται από τον κατακλυσμό της αμαρτίας. Όσοι μένουν απ’ έξω καταποντίζονται μέσα στο πέλαγος της πλάνης και της διαφθοράς.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Sunday, October 27, 2019

O μοναχός και η απορία του. ( Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος )

Κάποιος νέος μοναχός είχε μία απορία:
''Πώς ο σατανάς αντιλαμβάνεται την νοερά προσευχή του ανθρώπου και απομακρύνεται απ' αυτόν, εφόσον δεν έχει τη δύναμη να του διαβάσει το πνεύμα δηλ. δεν γνωρίζει το τι σκέφτεται ο άνθρωπος μέσα του''.
Ένα βράδυ, του παρουσιάζεται μια Αγία στον ύπνο και του λέει:
- Νίκο (έτσι τον έλεγαν) έχεις την απορία, πως ο σατανάς αντιλαμβάνεται, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται νοερώς, εφόσον τη σκέψη του ανθρώπου, μόνο ο Θεός τη γνωρίζει. 
 
Άκουσε λοιπόν: 
 Όπως η σόμπα, που καίει εσωτερικώς ξύλα και δεν φαίνεται η φωτιά, όμως η θέρμανση σε πληροφορεί ότι η σόμπα έχει φωτιά, έτσι και ο σατανάς, μπορεί να μην βλέπει την προσευχή σου, αλλά επειδή καίγεται όταν σε πλησιάζει, αντιλαμβάνεται ότι είσαι ενωμένος με τον Θεό, δια της προσευχής...


Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Monday, October 14, 2019

Σ΄ ευχαριστώ και σε δοξολογώ Θεέ μου ( Μεγας Βασίλειος )



Θεέ μου και Κύριε του κόσμου, Συ ο αγαθότατος πατέρας των ανθρώπων, Σύ που είσαι άναρχος και αιώνιος και αναλλοίωτος και αμετάβλητος, Σύ που η ουσία σου και το μέγεθός σου και η αγαθότητά σου η άπειρη, δεν χωρεί στον μικρό και περιορισμένο νου μας, Σύ που είσαι η πλουσιώτατη πηγή και η απερίγραπτη άβυσσος της δύναμης και της σοφίας, σ΄ευχαριστώ και σε δοξάζω που είδες με συμπάθεια και αγάπη κι εμένα το μικρό και αδύνατο και αμαρτωλό.


Σ΄ευχαριστώ που με λύτρωσες από σκέψεις και πράξεις κακές, μοχθηρές και μάταιες και με έσωσες από τις πολλές και διάφορες παγίδες του διαβόλου, που είναι ο άρχοντας του σκότους και της πλάνης.


Σ΄ευχαριστώ, Κύριε, και σε δοξολογώ γιατί έδειξες με θαυμαστό τρόπο την αγάπη σου σε μένα και έγινες ο φιλανθρωπότατος τροφοδότης μου σε όλες τις περιπτώσεις, καί κυβερνήτης, καί φύλακας, καί προστάτης, καί καταφύγιο, καί σωτήρας, καί κηδεμόνας της ψυχής και του σώματός μου.

Σ΄ευχαριστώ, πού, παρ΄όλη την απροσεξία και την αμέλειά μου, με αρπάζεις και με γλιτώνεις από το κακό, όπως η μητέρα το μικρό της παιδί. Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που βάζεις μέσα μου θέληση μετανοίας για τις αμαρτίες μου και μου χαρίζεις μύριες ευκαιρίες για να επιστρέφω σε Σένα.


Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που με δυναμώνεις στις ώρες της αδυναμίας και δεν μ΄αφήνεις να πέσω, αλλά απλώνεις το παντοδύναμο χέρι Σου και με σηκώνεις και με φέρνεις κοντά Σου.



Τί να ανταποδώσω, Πανάγαθε Θεέ μου, για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανες και εξακολουθείς να μου κάνεις; Ποιες ευχαριστίες να σου πώ; Γι΄αυτό σαν το γλυκόλαλο αηδόνι θα σε υμνώ και θα σε δοξολογώ.


Και όλες τις ημέρες της ζωής μου θα ευλογώ το Άγιο Όνομα Σου, Δημιουργέ και Ευεργέτη και Προστάτη μου άγρυπνε, μολονότι δεν είμαι άξιος να μιλώ μαζί Σου στις προσευχές. Η δική σου όμως αγάπη για μένα και η μακροθυμία Σου, μου δίνει το θάρρος να σου μιλώ, να σ΄ευχαριστώ και να σε δοξολογώ. Και θα το κάνω πάντοτε, γιατί μου κάνει πολύ καλό.

(Μ.Βασίλειος)
Αγιοπατερικό Προσευχητάριο

Friday, October 4, 2019

Να προσέχουμε πάντοτε, να αποφεύγωμε τις μαγείες, τα σαραντίσματα, τα διαβολικά πράγματα. Μόνον εις την Εκκλησία του Χριστού μας να πηγαίνωμε. ( Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης )

~ Με συγχωρείτε, τέκνα μου, δεν φταίει ο Σατανάς, εμείς φταίμε όλοι μας. Ο Σατανάς, η δουλειά του είναι αυτή, να πειράζη τους ανθρώπους.


Έλεγε προχθές ο Απόστολος «η αμαρτία εκ του διαβόλου εστί». Λοιπόν, όταν εμείς αφήνωμε τον Θεό και λέμε «η προσευχή δεν είναι τίποτε, η νηστεία δεν είναι τίποτε» –με συγχωρείτε, ζητώ συγγνώμη, εμείς δεν ανακατευόμαστε, είμαστε αφιερωμένοι στον Θεό–, λένε «τα παιδιά μας, 15 χρονών παιδιά, να τα παντρέψωμε», και δεν ξέρουν τι εστί γάμος και τι εστί μυστήριο, μετά από λίγο καταφεύγουν στους μάγους, στα σατανικά πράγματα, γι’ αυτό δαιμονίζονται οι άνθρωποι, διαλύονται (οι οικογένειες) και εισέρχεται μέσα τους ο Σατανάς.


Ως καπνός εισέρχεται, όπως έμαθα από μια δαιμονισμένη κοπέλλα. Ρώτησα «πώς εισέρχεσαι τώρα στον άνθρωπο;» λέει, «ως καπνός εισέρχομαι και ως καπνός εξέρχομαι», και έλεγε πολλά ο Σατανάς.

Και έλεγα εγώ: «Να εξορκισθής, να πας στα βουνά, εκεί που δεν κατοικεί άνθρωπος, μόνο ο Θεός επισκοπεί». «Βρε, Ιάκωβε», έλεγε, «τι να πάω να κάνω στα βουνά; Στα βουνά θα είμαι μόνος μου. Θα φύγω από την κοπέλλα, αλλά να πάω σε (άλλον) άνθρωπο να μπω μέσα», με συγχωρείτε, «αφού οι άνθρωποι με δέχονται και με φωνάζουν, πηγαίνω (σ’ αυτούς)»…

Εμάς μας στηρίζει η προσευχή και η νηστεία, η ταπείνωση και η θεία Κοινωνία. Και ο διάβολος λέει: «Δεν φοβάμαι τίποτε, (παρά) αυτό που τρώνε οι παπάδες την Κυριακή στην Εκκλησία». Δεν το λέω εγώ. Εγώ είμαι αγράμματος, με συγχωρείτε. Τα λένε άνθρωποι μορφωμένοι, αλλά τα λέει και ο ίδιος ο Θεός, αλλά τα λένε, με συγχωρείτε, και οι δαιμονισμένοι. «Δεν φοβάμαι τίποτε, Ιάκωβε. Αυτό που τρώτε στην Εκκλησία», την θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Γι’ αυτό λέγει: «Ο τρώγων μου την Σάρκα και πίνων μου το Αίμα, έχει ζωήν αιώνιον». Ο δαίμονας με το στόμα μιας δαιμονισμένης, μου είπε: «Δεν φταίμε εμείς. Αυτοί φταίνε, διότι όταν πάνε και κάνουν μάγια στους τάφους την νύχτα στις δώδεκα, όταν δεν πιστεύουνε, βλασφημούν τα Θεία, όταν κάνουν πράξεις που δεν λέγονται, λοιπόν, εμείς τι φταίμε; Μας καλούν και πηγαίνουμε». Τον εξόρκιζα να φύγη.
– Όχι, τραγόπαπα, όχι, κοκκαλιάρη, παλιόγερε, να ψοφήσης, να μην υπάρχης εδώ μέσα. Μαζεύεις τον κόσμο… Και θέλω να διαλύσω αυτό το Μοναστήρι, αλλά δεν μπορώ διότι έχει αυτόν τον μεγάλο (τον άγιο Δαυΐδ).

Προχθές πέρασε μία δαιμονισμένη, κρυβόταν εκεί στην κολόνα και σήκωνε το χέρι της και με μούντζωνε «να, να». Έβγαζε και το κεφάλι της από πίσω από την κολόνα και «φτου, φτου» με έφτυνε. Εγώ την έβλεπα. Και έλεγε, «Ιάκωβε να ψοφήσης, να σκοτωθής, σε έδωσα καρκίνο έγινες καλά, έχεις καρδιά». Λοιπόν, μετά έβγαζε και την γλώσσα· αφού την έβγαλε κάνα δυό φορές, την πιάνω και εγώ την γλώσσα. Λέει το δαιμόνιο:
– Είδες; μας κοροϊδεύει ο Ιάκωβος.

– Τόσο γελοίοι που είστε, του λέω, σας κοροϊδεύουμε. Εσείς κάνετε τα δικά σας, παλεύετε μαζί μας, εμείς όμως παλεύουμε με την προσευχή.
Έκανα το σημείον του σταυρού. Αχ! έκανε αυτή, χτυπιόταν, γύρισε το κεφάλι σαν την σβούρα, σηκώθηκαν τα μαλλιά της. Ξαναβγάζει την γλώσσα.
– Κάνε λίγο έτσι, της λέω, κάνε λίγο έτσι.

– Μας κοροϊδεύει ο Ιάκωβος, λέει, παίγνια γίναμε με τους παπάδες, λέει, αυτοί οι παπάδες αυτοί οι παπάδες! Είπε και μια άλλη λέξη. Το πρώτο που έκαμα, λέει, με συγχωρείτε, εκούρεψα τους παπάδες.

– Καλά, δεν είναι όλοι κουρεμένοι οι παπάδες, λέω, μπορεί να είναι άλλοι νέοι, διάκονοι.
– Αχ! βρε Ιάκωβε, πώς τα τακτοποιείς, ωραία τα τακτοποιείς, δεν θες να κατακρίνης.

– Αχ! ρε Ιάκωβε, σε πολεμάω πολύ να σε ρίξω, (αλλά) δεν μπορώ. Σε πολεμώ όμως να σε ρίξω για να σε κολάσω. Τρέχεις όμως στην Μαρία (στην Παναγία), και σε αυτόν τον γέρο (τον όσιο Δαυΐδ). Ύστερα συνέχισε:

– Ρε, κοκκαλιάρη Ιάκωβε, να ψοφήσης, να μην υπάρχης, ξέρεις πώς εισέρχομαι;
Εισέρχομαι σαν καπνός και μπαίνω στον άνθρωπο, δεν με καταλαβαίνει και σαν καπνός εξέρχομαι, αλλά όταν προφτάσουν και κάνουν τον σταυρό τους, τους λέω, εγώ φεύγω, διώκομαι, δεν αντέχω.

– Γι’ αυτό και εμείς, λέω, όταν χασμουριώμαστε, κάνουμε τον σταυρό μας.

– Ναι, λέει, όπως οι χασμογριές, όταν κάνουν τα μαγικά και τα διαβολικά ξόρκια τους και χασμουριούνται.
«Υπάρχουν πάρα πολλές αρρώστιες στον κόσμο και με δαιμόνια και με σατανικά πράγματα, με μαγείες αφήνουν οι άνθρωποι τον Θεό και πάνε στους μάγους, στους σατανάδες. Πριν ένα μήνα, μια κοπέλα που ήρθε εδώ, μου λέει: «Πάτερ, ξέρετε, επειδή δεν παντρευόμουν, ήμουνα 20 χρονών, μία σεμνή κοπέλα και ο αδελφός πάλι ήτανε 20 χρονών, μας πήρανε οι γονείς μου και μας πήγανε στους μάγους». Πήγανε στον μάγο και δώσανε από 100.000 δραχμές.

– Τι σου έκανε, παιδί μου, ο μάγος; Γιατί αφήσατε τον Θεό και πήγατε στον μάγο;
– Πάτερ, με πήρε ο μάγος και μου λέει, σε θέλω μόνος μου στο δωμάτιο, να σε διαβάσω εκεί.

Λοιπόν, αφού κλείδωσε ο μάγος την πόρτα, της λέει, «άνοιξε το στόμα σου» και άνοιξε το στόμα της η κοπέλα και κόλλησε το στόμα του στο στόμα της κοπέλας και της ψιθύριζε λόγια και έβαζε μέσα στο στόμα της κοπέλας, έβαζε τον διάβολο, τους σατανάδες και σας ζητώ συγγνώμη, και πρήστηκε η κοιλιά του κοριτσιού και έγινε σαν βοδινή κοιλιά και το κορίτσι να ανοίγη το στόμα να χασμουριέται, σατανικά πράγματα, και της ζήτησε να κάνη πράγματα που δεν λέγεται.

Λοιπόν, μετά, τι κάνει; Αφού έδωσαν τις 100.000, η κοπέλα αντί για καλό, (χειροτέρεψε). Λοιπόν, πάει και το παλικάρι τώρα, το παλικάρι το έκανε άχρηστο και ανίκανο και αυτό με τα μάγια. Πόσο λυπηρό (είναι) αυτό; Να αφήνουμε τον Θεό και να πηγαίνουμε στου σατανά τις πόρτες. Στην εκκλησία βρίσκουμε την παρηγοριά, την σωτηρία της ψυχής μας και την ελπίδα. Λοιπόν, λέει τώρα η κοπέλα:
«Πάτερ, θες να σου κάνω, όσα με έκανε αυτός ο μάγος που με φύσαγε;».

Ήμασταν εκεί στο παγκάρι και με είχε πιάσει καρδιοχτύπι, δεν φοβάμαι, αλλά ταλαιπωρούμαι που βλέπω τα πλάσματα του Θεού και παιδεύονται. Ξαφνικά, ανοίγει το στόμα της η κοπέλα και πρήστηκε, σας ζητώ συγγνώμη και πάλι, η κοιλιά του κοριτσιού σαν βοδινή (έγινε) η κοιλιά της, έκανε «χα, χα, χα» και πρηζόταν η κοιλιά της.
– Τι να κάνουμε, πάτερ; λέει.

– Λοιπόν, με την μάννα σας, παιδί μου, πήγατε στου σατανά την πόρτα, έπρεπε να πάτε στην εκκλησία.
– Τώρα, λέει, πάμε (Εκκλησία).

– Δεν είναι αργά και τώρα που πάτε, αλλά έπρεπε πιο μπροστά. Πρώτα πήγατε στον διάβολο, δεν ρωτήσατε, έκανε ο μάγος τα κατορθώματά του και τους άθλους του και πήρε και 200.000 δραχμές.

Να προσέχουμε πάντοτε, να αποφεύγωμε τις μαγείες, τα σαραντίσματα, τα διαβολικά πράγματα. Μόνον εις την Εκκλησία του Χριστού μας να πηγαίνωμε.

Από το βιβλίο: «Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)».

Tuesday, September 24, 2019

Οι Αόρατοι ασκητές της Κρήτης...

 

Το «Άγιον Όρος» της Κρήτης
Όταν αναπτύχθηκε και στην Κρήτη ο αναχωρητισμός- ερημητισμός, επέλεξε να απλωθεί στην ευρύτερη περιοχή των Καλών Λιμένων (περιοχή στην οποία προσάραξε και παρέμεινε ο Απόστολος Παύλος, μεταφερόμενος στην Ρώμη), κι από εκεί σε όλα τα κεντρικά και νότια Αστερούσια όρη με τελικό επίκεντρο το Αγιοφάραγγο. Δικαίως ονομάστηκαν τα Αστερούσια «Άγιον Όρος της Κρήτης». Ο ερημητισμός αυτός έφθασε σε πολύ μεγάλη ακμή όχι μόνο σε αριθμό αλλά και σε ποιότητα. Απόδειξη το γεγονός ότι ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναϊτης διδάχθηκε εκεί την νοερά προσευχή από τον ασκητή Αρσένιο, την οποία δίδαξε και ο ίδιος στην συνέχεια στο Άγιον Όρος.
Ορατές μαρτυρίες του ερημητισμού των Αστερουσίων είναι τα μέχρι σήμερα σωζόμενα ασκητήρια, τα οποία είναι παντού εγκατεσπαρμένα.
Οι ερημίτες υπήρχαν ως τα μέσα του 20ου αιώνα και μάλιστα σε απόλυτη απομόνωση. Μέχρι σήμερα ακούγονται παραδόσεις για αόρατους ασκητές, ασκητές δηλαδή που με την χάρη του Θεού έχουν φτάσει σε πολύ μεγάλα μέτρα αγιότητας και έχουν το χάρισμα να γίνονται αόρατοι από τους ανθρώπους. Και αυτό όχι γιατί τους φοβούνται, αλλά κυρίως για να μην αποσπώνται από τον σκοπό που πήγαν εκεί, να ενωθούν με τον Θεό.


Μαρτυρίες πολλές, διηγήσεις άπειρες …;. Αλλά πως μπορούμε εμείς να αναφέρουμε μόνο σε λίγες γραμμές το τι θαυμαστά γίνονται εκεί στην περιοχή των Αστερουσίων. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν θα αναφέρουμε τις πηγές από τις οποίες αντλήσαμε τα παρακάτω στοιχεία και αυτό για ευνόητους λόγους.

Υπάρχουν λοιπόν αρκετές μαρτυρίες για την εμφάνιση αόρατων αλλά και ορατών ασκητών στην περιοχή του Αγιοφάραγγου ακόμη και σήμερα. Σύμφωνα με μαρτυρίες ιερέων που κοινωνούν κάποιους από αυτούς, υπάρχουν δυο ασκητές οι οποίοι είναι ορατοί στους ανθρώπους. Μας διηγείται ο ιερεύς, ότι για να πάει να κοινωνήσει τον ασκητή Θεοδόσιο κάνει πορεία δυο με τρεις ώρες πάνω στα βουνά, πάνω σε μέρη δύσβατα και απρόσιτα. Όταν όμως φτάνει στο μέρος όπου ασκητεύει ο πατήρ Θεοδόσιος, μια ευωδία απλώνεται στην περιοχή.

Το ασκητήριο, δυο επί δυο. Ίσα- ίσα χωράει μέσα ο γέροντας Θεοδόσιος. Αλλά η καρδιά του χωράει όλη την κτίση, όλο τον κόσμο. Γιατί κοινωνεί και επικοινωνεί με τον κόσμο. Πως ; όταν ο ιερεύς πάει να κοινωνήσει τον γέροντα του δίνει χαρτιά με τα ονόματα ορισμένων ανθρώπων που χρήζουν βοηθείας. Έτσι ο γέροντας προσεύχεται διακαώς για αυτούς. Μας εξομολογείτε ο ιερεύς ότι το σώμα του γέροντα είναι γερασμένο αλλά το πρόσωπό του λάμπει σαν τον ήλιο. Σημαντικό δε είναι το γεγονός ότι, και άλλοι άνθρωποι έχουν συναντήσει τον γέροντα Θεοδόσιο, συζητώντας μαζί του ποικίλα θέματα.

Συγκλονιστική δε είναι η μαρτυρία τους ιερέως που επικοινωνεί με τον γέροντα Θεοδόσιο, όταν τον ρώτησε : Γέροντα πόσοι ασκητές είστε εδώ; Ο γέροντας χαμογέλασε, και με γλυκιά φωνή του απαντά, πολλοί.

Αυτό μπορούν να μας το διαβεβαιώσουν πολλοί από τα πλησιέστερα εκεί χωριά. Και αυτό γιατί υπάρχει η μαρτυρία ότι όταν είναι καιρός να κουρευτούν τα πρόβατα, τότε όλα τα ζώα και περισσότερο τα άγρια κατσίκια που ζουν στα αστερούσια είναι κουρεμένα. Και αυτό είναι δείγμα ότι υπάρχουν και άλλοι πολλοί ασκητές στην εκεί περιοχή, που ακόμη και τα άγρια ζώα υπακούουν σε αυτούς, όπως τόσοι άγιοι έγιναν προσιτοί στα άγρια ζώα και θηρία …;

Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες έμπιστων ανθρώπων οι ασκητές οι οποίοι ζουν στα Αστερούσια είναι περίπου 20, και αυτό το λέμε και πάλι με επιφύλαξη. Ίσως είναι λιγότεροι ίσως περισσότεροι. Εμείς όμως πρέπει να σεβαστούμε την απόφασή τους αυτή, δηλ. την απομόνωσή τους από τον κόσμο και την απόλυτη αφοσίωσή τους προς Τον Θεό. Δια τούτο και όλοι οι Κρητικοί γνωρίζουμε αλλά δεν αποκαλύπτουμε.

Μπορούμε όμως να αναφέρουμε άλλα δυο θαυμαστά γεγονότα τα οποία πραγματοποιηθήκαν στην εκεί περιοχή.

Ήταν κάποτε μια ομάδα νέων ανθρώπων και ήθελε να περιηγηθεί στα δύσβατα μονοπάτια των Αστερουσίων. Όταν σκοτείνιαζε, αποφάσισαν να φύγουν. Τότε ένας από την ομάδα είπε : είδατε προλαβαίναμε να κάνουμε την παράκληση του Αγίου Αντωνίου που μας είπε εκείνος ο καλόγερος πάνω στο βουνό. Τότε οι άλλοι ξαφνιάστηκαν και του είπαν ότι δεν συνάντησαν κανένα καλόγερο καθ’ όλη την διάρκεια του περιπάτου. Εκείνος δε , επέμενε ότι τον συνάντησαν και τους είπε να ψάλλουν την παράκληση … Βλέπουμε λοιπόν ότι οι «αόρατοι ασκητές» εμφανίζονται μόνο σε αυτούς οι οποίοι έχουν καθαρή καρδιά και αγνό λογισμό.

Θαυμαστό είναι και το εξής γεγονός : όταν ένας περιηγητής τραβούσε με την βιντεοκάμερά του το καταπληκτικό τοπίο στο Αγιοφάραγγο, η κάμερά του συνέλαβε ένα καλόγερο. Και με την περιέργεια που διακρίνει την ανθρώπινη φύση, πήγαινε από πίσω του και τον βιντεοσκοπούσε. Όταν λοιπόν έβαλε την κάμερα να παίξει αυτά που έγραψε, είδε ότι τράβηξε, όλα τα τοπία, τα βουνά, τα νερά … αλλά ο μοναχός έλλειπε από την λήψη. Τότε ξαφνιάστηκε και κατάλαβε ότι επιτελούνται θαυμαστά έργα εκεί, και οι μοναχοί θέλουν την απόλυτη ησυχία και γαλήνη. Δια τούτο και εξαφανίστηκε ο μοναχός δια θαύματος από την λήψη της βιντεοκάμερας.
πηγή




Στο Αγιοφάραγγο, νότια του νομού Ηρκαλείου Κρήτης (Αστερούσια Όρη) υπάρχουν πολλά παλαιά ερημητήρια σε σπηλιές. Εκεί λένε πως ζουν και σήμερα ακόμη αόρατοι ασκητές, που έχουν το χάρισμα να παραμένουν αθέατοι, αν θέλουν, ακόμη κι αν κάποιος περάσει δίπλα τους.

Σύμφωνα με παράδοση, που μας είχε αφηγηθεί η γερόντισσα Συγκλητική, μεγαλόσχημη μοναχή στο Ρέθυμνο (ηγουμένη στο μικροσκοπικό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, στο λόφο του Τιμίου Σταυρού, εντός της πόλης του Ρεθύμνου), οι ασκητές αυτοί είναι υπεραιωνόβιοι, αφού παίρνουν παράταση από το Θεό να ζήσουν όσα χρόνια θέλουν. Η ίδια γερόντισσα μας είπε ότι με μια αόρατη ασκήτρια από το Αγιοφάραγγο είχε επικοινωνία ο άγιος γέροντας Κύριλλος Παναγιωτάκης από τα Ακούμια Ρεθύμνης (κοιμήθηκε 1986), εφημέριος της ίδιας μονής.

Θρύλους γι’ αυτούς αναφέρει ο Νίκος Ψιλάκης στο βιβλίο του Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης, Ηράκλειο 1994, τόμ. Α΄, σελ. 236.

Παραθέτουμε τρεις: Στο Γουμενόσπηλιο έρχονταν μια φορά το χρόνο οι ασκητές, από τον Πρέβελη ώς τον Κουδουμά [μοναστήρια, το ένα νότια Ρεθύμνου, το άλλο νότια Ηρακλείου]. Είχε 300 πέτρες γύρω γύρω και καθένας καθόταν στη δική του. Μετρούσανε κεφαλές και, αν έλειπε κανείς, ελέγανε: «Ο Θεός να τόνε συχωρέσει». Μόνο τότε, κάθε Λαμπρή, εθωρούσε ο ένας τον άλλο.

Σ’ ένα σπήλιο στο Μάρτσαλο εζούσε ένας ασκητής. Πηγαίνανε και του ζητούσαν ευλογία οι ανθρώποι, αλλά αυτός δεν εμφανιζότανε ποτέ. Έβγαζε μόνο το δαχτυλάκι του από μια τρύπα και σταύρωνε. Άνθρωπος δεν είδε ποτέ το πρόσωπό του.

Στον Άγιο Αντώνιο στο Αγιοφάραγγο μαζώνονται κάθε νύχτα οι ασκητές και λειτουργούνε. Τυχερός όποιος τους δει. Ένας παλιός ηγούμενος της Οδηγήτριας σηκωνότανε τα μεσάνυχτα, πήγαινε και λέγανε πως πολλές φορές έπαιρνε κι αντίδωρο.


ΠΗΓΗ.ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Thursday, September 19, 2019

Ο άνθρωπος που δεν κοινωνεί, είναι αντίχριστος ( Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος )


Ο Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος αναφέρεται σε αυτούς που εκκλησιάζονται, αλλά ποτέ δεν κοινωνούν χρησιμοποιώντας διάφορες δικαιολογίες. Και δυστυχώς είναι πολλοί...
 
«Ο άνθρωπος που δεν κοινωνεί, είναι αντίχριστος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα, από το να ξεχωρίζει ο άνθρωπος τον εαυτόν από τον Χριστόν!
 
Ταπεινολογίες ακούω:
Είμαι ανάξιος να κοινωνήσω, λένε πολλοί. Και τους απαντώ:
 
- Πώς και πότε θα γίνετε άξιοι; Μοιάζετε με εκείνον που θα πάει στη θάλασσα για κολύμπι, όταν μάθει να κολυμπάει. Μα στη θάλασσα θα μάθει κολύμπι. 
Μοιάζετε με εκείνον που είναι άρρωστος και περιμένει μόλις γίνει καλά να πάει στο νοσοκομείο. Μα στο νοσοκομείο θα γίνει καλά! Αστεία πράγματα...»


Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Sunday, September 15, 2019

Τους Μάρτυρες τους αγαπάμε, όχι απλώς επειδή βασανίζονται, αλλά επειδή για τον Χριστό βασανίζονται. ( Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος )

Τους Μάρτυρες τους αγαπάμε, όχι απλώς επειδή βασανίζονται, αλλά επειδή για τον Χριστό βασανίζονται. Αν δεις για τον Θεό να νηστεύουν, να θαυμάζεις την νηστεία τους. 
 
Αν όμως δεις να νηστεύουν, όχι για τον Θεό και σύμφωνα με τις εντολές Του, τότε αυτούς να τους αποστρέφεσαι περισσότερο, από ότι αποστρέφεσαι τους μέθυσους και εκείνους, που λόγω της μέθης ασχημονούν και διασκεδάζουν αισχρά.


Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Sunday, September 8, 2019

Το δάκρυ του Αρχαγγέλου.



Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ! Ο πιο γλυκός άγγελος του ουρανού! Το γλυκύτερο ουράνιο πλάσμα! Είναι εκείνος που στάθηκε με πολλή δύναμη και παρρησία, όταν ο Εωσφόρος αποφάσισε να διεκδικήσει τον θρόνο του Υιού του Θεού και με την εγωιστική του αυτή πράξη εξέπεσε από τον ουρανό συμπαρασύροντας πλήθος αγγελικών δυνάμεων.
Ήταν ο μόνος που στάθηκε ενώπιον των αγγέλων και είπε: «Στώμεν καλώς! Στώμεν μετά φόβου!» Ξέρετε τι σημαίνουν αυτά τα λόγια; Είπε σε όλους τους αγγέλους: «Στώμεν καλώς!», ας σταματήσουμε μέσα στην απόλυτη εμπιστοσύνη του Θεού Πατέρα μας. «Στώμεν μετά φόβου!», κανείς μας ας μην φύγει από τον θεϊκό έρωτα του ουράνιου μας Πατέρα. Ας φοβηθούμε αυτήν την στιγμή μην παρασυρθούμε από τον Εωσφόρο.
Είναι εκείνος που δίδαξε, που πρωτομίλησε, που βοήθησε, που ενίσχυσε όλες εκείνες τις αγγελικές δυνάμεις, που διεκδικούσε ο Εωσφόρος για να τις συμπαρασύρει στον Άδη, με αυτές τις δύο προτάσεις: «Στώμεν καλώς! Στώμεν μετά φόβου»! Και τότε ένα μεγάλο πλήθος αγγέλων απέρριψε την πρόταση του Εωσφόρου, που ήθελε να τους συμπαρασύρει.


Ο Αρχιστράτηγος του ουρανού, ο γλυκύτερος φίλος των ανθρώπων!


Ο Θεός λάτρεψε αυτόν τον Αρχάγγελο! Τον έκανε πρώτο των αγγέλων! Τον έκανε το γλυκύτερο Του πλάσμα! Τον έκανε Αρχιστράτηγο! Τον έκανε, μετά το Θεό, να είναι ο πρώτος, ο μόνος απ’ όλους τους αγγέλους που έχει την εξουσία να βρίσκεται στον θρόνο του Θεού και να Τον βλέπει. Κανένας άγγελος δεν μπορεί να δει το Θεό, όπως Τον βλέπει ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Είναι ο μόνος που αγάπησε τον Θεό με όλη του την δύναμη, γιατί οι άγγελοι πριν παρασυρθούν είχαν την δύναμη της βούλησης να αποφασίζουν τι θέλουν και να κάνουν αυτό που θέλουν.

Γι’ αυτό και αυτήν την εξουσία της βούλησης που τους έδωσε ο Θεός σαν δώρο μεγάλο, την οποία καταπάτησε ο Εωσφόρος και την χρησιμοποίησε για να συμπαρασύρει πλήθος αγγέλων στον Άδη, στα τάρταρα, αυτό λοιπόν το μοναδικό δώρο, το έχασαν μετά οι άγγελοι, ζητώντας από τον ίδιο τον Θεό Πατέρα να τους πάρει αυτήν την δυνατότητα. Το μόνο που ήθελαν στο εξής, ήταν αυτό που είπαν στο Θεό Πατέρα: «Θέλουμε μόνο να Σε υπηρετούμε. Μόνο να Σε δοξάζουμε».
Ήταν μεγάλος ο φόβος που μπήκε μέσα στην ύπαρξη τους, όταν είδαν την φοβερή αυτή πτώση του Εωσφόρου και των πεσόντων αγγέλων, όπου εκεί που ήταν τα γλυκύτερα, τα πανέμορφα πλάσματα του ουρανού, μεταμορφώθηκαν σε σκοτεινά, σε εχθρικά, σε δόλια όντα.
Οι άγγελοι φοβήθηκαν και ευχαρίστησαν τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που τους συγκράτησε. Ο Θεός αγκάλιασε όλους τους αγγέλους Του, αλλά πιο πολύ αγκάλιασε τον Αρχάγγελο Του Μιχαήλ. Τότε τον ανέδειξε σε Αρχιστράτηγο των ουρανίων Δυνάμεων.
Τόσο μεγάλη και φοβερή είναι η δύναμη του Αρχαγγέλου, που μετά το Θεό, κανείς δεν έχει τέτοια δύναμη. Είναι ο μόνος τον οποίο φοβάται απεριόριστα ο Εωσφόρος και όλα του τα σκοτεινά δαιμόνια. Είναι ο μόνος που δεν αντέχει να βλέπει ο Εωσφόρος. Κανένα δαιμόνιο δεν αντέχει να σταθεί δίπλα στην δόξα και στην δύναμη του Αρχαγγέλου αυτού. Γι’ αυτό και ήταν πολύ σοφό αυτό το τροπάριο που έγραψε εκείνος ο εξαίσιος συγγραφέας μελωδός των ωραίων εκκλησιαστικών ποιημάτων που έλεγε: «Όπου βρίσκεται η χάρις σου Αρχάγγελε, εκεί διώκεται του διαβόλου η δύναμις». Όλη η δύναμη του διαβόλου φεύγει εκεί που βρίσκεται η χάρις του Αρχαγγέλου!



Είναι ο Αρχάγγελος το γλυκύτερο πλάσμα. Ο γλυκύτερος φίλος των ανθρώπων. Είναι αυτός που λατρεύει τον Θεό και που αγαπάει το ανθρώπινο γένος. Είναι αυτός που του παραδόθηκε τέτοια εξουσία από το Θεό, να βοηθάει τους ανθρώπους με τους αγγέλους του, για να επανέλθουν μέσα στην αγκαλιά του αγαπημένου μας Θεού Πατέρα. Σ’ αυτό το γλυκύτατο πλάσμα του ουρανού, που όμοιο του δεν έχει, δόθηκε η εξουσία να είναι Αρχιστράτηγος. Είναι ο μόνος που ξέρει πρώτος τις σκέψεις του Θεού, που μαθαίνει πρώτος τις αποφάσεις του Θεού, που μεταφέρει πρώτος τα μηνύματα του ουράνιου Πατέρα!
Θα σας δείξω μια εικόνα από τη γη για να το καταλάβετε. Όταν σ’ ένα κράτος μία κυβέρνηση αποφασίσει κάτι, ή έναν πόλεμο ή μία άμυνα ή οτιδήποτε άλλο, ποιος είναι εκείνος που το μαθαίνει πρώτος; Δεν είναι ο αρχηγός του στρατού;
Ε, λοιπόν, ακριβώς το ίδιο πράγμα, όπως συμβαίνει στη γη, έτσι γίνεται και στον ουρανό. Ο μόνος που ξέρει τα πάντα μετά τον Θεό είναι ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ. Λόγο της γλυκύτητας, της αγάπης και της εμπιστοσύνης που έχει αυτός ο άγγελος στον ουράνιο Θεό Πατέρα, από αυτόν μαθαίνουνε μετά όλοι οι άγγελοι, όλοι οι άγιοι και όλοι οι άνθρωποι τι θα συμβούν στον κόσμο. Γι’ αυτό και είναι εκείνος που μεταφέρει το θέλημα του Θεού στη γη. Είναι ο πρώτος των αγγέλων, το αγαπημένο πλάσμα του Θεού Πατέρα, ο γλυκύς ουράνιος φίλος όλων των ανθρώπων, η δύναμη των Χριστιανών, αλλά και ο φόβος και ο τρόμος του Εωσφόρου και των οπαδών του!



Αυτός λοιπόν είναι ο Αρχάγγελος, το γλυκό αυτό πλάσμα, που έγινε γλυκύτερο λόγω της απόλυτης εμπιστοσύνης που έδειξε στο Θεό Πατέρα και το εξέφρασε με δυνατά λόγια και έργα την ώρα που είπε «στώμεν καλώς», δηλαδή ας σταματήσουμε με απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό Πατέρα και να μην παρασυρθούμε από τα λόγια του Εωσφόρου. Είναι αυτός που είπε σε όλους τους αγγέλους: «στώμεν μετά φόβου», ας φοβηθούμε αγνές, γλυκύτατες αγγελικές υπάρξεις μην χάσουμε μέσα από την ύπαρξη μας τον θεϊκό έρωτα του Θεού Πατέρα που μας κάνει τρισευτυχισμένους.


Το μήνυμα των δακρύων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ


Αυτήν την αγία γλυκύτατη αγγελική ύπαρξη, σήμερα ο ίδιος ο Θεός Πατέρας την παρουσιάζει ενώπιον μας να δακρύζει. Αλήθεια, διερωτηθήκατε ποιος σήμερα δακρύζει; Αυτός που η δικιά του η καρδιά είναι η μόνη που ταιριάζει πιο πολύ από κάθε δημιούργημα στη γλυκιά θεϊκή Καρδιά.
Τι είναι όμως η θεϊκή Καρδιά; Η απόλυτη αγάπη, η απόλυτη ευσπλαχνία, η απόλυτη λατρεία! Αυτή λοιπόν η καρδιά του Αρχαγγέλου Μιχαήλ είναι η πιο κοντινή από όλα τα δημιουργήματα στην απόλυτη εμπιστοσύνη και στην απόλυτη ευσπλαχνία του Θεού Πατέρα. Η καρδιά του είναι ευσπλαχνική, γι’ αυτό και ο Θεός Πατέρας τον αγκάλιασε και τον έκανε πρώτο των αγγέλων, Αρχιστράτηγο των ουρανίων δυνάμεων.
Αυτός λοιπόν ο Αρχάγγελος σήμερα κλαίει. Κλαίει όμως γιατί; Από χαρά ή από λύπη; Συνήθως δυο είναι οι βασικές αιτίες που κάνουν κάποιον να κλαίει. Όταν συναντήσουμε μετά από τόσα χρόνια κάποιον φίλο μας, κάποιον γνωστό μας, κάποιον συγγενή μας, έναν από την οικογένεια μας, κλαίμε από χαρά. Δεν λέμε όλοι «έκλαψα από χαρά;» Συνήθως όμως πότε κλαίμε; Όταν ξέρουμε ότι κάτι πολύ άσχημο συνέβη ή θα συμβεί, κάτι πολύ λυπητερό, που θα μας πληγώσει την καρδιά.
Αυτό λοιπόν σήμερα είναι το μήνυμα των δακρύων! Είναι ο κώδικας που ερμηνευόμενος μέσα από το δάκρυ μπορεί να γίνει αφετηρία αφύπνισης για τους χριστιανούς, για όλους εκείνους που αγαπούν την Αγία Τριάδα, το Θεό Πατέρα, τον μονογενή Του Υιό και το Άγιο Πνεύμα.
Τα δάκρυα του Αρχαγγέλου δηλώνουν ΑΦΥΠΝΙΣΗ. Ναι, αδελφοί μου, θέλει να μας αφυπνίσει γι’ αυτά που γίνονται, γι’ αυτά που βλέπουν τα άγια του μάτια στον κόσμο και είναι αυτά που δεν βλέπουν τα δικά μας μάτια. Βλέπει αυτά που έρχονται, βλέπει αυτά που γίνονται. Τα βλέπει όλα αυτά και πονάει ο Αρχάγγελος! Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν αγαπούν τόσο πολύ τον Αρχάγγελο όσο στην Ελλάδα μας. Στην Ελλάδα μας, και κυρίως εμείς εδώ στα Δωδεκάνησα και στα νησάκια μας έχουμε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ του Μανταμάδο στην Μυτιλήνη και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, τον Πανορμίτη, όπως τον αποκαλούνε εκεί στη Σύμη, και όλοι τον αγαπάμε. Νιώθουμε ασφαλής κάτω από την προστασία του.
Όταν ένα δάκρυ λοιπόν κυλά από τα μάτια του, μας κάνει όλους να σκεπτόμαστε. Μας βάζει σε σκέψεις, πολλές φορές σε θλίψη, άλλες φορές μας φέρνει σε μετάνοια, τις περισσότερες φορές όμως μας προκαλεί προβληματισμό:



Γιατί άραγε ο αγαπημένος μας Αρχάγγελος να δακρύζει; Γιατί να κλαίει κι από τα δυο του ματάκια; Γιατί να τρέχουν τα δάκρυα του μπροστά στα μάτια όλων των πιστών που συρρέουν για να φιλήσουν την αγία του μορφή;
Το ότι δείχνει με τα δάκρυα του την παρουσία του, αυτό είναι γεγονός, μα ποτέ δεν έφυγε ο Αρχάγγελος από κοντά μας. Εμείς μπορεί να φεύγουμε από κοντά του, αυτός όμως δεν φεύγει ποτέ από κοντά μας. Αλλά τώρα, τι να σημαίνουν τα δάκρυα της γλυκιάς αυτής ουράνιας ύπαρξης;


Αδελφοί μου, όπως σας είπα προηγουμένως, ο Αρχάγγελος βλέπει αυτά που τα δικά μας μάτια δεν βλέπουν. Ο Αρχάγγελος είναι ο πρώτος και ο μόνος που ξέρει αποκαλυπτικά από το Θεό, το τι έρχεται στον κόσμο. Είναι ο μόνος που ξέρει τι θα γίνει και πως πρέπει πλέον τώρα να πολεμήσει μαζί με τους αγγέλους του, μαζί με όλους τους Αγίους, δίπλα στο αγαπημένο πλάσμα, την τέλεια εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο. Είναι αυτός που ξέρει και θέλει να προειδοποιήσει και να προετοιμάσει τους ανθρώπους. Θέλει να τους βοηθήσει να καταλάβουν τι γίνεται και πως πρέπει από τώρα και στο εξής να ζουν.
Με βεβαιότητα θα μπορούσα να πω, ότι η παράκληση του Αρχαγγέλου με το δάκρυ του για να μετανιώσουμε, μοιάζει σαν μια μάνα που λέει στο παιδί της: «παιδί μου, μην το κάνεις αυτό, σε παρακαλώ, είναι κακό!» Το παιδί δεν το καταλαβαίνει και η μητέρα το επαναλαμβάνει: «σε παρακαλώ, παιδάκι μου, μην το κάνεις αυτό!» Το παιδί πάλι επιμένει στην τρέλα του, και κάποια στιγμή πιάνει το παράπονο την μάνα και κλαίγοντας του λέει: «σε ικετεύω, γιέ μου, σε ικετεύω κοριτσάκι μου…». Βλέπει το παιδί τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια της μαμάς του και μόνο τότε προβληματίζεται και λέει: «Μα είναι τόσο κακό τελικά αυτό που κάνω; Μήπως πρέπει να το σταματήσω;»



Αυτό λοιπόν είναι το μεγάλο μήνυμα που μας δίνει ο Ταξιάρχης.
Μας λέει με λίγα λόγια: «Αγαπημένα σπλάχνα του Θεού Πατέρα μας, μην ζείτε άλλο όπως ζούσατε μέχρι τώρα. Αλλάξτε ζωή. Βάλτε την μετάνοια στην καρδιά σας. Εμπιστευτείτε το Θεό της καρδιάς σας, τον ουράνιο μας Πατέρα. Αγαπήστε Τον με όλη σας την δύναμη. Ελάτε κοντά Του, γίνετε ένα μ’ Εκείνον. Εμείς αυτό πάντα θέλουμε, να είμαστε ένα με τον ουράνιο μας Πατέρα. Πολύ περισσότερο εσείς που είστε η τελειότερη εικόνα, είστε το τελειότερο πλάσμα του Θεού Πατέρα. Από εσάς αναζητάει την αγάπη σας, αναζητάει την καρδιά σας. Θέλει ο Θεός Πατέρας να γίνει η καρδιά σας ένα με την δικιά Του καρδιά, γεμάτη αγάπη, γεμάτη ευσπλαχνία, γεμάτη εμπιστοσύνη, γεμάτη καλοσύνη, γεμάτη ευγένεια. Θέλει να χαίρεται ο Θεός βλέποντας τα παιδιά Του, εσάς τους ανθρώπους, να ζείτε σύμφωνα με το θέλημα Του.
Πληγώνεται ο Θεός Πατέρας άμα σας βλέπει να ζείτε χωρίς ευσπλαχνία, να ζείτε με ανοησία μακριά Του, κάνοντας χίλια δυο λάθη, χωρίς να έχετε την συνείδηση να μετανιώνετε και να Του πείτε ένα συγγνώμη: “Συγγνώμη, Θεέ της καρδιάς μας. Συγγνώμη, ουράνιε μας Πατέρα”. Όταν κάνετε αυτά τα λάθη με αφροσύνη, πληγώνετε την καρδιά του Θεού Πατέρα. Αλλάξτε, γιατί τώρα τα πράγματα είναι δύσκολα. Πλησιάζει ο καιρός που όλα αυτά που ειπώθηκαν στην Αποκάλυψη θα γίνουν!»


Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ προειδοποιεί


Ο Αρχάγγελος μας είχε προειδοποιήσει ήδη από το 2012, ότι θα ήταν η έναρξη των χρόνων της Αποκάλυψης. Αυτό το 2013 πόσες φορές είπε πραγματικά σε πολλούς ανθρώπους, σε πολλές ευγενικές ψυχές, σε κρυφούς αγίους, ότι θα είναι έτος πολέμου! Και δεν εννοούσε μονάχα τον πόλεμο τον αιματηρό, γιατί αυτή είναι η μια μορφή του πολέμου. Η χειρότερη μορφή πολέμου είναι ο οικονομικός πόλεμος, όταν ο άνθρωπος δεν έχει να ζήσει, δεν έχει τα της επιβίωσής του! Όταν βλέπει το παιδί του να πεθαίνει, γιατί δεν έχει να φάει! Όταν βλέπει το παιδί του να αρρωσταίνει και δεν έχει φάρμακα να του πάρει! Όταν βλέπει να χάνει το σπίτι του, να χάνει τα μέσα της επιβίωσής του!
Δεν είναι αυτά αιτία για να κλάψει ο Αρχάγγελος; Δεν είναι αιτία να κλάψει, όπως και ο Θεός Πατέρας θλίβεται για την αφροσύνη μας, για την πλεονεξία μας, για τα λάθη αυτά που κάναμε, ώστε τώρα αυτή τη στιγμή να βρισκόμαστε σε μια από τις πιο δεινές θέσεις που βρέθηκε ποτέ η πατρίδα μας; Μα και γενικά σε πολλά μέρη του κόσμου δεν έχουνε να φάνε, δεν έχουνε τα φάρμακα τους, δεν έχουνε το σπίτι τους!



Θα σας πω κάτι που έγινε σήμερα. Το διάβασα και μου έκανε φοβερή εντύπωση. Εδώ στην πατρίδα μας, την Ρόδο, που την θεωρούν πολλοί το νησί της ευλογίας και του πλούτου, ένας πατέρας δεν είχε να πάρει ένα κουτί γάλα για το παιδί του! Δεν είχε χρήματα! Πήρε τα τρία βιβλιάρια του και πήγε στις τράπεζες για να δει αν υπήρχαν τίποτα χρήματα σε κανένα από όλα αυτά. Ο κάθε ταμίας όταν πήγαινε στις τράπεζες του έλεγε: «Δεν έχετε τίποτα κύριε». Μόνο σε ένα από αυτά εντόπισε δύο ευρώ και ογδόντα λεπτά (2,80 €)! και τα ζήτησε αυτά ο πατέρας! «Δώσε μου τα, για να πάρω σε παρακαλώ γάλα για το παιδί μου»!
Αυτή είναι η κατάσταση πολλών ανθρώπων! Δεν είχε να πάρει γάλα και έτρεξε στην τράπεζα για να δει τι του απέμεινε. Και τι του είχε απομείνει; Δύο ευρώ και ογδόντα λεπτά (2,80 €)!
Μήπως εγώ ο ίδιος δεν βρέθηκα σε ένα χωριουδάκι εδώ στο νησί μου και είδα ένα κοριτσάκι με μαντήλι στα μαλλιά της, που δεν μπορώ να το ξεχάσω, και τότε ρώτησα την μαμά του: «Από πότε το παιδί αυτό φοράει μαντηλάκι;» Με πήρε λίγο πιο πέρα και μου είπε: «Αχ, πάτερ μου, το παιδί μου, επειδή δεν είχα να του δώσω φαγητό, έπαθε αβιταμίνωση και έπεσαν τα μαλλιά της…»!
Ρωτήστε με πόσοι άνθρωποι αυτή την στιγμή, με κάποιο κύρος σ’ αυτή την κοινωνία, δεν έχουνε να φάνε! Μπήκα μέσα σ’ ένα σπίτι και δεν είχαν μέσα στο ψυγείο τους τίποτα να φάνε! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια! Πέντε ευρώ με δάκρυα μου ζητούσαν να δώσω σε κάποιον κύριο ευγενικό και αξιοσέβαστο για να αγοράσει κάτι για το παιδί του!
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι κρυφή πείνα υπάρχει. Μέχρι πότε όμως θα μείνει κρυφή; Είναι αυτό που έλεγαν πολλοί Άγιοι και ο Ταξιάρχης κρυφά σε πολλούς ανθρώπους: «Αυτό το έτος, παιδί μου, θα είναι έτος πολέμου, πείνας και εξαθλίωσης».



Μου έκανε εντύπωση όταν μου είπαν αυτό το πράγμα. Επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια και από άλλες ψυχούλες που μου έλεγαν: «2013, έτος πολέμου, πείνας και εξαθλίωσης». Και δεν μπορούσα να καταλάβω, τι εννοούσε με τον πόλεμο. Θα γινόταν άμεσα αυτός ο πόλεμος που προμηνύεται, που ετοιμάζεται, που θα επιτρέψει ο Θεός να γίνει με την Τουρκία; Τι ήταν άραγε αυτός ο πόλεμος; Θα ήταν το ξεκίνημα μιας γενικευμένης άσχημης παγκόσμιας σύρραξης, που θα έφερνε τον κόσμο στο χείλος του ολέθρου;
Που να φανταστώ, αλήθεια, ότι εννοούσε τον οικονομικό πόλεμο! Τον πόλεμο εκείνο που ο άνθρωπος χάνει την αξιοπρέπεια του, χάνει το φαγητό του, χάνει τα μέσα να επιβιώσει, να μείνει κάτω από μια στέγη, να θρέψει τα παιδιά του και να τα μεγαλώσει. Χωρίς βέβαια αυτός ο πόλεμος να παραμείνει μονάχα εκεί, αλλά να είναι έτοιμος να μετεξελιχθεί και σε αιματηρό πόλεμο.
Πόσο θλίβομαι όταν ακούω τώρα αυτό που λέει για το 2014: «Έτος εφιάλτη για τα παιδιά μου, πανικού και θλίψης». Άραγε τι άλλο θα συμβεί Θεέ μου; Πόσους ανθρώπους βλέπουν τα μάτια μου να χάνουν τα σπίτια τους, να μην έχουν να φάνε, να μένουν ρακένδυτοι, να μην έχουν εκείνα τα στοιχεία τα απαραίτητα για την επιβίωση τους, που να τους καθιστά αξιοπρεπείς ανθρώπους. Πόσοι άνθρωποι σε λίγο θα πονέσουν και μαζί τους θα πονέσουμε όλοι.
Νομίζετε ότι ο Ταξιάρχης δεν τα βλέπει αυτά; Το γλυκύτερο πλάσμα του ουρανού, η ευσπλαχνική αυτή ύπαρξη, νομίζετε ότι δεν τα βλέπει; Τα βλέπει και πονάει και πικραίνεται και κλαίει και δακρύζει...


Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ δακρύζει, γιατί βλέπει την μεγάλη αποστασία
πολλών πολιτικών και εκκλησιαστικών ηγετών από το Θεό.



Μα μόνο αυτό είναι άραγε που βλέπει ο Αρχάγγελος και δακρύζει; Δεν είναι μόνο αυτό. Αλήθεια σας λέω, δεν είναι μόνο αυτό. Με θλίβει πάρα πολύ αυτό που βλέπει με τα μάτια του ο Αρχάγγελος. Βλέπει την μεγάλη αποστασία των ανθρώπων! Βλέπει τους ανθρώπους να φεύγουν από τον Θεό, να πικραίνεται ο ίδιος ο Θεός Πατέρας και να επιτρέπει, για να μην χαθούν οι ψυχές των σπλάχνων Του μέσα στα τάρταρα του ολέθρου και του Άδη, να γίνουν πράγματα μέσα από την παιδαγωγική Του δικαιοσύνη, που θα πικράνει πολύ τα σπλάχνα Του, αλλά τουλάχιστον θα τα συνεφέρει. Θα επιτρέψει να γίνουν πράγματα που όλοι μας θα τα δούμε! Το επαναλαμβάνω με απόλυτη σιγουριά, όλοι μας θα τα δούμε και δεν είναι πάρα πολύ μακριά!
Δεν βλέπει, νομίζετε, ο Αρχάγγελος όλη αυτήν την αποστασία που γίνεται μέσα στις δυο βασικές θεσμικές δυνάμεις που υπάρχουν στην κοινωνία μας, δηλαδή την πολιτική και την εκκλησιαστική ζωή;



Δεν βλέπει ότι η πολιτική και η εκκλησιαστική ηγεσία, αυτοί οι δυο θεσμοί, ενώ είναι από το Θεό για να συγκροτούν και να καθορίζουν την υλική και πνευματική ευδαιμονία ενός κράτους, δεν πάνε καλά;
Οι πολιτικοί τι κάνουν; Ποιο είναι το έργο τους; Είναι να βοηθήσουν το κράτος, τους πολίτες να ζήσουν με αξιοπρέπεια, έχοντας τα απαραίτητα για να είναι ευτυχισμένοι και να περνούν καλά.
Και η Εκκλησία τι κάνει; Για να μην χαθεί ο άνθρωπος μέσα στην κακότητα και την πονηριά του Εωσφόρου, παρουσιάζει την ωραιότερη πρόταση και δύναμη: Να γίνουμε ένα με το Θεό μέσα από την αγάπη, την ευσπλαχνία, την καλοσύνη, την ευγένεια. Στοιχεία που καθορίζουν την πνευματική υφή των πολιτών.
Αυτοί οι δύο θεσμοί, η Πολιτική και η Εκκλησία, καθορίζουν την πνευματική και υλική ευδαιμονία. Αυτοί όμως οι δύο θεσμοί τώρα που βρίσκονται; Βρίσκονται σε εξέλιξη στην αποστασία! Παρακολουθήστε να δείτε τι γίνεται σε όλο τον κόσμο. Ξέρετε τι κάνουν οι πολιτικοί αυτή την στιγμή; Έφθασαν στο σημείο να νομοθετούν και να θεσμοθετούν νόμους, εχθρούς της ηθικής και των εντολών του Θεού, δίνοντας αίσθηση αντιχριστιανικής βιωτής! Αυτό δεν κάνουν; Σε λίγο θα φοβόμαστε να ζούμε σωστά, χριστιανικά, γιατί οι νόμοι του κράτους θα είναι αντίθετοι από τους νόμους της Εκκλησίας, από τους νόμους του Χριστού.
Η Εκκλησία τι κάνει; Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την αγάπη που έχουν πάρα πολλοί εκκλησιαστικοί άνδρες, όπως αρχιερείς, ιερείς, διάκονοι και μοναχοί αλλά και απλοί άνθρωποι στο Θεό. Πόσες φορές όμως βλέπουμε και ένα άλλο εξίσου μεγάλο πλήθος εκκλησιαστικών ηγετών να μην ζει την αγωνία του Θεού για τα σπλάχνα Του; Να συμπεριφέρεται και να ζει με τέτοιο τρόπο, που να μην μπορούν να αφυπνίσουν τον λαό του Θεού για να παραμείνει μέσα στην αγκαλιά Του και αν έχουν φύγει απ’ αυτήν;
Πόσες φορές όμως θα δούμε από τώρα και στο εξής να γίνεται έντονα και αυτό: Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες, σε σύμπραξη με αδιάφορους και πολλές φορές ακόμη και πολέμιους πολιτικούς ηγέτες, να επιτρέπουν και να ανέχονται αντιχριστιανικές πολιτικές προτάσεις. Πολλές φορές μάλιστα με τον τρόπο τους να καθησυχάζουν το ποίμνιο τους λέγοντας τους ότι: «αυτά δεν είναι τίποτα. Όλα βαίνουν καλώς. Είναι μια χαρά όλα». Δεν έχουν τη συνείδηση να αφυπνίσουν τον λαό αυτό, αλλά μόνο με νωχελικό τρόπο τον προσκαλούν απλώς στην αφηρημένη μετάνοια



Αλήθεια, τι σημαίνει μετάνοια; Μετάνοια σημαίνει να πεις στον κόσμο να επιστρέψει με εμπιστοσύνη στην αγκαλιά του Θεού. Να πεις στον κόσμο να παραμείνει με απόλυτη αγάπη στην καρδιά του Θεού Πατέρα. Αυτό θα πει μετάνοια!


Μετάνοια είναι να πούμε μόνο ποια λάθη κάναμε; Μα με το να λες τα λάθη σου απλά, δεν κάνεις τίποτα. Δεν μπορείς να βοηθηθείς. Η απλή μετάνοια, αυτό που λέμε «α, έκανα αυτά τα λάθη, τι κρίμα τώρα, φοβάμαι μην κολαστώ», δεν γίνεται ούτε καν από αγάπη στο Θεό, αλλά από απλό φόβο, μην τύχει και κολαστείς. Αυτό είναι ανόητο. Αυτό δεν είναι το σωστό. Αλλοίμονο, αν αλλάζουμε από φόβο και όχι από αγάπη.
Ο Θεός τι είναι, τιμωρός, που θα μας δικάσει, θα μας κατακρίνει και θα μας στείλει στον Άδη; Αλλοίμονο, με όλα αυτά γινόμαστε εμείς, τα ίδια Του τα παιδιά, οι υπηρέτες Του, συκοφάντες του αγαπημένου μας Θεού! Γιατί είναι συκοφαντία να λες για το Θεό σου ότι είναι σκληρός, είναι τιμωρός, είναι αυστηρός, θα σε δικάσει και με το παραμικρό λάθος, θα σε στείλει στη κόλαση. Τι χειρότερη συκοφαντία υπάρχει από αυτήν;
Αυτά όλα νομίζετε ότι δεν τα βλέπει ο Ταξιάρχης; Δεν δακρύζει, όταν βλέπει τους υπηρέτες του Θεού, αντί να ζουν ευσπλαχνικά όπως ζει ο Θεός, αντί με αγωνία να ζουν την θλίψη του Θεού και να φέρνουν τα παιδιά Του μέσα στην αγκαλιά Του, αντί να βλέπει τους υπηρέτες του Θεού με αγωνία να θέλουν όλους τους αμαρτωλούς να τους φέρουν μέσα στην καρδιά του Θεού Πατέρα, εκείνοι να είναι αδιάφοροι;
Δεν δακρύζει όταν βλέπει να γίνονται τόσο σκληροί στην καρδιά τους και να λένε στα παιδιά του Θεού που έρχονται να εξομολογηθούν: «Πήγαινε, κι αν μετανιώσεις ξαναέλα εδώ, διαφορετικά μην ξανάρθεις»! Πόσο αισχρό, φοβερό και συκοφαντικό είναι για έναν τέτοιο γλυκύτατο Θεό, το Θεό της Αγίας Τριάδος, Αυτόν που εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι υπηρετούμε και λατρεύουμε…
Ξέρετε τι φοβερό πράγμα είναι να λέμε τέτοιες συκοφαντικές λέξεις για το Θεό μας; Αυτό νομίζετε ότι δεν λυπεί τον Αρχάγγελο και δεν δακρύζει, όταν όλες οι αγγελικές δυνάμεις βρίσκονται την ώρα της θείας Λειτουργίας μπροστά στο θρόνο του Θεού και βλέπουν το μεγαλείο της ευσπλαχνίας του Θεού, να στέλνει τον Υιό Του να γίνεται άνθρωπος, να θυσιάζεται και να μας προσφέρει το Σώμα και το Αίμα Του, για να το πάρουμε μέσα μας και να γίνουμε ένα μ’ Εκείνον;



Δεν λυπάται και δεν δακρύζει, όταν μας βλέπει μακριά από την ευσπλαχνική καρδιά του Θεού, να μην θέλουμε να μετανιώσουμε, να πούμε τα λάθη μας και με εμπιστοσύνη να μπούμε στην καρδιά Του και να πάρουμε το Σώμα και το Αίμα του Υιού Του;
Δεν δακρύζει ο Αρχάγγελος, όταν βλέπει λοιπόν τον άνθρωπο να μην κατανοεί την ευσπλαχνική καρδιά του Θεού Πατέρα; Να μην κατανοεί την ευσπλαχνική θυσία του Υιού Του; Να μην κατανοεί και να μην θέλει να αποδεχθεί την ευσπλαχνική κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, όταν εμείς θα το ζητήσουμε;
Και δυστυχώς δεν το ζητάμε. Ποιος σήμερα πιστός Χριστιανός θα σκεφτεί και θα πει: «Ουράνιε μου Πατέρα, στο όνομα του Υιού Σου που έστειλες να θυσιαστεί για εμάς, δώσε μας το Άγιο Σου Πνεύμα, στείλε Το να πλημυρίσει τις καρδιές μας, με την χάρη Του, να μας σκεπάσει με την αγάπη Του, να μας πλημυρίσει με το θεϊκό Του έρωτα και να μας χαρίσει απόλυτη εμπιστοσύνη σ’ Εσένα Θεέ μου; Ποιος σήμερα προσεύχεται στην Αγία Τριάδα; Ποιος; Όλα αυτά δεν είναι αιτία να θλιβεί ο Αρχάγγελος και να κλάψει;
Γι’ αυτό, αδελφοί μου, είναι ανάγκη να επανέλθουμε μέσα στην αγκαλιά του Θεού. Να αφουγκραστούμε το γλυκύτατο αυτό δάκρυ του Αρχαγγέλου, που δακρύζει για τα σπλάχνα του Θεού. Δακρύζει για τους ανθρώπους. Τους πονάει όπως ο Θεός Πατέρας πονάει όλα Του τα σπλάχνα.
Έτσι συμπονάει ο Αρχάγγελος τον Θεό Πατέρα. Είναι σαν τον μεγάλο γιό, που βλέπει τον Πατέρα του να θλίβεται, επειδή βλέπει τα παιδιά Του να φεύγουν μακριά Του, και λυπάται αυτός ο μεγάλος γιός για τα σπλάχνα του Θεού, που φεύγουν μακριά από το Θεό Πατέρα και μας λέει: «Επιστρέψτε πίσω, ελάτε στην αγκαλιά Του».


Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ δακρύζει, γιατί βλέπει τον Εωσφόρο
να ετοιμάζει την φοβερότερη επέμβαση του στο ανθρώπινο γένος,
μετά την πτώση των πρωτοπλάστων!



Να είναι όμως, μονάχα αυτά για τα οποία δακρύζει ο Αρχάγγελος; Δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτά. Ο Αρχάγγελος βλέπει και του αποκαλύπτεται από το Θεό Πατέρα αυτά που πρόκειται να συμβούν πολύ σύντομα. Δεν θα αναφερθώ στα γεγονότα αυτά, που θα μαστίσουν πλέον και θα φέρουν στον κόσμο πολύ πίκρα, πολύ πανικό, πολύ θλίψη, αλλά θα αναφερθώ στο πιο μεγάλο γεγονός που συντελείται στα ιστορικά χρόνια της Αποκάλυψης και που κάνει τον Αρχάγγελο να πονάει πολύ. Τι είναι αλήθεια, εκείνο που τον πονάει πάρα πολύ;





Ακούστε, φίλοι μου, ο Εωσφόρος, το έχω πει πολλές φορές, ένα όνειρο έχει: Θέλει να κατακτήσει το θρόνο του Υιού του Θεού. Ξέρετε τι θέλει να κάνει; Θέλει να κερδίσει την ανθρωπότητα! Να πάρει το ανθρώπινο γένος με το μέρος του! Να κάνει τους ανθρώπους να τους αρέσουν πιο πολύ τα αμαρτωλά τερτίπια, η άστατη ζωή της κακίας, της πονηριάς, της ασωτίας, της ασέβειας, της ασπλαχνίας, με απλά λόγια ότι χαροποιεί τους δαίμονες. Θέλει ο Εωσφόρος να κάνει τους ανθρώπους έτσι να σκέπτονται και έτσι να ζουν. Θέλει να ετοιμάσει, να βοηθήσει, να προπαγανδίσει, να τελειοποιήσει την αποστασία των ανθρώπων! Και όπως στον ουρανό έγινε αυτή η αποστασία των αγγέλων, που έκανε τα μάτια του Αρχαγγέλου Μιχαήλ να δακρύσουν, τώρα για δεύτερη φορά ξανά στη γη η αποστασία των ανθρώπων που προετοιμάζεται από την πενταρχία του σκότους, κάνει τα μάτια του Αρχαγγέλου να ξαναδακρύσουν. Και μην νομίζετε ότι θα δακρύσουν μονάχα μια φορά. Τώρα θα είναι μόνιμα δακρυσμένα γι’ αυτά που θα βλέπει να γίνονται!
Ο Εωσφόρος ετοιμάζεται για την πιο θεαματική επέμβαση στην ανθρώπινη ιστορία! Μιμούμενος τη ζωή του Θεού της Αγίας Τριάδος, θα επιχειρήσει την μοναδική, ιστορική, δαιμονική σύνθεση. Ξέρετε ποια είναι αυτή; Η τριάδα του Εωσφόρου. Ξέρετε πως θα γίνει; Ακούστε το:
Εμείς ξέρουμε ότι ο Θεός μας είναι η Αγία Τριάδα, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Ακριβώς την ίδια σύνθεση θα κάνει ο Εωσφόρος, μόνο που αυτή θα είναι ανίερη, θα είναι βλάσφημη, θα είναι σατανική, όπως είναι σατανικός και ο σκοπός του Εωσφόρου. Τώρα επιχειρείται από τον ίδιο τον Εωσφόρο, που από τη θέση του πατέρα όλων των κακών δυνάμεων, θα προβάλει στον κόσμο τον μονάκριβο του γιό! Ξέρετε ποιος θα είναι αυτός; Ο Αντίχριστος! Αυτός ο Εωσφόρος, που σαν φίδι τότε μέσα στον παράδεισο εξαπάτησε τους ανθρώπους, τώρα ετοιμάζεται για την δεύτερη μεγάλη καθοριστική εξαπάτηση. Αυτός, ο Εωσφόρος, σαν πρώτος που είναι, θα προβάλει τώρα τον μοναδικό του γιο επί της γης, τον Αντίχριστο, που θα πάρει ανθρώπινη μορφή και θα θελήσει να εξαπατήσει τον κόσμο.
Όπως ο Θεός Πατέρας έστειλε τον Υιό Του στη γη, για να σώσει τους ανθρώπους, έτσι τώρα ο Εωσφόρος στέλνει στη γη τον δικό του γιο, τον Αντίχριστο, για να εξαπατήσει τους ανθρώπους. Ο Θεός στέλνει τον Υιό Του, τον Ιησού, για να σώσει και να επαναφέρει το ανθρώπινο γένος μέσα στο ουράνιο Του Βασίλειο και ο Εωσφόρος στέλνει τον μοναδικό του γιο, τον Αντίχριστο, για να φέρει όλη την ανθρώπινη γενιά, όλη την ανθρωπότητα, μέσα στο βασίλειο του σκότους!
Κι όπως το Άγιο Πνεύμα είναι εκείνο, που θα βοηθάει πάντα τους ανθρώπους, θα τους ενισχύει, θα τους χαριτώνει, θα τους οδηγάει, θα τους φωτίζει να επανέλθουν πίσω στην αλήθεια και στο ουράνιο Βασίλειο και θα τους πλημμυρίζει με χαρά, με ειρήνη, με γαλήνη και με όλα τα χαρίσματα του ουρανού, έτσι και ο Εωσφόρος τώρα, θα χρησιμοποιήσει το δικό του σκοτεινό πνεύμα, για να εξαπατήσει όλους εκείνους τους ανθρώπους, που μέσα από την πίστη θα θελήσουν να γίνουν ένα μ’ εκείνον. Και αυτός θα είναι ο Ψευδοπροφήτης που μνημονεύεται μέσα στην Αποκάλυψη.
Συντελείται το μεγαλύτερο ανοσιούργημα στην ανθρώπινη ιστορία! Ο Εωσφόρος, το φίδι, θα προβάλει την τριάδα του! Αυτός σαν φίδι, ο γιός του ο αντίχριστος και ο ψευδοπροφήτης το πνεύμα του!


Ζούμε ιστορικές στιγμές για την ανθρωπότητα!
Η πενταρχία του σκότους προετοιμάζει με δόλο την πανθρησκεία!



Γι’ αυτό μην νομίζετε ότι είναι αυτές οι στιγμές συνηθισμένες. Όχι, καθόλου συνηθισμένες δεν είναι. Είναι ιστορική, και πάλι το ξαναλέω, είναι ιστορική στιγμή στην ανθρώπινη ιστορία! Αυτή η εωσφορική τριάδα, του φιδιού, του αντίχριστου και του ψευδοπροφήτη, θα είναι εκείνη που θα επιβάλλει το θέλημα της στην πενταρχία του σκότους, που προανέφερα και που αποτελεί κατά κάποιον τρόπο την διοικητική δομή της παγκόσμιας διακυβέρνησης του!





Είναι κρίσιμες στιγμές για την ανθρωπότητα! Όλη αυτή η πενταρχία του σκότους, που διοικεί αυτήν την στιγμή τον κόσμο μέσα από την πολιτική, προετοιμάζει σε λίγο την εωσφορική πανθρησκεία, που θα δημιουργήσει ο σατανάς και που με δόλο θα προσκαλέσει όλες τις εκκλησίες να γίνουν ένα, με το πρόσχημα της καταπάτησης αυτού που ο άνθρωπος επιζητεί. Δηλαδή, θα προσπαθήσει ο Εωσφόρος μέσα από όλες τις θρησκείες να ζητήσει με δολιότητα όλοι να συμπράξουν στην δήθεν ανακούφιση των φτωχών!
Ενθυμίστε τι έγινε όταν ο Χριστός έκανε το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων; Πήγαν να Τον κάνουν αμέσως Βασιλιά τους. Και ο Χριστός πέρασε ανάμεσα τους κι έφυγε.
Αυτό θα συμβεί και τώρα. Με το πρόσχημα της βοήθειας όλων των φτωχών του κόσμου, θα ενωθούν οι εκκλησίες και θα φτιάξουν το νέο θεό, το θεό της πανθρησκείας, που μέσα σ’ αυτόν το θεό δεν θα υπάρχει το δικό μας Ευαγγέλιο, το οποίο θα κουτσουρευτεί, θα ατιμαστεί, θα εξοβελιστεί, θα γίνει πλέον καταζητούμενο, σε σημείο που όποιος θα το έχει, θα φονεύεται κιόλας κάποια στιγμή! Μάλιστα έτσι θα γίνει! Στη θέση του θα μπει ένα άλλο ευαγγέλιο, σαν αυτό που έχουμε περίπου, μόνο που δεν θα υπάρχουν όλα τα λόγια της Γραφής, τα λόγια του αληθινού Θεού. Εκεί θα είναι ο μεγάλος δόλος του Εωσφόρου!
Και ξέρετε τι θα πούνε; Μπράβο σ’ αυτούς που έκαναν αυτήν την πανθρησκεία, γιατί τώρα ενωμένες όλες οι εκκλησίες, σε μια κοινή πορεία, μπορούμε πλέον να λατρεύουμε όλοι οι άνθρωποι ένα θεό, το θεό του Εωσφόρου, που θα μας αγαπάει όλους και θα μας φροντίζει μέσα από τη φιλανθρωπία!
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι βλέπουν τα μάτια του Αρχαγγέλου! Βλέπουν την φοβερότερη επέμβαση του Εωσφόρου στην ανθρώπινη ύπαρξη, μετά την πτώση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο!!!


Επίλογος


Αδελφοί μου, οι ημέρες είναι κρίσιμες και το δάκρυ του Αρχαγγέλου καυτό. Μην ξεχνάτε ότι, όταν πήγαν οι αρχαιολόγοι να δούνε τα δάκρυα αυτά και να ερμηνεύσουν με επιστημονικό τρόπο τι συμβαίνει, ξέρετε τι είπαν; «Καμία αλλοίωση δεν υπάρχει στο βερνίκι της εικόνας και κανένα ίχνος που να προδίδει την οποιαδήποτε παρέμβαση που να δικαιολογεί το δάκρυ. Αυτό λένε είναι μόνο ένα θαύμα!» Το πίστεψαν σαν θαύμα οι αρχαιολόγοι. Άλλοι όμως δήθεν έξυπνοι πνευματικοί, ξέρετε τι είπαν; «Αυτό ο καθένας ας το ερμηνεύσει όπως θέλει». Ούτε καν έχουν την πνευματική συνείδηση, να σταθούν στο ύψος της αφύπνισης του Ταξιάρχη και να πούν: «Όχι, είναι θαύμα! Ο Αρχάγγελος μας ζητάει μετάνοια και επιστροφή στην απόλυτη εμπιστοσύνη του Θεού. Επιστροφή στην καρδιά Του Θεού, με απόλυτη αγάπη. Προειδοποιεί ακόμη για όλα αυτά που ο Εωσφόρος ετοιμάζεται να επιφέρει, να μολύνει και να πληγώσει το ανθρώπινο γένος».


Φίλοι μου, το δάκρυ του Ταξιάρχη, εύχομαι να μην φύγει, ούτε από τα μάτια σας, ούτε από τον νου σας, αλλά ούτε και από την καρδιά σας. Από τα μάτια σας, για να μην ξεχνάτε ότι ακόμα οι Άγιοι δακρύζουν μέσα από τις εικόνες για να μας συνεφέρουν και να μας δείξουν τον πόνο τους, που είμαστε μακριά από το Θεό Πατέρα. Από τον νου σας, για να μην φύγει ο προβληματισμός για όσα ο Ταξιάρχης μας ενημερώνει και που τώρα έρχονται. Αλλά προπάντων να μην φύγει από την καρδιά σας, για να μπορέσει ο καθένας να επιστρέψει με απόλυτη εμπιστοσύνη και με απόλυτη αγάπη πίσω στο Θεό της καρδιάς του, στον αληθινό Θεό της Αγίας Τριάδος, τον ευσπλαχνικό Θεό, τον ουράνιο Πατέρα, τον μονάκριβο του Υιό, που θυσιάστηκε για εμάς και μας προτρέπει και μας καλεί με πολύ λαχτάρα λέγοντας: «Αφήστε Με να μπω στην καρδιά σας, μέσα από το Σώμα Μου και το Αίμα Μου». Είναι Εκείνος που μας ζητάει να πούμε δυο λέξεις απλές: «Συγχώρησε με, Θεέ της καρδιάς μου, συγχώρησε με για τα λάθη μου». Να δείξουμε αυτήν την στοιχειώδη μετάνοια, που δείχνει πραγματικά ότι καταλάβαμε το λάθος μας. Και τότε ένα να ξέρετε, το δάκρυ του Αρχαγγέλου από δάκρυ ΛΥΠΗΣ, θα μεταβληθεί σε δάκρυ ΧΑΡΑΣ.


Πόσο θα ήθελα να ακούσω και να μάθω από τον ουρανό, ότι ο Ταξιάρχης δάκρυσε αυτή τη φορά από χαρά, που βλέπει τα παιδιά του Θεού να επιστρέφουν πίσω στην αγκαλιά Του, πίσω στη γλυκιά θεϊκή καρδιά του ουράνιου Πατέρα μας!


Ο Θεός παιδιά μου να μας ευλογεί και ο Αρχάγγελος να μας σκεπάζει όλους!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...