Περὶ ἀγάπης-Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας

Homily on Marriage pt.9- In the Name of Love- Constantine Zalalas

The Mysteries of the Jesus Prayer.

Lay People and the Prayer of the Heart

To a layman who asked about Noetic Prayer (Lord Jesus Christ, have mercy on me), Elder Ephraim of Katounakia had this to say:
Set aside half an hour out of the twenty-four to say the Prayer. Whenever you are able; but the evening is best. Say it without using the prayer rope - in supplication, pleading, and with tears. 'Lord Jesus Christ, have mercy on me.' Cultivate this, and you'll see what fruit it brings. From half an hour, it will become an hour. And guard this hour. Whether the phone is ringing, or you have this task you need to do now, or you're sleepy, or some blasphemy is confronting you. Nothing. Turn off the phone. Finish your tasks. Do this half hour and you'll see. You've planted a little tree, and tomorrow or the day after it will bear fruit. St. John Chrysostom and St. Basil both began like this and became luminaries for the whole world. St. Symeon the New Theologian had experiences of the Uncreated Light while still a layman. He was a layman. How many laymen appear as such exteriorly, but deep down are monastics!

Elder Ephraim of Katounakia:
From Obedience Is Life: Elder Ephraim of Katounakia, by Elder Joseph of Vatopaidi, p. 196.

Light of Truth

In the first chapter of Genesis after creating heaven and earth God creates light to overcome darkness. This was before the sun or any of the stars, so what is this light and what is its significance for us today?

Saint Paul gives us the answer in his Second Letter to the Corinthians 4:6-15

"Brethren, it is the God who said, "Let light shine out of darkness," (Gen 1:3) who has shone in our hearts to give the light of the knowledge of the glory of God in the face of Christ."

Paul is referring to the uncreated light we first see in the Creation story. He shows us that this is a mystical light that also shines in our hearts to enlighten us about the truth of Christ. It is a light of knowledge, the greatest knowledge of all.  It is the light that illumines those who have given us the Scripture and the writings of the Prophets and Church Fathers. It is the light that overcomes darkness or our ignorance of the Creator.

St Basil the Great says, "It made darkness vanish, dispelled gloom, illuminated the world, and gave to all beings at the same a time sweet and gracious aspect." Saint John the Evangelist says, "In the beginning was the Word, the Word was with God... He was the true Light, which enlightened everyone coming into the world." (Jn 1:1; 1:9)
St. John Chrysostom adds, "...this visible light, produced by the command of the Lord, removed the darkness from our vision, in like manner the light coming to our minds dissipated the darkness of error, and led those in error to the truth."

Paul continues,

"But we have this treasure in earthen vessels, to show that the transcendent power belongs to God and not to us.  We are afflicted in every way, but not crushed; perplexed, but not driven to despair; persecuted, but not forsaken; struck down, but not destroyed; always carrying in the body the death of Jesus, so that the life of Jesus may also be manifested in our bodies. For while we live we are always being given up to death for Jesus' sake, so that the life of Jesus may be manifested in our mortal flesh.  So death is at work in us, but life in you."Since we have the same spirit of faith as he had who wrote, "I believed, and so I spoke," we too believed, and so we speak, knowing that He who raised the Lord Jesus will raise us also with Jesus and bring us with you into His presence.  For it is all for your sake, so that as grace extends to more and more people it may increase thanksgiving, to the glory of God."

This light of Truth we receive in our Baptism and is nurtured through the sacrament of Holy Communion must be treasured as Paul says. We must remember to Glorify God for all we receive from Him. Through this inner light it is Christ who lives in us so we can live in Him. God has created all we know and inherent in this creation is His "light". 

Through the Orthodox way of life we are purified, prepared, so that we can know this "Light" which gives us the full truth and a faith that is unshakable.

Saint Paul says,  "Let us walk becomingly as the light of day suggests." (Rom 13:13)  
Let us not engage in actions that are proper to the dark or ignorance.

Ο Μέγας Αντώνιος και ο μπαλωματής!

Πέρασε κάποτε από το λογισμό του Μεγάλου Αντωνίου σε τίνος τάχα αγίου μέτρα


να είχε φτάσει. Ο Θεός όμως, που ήθελε να του ταπεινώσει το λογισμό,


του φανέρωσε μια νύχτα στ' όνειρο του πως καλύτερος του ήταν ο μπαλωματής, που είχε ένα μικρομάγαζο σ' ένα παράμερο δρόμο της Αλεξανδρείας. Μόλις ξημέρωσε, ο Όσιος πήρε το ραβδάκι του και ξεκίνησε για την πόλι.


'Ηθελε να γνωρίσει από κοντά τον περίφημο μπαλωματή και να δεί τις αρετές του.


Με πολλή δυσκολία ανακάλυψε το μαγαζάκι του, μπήκε μέσα, κάθισε πλάϊ του στον πάγκο κι άρχισε να τον ρωτά για τη ζωή του. Ο απλοϊκός άνθρωπος, που δε του πήγαινε ο νους ποιός μπορούσε να ήταν εκείνος ο γερο-καλόγερος που ήλθε τόσο ξαφνικά να τον εξετάσει, χωρίς να πάρει τα μάτια του


από το παπούτσι που μπάλωνε, του αποκρίθηκε αργά-αργά με ηρεμία: - Δεν ξέρω, Αββά μου, να έχω κάνει ποτέ κανένα καλό. Κάθε πρωϊ σηκώνομαι,


κάνω την προσευχή μου κι αρχίζω τη δουλειά μου. Λέω όμως πρώτα στο λογισμό μου,


πως όλοι οι άνθρωποι σ' αυτή την πόλι, από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο, θα σωθούν και μόνο εγώ θα καταδικαστώ για τις πολλές μου αμαρτίες.


Κι όταν το βράδυ πάω να πλαγιάσω, πάλι το ίδιο συλλογίζομαι. Ο Όσιος σηκώθηκε με θαυμασμό, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και του είπε με συγκίνηση: - Συ, αδελφέ μου, σαν καλός έμπορος, κέρδισες τον πολύτιμο μαργαρίτη άκοπα.


Εγώ γέρασα στην έρημο, ίδρωσα και κόπιασα, μα δεν έφτασα την ταπείνωσύνη σου.

Μιλώντας για ταπεινοφροσύνη

- Όταν βάλης μετάνοια στον αδελφό σου και ζητήσης ταπεινά συγχώρησι, διώχνεις
παρευθύς κάθε ενέργεια του πονηρού εναντίον σου.

Ο μυλωνάς δένει τα μάτια του ζώου που γυρίζει το μύλο για να μη στρέψη

και του φάγη το μισθό του. Ας κάνωμε κι εμείς το ίδιο.

Δένοντας τα μάτια μας με την ταπεινοφροσύνη, δε θα βλέπωμε τα λίγα καλά μας έργα

για να υπερηφανευώμαστε και να χάνωμε το μισθό μας.

Ο Θεός παραχωρεί να μας προσβάλουν καμιά φορά ακάθαρτοι λογισμοί,

για να μη υψηλοφρονούμε, αλλά γι' αυτούς και μόνο να κατακρίνωμε τον εαυτό μας.

Κάτι τέτοιοι λογισμοί γίνονται σκεπάσματα του μικρού καλού που έχομε τυχόν κάνει.

Εκείνος που κατηγορεί διαρκώς τον εαυτό του δεν χάνει το μισθό του.

Ποιά η ανάλυση της ευχής: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν.( Aρχιμ. Aιμιλιανού )

 

Tην προσευχήν του Aγίου Όρους ποιός δεν την γνωρίζει; Aποτελείται από μίαν φράσιν μικράν, από μετρημένας τας λέξεις.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν
Mε την βοεράν κραυγήν «Kύριε», δοξολογούμεν τον Θεόν, την ένδοξον μεγαλειότητά Tου, τον βασιλέα του Iσραήλ, τον δημιουργόν της ορατής και αοράτου κτίσεως, όν φρίττουσι τα Σεραφείμ και τα Xερουβείμ.
Mε την γλυκυτάτην επίκλησιν και πρόσκλησιν «Iησού», μαρτυρούμεν, ότι είναι παρών ο Xριστός, ο σωτήρ ημών, και ευγνωμόνως τον ευχαριστούμεν, διότι μας ητοίμασε ζωήν αιώνιον.
Mε την τρίτην λέξιν "Xριστέ", θεολογούμεν, ομολογούντες ότι ο Xριστός είναι αυτός ο Yιός του Θεού και Θεός. Δεν μας έσωσε κάποιος άνθρωπος, ούτε άγγελος, αλλά ο Iησούς Xριστός, ο αληθινός Θεός.
Eν συνεχεία, με την ενδόμυχον αίτησιν «ελέησόν με», προσκυνούμεν και παρακαλούμεν να γίνη ίλεως ο Θεός, εκπληρών τα σωτήρια αιτήματά μας, τους πόθους και τας ανάγκας των καρδιών μας.
Kαι εκείνο το «με», τί εύρος έχει! Δεν είναι μόνον ο εαυτός μου - είναι άπαντες οι πολιτογραφηθέντες εις το κράτος του Xριστού, εις την αγίαν Eκκλησίαν, είναι όλοι αυτοί που αποτελούν μέλος του ιδικού μου σώματος.
Kαι, τέλος, διά να είναι πληρεστάτη η προσευχή μας, κατακλείομεν με την λέξιν «τόν αμαρτωλόν», εξομολογούμενοι - πάντες γάρ αμαρτωλοί εσμεν - καθώς εξωμολογούντο και όλοι οι Άγιοι και εγίνοντο διά ταύτης της φωνής υιοί φωτός και ημέρας.
Eξ αυτών αντιλαμβανόμεθα, ότι η ευχή εμπεριέχει δοξολογίαν, ευχαριστίαν, θεολογίαν, παράκλησιν και εξομολόγησιν.


Του Aρχιμ. Aιμιλιανού Kαθηγουμένου I. M. Σίμωνος Πέτρας.

Orthodox Quotes

Power of the Sacraments ( Elder Paisios )

How often we struggle in life and do not take advantage of the Sacraments of the Church that God gave to us to help us with these struggles. All sacraments are the work of the Holy Spirit and are healing for those who are true believers.


Elder Paisios when approached by a person who was seeking help for a brother who was seriously ill gave the following advice:

Tell him to go to Confession, receive Holy Communion and consciously join the Church; very soon he will feel better.The Church has a great reservoir of spiritual powers in its Sacramental life. We must remember to properly humble ourselves and participate in them regularly. One that is avoided for dangerous reasons is the sacrament of Holy confession. It is said by many to be among the most powerful of the sacraments. Also when we attend Church we should always be prepared to receive Holy Communion. It is for our healing, forgiveness of our sins, for eternal life with God.


Does this mean that the Elder is telling us not to use doctors? Of course not!
He says,

I always indicate to people who suffer from physical illnesses and want to be cured to go to Christian Doctors.You see he is not negating the use of the gifts of modern medicine or any other gifts God has give to us. He is trying to encourage us to participate with faith in the greatest power of all, the Holy Spirit.


Reference: Elder Paisios of the Holy Mountain, p 139

How to Recognize Vainglory

Often in our spiritual practice we find ourselves struggling.  We try and try but the effort seems so hard.  What is the problem?  Why do we often feel anxious that our efforts do not yield the results we seek?  Why does God seem distant and unreachable even when we try so hard?


Elder Paisios gives us some insight into this common problem.


He says,

We need to be careful in our spiritual life.  When spiritual people are affected by vainglory, they feel very little satisfaction, and they are left with a sense of emptiness in their heart.  There is no fulfillment, no rejoicing of the heart, and as their vanity increases, the emptiness inside makes them suffer even more.  Where there is anxiety and despair, there is a demonic spiritual life.  You should not feel anxiety over anything at all. Anxiety comes from the devil.  Wherever you see anxiety, you must know that the devil has been at work.  The devil will not go against the current.  If there is a predisposition, he will push in that direction in order to cause us trouble and deceive us.

When in the course of our spiritual struggle we feel anxiety we must know that we are not moving within the realm of God...

In other words, one should not strive with an unhealthy fastidiousness... Christ is full of love, kindness and consolation and He never stifles, but gives abundant oxygen and divine consolation.

So what do we do to avoid this condition. We must be kind to ourselves and accept that we are prone to make mistakes, to be tired. We need to have humility and set aside our self-proclaimed righteousness depending on our own efforts. 


Elder Paisios advises us to live the spiritual life not in our minds, but in our hearts. He says,

Never do a job without putting your trust in God with great humility, because otherwise you will agonize and you will tire your mind and soul. It is a lack of faith that hides behind anxiety, but pride can cause anxiety also.

If you cannot complete your required prayer rule, don't force yourself through your own efforts.  Relax and turn to God.  If it is because you are too tired to complete it, ask God's forgiveness and get some sleep. Then the next day arrange your schedule so that you will not be in this same condition again.  Entrust everything to God and God will guide you. 


The Elder tells us to keep the mind always close to God.  This applies to all situations where you are having difficulty in completing your task.  Trust in God and seek His help.


When we try through our own efforts and feel anxiety, this is the sign of vainglory.

Ναι, θα σε ελεήσω, απαντά ο Θεός! ( Γέρων Εφραίμ Αριζονας )

Γέρων Εφραίμ

ΠΕΡΙ ΕΓΩΙΣΜΟΥ

Αρχιμ. Γέροντος Εφραίμ, Προηγουμένου της Ιεράς Μονής Φιλόθεου.

Σήμερα θα μιλήσουμε για την μεγάλη πνευματική ασθένεια που λέγεται εγωισμός.

Ο εγωισμός είναι ένα παράλογο πάθος που μαστίζει κυριολεκτικά όλο το ανθρώπινο γένος‡ όλοι οι άνθρωποι πάσχουμε από αυτή τη μεγάλη ασθένεια. Τον εγωιστή άνθρωπο ο εγωισμός τον ρεζιλεύει και τον θεατρίζει. Αυτόν τον εγωισμό καλούμεθα από το Θεό να αγωνιστούμε α τον καταπολεμήσουμε, για να απαλλαγούμε απ' αυτόν.

Ο παλαιός άνθρωπος είναι η εμπαθής κατάσταση της ψυχής και στην κυριολεξία είναι εγωισμός.

Όλα τα πάθη, όλα τα αμαρτήματα, όλες οι πτώσεις, έχουν την αρχή τους, την αφετηρία τους στον εγωισμό. Μεγάλο κακό. Δεν αφήνει τον άνθρωπο ήσυχο‡ τον τυραννά νύχτα -μέρα. Όλοι γενικά οι άνθρωποι πάσχουν από αυτό το κακό, και περισσότερο από όλους εγώ ο αμαρτωλός.

Στον πρώτο καιρό που ήμουνα κοντά στον άγιο Γέροντά μου, όταν πρωτοπήγα κοντά του εκεί σ' εκείνον τον απαράκλητο τόπο της ερήμου, εκεί κοντά σ' αυτόν τον άνθρωπο, γνώρισα και είδα στην πράξη τον εγωισμό μου.

Όταν ήμουν στον κόσμο, οι άνθρωποι της Εκκλησίας με νόμιζαν ότι ήμουν ένα αγιασμένο παιδί. Εγώ αντιδρούσα σ' αυτούς τους χαρακτηρισμούς, πλην όμως σιγά-σιγά οι έπαινοι μου κάνανε κακό. Και το κακό, αυτό το είδα στη πράξη, όταν έβαλα την κατά Θεόν αρχή να θεραπευθώ ψυχικά από όλα μου τα πάθη.

Όταν πρωτοπήγα στο Γέροντα Ιωσήφ, από την πρώτη μέρα αμέσως άρχισε την επίβλεψή του, άρχισε τη θεραπεία του. Και με μεταχειριζόταν αυστηρά‡ με ήλεγχε συνέχεια, με μάλωνε, και με κούραζε αρκετά, διότι ήμουν αδύνατος ψυχικά.

Είναι αλήθεια ότι, όταν μου έκανε τους ελέγχους, δηλαδή όταν έβαζε το φάρμακο πάνω στην πληγή μου, εγώ πονούσα. Ο εγωισμός μου κλωτσούσε μέσα μου και μου έλεγε‡ γιατί μόνο σε μένα ο Γέροντας εξασκεί αυτή την αυστηρή παιδεία, γιατί να με μαλώνει, γιατί και γιατί ...;; Εγώ με την ευχή του Γέροντά μου αντιδρούσα, αντέλεγα, άνοιγα μαζί του πόλεμο. Και πολλές φορές, μετά από έναν κραταιό αγώνα, πήγαινα μέσα στο κελάκι μου και έπαιρνα τον Εσταυρωμένο και έκλαιγα επάνω του και του έλεγα:

«Ιησού μου γλυκύτατε! Εσύ που ήσουν ο αναμάρτητος Θεός, υπέμεινες τόσα και τόσα κακά, τόση αντιλογία, τόσες ύβρεις και χλευασμούς από ένα τόσο μεγάλο πλήθος ανθρώπων που σε μισούσαν και είχαν μεγάλη κακία απέναντι σου. Και εσύ με ανεξικακία όλα αυτά τα υπέμεινες για τη δική μου αγάπη και σωτηρία. Και εγώ ένας αμαρτωλός άνθρωπος, ένας εμπαθής και ελεεινός να διαμαρτύρομαι και να λέω, γιατί μου βάζει ο Γέροντας το πικρό φάρμακο της σωτηρίας μου; Άξια αυτών που έπραξα απολαμβάνω. Επομένως δεν έχω ούτε μια δικαιολογία αλλά μόνο πρέπει να κάνω υπομονή να σηκώσω το Σταυρό τον οποίο μου χάρισε η αγαθότητά Σου προς σωτηρία μου».

Αυτά του έλεγα του Χριστού και πράγματι δεχόμουνα μεγάλη ανακούφιση. Μετά από ένα τέτοιο κλάμα ένοιωθα μια δύναμη μέσα στην καρδιά μου, στο να υπομείνω μέχρι τέλους, έως ότου να σταυρωθώ ψυχικά για να δεχθώ στη συνέχεια την ανάσταση της ψυχής μου.

Πολλά παραδείγματα αγίων ανθρώπων μας δίνουν πολύ κουράγιο για να σηκώσουμε και εμείς αυτόν το σταυρό, αυτή τη δυσκολία στην αντιμετώπιση του τρομερού εγωισμού.

Κακό πάθος, δύσκολο. Την καρδιά την έχει περιπλέξει πολύ δύσκολα. Γι' αυτό ο μεγάλος Πατέρας της ερήμου, ο Ποιμήν, λέει, ότι, εκείνος που θέλει να ξεριζώνει τα πάθη του, πονάει και αιμορραγεί. Και πράγματι έτσι έχει η αλήθεια.

Όταν κάποιος μας ελέγξει, μας προσβάλει, αμέσως μέσα μας γίνεται ένα κλώτσημα, μια δυσκολία εσωτερική, μια στενοχώρια, ένας πνιγμός, μια πίεση που μας σπρώχνει να αντιμιλήσουμε, να ανταποδώσουμε, να θυμώσουμε σ' αυτόν τον άνθρωπο που μας έκανε τον μεγάλο. Εκείνη την ώρα χρειάζεται σφίξιμο, χρειάζεται να καταπιούμε μέσα βαθειά στη ψυχή μας, το φαρμάκι αυτό του εγωισμού. Να πνίξουμε το θηρίο που έρχεται να βγει προς τα έξω για να μας ενοχοποιήσει. Και όταν στη συνέχεια, σε κάθε τέτοια περίπτωση, αντιμετωπίσουμε το κακό κατ' αυτό τον τρόπο, πνίγοντας το θηρίο όταν πρόκειται να βγει προς τα έξω, με το πέρασμα του χρόνου, εσωτερικά θα ψοφήσει. Όταν ένα θηρίο το κλείσει κανείς μέσα σ' ένα κλειστό χώρο και δεν το τροφοδοτεί, δεν του ρίχνει τροφή, κατά φυσική συνέπεια, μετά από ένα διάστημα χρόνου θα πεθάνει. Έτσι και με το θηρίο αυτό του εγωισμού, εάν δεν το τροφοδοτούμε με υποχωρήσεις, με τη χάρη του Θεού σιγά-σιγά θα εκλείψει.

Μια παρθένος πήγε στον Αββά Παμβώ και του λέγει: «Αββά, εγώ νηστεύω πολύ και τρώω ανά επτά ημέρες. Κάνω και διάφορες άλλες ασκήσεις. Έχω αποστηθίσει τη Πάλαια και Καινή Διαθήκη. Τί μου υπολείπεται ακόμη να πράξω, ώστε να φθάσω στην τελειότητα;»

Ο σοφός γέροντας της λέει:

-Παιδί μου, όταν κανείς σε βρίσει, σε χλευάσει, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε επαινεί;

-Όχι.

-Όταν σε επαινεί κάποιος, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε βρίζει;

-Όχι Αββά.

-Άντε παιδάκι μου πήγαινε, λέει, και τίποτα δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα.

Ο Αββάς Ποιμήν είχε άλλους έξι αδελφούς. Ο μεγαλύτερος ήταν ο Αββάς Ανούβ. Και κάποτε όλοι μαζί πήγανε και κατοικήσανε σε ένα κελί, σε ένα παλιό ειδωλολατρικό ναό που έξω από αυτόν ήταν στημένο ένα άγαλμα, μία θεότητα. Και κάποια μέρα ο Αββάς Ανούβ, κατά παράδοξο τρόπο, πήγε και άρχισε να ρίχνει πέτρες στο άγαλμα και να το βρίζει. Την άλλη μέρα πήγε και το προσκυνούσε και του έλεγε πολλά επαινετικά λόγια.

Όταν είδαν τον Αββά να κάνει κάτι τέτοιο, οι αδελφοί τον ρώτησαν:

-Γέροντα μ' αυτό που έκανες τί θέλεις να μας διδάξεις;

-Να, λέγει, όταν με είδατε που πήγα και το λιθοβολούσα και το έβριζα το είδωλο αυτό, μου απαντούσε;

-Όχι.

-Όταν την άλλη μέρα, είδατε να το προσκυνώ και να το επαινώ, είδατε πάλι να μου πει τίποτα;

-Όχι, Αββά.

-Ε, αν θέλετε κι εσείς να μείνουμε όλοι μαζί και να βιώσουμε με αγάπη, έτσι πρέπει να κάνουμε. Να υπομένουμε ο ένας τον άλλο.

Ο εγωισμός είναι μια κληρονομιά που δεχθήκαμε από τους πρωτοπλάστους, από τον Αδάμ και την Εύα. Και οι πρωτόπλαστοι νικήθηκαν από το διάβολο, τον εωσφόρο. Εκείνος ξεκίνησε το θέμα.

Ο εωσφόρος είχε το πρώτο τάγμα των αγγέλων. Ήταν το πλησιέστερο προς τη δόξα του Θεού. Απολάμβανε την πρώτη χάρη. Δεχόταν τις πληροφορίες, τις αποκαλύψεις πιο μπροστά από τα άλλα 9 τάγματα. Για όλη αυτή τη δόξα του και τη χάρη του, σκέφτηκε πονηρά κατά του Θεού. Έλεγε στο λογισμό του: «Γιατί ο Θεός να είναι τόσο ψηλά; Γιατί να έχει αυτή τη δόξα; Γιατί να τον προσκυνούμε; Γιατί να του υποτάσσονται τα πάντα. Και εγώ δεν μπορώ να γίνω Θεός; Θ' ανεβώ κι' εγώ ψηλά και θα καθίσω δίπλα Του, θα γίνω και εγώ όμοιός Του. Και θα με προσκυνούν τα πάντα. Και θα έχω και εγώ την ιδία δόξα.

Όταν σκέφτηκε αυτά και τα πίστεψε, αμέσως ο Θεός τον απέρριψε από το πρόσωπό Του, τον πέταξε κάτω. Όλο το τάγμα χάθηκε στην άβυσσο. Έτσι και κάθε υπερήφανος και εγωιστής‡ αποβάλλεται από το Θεό.

Ο διάβολος, ο εωσφόρος, δεν αρκέστηκε στη δική του μόνο πτώση. Φθόνησε και τον άνθρωπο τον οποίον είχε πλάσει με ιδιαίτερο τρόπο ο Θεός και τον είχε κάνει βασιλέα μέσα στον παράδεισο, και σε όλη την κτίση. Σου λέει: «Γιατί αυτός να απολαμβάνει τέτοια ευτυχία; Όχι. Και αυτός πρέπει να προσβάλει το Θεό και αυτός δεν πρέπει να Του υποτάσσεται‡ και αυτός πρέπει να πλανηθεί. Τον πλησιάζει και του ψιθυρίζει τα ίδια πράγματα, με το να του πει‡ «γιατί ο Θεός να σου απαγορεύσει να φάς από αυτό τον καρπό· αυτό είναι πονηριά του Θεού, για να μη γίνεις κι εσύ Θεός, ώστε να γνωρίζεις το καλό και το κακό, το πονηρό και το αγαθό‡ φάε και θα δεις ότι θα γίνεις Θεός».

Τον άκουσε ο πρωτόπλαστος και στη συνέχεια έγινε το παραπάτημα‡ γνώρισε στην πράξη ότι έπρεπε να πειθαρχήσει στην εντολή του Θεού. Η υπερηφάνεια και ο εγωισμός έβγαλε τους πρωτοπλάστους από τον παράδεισο του Θεού. Κληρονομήσαμε και μείς σαν μια περιουσία τον εγωισμό αυτό και τώρα υποφέρουμε και αγωνιζόμαστε μέχρις αίματος για να απαλλαγούμε.

Ο μοναχισμός είναι το άμισθο ιατρείο‡ είναι η κλινική του Θεού, που έρχεται ο άνθρωπος για να γίνει καλά. Τον καλεί ο Θεός με κλήση αγία και τον φέρνει με την αγάπη του σ' αυτό το ιατρείο.

Ο άνθρωπος ζητά τη θεραπεία του και φωνάζει: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.

-Ναι, θα σε ελεήσω, απαντά ο Θεός. Και αρχίζει ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων τη θεραπεία.

Μας στέλλει διάφορες θλίψεις, επιτρέπει πειρασμούς. Και όλα αυτά είναι τα φάρμακα, τα πικρά φάρμακα που θεραπεύουν τη ψυχή του ανθρώπου.

Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να πει ότι στον καιρό της εγχειρήσεως ή της ιατρικής επεμβάσεως δεν πονά, δεν αγωνίζεται να ξεπεράσει το πόνο και τη θλίψη‡ ωστόσο όμως στο τέλος της θεραπείας γίνεται ψυχικώς καλά.

Όταν ο Γέροντας μου ήταν αρχάριος στην έρημο, ήταν στην υποταγή του γέροντα Εφραίμ, ενός απλού ανθρώπου. Ήταν ένα γεροντάκι ευλογημένο. Κάποτε ένας γείτονας μοναχός, δεν γνωρίζω τί είχε συμβεί, το έθλιβε το Γεροντάκι. Ο παππούς φώναζε διότι δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Διαμαρτυρόταν, έβγαζε φωνές, τσίριζε ...; Ο Γέροντας ο δικός μου, νέο παιδί, δυνατό που μπορούσε να τα βάλει με δέκα ανθρώπους, όταν άκουγε το Γέροντά του να φωνάζει έξω και ο άλλος να σηκώνει το ανάστημά του, μέσα του άρχιζε να βράζει ο θυμός και η οργή. Μόλις είδε τον κίνδυνο ότι αν βγει έξω δεν μπορούσε να προβλέψει τί θα συνέβαινε, σαν νέος που ήταν, αμέσως τρέχει στην εκκλησία, γονατίζει κι' αρχίζει να φωνάζει: «Παναγία βοήθησε με». Και άρχισε να κλαίει‡ να κλαίει, και να παρακαλεί, ώστε να επέμβει η Παναγία να βοηθήσει μη τυχόν και σ' αυτή την κατάσταση βγει έξω. Και αφού έκλαψε πολύ, και έχυσε πολλά δάκρυα, τότε είδε το θηρίο του εγωισμού και τού θυμού να μαλακώνει και να υποχωρεί. Όταν είδε ότι ήρθε σε μια κατάσταση που μπορούσε να βγει έξω και να μιλήσει με πραότητα και ηρεμία, βγήκε και απάλλαξε, βέβαια με ήρεμο τρόπο και με ευγένεια, τον γέροντα από το γείτονα. Και αυτό μας το έλεγε σαν παράδειγμα του πώς αντιμετωπίζεται ο εγωισμός στη πράξη.

Έρχεται και στον μοναχό ο πειρασμός και του ψιθυρίζει παραπλήσια πράγματα με εκείνα που ψιθύρισε στον Αδάμ. Αν ο Γέροντας τον μαλώνει ή του κόβει το θέλημα, διαμαρτύρεται μέσα ο εγωισμός και ψιθυρίζει στο μοναχό να αντιλογήσει, να φιλονικήσει, να στήσει το δικό του θέλημα‡ μ' αυτό τον τρόπο δεν πρόκειται να θεραπευθεί ποτέ.

Ο μοναχός πρέπει να έχει συνεχώς την προσοχή για να αντιμετωπίζει την κάθε περίπτωση, τον κάθε πειρασμό με επιτυχία, ώστε με τη χάρη του Θεού να απαλλαγεί από τον παλαιό άνθρωπο. Στη θέση του παλαιού να μπεί ο νέος, ο κατά Χριστόν, ο άνθρωπος της απάθειας και της αναστάσεως. Ο αγώνας δεν είναι μικρός, ούτε και σε λίγο χρόνο κατορθώνεται η νίκη και ο θρίαμβος κατά του εγωισμού. Μεγάλο θηρίο. Πολυκέφαλο.

Ο Όσιος Εφραίμ λέει: «Με λιοντάρι καταπιάστηκες; Πρόσεξε μη σου συντρίψει τα οστά.»

Αυτό το θηρίο είναι ο Ε γ ω ι σ μ ό ς. Σαν λιοντάρι παραφυλάει και μας επιτίθεται. Εμείς πρέπει να έχουμε στα χέρια μας το όπλο και το μαχαίρι της αντιρρήσεως κατά των λογισμών.

Οι τύραννοι των χριστιανών στους χρόνους των διωγμών προσπαθούσαν να παρασύρουν τους Μάρτυρες στο να αρνηθούν τη Θεότητα του Χριστού. Τους υπόσχονταν πολλά‡ πλούτη, δόξες τιμές. Οι Μάρτυρες όμως δεν υποχωρούσαν. Θριαμβευτικά ομολογούσαν τη πίστη στο Χριστό και στο τέλος δέχονταν το στεφάνι του μαρτυρίου, και έτσι ο Χριστός δοξαζόταν.

Και τώρα οι τύραννοι των παθών μας πιέζουν. Τα πάθη μας υπόσχονται, αν υποχωρήσουμε, απόλαυση και ικανοποίηση. Δεν πρέπει ο μοναχός να υποχωρεί σε μια τέτοια βία, αλλά να αντιστέκεται με όλη την ανδρεία της ψυχής και να περιμένει μετά από μια νόμιμη πάλη το στεφάνι του μαρτυρίου.

Οι Μάρτυρες μαρτύρησαν σε λίγο χρόνο. Πολλοί μάρτυρες σε λίγα λεπτά δεχθήκανε το στεφάνι. Ο μοναχός μαρτυρεί συνέχεια, σε όλη του τη ζωή. Όχι σε ένα τύραννο άλλα σε πολλούς. Κάθε πάθος και ένας τύραννος. Γι' αυτό όχι λιγότερο θα στεφανωθούν οι μοναχοί που θα αντισταθούν στη βία των παθών και θα ομολογήσουν την καλή ομολογία της ασκήσεως, της μη υποχωρήσεως.

Μας σπρώχνει το πάθος της αντιλογίας. Εμείς πρέπει να βάλουμε εμπόδιο, φράγμα, να ανοίξουμε όρυγμα, να πέσει το άρμα της αντιλογίας μέσα μας.

Ο αγώνας πρέπει να είναι συνεχής. Να μην παρουσιάζουμε κενά‡ διότι τα κενά τα εκμεταλλεύεται ο διάβολος και σφηνώνει μέσα στα κενά και μας δημιουργεί κατάσταση επικίνδυνη. Η προσευχή πρέπει να είναι ακατάπαυστη. Η προσευχή είναι το όπλο μας. Και μόνο να προσεύχεται κανείς, ο διάβολος δεν τον πλησιάζει εύκολα.

Ας αγωνισθούμε εναντίον κυρίως αυτού του πάθους, διότι από εδώ ξεκινούν όλα. Και το κυρίως φάρμακο κατά του εγωισμού είναι η ταπείνωση. Ο Κύριος μας, μας είπε· «Μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσεται ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών». Η ταπείνωση και η πραότητα χαρίζουν μια πνευματική ανάπαυση στη ψυχή. Της χαρίζουν φως και βλέπει καθαρότερα τα πράγματα.

Ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, την ταπείνωση την αποκαλεί «Θεοΰφαντον στολήν». Την ταπείνωση, λέγει, φόρεσε ο Υιός και Λόγος του Θεού και μπόρεσε και κατήλθε εκ των ουρανών, και μπόρεσε η γη να τον δεχθεί χωρίς να καταφλεχθεί.

Η ταπεινοφροσύνη στολίζει τον άνθρωπο. Ο ταπεινός άνθρωπος όπου και αν σταθεί, όπου και αν βρεθεί, σκορπάει μια κατά κάποιο τρόπο μυστηριώδη χάρη και γίνεται αγαπητός και προσφιλής. Την ταπείνωση οι δαίμονες την τρέμουν, όπως ακριβώς συνέβη και με έναν υποτακτικό.

Ένας χριστιανός είχε μια κόρη δαιμονισμένη και την πήγε σε πολλούς γιατρούς αλλά δεν βρήκε τη θεραπεία της. Αυτός ο χριστιανός είχε ένα φίλο, πνευματικό άνθρωπο, ο οποίος είχε σχέση με τους μοναχούς, και λέγοντάς του το παράπονο, τον πόνο του για το κορίτσι του, του λέει εκείνος‡ «Το παιδί σου θα βρει θεραπεία μόνον όταν καλέσεις ένα μοναχό, υποτακτικό, και έλθει στο σπίτι σου και κάνει μια ευχούλα, θα δεις αμέσως το παιδί σου θα γίνει καλά.

-Και που θα τον βρω εγώ αυτόν τον μοναχό;

-Να! Κάτω στην αγορά κατεβαίνουν, λέει, από την έρημο νεώτεροι υποτακτικοί μοναχοί και πωλούν διάφορα εργόχειρα. Σ' ένα τέτοιο μοναχό πες του· «Έλα στο σπίτι να σου πληρώσω τα εργόχειρα, διότι τώρα επάνω μου δεν έχω χρήματα». Και πες του να σου κάνει μια ευχή και θα δεις ότι το παιδί σου θα γίνει καλά.

Αυτός αμέσως το πρωί κατεβαίνει στην αγορά, βλέπει ένα νέο μοναχό να πουλά διάφορα, εκεί, εργόχειρα.

Του λέει: Πάτερ, πόσο τα δίνεις αυτά;

-Τόσο. Είπε ο μοναχός.

-Μπορείς να έλθεις μέχρι το σπίτι να σε πληρώσω, γιατί επάνω μου δεν έχω χρήματα;

-Έρχομαι, λέει.

Και αφού προχωρούσαν προς το σπίτι και πλησίαζαν, ο διάβολος μυρίστηκε το πράγμα, ότι ήρθε η ώρα του να πάρει το εξιτήριο του και να φύγει από τον άνθρωπο, ετοιμάστηκε και αυτός. Και μπαίνοντας ο μοναχός μέσα στο σπίτι, τον συναντά η κόρη και σηκώνει το χέρι και του δίνει ένα ράπισμα, του μονάχου. Αυτός, ο μοναχός, γύρισε και την άλλη πλευρά του προσώπου και του δίνει και απ' εκεί ένα ράπισμα, και αμέσως η κόρη έπεσε κάτω κι' έβγαζε αφρούς. Και στο τέλος, φεύγοντας το δαιμόνιο είπε, ότι η εντολή του Χριστού με βγάζει και με διώχνει. Και αμέσως το παιδί έγινε καλά.

Ο υποτακτικός αυτός, από την πράξη αυτή φαίνεται ότι ήταν ένας προοδευμένος, ένας πετυχημένος μοναχός ο οποίος θα είχε εξασκηθεί στην παιδία και τη θεραπεία της ψυχής του.

Στην προσευχή μας πάντοτε να παρακαλούμε και να δεόμεθα του Θεού να μας απαλλάσσει απ' αυτό το θηρίο, τον εγωισμό, και να μας χαρίζει την αγία ταπείνωση της ψυχής .

Mόνο ο Χριστός θα μας δώσει ότι επιθυμούμε

Να μην εκβιάζομε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη ζητάμε απ' τον Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κ.λπ. ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, για να τα υπομένομε.

Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητάμε. Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του.

Εφόσον πιστεύομε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύομε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ' τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνομε εμπιστοσύνη; Να προσευχόμαστε απλά και απαλά, χωρίς πάθος και εκβιασμό. Ξέρομε ότι παρελθόν, παρόν και μέλλον, όλα είναι γνωστά, γυμνά και τετραχηλισμένα ενώπιον του Θεού. ...; Εμείς να μην επιμένομε" η προσπάθεια κάνει κακό αντί για καλό. Μην κυνηγάμε ν' αποκτήσομε αυτό που θέλομε, αλλά να τ' αφήνομε στο θέλημα του Θεού. Γιατί όσο το κυνηγάμε τόσο αυτό απομακρύνεται.

Άρα, λοιπόν υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσομε εμείς ο Κύριος ποτέ δεν ξεχνάει κι αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει αυτό που πρέπει κι όταν πρέπει.

Εύκολα ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και κοιτάξτε το μυστικό. Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα. Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ' μου τούτο, εκείνο ...;». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού ελέησόν με». Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. Το θέμα είναι ν' ανταποκριθούμε σ' αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του. Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού" αυτό είναι το πιο συμφέρον το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.

Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός δεν γίνεται τίποτα.

Όταν έχομε με τον Χριστό σχέση απολύτου εμπιστοσύνης, είμαστε ευτυχισμένοι, έχομε χαρά. Έχομε τη χαρά του Παραδείσου. Αυτό είναι το μυστικό. ... «ότι ευρίσκεται τοις μη πειράζουσιν Αυτόν, εμφανίζεται δε τοις μη απιστούσιν Αυτώ».




Έτσι ν' αγωνίζεσθε στην πνευματική ζωή, απλά, απαλά, χωρίς βία. Το απλό και απαλό είναι ένας αγιότατος τρόπος της πνευματικής ζωής, αλλά δεν είναι δυνατό να το μάθεις έτσι απ' έξω. Πρέπει μυστικά να μπει μέσα σου, ώστε η ψυχή σου να ενστερνίζεται τον τρόπο αυτόν με την χάρι του Θεού. ...; Όταν το θέλεις όταν εκβιάζεις το θείον δεν έρχεται. Θα έλθει «εν ημέρα ή ου προσδοκάς και εν ώρα ή ου γινώσκεις». Εδώ υπάρχει το μυστήριο" δεν μπορώ να σας το εξηγήσω.

Όταν χάνετε τη θεία χάρι να μην κάνετε τίποτα. Να συνεχίζετε τη ζωή σας και τον αγώνα σας απλά, απαλά, ώσπου χωρίς αγωνία να έλθει πάλι η αγάπη και ο έρωτας και η λαχτάρα στον Χριστό. Και τότε όλα πάνε καλά. Και τότε η χάρις σας γεμίζει και χαιρόσαστε.

Ένα μυστικό είναι η ακολουθίες. Να επιδίδεσθε σε αυτές και η χάρις του Θεού μυστικά θα έλθει. Να προσεύχεσθε στον Θεό με ανοικτά τα χέρια. Αυτό είναι το μυστικό των αγίων.

Μόλις άνοιγαν τα χέρια τους, τους επεσκέπτετο η θεία χάρις. Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν ως πιο αποτελεσματική τη μονολόγιστη ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Το κλειδί για την πνευματική ζωή είναι η ευχή. Την ευχή δεν μπορεί κανείς να τη διδάξει, ούτε τα βιβλία, ούτε ο γέροντας, ούτε κανείς. Ο μόνος διδάσκαλος είναι η θεία χάρις. Αν σας πω ότι το μέλι είναι γλυκό είναι ρευστό είναι έτσι κι έτσι, δεν θα καταλάβετε, αν δεν το γευθείτε. Το ίδιο και στην προσευχή, αν σας πω, «είναι έτσι, νιώθεις έτσι» κ.λπ. δεν θα καταλάβετε, ούτε θα προευχηθείτε, «ει μη εν Αγίω Πνεύματι».

Μόνο το Πνεύμα το Άγιον μόνο η χάρις του Θεού μπορεί να εμπνεύσει την ευχή.

Μόλις ακούσετε προσβλητικό λόγο, λυπάσθε και μόλις σας πουν καλό λόγο, χαίρεσθε και λάμπετε; Μ' αυτό δείχνετε ότι δεν είστε έτοιμοι, δεν έχετε τις προϋποθέσεις. Για να έλθει η θεία χάρις, πρέπει ν' αποκτήσετε τις προϋποθέσεις, την αγάπη και την ταπείνωση, διαφορετικά δημιουργείται αντίδραση. Για να μπείτε σ' αυτή τη «φόρμα», θα ξεκινήσετε απ' την υπακοή. Πρέπει πρώτα να δοθείτε στην υπακοή, για να έλθει η ταπείνωση. Βλέποντας την ταπείνωση, ο Κύριος στέλνει τη θεία χάρι κι έπειτα έρχεται μόνη, αβίαστα η προσευχή. Αν δεν κάνετε υπακοή και δεν έχετε ταπείνωση, η ευχή δεν έρχεται και υπάρχει φόβος πλάνης.

Να ετοιμάζεσθε σιγά σιγά απαλά απαλά και να κάνετε την ευχή μέσα στο νου. Ό,τι είναι στο νου, είναι και στην καρδιά.

Πηγή:Bιβλίο''Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου -Βίος και Λογος΄΄

Γερόντισσα Γαβριηλία από την «Ασκητική της αγάπης»

«Η Αγάπη δεν διδάσκεται. Δίδεται άνωθεν όταν την ζητήσουμε με επίγνωση του Εγωϊσμού μας που θέλουμε να συντρίψουμε.
.
Ποτέ να μην λές «γιατί περνώ αυτό»;
Ή όταν βλέπεις τόν άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λές «γιατί το περνά αυτό»;
Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης...
.
.
.
Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο τού Θεού. ΟΛΑ.
Ο πνευματικά προχωρημένος άνθρωπος είναι αυτός που έφτασε να μην έχει «υπόσταση» και που έχει κατανοήσει βαθύτατα ότι ό,τι του συμβαίνει είναι είτε Θέλημα του Θεού, είτε Παραχώρηση του Θεού.
Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο. Όποιος ζει στο Μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού.
.
Δεν πρέπει να παραδοθούμε τυφλά στο Θέλημά Του. Αυτό το κάνουν οι στρατιώτες. Εμείς τα Παιδιά Του, πρέπει να Του το προσφέρουμε το θέλημά μας μαζί με όλον τον εαυτό μας στο χάλι του. Και να Του πούμε: «Σου προσφέρω όλα μου τα στραβά και τα ατελή. Κάνε τα ίσια».
.
Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νοιώθεις πρώτα.
Για να φτάσεις στο δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι ταυτίζεσαι απόλυτα με τόν Άλλο, τον εκάστοτε Άλλο, και τότε στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι :
Θέλω τίποτε; Όχι. Επιθυμώ τίποτε; Όχι. Μου λείπει τίποτε; Όχι... Αυτό είναι!...
Είσαι ήδη γεμάτος με την γλυκειά παρουσία Του Ιησού ! »

.
Γερόντισσα Γαβριηλία από την «Ασκητική της αγάπης»

God as a friend - Saint Porphyrios

This is the way we should see Christ. He is our friend, our brother; He is whatever is good and beautiful. He is everything. Yet, He is still a friend and He shouts it out, “You’re my friends, don’t you understand that? We’re brothers. I’m not…I don’t hold hell in my hands. I am not threatening you. I love you. I want you to enjoy life together with me.”

Love Christ and put nothing before His Love. He is joy, He is life, He is light. Christ is Everything. He is the ultimate desire, He is everything. Everything beautiful is in Christ. Somebody who is Christ’s must love Christ, and when he loves Christ he is delivered from the Devil, from hell and from death.

The Commandment to Love

By Bishop John (Kallos) of Thermon

The first and great commandment of Christ was the commandment to love. “Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.” Luke 10:27. This commandment of our Lord and Saviour Jesus Christ passed through my mind as I read the book “Why Pray” by Fr. Mark Gibbard. In the chapter entitled, ‘Praying is Exploration,’ he says, ‘Seldom in the history of mankind has there been such real concern for our fellow man, than there is today. There are the demands that poverty should be wiped out. There are the protests against the horror of war. There are the struggles against unjust racial discrimination. Concern about man and unconcern about God. Demand for action and disregard for prayer.’

Now that ‘man has come to age,’ he considers himself the measure of all things. There is no God for him, nor are there any values to be honored, except those which suit him. Everything is relative. No authority, be it ecclesiastical or civil, is respected, for man now considers himself to be the final authority in all things. Institutions of every shape and form are a threat to him, and should be undermined until their self-destruction is brought about, for they represent the authority of God.

Secular man today sees, and yet he does not see. Secular man today hears, and yet he does not hear. For all of creation speaks of the existence of God. They pretend to live in love, and yet they thrive on hate. In I John 4:16, we note, “he who lives in love, lives in God.” Secular man by ignoring all the moral values and institutions of mankind believes that he is living life to the fullest, yet that is the furthest from the truth. St. Paul says, “To me to live is Christ.” Philippians 1:21. A Christian, likewise, can only live if he, too, loves God with all his heart and with all his soul and with all his strength and with all his mind. Man cannot serve two masters, for as St. Luke observes, “for either he will hate the one and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon.” Luke 16:13. A choice has to be made.

As Nicholas Berdyaev, who was near enough to Marxism to be appointed to a chair of philosophy at Moscow University after the Russian Revolution, but who later returned to the Orthodox faith observes, “Man without God is no longer man.” St. Paul in Acts 17:28 is quoted as saying. “In God we live and move and have our being.” In this vein, we might also quote Albert Camus, the French existentialist who contended that “To understand the world, it is necessary sometimes to turn away from the world; to serve men better, it is necessary for a moment to keep them at a distance.”

It goes without saying, that all this talk about God to the secular man of our godless age sounds phony. For him the only reality is the ‘trip’ he takes into fantasy. Yet, St. Augustine wrote “Since nothing that is could exist without thee (meaning God), thou must in someway be in all that is.” Hans Urs von Balthasar wrote “For God is either the fullness of fullness, the value of all that is valuable, the wholeness of wholeness, the life of life, or he is nothing.”

St. John the Theologian states “Everyone who loves is a child of God and knows God, but the unloving know nothing of God.” I John 4:7. Love is turning to the one loved — the beloved. If we love God, then we must turn to Him and allow His will to be done. In these times of accelerated change, it is not God and his Church that must change, but it is we, the Christians, the followers of Christ, in this secular and godless society, that must undergo a change — and change for the better. In order that we change, we must start where we are, with the real me, with all my faults and virtues, in relationship to who God is. For only out of understanding the theological issues of God, can we become what we ought to be as Christians. The criterian of what we ought to be and how we ought to live, is not to be found in the unstable pluralism of American society, but rather in the Orthodox Christian tradition which has preserved faithfully the faith and morals of Jesus Christ unaltered and unchanged throughout the history of Christianity.

Loving God with all one’s heart and soul and strength and mind is more than just hearing Christ’s call. It is responding to His calling. The call of Christ to worship Him on Sunday is more than just listening to prayers and hymns and watching the religious drama of Jesus Christ. The gathering of the faithful at the celebration of the Holy Eucharist should be doing what is being done, and not just thinking about it, otherwise, there can be no union with God. Maybe an encounter, but never a union with God. To love God is to be willing to do His will and not that of our selfish self. God wills that during the celebration of the Liturgy, we Orthodox Christians, clergy and laity alike, play our part, for each one of us has something to do and a role to play.

It is in the Temple of God that the ecclesia encounters God and enters into union with Him by the reception of the Holy Eucharist, thereby bearing witness to all that he is a Christian. Since the final end of love is the completest union possible, love exacts a communion of soul, heart, strength and mind. In the like manner, a faithful Orthodox Christian truly expresses his love for God whenever he enters into union with God through the reception of the Holy Eucharist, which is the sole purpose for the celebration of the Liturgy and the attendance of the faithful. A nominal Orthodox Christian displays lack of love for God when he looks upon the Temple of God as he would a business, a fraternal organization or a club. With such an attitude, he fails to recognize that the Church is a divine institution intended for the theosis of man by the impartation of Divine Grace through the Sacraments. Consequently, the respect displayed or lack of it in the Temple of God during liturgical services and otherwise is predetermined. Therefore, it is of the utmost importance that we possess the correct understanding of what the Church is, coupled with faith in God, in order to be able to love God with all our heart and all our soul and all our strength and all our mind.

Το Γεροντικό και οι συμβουλές του πΑνδρέα Κονάνου

Είναι του Θεού το πρόσωπο φοβερό για τον άνθρωπο;

«Μη απόστρεψεις το πρόσωπόν σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι, ταχύ επάκουσόν μου. Πρόσχες τη ψυχη μου και λύτρωσαι αυτήν»

(Μέγα Προκείμενον - Ψαλμ. 68,18-19)

Για μια ακόμη φορά, η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αξιώσε να εισέλθουμε στην ιερή περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ποιό είναι το νόημα αυτής της περιόδου; Το βρίσκουμε, αριστοτεχνικά εκφρασμένο, στο «Μέγα Προκείμενο» του εσπερινού, ένα από τα δύο Προκειμένα, που ψάλλουμε εναλλάξ στους Κατανυκτικούς Εσπερινούς. Πρόκειται για δύο στίχους του 68ου Ψαλμού.

Ο Δαβίδ δοκιμάζει μεγάλη θλίψη. Βρίσκεται αντιμέτωπος με φοβερούς εχθρούς. Ωστόσο, είναι βέβαιος για την αγάπη του Θεού, και με αυτή τη βεβαιότητα απευθύνεται και Τον παρακαλεί να ακούσει τη δέησή του, να τον λυτρώσει από τους εχθρούς του, να τον απαλλάξει από τις συμφορές του. «Μην αποστρέψεις το πρόσωπο Σου από εμένα τον δούλο Σου, διότι υποφέρω πολύ. Άκουσέ με γρήγορα, χωρίς καθυστέρηση. Δείξε μου προσοχή και ελευθέρωσέ με».

Οι στίχοι, όπως βλέπουμε, αποτελούν δέηση. Είναι μια ισχυρή κραυγή ικεσίας, στα χείλη του Δαβίδ που εκφράζουν συγκεκριμένα αιτήματα που υπαγόρευαν οι τραγικές περιστάσεις στις οποίες βρισκόταν. Στα χείλη τα δικά μας, ολόκληρη την περίοδο της Τεσσαρακοστής, ερμηνεύουν το πνεύμα και το χαρακτήρα αυτής της περιόδου. Συνοψίζουν το περιεχόμενο και τα ιδιαίτερα γνωρίσματα, τη συντριβή και την κατάνυξη της προσευχής.

Οι θλίψεις και οι διάφορες δοκιμασίες αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη μεταπτωτική πραγματικότητα, που ισχύει για όλους τους ανθρώπους" αποτελούν τον κλήρο, τη μερίδα της χριστιανικής ζωής. Η θλίψη της χριστιανικής ζωής δεν είναι πάντοτε αίσθηση φυσική του πόνου. Είναι και αίσθηση ψυχική, η οποία προσδιορίζεται από αίτια πνευματικά. Η συναίσθηση της ανθρώπινης αδυναμίας, η επίγνωση των λαθών και των αποτυχιών, η συνειδητοποίηση του πολέμου από τον πονηρό και τα όργανά του και πάνω απ' όλα η αίσθηση της θείας απουσίας, συχνά μας θλίβουν. Μας προκαλούν ψυχικό πόνο. Και τότε στρεφόμαστε προς το Θεό και Τον παρακαλούμε να μην αποστρέψει το πρόσωπό Του από μας. Η σχέση μας με το Θεό είναι σχέση προσωπική. Και όπως σε μια ανθρώπινη σχέση επιθυμούμε να δούμε το πρόσωπο του άλλου, έτσι και στη σχέση μας με τον προσωπικό Θεό.

Το γεγονός ότι ο Θεός μπορεί να κάνει αισθητή την παρουσία Του ή μπορεί να μας αφήνει με την αίσθηση της απουσίας Του, είναι απόδειξη αυτής της ζωντανής και πραγματικής σχέσεως.

Συνάντηση, λοιπόν, και επικοινωνία προσωπική σημαίνει να δούμε, να απολαύουμε το πρόσωπο του άλλου. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στη σχέση του πιστού με το Θεό. Αντίθετα, ό,τι πιο φοβερό και απευκταίο είναι ο άνθρωπος «να μη δει Θεού πρόσωπο»!

Το πρόσωπο του Θεού στην Π. Δ. είναι θανάσιμα φοβερό για τον άνθρωπο. Ακόμη και ο μέγας Μωυσής, στον οποίο μίλησε ο Θεός «ενώπιος ενωπίω»,όταν ζητά να δει τη δόξα του Θεού, δεν τον βλέπει παρά από πίσω.

Ό,τι ήταν αδύνατο στην Π. Δ. έγινε δυνατό στην Κ. Δ., στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Επισημαίνει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης" «η υπόσταση του Υιού που ενανθρώπησε γίνεται κατά κάποιο τρόπο μορφή και πρόσωπο, μέσω του οποίου φτάνουμε στην επίγνωση του Πατέρα».

Οι πιστοί, χάρη στο Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα μας και μας ανακαινίζει, μπορούμε «ανακεκαλυμμένω προσώπω», δηλαδή με ακάλυπτο το πρόσωπο, να αντανακλούμε τη δόξα του Κυρίου και να μεταμορφωνόμαστε «από δόξης εις δόξαν»(Β' Κορ. 3,1.

Η δωρεά αυτή εν τούτοις δεν είναι ακόμα πλήρης. Αποτελεί ελπίδα και προσδοκία. Ό,τι αξιωνόμαστε να βλέπουμε στον παρόντα κόσμο, αυτό γίνεται σαν σε καθρέφτη, αμυδρά. Τότε, στη Βασιλεία των ουρανών, θα αξιωθούμε να δούμε το Θεό «πρόσωπον προς πρόσωπον».

Όσο επιθυμητό και εράσμιο πράγμα είναι η φανέρωση του προσώπου του Θεού, τόσο φοβερό και επώδυνο είναι να το αποστρέφει από μας. Τί σημαίνει άραγε ότι ο Θεός αποστρέφει το πρόσωπο Του;

Μας το εξηγεί ο Μ. Βασίλειος: «Λέμε ότι ο Θεός αποστρέφει το πρόσωπό Του, όταν στις διάφορες περιστάσεις επιτρέπει να περιπέσει κάποιος σε πειρασμούς για να φανερωθεί η πνευματική ανδρεία του αγωνιζομένου ».

Ζητώντας, λοιπόν, να μην αποστρέψει ο Θεός το πρόσωπό Του, τον παρακαλούμε να μη μας εγκαταλείψει στη δύσκολη ώρα. Να μην αποσύρει τη θεϊκή Του σκέπη. Να μην επιτρέψει πειρασμούς που δεν μπορούμε να σηκώσουμε. Και ακόμη, να μας δίνει τη δύναμη, ώστε να μπορούμε να τους υποφέρουμε.

« ...;Ταχύ επάκουσόν μου, πρόσχες τη ψυχή μου και λύτρωσαι αυτήν».

Ο Δαβίδ ζητά από το Θεό να τον ακούσει, τον παρακαλεί να δώσει προσοχή και να τον λυτρώσει. Οι λόγοι του, μας αποκαλύπτουν την εξάρτησή του από το Θεό" τη βαθιά ανάγκη που αισθάνεται για τη θεία Παρουσία.

Η προσευχή μας δεν μπορεί, δεν πρέπει να είναι κενοί λόγοι. Η αληθινή προσευχή είναι έκφραση πίστεως. Είναι διάλογος αγάπης και κοινωνία προσωπική και όχι ένας συμβατικός μονόλογος χωρίς αξία και νόημα. Λόγια που πέφτουν στο κενό μόλις φύγουν από τα χείλη μας!

Προσευχόμαστε στο Θεό, γιατί έχουμε τη βεβαιότητα πως μας ακούει. Του ζητάμε να μας ακούσει και να μας προσέξει, γιατί γνωρίζουμε πως απευθυνόμαστε στον γεμάτο αγάπη Πατέρα.

Προσοχή όμως! Ποτέ ας μη μας διαφεύγει πως ό ,τι ζητάμε από το Θεό, όσο θερμά και αν Του το ζητάμε, αποτελεί ικεσία και παράκληση και όχι διαταγή. Η προσευχή που δεν συνοδεύεται και από εμπιστοσύνη δεν είναι γνήσια. Πάνω από τη δική μας κρίση οφείλουμε να βάζουμε την κρίση του Θεού και να Του δείχνουμε εμπιστοσύνη" εμπιστοσύνη στην αγάπη και τη σοφία Του.

Η προσευχή πάνω απ' όλα είναι έκφραση αγάπης. Είναι προσφορά και όχι λήψη. Προσευχόμαστε γιατί αγαπούμε το Θεό και όχι για να λάβουμε από το Θεό. Το γνησιότερο κίνητρο προσευχής είναι ο πόθος του Θεού, η δίψα της λυτρώσεως. Η αληθινή προσευχή ως κέντρο και σημείο αναφοράς έχει το Θεό και την αγάπη Του και όχι το άτομό μας και τις υλικές μας ανάγκες.

Η αληθινή προσευχή είναι αυτοπαράδοση και αυτοεγκατάλειψη στην αγάπη και την πρόνοιά Του. Ζητώντας να μας λυτρώσει, σημαίνει πως θέλουμε ν' ανήκουμε σ' Εκείνον και μόνο. Εκείνος να μας κυβερνά, να μας φωτίζει. Η δική Του θεία ζωή να γίνεται και δική μας.

«Μη γίνεσαι άφρων στα αιτήματά σου» μας συμβουλεύει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος. «Γίνε σοφός στις προσευχές σου ...; Ζήτησε τα τίμια ...;».

Τα αιτήματα που απευθύνουμε στο Θεό θα πρέπει να τα διακρίνει η φρόνηση και όχι η αφροσύνη. Να αποδεικνυόμαστε ώριμοι πνευματικά στις προσευχές μας. Και να ζητάμε αυτά που έχουν αληθινή και αιώνια αξία και όχι πράγματα ασήμαντα ή μάταια" να ζητάμε « τα κρείττονα και σωτηρίας εχόμενα» κατά την έκφραση του αποστόλου Παύλου

Η πύλη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής άνοιξε και η Εκκλησία μας προσκαλεί όλους μας, τα παιδιά της, να αναλάβουμε τον καλόν αγώνα της πίστεως.

Για να κάνουμε όμως αυτόν τον αγώνα έχουμε ανάγκη από τη δύναμη του Θεού, από το προστατευτικό βλέμμα και την ευμένεια του θείου προσώπου Του.

Αυτό μας συμβουλεύει και ο Μ. Βασίλειος να παρακαλούμε συνεχώς :

«Ας ευχόμαστε πάντοτε να λάμπει πάνω μας το πρόσωπο του Θεού, ώστε να είμαστε ιεροπρεπείς στη συμπεριφορά, πράοι και η θερμή διάθεσή μας για καθετί το καλό να μας διατηρεί με κάθε τρόπο ατάραχους». Αμήν.

Λυχνοστάτης - Bιβλίο για τον Γέροντα Ιωσήφ τον ησυχαστή

Μ.ΠΕΙΡ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ 'Μια νέα ανθρωπολογία της Αγιότητος'

The Man Who Resisted Temptation and Saw Christ ( Elder Paisios )

Christ does not require big things from us to help us in our struggle. He expects very little, a tiny bit. A young man was telling me that he went to Patmos to worship, and fell into temptation's trap. A female tourist jumped on him and hugged him while he was walking. He pushed her away saying, "My Christ, I have come for worship... not for 'love'," and he went away. That same night in his hotel room, during prayer, he saw Christ immersed in Uncreated Light. Do you see the reward he received for that one little push? Others strive for years in the ascetic life, and may never be blessed with something like that. And he saw Jesus Christ only because he resisted temptation.

If one is not compassionate, he may sit for hours with his komboschini [prayer rope]; and his prayer will have no result whatsoever. If there is pain in his heart about what he is praying for, even with a single sigh he will have prayed from the heart. Many, who when asked to pray have no time, will sigh for the other's problem; and that in itself is a prayer. I am not saying prayer needn't be done; however, if there is no time, a sigh for the pain of another is a prayer from the heart — it equals hours of prayer. 

Elder Paisios the Athonite

The Shortest Way To Salvation ( Elder Leonid of Optina )

"If you would be simple-hearted like the Apostles, would not conceal your human shortcomings, would not pretend to be especially pious, if you would walk free from hypocrisy, then that is the path. While it is easy, not everyone can find it or understand it. This path is the shortest way to salvation and attracts the grace of God. Unpretentiousness, guilelessness, frankness of soul - this is what is pleasing to the Lord, Who is lowly of heart. Except ye become like children, ye shall not enter into the Kingdom of God (Matt. 18:13)."Elder Leonid of Optina

Mount Athos • The Holy Mountain

Τι σημαίνει να είσαι Ορθόδοξος ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ;

Κάτω από τις σύγχρονες συνθήκες το να είσαι έμπρακτα χριστιανός, όχι μόνο ιδεολογικά, χωρίς αντίκρισμα στο βίο σου, ορθόδοξος χριστιανός σημαίνει: ως μέλος της ευχαριστιακής και εσχατολογικής κοινωνίας δεν μπορεί να παραμένεις κλεισμένος στην αυτάρκεια μίας ατομικής πίστης κα βεβαιότητας, να είσαι εσωστρεφής, αδιάφορος και υποτονικός, αλλά φλεγόμενος άνθρωπος, αγαπητικός και ασκητικός και οικουμενικός και ανοιχτός με νεανική πνοή, με δυναμισμό και δημιουργικότητα

Αυτό το οικουμενικό, ευχαριστιακό, ασκητικό, αγαπητικό, προσωποκεντρικό και κοινοτικό ορθόδοξο ήθος οφείλει ν’ αποκαλύπτει και να βιώνει στον καθ’ ημέραν βίο του ο Χριστιανός.

Με την ορθόδοξη ζωή του θα διδάσκει το λόγο του σταυρού και της αναστάσεως, φιλοκαλία και φιλανθρωπία, δικαιοσύνη κα ειρήνη, ελευθερία και αγάπη, πολιτισμό και ήθος, δημιουργικότητα και αντίθεση σε κάθε συρρίκνωση του ανθρώπου, την αλήθεια που συγκλόνισε έναν Ντοστογιέφσκι και Παπαδιαμάντη, τους μεγάλους Πατέρες, βασιλείς και ισχυρούς, ποιητές και διανοουμένους, καλλιτέχνες και επιστήμονες. Θα αποκαλύπτει το θαύμα της αγιότητας, δηλ. την πρόταση της Εκκλησίας για τα μέγιστα και την ωραιότητα του βίου…

Six - The Mark Unleashed

Προσευχή του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή

Δέσποτα γλυκύτατε Kύριε ημών Iησού Xριστέ,

εξαπόστειλον την αγίαν σου χάριν και λύσον με έκ των

δεσμών της αμαρτίας. Φώτισον μου το σκότος της ψυχής

όπως κατανοήσω το Σόν άπειρον έλεος, και αγαπήσω

και ευχαριστήσω αξίως Σε τον γλυκύτατον Σωτήρα μου,

τον άξιον πάσης αγάπης και ευχαριστίας.

Nαι αγαθέ ευεργέτα μου και πολυεύσπλαχνε Kύριε‡

μή απώση αφ' ημών το σόν έλεος, αλλά σπλαχνίσθητι

το Σον πλάσμα.

Γινώσκω, Kύριε, το βάρος των ημών πλημμελημάτων,

αλλά είδον και τον Σόν ανείκαστον έλεος. Θεωρώ το

σκότος της αναισθήτου μου ψυχής, αλλά πιστεύω με

χρήστας ελπίδας, αναμένων θειόν Σου φωτισμόν και

την απαλλαγήν των πονηρών ου κακών και ολεθρίων

παθών‡ τη πρεσβεία της γλυκυτάτης Σου Mητρός

Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Aειπαρθένου Mαρίας

και πάντων των Aγίων. Aμήν

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΚΑΤΟΙΚΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ

Το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, η Ελληνική Εταιρεία Χειρουργικής Καρδιάς, Θώρακος και Αγγείων σε συνεργασία με την Καρδιοχειρουργική Κλινική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης οργάνωσε τιμητική εκδήλωση για τον καρδιοχειρουργό Αυξέντιο Καλαγκό

Στην εκδήλωση αυτήν, τον διάσημο καρδιοχειρουργό Παίδων παρουσίασε και ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος
Ακολουθεί η ομιλία του:
Ευχαριστώ πολύ τον κ. Αναστασιάδη για την σκέψη και πρόσκληση όχι μόνο να παρευρεθώ σε αυτή την εκδήλωση, αλλά και να εκφρασθώ δημόσια. Αλλά τι θα μπορούσα να πω; Πως να μιλήσω για κάποιον που δεν έχω γνωρίσει; Πως να ανοίξω την καρδιά μου για κάποιον τον οποίο ποτέ μου δεν έχω δεί η ακούσει; Πως να αναλύσω δημόσια το έργο του, όταν κάτι ανάλογο που ποτέ μου δεν έχω πράξει; Ίσως το συνετότερο θα ήταν να αρνηθώ την τιμή.

Τελικά, υπέκυψα στην πρόκληση, αντί να υποταχθώ στη σκέψη μου, να υπακούσω στη φωνή της καρδιάς μου. Στην ουσία να πω κάτι που πιστεύω πως εκφράζει μιάν αλήθεια, που επειδή σπανίζει, η αξία της είναι απροσμέτρητη.

Θα ξεκινήσω με τη λέξη καρδιά και τη βαθειά συναισθηματική και πνευματική έννοιά της, αφού μάλιστα στην δική της απαίτηση υποχώρησα. Η πιο δυνατή έκφραση μιάς μάνας για το παιδί της είναι «τι κάνεις, καρδιά μου;» Καί μόνον αυτή η χρήση της λέξης που αποτυπώνει τα βαθύτερα και εντονότερα αισθήματα μιάς τόσο ιερής σχέσης μας υποχρεώνει κατά τη αποψινή βραδιά να αναλύσουμε τη σημασία της και να προσδιορίσουμε το νόημά της και τον λόγο για τον οποίο επιβλήθηκε στο λεξιλόγιό μας. Το ίδιο φαίνεται και σε εκφράσεις, όπως: «ο,τι θέλει η καρδιά σου», η «αυτός έχει καρδιά περιβόλι», η «μίλα με το χέρι στην καρδιά», η «μου ράγισες η μου έκλεψες την καρδιά» κ.α.
Καρδιοχειρουργική παίδων
Ας προχωρήσουμε στη χειρουργική της παιδικής καρδιάς, πιο συγκεκριμένα της βρεφικής. Τι διαφέρει αυτή από των ενηλίκων;

Το πρώτο είναι ότι η Παιδοκαρδιοχειρουργική είναι κατά βάσιν αναπλαστική. Δεν διορθώνει ανατομικές η λειτουργικές βλάβες αντικαθιστώντας (αντικατάσταση βαλβίδων, by-pass), αλλά αναπλάθοντας την παθολογική ανατομία (τετραλογία Fαllot η μετάθεση μεγάλων αγγείων η στενώσεις, ατρησίες, επικοινωνίες κ.λπ.). Είναι άλλο πράγμα επεμβαίνεις σε κάτι υγιές που χάλασε με τον καιρό και άλλο σε κάτι που εξ αρχής ήταν παθολογικό. Είναι άλλο πράγμα διορθώνεις κάποιον για να συνεχίσει για λίγα ακόμη χρόνια το ταξείδι της ζωής και άλλο βοηθάς καθοριστικά ένα ανήμπορο παιδί να το αρχίσει.

Καί όλα αυτά επιτελούνται σε μια καρδούλα, στα βρέφη, μικρή σαν ένα καρύδι και ανοίγοντας ένα σώμα παιδικό και τρυφερό. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο κλαδεύω ένα δένδρο και στο σκαλίζω ένα ξύλο, στο κάνω τομές σε κάτι σκληρό και κουρασμένο απ’ ο,τι σε κάτι φρέσκο, τρυφερό και νέο, αλλά άκαιρα αρρωστημένο.

Eίναι μοναδικό να χειρουργείς έχοντας μπροστά σου ένα παιδάκι ανήμπορο να εκφρασθεί, να αμυνθεί ή να προτείνει εκ των προτέρων∙ μια ταπεινή ύπαρξη στο ξεκίνημά της, εντελώς αδιαμόρφωτη αλλά εξαιρετικά αθώα, ανίκανη να συνεργασθεί, που όμως δεν αντιδρά αλλά παραδίδεται. Δεν συνεργάζεται επειδή συμφωνεί, αλλά επειδή σού εμπιστεύεται.
Καί κάτι ακόμη∙ έξω από το χειρουργείο έχεις κάποιους γονείς που η φόρτισή τους βρίσκεται σε ανυπολόγιστο μέτρο και η εξάρτησή τους από το αποτέλεσμα της επέμβασης είναι απρόβλεπτη στις εκφράσεις και τις μορφές της.
Αλλά και στην εκκλησιαστική γλώσσα προκειμένου να εκφράσουμε βαθύτερες καταστάσεις μιλούμε για «καρδιακή προσευχή», ο Απόστολος Πέτρος προτρέπει «να αγιάσουμε τον Θεόν εν ταίς καρδίαις υμών» (Α' Πετρ. γ' 15), ο δε Απόστολος Ιωάννης λέγει ότι «Μείζων εστίν ο Θεός της καρδίας ημών» (Α' Ιω. γ', 20).
Γιατί τελικά δανειζόμαστε αυτή τη λέξη ως την καταλληλότερη, προκειμένου να περιγράψουμε τα βαθύτερα αισθήματά μας η τις μυστικότερες σχέσεις μας;


Η σωματική καρδιά

Ας ξεκινήσουμε από το βιολογικό όργανο της καρδιάς. Κάθε όργανο έχει την αποστολή του, τη σημασία του, την αναγκαιότητά του, τη σοφία του, το μυστικό της ανατομίας του, την κρυμμένη ιδιοφυία του. Οι πνεύμονες οξυγονώνουν το αίμα, οι νεφροί και το ήπαρ το φιλτράρουν και το καθαρίζουν, το έντερο συλλέγει τις θρεπτικές ουσίες κ.ο.κ. Όλα ονομάζονται ζωτικά όργανα, γιατί είναι απαραίτητα για την επιβίωση του οργανισμού. Αν μία από τις λειτουργίες που αυτά επιτελούν καταρρεύσει, τότε ο οργανισμός αδυνατεί να συντηρηθεί στη ζωή. Η σοφία του ανθρώπινου οργανισμού έγκειται στον συνδυασμό, στον συντονισμό και στη συμπληρωματικότητα των λειτουργιών.

Παρά ταύτα, ο εγκέφαλος και η καρδιά φαίνεται πως κρύβουν κάτι το μοναδικό και μεγαλειώδες. Στούς νεφρούς και στο ήπαρ η διεργασία που επιτελείται είναι βιοχημική, στον εγκέφαλο βιοηλεκτρική και στην καρδιά βιοδυναμική. Αυτό όμως δεν κάνει τη διαφορά. Ας στρέψουμε για λίγο την προσοχή μας σε κάποιες πολύ όμορφες λεπτομέρειες, παίρνοντας βέβαια και ένα ρίσκο μήπως κάνουμε λάθος.

(α) Η φυσιολογία του εγκεφάλου είναι εξαιρετικά πολύπλοκη και δυσνόητη, εντυπωσιάζει με την πολυπλοκότητά της. Η φυσιολογία της καρδιάς είναι ιδιοφυής αλλά απλή και κατανοητή, ξεκουράζει με την απλότητά της. Επιπλέον, δείχνει αυτή να είναι το όργανο που κουράζεται περισσότερο για να ζήσει κανείς.
Τον εγκέφαλο τον θαυμάζεις, την καρδιά σου τη νοιώθεις.

(β) Είναι το μόνο όργανο που η παρουσία και λειτουργία του επιβεβαιώνεται άμεσα με τις αισθήσεις, αφού η λειτουργία της διαπιστώνεται με την ψηλάφηση του καρδιακού παλμού στις αρτηρίες και αφού μόνο αυτή από όλα τα όργανα ακούγεται ρυθμικά και ακατάπαυστα. Αυτό δημιουργεί ιδιάζουσα και άμεση σχέση μαζί της.
(γ) Μιά αρρυθμία της καρδιάς την αισθάνεσαι την ίδια στιγμή. Μιά ανακοπή στη λειτουργία της σού δίνει την αίσθηση του άμεσα και ανεξέλεγκτα επερχόμενου θανάτου. Ένας κωλικός του νεφρού η του εντέρου σε κάνει να νοιώθεις ότι πονάς ανυπόφορα. Μιά σουβλιά όμως στην καρδιά, νομίζεις πως πεθαίνεις, πως τελειώνεις ψυχοσωματικά. Νοιώθεις την απόλυτη αναγκαιότητά της. Δεν την καταλαβαίνεις, δεν την αισθάνεσαι∙ την νοιώθεις.

(δ) Η καρδιά είναι κεντρικό όργανο, ο ρόλος της είναι αυτός μιάς μηχανικής αντλίας, αλλά όχι μόνον. Η ενέργειά της δικτυώνεται σε όλο το σώμα μέσω των αγγείων. Αγκαλιάζει, όπως εξάλλου και το νευρικό σύστημα, κάθε σημείο του σώματος. Η θέση της όμως είναι τόσο κεντρική στο σώμα! Νοιώθει κανείς πως κατέχει το κέντρο της βιολογικής του ύπαρξης.

Ίσως κάποιοι τέτοιοι λόγοι, η ιδιάζουσα αίσθησή της, η απόλυτη αμεσότητα της, η μοναδική αναγκαιότητά της, η υπομονητική και κοπιώδης μηχανική λειτουργία της, η κεντρική θέση της, να την καθιστούν το πιο αγαπητό όργανο και να δικαιολογούν την υπερβολή να την ζούμε και ως την έδρα του βαθύτερου ανθρώπου.


Καρδιοχειρουργική ενηλίκων

Γι’ αυτό και η χειρουργική της καρδιάς παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα συναισθηματική και για τον ασθενή που την φαντάζεται χωρίς να ξέρει και για τον ειδικό που την επιτελεί. Όταν η καρδιά κάτι παθαίνει, είτε κάποια βαλβίδα της παρουσιάζει βλάβη είτε κάποια από τα στεφανιαία αγγεία έχουν αποφραχθεί, πρέπει να χειρουργηθεί. Γιά να γίνει αυτό, πρέπει να παρακαμφθεί και η λειτουργία της να υποκατασταθεί. Είναι το μόνο όργανο που δεν χειρουργείται εν λειτουργία. Από αυτήν παίρνουν αίμα όλα τα όργανα. Ακόμη και οι πνεύμονες, που συνυπάρχουν λειτουργικά με την καρδιά, από αυτήν εξαρτώνται. Περιμένουμε να λειτουργήσει άμεσα. Αυτό είναι που βασικά διαφοροποιεί τη χειρουργική της καρδιάς από αυτήν των υπολοίπων οργάνων.

Καρδιοχειρουργική παίδων

Ας προχωρήσουμε στη χειρουργική της παιδικής καρδιάς, πιο συγκεκριμένα της βρεφικής. Τι διαφέρει αυτή από των ενηλίκων;

Το πρώτο είναι ότι η Παιδοκαρδιοχειρουργική είναι κατά βάσιν αναπλαστική. Δεν διορθώνει ανατομικές η λειτουργικές βλάβες αντικαθιστώντας (αντικατάσταση βαλβίδων, by-pass), αλλά αναπλάθοντας την παθολογική ανατομία (τετραλογία Fαllot η μετάθεση μεγάλων αγγείων η στενώσεις, ατρησίες, επικοινωνίες κ.λπ.). Είναι άλλο πράγμα επεμβαίνεις σε κάτι υγιές που χάλασε με τον καιρό και άλλο σε κάτι που εξ αρχής ήταν παθολογικό. Είναι άλλο πράγμα διορθώνεις κάποιον για να συνεχίσει για λίγα ακόμη χρόνια το ταξείδι της ζωής και άλλο βοηθάς καθοριστικά ένα ανήμπορο παιδί να το αρχίσει.

Καί όλα αυτά επιτελούνται σε μια καρδούλα, στα βρέφη, μικρή σαν ένα καρύδι και ανοίγοντας ένα σώμα παιδικό και τρυφερό. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο κλαδεύω ένα δένδρο και στο σκαλίζω ένα ξύλο, στο κάνω τομές σε κάτι σκληρό και κουρασμένο απ’ ο,τι σε κάτι φρέσκο, τρυφερό και νέο, αλλά άκαιρα αρρωστημένο.

Eίναι μοναδικό να χειρουργείς έχοντας μπροστά σου ένα παιδάκι ανήμπορο να εκφρασθεί, να αμυνθεί ή να προτείνει εκ των προτέρων∙ μια ταπεινή ύπαρξη στο ξεκίνημά της, εντελώς αδιαμόρφωτη αλλά εξαιρετικά αθώα, ανίκανη να συνεργασθεί, που όμως δεν αντιδρά αλλά παραδίδεται. Δεν συνεργάζεται επειδή συμφωνεί, αλλά επειδή σού εμπιστεύεται.

Καί κάτι ακόμη∙ έξω από το χειρουργείο έχεις κάποιους γονείς που η φόρτισή τους βρίσκεται σε ανυπολόγιστο μέτρο και η εξάρτησή τους από το αποτέλεσμα της επέμβασης είναι απρόβλεπτη στις εκφράσεις και τις μορφές της.

Καρδιοχειρουργική με ...καρδιά

Αυτά όλα δεν γίνονται με επιδεξιότητα ούτε με τα χέρια. Ούτε πάλι μόνο με το μυαλό και τις γνώσεις. Ο καρδιοχειρουργός παίδων χειρουργεί την καρδιά με ...καρδιά.
Φέρνω στο μυαλό μου τον Dr. Aldo Kastanẽda στο Children’s Hospital της Βοστώνης, περισσότερο από είκοσι πέντε χρόνια πίσω. Ένας εξαιρετικός καρδιοχειρουργός από τη Γουατεμάλα. Ένας λεπτός άνθρωπος και στην ψυχή και στο σώμα. Δεν ήταν συνηθισμένος να χάνει παιδάκια. Κάθε περιστατικό είχε τη μοναδικότητά του. Το κάθε παιδάκι δεν ήταν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση, ενδεχομένως και για πρωτότυπη δημοσίευση. Ήταν ένα μοναδικό πρόσωπο.

Θυμούμαι μια φορά που ύστερα από έξι επεμβάσεις τελικά ένα κοριτσάκι από την Ελλάδα δεν τα είχε καταφέρει. Κατέβαινα από τον όγδοο όροφο με τις σκάλες. Τον πέτυχα στο κλιμακοστάσιο, στο επίπεδο των χειρουργείων. Ήταν ακουμπημένος με το χέρι σε ένα παράθυρο. Σκεπτικός, μόνος, αμίλητος και απαρηγόρητος.

- Την χάσαμε τη Μιχαλίτσα, μου είπε.

- Δεν χάσατε την αξιοπρέπειά σας, του απάντησα. Τόσο παλέψατε. Όλοι μαζί.

- Ας χάναμε την αξιοπρέπειά μας, και ας ζούσε αυτό το μικρό κοριτσάκι. Ήθελα πολύ να ζήσει, αποκρίθηκε συνταραγμένος.

Η Μιχαλίτσα έχασε τη μάχη, σκέφθηκα. Η καρδιακή ...καρδιοχειρουργική όμως τελικά την κέρδισε. Γιατί ο,τι έκανε ο Dr. Kastanẽda το έκανε με πολλή και αγνή αγάπη. Το έκανε με πολλή και καλή καρδιά.


Καρδιοχειρουργική με ...πλεόνασμα καρδιάς

Σήμερα τιμούμε τον Αυξέντιο Καλαγκό. Αυτός δεν κάνει με τον καλύτερο τρόπο το καθήκον του. Έχοντας μέσα του γονίδια Κωνσταντινουπολίτικης αρχοντιάς, προχωρεί πολύ πέραν από αυτό. Αυτό που μας συγκινεί είναι ότι έχει ταυτίσει το όνομά του με την υπέρβαση των ορίων. Αυτό που αυτός κάνει δεν έχει απλά ποιότητα, ικανότητα, ευγένεια, τρόπο, καρδιά.
Το έργο του έχει επινοητικότητα στην επιλογή του, ακαταπόνητη πρωτοβουλία και ακρότητα στις αποφάσεις του, υπερβολή και περίσσευμα στα αισθήματά του. Θεραπεύει τις στενώσεις με ευρύτητα γνώσης, τα ανατομικά ελλείμματα με περίσσευμα αγάπης και τις υποπλασίες, με τη δική του υπερπλασιακή καρδιά και δεν φυλακίζεται σε έννοιες όπως: αμοιβή, κόπος, υποχρέωση, καθήκον, τόπος εργασίας και ευθύνης, χρονικά περιθώρια, όρια αντοχής, προσωπική ζωή, αλλά ζεί κάθε στιγμή σκορπισμένος σε όλον τον κόσμο, αγκαλιασμένος με χιλιάδες παιδάκια και τις οικογένειές τους, ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, γλώσσα και θρησκεία, έξω από συμβατικές λογικές και συνήθειες, έξω από κοινά αποδεκτούς και απόλυτα κατανοητούς περιορισμούς, ελεύθερος από το βαρυτικό πεδίο του εγωκεντρισμού του. Σκέφτεται όλους εκτός από τον εαυτό του. Είναι παγκόσμιος, είναι υπερβατικός, είναι ο πιο υγιής γιατρός, γιατί πάσχει από ...συγγενή μεγαλοκαρδία.

Λέγει ένας σοφός ερημίτης, ο Φιλόθεος Σιναίτης: όπου υπάρχει «προσευχής και αγάπης πυκνότης, έστιν άρα εκεί ο τόπος του Θεού, ήτοι καρδιακός ουρανός». Λέγει και ένας άλλος μεγάλος ασκητής της Αιγύπτου, ο αββάς Παμβώ: «ει έχεις καρδίαν, δύνασαι σωθήναι». Λέμε κι εμείς: εφόσον, γιατρέ μας, έχεις τέτοια καρδιά, μπορούμε κι εμείς να ελπίζουμε. Γιατί στα χέρια σου διακρίνεται η σοφία της αγάπης σου, στο πρόσωπό σου αντικατοπτρίζεται η λάμψη του καρδιακού σου ουρανού και στην καρδιά σου κατοικεί ο ίδιος ο Θεός.

Why Do We Need a Rule?

A rule is a written set of directions to follow.  It specifies the activities that we are to engage in for our spiritual development.  It is like a plan one receives at a fitness center for building the health of our physical body.  The reason we need such a rule is to give us direction, because we are embarking on a path into the future that is unknown to us.  Spiritually, we are headed into a territory that is at the moment unknown to us.
Saint Theophan says, the following:

"The rule should be specific: which books to read, when to read them, how much to read, how to prepare to read, how to begin, continue and end the reading, what to do with what has been read.  It is the same for prayer, contemplation and  other works.  We can see that rules encompass all activities and comprise their outer shell like a body.  We must apply them with all our powers, all the expressions of our activities so that no action would be taken without the application of its respective rule."
As we begin to adopt an Orthodox Way of Life we are trying to change our way of life.  We want to change patterns of behavior.  We want to incorporate new priorities and allocate our time in new ways.  We want to engage in practices that we have not engaged in before.  We want to do it in a way that helps us grow and does not discourage us.  Just like in body building, we need a program that builds our strength gradually but consistently.
Saint Theophan advies: "If the beginner has no rule of prayer, he will not know how to pray; and without a rule for fasting, he will not know how to fast.  In general, anyone who has no rule will not know how to do anything as he should, and consequently his life will be patterned after his won activities."
A good rule protects us from all the other forces that influence and vie for out attention.  The rule is a way to counteract these forces. Saint Theophan says, "A young plant is trellised or tied to a stronger one so that it would stand and grow straight.  Anyone who develops himself without a rule is unlearned and untested... when there is no rule, there will inevitably be omissions, mistakes, and pauses."
Your rule should be developed by your efforts, specific to your needs, in conjunction with and approval of your spiritual father.
The path to an Orthodox Way of Life requires certain level of humility.  We must see ourselves as weak and poor.  We must have a degree of sorrow, contriteness, about our present condition. The first thing Christ said when he began His earthly teaching was, "Repent, for the kingdom of God is at hand!"  Repentance must become a central theme of our daily life.
"Therefore we are commanded to repent every day and even every minute.  God, be merciful to me a sinner!  This should be the ascetics ceaseless prayer."
Reference: Path to Salvation, pp 214-217

Do Christians Still Honor the Sabbath? ( Elder Cleopas )

From Scripture we know that's Christ did not abide by the Fourth Commandment according to Jewish Law. It was on the Sabbath that Christ did most of His miracles. Neither did the Appostles abide by this Law as we know they plucked and ate ears of corn on this day. Christ made a new covenant though His Crucifixion and the example of His life, instructing us to no longer observe the day of the Sabbath as a religious observance. If you examine the New Testament you will find that all the commandments of the Decalogue are taught by Jesus or His Apostles except for the fourth one regarding the observation of the Sabbath. You cannot find one reference to the fourth commandment in the New Testament. In addition we know that Jesus condensed all the commandments into two, love of God and love of our neighbor saying, "On these two commandments hang all the Law and Prophets." (Mt 22:40) Paul we know taught day and night every day toiling in his work for the benefit of souls.
From the earliest days Christians honored the eighth day as the Lord's day, not the Sabbath. This was seen as the day of the Resurrection, a day where it was declared that we have been freed from the chains of sin and death and promised that we too will rise from bodily death into eternal life.

Elder Clopas reports the following:



On the first day of the week the event of the Resurrection took place, and on the first day of the week in Emmaus He performed the first Liturgy with the breaking of bread before His disciples. It was on the evening of the first day of the week, "when the doors wre shut where the disciples we assembled for fear of the Jews, Jesus came and stood in the midst of His disciples and said to them, "Peace be unto you." It was on the first day of the week (Sunday) that the Savior breathed on His disciples giving them the power to bind and loose the sins of men. On the same day of the week, as well, He appeared to His disciples again, with Thomas present, for whom He fortified his faith in His Resurrection. In addition, it was on this day that the Apostles celebrated the breaking of bread, in other words, the Divine Liturgy. On the same day the gathering of economic aid and preaching as organized by the Apostles took place in order to assist the impoverished Christians.

In this way the Resurrection day (Kyriaki - Sunday) became from the earliest times the day of the Divine Liturgy. We can see this in the writings of early Church Fathers.
Saint Ignatius writes,



Those who we brought up in the ancient order of things have come to possession of a new hope, no longer observing the Sabbath, but living in the observation of the Lord's Day...

Saint Justin Martyr writes,



Sunday is the day on which we all hold our common assembly, because it is the first day on which God, having wrought a change in the darkness and matter, made the world; and Jesus Christ our Savior on the same day rose from the dead.

Elder Cleopas tell us,



"We can find similar testimonies in the Didache (or Teaching of the Twelve Apostles), in the canons and the multitude of the holy Fathers and writers of the Church from the second to the fourth century, as for example Tertullian, Saint Irenaeus, Saint Ambrose, Saint John Chrysostom and many others. In fifth century, Sunday became a secular day of rest by a decree of Constantine the Great which affirmed the general practice of Chrstians at that time.


Reference: The Truth of Faith, pp 169 - 191