.jpg)
Και σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων. Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού.
Αυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Του την τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, Αυτός και τώρα διακοσμεί την Τράπεζα της θείας Λειτουργίας. Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιος πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο άγιο Μυστήριο, ποιος με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες. Αναλογίσου, λοιπόν, κι εσύ ποιο ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιαν αρετή κατόρθωσες, ποιαν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τι έγινες καλύτερος. Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού. Αλλιώς, μείνε μακριά από τα άχραντα Μυστήρια. Και όταν καθαριστείς απ' όλες τις αμαρτίες σου, τότε να πλησιάσεις.
Να προσέρχεστε, λοιπόν, στη θεία Κοινωνία με φόβο και τρόμο, με συνείδηση καθαρή, με νηστεία και προσευχή. Χωρίς να θορυβείτε, χωρίς να ποδοπατάτε και να σπρώχνετε τους διπλανούς σας. Γιατί αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη τρέλα και τη χειρότερη περιφρόνηση των θείων Μυστηρίων.
Πες μου, άνθρωπε, γιατί κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σε πιέζει τάχα η ανάγκη να κάνεις τις δουλειές σου; Και σου περνάει άραγε, την ώρα που πας να κοινωνήσεις, η σκέψη ότι έχεις δουλειές; Έχεις μήπως την αίσθηση ότι είσαι πάνω στη γη; Νομίζεις ότι βρίσκεσαι μαζί με ανθρώπους και όχι με τους χορούς των αγγέλων; Μα κάτι τέτοιο είναι δείγμα πέτρινης καρδιάς...
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
«Ο Εκκλησιασμός»
Ιερά Μονή Παρακλήτου
http://agiameteora.net/index.php/paterika/6481-san-erthei-i-stigmi-tis-theias-koinonias.html
Τότε, εν έτει 1951, η Συνοδεία του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή αποφάσισε να μεταφερθεί στα ησυχαστικά κελιά της Νέας Σκήτης, κοντά στον Πύργο, όπου το κλίμα ήταν ηπιότερο και οι αχθοφορίες μικρότερης κλίμακας και έντασης.
Ο μοναχός Ιωσήφ έμεινε 12 χρόνια κοντά στο μακάριο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή μέχρι την οσιακή κοίμηση του δεύτερου ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου το 1959. Στο διάστημα αυτό ήρθαν ακόμη και συγκαταριθμήθηκαν στη συνοδεία τους ο γέροντας Χαράλαμπος, μετέπειτα Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου, ο γέροντας Εφραίμ, μετέπειτα Ηγούμενος της Μονής Φιλόθεου, ο οποίος επάνδρωσε τις Μονές Καρακάλου, Κωσταμονίτου, Ξηροποτάμου με Ηγουμένους, δικά του πνευματικά παιδιά και ο οποίος σήμερα είναι πνευματικός πατέρας των Ηγουμένων των προαναφερόμενων Μονών και έχει ιδρύσει 20 περίπου Μονές στην Αμερική. Ο μοναχός Ιωσήφ ξανασυναντήθηκε με τους προστάτες του Αγίους Αναργύρους στο ομώνυμο κελί της Νέας Σκήτης, συνασκούμενος με τον π. Θεοφύλακτο από το 1951 έως το 1959.
Εκείνη την περίοδο, λόγω της επιδείνωσης της υγείας του και των συνεχών αιμοπτύσεων πήγε στη Θεσσαλονίκη ώστε να υποβληθεί σε σχετικές με το πρόβλημα του, ιατρικές εξετάσεις. Παρενθετικά και προκειμένου να επιχειρηθεί μία αντικειμενικότερη προσέγγιση της σκληρής δοκιμασίας υγειάς με την οποία αναμετριόταν καθημερινά ο μοναχός Ιωσήφ, θα αντλήσουμε γνώση απευθυνόμενοι στην ιατρική επιστήμη η οποία αποσαφηνίζει ότι, η γαστρορραγία είναι παθολογική κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από αιμορραγία στομάχου και στις περισσότερες περιπτώσεις απαιτεί επιθετική ενδονοσοκομειακή αγωγή.
Η παθολογική αυτή κατάσταση είναι συχνά σιωπηλή, αλλά άμεσα απειλητική για την ζωή του ασθενούς, λόγω της ραγδαίας πτώσης του αιματοκρίτη, της πίεσης του αίματος, της αιμάτωσης ζωτικών οργάνων. Πόνος στην κοιλιά, καφέ, καφεοειδής ή κόκκινος έμετος, μαύρα κόπρανα είναι συμπτώματα της γαστρορραγίας ενώ δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, η γαστρορραγία να έχει ως μόνο σύμπτωμα τα μαύρα κόπρανα (μέλαινες κενώσεις)
Η επιστροφή του, λοιπόν, συνοδευόταν και από την κατηγορηματική γνωμάτευση των γιατρών ότι, το πρόβλημα της υγείας του έχρηζε χειρουργικής επέμβασης. Παρόλα αυτά, όπου ο Θεός βούλεται νικάτε φύσεως τάξις και η εξέλιξη της δοκιμασίας αυτής έλαβε ξεχωριστή και θαυμαστή τροπή: «Για μένα, ο Γέρων Θεοφύλακτος, όταν έπασχε το στομάχι μου, παρεκάλεσε πολύ τον άγιο Παντελεήμονα και τον είδε στο ναό του, και του είπε ότι θα γίνω καλά και να μη κάμω εγχείρηση την οποίαν είχαν αποφασίσει οι θεράποντες ιατροί μου. Είχα έλκος προχωρημένης μορφής και καμία δίαιτα ούτε φάρμακο μου πρόσφερε τίποτε. Μετά από την αποχή από όλα όσα με έβλαπταν περισσότερο από δυο χρόνια δεν υπήρχε άλλη λύση από την εκτομή. Τότε επενέβη ο ένδοξος μεγαλομάρτυρας του Χριστού, ο συμπαθέστατος Παντελεήμων, και παράγγειλε στον γέροντα Θεοφύλακτο να μου πει επιτακτικά να μη κάμω εγχείρηση, άλλα να το αφήσω στην πρόνοια της Παναγίας μας. Αμέσως θεραπεύθηκα τελείως, για να το διαπιστώσω δε και πρακτικά επισκέφθηκα τους θεράποντες ιατρούς μου, οι οποίοι γνώριζαν την ασθένειά μου σε όλη της την έκταση για να μου πουν τώρα σε ποιά κατάσταση βρίσκομαι. Μου έκαμανακτινοσκόπηση και δεν βρήκαν απολύτως τίποτε, παρά μόνο μικρή ουλή παλιάς επουλωμένης πληγής». Ο Γέροντας έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη και ευλάβεια στον Άγιο και Ιαματικό Παντελεήμονα, του οποίου είχε φιλοτεχνήσει και εικόνα, δηλώνοντας μάλιστα ότι ο Άγιος ήταν προστάτης και της οικογένειάς του. Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, θα αναφέρουμε ένα γεγονός που αποδεικνύει με εναργέστατο τρόπο ότι, η Θεία παρουσία και τα θαυμαστά γεγονότα δεν έλειψαν ποτέ από τη ζωή τόσο του γέροντα όσο και της οικογένειάς του.
ΠΗΓΗ.Γ.Τασούδη.Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός.
http://agiameteora.net/
Love is higher than everything. If you find that you have no love within you but wish to obtain it, then perform acts of love, even though at the beginning without love. God will see your desire and suffering and will implant love into your heart. "Those who have an unsightly heart should not despair, because with God’s help they can reform it. All you need to do is watch yourself attentively, do not allow an opportunity to be beneficial to your close one slip by, disclose your thoughts to your starets and be benevolent to the utmost. Of course this cannot be done suddenly, but God is very patient. He only terminates the life of a person when He sees that he is ready to cross over into eternity, or, when He sees that there is no hope for improvement in him.
Elder Ambrose of Optina
Those who present the gifts of God as their own are the most insolent and most unjust in the world, for they wrong God and, even more, their own selves. In this way they cause themselves to be deprived of Divine Grace so that they won’t be judged as being more ungrateful and so that they won’t be destroyed due to their great vainglory.
Elder Paisios
- Γέροντα, ποιά σημασία έχει το κομποσχοίνι;
- Το κομποσχοίνι είναι μια κληρονομιά, μια ευλογία, που μας έχουν αφήσει οι Άγιοι Πατέρες μας. Και μόνο γι’ αυτό έχει μεγάλη αξία. Βλέπεις, σε κάποιον αφήνει ο παππούς του μια κληρονομιά ένα ασήμαντο πράγμα και το έχει μετά σαν φυλαχτό, πόσο μάλλον το κομποσχοίνι που μας το άφησαν κληρονομιά οι Άγιοι Πατέρες!
Παλιά, που δεν υπήρχαν ρολόγια, οι μοναχοί μετρούσαν την ώρα της προσευχής με το κομποσχοίνι, αλλά οι κόμποι του κομποσχοινιού ήταν απλοί. Κάποτε ένας ασκητής έκανε πολύ αγώνα, πολλές μετάνοιες κ.λπ., και ο διάβολος πήγαινε και έλυνε τους κόμπους του κομποσχοινιού του. Έκανε – έκανε μετάνοιες ο καημένος και απέκαμε, γιατί δεν μπορούσε να τις μετρά, αφού ο διάβολος του έλυνε συνέχεια τους κόμπους. Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος Κυρίου και του δίδαξε πώς να πλέκη τους κόμπους, ώστε σε κάθε κόμπο να σχηματίζωνται εννέα σταυροί. Ο διάβολος μετά, ο οποίος τρέμει τον σταυρό, δεν μπορούσε να τους λύση. Έτσι κάθε κόμπος του κομποσχοινιού έχει εννέα σταυρούς, που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των Αγγέλων.
- Γέροντα, τι σημαίνουν οι τριάντα τρεις, οι πενήντα, οι εκατό και οι τριακόσιοι κόμποι που έχουν τα κομποσχοίνια;
- Μόνον ο αριθμός τριάντα τρία είναι συμβολικός συμβολίζει τα τριάντα τρία χρόνια που έζησε ο Χριστός επάνω στην γη. Οι άλλοι αριθμοί απλώς μας βοηθούν να μετράμε τις μετάνοιες που κάνουμε ή πόσες φορές θα πούμε την ευχή.
Μερικές μηχανές έχουν ένα σχοινί με μια χειρολαβή στην άκρη και, όταν θέλης να τις βάλης μπρος, τραβάς μερικές φορές το σχοινί με δύναμη, μέχρι να ξεπαγώσουν τα πνευματικά λάδια. Έτσι και το κομποσχοίνι είναι το σχοινί το οποίο τραβάμε μία - δύο - πέντε - δέκα φορές και ξεπαγώνουν τα πνευματικά λάδια και παίρνει μπρος η πνευματική μηχανή της αδιάλειπτου προσευχής, οπότε δουλεύει μετά μόνη της η καρδιά στην ευχή. Αλλά, και όταν η καρδιά πάρη μπρος στην ευχή, και πάλι δεν πρέπει να καταργήσουμε το κομποσχοίνι, για να μην παρακινηθούν και άλλοι να το καταργήσουν, ενώ δεν πήρε ακόμη μπρος η καρδιά τους στην ευχή.
- Όταν, Γέροντα, κρατώ το κομποσχοίνι μου και λέω την ευχή μηχανικά, μήπως υπάρχει κίνδυνος ανθρωπαρέσκειας;
- Αν κάνης κομποσχοίνι εξωτερικά από ανθρωπαρέσκεια, ακόμη και τα χέρια σου να ξεφλουδίσης, σε τίποτε δεν θα σε ωφελήση. Μόνον κούραση θα σου φέρη και την ψευδαίσθηση ότι δήθεν ασχολείσαι με την νοερά προσευχή.
- Γέροντα, εγώ δεν έχω συνηθίσει να κρατώ κομποσχοίνι.
- Το κομποσχοίνι να το κρατάς, για να μην ξεχνάς την ευχή, την οποία πρέπει να εργάζεσαι εσωτερικά, στην καρδιά. Όταν μάλιστα βγαίνης από το κελλί σου, να θυμάσαι ότι ο εχθρός είναι έτοιμος για επίθεση. Γι’ αυτό, να μιμήσαι τον καλό στρατιώτη που βγαίνοντας από το πολυβολείο έχει πάντοτε «ανά χείρας» το αυτόματο όπλο. Το κομποσχοίνι έχει μεγάλη δύναμη είναι το όπλο του μοναχού και οι κόμποι είναι σφαίρες, που θερίζουν τα ταγκαλάκια.
«Περί Προσευχής»
Λόγοι ζ'
πηγή:εδώ
Elder Paisios on the Prayer Rope
Elder Paisios preaching to people outside his cell on the Holy Mountain (source)
-Elder, what meaning does the prayer rope (komboschoini) have?
-The prayer rope is an inheritance, a blessing, which was left to us by the Holy Fathers. And for this alone, it has great worth. You see, when someone's grandfather leaves him a meaningless object as an inheritance, he keeps it like a talisman, how much more should we keep the prayer rope as an inheritance of the Holy Fathers!
In olden times, when there were no clocks, monks counted the time with prayer with the prayer rope, but the knots of the prayer rope were simple. Once, an ascetic was doing great struggles, many prostrations, etc. and the devil went and broke the knots of his prayer rope. The poor man then did prostrations after prostrations, because he couldn't count them, as the devil broke his prayer rope to further continue his struggle. Then, an Angel of the Lord appeared to him and taught him how to weave the knots, so that each knot might contain nine crosses. The devil afterwards, who trembles at the cross, could not break them. Thus the knots of the prayer rope have nine crosses, which symbolize the nine ranks of the Angels.
-Elder, what do the 33, 50, 100 and 300 knots mean on prayer ropes?
-Only the number 33 is symbolic, for it symbolizes the 33 years that Christ lived upon the earth. The other numbers simply help us count the prostrations that we do or how many times we say the prayer.
Some machines have a rope with a grip in its side so that if you want it to go forward, you pull the rope strongly, until it warms it up with oil. Thus, the prayer rope is the rope which we pull one, two, five, ten times to warm up with spiritual oil and to move the spiritual machine forward of unceasing prayer, which afterwards, functions on its own. However, when the heart is going forward with the prayer, we still should not remove the prayer rope, so that others might not remove it, whose hearts have not moved forward with prayer.
-Elder, when I hold my prayer rope, and say the prayer mechanically, is there a danger of vainglory [ανθρωπαρέσκειας]?
-If you use the prayer rope externally, out of vainglory, even though your hands start to peel, it does not benefit you at all. It will only bring you fatigue, and the illusion that you are supposedly pursuing noetic prayer.
-Elder, I'm not used to carrying the prayer rope.
-You should carry the prayer rope, so that you might not forget the prayer, which should work internally, within the heart. When of course you exit your cell, you should remember that the enemy is ready to fight you. Thus, imitate the good soldier, who exits the barracks always with his automatic weapon “at hand”. The prayer rope has a great power, and is the weapon of the monk, and its knots are bullets, which [when fired at the feet of the demons] make their sandals dance.
http://imverias.blogspot.ca/2014/01/blog-post_8411.html
«Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ…»
Από το πουθενά με χρέη, από το πουθενά με βάσανα, ενώπιος-ενωπίω με αδιέξοδα που μας έστησε η ¨δήθεν περήφανη δημοκρατία μας¨, αποφάσισα ανήμερα του Ακάθιστου Ύμνου φέτος να μην τον παρακολουθήσω στην γειτονιά μου στον Άγιο Δημήτριο στην Θεσσαλονίκη.
Όχι γιατί δεν ευλαβούμαι τον ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ αλλά για να αποφύγω να δω τυχόν ¨επίσημους εναγκαλισμούς¨ των πρωτεργατών των αδιεξόδων μου και σκανδαλιστώ.
Από το μεσημέρι της Παρασκευής του ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ πήγα κατ αρχάς και χαιρέτισα το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου και μέσα από τις σκέψεις μου κατόρθωσα και έβγαλα σκόρπιες λέξεις προσευχής…
-¨Παναγιά μου ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ να με συγχωρείς για την αγνωμοσύνη μου αλλά στην κυριολεξία ¨τερμάτισα¨ από τα αδιέξοδα.¨
-¨Αξίωσε¨ μας κατά το θέλημα του ΥΙΟΥ ΣΟΥ να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης που βιώνει η Πατρίδα και ο καθένας ξεχωριστά¨
-¨εδώ που φτάσαμε ένα Νεύμα ΣΟΥ μας σώζει¨
Κοντολογίς για να μην σε ζαλίζω φίλε μου πήγα οδικώς σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριουδάκι της Μακεδονίας μας με δύο μόνιμους κατοίκους.
Ο ένας ήταν ο συνταξιούχος παπάς που δεν θέλει να ¨ ξεκολλήσει¨ από την Εκκλησία που ιερουργούσε επί 50 συναπτά χρόνια φτιαγμένη από χέρια τιμίων Μακεδόνων- Ελλήνων κτιστάδων στα χρόνια της ακμής του χωριού.
Ο δεύτερος και μοναδικός λαϊκός κατά αγαθή συγκυρία αν και δεν τελείωσε σχολείο έμαθε τα γράμματα στο Αναλόγιο και βοηθά τον Γέροντα Λευίτη στην ψαλτική.
Ο τρίτος του εκκλησιάσματος της Aκολουθίας του Ακάθιστου Ύμνου ήμουν εγώ ο νεόφερτος εκ Θεσσαλονίκης.
Με το που μπήκα στον Ιερό Ναό της ΠΑΝΑΓΙΑΣ πήγα κατευθείαν στο Αναλόγιο για να βοηθήσω με τα λίγα βυζαντινά ψαλτικά που κατέχω. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ο παπάς που ήταν σοβαρός και αμίλητος . Και αν και τον ξέρω παιδιόθεν δεν με χαιρέτισε σαν να ήταν ¨ αλλού¨.
Μόλις φτάσαμε στον Κανόνα. Ὠδή α΄. Εἱρμός. Ἦχος δ΄. « Ἀνοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται Πνεύματος, και λόγον ἐρεύξομαι τῇ βασιλίδι Μητρί…·
-Λες και το μυαλό μου ¨άνοιξε¨ και ξεφόρτωσα από όλες τις σκοτούρες. Οι ανοιξιάτικες ευωδίες, το θυμίαμα αλλά και η κατάνυξη του ιστορικού χώρου που βρισκόμουν ¨με έστειλαν αλλού¨ .
-Τέλος πάντων φίλε, είπα μέσα μου ότι τελικά έκανα καλά που ήρθα σε αυτή την¨ ιερή σιγαλιά¨.
Τι ήταν να το πω και ξαφνικά όταν φτάσαμε στην Β’ στάση (Η-Μ) των ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ και ο Γέροντας Λευίτης αναγίγνωσκε με τρεμάμενη φωνή το ¨ χαίρε της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής…¨
-Άρχισε να κλαίει με ολολυγμούς και διέκοψε την απαγγελία των Χαιρετισμών. Μάλιστα άφησε το Βιβλίο από τα χέρια του , γονάτισε και ακούμπησε το πρόσωπο του πάνω στην Θεομητορική Εικόνα της Γλυκοφιλούσης βρέχοντας την με τα δάκρυα του.
Για λίγη ώρα μείναμε αμήχανοι επάνω στο ψαλτήρι και παρακολουθούσαμε τον Ιερέα και εμείς κατασυγκινημένοι.
Σε λίγο τον πλησιάσαμε και προσπαθήσαμε να τον ανασηκώσουμε . Ο Γέροντας είχε στην κυριολεξία γαντζωθεί από την Εικόνα και δεν έλεγε να σηκωθεί . Όμως κάτι ¨μουρμούριζε¨ της Παναγιάς μας που δεν τα καταλαβαίναμε.
-Τελικά ο Γέροντας ανασηκώθηκε και στην συνέχεια για πρώτη φορά στην ζωή μου άκουσα στην κυριολεξία ¨Κλαυτούς Χαιρετισμούς¨.
-Εκεί που είχα καλή διάθεση βλέποντας την συγκίνηση του Ιερέα δίχως να το θέλω ξαναθυμήθηκα τα βάσανα που με περίμεναν στην πόλη …
Μετά το τέλος των Χαιρετισμών ετοιμάσαμε ένα βραστό του βουνού και ζητήσαμε , ουσιαστικά απαιτήσαμε από τον Ιερέα να μας πει τι του συνέβη;
ΚΑΙ ο καλός παππούλης αναγκάσθηκε να μας πει για το γεγονός αυτό της αλλοίωσης- συγκίνησης του που μας είχε προβληματίσει.
Παιδιά μου μην νομίζετε ότι είμαι εδώ πάνω αποκομμένος από τα προβλήματα των ανθρώπων.
Φίλοι συγχωριανοί από τις μεγαλουπόλεις, συγγενείς, πνευματικά παιδιά μου μεταφέρουν το ζοφερό περιβάλλον της σημερινής Εθνικής μας επιβίωσης.
Πολλές φορές στην Δέηση και όταν απαγγέλουμε ενώπιον του ΚΥΡΙΟΥ ημών ¨ Υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους και πάσης αρχής και εξουσίας εν αυτώ…¨
Αναρωτιέμαι αν το Έθνος μας είναι πραγματικά ευσεβές;
Και πως μπορώ να αιτούμαι για κάθε αρχή και εξουσία που μας έφερε σε αυτά τα χάλια;
Υπάρχει όμως και αυτό δηλ. ότι μας αξίζει μας δίνει ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ.
Όμως έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Γιατί αν εγώ αιτούμαι για αυτούς που ψηφίζουν αντίχριστους νόμους ουσιαστικά με την δέηση μου αυτή γίνομαι Θεομάχος.
Εδώ και πολλά χρόνια παρακαλώ την Παναγιά μας να ξεδιαλύνει τον λογισμό μου αυτό και πιστέψτε με το κάνω με δάκρυα και πόνο.
Παραμονή του ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ εχθές άκουσα κτύπους στην πόρτα του πτωχικού μου. Τρόμαξα γιατί στις ημέρες μας πολλά συμβαίνουν και μάλιστα εδώ στην Μεθόριο. Ποιος να ήταν άραγε; Ο Ανέστης ο ψάλτης μου έλειπε στα πρόβατα.
Από το παραθυράκι έσκυψα και είδα έναν ηλικιωμένο Ιερέα. Αμέσως αναθάρρησα και άνοιξα την πόρτα . Βάλαμε μεταξύ μας την Ευχή και το κοντούλικο Γεροντάκι μπήκε στο σπιτικό μου με τέτοια άνεση που λες και ήξερε όλες τις γωνιές του.
Το παρουσιαστικό του κάτι μου θύμιζε από τον μακαριστό Αυγουστίνο τον πρώην Φλωρίνης γιατί κρατούσε ένα ραβδί και ήταν σκυφτό.
Πως από τα μέρη μας Γέροντα ; το ρώτησα
Πολλές φορές έχω περάσει από αυτά τα μέρη και μάλιστα όταν ζούσαν εδώ πολλοί χριστιανοί. Φυσικά άλλα χρόνια τότε πάτερ μου. Τότε τα χρόνια ήταν Ιεραποστολικά ενώ σήμερα αυτά που κτίσθηκαν με αίμα και αγώνες οι άπιστοι τα γκρεμίζουν.
Παλιά βγάζανε κανένα τούβλο για να χαλαρώσει η Ορθόδοξη Πίστη, σήμερα πλέον είναι προαποφασισμένο από αυτούς να σωριάσουν όλο το ντουβάρι…
Επειδή φτάσαμε στην στιγμή να πειράζουν την ΗΜΕΡΑ του ΚΥΡΙΟΥ μας δηλ. την Κυριακή και να υπερασπίζονται τα Σόδομα και τα Γόμορα ήρθα να σου πω να μην σε πειράζει ο λογισμός που έχεις και όταν λες την ευχή ¨¨ Υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους και πάσης αρχής και εξουσίας εν αυτώ…¨ από μέσα σου τότε να απαγγέλεις την ωδή των Χαιρετισμών ¨ χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής…¨.
Πάτερ μου η ΠΑΝΑΓΙΑ μας αποφάσισε ότι ¨αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να πάει άλλο…¨
Με τα λόγια αυτά το καμπουριαστό Γεροντάκι εξαφανίστηκε από μπροστά μου. Αλαφιασμένος με ότι κουράγιο είχα έτρεξα προς την Εκκλησία. Μπαίνοντας η ματιά μου λες και την κατεύθυνε άλλος και έπεσε πάνω στην Αγιογραφία του Παπά- Κοσμά του Αιτωλού που η Παράδοση λέει ότι πέρασε από το χωριό μας διδάσκοντας και βαπτίζοντας.
Τότε κατάλαβα ΠΟΙΟΣ επισκέφτηκε εμένα τον ανάξιο.
Φίλε μου πήρα την ευχή του Γέροντα όταν κατεβώ στην Θεσσαλονίκη να ¨διαλαλήσω¨ το έκτακτο αυτό περιστατικό και όποιος πίστεψε- πίστεψε…
Μάλλον ο Ουρανός φέτος με το ¨ χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής…¨ γράφει τον κυβερνητικό επίλογο.
Κωνσταντίνος Βαρδάκας
http://agiameteora.net/
Σεβαστή ηγουμένη Κυπριανή
Λαμβάνω το θάρρος, με δάκρυα στα μάτια, η αμαρτωλή δούλη του Θεού, να σας περιγράψω το θαύμα που έγινε στο υιόν μου, τον Ιωάννην Καρδούλια από την Αμερική. Ήτο πολύ υγιής, λεβέντης, που στην ζωή του δεν αρρώστησε.
Τώρα τον βρήκε αυτό το μικρόβιο της θανατηφόρου αρρώστειας, καρκίνος. Πήγε στους γιατρούς και το εξακρίβωσαν. Όταν το έμαθα εγώ, η μητέρα του, καθώς και ο ίδιος, αλλά και όλοι στο σπίτι, πήγαμε να τρελλαθούμε.
Τον έχω μονάκριβο. Οι γιατροί, τον εγχείρησαν. Ο καρδιολόγος μας είπε ότι πρέπει να κάμη χημειοθεραπεία. Αυτή η θεραπεία είναι κάτι το τραγικό˙ τι περνά ο άνθρωπος! Το παιδί μου και όλοι μας κλαίγαμε και έλεγε˙ «πώς να πάω εγώ στο Νοσοκομείο, να τραβήξω αυτά όλα, ενώ είμαι τόσο καλά και δεν αισθάνομαι τίποτα;». Εγώ με θάρρος και με πίστη επροσευχόμουνα στον Χριστό πρώτα, μέχρι και την παραμονή που θα πηγαίναμε να κάμη την θεραπεία. Εν τω μεταξύ, είχα γράψει σε σας και μου στείλατε το λαδάκι και την αγίαν ζώνην. Με δάκρυα στα μάτια και με πίστη, έκανε την προσευχήν του και διαβάζαμε τα θαύματά του. Την ίδια νύχτα βλέπει ένα όνειρο. Σαν να ήταν στην όχθη ενός ποταμού και ήθελε να πάη απέναντι, αλλά ο ποταμός ήταν γεμάτος από φίδια μεγάλα, μικρά, όλα τα είδη. Απέναντι, στην άλλη όχθη, ήτο ένας γέρος κοντός, καλόγηρος και μπροστά του είχε ένα τραπεζάκι, σαν γραφείο. Το μέτωπό του έλαμπε. Σηκώθηκε και φώναξε «Γιάννη, έλα απέναντι, κοντά μου». Ο γυιός μου, του έλεγε «δε μπορώ, φοβάμαι τα φίδια, θα με φάνε, δε μπορώ». «Μη φοβάσαι, θα σε βοηθήσω εγώ» και ήλθε κοντά του. Του έπιασε το χέρι και του λέει˙ «πάτα πάνω στα φίδια». Τότε μαζί με τον καλόγηρο πάτησαν πάνω στα φίδια, τα οποία έμειναν στο έδαφος νεκρά. Όταν πήγε στο τραπεζάκι που έλαμπε, τον ερώτησε˙ «ποιος είσαι;». Ο γέρος του λέει˙ «Είμαι ο άγιος Σάββας. Εσύ με φώναξες και ήλθα». Του λέει ο Γιάννης˙ «Σε ξέρω˙ η μαμά μου έχει στο μαξιλάρι μου την εικόνα σου και το βιβλίο σου». Έκανε την θεραπεία χωρίς να μείνη κανένα κακό σύμπτωμα. Χωρίς εμετό, αιμορραγίες, διάρροια. Ο γιατρός ήταν Άραβας από το Πακιστάν. Ένα μήνα κράτησε αυτή η κατάσταση. Ο γιατρός περίεργος ρωτούσε τον Γιάννη για την υγεία του. Μια μέρα είδε τις εικόνες στο κρεβάτι του Γιάννη και λέγει˙ «Τι είναι, Γιάννη, αυτές οι φωτογραφίες;» «Είναι άγιος, είπε ο Γιάννης και εγώ και η μητέρα μου προσευχόμεθα». Ο γιατρός τότε είπε˙ «Μπράβο Γιάννη, οι άγιοι βοηθούν˙ το βλέπω, είναι θαύμα. Πρώτη φορά είδα να μην πειράξει το φάρμακο». Τρεις γιατροί μας είπαν ότι η αρρώστεια εξηφανίσθη και είναι τελείως καλά. Μεγάλη η χάρις του αγίου Σάββα που έδωσε την υγεία στο παιδί μου.
Θα τον ευγνωμονούμε, όσο ζούμε.
Ελένη Καρδούλια
Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΧΡ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ-ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΛΥΜΝΟΥ
Μέρος Δ΄: Θαύματα του Αγίου.
http://agiameteora.net/
Διδαχές Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ
Αχώριστος σύντροφος του πνεύματος της λύπης είναι η ακηδία. Όπως παρατηρούν οι πατέρες, η ακηδία προσβάλλει το μοναχό περίπου το καταμεσήμερο και του προκαλεί τέτοια ακαταστασία, ώστε τόσο ο τόπος όπου ζει όσο και οι αδελφοί πού ζουν μαζί του, του γίνονται ανυπόφοροι.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης εγείρεται μέσα του ένα είδος αηδίας και μεγάλης πείνας και χασμουριέται πολύ συχνά. Μόλις ή κοιλιά του ικανοποιηθεί, ο δαίμονας της ακηδίας προτείνει στο μοναχό την ιδέα να βγει από το κελί του και να μιλήσει σε κάποιον αδελφό, υποστηρίζοντας ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί κανείς να σωθεί από την ακηδία είναι ή συνεχής συζήτηση με τους άλλους. Ό μοναχός πού έχει κυριευθεί από την ακηδία είναι σαν ένα λεπτό ζιζάνιο πού δε σταματά ούτε λεπτό, άλλα βρίσκεται πάντα στη διάθεση του άνεμου. Είναι σαν ένα μικρό σύννεφο πού καταδιώκεται από τον άνεμο.
Ό δαίμονας αυτός, αν δεν μπορέσει να παραπλανήσει το μοναχό να βγει από το κελί του, αρχίζει να αποσπά το νου του κατά τη διάρκεια της προσευχής και της ανάγνωσης. Αρχίζει να του υποβάλει τις σκέψεις ότι αυτό δεν έπρεπε να είναι έτσι, εκείνο δεν ανήκει έδώ, θα πρέπει κανείς να βάλει τα πράγματα σε τάξη. Και ο δαίμονας κάνει όλα αυτά για να καταστήσει το πνεύμα του μοναχού αργό και στείρο.
Ή ακηδία θεραπεύεται με την προσευχή, την αποχή από τον αργό λόγο, χειρωνακτική εργασία ανάλογα με τη δύναμη του άνθρωπου, ανάγνωση του λόγου του θεού και υπομονή. Γιατί γεννιέται από τη λιποψυχία, την αργία και τον αργό λόγο (άγιος Ισαάκ ο Σύρος).
Γι’ αυτόν πού αρχίζει τη μοναχική ζωή είναι δύσκολο να αποφύγει την ακηδία. Είναι το πρώτο πράγμα πού προσβάλλει το μοναχό. Γι’ αυτό πάνω απ’ όλα θα πρέπει να την καταπολεμήσει κανείς με αυστηρή και απόλυτη εφαρμογή όλων των διακονημάτων πού του έχουν ανατεθεί. Όταν όλες σου οι δραστηριότητες βρίσκονται σε πραγματική τάξη, τότε ή ακηδία δε θα βρει χώρο στην καρδιά σου. Μόνο εκείνοι πού δεν έχουν ρυθμίσει τις υποθέσεις τους και δεν τις έχουν βάλει σε σωστή τάξη δοκιμάζονται από την ακηδία. Ή υπακοή είναι ή καλύτερη θεραπεία για τον επικίνδυνο αυτό πειρασμό.
Όταν σε κατακυριεύσει ή ακηδία, λέγε στον εαυτό σου, σύμφωνα με τις οδηγίες του αγίου Ισαάκ του Σύρου: «Πάλι επιθυμείς μια ακάθαρτη και επονείδιστη ζωή. Και αν τύχει να σκεφτείς ότι είναι μεγάλη αμαρτία να αυτοκτονήσει κανείς (με ασκητικούς αγώνες), τότε απάντησε στον εαυτό σου: σκοτώνω τον εαυτό μου επειδή δεν μπορώ να ζω στην αμαρτία, θα πεθάνω έδώ, ώστε να μη δώ τον πραγματικό θάνατο, το θάνατο της ψυχής μου, το χωρισμό της από το θεό. Είναι καλύτερα για μένα να πεθάνω με αγνότητα παρά να ζήσω μια αμαρτωλή ζωή στον κόσμο. Προτίμησα έναν τέτοιο θάνατο για τις αμαρτίες μου. Σκοτώνω τον εαυτό μου, γιατί έχω αμαρτήσει ενώπιον του θεού και δε θέλω να Τον παροργίσω άλλο. Τι αξίζει ή ζωή μου μακριά από το θεό; θα υποφέρω κάθε δοκιμασία, ώστε να μη στερηθώ την ελπίδα των ουρανών. Γιατί να φροντίσει ό θεός για μένα, αν ζω πονηρά και τον παροργίζω;»
Άλλο πράγμα είναι ή ακηδία και άλλο είναι ή ανησυχία τού πνεύματος πού καλείται λιποψυχία. Συμβαίνει μερικές φορές ό άνθρωπος να βρίσκεται σε τέτοια πνευματική κατάσταση, ώστε θα προτιμούσε να σκοτωθεί ή να μείνει αναίσθητος παρά να παραμείνει ακόμα σ' αυτή τη φοβερά οδυνηρή κατάσταση. Πρέπει κανείς να φύγει από αυτή γρήγορα. Φύλαξε τον εαυτό σου από το πνεύμα της λιποψυχίας, γιατί από αυτή προέρχεται κάθε είδος δυστυχίας (άγιος Βαρσανούφιος ο Μέγας).
«Υπάρχει μια φυσική λιποψυχία, διδάσκει ο άγιος Βαρσανούφιος, πού προέρχεται από αδυναμία. Και υπάρχει λιποψυχία πού προκαλείται από το δαίμονα. Μπορούν να διακριθούν κατ' αυτό τον τρόπο: Ή διαβολική λιποψυχία έρχεται πριν την ώρα πού πρέπει να δώσει κανείς στον εαυτό του κάποια ανάπαυση. Ή όταν κάποιος προγραμματίζει να κάνει κάτι, πριν τελειώσει το ένα τρίτο ή το ένα τέταρτο από αυτό, ο δαίμονας τον πιέζει να το εγκαταλείψει. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν πρέπει κανείς να τον ακούσει, άλλα να κάνει προσευχή και να συνεχίσει με υπομονή την εργασία του. Και ο εχθρός, βλέποντας ότι ό άνθρωπος προσεύχεται λόγω αυτής της λιποψυχίας, αποσύρεται, αφού δε θέλει να δώσει καμιά ευκαιρία στον άνθρωπο να προσευχηθεί».
Ό άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει ότι, όταν ο θεός θέλει να ρίξει τον άνθρωπο σε μεγαλύτερες δοκιμασίες, του επιτρέπει να πέσει στα χέρια της ακηδίας. Ή ακηδία του φέρνει μια μεγάλη απελπισία στην όποια δοκιμάζει τέτοια ψυχική στενοχώρια, πού είναι σαν να προγεύεται την κόλαση. Σαν συνέπεια αυτού εγείρεται μέσα του το πνεύμα της έξαψης και απ' αυτό πηγάζουν χιλιάδες πειρασμοί: ανησυχία, οργή, βλασφημία, παράπονα για την τύχη του, διεφθαρμένες σκέψεις, μετακίνηση από μια τοποθεσία σε άλλη και τα όμοια.
"Αν ρωτήσεις από τι προέρχεται αυτό, τότε θα σού απαντήσω: από την αμέλεια σου. Γιατί δεν έλαβες την πρόνοια να αναζητήσεις μια θεραπεία γι' αυτά. Γιατί για όλα αυτά υπάρχει μόνο μια θεραπεία και με τη βοήθεια αυτής ο άνθρωπος βρίσκει εύκολα παρηγοριά στη ψυχή του. Και τι είδους θεραπεία είναι αυτή; Ή ταπείνωση της καρδιάς. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, έκτος απ' αυτόν, για να μπορέσει ο άνθρωπος να καταρρίψει τους τοίχους αυτών των κακιών. Διαφορετικά, θα διαπιστώσει ότι οι κακίες αυτές θα τον κατανικήσουν. Ή ακηδία μερικές φορές καλείται από τους άγιους πατέρες αργία, οκνηρία ή νωθρότητα.
Φιλοκαλία των ρώσων νηπτικών Α. διδαχές Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, ΠΕΤΡΟΥ ΜΠΟΤΣΗ
http://agiameteora.net/
They said of an old man that he went on fasting for seventy weeks, eating a meal only once a week. He asked of God the meaning of a text of the Holy Scriptures and God did not reveal it to him. So he said to himself: “Here I am: I have worked so hard and profited nothing. I will go to my brother and ask him.” Just as he had shut his door on the way out, an angel of the Lord was sent to him; and the angel said: “The seventy weeks of your fast have not brought you near to God: but now you are humbled and going to your brother, I have been sent to show you the meaning of the text.” And he explained to him what he had asked, and went away. “The Sayings of the Fathers” in Western Asceticism (by Chadwick)
As Orthodox, we rightfully honor our ascetics and hermits. We honor the way they “leave” the world in order to devote themselves to prayer, to learn to know God better, and to learn how to live a holy life. But, sometimes we talk about them in a way that appears to say that they are self-sufficient in their separation from the world.
Elder Philaretos of Karoulia (1872-1962) was a renowned ascetic from Holy Mountain Athos. Drawing by Rallis Kopsidis
But, when you read the Fathers, that is not the point they make. The first part of the story of the old man that I quoted at the beginning pictures an ascetic the way we often picture one. The old man apparently was doing everything correctly. He was eating once a week; he was praying; he was fasting; he was reading Scripture. He fasted for seventy weeks, which reminds one of the seventy weeks of Daniel.
From our point of view, he must have achieved great holiness during this time. From our point of view, he almost deserved an answer from God. After all, he wanted to know God’s Scriptures better. Does not God want us to know Scriptures? Did not Jesus speak of the importance of fasting and prayer as important to our life?
But, that is not what the Fathers say to us. The old man did not receive a visit from an angel until he knew that he had to go to his brother to ask for help. It was only when he recognized that he needed his brother that God was willing to answer him. Even the ascetic needs the Church.
I learn two things out of this story. The first is that I need the Church. I cannot be self-sufficient and be a Christian. I cannot simply say that I pray to God and read the Scriptures, so I do not need to go to Church and be with my brothers and sisters. Without my brothers and sisters, God will not bless me. It is only as part of the Body of Christ that I receive blessing.
Elder Philaretos of Karoulia (1872-1962). Photo by Pávlos Mylonás, 1959
But, the second thing I learn is that no Scripture can truly be correctly interpreted by me alone. I need my brothers and sisters if I am to understand Scripture correctly. It is only when Scripture is interpreted by the Body that God’s angel will be with us to guide us to the correct interpretation.
Finally, I learn that humility is necessary. It is not until I humble myself and submit myself to my brothers and sisters that I will truly learn from God. God dwells with the humble of heart. As Saint Paul says in Ephesians, we need to submit ourselves one to another that we may know what the true will of God is (Ephesians 5).
http://pemptousia.com/2014/11/even-ascetics-need-community/
Ήταν απόγευμα, ένα από τα συνηθισμένα πολυτάραχα απογεύματα στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος ουρά στην στάση της Ομονοίας των ΤΑΞΙ.
- Κουκάκι, παρακαλώ!… – Ευχαρίστως, του απαντώ• και αυτός ήταν όλος ο διάλογος μέχρι τέλους της διαδρομής, διότι το ύφος και ο τρόπος δεν άφηνε κανένα περιθώριο συζητήσεως. Στο ύψος του Αγίου Ιωάννου (Γαργαρέτας) και επί της οδού Βεΐκου κατέβηκε, και λίγα μέτρα πιο κάτω ένα άλλο χέρι με το χαρακτηριστικό νεύμα με σταματάει.
Ήταν νεαρός ο καινούργιος μου επιβάτης 25-27 ετών περίπου, μετρίου αναστήματος και κρατούσε μια βαλίτσα. Τοποθετώντας εγώ τα πράγματά του στο «πόρτ-μπαγκάζ», ο νεαρός κάθισε στην θέση του συνοδηγού.
Και με μια ποιητική έκφραση, που σπάνια χρησιμοποιούσα κατά το παρελθόν: «Σαν Βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, ναύχεσαι ναναι μακρύς ο δρόμος σου, μεγάλο το ταξίδι», υπονοούσα: «για που πάμε;»
- Ναι, φίλε μου, για την Ιθάκη, όμως όχι για το νησί, όπως θα φαντάστηκες, άλλα για το αποτοξινωτικό κέντρο «Ιθάκη»…, ήταν η απάντησις που για λίγα δευτερόλεπτα με άφησε άναυδο.
- Στον σταθμό Λαρίσης στα τραίνα, παρακαλώ…, συμπληρώνει:
Ήταν αναπάντεχη πράγματι η απάντησις του νεαρού επιβάτου μου, διότι τίποτε από τα εξωτερικά του γνωρίσματα (ματιά, ύφος, ενδυμασία, συμπεριφορά) δεν πρόδιδε το επάρατο πάθος της ναρκομανίας του. Ένα πλήθος συναισθημάτων, (πόνου, λύπης, συμπάθειας, αγάπης…), διαδέχονταν το ένα το άλλο μέσα μου, ένα δυνατό σφίξιμο στην καρδιά μου που την έκανε να κινείται άτακτα μέσα στα στήθος μου, ένα δάκρυ κύλησε στα μάγουλά μου για το κατάντημα του αδελφού μου, για το πλάσμα του Θεού μου. Προσπάθησα να συγκρατηθώ, διότι ήθελα και να μάθω κάτω από τι συνθήκες έφθασε εκεί πού έφθασε, επειδή είμαι και εγώ πατέρας με παιδιά στα πρόθυρα της εφηβείας.
Αφού αλληλοσυστηθήκαμε, παρακάλεσα τον Παύλο, αν δεν του έκανε κακό το φρεσκάρισμα τέτοιων γεγονότων και αν δεν τον εκούραζε, να μου έλεγε λίγα πράγματα γύρω από τη ζωή του και από το πάθος του.
Με προθυμία ανταποκρίθηκε στην παράκλησή μου και τον ευχαριστώ.
«Κατ’ αρχήν έχω να πάρω δύο μήνες απ’ αυτό το δηλητήριο και νοιώθω όπως όλοι οι άνθρωποι οι φυσιολογικοί. Δεν έχω καμία επιθυμία για να το ξαναβάλω στο αίμα μου και αυτό το οφείλω όχι σε κάποια προσπάθεια δική μου, άλλα εξ ολοκλήρου στην θαυμαστή δύναμη του Θεού και των Αγίων Του. Aλλά ας σου τα πω απ’ την αρχή, αφού τόσο πολύ το θέλεις.
Γεννήθηκα και μέχρις οκτώ ετών μεγάλωσα στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Κουκάκι εκεί που με πήρες. Είμαι μοναχοπαίδι και οι γονείς μου με αγαπούν παθολογικά, χωρίς να μου χαλούν κανένα χατίρι. Σε ηλικία λοιπόν οκτώ ετών, μαζί με τους γονείς μου εφύγαμε για την Αμερική για καλύτερη ζωή.
Οι γονείς μου με τη βοήθεια των συγγενών μου εκεί έπιασαν δουλειά και εγώ επήγαινα στο σχολείο.
Μεγαλώνοντας όμως μεγάλωναν μαζί μου και οι παράλογες επιθυμίες μου και τα “βίτσια” μου. Έμπλεξα λόγω χαρακτήρος εύκολα με άσχημες παρέες και πολύ γρήγορα δοκίμασα την μαριχουάνα και το χασίς. Περνώντας ο καιρός και τα χρόνια δεν με ικανοποιούσαν τα ελαφρά ναρκωτικά ούτε εμένα ούτε και την παρέα μου.
Το ρίξαμε λοιπόν όλοι στα σκληρά ναρκωτικά, που τα βρίσκαμε στο ίδιο περιβάλλον και με την ίδια ευκολία, όπως και τα ελαφρά. Αυτά όμως ήταν ακριβά κι’ εγώ δεν εργαζόμουν. Στην αρχή έκλεβα από τις τσέπες και τα πορτοφόλια των γονιών μου. Όταν όμως με τον καιρό είχα ανάγκη από μεγαλύτερες δόσεις και σε σημείο που έγινα αντιληπτός από τους γονείς μου, τότε μέχρι και που τους έδερνα για να τους τα παίρνω.
Η κατάστασή μου ήταν δραματική το καταλάβαινα, άλλα δεν μπορούσα να κάνω πίσω με τίποτα. Οι γονείς μου με έτρεχαν σε γιατρούς και σε ψυχολόγους μήπως καταφέρουν κάτι, άλλα τίποτε, κανένα φως από πουθενά, μερικοί, και μάλιστα, διακεκριμένοι επιστήμονες τους έλεγαν, ότι αν δεν αλλάξω σύντομα περιβάλλον, λίγος είναι ο καιρός της ζωής μου.
Στο διάστημα αυτό και καθώς ήμουν μόνος μου στο σπίτι σε κατάσταση απελπισίας, εμφανίζεται μπροστά μου ένας παράξενος επισκέπτης που για πρώτη φορά τον έβλεπα. Ήταν μέτριος στο ανάστημα, είχε στρογγυλά και πολύ μεγάλα μάτια πού περιστρεφόντουσαν, είχε μαύρο και δασύ τρίχωμα, του οποίου το μήκος θα ξεπερνούσε τα δεκαπέντε εκατοστά. Επίσης είχε κέρατα και ουρά. Είχε μία τρανταχτή σταθερή φωνή και φοβερή πειθώ που δεν σου άφηνε περιθώρια για αντιρρήσεις.
Άρχισε να απαριθμεί την ζωή μου από τότε που γεννήθηκα μέχρι εκείνη την στιγμή με κάθε λεπτομέρεια κι’ εγώ απλώς έλεγα: “Ναι”. – Όλα τα έχεις απολαύσει, μου λέει στο τέλος, τίποτα δεν σου μένει πια, παρά ναρθής μαζί μου… Του απαντώ. “Πώς;”
- Θα πάρεις το αυτοκίνητο, μου λέει, και θ’ ακολουθήσεις τον τάδε δρόμο, θα τρέξεις με τόσα μίλια (δεν θυμάμαι τον αριθμό) κι’ εκεί θα σε περιμένω εγώ… Ό δρόμος αυτός ήταν ευθύς για πολλά μίλια και σε κάποιο σημείο είχε μια ελαφρά στροφή, ώστε όσοι έτρεχαν με υπερβολική ταχύτητα έβγαιναν έκτος δρόμου και προσέκρουαν σ’ ένα μανδρότοιχο που δεν γλύτωναν. Είχα ακούσει για πολλά ατυχήματα στο σημείο εκείνο κατά το παρελθόν. Έκανα όπως ακριβώς μου είπε και κατέληξα κι’ εγώ στον μανδρότοιχο. Το αυτοκίνητο έγινε σχεδόν αγνώριστο κι’ εμένα μ’ έβγαλαν με μικροτραύματα. Αφού μου προσέφεραν τις πρώτες Βοήθειες, επήγα στο σπίτι μου.
Επέρασαν δέκα ήμερες περίπου από το ατύχημα μου και εμφανίζεται στο σπίτι μου, στην κουζίνα αυτή τη φορά, ο ίδιος παράξενος επισκέπτης. Μια γκριμάτσα δυσφορίας στο άγριο και επιβλητικό πρόσωπό του• ένα κούνημα της κεφαλής προς τα πίσω• και ή ίδια χαρακτηριστική φωνή του μου λέγει: – Τίποτα δεν κατάφερες.
Καθόμουν και τον κοίταζα σαν απολιθωμένος και μόλις που κατάφερα να τον ρωτήσω:
- Τί να κάνω;
- Τώρα θα πάρεις τρεις φορές δόση απ’ αυτό που παίρνεις και θάρθης σίγουρα μαζί μου.
Εξαφανίστηκε αυτός και δεν αναρωτήθηκα, ούτε πώς μπήκε στο σπίτι ούτε ποιος ήταν.
Έβαλα σε εφαρμογή αμέσως το σχέδιο.
Ετοίμασα το υλικό στην σύριγγα κι’ έψαξα να βρω μέρος στο κατάσπαρτο από τα τρυπήματα σώμα μου. Η δόσις ήταν μεγάλη κι’ έπεσα αμέσως αναίσθητος. Καθώς βρισκόμουν σ’ αυτή την κατάσταση, βλέπω έναν ψηλό με ράσα με μαύρο σκουφί που στο μέτωπό του ήταν χαραγμένος Σταυρός. – Μη φοβάσαι, μου είπε, θα γίνεις καλά και όταν επιστρέψεις στην Ελλάδα, ναρθής στο σπίτι μου• είμαι ο Εφραίμ…
Σηκώθηκα σαν να μην είχα πάρει εντελώς απ’ αυτό το καταραμένο δηλητήριο. Ένοιωσα την επιθυμία να φύγω για την Ελλάδα και μόλις το είπα στη μητέρα μου απόρησε και το θεώρησε θαύμα, διότι πολλές φορές προσπάθησαν να με διώξουν απ’ αυτό το περιβάλλον και δεν τα κατάφερναν.
Εξιστόρησα στην μητέρα μου τα όσα μου είχαν συμβεί και θέλησε να με συνοδεύσει στο ταξίδι μου. Όταν ήρθαμε στην παλιά μου γειτονιά, πήγαμε στον Ιερέα της Ενορίας εκεί και απ’ αυτόν έμαθα, ποιος ήταν αυτός ο παράξενος επισκέπτης και τι ζητούσε από μένα. Ήταν ο διάβολος και ζητούσε την αθάνατη ψυχή μου. Ευχαριστώ τον Θεό μέσα από τα τρίσβαθα της ψυχής μου. Αφού εξομολογήθηκα και νήστεψα, ο Ιερέας με κοινώνησε σε δεκαπέντε μέρες. Όταν είδα την εικόνα του Αγίου Εφραίμ, θυμήθηκα ότι αυτός ήταν πού με γλύτωσε από το φοβερό μου πάθος.
Επήγα στην Ν. Μάκρη κι’ έκανα Λειτουργία κι’ ευχαρίστησα τον άγιο. Τώρα πηγαίνω σ’ αυτό το Ίδρυμα, για να ξεφύγω λίγο από τον κόσμο και να σιγουρευτώ, ότι δεν το αποζητώ».
Κ.Σ., Αθήνα
Περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ
http://agiameteora.net/
(Source)
There once lived a woman of prayer and fasting. Externally she appeared pious, but [internally] she had great pride and thought herself a saint. She also had remembrance of wrongs; if she argued with someone not only would she not want forgive the other woman, she never even wanted to see her again.
At some point she became sick and she called for a spiritual father to come. But she did not confess thoroughly – this is something some nominal Christians have the habit of doing, they hide their big sins and only reveal the small ones.
In the end when the priest came with Holy Communion for her to commune, she turned her face toward the wall and wasn’t able to even look at the divine communion.
At the same time, with divine concession, she confessed in a loud voice: “Just as I from pride did not forgive those who trespassed against me, and abhorred [and turned away from] them, so now the Lord turns His face from me and refuses to enter my unworthy soul. I will not see Him in the Heavenly Kingdom, but I will burn in the eternal fire.”
And with this her soul departed.
_____________________________
May God enlighten us all to forgive and love one another just as the Lord forgives and has compassion on us!
http://lessonsfromamonastery.wordpress.com/
Θαυμαστό γεγονός συνέβη σε οικογένεια την ημερομηνία της εορτής της Αγίας Παρασκευής στο Κορωπί Αττικής.
Η μαρτυρία της οικογένειας έχει ως εξής: Υπάρχει στο Κορωπί ένα παντρεμένο ζευγάρι όπου ο άντρας είναι το πιστό μέλος της οικογένειας και η γυναίκα του είναι άπιστη και είρωνας της πίστης.
Ο άντρας είχε πολύ μεγάλη ευσέβεια στην Αγία Παρασκευή. Πάντα στην παραμονή και ανήμερα τις εορτής της άναβε το καντήλι στο σπίτι του. Αντίθετα η σύζυγος του δεν το άναβε ποτέ.
Την ημέρα λοιπόν της εορτής της σηκώθηκε πρωί – πρωί και αφού άφησε την γυναίκα του και την πεθερά του να κοιμάται, ντύθηκε και με προσοχή έφυγε από το σπίτι για την Εκκλησία. Έκλεισε και την εξώπορτα και την κλείδωσε δυο φορές.
Πήγε λοιπόν στην εκκλησία και αφού λειτουργήθηκε γύρισε πίσω για το σπίτι.
Μόλις έφτασε βρήκε τις δυο γυναίκες τρομοκρατημένες και πανικοβλημένες.
Τις ρώτησε τι είχε συμβεί και αυτές τον ρώταγαν εάν το πρωί που έφυγε κλείδωσε την πόρτα του σπιτιού. Η απάντηση του άνδρα ήταν βεβαίως και την κλείδωσα αφού ξέρουμε εδώ στο Κορωπί τι πρόβλημα έχουμε με τους κλέφτες και τους κακοποιούς. Γιατί είστε τόσο ανήσυχες όμως τις ρώτησε ο σύζυγος.
Να του λέει: Μόλις έφυγες μετά από λίγο ακούσαμε να ξεκλειδώνεται η πόρτα. Δυο φορές κρακ, κρακ. Κοκαλώσαμε!!! Είδαμε τότε μπροστά μας μια γυναίκα να μπαίνει μέσα στο σπίτι με μαύρα ρούχα, ψιλή, πολλή όμορφη, να μας κοίτα αμίλητη και να πηγαίνει στο δωμάτιο που είναι η καντήλα.
Πηγαίνει λοιπόν εκεί, παίρνει το καντήλι πηγαίνει κατόπιν στην κουζίνα βάζει λαδί, βάζει λουμινάκι και το ανάβει. Το παίρνει το καντηλάκι και το τοποθετεί πάλι στο δωμάτιο. Μας κοίτα με πολλή αυστηρό τρόπο και μας λέει, «σήμερα είναι η εορτή μου», και φεύγει πάλι από όπου ήρθε.
Οι γυναίκες ήταν συγκλονισμένες δεν μπορούσαν να μιλήσουν καθόλου με αυτό το θαυμαστό γεγονός που τους συνέβη. Ο δε άντρας είχε συγκινηθεί από αυτό το Θαύμα που έκανε η Αγία Παρασκευή στην άπιστη γυναίκα του.
http://agiameteora.net/
St. John the Forerunner and Baptist of Christ, who fasted his entire life in the desert (source)
"Fasting is a commandment of God. Because of this, we should also fast, my children. I have not neglected fasting in my 70 years. My mother taught me fasting from childhood. I am not being a hypocrite, my children, when I fast, but I am doing that which my parents taught me and that which I keep until today, my children. Fasting has never brought sickness upon me.
Physicians and Bishops say that frugal fasting is very beneficial to man. Once, a doctor told me: "Father, don't eat for five days, nor even drink a drop of water, because we will do a test to see what is going on with your body." Therefore I fasted for five days. It had done great things to me. How much more are we benefited when we fast for our soul! Because within our body inhabits an eternal soul. Therefore, let us take care for our soul, which is truly an immortal thing.
Let us fast, my children, do not listen to those who say that fasting is nothing, and that this is something from monks. This is not from monks, my children, forgive me, God says this. The first commandment of God is fasting, and our Christ fasted.
We can say that we are fasting, and eat so much. Now, what fasting are we doing, my children? When we eat, forgive me, so much food, even if it is without oil. It is sufficient that man have his health and the desire to fast.
Once, someone came to me and said: "My priest, they told me that fasting doesn't exist." "And who told you that there was no fasting? Go tell the Priest to open the Bible and see that which discusses fasting: 'without prayer and fasting' (Matthew 17:21, Mark 9:29), which our Christ says, and other things.' And the demons, and sicknesses, and all the passions are cast out with fasting. The Holy Forerunner, what did he eat in the desert? What did the Venerable David eat? With an antidoron, he passed the whole week in his cell of asceticism."
-Elder Iakovos Tsalikis of Evia
(amateur translation of text from source)
Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!
http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/
Φιλάνθρωπε Κύριε, δεν λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, αλλά γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου και μου εμφανίστηκες με ακατάληπτο τρόπο! Εγώ, πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα. Συ όμως, Κύριε, για τη μικρή μου μετάνοια μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη και την άμετρη αγαθότητά σου.
Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου. Τί να σου ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω; Συ δίνεις τη χάρη σου, για να καίγεται αδιάλειπτα η καρδιά μου από αγάπη, και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη. Η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου, που τίποτε στη γη δεν την αναπαύει εκτός από Σένα. Γι’ αυτό με δάκρυα Σε ζητώ, και πάλι ποθεί ο νους μου τη γλυκύτητά σου… Κύριε, δώσε μου να αγαπώ μόνον Εσένα. Συ με έπλασες, Συ με φώτισες με το άγιο Βάπτισμα, Συ συγχωρείς τα αμαρτήματά μου και μου δίνεις τη χάρη να κοινωνώ το τίμιο Σώμα και Αίμα σου. Δώσε μου τη δύναμη να μένω πάντα κοντά σου. Κύριε, δώσε μου τη μετάνοια του Αδάμ και την άγια ταπείνωσή σου.
Αμήν
Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου
http://lllazaros.blogspot.ca/2014/11/blog-post_16.html
Πως να μιλάμε στα παιδιά μας για τους δαίμονες, την κόλαση και το θάνατο.
Είναι σοβαρό παιδαγωγικό σφάλμα να μιλάμε στα μικρά παιδιά με κάθε λεπτομέρεια για τους δαίμονες, διότι, αν ένα παιδί ακούσει μία φορά πως ακριβώς είναι, είναι αδύνατο να μην αρχίσει να τους φαντάζεται.
Οι ενήλικες είναι δυνατόν να προειδοποιηθούν για τον κίνδυνο που διατρέχουν, αν αφήσουν εικόνες των δαιμόνων να εισβάλουν στο μυαλό τους, αλλά ένα μικρό παιδί, ακόμη κι αν το προειδοποιήσουμε, δεν μπορεί εύκολα να σταματήσει να σκέπτεται κάτι που το βασανίζει, και αυτό μπορεί να το οδηγήσει σε μία επικίνδυνη πνευματική κατάσταση ή, το λιγότερο, να υποφέρει από εφιάλτες. Όταν τα μικρά παιδιά ρωτούν για το διάβολο η για την ύπαρξη των πνευμάτων του κακού, είναι προτιμότερο να μην κάνουμε διεξοδική ανάλυση αλλά να λέμε ότι δεν πρέπει να δίνουμε σ' αυτά περισσότερη προσοχή απ' ο,τι στα όνειρα η κάτι παρόμοιο. Γενικά πρέπει να στρέφουμε το μυαλό των παιδιών προς τον Χριστό, τους αγίους και τους αγγέλους.
Είναι καλύτερα να διδάσκουμε στα παιδιά το χριστιανικό αγώνα χωρίς άμεση αναφορά στη μάχη εναντίον των δαιμόνων. Τα παιδιά μπορούν να μάθουν εντελώς φυσικά να κάνουν το σημείο του σταυρού πριν κοιμηθούν (επάνω τους και πάνω στο κρεβάτι η το μαξιλάρι τους) ως ευλογία για τη νύκτα, να χρησιμοποιούν την προσευχή του Ιησού (Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με) η να μιλούν στον Κύριο και τους αγίους με δικά τους λόγια, όποτε θέλουν. Έτσι όταν δοκιμάσουν κάποιο πειρασμό (π.χ. από φόβο η εφιάλτες), θα χρησιμοποιήσουν εντελώς φυσικά τα σωστά όπλα. Τα παιδιά μπορούν να κοιμούνται με ένα κομποσχοίνι στο χέρι η κάτω απ' το μαξιλάρι τους και να λένε την προσευχή του Ιησού (έστω μόνο λίγες φορές στις καθημερινές τους προσευχές).
Η ιδέα της κολάσεως φοβίζει τα παιδιά. Βέβαια φοβίζει κι εμάς άλλα ο φόβος μας δεν είναι παθολογικός, πηγάζει από την αγάπη μας για τον Θεό και από το φόβο μας μήπως αποξενωθούμε απ' Αυτόν. Αυτό το οποίο πρέπει να καλλιεργήσουμε στα παιδιά δεν είναι ο φόβος της κόλασης αλλά η αγάπη για τον Θεό. Τα παιδιά μπορούν να σκεφθούν σοβαρά το μεταφυσικό πρόβλημα του κακού και της αγάπης του Θεού. Όταν μιλάμε για την κόλαση (όχι, φυσικά, σε μικρά παιδιά) πρέπει να τονίζουμε ότι η κόλαση δεν είναι ένας τόπος όπου ο Θεός θέλει να στείλει τους κακούς ανθρώπους, κόλαση είναι ο πόνος που επιβάλλουμε στον εαυτό μας με την απόρριψη της αγάπης του Θεού. Κόλαση είναι η θέα του φωτός του Θεού που κατακαίει όσους δεν έχουν γίνει όμοιοι μ' Αυτόν. Η ακόμη μπορούμε να πούμε ότι, αν κάποιος είναι άρρωστος αλλά αρνείται να πάρει τα φάρμακα που συνιστά ο γιατρός, δεν φταίει ο γιατρός, αν δεν θεραπευθεί.
Όπως πάντα δεν υπάρχουν συνταγές, δίνω μόνο μερικά παραδείγματα. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ενηλίκων οι οποίοι απέρριψαν το Χριστιανισμό, επειδή αυτό νόμιζαν ότι ήταν ο καλύτερος τρόπος να ελευθερωθούν απ' τον ασφυκτικό φόβο της κολάσεως μέσα στον οποίο ανατράφηκαν. Ακόμα κι όταν μιλάμε για κακές πράξεις η για τους ανθρώπους που τις διέπραξαν, είναι σημαντικό να γνωρίζει σίγουρα το παιδί ότι ο Χριστός είναι πάντα έτοιμος να συγχωρήσει οποιοδήποτε αμάρτημα.
Όταν τα παιδιά μιλούν για τον Ουρανό, εκφράζουν συχνά διάφορες ιδέες για το τι μπορούμε να συναντήσουμε εκεί, ιδέες οι οποίες θεολογικά φαίνονται ίσως λανθασμένες. Πρέπει όμως να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην καταστρέψουμε μέσα τους την επιθυμία να πάνε στον Ουρανό. Μπορείτε να φαντασθείτε ότι θα επιθυμούσε κανείς να πάει σ' έναν τόπο, όπου δεν υπάρχει ούτε φαγητό, ούτε παιχνίδια, ούτε αγαπημένα ζωάκια; Πρέπει να δίνουμε την εντύπωση (και δεν είναι εσφαλμένη εντύπωση) ότι ο Ουρανός είναι ασυγκρίτως καλύτερος απ' ο,τι μπορούμε να φαντασθούμε. Μερικά παιδιά, μόλις το άκουσαν αυτό, ρώτησαν αυθόρμητα: Καλύτερος κι απ' τη νύχτα της Αναστάσεως; Καλύτερος κι απ' το παγωτό; Καλύτερος κι απ' όταν η μαμά σε βάζει να κοιμηθείς; Η Βίβλος μας διδάσκει ότι θα υπάρχει ουράνια τροφή, ουράνιο γέλιο κ.ο.κ.
Όσον αφορά τα ζώα, τα παιδιά θέλουν να ξέρουν αν το αγαπημένο τους ζώο θα έχει μία θέση στον ουρανό. Δεν υπάρχει λόγος να εξηγήσουμε θεολογικά αυτή τη στιγμή σ' ένα παιδί σε τι διαφέρει η ψυχή ενός ζώου από την ψυχή ενός άνθρωπου. Είναι προτιμότερο να του θυμίσουμε πόσο φροντίζει ο Θεός για κάθε μικρό σπουργίτι (Ματθ. 10, 29).
Δεν πρέπει ποτέ, όταν μιλάμε θεολογικά, να καταστρέψουμε μία ιδέα που έχει κάποιος μέσα του, αν δεν την αντικαταστήσουμε με μία ωριμότερη ιδέα, η οποία δεν ξεπερνά το επίπεδο αντιλήψεώς του. Στο Γεροντικό υπάρχει μία διήγηση για κάποιο μοναχό ο οποίος ήταν ανθρωπομορφιστής (δηλαδή ερμήνευε στην κυριολεξία αγιογραφικές εκφράσεις όπως τα χέρια του Θεού, τα μάτια του Θεού κ.λ.π.). Οι ορθόδοξοι μοναχοί τον διόρθωσαν. Τον επισκέφθηκε όμως κάποιος άλλος μοναχός και τον βρήκε να κλαίει. Ο επισκέπτης τον ρώτησε: Γιατί κλαίς, πάτερ; Δε χαίρεσαι που επέστρεψες στη σωστή πίστη; Ο μοναχός απάντησε: Κλαίω, γιατί μου πήραν τον Θεό μου και τώρα πιά δεν ξέρω ποιόν να λατρέψω.
Δε θέλουμε τα παιδιά μας να φοβούνται το θάνατο. Πρέπει να μιλάμε γι' αυτόν ως ένα κομμάτι της ζωής μας -το κατώφλι της ουράνιας ζωής- το σκαλοπάτι προς την αιώνια ζωή με τον Χριστό. Μερικές φορές ορισμένα παιδιά θέλουν τόσο πολύ να πάνε στον Ουρανό, ώστε εκφράζουν την επιθυμία να πεθάνουν η ακόμα να θέσουν μόνα τους τέρμα στη ζωή τους. Δεν πρέπει να βάζουμε μέσα σ' αυτά τα παιδιά ένα νοσηρό φόβο του θανάτου για να μετριάσουμε αυτή την επιθυμία, αλλά να τους εξηγούμε ότι ο θάνατος είναι ευλογημένος μόνο αν φύγουμε απ' αυτόν τον κόσμο όταν μας καλέσει ο Θεός, επειδή Εκείνος μόνο γνωρίζει πότε είμαστε έτοιμοι. Δεν πηγαίνουμε στον Ουρανό πριν μας στείλει το εισιτήριο. Δεν υπάρχουν συνταγές για το τι θα πούμε στο κάθε παιδί, πρέπει να προσπαθούμε να προσαρμόζουμε την απάντησή μας στην κάθε περίπτωση. Πρόκειται για ένα πρόβλημα το οποίο συχνά βρίσκει τους γονείς απροετοίμαστους. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι μικρά παιδιά έχουν έστω ακούσει για την αυτοκτονία άλλα είναι μία πραγματικότητα την οποία οι χριστιανοί κατηχητές πρέπει να αντιμετωπίσουν.
Οι ερωτήσεις για την κόλαση και τον Ουρανό, το κακό και το καλό, τους δαίμονες, το θάνατο, την αυτοκτονία κ.ο.κ. θα τεθούν πολλές φορές κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Οι απαντήσεις μας σ' αυτές (όπως και στην ερώτηση πως γεννιούνται τα παιδιά) πρέπει να είναι ανάλογες με το επίπεδο αναπτύξεως του παιδιού. Δεν απαντούμε σ' ένα πεντάχρονο παιδί με τον ίδιο τρόπο που θα απαντούσαμε σ' ένα δεκάχρονο, αν έθετε την ίδια ερώτηση.
Μαγδαληνή Μοναχή
http://agiameteora.net/
How do we know that evil people who enjoy all the earthly goods in this life are actually punished harshly in the next life? I will remind you of the parable of the rich man and poor Lazarus, which
the Lord Himself narrated to us. There was a certain rich man, says Christ,who was living in
luxury, and delighting in various pleasures.
His table was filled with sumptuous meals every day. Simultaneously, there was a certain beggar
named Lazarus, full of sores, who was laid just outside the front door of the rich man’s house.
This poor man was trying to appease his hunger
by eating the crumbs that would fall from the rich man’s table. Moreover the dogs came and licked his sores. When the beggar died, the angels
carried him to Abraham’s bosom, where his soul found rest and joy.
When, however, the rich man died,he found himself unexpectedly being tormented in Hades. In this state he lifted up his eyes and saw Abraham
afar off and Lazarus next to him. Then he cried
out woefully to the patriarch, “Father Abraham, have mercy on me, and send Lazarus that he may dip the tip of his finger in water and cool my tongue; for I am tormented in this flame.”
But Abraham said, “Son, remember that in your lifetime you received your good things, and likewise Lazarus evil things. Consequently, now
he is comforted and you are tormented” (cf. Lk. 16:19-25). Therefore, let us not be distraught when we witness sinful people enjoying prosperity in this present life; rather, we should rejoice when we suffer. Because the sorrows that we experience are, in fact, paying off the sins we have committed. And when we repay our debt and settle our sins in this life, we secure our salvation.
This is why the divinely-inspired Apostle Paul states, “For our light affliction, which is but for a moment, is working for us a far more exceeding and eternal weight of glory” (2 Cor. 4:17).
We as Christians, in general, should not seek comforts. Christ promised to give His disciples sorrows: “In the world you will have tribulation” (Jn. 16:33).
“If they persecuted Me, then they will also
persecute you” (Jn. 15:20). Furthermore, the Apostle irrevocably confirms, “All who desire to live godly in Christ Jesus will suffer persecution”
(2 Tim. 3:12).
St. John Chrysostom
Όπως είναι γνωστό, στο Άγιον Όρος εκτός από τις 20 σεβάσμιες μεγάλες ιερές Μονές υπάρχουν και αρκετές Σκήτες . Ανάμεσά τους και η Σκήτη της Αγίας Άννας , στο νοτιοδυτικό άκρο της Χερσονήσου του Άθω, στις υπώρειες του μεγαλόπρεπου αυτού βουνού και τις παρυφές της ερήμου των Κατουνακίων.
Στον «Κυριακόν» λοιπόν της ιεράς αυτής Σκήτης φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός τμήμα του αριστερού ποδιού της αγίας Άννας. Περί αυτού υπάρχει η κάτωθι πληροφορία την οποία αντλούμε από τον κώδικα υπ. Αρ. 3 της Σκήτης , όπως παρατίθεται στο έργο του Γεράσιμου Σμυρνάκη «Το Άγιον Όρος» ( εκδ. «Πανσέληνος» 1988 ) . Εδώ σε απόδοσή μας στην καθομιλουμένη:
«Κάποιος ιερέας , εφοδιασμένος με έγγραφο του Οικουμενικού Πατριάρχη, ταξίδευε χάριν ελέους. Όταν έφτασε στην πόλη Ερζερούμ ή Θεοδοσιούπολη της Αρμενίας, όπου υπήρχε ναός των αγίων μαρτύρων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου, στον οποίο ήταν εναποθεμένα λείψανα διαφόρων αγίων, αγόρασε το πόδι της αγίας Άννας, για να μη περιέλθει στα χέρια των αλλοδόξων, λόγω των δύσκολων τότε περιστάσεων. Προκειμένου μάλιστα να βεβαιώσει τη γνησιότητα του αγίου λειψάνου, πήγε αργότερα και πήρε πιστοποιητικό από τους μητροπολίτες Καισαρείας της Καππαδοκίας Επιφάνιο και Χαλδείας Σίλβεστρο. Στο πιστοποιητικό υπάρχουν οι υπογραφές τους, όχι όμως και η χρονολογία.
»Ύστερα από χρόνια, δύο άραβες αρχιερείς περιόδευαν στο Άγιον Όρος χάριν ελεημοσύνης , έχοντας μαζί τους το ιερό λείψανο του ποδιού της Αγίας Άννας και το μνημονευθέν πιστοποιητικό, τα οποία φαίνεται είχαν αγοράσει από τον εν λόγω ιερέα. Έφτασαν μάλιστα και στη Σκήτη της Προβάτας του Αγίου Όρους, όπου παρέμειναν κοντά στον πνευματικό Ματθαίο τον Λέσβιο, που ήταν εξομολόγος του βοεβόδα Κατακουζηνού. Ο Ματθαίος, έχοντας οικονομική άνεση, αγόρασε από τους αλλόγλωσσους εκείνους αρχιερείς – που ανήκαν στο κλίμα του πατριαρχείου Αντιοχείας- το λείψανο του αριστερού ποδιού της αγίας Άννας, μαζί με το πιστοποιητικό της γνησιότητάς του.
»Όταν ο Διονύσιος Γ΄ ο Βάρδαλης επεξέτεινε το “Κυριακόν” το έτος 1666 , οι αδελφοί που εγκαταβίωναν στη Σκήτη αποφάσισαν να αποκτήσουν το ιερό πόδι της Αγίας Άννας. Το έργο ανέλαβαν να φέρουν σε πέρας ο πνευματικός Γερμανός και ο από τη Μικρά Αγία Άννα πνευματικός Διονύσιος, οι Λέσβιοι. Πήγαν λοιπόν στο κελί του Αγίου Γεωργίου στην Προβάτα, όπου εγκαταβίωνε ο συμπατριώτης τους πνευματικός Ματθαίος. Ο γέροντας επιφυλάχθηκε να τους δώσει τον πολύτιμο αυτό θησαυρό. Μετά όμως από δεκαπέντε ημέρες, μόνος του και χωρίς να ενοχληθεί από τους Πατέρες της Σκήτης, πήγε στην Αγία Άννα μαζί με το ιερό λείψανο και το κατέθεσε στο “Κυριακόν”, όπως σημειώθηκε ήδη, το έτος 1666».
http://agiameteora.net/
Saint Paisius Velichkovsky was born in Poltava in Ukraine on December 21, 1722, and was the eleventh of twelve children. His father John was a priest, who named him Peter at his Baptism, in honor of St Peter the Metropolitan of Moscow, on whose Feast he was born.
After the children’s father died, their mother Irene raised them in piety. Peter was sent to study at the Moghila Academy in Kiev in 1735. After four years, Peter decided to leave the world and become a monk. At the age of seventeen, he went in search of a monastery and a good spiritual Father. For seven years Peter visited various monasteries, including the Kiev Caves Lavra, but he did not feel drawn to any of the monasteries of Ukraine.
After being made a rassophore monk (one blessed to wear the rasson, but not yet tonsured “into the mantle”) at the St Nicholas Medvedevsky Monastery with the name Platon, he found that there was no experienced Elder there who could teach him obedience or give him spiritual direction. Not wishing to begin his monastic life without such guidance, he left the monastery a week after his tonsure with the blessing of his Elder.
At first, he went to Kiev, where he happened to meet his sister-in-law, the widow of his older brother Archpriest John. She informed him of his mother’s sorrow when he left Kiev, and her mind seemed to be affected by her grief. Then one day an angel appeared to her and told her that instead of loving the Creator with her whole heart and soul, she loved His creation (her son) more. Because of this excessive love, the angel went on, she was thinking of starving herself to death, which would result in her eternal condemnation. The angel said that by God’s grace, her son would become a monk, and that she should also renounce the world and become a nun. After this, she became calm and accepted God’s will. She entered a convent and was tonsured with the name Juliana. After about ten years, she departed to the Lord.
While at Kiev, Platon met two monks from Romania who were about to return to their country. After crossing the border into Moldavia, they came to Vlachia and the Skete of St Nicholas, which is called Treisteny, around 1745. The Elder of the Skete, Hieroschemamonk Michael, was away on business in Ukraine, so Platon and his companions were welcomed by the Superior, Fr Demetrius. Platon was placed under a general obedience and given a cell near the Skete, from which the church was visible.
As he was sleeping one night, the semantron was sounded calling the monks to Sunday Matins, but Platon did not hear it. He woke up and ran to the church, only to find that the Gospel had already been read, and the Canon was being sung. In his grief and shame, he did not enter the church, but returned to his cell and wept bitter tears. After the Liturgy, when it was time for the meal, the Superior and the Elder were surprised that Platon had not been seen at the services. The Elder ordered that the meal be delayed while he sent a Fr Athanasius to find out what had happened to Platon. Fr Athanasius found him and asked why he was weeping. With difficulty, Platon was able to tell him the cause of his sorrow. Fr Athanasius tried to console him and urged him to come to the Skete, where the others were waiting for him. Finally, he was persuaded to go.
Seeing the brethren at table but not eating, Platon fell down before them weeping and asking forgiveness. The Elder and the Superior lifted him up and heard from Fr Athanasius the reason for his sorrow. The Elder told Platon not to grieve so over something that had happened involuntarily, and did his best to console him. From that time, however, the saint would not sleep lying down in bed, but sitting up on a bench.
One day the Elder Onuphrius of Kyrkoul visited the Skete and spoke about his Skete at Kyrkoul. Platon long to see Kyrkoul, and so he returned there with Fr Onuphrius. He remained there for a time, conversing with Fr Onuphrius about overcoming the passions, the struggle with demons, unceasing prayer, and other soul-profiting topics. This seed fell on good ground, later bearing spiritual fruit a hundredfold.
The time came when Platon was filled with a longing to visit Mount Athos. He asked the brethren of the Skete, and those of other Sketes, for their forgiveness and blessing for the journey. He also thanked them for their kindness and their paternal instruction. They blessed him and let him go in peace. At that time he was just twenty-four years old.
Platon went to Mount Athos in 1746, arriving at the Great Lavra on July 4, the eve of the Feast of St Athanasius of Athos. His traveling companion, Hieromonk Tryphon fell ill and died after four days. Platon would have died from the same illness, if not for the care of the Russian monks. He recovered and lived in solitude in a cell called Kaparis near the Pantokrator Monastery. He went around visiting the ascetics and solitaries, looking for a spiritual Father, but was unable to find anyone suitable.
In 1750 St Basil of Poiana Marului (April 15) visited the Holy Mountain and spent some time with Platon, who asked him for monastic tonsure. Elder Basil granted his request, giving him the name Paisius. Then Fr Basil returned to his Skete at Vlachia. About three months later, a young monk named Bessarion came to the Holy Mountain from Vlachia. He went around to the monasteries searching for an instructor, but did not find one. He also came to Fr Paisius and asked him to tell him something about saving his soul. Fr Paisius sighed and told him that he himself had been looking for an instructor without success. Yet, feeling compassion for Fr Bessarion, he talked to him a little about the qualifications necessary for a true instructor, and about the Jesus Prayer. After hearing him, Fr Bessarion said, “What more do I seek?” He fell down at the feet of Fr Paisius, entreating him to be his Elder. Fr Paisius did not want to be anyone’s Elder, wishing instead to be under authority himself. Fr Bessarion remained for three days weeping until Fr Paisius agreed to accept him as a friend, and not as a disciple. For about four years they lived together fulfilling God’s commandments, cutting off their own will and obeying one another as equals.
Other disciples began to join them, and their number continued to increase. Since they needed a priest and a confessor, they begged Fr Paisius to accept ordination. He did not want to hear of this, and repeatedly refused to consent. They did not give up, however. They asked him how he could expect to teach the brethren obedience and cutting off their own will, when he disobeyed the tearful entreaties of those who wanted him to accept. Finally, he said, “May the will of God be done.”
In 1754 Fr Paisius was ordained to the holy priesthood and was given the Skete of the Prophet Elias, where he began to accept even more disciples. St Paisius remained on Mt Athos for a total of seventeen years, copying Greek patristic books and translating them into Slavonic.
In 1763 Fr Paisius went to Moldavia with sixty-four disciples, and was given the Dragomirna Monastery near the city of Sochava and on the border between Bukovina and Moldavia. Here he remained for twelve years, and the number of monks increased to three hundred and fifty. His friend Hieromonk Alexius came to visit him from Vlachia, and Fr Paisius asked him to tonsure him into the Schema. Fr Alexius did so, but without changing his name. While at Dragomirna, Fr Paisius corrected the Slavonic translations of patristic books by comparing them to the Greek manuscripts he had copied on Mt Athos.
The Russo-Turkish war broke out in 1768, and Moldavia and Vlachia saw many battles. Dragomirna and the forests around it became filled with refugees from the villages near the battlegrounds. Another catastrophe appeared in 1771 with the outbreak of plague. When Dragomirna and Bukovina came under the control of Austrian Catholics, St Paisius and his flock fled to Moldavia. In October of 1775, he went to Secu (“Beheading”) Monastery, which was dedicated to St John the Baptist, with many of his monks.
Secul was too small for the number of brethren, who were crowded with three to five monks in a cell. In the spring, more brethren were due to arrive from Dragomirna, so new cells had to be built. After three years of labor one hundred cells were completed, and everyone had a place. Still, the numbers increased and they had to look for a larger monastery.
Prince Constantine Muruz wrote to the Elder saying that there was no larger monastery than Neamts, about two hours from Secul. On August 14, 1779, St Paisius moved to Neamts Monastery where he spent the last fifteen years of his life translating the writings of the Holy Fathers. He organized the community according to the Typikon (Rule) of Mt Athos. He gathered about a thousand monks in the monastery, instructing them in the unceasing prayer of the heart.
Archbishop Ambrose visited St Paisius at Neamts in 1790, staying for two days to converse with the Elder. During the Sunday Liturgy, he raised St Paisius to the rank of Archimandrite. He remained two more days, then departed after blessing everyone.
St Paisius fell asleep in the Lord on November 15, 1794 at the age of seventy-two. It is possible that God revealed the date of his death to him beforehand, for he stopped translating books. He only reviewed and corrected what had already been translated.
He was ill for four days, but felt well enough to attend the Liturgy on Sunday. After the service, he asked everyone to come and receive his blessing. He said farewell to them all, then returned to his cell and would not receive anyone. A few days later, on November 15, he received the Holy Mysteries again and surrendered his soul to God. His funeral was conducted by Bishop Benjamin of Tuma, and was attended by multitudes of priests, monks, laymen, nobles and ordinary people.
The holy relics of St Paisius were uncovered in 1846, 1853, 1861 and 1872, and were found to be incorrupt.
St Paisius has had an enormous influence, not only in Romania, but throughout the Orthodox world. His disciples traveled to Russia, sparking the spiritual revival of the nineteenth century with Slavonic translations of the PHILOKALIA and the tradition of eldership which they had learned from St Paisius. This influence has been felt even in America through St Herman of Alaska (December 13). St Herman was taught by Elders whose spiritual formation was guided by St Paisius. He first met Fr Nazarius, who became his Elder at Valaam, at Sarov, then followed him to Sanaxar when St Theodore (February 19) was their igumen.
One of the books that St Herman brought with him to America was the Slavonic PHILOKALIA, printed in 1794. He absorbed the spiritual wisdom that it contained, and imparted it to others.
Troparion — Tone 2:
Having become a stranger on earth, / you reached the heavenly homeland, venerable Father Paisius. / You taught the faithful to lift up their minds to God, / crying out to Him with all their hearts: / “Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner!”
Kontakion — Tone 8:
Like a much-laboring bee, you were an elect zealot of the monastic life, / supplying our souls with the writings of the Fathers through which you guide us on the path of salvation. / Therefore we cry out to you: “Rejoice, truly-wise Paisius, / for through you the tradition of spiritual elders has been restored to us!”
Source: oca.org
http://pemptousia.com/2014/11/saint-paisius-velichkovsky/
The priest had just finished a board meeting with the church committee. Night had fallen and it was very dark.. The rain made the streets shine in the moonlight. The priest got into his car and headed home.. He was very tired, physically and spiritually. All day he had heard the problems of the world, trying to guide, trying not to be weary himself with what he heard while offerring forgiveness and hope.
As he had almost reached home, he suddenly braked in front of a store that sells sandwiches. He descended from his car and with two to three quick steps he walked into the store. The rain was falling harder . His glasses were wet and he then took them off and wiped them down..
The store was empty of clients .There were two girls standing behind the cash and one other man preparing the deilveries for the homes. "I would please like two gyro sandwiches and two souvlaki sandwiches ..." said the priest. The two girls looked at each other in the eyes, in the mood to make a joke.
The priest went to the fridge to get two soft drinks and he then placed them next to the cash register. What the priest requested was ready. "What do I owe please ..." he asked the girl who was punching in the items at the cash. Instead of hearing price of the order ,the priest was asked a question ... "Father, do you know what day it is today? Did you forget? " The priest was surprised ... "What day is it ..."? "It's Friday father, is it not a fasting day ? You supposedly have to lead by example and not to eat meat such a day .... " The priest lowered his head. He pulled from his wallet the amount that was indicated on the cash register. "Keep the change , he said ..... I would like for you to pray for me,I am a wretched man and full of passions ..." he said and went out of the shop. She noticed that the priest, leaving from the shop did not head towards his car, not fully satisfied for what the priest had said, she exited the store...
"Where is he going ..."? she said looking at the other girl who was baffled with the whole scene.. The priest went to the passenger side of the car, facing the path to his house. With quick footseps the priest found himself within in a few seconds where he wanted.to be, in front of a rubbish bin. The rain began to fall harder. "Brother, can I trouble you a bit ..." were the words of the priest to the tan man who was looking in the trash. The man left the bags that he had in his hands and headed towards the priest. He stood exactly in front of the priest . Their eyes communed the same rain, the same air, the same cold ... The priest did not say anything else, he spread out his hands with the bags of sandwiches and refreshments. The swarthy man did not spread out his hands , probably not believing what is happening. A small child, probably his son, who was standing beside him, spread out his small and weak hands and took the bags and began to pry them open.. The priest turned around and left..
Reaching his car, which he had left in front of the sandwich store, a surprise awaited him. The girl that had made the remark had come out to see where the priest had gone ... she had seen everything that had happened. "Father .... sorry ...". she didn't have time to finish, the priest grabbed her hands and interrupting told her: "Do not worry ... pray for me, and wished her a good night."
The girl's eyes became watery ... two or three tears were rolling down her cheeks as she saw the priest's car disappearing into the rainy night. Across the street passed the swarthy man and the small child, laughing and eating what the priest had offerred to them. The girl walked into the shop. "Are you okay?" her colleague asked. "It is very bad to judge quickly and especially the things we only see..." she said with a trembling voice.
Archimandrite Pavos Papadopoulos
Translation of original in Greek
http://artoklasia.blogspot.ca/2014/11/blog-post_25.html
The contemporary spiritual, theological problem concerns the person [πρόσωπο]… Revelation reveals that “I am who I am” (Exodus 3:14). If He says, “I am” it means that He is a person. The word “I” has great significance. For it expresses the person. God says, “Let Us make man in Our image, according to Our likeness” (Genesis 1:26). Science cannot say this. Only revelation can say this. And we need to base ourselves on revelation, which the Lord never refuted…Theology is the content of our prayers. And an example of this theology is the Liturgy of St. Basil the Great. The whole anaphora is theology and is expressed through prayer. But then theology comes as a state of being. John the Theologian, from an academic point of view, was not a theologian, he says things simply. His theology, however, is a state of being. Whatever he says becomes dogma for everyone. But the only study that enables us to sense what God is like, is the ascetic life according to the commandments of the Gospel. When our life is lived according to the will of God, then we understand that there cannot be a difference between the commandments and the mind of God Himself. When we think according to the commandments, then our mind gets used to thinking as God Himself thinks. And regarding theosis, they say: but what is theosis? With obedience to the abbot from the beginning, one’s will is cut off, then in obedience to the Gospel commandments one reaches this state. We do small things but the results must become great. Through obedience we enter into the life of divine Being. We have good descriptions of this in the writings of St. Nicodemus the Athonite. I have told others, as well, that when they learn things from the world, they are living in sin. They need to free themselves through asceticism. This is how I tried to make them understand the need for patience. [Just as the Incarnation was a great kenotic act, where Christ God became man as one person and bore our sins patiently with humility and love. In following Him, we become true persons in Him and realize our life and fully live our freedom. It is here where personhood finds its greatest achievement: in putting on Christ and His indwelling in us by the Holy Spirit sent from God the Father. The very essence of our life must become constant personal encounter with Christ, and in this we become truly persons, truly free, truly loving. This is how personhood is understood in theosis. We fulfill our personhood in living in Christ and His dwelling within us, and inasmuch as He has perfected humanity, He raises us in freedom, in love, to the fulfillment of our humanity, as true persons in Him.]
Φωτο:liveinternet.ru
Αν σου πω, νήστεψε πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.
Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.
Αν σου πω να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.
Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.
Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου…
Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια, αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι.
Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;
Διότι νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο.
Γι’ αυτό απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη. Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό; Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς;
Πως θα ζητήσεις συγνώμη;
Ακόμη κι’ αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.
Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία Του.
Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
Πηγή: xristianos.gr
St Gregory Palamas was one of the greatest patristic figures of the Church. In his teaching on the divination of man and his real participation in the uncreated energies of God, he expressed the essence of Orthodox spirituality, in contrast with the secularised theology of his age (14th century), which had taken shape under the influence of the Scholasticism of the Roman Catholic Church.
Saint Gregory Palamas, fresco from Vatopedi Monastery, 1371
St Gregory Palamas was born in 1296 in Constantinople of devout parents. His father, Constantine, was a senator and was held in such high esteem by the Emperor Andronicus II Palaeologus that the latter entrusted to him the education of his grandson, the future Emperor Andronicus II.
When his father died relatively young, Gregory was seven years old and the Emperor Andronicus II undertook his guardianship, seeing to it that the boy had a brilliant training in philosophy and theology under the famous philosopher and theologian Theodorus Metochites. At the age of about 17, Gregory abandoned his study of philosophy and devoted himself with great zeal to the study of the literature of asceticism. His spiritual guide was the renowned teacher of mental prayer Theoleptus of Philadelphia, who had a profound influence on his thinking.
At the age of 20, having persuded his mother and his two sisters to enter the monastic life, he departed with his two brothers for the Holy Mountain. On the way, they stopped for a while at Mt Papikion, between Macedonia and Thrace, where they met monks from Marseilles, whom Gregory converted, together with their leader, to Orthodoxy. On his arrival on Mount Athos, Gregory chose, instead of the coenobitic life, to live as a hermit near the Vatopaidi Monastery, which at that time was an important centre for Hesychasm, and subjected himself to the famed ascetic Nicodemus, who, as we have seen, lived in a kelli near the Monastery. After the death of Nicodemus, Gregory went to live at the Megiste Lavra, but very soon moved to the Skete of Glossia for greater tranquillity. The Turkish raids of 1325 forced him together with others to leave the Holy Mountain for Thessaloniki, where he was ordained priest. In the following year (1326), together with ten fellow-ascetics, he moved to the Skete of Beroea, where he remained, living a life of great strictness, for five years. Five days of the week he spent in complete isolation, devoted to uninterrupted mental prayer, while on Saturdays and Sundays he emerged to partake of the sacrament of the Holy Eucharist.
When the incursions of the Serbs in 1331 forced the hermit monks to leave Beroea, Gregory took refuge once more on the Holy Mountain, settling at the Hesychasterion* of St Sabbas, until he was elected Abbot of the Esphigmenou Monastery (1335). There, however, his great strictness was resented by the monks, and he returned to his hesychasterion. It was there, at Pentecost of 1337, that he read the theological treatises of Barlaam of Calabria and subjected their erroneous views on the procession of the Holy Spirit to severe criticism.
Barlaam, a Greek monk and philosopher from Calabria in Lower Italy, had maintained in the debates in which he took part as representative of the Eastern Church on the union of the Orthodox and Roman Catholic Churches that the teaching of the Latins on the procession of the Holy Spirit “and from the Son (Filioque)” is objectionable, since we cannot know the relationships between the Persons of the Holy Trinity, since God as He is in Himself is inconceivable. Against these views of Barlaam, Palamas wrote his Demonstrative Discources on the Procession of the Holy Spirit, maintaining the procession of the Holy Spirit as a hypostasis from the Father alone.
The theological dispute between Barlaam and Palamas took on greater dimensions because of the accusations of Barlaam against the Hesychasts, whom, because of the psychsomatic technique which they used in the practice of mental prayer, he called ‘omphalopsychoi’ – those with their souls in their navels. The defence of the Hesychasts was undertaken by Palamas in his works In Defence of those Practising Hesychasm in Sanctity, in which he put forward in a creative manner the Orthodox teaching on the divination of man and real vision of the divine light, on the basis of the traditional distinction between the essence and the energies of God. A council which met in Constantinople in June 1341 condemned the views of Barlaam, who, disillusioned, joined the Latins, though leaving behind him supporters of his views. One of these was Gregory Acindynus, who was condemned by another council in August 1341.
Two months later civil war broke out (1341-1347), in which the theological conflict between Palamas and Acindynus also became involved. This resulted in the imprisonment of Gregory Palamas (1342-1346), as being ecclesiastically and politically dangerous. When in 1346 the political scene altered with the victory of John Cantacuzenus and the Hesychast Isidorus ascended the patriarchal throne, Palamas was elected Metropolitan of Thessaloniki. He was unable, however, to go to his see immediately because of the five-year ascendancy there of the Zealots, who were opposed to the political state of affairs prevailing in the Empire. Only when Cantacuzenus took Thessaloniki was Palamas able to enter the city in triumph and to take up his pastoral duties, labouring untiringly in making peace and for the unity of the people of his diocese. These pastoral tasks were, however, interrupted by the recrudescence of the Hesychasm controversy. This time it was the man-of-letters Nicephorus Gregoras who, in the name of the Renaissance ideas of the West, presented himself as the opponent of Gregory Palamas. After the failure of the attempts of Ioannes Cantacuzenus to achieve reconciliation, two councils were convened in 1351 which condemned Gregoras and his followers. The ‘Tome’ which was compiled by the second of these councils was signed by Cantacuzenus and was finally accepted by the Church as an official expression of its teaching on the subject of Hesychasm.
On his way to Constantinople to bring about a reconciliation between Cantacuzenus and John V Palaeologus, he was arrested at Callipolis by the Turks in March of 1354. He was taken to various cities in Asia Minor, in some of which he had interesting theological discussions with the Turks and the heretical Chiones. His release was obtained in spring 1355 by the payment of heavy ransoms and he returned to Constantinople, where he conducted a public theological debate with Gregoras, which provided him with the occasion of writing his works entitled To Gregoras.
Saint Gregory Palamas, byzantine icon, 1370-1380
In summer 1355 he returned to Thessaloniki, where he continued, untroubled, his pastoral work until his death on 14 November 1359. Before ten years had passed, Patriarch Callistus in 1368, by an act of the Synod, declared Palamas a saint of the Church and laid down that his memory should be celebrated on the Second Sunday in Lent. An encomium and an order of service in his honour were written by his pupil and the successor of Callistus on the patriarchal throne, Philotheus Coccinus.
http://pemptousia.com/2014/11/saint-gregory-palamas-the-monastery%E2%80%99s-saints/
