Saturday, January 26, 2013

Ζωή του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου

Όταν τα πάντα γίνουν Χριστός - π.Ανδρέας Κονάνος

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, Η φοβερά αίρεσις των Πεντηκοστιανών


Η ΦΟΒΕΡΑ ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ
Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου,
Μεταξὺ τῶν συγχρόνων ποὺ δραστηριοποιοῦνται ἔντονα στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν πόλη μας, εἶναι ἡ αἵρεση τῶν Πεντηκοστιανῶν. Ἐπειδὴ καὶ αὐτοί, ὅπως ὅλοι οἱ αἱρετικοί, κατὰ τὸν ἅγιο Χρυσόστομο, «συσκοτίζουν τὴν ἀλήθεια» , καὶ «πάντοτε σὲ αὐτὴν προσκολλοῦν ὕπουλα τὴν πλάνη, βάφοντας ἐξωτερικὰ τὰ πολλὰ κίβδηλα ὁμοιώματα τῆς ἀληθείας, ὥστε μὲ εὐχέρεια νὰ παίρνουν μὲ τὸ μέρος τους ὅσους εὔκολα ἐξαπατῶνται» , θεωροῦμε ἐπιβεβλημένη τὴν ὀφειλὴ νὰ ἐνημερώσουμε τὰ πιστὰ τέκνα τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως γιὰ τὶς βασικὲς πλάνες τῶν Πεντηκοστιανῶν, ὥστε αὐτὰ μὲν νὰ τὰ προφυλάξουμε, τὰ δὲ θύματα τῆς αἱρέσεως νὰ τὰ προβληματίσουμε.
Ἡ ἱστορική τους ἀφετηρία ἀρχίζει στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα στίς ΗΠΑ καί γρήγορα διαδόθηκε στόν ὑπόλοιπο κόσμο. Πρόκειται γιά μιά ἀπό τίς πλέον πολυάριθμες αἱρετικές κινήσεις τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἡ ὁποία ἔχει βασικό γνώρισμά της, ἐκτός ἀπό τήν πολυδιάσπαση, καί ἔντονα ἐνθουσιαστικά καί ἐκστατικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἐμπεριέχονται στή διδασκαλία της καί τή λατρεία της.

Αὐτό τό γεγονός, σέ συνδυασμό μέ τόν ἰσχυρισμό τους ὅτι στό χῶρο τους ἔχουν τήν ἐπανεμφάνιση χαρισμάτων πού ἔπαυσαν νά ὑπάρχουν στόν ὑπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, ἔγιναν ἀφορμή, ἡ Πεντηκοστιανή κίνηση νά δεχθεῖ αὐστηρότατη κριτική καί νά χαρακτηριστεῖ ὡς αἱρετική καί ἀπό κινήσεις τοῦ προτεσταντικοῦ χώρου ἀπό τόν ὁποῖο προῆλθε.
1. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι κατέχουν τὴν «μόνη ὁλοκληρωμένη ἀλήθεια» καὶ ἀποτελοῦν τὴν ἀληθινὴ ἐκκλησία. Ἐπιμένουν ὅτι αὐτοὶ πιστεύουν, ζοῦν καὶ λατρεύουν τὸν Θεό, ὅπως οἱ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ τοὺς πρώτους χριστιανούς μετὰ τὸ γεγονὸς τῆς Πεντηκοστῆς. Γι αὐτὸ καὶ ὀνομάζουν τὴν «ἐκκλησία» τους «Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς», ἤ κάποιοι διαφοροποιημένοι ἀπὸ αὐτούς, «Ἐλευθέρα Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς», «Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ», ἤ κάποιοι ἄλλοι, «Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῆς Πεντηκοστῆς».
Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, τὸ ὁποῖο καὶ ἐκεῖνοι ὁμολογοῦν ὅτι δέχονται , ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία ὡς «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» εἶναι μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική. Ὅμως ἡ θεωρούμενη «ἐκκλησία τῶν Πεντηκοστιανῶν» δὲν εἶναι μία, ἀφοῦ στὸν ἕνα αἰώνα ἱστορίας της ἔχει διαιρεθῆ σὲ κάποιες δεκάδες διαφοροποιημένων «ἐκκλησιῶν». Ἡ κάθε μία ἀπὸ αὐτὲς θεωρεῖ τὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ἄλλες ἤ ὅλες ἀτελεῖς . Δὲν εἶναι ἁγία, διότι δὲν ἔχει τοὺς καρποὺς τῆς ἁγιότητος, ποὺ εἶναι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτοὶ εἶναι γνωστοὶ στοὺς αιῶνες τῆς πορείας της. Δὲν εἶναι καθολική, διότι δὲν κατέχει τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στὸ πλήρωμά της, καθόσον ἀγνοεῖ βασικὰ σωτηριολογικὰ στοιχεῖα, ὅπως εἶναι ἡ ἄκτιστη θεία χάρη καὶ ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν εἶναι, τέλος, ἀποστολική, διότι εἶναι τελείως ἄσχετη μὲ τὴν τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή, ποὺ ἰσχύει ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀποστόλων μέχρι σήμερα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
2. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ προβάλλουν ὡς θεμέλιο ὁλοκλήρου τοῦ «ἐκκλησιαστικοῦ» τους οἰκοδομήματος καὶ τῆς πίστεώς τους μόνη τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀπορρίπτουν ἐκ προοιμίου τὴν ζῶσα ἐμπειρικὴ προφορικὴ ἱερὰ παράδοση τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀποδεικνύουν περίτρανα ὅτι ἀποτελοῦν μεταλλαγμένη Ὀργάνωση τῆς γνωστῆς πολυδιασπασμένης αἱρέσεως τῶν Προτεσταντῶν, ἀφοῦ ἐκεῖνοι πρῶτοι κατήργησαν τὴν Ἱερὰ Παράδοση. Αὐτὸ ἀποδεικνύει καὶ ἡ ἱστορία τῆς ἐμφανίσεώς τους στὸ προσκήνιο μόλις στὴν ἀνατολὴ τοῦ 20ου μ. Χ. αἰῶνος, ὅταν οἱ θεμελιωτές τους ἀποχωρίστηκαν ἀπὸ τὰ προτεσταντικὰ ἀναγεννητικὰ Κινήματα Ἁγιότητος .
3. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἀλλοιώνουν ριζικὰ τὴν οὐσία τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας. Δηλώνουν ὅτι πιστεύουν σὲ ἑπτὰ πράξεις σὲ σχετικὴ ἀντιστοιχία μὲ τὰ γνωστὰ Μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐνδεικτικὰ ἀναφερόμαστε σὲ δύο ἀπὸ αὐτές, στὸ Βάπτισμα καὶ στὴν ἱερωσύνη.
Τὸ Βάπτισμα, ἀφοῦ τὸ ἀπογυμνώνουν ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ μυστηρίου, τὸ διαχωρίζουν σὲ δύο πράξεις, στὸ βάπτισμα μὲ νερὸ καὶ στὸ βάπτισμα μὲ ἅγιο Πνεῦμα. Τὸ πρῶτο ἀποτελεῖ γι' αὐτοὺς μία ἁπλῆ «τελετὴ ἀφιερώσεως», ἐνῶ μὲ τὸ δεύτερο πιστεύουν ὅτι ὁ βαπτιζόμενος λαμβάνει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα . Γιὰ νὰ τεκμηριώσουν τὸ αὐθαίρετο αὐτὸ δόγμα τους παραποιοῦν ἑρμηνευτικὰ καὶ τὸ σαφέστατο χωρίο ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο συνδέει τὸ βάπτισμα στὸ νερὸ μὲ τὴν λήψη τοῦ ἁγίου Πνεύματος, «ἐὰν μή τις γεννηθῆ ἐξ ὕδατος καὶ πνεύματος οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» . Ἐπὶ πλέον ἀδιαφοροῦν τελείως γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλες οἱ βαπτίσεις ποὺ ἀναφέρονται στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ἔγιναν μία καὶ μόνη φορά καὶ οἱ βαπτισθέντες ἔλαβαν τὴν καθαρτικὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἱερωσύνη γιὰ τοὺς Πεντηκοστιανοὺς ὑπάρχει μόνον ἡ γενική (ὁ κάθε χριστιανὸς εἶναι καὶ ἕνας ἱερέας) καὶ ὄχι ἡ εἰδικὴ. Γι' αὐτοὺς ὑπάρχουν διακονίες, ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες εἶναι καὶ αὐτὴ τοῦ ποιμένος .
Ὅμως, στὴν Κ. Διαθήκη ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἔδωκε εἰδικὴ ἱερατικὴ ἐξουσία μόνον στοὺς Ἀποστόλους καὶ στοὺς διαδόχους τους. «Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ἄν τινῶν ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινῶν κρατῆτε κεκράτηνται» . Τοὺς λόγους αὐτοὺς τοὺς εἶπε κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, στὸν ὁποῖο συμμετεῖχαν μόνον οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι.
4. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ παρερμηνεύουν τὸ χάρισμα τῆς γλωσσολαλίας. Ἰσχυρίζονται ὅτι μετὰ τὸ «βάπτισμα στὸ Ἅγιο Πνεῦμα», ὁμιλοῦν ξένες γλῶσσες, ὅπως οἱ Ἀπόστολοι τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς . Καὶ πράγματι στὶς περιπτώσεις αὐτές, ἐὰν βρεθῆ κάποιος στὶς συνάξεις τους ἀκούει νὰ ἐκστομίζουν ἀκατανόητες φράσεις καὶ ἄναρθρες κραυγές. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴ γλωσσολαλία τῶν Ἀποστόλων. Τοὺς ἀποστόλους, ὅταν μιλοῦσαν, τοὺς καταλάβαινε ὁ καθένας στὴ γλῶσσα του.
Ἐξ ἄλλου, τὸ χάρισμα τῆς γλωσσολαλίας στοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους οὔτε ἀπαραίτητο γνώρισμα ὅλων τῶν χριστιανῶν ἦταν, οὔτε κεντρικὴ θέση κατεῖχε στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐρωτᾶ μὲ νόημα: «Μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι;» . Καὶ ἀφοῦ κατακρίνει τὶς ἀταξίες, ποὺ δημιουργήθηκαν μὲ τὸ φαινόμενο τῆς γλωσσολαλίας στὶς λατρευτικὲς συνάξεις τῶν Κορινθίων, καταγράφει τὴ σωστὴ ἱεράρχηση τῶν χαρισμάτων, στὴν ὁποία τὴν πρώτη θέση κατέχει τὸ χάρισμα τῆς ἀγάπης καὶ τὴν τελευταία ἐκεῖνο τῆς γλωσολαλίας .
5. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἔχουν υἱοθετήσει τὸ νέο δόγμα γιὰ την ἁρπαγὴ τῆς Ἐκκλησίας. Σύμφωνα μέ τὴν καινοφανῆ διδασκαλία τους, ὁ Χριστός θά καταβῆ ἀπό τοὺς Οὐρανούς πρίν τήν ἔλευση τοῦ Ἀντίχριστου, γιά νά ἁρπάξει τοὺς δικούς Του γιά τόν Οὐρανό, δηλαδή, αὐτοὺς πού ἀληθινά βρίσκονταν στὴν Ἐκκλησία του (τοὺς πεντηκοστιανούς). Αὐτή ἡ ἁρπαγή θὰ γίνη, ὥστε οἱ ἐκλεκτοὶ νά μήν ὑποφέρουν τὶς μεγάλες ταλαιπωρίες, ποὺ θὰ ἔλθουν ἐπάνω στὴν ὑπόλοιπη ἀνθρωπότητα κάτω ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ Ἀντί¬χριστου.
Ἡ παραπάνω διδασκαλία τῶν Πεντηκοστιανῶν εἶναι καθαρὰ ἀντιβιβλική καὶ διότι παρερμηνεύει συγκεκριμένες ἁγιογραφικὲς περικοπές , καὶ διότι ἀντιτίθεται στὸ γενικό της κήρυγμα γιὰ ὑπομονὴ τῶν χριστιανῶν στὶς θλίψεις καὶ στοὺς διωγμούς, ὅπως εἶναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, «ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. 10,22).
Ὁ αἱρετικός χαρακτήρας τῆς κινήσεως ἐπιβεβαιώνεται ἐπίσης καί ἀπό ἕναν ἀριθμό ψευδοπροφητειῶν σχετικά μέ τήν ἡμερομηνία τῆς ἁρπαγῆς τῆς Ἐκκλησίας. Χαρακτηριστική περίπτωση στόν ἑλληνικό χῶρο, ἀποτελεῖ ἡ κραυγαλέα ἀποτυχία τῶν προφητειῶν τους γιὰ τὴν λεγόμενη «ἁρπαγὴ» τῆς Ἐκκλησίας. Στὸ φύλλο τῆς Ἐφημερίδας Χριστιανισμός τῆς 1 Ἰανουαρίου 1991 πού ἐκδίδει ἡ «ἐλευθέρα Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς» πού ἑδρεύει καί στόν Πειραιᾶ καί ἔχει καί τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ» καί πού ἱδρύθηκε ἀπό τόν Καρδιολόγο Ἰατρό Λεωνίδα Φέγγο ἔγραφαν τά ἀκόλουθα: «Δύο μεγάλα γεγονότα πρόκειται νὰ γίνουν μέσα σ' αὐτὴν τὴν δεκαετία. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ ἁρπαγὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα γεγονὸς ὑψίστης σημασίας γιὰ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὸν Χριστό καὶ ζοῦν μὲ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ....Τὸ δεύτερο γεγονὸς ἀφορᾶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν θὰ λάβουν μέρος στὴν ἁρπαγὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ βέβαια θὰ εἶναι ἕνα γεγονὸς πολὺ ὀδυνηρὸ γι' αὐτούς. Ὁ ἐρχομὸς τοῦ Ἀντιχρίστου θὰ ἐκδηλωθεῖ μετὰ τὴν ἁρπαγὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ ὁποίου ἡ κυριαρχία θὰ διαρκέσει ἑπτὰ ἔτη. Μία ἑπταετία φοβερή πού θά γίνουν συγκλονιστικά γεγονότα, μεταξύ τῶν ὁποίων θά εἶναι καί ὁ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος» .
Πέρασαν ἤδη δώδεκα ἔτη ἀπὸ τὸ τέλος τῆς περιόδου ἐκείνης καὶ ἡ θρυλλούμενη ἁρπαγὴ τῆς ἐκκλησίας δὲ πραγματοποιήθηκε. Τὶ ἄλλο θὰ ἤθελε ἕνας ἁπλὸς ἐχέφρων ἄνθρωπος γιὰ νὰ θέση ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴν ἐγκυρότητα τῶν ὅσων διδάσκουν οἱ Πεντηκοστιανοί;
Ἰδιαίτερη προσοχή χρειάζεται ἐπίσης στό γεγονός, ὅτι οἱ διάφορες Πεντηκοστιανές αἱρετικές κινήσεις ἀνά τήν ὑφήλιο ἐπαγγέλονται ὅτι ἀποτελοῦν χῶρο θεραπείας τῶν διαφόρων ἀσθενειῶν, μέ συνέπεια νά παγιδεύονται ἄνθρωποι πού αἵρουν τόν σταυρό τῆς ἀσθενείας.
Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου,
Προστατευθεῖτε ἀπό τούς «Προφῆτες» τῆς Πεντηκοστιανῆς αἱρέσεως τῶν ὁποίων τίς δῆθεν προφητεῖες δέν ἐκπληρώνει ὁ Πανάγιος Τρισυπόστατος Θεός ἀποδεικνύοντας ἔτσι πασίδηλα ὅτι εἶναι αἱρετικοί καί κακόδοξοι καί μείνετε ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Θεοφόρων Πατέρων καί τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.


Μετ' εὐχῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ


http://thriskeftika.blogspot.gr/2013/01/blog-post_1296.html

Homily on Marriage pt 5- An Honorable and Undefiled Marriage- Constantine Zalalas

video

The True Slave and Freedom in Christ

By St. Nikolai Velimirovich
"For the slave called in the Lord is a freed person in the Lord, just as the free person who has been called is a slave of Christ" (I Corinthians 7:22).
The great news that Christianity daily announces to the world is that nothing is evaluated at full value according to its external appearance but by its essence. Do not evaluate things according to its color and shape but by its meaning. Do not evaluate a man by his position and property but by his heart – by his heart in which are united his feeling, his reason and his will.
According to this, for the world always a new teaching, he is not a slave who is outwardly enslaved; neither is he free who possesses outward physical freedom.
According to secular understanding, the slave is one who enjoys the world the least and a free man is one who enjoys the world the most. According to Christian understanding, a slave is one who least enjoys from the living and sweet Christ and the free man is one who enjoys most from the living and sweet Christ.
Further, according to secular understanding, the slave is one who carries out his own will less frequently and who carries out the will of others more frequently, and a free man is one who carries out his will more often and even less often the will of others. However, according to Christian understanding, the slave is one who carries out his will more often and even less often the will of God, and the free man is one who carries out the will of God more frequently and who carries out even less frequently, his own will.
To be a slave to the Lord is the only true and worthy freedom of man and, to be a slave to the world and to one’s self, sin and vice is the only fatal slavery.
Of the kings on the throne, a man would think: Are there any more free men on earth than those? However, many kings were the most base and the most unworthy slaves of the earth.
Of shackled Christians in the dungeons, a man would think: Are there any more miserable slaves on earth than they? However, the Christian martyrs in the prisons felt as free men and were filled with spiritual joy; they chanted Psalms and raised up prayers of gratitude to God.
Freedom which is tied to grief and sorrow is not freedom but slavery. Only freedom in Christ is tied with unspeakable joy. Lasting joy is the mark of true freedom.
O Lord Jesus, the only Good Lord, Who grants us freedom when You tie us stronger to Yourself, make us Your slaves as soon as possible that we would cease to be slaves of cruel and unmerciful masters. To You be glory and thanks always. Amen.

Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε




Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί, με την κατανόηση και βοήθεια θα σωθεί.
Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις.

Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα.
Εμποδίζεις το Αγιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό.
Εσύ πάντοτε να προσεύχεσαι, να αγαπάς και να συγχωρείς, διώχνοντας από μέσα σου κάθε κακό λογισμό.

Γέροντας Πορφύριος

Αγιοι γέροντες Παϊσιος,Ιάκωβος,Ιωήλ,Πορφύριος,Τύχων,Ιωσήφ, και Προσευχή


Για να προσευχηθούμε με την καρδιά για τον συνάνθρωπό μας, πρέπει να τον πονέσουμε. Να βγούμε σιγά-σιγά από τον εαυτό μας και ν'αρχίσουμε ν'αγαπάμε και να πονάμε τους συνανθρώπους μας εάν θέλουμε η προσευχή μας να γίνει καρδιακή. Να κάνουμε τον πόνο του, δικό μας πόνο.
Γέροντας Πα'ι'σιος
* * * * * * * * * * * * * * *
Καμιά προσευχή δεν πάει χαμένη. Εμένα η προσευχή με κράτησε τόσα χρόνια.
Γέροντας Ιάκωβος
* * * * * * * * * * * * * * *
Μην αφήνεις την προσευχή. Να φοβάσαι την αμέλεια και την αδιαφορία.Όταν το πρωί προσευχηθείς και νιώσεις κατάνυξη, όλη την ημέρα θα πετάς. Όταν το πρωί ξεκινήσεις χωρίς προσευχή, όλα ανάποδα θα σου έρχονται.
Γέροντας Ιερώνυμος
* * * * * * * * * * * * * *
Όταν είμαστε στην χάρη του Θεού, τότε η προσευχή μας γίνεται καθαρή.Να προσευχόμαστε συνεχώς, ακόμα και ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας, όταν ετοιμαζόμαστε για ύπνο ή ξεκουραζόμαστε
Γέροντας Πορφύριος
* * * * * * * * * * * * * *
Όταν πηγαίνεις να κάνεις την προσευχή σου, να θυμάσαι τα πάθη σου, τα αδύνατα σημεία που έχεις την ευκολία με την οποία ξεφεύγεις και πέφτεις, να θυμάσαι ότι ο Χριστός μπορεί να σε συγκρατήσει.
Γέροντας Ιωήλ
* * * * * * * * * * * * * *
Να γονατίζεις και να λες: Κράτα με ,Χριστέ μου, να μη σου φύγω.
Γέροντας Ιωήλ
* * * * * * * * * * * * * *
Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται πρέπει να αισθάνεται ότι είναι μικρό παιδί και ο Θεός ο στοργικός πατέρας, που ότι και να του γυρέψει θα του το δώσει ο καλός Θεός εάν είναι προς όφελός του.
Γέροντας Πα'ι'σιος
* * * * * * * * * * * * *
Ζήτησα στην προσευχή μου από τον Θεό να μου δώσει το χάρισμα να γνωρίζω από τα πρόσωπα τις καρδιές των ανθρώπων για να μπορώ να τους βοηθάω.Και ο Θεός μου το έδωσε.
Γέροντας Ιάκωβος
* * * * * * * * * * * * * *
Η προσευχή χωρίς την αγάπη είναι σαν το πουλί που το βλέπεις καλό και όμορφο, αλλά δεν έχει φτερά και δεν μπορεί να πετάξει.
Γέροντας Αμφιλόχιος
* * * * * * * * * * * * * *
Να κάνετε μετάνοιες όταν προσεύχεστε. Έστω και αν αυτό σας κουράζει. Η προσευχή που συνοδεύεται από εκούσια θυσία, γίνεται πιο ευάρεστη στο Θεό και πιο αποτελεσματική.
Γέροντας Πορφύριος
* * * * * * * * * * * * * *
Η προσευχή, όταν γίνεται με επιμέλεια, εγρήγορση, ευλάβεια, πίστη, κατάνυξη και προσοχή, είναι και ωφέλιμη. Ο διάβολος πολεμάει με ποικίλους τρόπους εκείνους που προσεύχονται, ενώ εκείνους που δεν προσεύχονται τους αγαπάει. Με την προσευχή ο άνθρωπος μιλάει στο Θεό και του ζητάει τα καλά και σωτηρία. Ο προσευχόμενος πρέπει να έχει ταπείνωση.
Γέροντας Αμφιλόχιος
* * * * * * * * * * * * * *
Πάντοτε να κάνεις ευχή πριν αρχίσεις κάθε εργασία. Να λες « Θεέ μου,
δώσε μου δύναμη και φώτιση» και κατόπιν να αρχίσεις την δουλειά σου. Και
στο τέλος «δόξα τον Θεό»
Γέροντας Τύχων
* * * * * * * * * * * * * *
Αρχή της πορείας προς την καθαρή προσευχή, είναι η μάχη προς τα πάθη. Είναι αδύνατο να γίνει πρόοδος στην ευχή όσο ενεργούν τα πάθη. Παρ'όλα αυτά δεν εμποδίζεται η παρουσία της χάρης της προσευχή, αρκεί να μην υπάρχει αμέλεια και κενοδοξία.
Γέροντας Ιωσήφ
* * * * * * * * * * * * *
Όταν πηγαίνεις να κάμεις την προσευχή σου,
" να θυμάσαι τα πάθη σου· τα αδύνατα σημεία σου· την ευκολία, με την οποία ξεφεύγεις και πέφτεις!
" να θυμάσαι, ότι ο Χριστός μπορεί να σε συγκρα τήσει· και να σε δυναμώσει· και να σε βοηθήσει να νικήσεις·
" να γονατίζεις λοιπόν ενώπιον Του και να Τον ικετεύεις:
* Κράτα με, Χριστέ μου, μη Σου φύγω!
* Κράτα με, Χριστέ μου, μη Σου φύγω!
* Κράτα με, Χριστέ μου, μη Σου φύγω!
Και μη φοβάσαι. Δεν θα σε αφήσει. Είναι φιλάνθρωπος. Και φιλόψυχος.
Γέροντας Ιωήλ
* * * * * * * * * * * * * *
Για να βρεις καλό πνευματικό, πρέπει να κάνεις τρεις μέρες προσευχή και
κατόπιν ο Θεός θα φωτίσει. Και στο δρόμο που θα πηγαίνεις, να κάνεις
προσευχή να τον φωτίσει ο Θεός να σου πει λόγους καλούς.
Γέροντας Τύχων
* * * * * * * * * * * * *
Η πρώτη βαθμίδα της πνευματικής ανυψώσεως είναι η νοερά προσευχή.
Γέροντας Αμφιλόχιος
* * * * * * * * * * * * * * *
Με την ευχή αγιάζεις τον τόπο που κάθεσαι και το έργο που κάνεις.
Γέροντας Αμφιλόχιος
* * * * * * * * * * * * * * *
Η προσευχή είναι χάρη. Την δίνει ο Θεός, όταν υπάρχει ζήλος και ταπείνωση.
Γέροντας Αμφιλόχιος
* * * * * * * * * * * * *
Δεν έχει αξία να κάνεις εκατό μετάνοιες και να μην νιώθεις τίποτα. Ας κάνεις μόνο είκοσι ή δεκαπέντε αλλά να γίνονται με συναίσθηση και αγάπη.
Γέροντας Πορφύριος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...