Κοντάκιον. Ἦχος δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Τῶν χριστωνύμων ἡ πληθὺς δεῦτε συνέλθετε, χαρμονικοῖς ἐν μελῳδήμασι γεραίροντες, Κωνσταντῖνον καὶ Ἑλένην τοὺς θεοστέπτους, τοὺς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ τρανῶς κηρύξαντας, καὶ τὸν Τίμιον Σταυρὸν ἀνακαλύψαντας, τούτοις κράζοντες· Χαίρετε παναοίδιμοι.
Ἄνοιξόν μου τὸ στόμα, Ἰησοῦ ὁ Θεός μου, ὑμνῆσαι Κωνσταντῖνον τὸν μέγαν (γ΄)· χριστωνύμων πάντων τὴν χαράν, καὶ τῆς πίστεως λαμπρότατον κήρυκα, καὶ τράνωσον τὴν γλῶσσάν μου, βοῆσαι πρὸς αὐτὸν τοιαῦτα·
Χαῖρε, Θεῷ ὁ προορισμένος·
χαῖρε, Αὐτῷ καθιερωμένος.
Χαῖρε, βασιλέων φυλῆς καταγόμενος·
χαῖρε, ὁ σοφίαν καὶ σύνεσιν κτώμενος.
Χαῖρε, ὅτι ἔργῳ ἔδειξας τοῦ Θεοῦ προορισμόν·
χαῖρε, ὅτι σὺ ἀπέφυγες ἀπιστίας σκοτασμόν.
Χαῖρε, ὁ οὐρανόθεν προσκληθεὶς ἐν τῇ πίστει·
χαῖρε, ὑπὸ Σιλβέστρου βαπτισθεὶς ἐν τῇ Ῥώμῃ.
Χαῖρε, χαρὰ τῶν πιστῶν καὶ σέμνωμα·
χαῖρε, φθορὰ ἀπίστων καὶ θρήνημα.
Χαῖρε, δι’ οὗ ἱερεῖς ἐγκαυχῶνται·
χαῖρε, δι’ οὗ βασιλεῖς στεφανοῦνται.
Χαῖρε, ἄναξ ἀοίδιμε.
Βλέπων λυμαινομένους, τοῦ Χριστοῦ τὴν ἀγέλην, Μαξέντιόν τε καὶ Μαξιμῖνον. Θαῤῥήσας Κωνσταντῖνε Θεῷ, καὶ Σταυροῦ τῇ πανοπλίᾳ φραξάμενος, τυράννους ἄρδην ὤλεσας, καὶ ἀνεβόας τῷ Κυρίῳ·
Ἀλληλούϊα.
Γνώμην θείαν πλουτούσα, μακαρία Ἑλένη, προσῆλθες ἐν τῇ πίστει Κυρίου. Καὶ σὸν γόνον τὸν σεπτὸν συνεργόν, Κωνσταντῖνον τὸν ἀείμνηστον ἔχουσα, χαρᾶς ἀπείρου ἔπλησας, τὴν οἰκουμένην σοι βοῶσαν·
Χαῖρε, ἡ βάσις τῆς εὐσεβείας·
χαῖρε, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας.
Χαῖρε, χριστωνύμων ἁπάντων τὸ καύχημα·
χαῖρε, βασιλίδων πασῶν ἐγκαλλώπισμα.
Χαῖρε, σὺ γὰρ ἡμῖν δέδωκας τοῦ Κυρίου τὸν Σταυρόν·
χαῖρε, σὺ γὰρ ἐκ γῆς ἤστραψας τρόπαιον τὸ θαυμαστόν.
Χαῖρε, τὸν ζωηφόρον Τάφον ἡ ἐφευροῦσα·
χαῖρε, παντὶ τῷ κόσμῳ τοῦτον ἡ φανεροῦσα.
Χαῖρε, χαρὰ τοῦ κόσμου καὶ θρύλημα·
χαῖρε, φθορὰ εἰδώλων καὶ θρήνημα.
Χαῖρε, δι’ ἧς ὁ Χριστὸς ἐδοξάσθη·
χαῖρε, δι’ ἧς πίστις ἡ θεία ὑψώθη.
Χαῖρε, ἄνασσα πάντιμε.
Δύναμις τοῦ Ὑψίστου, κατεπέφθη σοι ὄντως, Ἑλένη μακαρία ἐξ ὕψους, προσκυνούσῃ τοὺς Ἁγίους Τόπους σεπτῶς, διὰ τοῦτο καὶ θεῖον ναὸν ἤγειρας, λίαν περικαλλέστατον, Χριστῷ Σωτῆρι βοῶσα·
Ἀλληλούϊα
Ἔχων ἐν τῇ ψυχῇ σου, τὸν Χριστὸν ἐνοικοῦντα, καὶ θείου φωτισμοῦ σε πληροῦντα, τριακοσίους δέκα καὶ ὀκτώ, θεοφόρους Πατέρας ἡμῶν ἤθροισας, καὶ τοὺς πιστοὺς ἐστήριξας, βοᾷν σοι μετὰ πόθου ταῦτα·
Χαῖρε, ὁ ἄναξ ὁ χριστοφόρος·
χαῖρε, ὁ Μέδων ὁ θεοφόρος.
Χαῖρε, Ἀποστόλων Χριστοῦ ὁ ἰσότιμος·
χαῖρε, τῶν Πατέρων τῶν θείων ἰσάριθμος.
Χαῖρε, ὅτι σὺ ἐκήρυξας τὴν Τριάδα τὴν σεπτήν·
χαῖρε, ὅτι πάσας εἵλκυσας εἰς τὴν πίστιν τὴν ὀρθήν.
Χαῖρε, τῆς ὁμωνύμου πόλεως ὁ δομήτωρ·
χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ὁ κοσμήτωρ.
Χαῖρε, σὲ γὰρ ἐθαύμασαν Ἄγγελοι·
χαῖρε, σοὶ γὰρ ᾐδέσθησαν ἄνθρωποι.
Χαῖρε, ναοῦ τοῦ κλεινοῦ σου προστάτα·
χαῖρε, ἡμῶν τῶν τιμώντων σε ῥύστα.
Χαῖρε, ἄναξ ἀοίδιμε.
Ζήλων ἔνδοθεν πνέων, ὑπὲρ Σοῦ Θεοτόκε, ὁ μέγας βασιλεὺς Κωνσταντῖνος. Σοὶ μὲν τὴν πόλιν ἀφιεροῖ, κουροτρόφον καὶ προστάτην ἔχουσαν, ἣν εἰς αἰῶνας φύλαττε, ἀναβοῶσαν τῷ Υἱῷ Σου·
Ἀλληλούϊα.
Ἤκουσαν ἔθνη πάντα, διὰ σοῦ πανολβία, τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, οἵ τε Ἀρμένιοι καὶ Ἰνδοί, Ἴβηρες καὶ πάντες οἱ λοιποὶ δέσποινα, ὅθεν φυλαὶ καὶ γλῶσσαί σε γεραίρουσαι βοῶσι ταῦτα·
Χαῖρε, Θεῷ ἡ προορισμένη·
χαῖρε, Αὐτῷ ἡ ἐκλελεγμένη.
Χαῖρε, Προφητίδων τῶν πάλαι ἰσότιμε·
χαῖρε, Μυροφόρων Χριστοῦ ἰσοστάσιε.
Χαῖρε, ὅτι ἐζήλωσας τὴν Μωσέως Μαριάμ·
χαῖρε, ὅτι ἐχρημάτισας θειοτέρα τῆς Ὁλδᾶς.
Χαῖρε, Χριστοῦ τῷ τάφῳ ἡ κομίσασα μύρα·
χαῖρε, Μαγδαληνή τε ἄλλη καὶ Ἰωάννα.
Χαῖρε, Ἰουδὶθ ἀνδρείαν νικήσασα·
χαῖρε, βασιλίδα Ἐσθὴρ ὑπεράρασα.
Χαῖρε, Χριστὸν ὡς Σαλώμη ποθοῦσα·
χαῖρε, Αὐτὸν ὡς Σωσσάνα φιλοῦσα.
Χαῖρε, ἄνασσα πάντιμε.
Θεοδρόμον πορείαν, ποιουμένη θεόφρον, ὑπέστρεψας εἰς τὴν βασιλίδα, καὶ τὸν Τίμιον Σταυρὸν Χριστοῦ, καὶ τοὺς ἥλους δὲ τῷ σῷ υἱῷ ἤνεγκας, χαρᾶς ἀπείρου ἔμπλεως, ἀναβοῶσα τῷ Κυρίῳ·
Ἀλληλούϊα.
Ἶδον πάντα τὰ ἔθνη, διὰ σοῦ Κωνσταντῖνε, Σταυρὸν τὸν θαυμαστὸν τοῦ Κυρίου, καὶ φωτὶ περιλαμφθέντα τρανῶς, δυσσεβείας πάντα σκοτασμὸν ἔφυγεν, καὶ τῷ Χριστῷ προσέδραμες, διό σοι προσφωνοῦμεν ταῦτα·
Χαῖρε, Ἀπόστολε τοῦ Κυρίου·
χαῖρε, λαμπτὴρ τοῦ Εὐαγγελίου.
Χαῖρε, τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ φανέρωσις·
χαῖρε, τοῦ κηρύγματος Χριστοῦ ἡ ἐξάπλωσις.
Χαῖρε, τὰ ἔθνη ἅπαντα προσενήνοχας Χριστῷ·
χαῖρε, ὅτι θεία τεμένη ᾠκοδόμησας Αὐτῷ.
Χαῖρε, τοῦ Παναγίου Τάφου στηλογραφία·
χαῖρε, προσκυνημάτων θείων χορηγία.
Χαῖρε, σὺ γὰρ κοινὸν πόλεις καύχημα·
χαῖρε, τὸ ἡμῶν θεῖον ἐντρύφημα.
Χαῖρε, παρ’ οὗ βασιλέων πλουτοῦμεν·
χαῖρε, δι’ οὗ καὶ τὴν πίστιν τηροῦμεν.
Χαῖρε, ἄναξ ἀοίδιμε.
Κλῆρον θεῖον λαβόντες, παρὰ σοῦ Κωνσταντῖνε, εὐσέβειαν καὶ τὴν βασιλείαν, παῤῥησίαν ἔχων πρὸς Θεόν, ἀμφότερα ἔχειν τοὺς πιστούς, πρέσβευε ὅπως ἐπαγγελλόμενος συμφώνως Χριστῷ ἐκβοῶμεν·
Ἀλληλούϊα.
Λάμψασα ἐν τῇ πίστει, ὡς λαμπὰς φαιδροτάτη, Ἑλένη πανολβία ἐφάνης, θείων δὲ τῶν σῶν ἔργων φωτί, τῶν εἰδώλων τὴν σκοτόμαιναν ἔλυσας, καὶ πάντας κατεφώτισας, βοᾷν σοι μετὰ πόθου ταῦτα·
Χαῖρε, λαμπὰς ἡ φωτεινοτάτη·
χαῖρε, ἀμνὰς Χριστοῦ πραοτάτη.
Χαῖρε, ἀνασσῶν εὐσεβῶν ἀγαλλίαμα·
χαῖρε, γυναικῶν ἁπασῶν σεμνολόγημα.
Χαῖρε, ὅτι παρεστόλισας τοῦ Κυρίου τοὺς ναούς·
χαῖρε, ὅτι ἠφάνισας τῶν εἰδώλων τοὺς βωμούς.
Χαῖρε, τὴν ὀρθὴν πίστιν ἔργοις ἡ βεβαιοῦσα·
χαῖρε, ἀδικουμένων πάντων ὑπερμαχοῦσα.
Χαῖρε, πτωχῶν κοινὸν καταφύγιον· χαῖρε γυμνῶν καὶ ξένων προσφύγιον.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡ εὐσέβεια λάμπει·
χαῖρε, δι’ ἧς ἀρετὴ διαυγάζει.
Χαῖρε, ἄνασσα πάντιμε.
Μεμνημένη θεόφρον, ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, ἀγάπην τὴν διπλῆν, ὡς πορφύραν, ἐμπεπορμένη τὸν Θεόν, ὁλοψύχως καὶ τὸ πέλας ἠγάπησας, ὡς ψλαμικὴ βασίλισσα, πεποικιλμένη καὶ βοῶσα·
Ἀλληλούϊα.
Νέος τὴν ἡλικίαν, ὡς ὁ Παῦλος θεόθεν ἐκλήθης, Κωνσταντῖνε θεόφρον, ὅνπερ μιμούμενος προφανῶς ὁλοψύχως τῷ Χριστῷ ἠκολούθησας. Διὸ σὲ μεγαλύνομεν βοῶντες χαρμοσύνως ταῦτα·
Χαῖρε, ἐκλόγιον τοῦ Ὑψίστου·
χαῖρε, ἐκμαγεῖον τοῦ Δεσπότου.
Χαῖρε, ἰχνηλάτης Χριστοῦ ὁ θερμότατος·
χαῖρε, νομοθέτης καλῶν πρακτικώτατος.
Χαῖρε, ὅτι ἐχρημάτισας ἀρετῶν ὑπογραμμός·
χαῖρε, ὅτι σὺ διέλαμψας ὡς πραΰς καὶ ταπεινός.
Χαῖρε, ὅτι ὑπῆρξας στήλη τῆς σωφροσύνης·
χαῖρε, ὅτι ἐδείχθης πύργος δικαιοσύνης.
Χαῖρε, πτωχῶν ἀπόρων βοήθεια·
χαῖρε, νοσούντων πολλῶν προμηθεία.
Χαῖρε, πηγὴ ἀμνησικακίας·
χαῖρε, ἡ κρήνη τῆς συμπαθείας.
Χαῖρε, ἄναξ ἀοίδιμε.
Ξένοις δόγμασι μάκαρ, τῆς Ἁγίας Τριάδος, στοιχῶν διὰ παντός, Κωνσταντῖνε, καταλλήλως ξένην βιοτήν, ἐφηρμόσω ἐν τοῖς ξένοις διδάγμασι, λάμψας ἐν τῇ γῇ ὡς ἥλιος, καὶ ἀναμέλπων τῇ Τριάδι·
Ἀλληλούϊα.
Ὅλον σχοῦσα τὸν πόθον πρὸς Θεὸν μακαρία, καὶ πρὸς τὴν τοῦ πλησίον ἀγάπην, τὸν Θεὸν μὲν ὕμνοις καὶ εὐχαῖς, καὶ τοῖς τῶν ναῶν καλλωπισμοῖς εὔφρανας, πᾶσαν δὲ γῆν ἐπλήρωσας, ἀγαθῶν ἔργων σοι βοῶσαν·
Χαῖρε, θεοῦ ἡ θερμὴ λατρεία·
χαῖρε, τοῦ Κτίστου ἡ θεραπεία.
Χαῖρε, ἀδιάλειπτον εὐχὴν ἡ πλουτήσασα·
χαῖρε, θείοις ὕμνοις ἀεὶ ἡ σχολάζουσα.
Χαῖρε, ὅτι ᾠκοδόμησας τοῦ Κυρίου τοὺς ναούς·
χαῖρε, ὅτι ἀναθήμασι κατεπλούτησας αὐτούς.
Χαῖρε, πάντας ἀνθρώπους ἀεὶ εὐεργετοῦσα·
χαῖρε, τὴν οἰκουμένην εὐποιΐας πληροῦσα.
Χαῖρε, σὲ γὰρ Ἄγγελοι ὕμνησαν·
χαῖρε, σὲ γὰρ οἱ δαίμονες ἔφριξαν.
Χαῖρε, Θεοῦ ἡ τερπνὴ ὑμνωδία·
χαῖρε, βροτῶν ὁδηγὲ σωτηρίας.
Χαῖρε, ἄνασσα πάντιμε.
Πᾶσαν τὴν οἰκουμένην περιέλαβεν ὄντως, τῶν σῶν κατορθωμάτων ὁ φθόγγος. Διὰ τοῦτο παρὰ πάσης πνοῆς, ἀνυμνεῖται Ἑλένη τὸν σὸν ὄνομα, καὶ πᾶσα γλῶσσα μέλπουσα, βοᾷ τῷ Κτίστῃ τῶν ἁπάντων·
Ἀλληλούϊα.
Ῥήτορας πολυφθόγγους, ἐξιστᾷ Κωνσταντῖνε, τῶν σῶν κατορθωμάτων τὸ πλῆθος, εἰς τὴν οἰκουμένην πᾶσαν καὶ γάρ, ὁ σὸς φθόγγος, ὡς ἔφη Δαβὶδ ἔφθασε. Διὸ σὲ μεγαλύνομεν, βοῶντες χαρμοσύνως ταῦτα·
Χαῖρε, τὸ θέαμα τῶν Ἀγγέλων·
χαῖρε, ἡ ἔκπληξις τῶν ἀνθρώπων.
Χαῖρε, οὗ τὸ κλέος ἐν γῇ περιάδεται·
χαῖρε, οὗ τὸ ὄνομα ἀπαύστως θαυμάζεται.
Χαῖρε, γίγας ὁ ὑψίδρομος, ὁ τὸν πόλον ἐκμετρῶν·
χαῖρε, ἄτλας ὁ παγκόσμιος, ὁ τὴν γῆν περιπατῶν.
Χαῖρε, παντὸς τοῦ κόσμου τὸ περίδοξον εὖχος·
χαῖρε, πάντων ἀνάκτων περιλάλητον ἄνθος.
Χαῖρε, ἀστὴρ τοῦ πόλου λαμπρότατε·
χαῖρε, φωστὴρ τοῦ κόσμου φαεινότατε.
Χαῖρε, δι’ οὗ ἐλαμπρύνθη ἡ κτίσις·
χαῖρε, παρ’ οὗ ἐδοξάσθη ὁ Κτίστης.
Χαῖρε, ἄναξ ἀοίδιμε.
Σῶσαι πάντα τὸν κόσμον, τοῦ Σταυροῦ τῇ δυνάμει, ὁ Κύριος τῆς δόξης παμμάκαρ. Τὸν ξύλον τοῦ Σταυροῦ διὰ σοῦ, καὶ τὸν τάφον φανεροῖ τὸν ζωήῤῥυτον, ὃν προσκυνοῦντες ἅπαντες, ἀναβοῶμεν ἀσιγήτως·
Ἀλληλούϊα.
Τάγματα τῶν Ἀγγέλων, Προφητῶν, Ἀποστόλων, Μαρτύρων καὶ Ἁγίων ἁπάντων, ὑπεδέξαντό σε ἐν χαρᾷ, ἀπὸ γῆς πρὸς τὸν οὐρανὸν βαίνουσαν. Μεθ’ ὧν Ἑλένη πρέσβευε, ὅπως σωθῶμεν οἱ βοῶντες·
Χαῖρε, πρὸς Κύριον μεταστᾶσα·
χαῖρε, Αὐτῷ ἀεὶ παρεστῶσα.
Χαῖρε, Προφητῶν ἐν μοναῖς προσφοιτήσασα·
χαῖρε, Ἀποστόλων ἐν σκηναῖς κατοικήσασα.
Χαῖρε, ἐν τῇ κλήρῳ πέλουσα τῶν Ἁγίων ἐν φωτί·
χαῖρε, ἐν χαρᾷ ἡ πρεσβεύουσα, τῇ Τριάδι τῇ σεπτῇ.
Χαῖρε, θαυματουργίας χάριν κοσμησαμένη·
χαῖρε, τοῖς σὲ καλοῦσιν ἅμα παρισταμένη.
Χαῖρε, σὲ γὰρ προστάτην κεκτήμεθα·
χαῖρε, σὲ γὰρ φρουρὸν προβαλλόμεθα.
Χαῖρε, δεινὸν ἐκ θανάτου λυτροῦσα·
χαῖρε, ἡμᾶς ἐν τῇ κτίσει φρουροῦσα.
Χαῖρε, ἄνασσα πάντιμε.
Ὕμνοις ἐξ ὕμνων πάντες, πρὸς τὸν Κτίστην χοροῦσαν, προέπεμπον ἐκ γῆς μακαρία. Πατριάρχαι, Ἱερεῖς, Κριταί, σὺν τῷ θεοστέπτῳ σου βλαστῷ Δέσποινα, ἐν φόβῳ λιτανεύοντες, καὶ μελῳδοῦντες τῷ Κυρίῳ·
Ἀλληλούϊα.
Φωτόδοτον λαμπάδα, οἷα παντὶ τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τῆς εὐσεβείας ἁπλοῦσαν, τὴν ἁγίαν σου μνήμην ἡμεῖς, Κωνσταντῖνε χριστοφόρε γεραίρομεν, ἐν ᾗ ἡμῶν μνημόνευε τῶν σὲ φιλούντων καὶ βοώντων·
Χαῖρε, τοῦ κόσμου τὸ φῶς τὸ θεῖον·
χαῖρε, ἅλας πάντας ἡδύνον.
Χαῖρε, τῷ ἀδύτῳ φωτὶ παριστάμενος·
χαῖρε, τῆς Τριάδος τῇ αἴγλῃ τερπόμενος·
Χαῖρε, ἄπλετον κεκτημένος πρὸς Θεὸν παῤῥησίαν·
χαῖρε, φίλος γνήσιος παρεστὼς πρὸς τὸν Χριστόν.
Χαῖρε, θαυμάτων χάριν ἐκ Θεοῦ ὁ πλουτήσας·
χαῖρε, κρήνην χαρίτων τὴν σὴν λάρνακα δείξας.
Χαῖρε, δι’ οὗ τῷ Θεῷ οἰκειούμεθα·
χαῖρε, παρ’ οὗ δεινῶν ἐκλυτρούμεθα.
Χαῖρε, φρουρῶν καὶ ἐν ὥρᾳ θανάτου·
χαῖρε, λυτρῶν κρίσεως ἀδεκάστου.
Χαῖρε, ἄναξ ἀοίδιμε.
Χαίρων μετέστης μάκαρ, πρὸς Χριστὸν Κωνσταντῖνε, τοῦ βίου ἐκχωρῶν ἐν εἰρήνῃ. Λάρνακι μὲν τὸ σῶμα λιπῶν, ἐν χερσὶ δὲ Θεοῦ τὴν ψυχὴν θέμενος, τὴν θείαν καὶ ὁλόφωτον μετὰ Ἀγγέλων ἀναμέλπων·
Ἀλληλούϊα.
Ψάλλων Δαβὶδ ὁ μέγας, εὐφροσύνην προλέγει, τὴν σὴν ὦ θαυμασία Ἑλένη, μητέρα ἐπὶ τέκνῳ ἀεί, εὐφραινομένην διηνεκῶς ἔφησε. Καὶ νῦν ἡμεῖς οἱ δοῦλοί σου, ἐν εὐφροσύνῃ σοῦ βοῶμεν·
Χαῖρε, Θεῷ ἡ νῦν παρεστῶσα·
χαῖρε, ἡ δόξης Αὐτοῦ τρυφῶσα.
Χαῖρε, τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ συνυπάρχουσα·
χαῖρε, τῷ υἱῷ σου ἀεὶ συγχαίρουσα.
Χαῖρε, δόξης ἀπολαύουσα καὶ ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ·
χαῖρε, ἡ συμβασιλεύουσα εἰς αἰῶνας μετ’ Αὐτοῦ.
Χαῖρε, παντὸς τοῦ κόσμου ἡ κοινὴ μεσιτεία·
χαῖρε, τῶν σὲ τιμώντων ἡ θερμὴ προστασία.
Χαῖρε, ἐλπὶς καὶ βοήθεια·
χαῖρε, ἰσχὺς ὁμοῦ καὶ κραταίωμα.
Χαῖρε, ναοῦ τοῦ κλεινοῦ σου προστάτις·
χαῖρε, ἡμῶν τῶν τιμώντων σε ῥύστης.
Χαῖρε, ἄνασσα πάντιμε.
Ὢ ξυνωρὶς ἁγία, Κωνσταντῖνε Ἑλένη, ἀνάκτων χριστωνύμων τὸ κλέος (γ΄), δεξαμένη τὸν πόθον ἡμῶν οἰκειωθῆναι ἡμᾶς, Θεῷ πρέσβευε συνωνυμοῦντας φύλαττε καὶ πάντας τοὺς πιστῶς βοῶντας·
Ἀλληλούϊα.
One morning, a lady, who was quite irate got into my taxi. She was mumbling to herself and cursing the previous taxi driver who forced her out of the vehicle. The poor thing was literally trembling, and in her confusion she even forgot to say good morning.
I asked her, “What’s the matter mam?”
“What’s the matter? I just took a cab from Delphi and asked the driver to take me to the AHEPA Hospital. After I sat down, we hardly traveled a block down the road when he suddenly stopped and told me, “I cannot take you; get out and take another taxi.” When I asked him for an explanation, he gave me a thousand excuses.
“Please” I said, “it is hard to find a taxi at this time, and it is very urgent. I have my mother sick at the AHEPA.” “No,” he told me. “I cannot take you. I have my reasons.”
“We argued for a while, and then he forced me to get out, so here I am? He did all he could to stress me out first thing in the morning, but I am not done with him yet! I recorded his license number and he will see me in court. When my attorney is done with him, I promise you that he will never forget me as long as he lives.
“Do whatever God enlightens you to do. After a few minutes and when she seemed to calm down a bit I said, “Now if you don’t mind I would like to take a moment of your time to offer you my humble opinion and I promise to be brief”.
“I will listen to you, as long as you don’t try to justify him.”
“No. But please hear me out, I think it is worth the trouble.”
“I’m still very upset, but I will listen to you."
“One thing I try to do every morning before I venture out in my field of work is that I kneel and ask God to grant me the virtue of patience and forbearance. This is necessary for everyone of course, but especially for cab drivers, since we have to deal with so with so many different types of people. So, in the morning at the start of my day’s work, the first customer who enters the cab typically, makes my life unbearable. He begins grumbling, treating me unjustly, accusing me and insulting me for no reason at all. Instinctively, I soon find myself becoming angry, enraged, and ready to explode. At that very moment however, I hear Christ mystically telling me, “Hey, Thanasi, why are you so upset? Didn’t you ask me this morning to grant you forbearance? So here, I allowed this customer to enter into your taxi to serve as your spiritual mirror. Thanks to him you have a full diagnosis of your inner state, and the type of serpents that reside there, my Thanasi. These creepy things [passions] don’t go away with sweet talk and praises, but by patiently enduring hardships, afflictions and insults.
Based on this, the miserable customer who entered my taxi this morning became my best benefactor. Without realizing it, he did the greatest service to me. He brought my old evil and deeply rooted passions to the surface. For this reason, I must not forget to sincerely thank God during my evening prayer and tell him, “My God, I thank you for this man because without meaning to, he acted as a spiritual mirror to help me see the filth that harbors inside me.
It would be nice if you and I could go the nearest grocery store and order ten pounds of love, fifteen pounds of humility, and forty pounds of patience. Unfortunately, these virtues are not available at stores or on Amazon or e-bay. If they were, I would be the first one to purchase them. All these virtues are fruits of the Holy Spirit. They are gained through experiential knowledge; the more a person humbles himself, the more he or she draws the grace of God. All of us are eager for our prayers to be heard by God, when it comes to the healing and well- being of our relatives. However, we usually forget to pray for the well being of our enemies. How can our prayer ascend to heaven when it is lacking the wings of forgiveness and love?” Suddenly, my friends, I heard a noise in the back seat. The lady had just ripped up the paper with the number of my fellow taxi driver. With lips trembling with emotion and tears on her cheeks she asked me, “Do you know what the strange thing is, Mr. Thanasi?
“What?”
“I am a teacher of theology.”
Throughout my career, I have given thousands of hours of religious lessons, but today, I received the most beautiful lesson ever. This is a lesson that I have never given to my students.[1] What a shame! Thank you.”
“Not me, thank God my dear, but, now that we have arrived, I want to ask you for a small favor.”
“Whatever you want, Mr. Thanasi, whatever you want.”
“Before you go to see your mother, as you enter the hospital, at your left hand you will find the hospital chapel.”
“Yes, I know it, I go frequently.”
“Go, and please light a little candle, not for me, nor for your mother, but for the taxi driver who kicked you out. He was the reason we met today. Furthermore, this is what we should do as Orthodox Christians and no one knows this better than you theologians.” With eyes wet with emotion and a trembling voice she told me, “I will do it, Mr. Thanasi. I promise you that I will do it. I thank you from the bottom of my heart because today turned out to be one of the most beautiful days of my life.” She closed the door and left for the hospital. I also rejoiced because she seemed to be quite comforted. “Do you see, my friends, how beautiful life can be? Whenever people mistreat us, instead of taking them to an attorney, let us take them to Christ!
Translator Father N.P.
Editor CZ
Assistant Editor AK
[1] In the country of Greece, Christian education is part of the public school curriculum up to the High School level, taught by lay academic theologians and occasionally by priests.
Ποια στάση να κρατάμε στην εκκλησία; Πρέπει να στεκόμαστε με ένταση και αυτοσυγκέντρωση. Να έχουμε ένταση, δηλαδή μεγάλη προσοχή, ώστε να μην διαχέεται ο νους μας με επιφανειακά πράγματα και αλλότριες σκέψεις.
Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
And when the king came in to see the guests, he saw there a man which had not on a wedding garment. (Matt. 22:11)
What is meant, brethren, by this wedding garment? It cannot signify either baptism or faith, because who can enter this marriage feast without baptism or without faith? Because undoubtedly the mere fact of not believing excludes one from the Church. So what can we understand by this wedding garment but charity? We must suppose then, that this man enters without a wedding garment who is a member of our Holy Church by reason of his faith, but who lacks charity. It is so called with good reason because our Maker wore it when He came as a bridegroom to unite Himself to the Church. There was no other means than God's love by which the Only-begotten could unite the souls of the elect with Himself. This is why John tells us: God so loved the world, that He gave His only-begotten Son (John 3:16). He who came to men for love's sake, calls this love the wedding garment. All of you, then, who are members of the Church and believe in God have indeed come to the marriage, but you are without a wedding garment if you discard the cloak of charity. If any of you is invited to an earthly wedding, he changes his dress so that he may show the groom and bride his participation in their joy; he would be ashamed to appear shabbily dressed among the guests and merry-makers. We assist at God's marriage feast and nevertheless, we are loath to undergo a change of heart. The angels rejoice when they see God's chosen ones admitted into heaven. How do we visualize this spiritual banquet, those of us who lack that festive garment which is the only one that gives us beauty in God's sight?
We must remember that, as a cloth is woven between two wooden frames, one above and the other below, thus also charity is founded on two precepts: the love of God and the love of our neighbor. For it is written: Thou shalt love the Lord thy God with thy whole heart and with thy whole soul and with thy whole mind and with thy whole strength ... and thy neighbor as thyself (Mark 12:30). It is worth noting here that a limit and measure is set to the love of our neighbor , as we read: Thou shalt love thy neighbor as thyself. The love of God, however, is marked by no limit, as we are told: Thou shalt love the Lord thy God with thy whole heart, and with thy whole soul and with thy whole mind and with thy whole strength. We are not told, then, how much we must love, but the manner in which we must do so: with everything we have. For only he truly loves God who does not think of himself. It is necessary to observe these two precepts of charity if we desire to be found wearing the wedding garment. This is what the prophet Ezekiel means when he tells us that the front of the gate of the city built on a mountain measures two cubits (Ezek. 40:9); for undoubtedly we cannot enter the heavenly city if in this church, which is called the gate because it is outside that city, we have no love for God or man. As we see also in the book of Exodus that it is prescribed that the curtains destined for the tabernacle should be dyed twice in scarlet coloring (Ex. 26:1). You, my brethren, you are the curtains of the tabernacle, veiling by virtue of your faith the heavenly mysteries in your hearts. But the curtains of the tabernacle must be twice dyed in scarlet. That is a color like fire. And what is charity, if it is not fire? But this charity must be twice dyed, that is, steeped in the love of God and in the love of our neighbor. The man who loves God so that his contemplation leads him to forget his neighbor has indeed the color of scarlet, but not twice dyed. Again, he who loves his neighbor, but whose love leads him to forget God, has the color of scarlet but with a single dye. In order that your charity may be steeped in both, you must be inflamed with love of God and of your neighbor, so that compassion for your fellow-man does not induce you to abandon contemplation of God, nor an excessive desire for that contemplation make you cast aside all pity. So, every man who lives among other men should seek God, the object of his longings, but in such a fashion as not to abandon his neighbor; and he should help his neighbor in such a way that it will never check his progress towards God to Whom he speeds.
We know that the love which we owe to our neighbor is sub-divided into two precepts, as we read in Scripture: See thou never do to another what thou wouldst hate to have done to thee by another (Tob. 4:16), and Christ tells us: As you would that men should do to you, do you also to them (Matt. 7:12). If we act towards our neighbor as we should like him to act towards us, and avoid doing to others what would be displeasing to us ourselves, then we observe the law of charity. But no one should think that he observes this law merely because he loves his neighbor; he must examine first the motive behind his love. For he who loves others, but not for God's sake, has not charity, even though he may think he has. True charity lies in loving our friend with and in God, and our enemy for God's sake. He loves for God's sake, who loves even those by whom he is not loved. Charity is usually proved only by the opposing trial of hatred. So that our Lord says, Love your enemies. Do good to them that hate you (Luke 6:27). The man who loves his avowed enemies is following this command. Great and sublime are these precepts and often hard to obey; nevertheless they constitute the wedding garment. And that man who is without it has good grounds to fear that the king, at his coming, will cast him out. For we are told: The king went in to see the guests; and he saw there a man who had not on a wedding garment. It is we, brethren, who attend the marriage of the Word: who believe in the Church, are nourished by the Scriptures, and rejoice in the union of God with the Church. I would have you consider very carefully whether you attend the feast in the wedding garment. Weigh your actions in your heart one by one: whether you foster hatred of anyone, whether you envy the good fortune of others or through malice seek to injure them.
See the king entering the feast, see how he scrutinizes the disposition of our heart. To that man whom he finds stripped of charity, he says in rapid anger: "Friend, how camest thou in hither not having on a wedding garment?" It is striking, dearly beloved, that he calls this man "friend" at the same time as he reproves him, as if his real meaning were: Friend and no friend; friend by faith and no friend by his actions. But he was silent, since - with what pain we must say it - in that final judgment no word of excuse can help us, for he who accuses us outwardly is also he who accuses the soul's interior depths, who is a witness of our conscience. And yet we cannot forget that, if anyone has this garment of virtue, although not perfectly woven, he should not despair of obtaining the forgiveness of this merciful king when he comes, since he himself gives us this hope when he says through the Psalmist, Thine eyes did see my imperfect being, and in thy book all shall be written (Ps. 138:16). We have said these words for the consolation of those who have charity, although weak. We must speak now of those who lack it altogether. The Gospel continues:
Then the king said to the waiters: Bind him hand and foot ... and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. That rigorous sentence will bind the hands and feet of those who do not restrain themselves now from wicked actions by amending their life. In other words, suffering will bind hereafter those whom guilt binds here. The feet which refuse to visit the sick, the hands which refuse to help the needy, are now voluntarily unbound to any good works. Therefore the willing slave of vice here upon earth will hereafter be the unwilling prisoner of endless torments. It is apt to say that he is cast into the outer darkness. Interior darkness is the blindness of the heart, while the outer darkness belongs to the everlasting night of damnation. That man is damned, then, who is banished into outer, not interior, darkness for he is expelled against his will into the night of condemnation who, in this life, fell willingly into blindness of heart. It is said that there will be weeping and gnashing of teeth; the teeth of those who satiated themselves in their intemperance on earth will be set on edge in hell; their eyes will weep because in life they satisfied them with the sight of unlawful things In this way, each member will suffer a particular torment as here it was used for the satisfaction of a particular vice.
But now that one man has been expelled, one who represents all the various types of evil, a general warning to all is given: Many are called, but few are chosen. This is indeed a terrible sentence, my dear brethren. Consider that all of us have been called, by faith, to the marriage of the Heavenly King. We all believe and confess the mystery of His Incarnation, sharing in the banquet of the divine Word. But at a future date the King of Judgment is to come. We know that we have been called; we do not know whether we have been chosen. It is all the more necessary, therefore, that we abase ourselves with humility, since we have not this certainty. There are some who never tried to do good; there are others who, although they began once, failed to persevere.We see one man pass nearly all his life in wickedness, but as he nears its end he returns to God by repentance and true penance. Another may seem to live the life of a saint, but end his days by falling into error and malice. One begins well and ends better; another plunges into evil from an early age and goes from bad to worse throughout his days. Each man, then, must live in fear, for he does not know what is to come, since we must never forget, but rather often repeat and meditate on the words: Many are called but few are chosen.
An excerpt from Parables of the Gospel by Saint Gregory the Great, Nora Burke, trans., Scepter Publishers, Dublin, 1960.
Ποτέ ο διάβολος δεν αρχίζει τη μάχη από τα μεγάλα και σοβαρά αμαρτήματα. Προτιμά να αγωνιστεί για να πείσει τον άνθρωπο να κάνει μία μικρή παράβαση σε ένα μικρό σφάλμα. Εδώ έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Ευκολότερα κανείς προχωρεί σε μία μικρή υποχώρηση. Έτσι αρχίζει το ξήλωμα και ο κατήφορος. Το μικρό οδηγεί στο μεγαλύτερο. Και σιγά-σιγά φθάνει ο άνθρωπος στην έσχατη αθλιότητα. Γιατί; Γιατί δεν πρόσεξε στο πρώτο ολίσθημα.
Ο Ιούδας δεν έγινε μονομιάς προδότης. Άρχισε με την κλοπή ενός μικροποσού. Προχώρησε σε μεγαλύτερο. Έγινε δέσμιος της φυλαργυρίας. Οδηγήθηκε στην προδοσία του Διδασκάλου Του. Πάντοτε η αρχή των πιο μεγάλων κακών γίνεται με τρόπο ανεπαίσθητο. Οι μεγάλοι διαρρήκτες ξεκίνησαν κλέβοντας ένα αυγό. Και οι μεγάλοι απατεώνες άρχισαν τη δράση τους από μερικά αθώα ψέματα.
Πράγματι αυτά που φαίνονται μικρά και ασήμαντα είναι τα πιο επικίνδυνα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας γι΄αυτό το θέμα έλεγε ότι ακριβώς επειδή οι άνθρωποι νομίζουν μικρό το αμάρτημα για τούτο εκείνος λυπάται και ανησυχούσε περισσότερο.
Τέχνασμα φοβερό και επιτυχημένο του διαβόλου είναι να μας ωθεί σε νομιζόμενα μικροσφάλματα. Μία πρώτη υποχώρηση ζητά. Εάν του την παραχωρήσουμε, τότε εκείνος κάνει ένα είδος κατοχής στην ψυχή μας και υφαίνει τα δίχτυα της αιχμαλωσίας μας.
Μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια στον όλο μηχανισμό του αυτοκινήτου ο πίρος που συγκρατεί τον τροχό. Εάν όμως αυτός λείψει, ο τροχός θα φύγει και το δυστύχημα θα ακολουθήσει.
Από ένα καρφί χάθηκε κάποτε μία μάχη. Έλειπε ένα καρφί από το πέταλο του αλόγου που ίππευε ο στρατηγός. Κατά τη μάχη λόγω χαλαρότητος, έφυγε και το δεύτερο καρφί και το τρίτο. Έπειτα έφυγε όλο το πέταλο. Το άλογο, χωρίς πέταλο σκόνταψε, έπεσε, έριξε καταγής τον αναβάτη, τον σκότωσε. Το ακέφαλο στράτευμα ηττήθηκε.
Από το βιβλίο «Πόλεμος κατά του Σατανά», Μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου
πηγη
O how great was the fearlessness of the holy men and holy women! When we read about their lives, both shame and pride is awakened in us unwillingly - shame that we have lagged so far behind them and pride that they are of our Christian race. Neither sickness, nor prison, nor exile, nor suffering, nor humiliation, nor the sword, nor the abyss, nor fire, nor the gallows were able to shake the exalted peace of their souls, firmly attached to Christ, the Helmsman of the universe and human history.
When Emperor Julian apostasized from the Faith and began to make waste of Christianity throughout the entire empire, St. Athanasius the Great quietly spoke of him to the faithful: "The cloud will pass!". And indeed, that dark cloud quickly passed and Christianity lowered its roots even deeper and spread its branches all the more throughout the world. The weakened wickedness of Julian against Christ was ended after several passing years with Julian's cry: "O Nazarene, You have conquered!" O sons of God, why then should we be afraid of anything from which God our Father is not afraid?
St. Nikolai Velimirovich
Ο μικρούλης Ανάστασης γεννήθηκε εξήμισι μηνών! Χατηρικώς τον έβαλαν οι γιατροί σε θερμοκοιτίδα, μιας και ανέπνεε. Κατά τη γνώμη τους ήταν αδύνατο να ζήση. Και έτσι το μικρό πλασματάκι πάλευε μόνο του μεταξύ ζωής και θανάτου, χωρίς να του πολυδίνουν σημασία, μια και δεν υπήρχαν ελπίδες.
Μια ευσπλαγχνική χριστιανή νοσηλεύτρια όμως, το λυπόταν το φτωχό και σκέφθηκε να το βοηθήση με τα όπλα της πίστεως.
Είχε λοιπόν λαδάκι απ’ το καντηλάκι της Παναγιάς μας και πήγαινε και το άλειφε. Έτσι ο Αναστάσης μπήκε κι αυτός κάτω από την προστατευτική Σκέπη της Θεομήτορος και το μισοπεθαμένο αγοράκι σε λίγο καιρό, νικώντας όλες τις προβλέψεις των γιατρών, ζωντάνεψε, δυνάμωσε και πραγματικά αναστήθηκε.
Οι γιατροί απόρησαν. Δεν ήξεραν που να αποδώσουν το γεγονός. Η πιστή όμως και γεμάτη καλωσύνη νοσηλεύτρια ήξερε και μαζί της κι εμείς, που μας το διηγήθηκε με πολύ θαυμασμό για την ιαματική δύναμη που έχει το ευλογημένο λαδάκι της Παναγίας, όταν χρησιμοποιείται με πίστη.
Πηγή: Θεομητορικά θαύματα στην Ι.Μ.Παναγίας Βαρνάκοβας, Ιερά Μητρόπολις Φωκίδος, Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας, Δωρίδα 2011. Σελ. 86-87
The Church is the Body of Christ, and we are its members. The Apostle Paul teaches that each member must fulfill his duty for the good of all. This means that if we belong to the Church and follow Her statutes, we will continually strengthen our spiritual ties in Christ. This will come about through the Church's prayers, Mysteries, services and mutual fellowship.
Chief meaning in the Church is given to the Mysteries, and for this reason we will examine their effects.
The Mystery of Baptism – Through this Mystery of renewal, the Church unites the infant to a new life in Christ. It would seem that this Mystery has meaning only for the one being baptized, but if we consider the godparents, we will perceive a greater meaning in this sacrament. The godfather and godmother are drawn by the Church to participate in the Christian upbringing of the child, and thereby enter into new ties with the family of the baptized. After this, the Church considers them to be spiritual relatives of the family of the baptized and therefore forbids inter-marriage between them. Thus, with each new baptism, the foundation of the Church, the family, is strengthened. Even if not all godparents fully acknowledge their obligations, yet around every baptismal font new spiritual ties spring up between members of the Church.
The Mystery of Communion – From the very earliest times of Christianity, this Mystery was looked upon as a means of maintaining spiritual ties between members of the Church. The Savior said: "He who eats My flesh and drinks My Blood abides in Me and I in him" (Jn. 6:56). The essence of this mystical unity is difficult to grasp, but leaves no doubt that all the faithful, through Holy Communion, enter into spiritual brotherhood through Jesus Christ. And when we say "brother-in-Christ" or write in a letter "with love in Christ," then we witness thereby to our spiritual kinship with other members of the Church. Such a spiritual tie between us goes far beyond all other human relationships, for it has an eternal, unsurpassable meaning. Therefore, the greater the number of the faithful that receive Holy Communion in a parish, and the more often they approach the Holy Chalice, the more the bonds of Christian love between them will be strengthened thereby.
The Mystery of Marriage – By this Mystery the Church creates a family, a new cell of the faithful. In essence, a sort of spiritual miracle is performed in this Mystery: from two previously separate persons, the Church fashions the new ties of relationship between husband and wife. And in the Rite of Matrimony the priest prays for them: "O Eternal God, Who hast brought into unity them that were sundered, and hast ordained for them an indissoluble union of love, do Thou Thyself bless these, Thy servants, guiding them unto every good work."
Although this "union of love" includes the physical unity, its chief sense is the spiritual union, after the model of Christ and His Church. And that there should always be of necessity mutual spiritual understanding between the groom and the bride in a Christian marriage, we have a direct indication in the following passage in the epistles of the Apostle Paul: "Have we not power to eat and drink? Hae we not power to lead about a sister, wife, as well as other apostles and brethren of the Lord and Cephas?" (I Cor. 9:5).
This shows us that true Christian marriage can take place only between the faithful. In choosing for himself a partner for life, the groom must, above all, find for himself a "sister-in-Christ," and the bride a "brother-in-Christ," after which the Church unites them in the bonds of marriage for their whole life. This is the reason why the Church considers marriages with persons of different confessions undesirable, and still more so, with unbelievers. Such marriages, as it were, remain outside the general life of the Church and cannot be stable. Only a common faith can be a true foundation for marriage; and everything else will follow.
The Mystery of Confession – In this Mystery new spiritual ties also appear between penitent and confessor. Here the confessor, appointed by the Church, becomes a spiritual father and takes upon himself care of his spiritual children. Thus, it is so important to have as one's spiritual father not just any priest, but a regular guide, as is done in monasteries. It is possible for laypeople to have such a regular confessor in the form of an elder to whom one commits oneself for his whole life. Thus, the Mystery of confession maintains the deep spiritual relationships between the clergy and the laity. But the spiritual father has a particularly great meaning for monastics, when they completely renounce the world and commit themselves to a spiritual father, who takes the place of their father and mother.
Such is the meaning of the Holy Mysteries in the creation of spiritual ties within the Church, on the foundation of Christian love. They sustain the faith of members of the Church and strengthen their Christian life, both family and personal. In such conditions there cannot be the type of loneliness and neglect among Christians which is presently observed among people lacking any sort of spiritual bonds. Such unbelieving people marry and beget children, but all this has a casual and temporary character. Their marriages fall apart, their children are neglected and perish, both physically and spiritually. Even their family relationships are based not so much on love as on greedy calculation, in order to receive help, protection or an inheritance, and so as not to be left alone in their old age. And how many suicides are there today, that arise chiefly because of unbelief and the loneliness bound up with it?
From Orthodox Life, Vol. 28, No. 3 (May-June 1978), pages 20-31. Translated by the Reverend Andrei Alexiev, pastor of St. Vladimir's Church, Houston, Texas, from: Orthodox Russia, 1976, No. 13 (1/14 July), pp. 8-13. This article was originally a lecture delivered by Fr. Sergei Shukin at Holy Trinity Orthodox Seminary.
source
Στάσις Α΄
Ἦχος πλ. α΄. Ἡ ζωή ἐν τάφω
Μακαρίζομεν σέ, Ὀρθοδόξων χοροί, Ἀναλήψεως Μονῆς τόν δομήτορα, ὀσιώτατε Γεώργιε, σοφέ.
Μακαρίζομεν σέ Πόντου θεῖε βλαστέ καί τῆς Δράμας ἀντιλῆπτορ, Γεώργιε, ἀσκητῶν νεολαμπῶν ὑπογραμμέ.
Καί τά ἑπόμενα φέροντα Ἀκροστιχίδα•
«Χαῖρε, Γεώργιε Ὅσιε»
Χαῖρε, Μάνδρας κτίτορ ἱερέ καί σεπτέ, Ἀναλήψεως ἐν Δράμα, Γεώργιε, νέον εὖχος θεοφόρων ἀσκητῶν.
Ἀντιλῆπτορ θεῖε Δραμινῶν εὐσεβῶν, μή ἐλλίπης ἐποπτεύων ἀείποτε τούς τιμώντας σέ, Γεώργιε σεπτέ.
Ἱερέων γέρας νεαυγῶν καί φωστήρ εὐσεβεῖς ἀνεδείχθης νεοφωτός, φίλε γνήσιε, Γεώργιε, Χριστοῦ.
Ραντισμῶ εὐχῶν σου ἁγιάζεις ἠμᾶς τoυς ὑμνοῦντας σέ ἐκθύμως, Γεώργιε, καί λειψάνων προσκυνοῦντάς σου σορόν.
Ἐκ νεότητός σου ἐπεθύμεις Χριστῷ ἑαυτόν ἀφιερῶσαι, Γεώργιε, ὁ λαβῶν καί στέφος ὁμολογητῶν.
Γεωργός ἐδείχθης τῆς ἀρούρης ψυχῶν Δραμινῶν πιστῶν, Γεώργιε, ἄριστος ὁ ἀόκνως σπείρων σπόρον τοῦ Χριστοῦ.
Ἐκ Ποντίων χώρας ρόδον, μάκαρ, φυέν ἄρτι, ηὔφρανας, Γεώργιε πάνσοφε, ἀρεταίς σου εὐσεβούντων τούς χορούς.
Ὡς χρηστοηθείας, ἀσιγήτου εὐχῆς καί συνέσεως ταμεῖον, Γεώργιε, σέ ὑμνοῦμεν αἵ χορεῖαι Δραμινῶν.
Ρεiθροις σῶν ἱδρώτων καί δακρύων στολήν τῆς ψυχῆς σου κατεκάλλυνας, Ὅσιε, θείου Πνεύματος, Γεώργιε, ἀκτίς.
Γῆθεν σούς ἰκέτας πρός νομάς οὐρανῶν, ἰκεσίαις σου, Γεώργιε, ἴθυνον, προσκυνοῦντάς σου λειψάνων τήν σορόν.
Ἴον μυροβόλον ἀρετῆς ἀκραιφνοῦς, εὐωδίασας ὀδμαίς σου, Γεώργιε, Ὀρθοδόξων Μακεδόνων τήν πληθύν.
Ἐφορῶν μή παύση οὐρανόθεν ἠμᾶς τούς προφέροντας, Γεώργιε, κλῆσίν σου εὐλαβῶς τήν παναγίαν καί σεπτήν.
Ὁ τοῦ Πόντου γόνος καί βλαστός εὐθαλής, ὤ Γεώργιε. τῆς Ἀργυρουπόλεως, ἰαμάτων χάριν εἴληφας πολλήν.
Σού λειψάνων θήκην προσκυνοῦντες πιστῶς τήν ἐκβλύζουσαν πιστοῖς τά ἰάματα ἀνυμνοῦμεν σέ, Γεώργιε, λαμπρῶς.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.
Τριαδικόν.
Ἴδε οὐρανόθεν, Παναγία Τριάς, τούς δοξάζοντας Σόν κράτος καί χάριν Σου πέμψον πάσι Γεωργίου ταῖς λιταῖς.
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Θεοτοκίον.
Εὐσπλαγχνίας βάθρον, συμπαθείας κρηπίς καί ἀγάπης, Θεoτόκε, θεμέλιον, οὐρανόθεν ἐπιστήριζε ἠμᾶς.
Καί αὔθις τόν πρῶτον
Μακαρίζομεν σέ, Ὀρθοδόξων χοροί, Ἀναλήψεως Μονῆς τόν δομήτορα, ὀσιώτατε Γεώργιε, σοφέ.
Στάσις Β΄
Ἦχος πλ. α΄. Ἄξιόν ἐστι
Ἄξιόν ἐστι μακαρίζειν σέ, τό νέον εὖχος Πόντου καί περιδοξον καύχημα Δράμας, Ὅσιε Γεώργιε, σοφέ.
Ἄξιόν ἐστι μακαρίζειν σέ, τοῦ Παρακλήτου πρόβολον, Γεώργιε Ὅσιε, Ἀναλήψεως δομήτορα Μονῆς.
Καί τά ἑπόμενα φέροντα Ἀκροστοιχίδα•
«Νέον Ποντίων εὖχος».
Νέε ἀσκητά, κατευθύντορ ἀπλανές πρός πόλον Δραμινῶν σπευδόντων σῆ χάριτι, χαῖρε. Ὅσιε Γεώργιε, σεπτέ.
Ἔκτυπον λαμπρόν θείας πίστεως, ὁμολογίας τῆς Χριστοῦ, Γεώργιε, κλήσεως καί ἀσκήσεως ἐδείχθης ἀκραιφνοῦς.
Ὅσιε Χριστοῦ, φίλε γνήσιε καί ποδηγέτα εὐσεβῶν, Γεώργιε, ἴθυνον τούς τιμώντας σέ πρός δόμους οὐρανῶν.
Νύκτα τῶν παθῶν τῷ φωτί ἀπήλασας εὐχῶν σου καί σκληραγωγίας, Γεώργιε, τῆς σαρκός σου, φωτοφόρε ἀσκητά.
Πόντου εὐθαλές καί νεόφυτον εὐῶδες ρόδον, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις, Γεώργιε, Μακεδόνων εὐωδίασας τήν γῆν.
Ὄλβε τιμαλφές Ἀναλήψεις Μονῆς ἐν Δράμα, τούς ἀσπαζομένους, Γεώργιε, Καθαγίαζε, λειψάνων σου σορόν.
Νέκρωσον ἠμῶν τά χαμαίζηλα σαρκίου πάθη, ὁ αὐτά νεκρώσας συντόνοις σου ἀγωνίσμασι, Γεώργιε σεπτέ.
Τείχoςααρραγες ἀγαθότητος, ὀρθοπραξίας καί ἀλκίμου ὤφθης φρονήματος, θείου Πνεύματος, Γεώργιε, πυξίς.
Ἴλεων ἠμίν τοῖς τιμῶσι σέ ἀξιοχρέως τόν Χριστόν ἀπέργασαι, Ὅσιε, Δραμινῶν τῆς Ἐκκλησίας θησαυρέ.
Ὤφθης νεαυγές Πόντου αὔγασμα καί μυροβόλον της Ἀργυρουπόλεως βλάστημα, παναοίδιμε Γεώργιε, σοφέ.
Νάρδον τό ἠδύ ἐγρηγόρσεως καί ἀπαθείας πεφηνῶς, Γεώργιε, ἤδυνας εὐωδία σου χορείας εὐσεβῶν.
Ἐπηξας Moνήν Ἀναλήψεως Χριστοῦ ἐν Δράμα, ἦνπερ ἐργαστήριον ἔδειξας, ὤ Γεώργιε, εὐχῆς καρδιακῆς.
Ὕμνοις καί ὠδαῖς καταστέφοντες σήν θείαν μνήμην σῶν λειψάνων θήκην, Γεώργιε, προσκυνοῦμεν, Δράμας θεῖε ἰατήρ.
Χαῖρε, ἀσκητά νέε, πίστεως καί εὐλαβείας σκήνωμα. Γεώργιε, κράζοντες ἐκδεχόμεθα ἐνθέρμους σου λιτᾶς.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.
Τριαδικόν.
Οἱ τῶν εὐσεβῶν Σέ δοξάζουσι χοροί ἀσμένως, σύν Πατρί καί Λόγω Παράκλητε, ὁμοούσιε καί συνθρόνε Τριάς.
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Θεοτοκίον.
Σκέπασον ἠμᾶς ἐν τή σκέπη σου, Θεογεννῆτορ, ἀρωγῆς θερμῆς καί προνοίας σου ὡς ἡ ὄρνις τά νοσσία ἑαυτῆς.
Καί αὔθις τόν πρῶτον
Ἄξιόν ἐστι μακαρίζειν σέ, τό νέον εὖχος Πόντου καί περιδοξον καύχημα Δράμας, Ὅσιε Γεώργιε, σοφέ.
Στάσις Γ΄
Ἦχος γ΄. Αἵ γενεαί πᾶσαι
Αἵ γενεαί πᾶσαι, Γεώργιε θεοφρον, τιμῶμεν σέ ἐκθύμως.
Αἵ γενεαί σέ πᾶσαι, Γεώργιε, τιμῶμεν, Ὁσίων νέον γέρας.
Καί τά ἑπόμενα φέρονται ἀκρoστιχίδα•
«Δραμινῶν ἀντιλῆπτορ. Χ.»
Διήνυσας τόν δρόμον τού σου παρόντος βίου, Γεώργιε ὁσίως.
Ρανίσι σου ἱδρώτων κατήρδευσας τήν χθόνα, Γεώργιε, τῆς Δράμας.
Ἀσκήσει σου συντόνω προσείλκυσας τήν χάριν, Γεώργιε, τήν θείαν.
Μή παύση ἐποπτεύων, Γεώργιε, τούς πίστει σέ ἀνυμνολογοῦντας.
Ἱκέτευε τόν Κτίστην ὑπέρ τῶν εὐφημούντων Γεώργιε, σούς πόνους.
Νικῆσαι τόν Βελίαρ ἀξίωσον ἰκέτας, Γεώργιε, θερμούς σου.
Ὡς ἴov σέ τοῦ Πόντου νεόφυτον τιμῶμεν, Γεώργιε. προθύμως.
Ναούς χρηστοηθείας, Γεώργιε. λιταίς σου τούς σούς ἰκέτας δεῖξον.
Ἀστείρευτος χειμάρρους, Γεώργιε, ἐδείχθη τῶν σῶν λειψάνων θήκη.
Νῦν δραμινῶν χορεῖαι, Γεώργιε, ὑμνούσι θαυμάτων σου τό πλῆθος.
Ταμεῖον ἰαμάτων, Γεώργιε, ὑπάρχεις καί ξένων παραδόξων.
Ἰάσεις ἀναβλύζει παντοδαπᾶς, ἡ θήκη πανσέπτων σου λειψάνων.
Λαμπάς ὁμολογίας φωτολαμπρός Κυρίου, Γεώργιε, ὑπάρχεις.
Ἠμεῖς ἐπιτελοῦντες, Γεώργιε, σήν μνήμην πληρούμεθα χαρίτων.
Ποντίων νέον εὖχος, Γεώργιε, μή παύση ὑπέρ ἠμῶν πρεσβεύων.
Τήν χάριν σου τήν θείαν, Γεώργιε, ζητοῦμεν οἱ μακαρίζοντες σέ.
Ὀφθεῖς τοῦ Παρακλήτου δοχεῖον, πάσι πέμψον, Γεώργιε, σήν χάριν.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.
Τριαδικόν.
Ροᾶς μου τῶν δακρύων μή ἀποποιήσης. Τριάς ὑπεραγία.
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Θεοτοκίον.
Χαρᾶς ἠμῶν τόν βίον ἔμπλησον, Παρθένε, σεμνή Θεογεννῆτορ.
Καί αὔθις τόν πρῶτον
Αἵ γενεαί πᾶσαι, Γεώργιε θεοφρον, τιμῶμεν σέ ἐκθύμως.
Δίστιχον
Γεώργιον ἐγκωμίοις κατέστεψε Παύλου ἐνθέρμω προτροπή Χαραλάμπης.
Kontakion 1
Having been chosen by the Heavenly King and glorified by Him, O holy hierarch, Father Ignaty, now celebrating thine all-honorable memory, we zealously pray to thee: guide us on the path of salvation; from enemies visible and invisible, from sorrows and sickness, rescue us who lovingly call to thee:
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Ikos 1
Archangels and Angels marvel at thy life, O holy hierarch Ignaty, how from a young age thou didst have great zeal for God, and how thou didst conduct thy life according to His commandments without wavering. Startled by thy prudence, with compunction we call out to thee:
Rejoice, having comforted thy sorrowful childless parents with thine own birth.
Rejoice, fine branch of an honorable family.
Rejoice, unceasing joy of thy guardian Angel.
Rejoice, having surprised thy parents and teachers by thy meekness and submissiveness.
Rejoice, having prepared thyself for monastic obedience from childhood.
Rejoice, having compelled thy youthful soul toward God.
Rejoice, having spent thine adolescence in prayer and Godly contemplation.
Rejoice, having been an example of prayer and obedience for thy younger brothers and sisters.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 2
Thy parents, observing thy great gifts, directed thee to the royal city to be trained for the future acceptance of a military commission. And thou, O chosen one of God, being young in years, yet old in understanding, whilst honoring all of these corruptible and transitory things, didst strive with heart and mind toward the Single Beauty and Indescribable Sweetness- the Lord Jesus Christ, singing to Him: Alleluia!
Ikos 2
Thou didst receive divine reason from thy beloved Savior Christ, O marvelous Ignaty, when, being yet a child, thou didst comprehend the hand of the Heavenly Creator and Fashioner in all the visible forms of this world. Wherefore, glorifying thee, we extol thee thus:
Rejoice, having contemplated the Invisible God in the visible appearances of nature.
Rejoice, having loved the quiet and solitude of the forest.
Rejoice, having had great zeal for God from thy childhood years.
Rejoice, having scorned everything beautiful and sweet of this world.
Rejoice, having received a heavenly reward from the Master.
Rejoice, having retained the Jesus prayer unceasingly on thy lips and in thy mind.
Rejoice, having shown perfect love for the Lord.
Rejoice, having borne thy beloved Jesus constantly within thy heart.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 3
Thou wast overshadowed by the power of the Highest, O most blessed father, when thou didst reject all that is considered good in this world, and according to the commandments of Christ the Savior, didst take up the cross, and follow Him without turning back, unceasingly singing in thy heart: Alleluia!
Ikos 3
Having had in thy soul the ardent desire to renounce the world and follow Christ, thou didst fear neither the anger of the Tsar, nor the interdictions of thine elders, and while still living in the world, thou didst adorn thyself with the monastic life. Wherefore, honoring thy manhood and love for the Sweetest Lord Jesus, we bless thee thus:
Rejoice, having shown adamantine hardness of soul in thy youth.
Rejoice, having desired the great treasure of weekly communion of the Holy Mysteries of Christ.
Rejoice, having now joined Christ in the heavens, for whom thou didst yearn while still on earth.
Rejoice, having irrigated the Godly seed, strewn on the good earth of thy heart, with thine abundant tears.
Rejoice, for although in the midst of worldly tares, thou didst bring forth the hundredfold fruit of virtues for the Lord.
Rejoice, zealous keeper of purity of soul and body.
Rejoice, wonderful adornment of chastity.
Rejoice, for thy handsome countenance bore witness to the beauty of thy soul.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 4
The storm of doubting thoughts did not sway thee, O blessed Ignaty, when, not being afraid of the anger of the Tsar, thou didst refuse a military commission, and taking upon thyself the yoke of Christ and scorning the world with its temptations, thou didst settle in the desert, and there, having acquired the desired peace of thy soul, thou didst sing aloud to God: Alleluia!
Ikos 4
When it was announced in thy homeland, all thy relatives were surprised, that thou, a youth adorned with beauty and gifts, didst withdraw to the desert, having despised the glory of this world and its sweetness. And an Angel in the heavens rejoiced exceedingly and glorified God, having snatched thee from the vain path of the world and having set thee on the narrow path of monastic life, leading to the Heavenly Kingdom. We, too, praising thy holy zeal for God, call to thee:
Rejoice, having preferred the calling of a soldier of the Heavenly King to that of an earthly king.
Rejoice, having fiercely taken up arms against temptations approaching from the world, the flesh, and the devil.
Rejoice, having defeated all the machinations of the enemy with the weapon of God, the Cross of Christ.
Rejoice, having been vested with the armor of righteousness.
Rejoice, having donned the helmet of salvation.
Rejoice, having loved the spiritual sword, the word of God, more than any weaponry of mankind.
Rejoice, having guarded thyself from the arrows of the evil one with the shield of faith.
Rejoice, having received the angelic rank of ineffable blessedness in the heavens.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 5
Thou wast like unto a star, moved by the providence of God, O most reverend Ignaty, when thou didst present thyself to the abbot of a poor and remote monastery, requesting to be received into the ranks of the brethren. And the Abbot, having examined thee, saying nothing in opposition, blessed thee at the outset of thy monastic path. And thou, having attained the realization of thy life-long hopes, and having given thanks, in compunction didst glorify God thy Benefactor: Alleluia!
Ikos 5
All the brothers of the monastery were surprised, witnessing thy great zeal in the fulfillment of obedience, by which thy spiritual father tested thy humility. And, we, honoring thy podvigs and labors, which thou didst take up in thy youth voluntarily for Christ’s sake, cry to thee with compunction:
Rejoice, having lifted thy cross upon thy shoulders and having followed Christ.
Rejoice, having voluntarily selected the narrow and sorrowful path of monastic life.
Rejoice, having never turned back.
Rejoice, having overcome the spirit of pride with thy humility.
Rejoice, not having buried thy talent in the earth.
Rejoice, having used it for the glory of God and for the salvation of the souls of men.
Rejoice, having revived many souls, soiled in sins, with thy divinely wise writings.
Rejoice, having heard the sweet voice of the Heavenly Husbandman: "Good and faithful servant, enter into the joy of thy Lord".
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 6
By humility, fasting, and, most of all, unceasing prayer, thou didst fiercely take up arms against the fleshly passions, O holy hierarch, until thou didst subjugate the flesh to thy spirit, wherefore thou dost now appear with the choirs of Angels before the Throne of the Most Holy Trinity, continually praising God: Alleluia!
Ikos 6
The Grace of God within thee shone abundantly, when, having accepted the angelic rank, thou wast soon honored with the dignity of the priesthood. And thy spirit, having been accepted into the embrace of the Father that was opened to thee, tasted unutterable blessings. And when the Lord selected thee to be the abbot of the monastery of Pelshemsk, day and night thou didst weep over thy spiritual sheep, entrusted to thee by God, so that not a single one of them would perish for the sake of thy negligence. Rejoicing over this Divine providence, we call to thee:
Rejoice, having beheld the consummation of thy hopes in the acceptance of the angelic rank.
Rejoice, having imitated Hieromartyr Ignatius the God-bearer, thy heavenly protector.
Rejoice, having borne the Lord Jesus Christ in thy heart constantly, as he did.
Rejoice, having received the dignity of the priesthood as a great gift of God.
Rejoice, having been the namesake of fire, and having enflamed others with the fire of faith and love toward God and neighbor.
Rejoice, having offered the Bloodless Sacrifice with great reverence and fear.
Rejoice, having reverently honored the Most Undefiled Mother of Christ our God as the Most Pure, Holy Dwelling-Place and Treasury of God’s Glory.
Rejoice, having raised the well-adorned temple named for her, the Merciful Gatekeeper, in the habitation.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 7
The Lord Who loves mankind, not wanting to cover a holy lamp of thy virtues, but rather to illumine all, that all men should glorify the Heavenly Father, seeing thee, led thee out from the desert dwelling for laborious obedience. Marveling at this providence by God, with compunction we call out: Alleluia!
Ikos 7
The Lord gave thee to the new monastery of the venerable Sergius near the royal city, as the superior and good shepherd, tirelessly caring for thy spiritual flock and being an ardent advocate for the beauty of the habitation. Wherefore thy brotherhood glorifies thee, calling out:
Rejoice having imitated the Heavenly Protector of thy habitation, the venerable Sergius, abbot of Radonezh.
Rejoice, having beautified it with marvelous churches and buildings.
Rejoice, having led thy children as a loving father along the path of salvation to the Heavenly Kingdom.
Rejoice, having accepted those thirsting to start the monastic path into the habitation with love.
Rejoice, having led guilty monks to tearful repentance with thine admonitions.
Rejoice, having given to all brothers an example of monastic podvigs by thy disposition and life as a good pastor.
Rejoice, having been prepared to sacrifice thine own soul for their salvation.
Rejoice, glory and praise of monastics.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 8
Thou wast a newcomer and wanderer on earth, O holy hierarch, as other men. However, from thy youth, the Lord chose thee, as His God-pleaser; for with thy life and God-inspired writings thou didst serve the Lord diligently. And we send up praise to God thy Benefactor, crying out to Him: Alleluia!
Ikos 8
Having perfected all of the virtues, thou wast truly an angel in the flesh, O holy hierarch Ignaty, receiving with love all who fled to thee, consoling their sorrows, directing them to the path of repentance, and teaching them constant prayer and heartfelt tears. Wherefore both the rich and poor, the noble and common people, thy spiritual offspring, call to thee:
Rejoice, O new Chrysostom, having led many lost souls on the path of repentance to God with thy many fiery words.
Rejoice, having enlightened the souls and hearts of all those who honor thee, with thy writings.
Rejoice, having directed to pray for one’s enemies.
Rejoice, having prayed for thine own enemies with warm love.
Rejoice, having taught us to recognize the scourge of God toward our correction in those who attack.
Rejoice, having presented the tears of Ezekiel and purification of Manasseh to the spiritual eyes of the repentant.
Rejoice, having depicted the podvigs and labors of the ancient ascetics in thy divinely wise works.
Rejoice, having imitated them in thy life completely.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 9
The entire angelic army and choir of holy hierarchs marveled, beholding thee, the new God-pleaser, beaming with great labors and podvigs. And we, blessing thee, cry out to God who glorified thee: Alleluia!
Ikos 9
Thou didst depart unto a new laborious obedience at a remote region of our fatherland, O holy hierarch Ignaty, when the archiepiscopal staff from the Pre-eternal Archbishop, our Lord Jesus Christ, was entrusted to thee by the Archpastor of the royal city in the Kazan cathedral of the Heavenly Queen. Understanding in this the will of God- that the Gospel of His Kingdom should be preached in a foreign country, we humbly call to thee:
Rejoice, having received the grace of God abundantly in ordination.
Rejoice, having fulfilled the Apostolic teachings and having given all of the faithful to drink of its saving streams.
Rejoice, faithful laborer in the vineyard of Christ.
Rejoice, spiritual lute, perfected by the Holy Spirit.
Rejoice, divinely inspired adornment of hierarchs.
Rejoice, for thy beloved Lord spoke by thy mouth.
Rejoice, for although having left thy spiritual flock in the monastery of venerable Sergius, thou didst not forget any in thy prayers.
Rejoice, merciful intercessor for all of the faithful and unfaithful who call on thee for help.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 10
Overburdened by the bodily infirmities and podvigs of life, thou didst retire to the monastery of holy Nicholas on the river Volga, O holy hierarch Ignaty, desiring to prepare thy soul for departure from this world, where finishing thy days in unceasing prayer and divine contemplation, thou didst sing aloud to God: Alleluia!
Ikos 10
Thou wast a quick helper and comforter, O holy hierarch Iganty, not only for those who came to thee, but also for those living far away, comforting them with thy letters, cheering and enlightening their souls. Wherefore, all those who honor thy divinely wise works proclaim to thee:
Rejoice, our good shepherd.
Rejoice, having never turned away those who came to thee.
Rejoice, having embraced those requesting thy help, near and far, with thy love.
Rejoice, having reverently admitted those who honor thy writings into intimate unity with thy soul.
Rejoice, having taught thy spiritual offspring Christian patience.
Rejoice, having directed us to look for God’s Providence in our sufferings.
Rejoice, having taught thy children to give way to Providence completely.
Rejoice, having preached that we should request of God, the perfection of His will in us, as great mercy.
Rejoice, O Holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 11
Thou didst offer the all-compunctionate song to the Most Holy Trinity each day of thine earthly life, O all-praised Ignaty. And now standing before the Throne of the King of Glory, pray for us, who honor thy holy memory, that purified by prayers and repentance, together with thee, we may praise God unto the ages of ages: Alleluia!
Ikos 11
In thy life, thou wast a great luminary of the Holy Orthodox Church, O holy hierarch Ignaty, wherefore the Lord, the Ruler of All, gave thee a blessed end and glorified thee in the Heavens. We beseech thee, O merciful holy hierarch, to request, on behalf of us sinners, too, who pray for thy help and intercession, a peaceful and painless end to our lives, a good answer at the Terrible Judgment of Christ and the inheritance of the Heavenly Kingdom, that we might joyfully call to thee:
Rejoice, having marked the righteousness of thy life with a righteous end.
Rejoice, having foreseen thine imminent departure.
Rejoice, having met the Heavenly Bridegroom with the lamp of thy soul burning.
Rejoice, having beheld the resurrection of the Savior with the myrrh-bearing women at thine end.
Rejoice, having withdrawn none of thine intercession for those who honor thy repose.
Rejoice, having covered all those who zealously pray to thee with thy grace and care.
Rejoice, having taught thy children to hold firm to the one true holy Orthodox faith.
Rejoice, having stricktly forbidden to accept any heretical delusion or attend crafty persuasion.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 12
Grace was given to thee from God, O holy hierarch of Christ Ignaty, to pray for us and guide us on the path of salvation, that purified by repentance, we might be admitted to the most well-adorned bridal chamber of the Savior, and there, with thee and with all those sanctified by God, joyfully praise Him: Alleluia!
Ikos 12
Chanting hymns unto God, Who is wondrous in His saints, we praise thee, O blessed Ignaty, as a friend of Christ, having acquired the heavenly blessedness by the unwavering working of the Lord’s commandments. Pray for us sinners, that we may be fellow partakers of the Lord’s banquet, who compunctionately call to thee:
Rejoice, having acquired the Heavenly Kingdom with thy deep humility, with poverty of spirit.
Rejoice, having preached that we should lay this virtue as the foundation of all monastic podvigs.
Rejoice, having been consoled by the Lord Himself in crying over thy sins.
Rejoice, having received the inheritance of eternal life for thy meekness of soul.
Rejoice, having searched not for perishable food on earth, but rather the truth of Christ, which now completely fills thee in the heavens.
Rejoice, having been pardoned by God the Giver of Mercy, for thy mercy toward thy neighbors.
Rejoice, having beheld God by thine angelic purity of heart.
Rejoice, having forgiven thy slanderers for the Lord’s sake, and as a peacemaker, having been awarded the great treasure of adoption by God.
Rejoice, O holy hierarch Ignaty, thou model and teacher of repentance and prayer!
Kontakion 13
O wonderful saint of Christ, O holy hierarch Father Ignaty! Accept this service which, although small, is nonetheless, brought to thee from the hearts of those who love and honor thee, and deliver us by thine all-powerful intercession from every grievance, illness and sorrow; warm our souls which have been cooled, with the fire of faith and love towards God; grant us repentance before the end; be a guide for us to the Heavenly Kingdom, that there with thee and all those who have pleased God, we may sing to Him unto the ages of ages: Alleluia, Alleluia, Alleluia!
Repeat this Kontakion three times (thrice) and then, repeat the 1st Ikos and 1st Kontakion.
Prayer to St. Ignaty Brianchaninov
O great and wonderful saint of Christ, O holy hierarch Father Ignaty! Mercifully accept our prayers brought to thee with love and thanksgiving! Hear us orphaned and helpless ones, who bow down before thee with faith and love and request thy warm intercession for us before the Throne of the God of Glory. We know, that the prayer of a righteous man availeth much, to win the Master’s favor. Thou didst have an ardent love for the Lord from thy youth and having desired to serve Him alone, thou didst consider all the beautiful things of this world as nothing. Denying thyself and having taken up thy cross, thou didst follow Christ. Thou didst voluntarily take upon thyself the narrow and most-sorrowful path of monastic life, and on this path thou didst acquire great virtues. With thy writings thou hast filled the hearts of men with deep reverence and submissiveness before the Almighty Creator, and fallen sinners with thy wise counsels in consciousness of thy nothingness and sinfulness, and taught them to flee unto God in repentance and humility, while reassuring them with hope in His mercy. Thou didst never turn away those who came to thee, but thou wast a kind and loving father and pastor to all. And now, do not abandon us, who earnestly pray to thee and entreat thy help and intercession. Obtain for us, from our Lord Who loveth mankind, spiritual and physical health, establish our faith, strengthen our power, utterly exhausted in the temptations and grievances of this age; warm with the fire of prayer our hearts which have been cooled, help us, who are being cleansed by repentance, to receive a Christian end to this life and to enter the most well-adorned bridal chamber of the Savior with all of the elect, and there, together with thee, to bow down to the Father and to the Son and to the Holy Spirit unto the ages of ages. Amen.
“…Στον δρόμο, μας αντάμωσε άφταστος ασκητής, της Παναγιάς παιδί αγνό, τυφλός εκ γενετής …» .
Ο Πατήρ Ισίδωρος ο τυφλός, είναι για το σημερινό Άγιο Όρος της Ελλάδας ένα σημείο φωτεινής αναφοράς.
Ένας χαρούμενος, αεικίνητος Μοναχός που σε δυναμώνει όταν πολλές φορές ολιγόπιστα και με απογοήτευση παίρνεις λάθος την ζωή σου…
Χαίρεται με το καθετί, μα κυρίως με το σκοτάδι των τυφλών ματιών του !
Είναι αυτό που τον κρατά στερεό και εδραίο, στον δικό του Γολγοθά ώσπου του Παραδείσου τ’ όνειρο να βγει αληθινό…
Γι αυτό και όταν ήταν μικρό παιδί στην Πάτρα, και δούλευε ( μικροπωλητής ) για να ζήσει, όταν μια μέρα άρχισε να βλέπει θαμπά και να ξεχωρίζει μορφές και αντικείμενα, παρακάλεσε την Παναγία να μην επιτρέψει να βρει το φως του, γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε να γίνει Μοναχός!
Και αμέσως ξανατυφλώθηκε για πάντα !
Από μικρό παιδί ο Γέροντας κατάλαβε με την αγνή του καρδιά, αυτό που κάποτε ο ίδιος ο Χριστός μας είπε στον εκλεκτό του Απόστολο Παύλο: “Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται”.
«…Στον δρόμο, μας αντάμωσε άφταστος ασκητής,
της Παναγιάς παιδί αγνό, τυφλός εκ γενετής …»
…Το είχε πει πολύ όμορφα και ο Γέροντας Παΐσιος αυτό που ζει σήμερα ο Πατήρ Ισίδωρος:
Για να πάει κανείς στον γλυκό Παράδεισο, πρέπει να φάει πολλά πικρά εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι.
Ο τυφλός ασκητής βέβαια και ένα άλλο διαβατήριο έχει πάντα και κρατά μαζί του. Αυτό που του επιτρέπει να επισκέπτεται τον αγαπημένο του Γέροντα Εφραίμ στην Αριζόνα των ΗΠΑ…
Ο πατήρ Εφραίμ, πρώην ηγούμενος τής Μονής Φιλοθέου στό Άγιο Όρος, καί τώρα ηγούμενος 19 Ορθόδοξων Μονών στήν Αμερική...Εδώ, σε μιά συζήτηση, γιά το πώς πρέπει να εξομολογούνται οί Χριστιανοί...
Ο δυνατός του πόθος και η τόσο ανθρώπινη χαρά του, να γιορτάζει τις μεγάλες μέρες της πίστης μας στο πλάι του Πατέρα του, είναι τόσο εμφανή! Αυτό μας έλεγε και αργότερα γεμάτος από ενθουσιασμό παιδιού:
“Έκανα Πάσχα το 2012 και το 2013 με τον Γέροντά μου! Φέτος αν θέλει ο Θεός θα κάνω και Χριστούγεννα!”.
Ταξίδι αμέτρητων ωρών και κούραση απερίγραπτη με έξοδα και θυσίες ποικίλες, για να βρεθεί απλά στο στασίδι πλάι του, απέναντι απ’ την Αριζονίτισσα την Παναγία…
Για άλλους, αυτό θα θεωρείται σκέτη τρέλα! Μα είναι τυφλός θα πούνε κάποιοι,… τι πάει τώρα να δει;
Τυφλός ναί, αλλά είναι και τρελός για τον Θεό !
Είχαμε αγωνία για το αν θα καταφέρναμε να τον συναντήσουμε… Μας βρήκε εκείνος και μας υποδέχτηκε σχεδόν ένα χιλιόμετρο μακριά απ την μετάνοιά του! Εκεί και πιο κάτω, συνήθως ξεβγάζει τους προσκυνητές που φεύγουν για άλλα μέρη…
“Μα πως θα γυρίσετε πίσω Γέροντα;”, τον ρωτούν εκείνοι απορημένοι…
( Αλλάζει μάλιστα μέσα συγκοινωνίας, λεωφορεία, κλπ καί δέν έχει ούτε ένα μπαστουνάκι τυφλού, τίποτα !!!)
-Μη νοιάζεστε παιδιά…πάτε εσείς στην ευχή της Παναγιάς μας και έχει ο Θεός!
Και γυρίζει πίσω μόνος, και ανεβαίνει τους ορόφους και διασχίζει αμέτρητες φορές μέσα στη μέρα την Φιλοθέου απ άκρη σ’ άκρη, σκορπώντας κουράγιο και ελπίδα σε όσους κατάπληκτοι τον βλέπουν. Όλους τους νουθετεί με λόγους του πατρός Εφραίμ, τού Γέροντά του. Πάντα το προσθέτει αυτό στο τέλος των συμβουλών του:
--Δεν είναι δικά μου αυτά πού σας λέω, παιδιά μου …Ο Γέροντας τα λέει…
Του φιλήσαμε όλοι το χέρι και εκείνος άρχισε να μας ρωτά με ενδιαφέρον…
Ξαφνικά ακούστηκε… η φωνή του Γέροντος Εφραίμ: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…», ήχος κλήσης στο τηλέφωνο του τυφλού Μοναχού που δεν σταματά να χτυπά …
Έτσι είναι σαν ο Γέροντάς κάθε φορά να του λέει: Σήκωσε το τηλέφωνο και παρηγόρησε την ψυχή που σε καλεί. Μην ραθυμείς, μην δυσανασχετείς, αυτό είναι το διακόνημά σου και το ευλογώ εγώ, κάνε αγάπη και υπακοή…
Άρχισε να μιλά και να δίνει συμβουλές σε μια γυναίκα που τον κάλεσε… Έπειτα ήρθε ξανά προς το μέρος μας και μας είπε να πάμε να πάρουμε δωμάτια, να ξεκουραστούμε λίγο και θα ερχόταν εκείνος να μας βρει …
Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας με έκπληξη και εκείνος σαν να το κατάλαβε πρόσθεσε: Μην ανησυχείτε, θα έρθω!
Ο Αρχοντάρης ένας νέος ευγενέστατος και πράος Μοναχός, μας τακτοποίησε σε δωμάτιο του πρώτου ορόφου απέναντι από το καθιστικό με την βιβλιοθήκη, δίπλα ακριβώς στο πανέμορφο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου. Θα μοιραζόμασταν το δωμάτιο με δυο Λευκορώσους αδερφούς μας. Έναν πατέρα με τον γιό του που περιδιάβαιναν με τα πόδια όλο το Άγιο Όρος με πίστη και κατάνυξη ολόθερμη να αποτυπώνεται σε κάθε τους κίνηση.
Δεν είχε περάσει λίγη ώρα και ακούστηκε σχεδόν έξω απ την πόρτα μας η φωνή του πατρός Ισιδώρου που μας αναζητούσε.
Βάλαμε τον Γέροντα να καθίσει σε μια καρέκλα στο κέντρο του δωματίου. Και εμείς πήραμε θέση γύρω του νοιώθοντας πραγματικά ευλογημένοι. Κρατούσε μια μεγάλη πλαστική τσάντα . Έβγαλε ένα μεγάλο δέμα από μέσα. Αντικρίσαμε ένα πορφυρό πετραχήλι με χρυσοκέντητους Σταυρούς διπλωμένο να το τυλίγει σε σχήμα μαξιλαριού.
-Τι είναι Γέροντα αυτό; τον ρωτήσαμε …
-Έχει μέσα λείψανα του παππού Ιωσήφ του ησυχαστή, και διάφορα άλλα του Γέροντά μου… Την φανέλα του, το μικρό χαλάκι που προσευχόταν… Με δέος το πήραμε στα χέρια μας και αρχίσαμε να το ασπαζόμαστε ευλαβικά. Δεν βρίσκαμε λέξεις για να περιγράψουμε το θείο άρωμα που ανέδυε …
Τόσο, που ολιγόπιστοι και αδύναμοι μπροστά στου Θεού τα υπέρλογα, αρχίσαμε να ψηλαφίζουμε αδιάκριτα και να ρωτάμε τον Γέροντα για το αν μέσα είχε και λιβάνι …
Ο Γέροντας χαμογέλασε και μας διαβεβαίωσε λέγοντας με τον απλό του τρόπο: «Αστεία θα λέμε τώρα;» ( άκου, λιβάνι…).
Κρατώντας στα χέρια μας, ή καλύτερα στις αγκαλιές μας εκείνο το μικρό μυροβόλο δεματάκι αρχίσαμε να ακούμε λόγια μπολιασμένα με σοφία Θεϊκή, βγαλμένα απ᾽ την αγνή ψυχή του παιδιού της Παναγιάς:
«Παιδιά, ας μην τα βάζουμε ( κάποιες φορές ) με τον Θεό και τα… Μαθηματικά Του…
Ήρθε κάποιος και παραπονιόταν που ο Θεός πήρε νέο έναν δικό του. Και του λέω: Ξέρεις σε τι ηλικία πήρε ο Θεός τον Μέγα Βασίλειο; 49 ετών! Λες να μην είχε να δώσει, να προσφέρει ακόμα αυτός ο μέγας Φωστήρας της Οικουμένης; Ξέρει ο Θεός, μην ζητάμε εξηγήσεις…”.
Έβγαλε τότε μια φωτογραφία. Εικονιζόταν ο ίδιος μαζί με τον Γέροντά του και την αγγελική μορφή του Μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Αγίου Καθηγουμένου της Ξηροποτάμου.
«Παιδιά, το 1979 ήμασταν εδώ 92 Μοναχοί. Έστειλε λοιπόν ο Γέροντάς μας τότε τον Φιλόθεο στην Καρακάλλου, τον Αγάθωνα στην Κωνσταμονίτου και τον Εφραίμ στην Ξηροποτάμου. Αυτός που λέτε παιδιά μαρτύρησε … Ο Θεός επέτρεψε να κοιμηθεί με μαρτυρικό τρόπο νεότατος μόλις 40 ετών…. Ξέρετε γιατί; Γιατί βάπτισε Χριστιανούς Ορθοδόξους πολλούς ανθρώπους!”.
Έκπληκτοι ακούσαμε κάτι που δεν γνωρίζαμε… Είχαμε ακούσει ότι ο Ξηροποταμινός Εφραίμ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό… μα τώρα το πράγμα έμπαινε στην αληθινή του διάσταση…
Σκέφτηκα πως στην Αμερική από τότε που πήγε ο π. Εφραίμ ο Φιλοθείτης έχουν βαπτιστεί Ορθόδοξοι Χριστιανοί πάνω από 800.000 ψυχές !
Γι αυτό τον λόγο ο Γέροντας δέχεται συνεχώς απειλές για τη ζωή του και απίστευτες συκοφαντίες. Κι όμως συνεχίζει…
Δημιούργησε δεκαεννιά ( 19 ) επίσημα καταγεγραμμένα Μοναστήρια! Δύο στην Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στον Καναδά… Και ετοιμάζονται δυο ακόμα ….
Στην Αριζόνα, το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου όπου εδρεύει ο Γέροντας φτιαγμένο μέσα στην έρημο μοιάζει με τον πιο πράσινο εύφορο τόπο του κόσμου…
Φιλοξενεί μονίμως περίπου 500 προσκυνητές που φτάνουν από παντού αποζητώντας να ξεδιψάσουν τις ψυχές τους.
Με άφθονο νερό που με θαυμαστό τρόπο βρέθηκε εκεί ποτίζονται 1.000 και πλέον στρέμματα με 6.000 ελιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, φυστικιές Αιγίνης, αμπέλια και άλλα μέχρι πρότινος αδιανόητα για το κλίμα της περιοχής . Μα τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό…
Για όλα αυτά μας μιλά ο Γέροντας Ισίδωρος με αγάπη αληθινή και σπάνια . Μας λέει και άλλα που αποδεικνύουν το μεγαλείο του Θεού. Για τον αγιασμό που δεν χαλά ποτέ, για το όρος Θαβώρ και την Μεταμόρφωση του Χριστού μας . Εμάς μας αρκεί και που τον βλέπουμε… Μας δίνει ξεραμένο βασιλικό…
«Βάλτε το πάνω στο προζύμι και θα δείτε πως θα φουσκώσει… Πάρτε και λαδάκι απ την Παναγία μας και αγίασμα από του Αγίου Αθανασίου…».
Δεν θέλαμε να τον αποχωριστούμε… Κρατούσαμε ακόμα το γεμάτο από Χριστό και την ευχή του μαξιλαράκι και ήταν σαν να αγκαλιάζαμε τα αχώρετα και απλησίαστά Του έστω για λίγες στιγμές…
“Σε λίγες μέρες θα έρθω και κοντά στα μέρη σας, στο Ξυλόκαστρο”, τον ακούσαμε έκπληκτοι να μας λέει…
Πράγματι ο πατήρ Ισίδωρος “οργώνει” όλη την Ελλάδα. Πηγαίνει σε σπίτια αγαπημένων του παιδιών που έχει δει βαθιά μέσα τους, και εκείνα τον φιλοξενούν και μετατρέπουν το σπίτι τους σε αρχονταρίκι Αγιορείτικο καλώντας και άλλους αδερφούς που συνωστίζονται να ακούσουν και να ξαναθυμηθούν την αγάπη την άπειρη και την μακροθυμία του Θεού, μέσα από τα απλά λόγια του τυφλού ασκητή…
“Παιδιά εγώ φεύγω τώρα, να ξεκουραστείτε κι΄ εσείς για τις ακολουθίες. Θα σας βρω και έπειτα… Την ευχή του Χριστού μας και της Παναγιάς μας να έχετε!”.
---“Με τον Γέροντα μιλάτε στο τηλέφωνο;”, τον ρωτήσαμε.
---“Επικοινωνούμε με πνευματικό τρόπο”, είπε χωρίς να προσθέσει τίποτα άλλο…
Δεν χρειαζόταν. Ήμουν σίγουρος ότι συχνά τον «επισκέπτεται» αγιοπνευματικώς όπως και όλα τα Φιλόθεα παιδιά του, όποτε και οπουδήποτε δυσκολεμένα ζητήσουν την ενισχυτική παρουσία του…
Στην Φιλοθέου όταν η ησυχία σκεπάζει απόλυτα τον αγιασμένο τούτο τόπο, αν κλείσεις τα μάτια, σίγουρα θα ακούσεις από κάπου μακριά να φτάνει η απαλή φωνή του Πατρός Εφραίμ… Δίχως παύση να λέει την ευχή του Ιησού και να επικαλείται κάθε τόσο την Παναγία Μητέρα, με δάκρυα στα μάτια προσευχόμενος για τον κόσμο ολόκληρο, παρατείνοντας το Θεϊκό έλεος .
Τον φαντάστηκα εν τω μέσω της νυκτός, σε μια χορεία σύγχρονων εν ζωή Γερόντων με παρρησία υιών Θεού και κρουνούς δακρύων να τρέχουν απο τα μάτια τους, σχεδόν να «κανοναναρχούν» την Σωτήρια Ευσπλαχνία, επαναλαμβάνοντας ο ένας μετά τον άλλον: “Ὅτι Θεὸς ἐλέους, οἰκτιρμῶν καὶ φιλανθρωπίας ὑπάρχεις…”(=Είσαι Θεός ελέους, οικτιρμών και φιλανθρωπίας).
Ο Γέρων Ισίδωρος ο τυφλός έφυγε όπως ήρθε… Μόνος του, χωρίς βοήθεια από κανέναν…
Όσοι τον υποβαστάζουν ενίοτε, νομίζουν ότι τον βοηθούν. Βλέπει ολοκάθαρα με της φωτεινής ψυχούλας του τα μάτια τα αμόλυντα, με τα μάτια της καρδίας του…
Εμείς, όσο ζούμε θα θυμόμαστε εκείνη την τόσο συγκινητική του επίσκεψη. Η φωτογραφία που βγάλαμε στο πλάι του κρατώντας το ευλογημένο μαξιλάρι της Αγάπης του, θα φωταγωγεί πάντα τα μέσα μας σκοτάδια…
ΠΗΓΗ
Ὁ ἔπαινος κάνει τούς νέους ἐγωιστές, ἀπροσάρμοστους καί ἄθεους.
Δίδασκε ὁ θεόσοφος Παιδαγωγός Ἅγιος Πορφύριος: «Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ τονίζει ὅτι, ἅμα ἐπαινεῖς ἕναν ἄνθρωπο, τόν κάνεις ἐγωιστή. Ὁ ἐγωιστής εἶναι ὁ μπερδεμένος, ὁ ὁδηγούμενος ὑπό τοῦ διαβόλου καί τοῦ κακοῦ πνεύματος. Ἔτσι, μεγαλώνοντας μέσα στόν ἐγωισμό, ἡ πρώτη του δουλειά εἶναι ν’ ἀρνεῖται τόν Θεό καί νά εἶναι ἕνας ἐγωιστής ἀπροσάρμοστος μέσα στήν κοινωνία».
Νά γιατί εἶναι ἄρρωστη ἡ κοινωνία μας καί ἄθεα τά παιδιά μας. Ἐπειδή ἀπό μικρά τούς τρέφουμε τόν ἐγωισμό, τήν ὑπερηφάνεια πού εἶναι κορυφαία ἀκαθαρσία στόν ἄνθρωπο καί ἁμαρτία. Γίνονται ἔτσι τά παιδιά εὐάλωτα στίς δαιμονικές ἐνέργειες καί ὑποχείρια τοῦ πονηροῦ πνεύματος. Ὁ ἔπαινος δημιουργεῖ μία ψεύτικη μεγάλη ἰδέα στό παιδί γιά τόν ἑαυτό του. Αὐτήν τήν ἰδέα οἱ πατέρες τήν ὀνομάζουν οἴησι καί εἶναι ἡ βαθειά ρίζα τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς ὑπερηφάνειας. Ὁ κόσμος τό ὀνομάζει «ὑπερεγώ». Δίδασκε ὁ Θεόσοφος σύγχρονος Ἅγιος Πορφύριος:
«Ὅταν, λοιπόν, ἐμεῖς στό παιδί μέ τούς ἐπαίνους δημιουργοῦμε αὐτό τό «ὑπερεγώ», τοῦ φουσκώνουμε τόν ἐγωισμό, τοῦ κάνομε μεγάλο κακό. Τό κάνουμε νά γίνεται πιό ἐπιρρεπές στά διαβολικά πράγματα»1. Ἀνοίγουμε τούς «ἀσκούς τοῦ Αἰώλου» καί μετά ἀναρωτιόμαστε γιατί ἔφυγε ἀπό τήν Ἐκκλησία, τό σπίτι, τήν ὑπακοή, τόν σεβασμό πού εἶχε πρός τούς μεγαλυτέρους κ.λ.π.
Ὁ ἔπαινος εἶνα ἕνα ψέμμα γι’ αὐτό καί συνιστᾶ μίμηση τοῦ διαβόλου. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὅ,τι καλό ἔχει τό παιδί μας εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καί ὅ,τι καλό ἔκανε (ἄν ἔκανε κάτι καλό) εἶναι ἐνέργεια τῆς Θείας Χάρης καί ὄχι ἀποτέλεσμα τῆς δικῆς του ἱκανότητας καί δυνάμεως. Γιαυτό θά πρέπει νά τό παρακινοῦμε σέ ὅλα νά ζητάει τήν Θεία Βοήθεια καί νά ἐμπιστεύεται τήν Θεία Πρόνοια. «Σ΄ ὅλα τά θέματα νά μάθουν τά παιδιά νά ζητᾶνε τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ»2.
Πῶς ἐνθαρρύνουμε τά παιδιά; Θέλει προσοχή, ὅταν ἐνθαρρύνετε τά παιδιά» δίδασκε ὁ σοφός Ἅγιος Παιδαγωγός Πορφύριος. «Στό παιδί δέν πρέπει νά λέτε: «Ἐσύ θά τά καταφέρεις, ἐσύ εἶσαι σπουδαῖος, εἶσαι νέος, εἶσαι ἀνδρεῖος, εἶσαι τέλειος!…». Δέν τό ὠφελεῖτε ἔτσι τό παιδί. Μπορεῖτε ὅμως, νά τοῦ πεῖτε νά κάνει προσευχή. Νά τοῦ πεῖτε: «Παιδί μου, τά χαρίσματα πού ἔχεις, ὁ Θεός σοῦ τά ἔδωσε. Προσευχήσου νά σοῦ δώσει ὁ Θεός τήν χάρι Του». Τοῦτο δῶ εἶναι τό τέλειο»3
Ἄν κάνει κάτι καλό νά μήν τό ἐπαινοῦμε αὐτονομημένα ἀλλά νά δοξάζουμε τό Θεό πού τό βοήθησε καί νά τό παρακινοῦμε καί ἐκεῖνο νά δοξάσει καί νά εὐχαριστήσει τόν Θεό ὁ Ὁποῖος καταδέχθηκε νά ἐνεργήσει μέσα ἀπό αὐτό.
Τό νά ἀποκρύπτουμε τήν πραγματικότητα ἀπό τά παιδιά γιά τόν ἑαυτό τους, εἶναι ἀδικία καί ἀτιμία ἀπό μέρους ἡμῶν τῶν μεγαλυτέρων, τῶν γονέων καί ὅσων ἄλλων ἐμπλέκονται στήν ἀγωγή. «Πρέπει νά πεῖς τήν ἀλήθεια» δίδασκε ὁ Ἅγιος Γέροντας, «νά τή μάθει ὁ ἄνθρωπος. Ἀλλιῶς τόν ὑποστηρίζεις στήν ἀμορφωσιά του. Ὅταν πεῖς στόν ἄλλο τήν ἀλήθεια, αὐτός κατατοπίζεται, προσέχει, ἀκούει καί τούς ἄλλους, ἐγκρατεύεται. Ἔτσι καί στό παιδί θά πεῖς τήν ἀλήθεια, θά τό μαλώσεις, γιά νά κατατοπισθεῖ ὅτι αὐτό πού κάνει δέν εἶναι καλό. Τί λέγει ὁ σοφός Σολομών: «Ὅς φείδεται τῆς βακτηρίας, μισεῖ τόν υἱόν αὐτοῦ, ὁ δέ ἀγαπῶν, ἐπιμελῶς παιδεύει»4. Ὄχι ὅμως νά τό δέρνεις μέ τή μαγκούρα. Τότε φεύγουμε ἀπό τά ὅρια καί γίνεται τό ἀντίθετο»5.
Ἡ ἀθεΐα, ἡ ἀσέβεια, ἡ θρασύτης, ἡ σκληρότης, ἡ βλασφημία τῶν παιδιῶν εἶναι καρποί τῆς κακῆς ἀγωγῆς. «Οἱ γονεῖς» παρατηροῦσε ὁ σοφός καί Ἅγιος Γέροντας «εὐθύνονται πρῶτοι γιά τήν ἀποτυχία τῶν παιδιῶν στή ζωή καί οἱ δάσκαλοι καί οἱ καθηγητές μετά. Τά ἐπαινοῦν διαρκῶς. Τούς λένε ἐγωιστικά λόγια. Δέν τά φέρνουν στό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τ’ ἀποξενώνουν ἀπ’ τήν Ἐκκλησία. Ὅταν μεγαλώσουν λίγο τά παιδιά καί πᾶνε στό σχολεῖο μ’ αὐτό τόν ἐγωισμό, φεύγουν ἀπ’ τή θρησκεία καί τήν περιφρονοῦν, χάνουν τό σεβασμό πρός τόν Θεό, πρός τούς γονεῖς, πρός ὅλους. Γίνονται ἀτίθασα καί σκληρά καί ἄπονα, χωρίς νά σέβονται οὔτε τή θρησκεία, οὔτε τόν Θεό. Βγάλαμε στή ζωή ἐγωιστές καί ὄχι χριστιανούς»6. Μεγάλο μερίδιο εὐθύνης φέρνει ἡ σύγχρονη ψευτοεπιστήμη πού διαστρέφει καί δέν οἰκοδομεῖ τά παιδιά μέσῳ τῆς διδασκαλίας τῆς ἄθεης ψυχολογίας καί παιδαγωγικῆς. Ὁ διάβολος κρύβεται πίσω της. «Ὁ διάβολος» δίδασκε ὁ σοφός Ἅγιος Παιδαγωγός Πορφύριος «κατόρθωσε νά ἐξαφανίσει τόν ἑαυτό του καί νά κάνει τούς ἀνθρώπους νά χρησιμοποιοῦν ἄλλα ὀνόματα. Οἱ γιατροί, οἱ ψυχολόγοι λένε συχνά, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος πάσχει: «Ἄ, νεύρωση ἔχεις! Ἄ, ἄγχος ἔχεις!» καί τά τοιαῦτα. Δέν παραδέχονται ὅτι ὁ διάβολος ὑποκινεῖ καί διεγείρει στόν ἄνθρωπο τόν ἐγωισμό. Κι ὅμως ὁ διάβολος ὑπάρχει, εἶναι τό πνεῦμα τοῦ κακοῦ»7. Ὁ διάβολος εἶναι ὁ πρῶτος διδάξας τό ψέμμα καί τόν ἔπαινο καί διά τοῦ ἐπαίνου ἔβγαλε τούς Πρωτόπλαστους ἀπό τόν Παράδεισο ὅπως δίδασκε ὁ Ἅγιος Πορφύριος: «Οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι, ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα, ἦταν ἁπλοί καί ταπεινοί, γι’ αὐτό ζοῦσαν στόν Παράδεισο. Δέν εἶχαν ἐγωισμό… Μετά…ὁ διάβολος κατόρθωσε μέ τόν ἔπαινο καί τούς ἐπλάνησε. Γεμίσανε ἐγωισμό»8. Τά παιδιά δέν πρέπει νά ἀκοῦνε τό «μπράβο» οὔτε νά τό θέλουν. «Ὁ ἔπαινος κάνει κούφιο τόν ἄνθρωπο καί διώχνει τή χάρι τοῦ Θεοῦ»9 ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος. Καί συμπλήρωνε: «Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἔρχεται μόνο μέ τήν ἁγία ταπείνωση»10. Καί συμπέραινε: «Πρέπει νά μάθομε στά παιδιά νά ζοῦν ταπεινά καί ἁπλά καί νά μή ζητοῦν τόν ἔπαινο καί τό «μπράβο». Νά τά μάθομε ὅτι ὑπάρχει ἡ ταπείνωση, πού εἶναι ἡ ὑγεία τῆς ζωῆς»11. Καί τῆς ψυχῆς καί τοῦ ὅλου ἀνθρώπου, θά τολμούσαμε νά συμπληρώσουμε.
Μακάρι τά διδάγματα τοῦ Ἁγίου Παιδαγωγοῦ Γέροντα Πορφύριου νά ἀποτελέσουν ὁδηγητικά σήματα ἀγωγῆς γιά τούς γονεῖς καί ὅλους ὅσους ἀσχολοῦνται μέ τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν.
ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!
Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης.
1Ἁγίου Πορφυρίου, Βίος καί Λόγοι, ἔκδοση Ζ΄, σελ. 442.
2 Ὅ.π. σελ. 437.
3Ὅ.π. σελ. 437.
4Παρ. 13, 24.
5 Ἁγίου Πορφυρίου, Βίος καί Λόγοι, ἔκδοση Ζ΄, σελ. 439.
6Ὅ.π. σελ. 437-438.
7Ὅ.π. σελ. 443.
8Ὅ.π. σελ. 442.
9Ὅ.π. σελ. 441.
10Ὅ.π. σελ. 441.
11Ὅ.π. σελ. 443-444.
πηγη
Δύο ώρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ο κ. Κωνσταντίνος Πολυχρονίου, ανώτερος κρατικός υπάλληλος μπροστά στη Λάρνακα του Οσίου Ρώσου.
Φορούσε πιζάμες και ένα ταξί τον περίμενε στην Βορεινή πύλη της Εκκλησίας. Όταν τελείωσε τη μυστική του συνομιλία με τον Όσιο, ξεκίνησε με αργά βήματα, σέρνοντας τις παντόφλες στο δάπεδο και προχωρούσε προς την έξοδο.
Τον σταμάτησε ένας ιερέας της μονής και τον ρώτησε γιατί έκλαιγε τόση ώρα, γιατί δεν ήταν ντυμένος κανονικά και ήρθε στην εκκλησία με πιζάμες και αν...
επιθυμούσε νατου έδινε δωμάτιο στον ξενώνα να αναπαυθεί για λίγο αν το είχε ανάγκη.
- Όχι πάτερ, απάντησε και συνέχισε, με ξεκούρασε για πολλά χρόνια ο Άγιος, αυτός, ο μεγάλος και θαυματουργός γιατρός που υπηρετείτε. Σήμερα το πρωί στον «Ευαγγελισμό», στο Νοσοκομείο, ήρθε η γυναίκα μου να με δει.
Έχει περάσει δεκαετία και πλέον να σταθώ όρθιος όπως με βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση του νευρικού συστήματος και μία αρρώστια που είχα περάσει μου έφεραν αναπηρία τόση που έχασα τη θέση μου, πήρα πρόωρα σύνταξη και οδηγήθηκα στα Νοσοκομεία γιατί μετά το δεύτερο χρόνο είχα πάνω από 80% παράλυση των κάτω άκρων.
Ή παράλυση, η κακή ψυχολογική κατάσταση, η πρόωρη έξοδος μου από τη δραστηριότητα της ζωής με οδηγούσαν σε μαρασμό, σχεδόν στο θάνατο.
Σήμερα, λοιπόν, το πρωί η γυναίκα μου ήρθε στο Νοσοκομείο, με βρήκε να κοιμάμαι, δεν με ξύπνησε, παρά κάθισε δίπλα στο κρεβάτι μου σε μια καρέκλα. Για λίγα δευτερόλεπτα την πήρε ο ύπνος.
Βλέπει στο όνειρο της ότι, στο διπλανό θάλαμο γινόταν επισκεπτήριο γιατρών. Ανάμεσα τους ήταν ένας άγνωστος ξένος γιατρός.
Τον πλησιάζει η γυναίκα μου και του λέει: Γιατρέ μου, είστε ξένος; Σας βλέπω για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο. Σας παρακαλώ στο διπλανό θάλαμο έχω τον άνδρα μου πάνω από δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μου έχουν πει την αλήθεια, ότι χάνω το σύντροφο μου. Χάνω το στήριγμα μου. Θα πεθάνει ο σύζυγος μου. Ελάτε, γιατρέ μου, να τον δείτε, να του δώσετε κουράγιο, να μας πείτε κάτι και σεις
- Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε και θα δω και το σύζυγο σου.
Ναι, γιατρέ μου, πέστε μου το όνομα σας, να σας περιμένω ...
- Ιωάννης Ρώσος, της απαντά.
Ξυπνάει, πετιέται από το κάθισμα της.
Με βλέπει που προσπαθώ μόνος μου, στηριγμένος στους αγκώνες μου, να σηκωθώ.
Βοήθησε με, γυναίκα, της λέγω, κάποιος με κρατάει άπ' τις μασχάλες και με σηκώνει, βοήθησε και συ ...
Σηκώθηκα, πάτησα στο έδαφος, όταν τα κλάματα της γυναίκας μου είχαν φέρει γύρω μας γιατρούς και βοηθητικό προσωπικό.
Ό υπεύθυνος γιατρός του τμήματος, ένας πιστός χριστιανός, συγκλονίζεται από τη διήγηση της συζύγου μου και προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου όπως είσαι, μη ζητάς, να αλλάξεις τις πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξί στην είσοδο του Νοσοκομείου και πηγαίνετε στο Πνευματικό θεραπευτήριο, στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, που είναι στην καταπράσινη κοιλάδα του Προκοπίου της Ευβοίας, όπου και ολόκληρο το ιερό του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε το μεγάλο σας ευχαριστώ και γυρίστε για το εξιτήριο που αυτή τη φορά -σπάνια βέβαια- το υπογράφει όχι γιατρός αλλά ένας "Άγιος!
Και σαν χριστιανός και σαν επιστήμονας ό,τι είπα το πιστεύω. Πάνω από την επιστήμη μας είναι η παντοδυναμία του Θεού και των Αγίων του.
Αυτά μας είπε, Πάτερ. Αυτά ... Δώστε μας και σεις την ευλογία σας.
Αυτά είπε, αυτά είδαμε από τον ευλογημένο αυτό άνθρωπο που με τα κλάματα του (οι άνδρες για να κλάψουν πρέπει κάτι το πολύ σοβαρό να συμβαίνει) έλεγε στον Άγιο εκείνο το «ευχαριστώ» που είναι πρόθυμοι να το πουν όσοι άρρωστοι στα Νοσοκομεία, στα παντός είδους Νοσηλευτικά Ιδρύματα και Άσυλα ανιάτων περιμένουν κάποιον Άγγελο, κάποιον Άγιο, τον Ίδιο τον Κύριο να ταράξει τα νερά για να μπουν σ' αυτό το μυστήριο που λέγεται θαυματουργική θεραπεία, που όντως γίνεται κατά καιρούς σε ασθενείς που ο Θεός επιλέγει με τα δικά του κριτήρια, σχεδόν άγνωστα σε μάς.
Πηγη
Count it all joy, my brethren, when ye fall into manifold temptations, knowing that the testing of your faith produces patience. And let patience have its perfect work, that ye may be perfect and entire, lacking nothing. (James 1:2-4)
"By taking one small step at a time, and nobody not thinking that in one big step we are going to get any place, we can walk straight to the Kingdom of Heaven––and there is no reason for any of us to fall away from that ."
Fr. Seraphim Rose
