Ο Ιέρων γεννήθηκε στα Τύανα της Καππαδοκίας από μια καλή και θεοσεβή μητέρα, που ήταν τυφλή. Ο ίδιος ήταν χριστιανός με ζήλο και διακονούσε τη μητέρα του με στοργική υιική αγάπη. Ο Ιέρων δεν επιθυμούσε να καταταχθεί στον στρατό για δύο βασικούς λόγους. Πρώτα-πρώτα δεν μπορούσε να εγκαταλείψει την ανήμπορη μητέρα του και ύστερα απεχθανόταν και την ιδέα ακόμη να αναγκαστεί ως στρατιώτης να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Έτσι, όταν ήρθαν απεσταλμένοι στρατιώτες να τον βρουν για να τον στρατολογήσουν, παρότι άοπλος, τους έδιωξε αφόβως. Τέλος, ο Ιέρων συνελήφθη και οδηγήθηκε για να δικαστεί ενώπιον του έπαρχου, μαζί με άλλους χριστιανούς στη, Μελιτηνή. Καθ’ οδόν, ένα βράδυ, εμφανίστηκε στον Ιέρωνα ένας λευκοφόρος άνδρας με απαστράπτοντα ενδύματα και του είπε: «Χαίροις Ιέρων! Ιδού αναγγέλλω σοι σωτηρίας ευαγγέλια· ότι δεν αγωνίζεσαι διά βασιλέα επίγειον, αλλά διά τον ουράνιον βασιλέα υπερμαχείς και αυτός θέλει σε δοξάσει και θα λάβεις δόξαν και τιμήν!». Στο άκουσμα αυτών των λόγων, η καρδιά του Ιέρωνος γέμισε με ανεκλάλητη χαρά και αγαλλίαση.
Όταν έφθασαν στη Μελιτηνή, οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στη φυλακή μαζί με τον Ιέρωνα. Αυτός ανδρειοφρόνως τους ενίσχυε στην πίστη, ώστε να μην ολιγοψυχήσει κανείς στο επικείμενο μαρτύριο, αλλά όλοι μαζί ολοπρόθυμα να προσφέρουν τα σώματά τους στον μαρτυρικό θάνατο υπέρ του Χριστού. Όλοι ομολόγησαν την Πίστη τους στον Κύριο Ιησού Χριστό, πλην ενός, του Ουίκτωρος, που ήταν συγγενής του Ιέρωνος, και ο οποίος εξέπεσε από την Πίστη.
Οι βασανιστές απέκοψαν το ένα χέρι του Ιέρωνος, τον μαστίγωσαν και τον βασάνισαν ποικιλοτρόπως μέχρι που, τελικώς, τον αποκεφάλισαν μαζί με τους άλλους συναθλήσαντες. Οι τριάντα τρείς μάρτυρες, καθ’ οδόν προς τον τόπο του μαρτυρίου τους, έψαλλαν χαίροντες τον «άμωμο»: Μακάριοι οι άμωμοι εν οδώ, οι πορευόμενοι εν Νόμω Κυρίου (Ψαλ. 118, 1). Ιδού τα ονόματα των ένδοξων αυτών μαρτύρων που έχουν γραφεί στη Βίβλο της Ζωής: Ησύχιος, Νίκανδρος, Αθανάσιος, Μάμας, Βαράχιος, Καλλίνικος, Θεαγένης, Νίκων, Λογγίνος, Θεόδωρος, Ουαλέριος, Ξάνθιος, Θεόδουλος, Καλλίμαχος, Ευγένιος, Θεοδόχος, Ουστρίχιος, Επιφάνιος, Μαξιμιανός, Δουκίτιος, Κλαυδιανός, Θεόφιλος, Γιγάντιος, Δωρόθεος, Θεόδοτος, Καστρίχιος, Ανίκητος, Θεμέλιος, Ευτύχιος, Ιλάριος, Διόδοτος και (άλλος) Ιέρων.
Κάποιος Χρύσανθος αγόρασε την αποτμηθείσα κεφαλή του Ιέρωνος και την ενταφίασε, ενώ αργότερα έκτισε εκεί εκκλησία προς τιμήν του. Την δεξιά χείρα του αγίου έδωσαν, κατά την επιθυμία του, στην τυφλή μητέρα του. Ο άγιος Ιέρων και οι συν αυτώ μαρτυρήσαντες τελειώθηκαν το έτος 298 και εισήλθαν στη δόξα του Χριστού.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος -Νοέμβριος, εκδ. Άθως, σ. 59-61)
http://www.pemptousia.gr/2014/11/o-agios-ieron-ke-i-sin-afto-en-melitini-33-agii-martires/
Taken from Experiences During the Divine Liturgy, Protopresbyter Stephanos K. Anagnostopoulos
[While the Cherubic hymn is being sung during liturgy the priest reads the prayer which begins with the words, -ed]…”No one who is bound with the desires and pleasures of the flesh is worthy to approach…”
None of the priests ever approaches the Holy Altar, in order to serve the Divine Liturgy, trusting in his holiness. If he is ever fooled and believes that he is holy, he must not perform the Liturgy; in which case we have delusion and heresy. But at this point, we should not say much, for the more we say, the worse it is for us. Here, we do the sign of the Cross, are silent, and we priests ask for God’s mercy.
In order to comprehend what man is worth, for which God’s love can do anything, we ought to give some thought to the high ministry of the Priesthood. The priest, as a human being might not be wealthy, strong, wise and a scholar, but may be humble and insignificant. From the moment, however, he received the gift of the Priesthood and puts on “the grace of priesthood”, from that moment on the Priest receives spiritual power, which surpasses all secular power.
Saint Cosmas Aitolos used to say: “If I ever encounter the emperor of Byzantine. or the king and a poor priest on the street, I will first hasten to kiss the priest’s hand then greet the Emperor. And if I ever encounter an Angel or an Archangel or a Cherubim walking together with a priest on the same road, I will first hasten to kiss the hand of the Priest and then the hand of the Angel.”
The priest’s blessing is Christ’s blessing. It is Christ’s Grace. Whether the priest is young, or elderly, worthy, or unworthy, he bears Christ’s Priesthood, he possesses his Grace and imparts His divine Blessing.
http://frmilovan.wordpress.com/
Η κατάθλιψη μπορεί να «χτυπήσει» την πόρτα οποιουδήποτε και για λόγους που δεν περνούν από το χέρι μας. Η απώλεια ενός αγαπημένου, η απόλυση, ή τα οικονομικά προβλήματα, μπορεί να την προκαλέσουν. Υπάρχουν όμως και μικρές, καθημερινές συνήθειες, που επίσης επηρεάζουν αρνητικά τη διάθεσή μας, χωρίς να το καταλάβουμε.
Yπάρχουν κάποιες συνήθειες, φαινομενικά «αθώες», οι οποίες όμως μπορούν να… σαμποτάρουν την καλή μας διάθεση και να ανοίξουν τον δρόμο για τον ερχομό της κατάθλιψης.
Συγκεκριμένα:
1. Περπατάτε αδέξια
Το πώς αισθανόμαστε μπορεί να επηρεάσει το πώς περπατάμε, αλλά ισχύει και το αντίστροφο. Ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν ζήτησαν από ανθρώπους να περπατούν με τους ώμους μαζεμένους και σκυφτοί, είχαν χειρότερη διάθεση. Επίσης, έφερναν στο νου τους περισσότερο αρνητικά πράγματα, παρά θετικά.
2. Φωτογραφίζετε τα πάντα
Όπως απέδειξε μελέτη, σε επισκέπτες σε ένα μουσείο, όσοι φωτογραφίζουν τα πάντα έχουν μεγαλύτερη δυσκολία να θυμηθούν τα όσα είδαν. Ο φακός είναι ουσιαστικά ένα «πέπλο» μπροστά στα μάτια, που ελάχιστοι συνειδητοποιούν.
3. Επιτρέπετε σε κάποιον να σας εκφοβίζει
Ο εκφοβισμός δεν τελειώνει μαζί με τα σχολικά χρόνια. Εκατομμύρια εργαζόμενοι ζουν μία ανάλογη κατάσταση στη δουλειά τους. Αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό, καθώς κάνει το θύμα εύθραυστο και του προκαλεί ακόμη και δυσκολία στο να δουλέψει.
4. Δεν γυμνάζεστε
Όσοι γυμνάζονται τρεις φορές την εβδομάδα, η πιθανότητα να πάθουν κατάθλιψη μειώνεται κατά 19%, σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη.
5. Αναβάλλετε τα πράγματα
Αν η συνεχής αναβολή μίας υποχρέωσης δεν οφείλεται σε βαρεμάρα, αλλά γιατί η υποχρέωση προκαλεί άγχος και φόβο αποτυχίας, τότε η συνεχής αναβολή του απλά παρατείνει αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση.
6. Είστε σε μία «δηλητηριώδη» σχέση
Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι το στρες που μπορεί να βιώνουν οφείλεται σε μία «δηλητηριώδη» σχέση που διατηρούν, καταστρέφοντας την αυτοεκτίμησή τους. Εξαιτίας των συντρόφων τους, αρχίζουν να πιστεύουν ότι είναι ανίκανοι, ή εγωιστές. Μερικές φορές παίρνει χρόνια σε κάποιον να συνειδητοποιήσει ότι τα προβλήματά του οφείλονται στη σχέση του.
7. Παίρνετε τη ζωή πολύ σοβαρά
Πέφτετε στο πεζοδρόμιο και αντί να γελάσετε, μαζεύεστε γεμάτος ντροπή. Αν αυτό σας θυμίζει τον εαυτό σας, τότε πρέπει να βρείτε τον τρόπο να γελάτε περισσότερο. Το γέλιο έχει θετική επίδραση στην υγεία και την κατάσταση του εγκεφάλου, σύμφωνα με μελέτες. Είναι ένα «γρήγορο» φάρμακο κατά του άγχους και της κατάθλιψης.
8. Δεν κοιμάστε
Ο ύπνος επηρεάζει τα πάντα. Συναισθηματικές και νοητικές ικανότητες, αλλά και τη λειτουργία του σώματος. Ο ύπνος είναι ο τρόπος που έχει το σώμα να αναγεννηθεί και χωρίς αυτό, το σύστημα υπολειτουργεί.
9. Δεν είστε ποτέ μόνοι
Παιδιά, δουλειά, γάμος, όλα απαιτούν χρόνο, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι να μην μένουν ποτέ μόνοι τους. Ειδικοί επισημαίνουν ότι είναι αναγκαίο να κάνει ο καθένας ένα διάλειμμα και να έχει τις δικές του στιγμές, ακόμη και για δέκα λεπτά, διαφορετικά η κατάθλιψη και το άγχος παραμονεύουν.
10. Δεν μιλάτε σε κανέναν
Αν κατά κύριο λόγο χρησιμοποιείτε τα μηνύματα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μένετε σε επαφή με τους φίλους σας, δεν έχει πραγματική σχέση μαζί τους. Στο Facebook δεν γίνονται πραγματικές συζητήσεις, που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τους ανθρώπους, λένε οι ειδικοί. Αντίθετα, αυτή η τακτική περιορίζει τις εμπειρίες και τα συναισθήματά μας. Επίσης, οι προσωπικές ηλεκτρονικές συσκευές, όπως τα smartphones, επηρεάζουν την προσοχή μας. Σταδιακά, οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν στην εικονική πραγματικότητα, χωρίς να συναντιούνται από κοντά με τους ανθρώπους. Αυτό, έχει συνέπειες στην ικανότητά μας αλλά και την επιθυμία να καθίσουμε στο ίδιο δωμάτιο με κάποιον και απλά να του μιλήσουμε.
11. Δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς το κινητό
Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάνατε αποτοξίνωση από τις ηλεκτρονικές συσκευές; Αν δεν μπορεί να θυμηθεί κάποιος, αυτό είναι κακό σημάδι. Οι τόσες πολλές συσκευές προκαλούν υπερδιέγερση. Αν είμαστε συνεχώς ”συνδεδεμένοι”, στην πραγματικότητα δεν ξεκουραζόμαστε ποτέ, εξηγούν οι ειδικοί, για την κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη ή άγχος.
12. Κάνετε πολλά πράγματα ταυτόχρονα
Οι περισσότεροι το συνηθίζουν. Γεύμα στο γραφείο, περιήγηση στο Facebook μπροστά στην τηλεόραση και άλλα παρόμοια. Έρευνες έχουν δείξει ότι παρότι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι πιο παραγωγικοί όταν κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αυτό δεν ισχύει, καθώς προκαλεί άγχος, αδιαφορία για το περιβάλλον και ανικανότητα για αποτελεσματική επικοινωνία.
Πηγή
The Lord loves us as His children, and His love is stronger than a mother’s love, because even a mother can forget her child, but the Lord never forgets us. And if the Lord Himself had not given the Holy Spirit to the Orthodox people and our great pastors, then we could never know how much He loves us.
Elder Siluan
Αγίου Νείλου του Ασκητή
Πολλές φορές ζήτησα με την προσευχή από το Θεό, να μου γίνει κάτι που το νόμιζα καλό, και επέμενα παράλογα να το ζητώ βιάζοντας το θέλημα του Θεού, και δεν Τον άφηνα να οικονομήσει Εκείνος ό,τι γνωρίζει ως συμφέρον δικό μου.
Και λοιπόν αφού έλαβα ό,τι ζήτησα, στεναχωρέθηκα ύστερα πολύ που δεν είχα ζητήσει να γίνει το θέλημα του Θεού.
Γιατί δεν μου ήρθε το πράγμα έτσι όπως το νόμιζα.
http://agiameteora.net/
The world is full of pain, fear and suffering. These feelings, without any exceptions, are experienced by all humans. It’s what causes our heart to ache, our mind to go hay-wire, and our emotions to become distorted. People often wonder: How have we had to handle all these problems? Why God allows these tragedies to happen? Some times the questions are complicated and the answers very simple. Elder Paisios of Mount Athos, famous for his spiritual teachings, provides encouragement and support to those who are suffering afflictions.
The struggle to sanctify the soul
..Life of course, is no summer camp; it has joys but also sorrows. The Resurrection is always proceeded by the Crucifixion. The blows of life’s trials are essential for the salvation of the soul, for the soul is refined through them. Just as with clothes; the more we rub them in the wash, the cleaner they become. Even with the octopus, the more it is beaten, the more it is cleaned and tenderized. And the fish, too, appears so graceful when alive and swimming in the sea, or even when displayed in the market with the scales and entrails intact. But it becomes useful only once it is cleaned and made to look less appetizing on the outside before it is broiled. It is much the same with people; when a person sheds all things secular-his scales, if you will- it may seem that he is losing life, his worldly liveliness, but in fact, he is merely removing all useless matter in order to be “ broiled”. Only then is he made useful…
Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, p. 105.
What Helps Spiritual Progress
People who have been buffeted by rough winds, either because God allowed it in order to rein them in, or because of the devil’s envy, are in need of much sunshine and spiritual refreshment before they can blossom and bear fruit. They are like trees that have grown bold during winter’s halcyon days, only to face the cold north wind afterwards; they will need constant spring sunshine ad showers for their sap to circulate again and to blossom and bear fruit.
…Trust in God, simplicity, and struggle with philotimo will lead to inner peace and security and then the soul fills with hope and joy…
Christ helps those who are fighting the good fight that all Saints embraced in order to subdue the flesh to the spirit. Even when wounded, we must never lose our composure, but should instead ask for God’s help in continuing with the struggle courageously. The Good Shepherd will hear us and rush to our aid, just as a shepherd responds to the bleating of a lamb that is lost or wounded, or threatened by a wolf.
Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, pp. 106-107.
Divine Energies are Omnipotent
…God never abandons us; we are the ones who forget and abandon Him. When man does not live spiritually, he is no entitled to divine help. But when he does live spiritually and is near God, he is entitled to it. Then if something happens and he dies, he is read for the other life, in which case he gains both in this life and in the next.
God’s help can’t be obstructed, neither by men nor demons. Nothing is difficult for God or a Saint. The obstacle for us humans is our lack of faith, which prevent the great divine energies from coming to us. And while there is such a great power next to us, we, because there is such a great amount of the human element in us, cannot understand the divine energies which exceed all of the world’s human powers, because they are omnipotent.
We sit for hours on end in vain, trying by ourselves to find solution to a problem, using all of our inexperience. Our head spins, our eyes burn, sleep escapes us, because the little demon has hooked us with obsessive thoughts. We may finally find a solution, but later God will found for us a better solution, which we had not thought of, leaving us with the headaches and the sleepless nights. No matter how right our thought might be, if God is not foremost, the head will tire and ache, while prayer with trust in God brings restfulness. For this reason, we can leave to God those activities which are difficult to achieve by human means and not be dependent upon our human efforts, reassured that God will do what is best.
For everything you think of doing, remember to say, “God willing”
A good disposition
-Geronda, what will become of the kind people who don’t believe?
-…Benevolent God will find a way for these kind-hearted people, either with trials and tribulations, with illnesses, hardships, with an earthquake, a lightning bolt, a deluge, or even some word, to bring them around and in the end to lead them to Paradise….
Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, p 326-328.
Divine consolation
…With the people I went through so much pain! I didn’t pass over their problems lightly. I was painted by them, I sighed over them, but with every sigh I turned the matter over to God and in the pain I felt for the other person God provided consolation. That is to say, divine consolation came with the spiritual approach, because the pain which carries with it hope in God also has divine consolation. Otherwise how is one to endure! How could I possibly get through all the things that I hear? Yes, I feel the pain, but I also think of the divine reward in those who are suffering. We are in God’s hands. Since there is divine justice, divine reward, nothing is lost. The more one is tormented, the more he will rewarded. Although God sees so much suffering upon the earth, even things which we cannot imagine, He never falters. “You have suffered more?” He asks, “I will provide you with more in the other life”, and He rejoices. Otherwise, how could He endure so much injustice, so much evil that exists? But He keeps in mind the reward of those who suffer and, in a manner of speaking, endures that great pain. We don’t see the glory to be received by the other person and so we feel compassion for him, and for this God rewards us with divine consolation…
Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, p. 348.
Elder Paisios notes that God allows a calamity to happen due to our fault.
Sins Brings Calamities
Locusts, wars, drought and disease, they are all scourges. They’ re not God’s way of educating human beings but the result of our moving away from God. They happen because we stray from Him. God’s wrath comes to make us remember Him and ask for help. It’s not that He arranges and orders, so to speak, these calamities to happen. Rather, God allows them to happen because He sees how far human evil can go and how unwilling we are to change our ways, and so He tries to bring us to our senses. But they are not of His own making…
…It is good to know that the faithful who obey the commandments of God receives His Grace, and that God is, shall we say, obliged to help them in these difficult times….
Whatever God allows is out of love for Man
-Geronda, why does God allow a calamity to happen?
-There are al kind of reasons. Sometimes God will allow something to happen so that something better may come out of it, and other times He wants to educate us. Some people are rewarded others pay a debt; nothing is wasted. You know, whatever God allows, even when human beings perish, it is done out of love for man, because Goad has a “heart”.
Elder Paisios, With pain and love for contemporary man, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. I, p. 118-121.
Injustice draws the Wrath of God
Most bad and harmful things happen when we wrong other people. For example, when a fortune is made unjustly, the owners may live a few years like royalty, but in the end, they will spend all their money on doctors. Remember the saying “ What is gathered by the wind is also scattered by the wind.” Or remember what the Psalm says, Better is a little that the righteous hath than the abundance of many wicked. What they collect is spent, blown away. Rarely will an illness, a bankruptcy and so on be sent as a trial from God…
Elder Paisios, With pain and love for contemporary man, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. I, p. 87-88.
Elder Paisios spoke of various signs of the Times and noticed that we need to make spiritual preparation for the events prophesied.
The Antichrist
…the anticipated Antichrist will, in some manner, be the incarnate devil, who will present himself to the Jewish nation as the Messiah and will mislead the world. Difficult years are ahead; we will be tested very severely. The Christians will suffer great persecution. And, you see, people are not at all aware that we are living during the signs of the times, that the sealing is already advancing. It is as if nothing is happening. This is why the Sacred Scripture says that even the elect will be deceived. Those without a good disposition will not be enlightened and will be misled during the years of apostasy. For whoever does not have divine Grace, does not have spiritual clarity, just like the devil.
Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, pp. 198-199.
Difficult times lie ahead
…with God’s permission, a strong jolt will come our way. Difficult times lie ahead. We will be greatly tasted. We have to take this warning seriously and live spiritually. It is circumstances that are forcing us and will force us in the future, to labour spiritually. But we should try to do so by choice and joyfully rather than by necessity when various sorrows come upon us. Many Saints would plead to live in our times so that they would have the chance to struggle for Christ…
Elder Paisios, With pain and love for contemporary man, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. I, 39-40.
Ο κατά κόσμον Γεώργιος Λαγιός γεννήθηκε το έτος 1891 στη Λήμνο. Φαίνεται ότι νέος δε βοηθήθηκε πνευματικά γι' αυτό έπινε και μεθούσε.
Αυτά γράφονται, όπως τα διέσωσαν παλαιοί γνώριμοί του, για να εξηγηθούν και κατανοηθούν κάποιες ιδιαίτερες μοναχικές του ασκήσεις. Αλλά ο καλός Θεός που είδε την καλή του προαίρεση, έδωσε μετάνοια φλογερή στην απλή και σπάνια ψυχή του και ήρθε να μονάσει στο Άγιον Όρος το έτος 1908.
Οι ησυχαστικές του αναζητήσεις και η φήμη του μεγάλου ησυχαστού, παπα-Δανιήλ Αγιοπετρίτου, οδήγησαν τα βήματά του στην πιο απομονωμένη και ησυχαστική περιοχή, στο Κελί που ασκήτευσε ο Άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης, ο πρώτος και μεγαλύτερος Αθωνίτης Ησυχαστής. Υποτάχθηκε στον παπα-Δανιήλ, τον οποίον προσπαθούσε να ακολουθεί στους αγώνες του και να του κάνει καλή υπακοή.
Μετά από παρατεταμένη δοκιμή έγινε μοναχός το έτος 1926 με το όνομα Πέτρος. Έμαθε από τον αγιασμένο Γέροντά του την πρακτική καλογερική και μυήθηκε απ' αυτόν τα μυστικά της ησυχίας, της νήψεως, τους εγκλεισμού και της αδιαλείπτου νοεράς προσευχής, τα οποία κράτησε μέχρι θανάτου.
Βιώνοντας βαθιά τη μετάνοια για τα εν γνώσει και αγνοία αμαρτήματα της νεανικής του ζωής ζήτησε και έλαβε ευλογία από το Γέροντά του επί τρεις μήνες να μην πιεί νερό, για να συγχωρήσει ο Θεός τις οινοποσίες του. Έτρωγε φαγητό και χόρτα βέβαια, αλλά δεν ήπιε νερό επί τρεις μήνες!
Ήταν πρόθυμος και γενναίος στους ασκητικούς αγώνες και με τη μεγάλη απλότητα που τον διέκρινε έκανε τελεία υπακοή στο Γέροντά του. Η καλή αρχή, το πνευματικό θεμέλιο που έθεσε, προοιμίαζε και τη μετέπειτα φωτεινή πορεία του.
Όταν εκοιμήθη ο παπα-Δανιήλ, περίπου το 1929, για λίγα χρόνια έζησε με τους παραδελφούς του. Κάποιος από αυτούς βγήκε στον κόσμο.
Οι άλλοι απεβίωσαν και φαίνεται ότι δυσκολευόταν μόνος του. Ήρθαν και τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και της πείνας˙ έτσι αναγκάστηκε το 1940 να αφήσει το Κελί της μετανοίας του και να πάρει ένα ξηροκάλυβο στη Μικρά Αγία Άννα. Βρίσκεται πάνω από την Καλύβη του Απ. Θωμά, χαμηλότερα από το δρόμο που οδηγεί στα Κατουνάκια και δε φαίνεται γιατί είναι μέσα στο βράχο. Έχει δύο μικρά και χαμηλά κελάκια.
Μία εσωτερική πόρτα οδηγεί στο βράχο όπου υπάρχει μία σπηλιά αρκετά ευρύχωρη με ένα άνοιγμα για φωτισμό. Εδώ απομονωνόταν ο Γέροντας για περισσότερη ησυχία.
Αυτό ήταν το πνευματικό του εργαστήριο, η πνευματική του κυψέλη, το "γλυκό Κατούνι του", που γι' αυτόν ήταν επίγειος παράδεισος, αφού γευόταν το μέλι της ησυχίας και το μάννα του ουρανού. Γι' αυτό δεν του έκανε καρδιά να βγαίνει από το καλύβι του, να συναναστρέφεται και να μιλά με άλλους. Ο μικρόσωμος, αγράμματος και φτωχός "Πετράκης" ήταν ησυχαστής σε μεγάλα μέτρα. Είχε την αδιάλειπτη προσευχή, έβλεπε συχνά το Άκτιστο Φως και ζούσε από αυτή τη ζωή παραδεισένιες καταστάσεις.
Διηγήθηκε ο γέρων Γεράσιμος ο Υμνογράφος: "Γνώρισα το γερω-Πέτρο (Πετράκη) τον Κατουνακιώτη. Ήταν όντως άγιος μοναχός. Έκανε πολλή προσευχή και μεγάλη άσκηση. Μια φορά την εβδομάδα μαγείρευε και έτρωγε κάθε μέρα από αυτό.
Μια φορά ήρθε στο Κελί μας αλλοιωμένος στη όψη˙ κλαίγοντας μου είπε ότι το βράδυ προσευχόμενος περικυκλώθηκε από λευκό άπλετο φως και γέμισε ευωδία το κελί του. Ο ίδιος αισθάνθηκε ανέκφραστη μακαριότητα, γλυκύτητα και ειρήνη. Δεν γνώριζε αν βρισκόταν στο κελί του. Ρωτούσε να μάθει τι είναι αυτό που του συνέβη. Μου είπε: "Εσύ είσαι μορφωμένος, ξέρεις γράμματα, να μου πεις μήπως είναι πλάνη του Σατανά, μήπως είναι τίποτε κακό;". Όλα όσα μου έλεγε ήταν της χάριτος˙ καθώς τα διηγείτο είχε βγει εκτός εαυτού και σε μια στιγμή ξαφνικά το πρόσωπό του έλαμψε και εγώ τα' χασα. Δε μιλούσα και τον άφησα να λέει. Δεν τον διέκοψα καθόλου. Αποτύπωνα και έλεγχα όσα έλεγε.
Δε διέκρινα κανένα σημείο πλάνης. Ύστερα του είπα να δοξάζει τον Θεόν που αξιώθηκε να δει αυτά, γιατί όλα είναι από τον Θεό και δεν είναι πλάνη. Φεύγοντας με παρακάλεσε να μην τα πω πουθενά και να παρακαλώ το Θεό να τον ελεήσει για να μην πλανηθεί. Ο γερω-Πέτρος ήταν της νοεράς προσευχής. Πολύ ταπεινός και απλός μοναχός".
Φαίνεται πως αυτό το γεγονός του συνέβη τότε για πρώτη φορά, γιατί στη συνέχεια ζούσε πολλές τέτοιες καταστάσεις, όπως απεκάλυψε στο γέροντα Παΐσιο. Έβλεπε συχνά το Άκτιστο Φως, είχε αείρροα δάκρυα που συνόδευαν την αδιάλειπτη προσευχή του και είχε ξεπεράσει τα τυπικά.
Τον ρώτησε κάποιος Γέροντας αν κάνει κανόνα και ακολουθία και απάντησε: "Ούτε κανόνα ούτε ακολουθία κάνω. Μόλις δύσει ο ήλιος τρώγω, κάνω το Απόδειπνο και κοιμάμαι δύο ώρες. Όταν ξυπνήσω, και όταν έχει ήδη νυχτώσει, αρχίζω τα κομποσχοίνια.
Στο δεύτερο-τρίτο κομποσχοίνι έρχονται τα δάκρυα και μέχρι το πρωί δεν ξέρω πού βρίσκομαι. Το καλοκαίρι αρχίζω την αγρυπνία το βράδυ και όταν βγει ο ήλιος, τότε συνέρχομαι και μπαίνω μέσα". (Πιθανότατα ηρπάζετο σε θεωρία).
Γι ' αυτό ζούσε έγκλειστος και δεν ήθελε να μιλά, "εγκοπήν γλυκύτητος Θεού λαβείν μη βουλόμενος". Για να μη χάσει την επικοινωνία του με τον Θεόν, απέφευγε τις συναναστροφές. "Ο αγαπών την ομιλίαν την μετά του Χριστού αγαπά γενέσθαι μοναστικός". Τον επισκέπτονταν οι πατέρες και χτυπούσαν την εξώπορτα, αυτός όμως άνοιγε λίγο το παραθυράκι και ρωτούσε ποιός είναι και τι θέλει. Αν του πήγαιναν τρόφιμα, τους έλεγε να τα αφήσουν έξω.
Δεν έβγαινε να τα πάρει μέχρι που σάπιζαν. Αυτό το έκανε για να βλέπουν οι πατέρες τα σαπισμένα τρόφιμα και να μην του ξαναφέρουν.
Τον ρώτησε κάποιος γιατί δε βγαίνει. "Άμα βγω έξω, θα πούμε λόγια περίσσια", απάντησε. Ήταν ακτήμων. Μια-δυο φορές το χρόνο έβγαινε για να δώσει το εργόχειρό του, τα κομποσχοίνια, και να προμηθευτεί το παξιμάδι του.
Έκανε κάθε μέρα ενάτη και λάδι δεν έτρωγε σχεδόν όλο το χρόνο. Η συνηθισμένη τροφή του ήταν τσάι με παξιμάδι. Έκανε και έκτακτα τριήμερα.
Έλεγε στον παπα-Διονύσιο τον Μικραγιαννανίτη όταν ήταν νέο καλογέρι: "Για να μείνεις στην έρημο, θα πρέπει να είσαι καλός μάγειρας. Θα μαγειρεύεις φασόλια την Κυριακή και θα τρως μέχρι την Τρίτη.
Την Τετάρτη θα βάλεις λίγο νεράκι και θα τα βράζεις, την Πέμπτη θα βάλεις λίγη ντοματούλα, την Παρασκευή λίγο αλατάκι και νερό, το Σάββατο θα βάλεις και λίγο χυλό από αλεύρι, και την Κυριακή άλλο φαγητό. Έτσι με ένα φαγητό περνάς όλη την εβδομάδα".
Κάποτε είχε χιονίσει και τον έβλεπε ο παπα-Διονύσιος από απέναντι να πηγαινοέρχεται ξυπόλυτος πάνω στο χιόνι. Ύστερα τον ρώτησε γιατί το έκανε αυτό, και του εκμυστηρεύτηκε ότι είχε σαρκικό πόλεμο και βγήκε ξυπόλυτος στο χιόνι για να πολεμήσει την πύρωση.
Ο γερω-Πέτρος είχε χάρισμα να βλέπει πράγματα που θα συνέβαιναν μελλοντικά. Κάποια μέρα πήρε πληροφορία και πήγε στον τότε Γέροντα της Καλύβης του Αγίου Χαραλάμπους στη Νέα Σκήτη και του είπε: "Γέροντα, έρχεται ο λύκος να φάει το προβατάκι σου, το ξέρεις; Το καλογέρι σου δεν πάει καλά. Το παρακολουθείς; Πρόσεξέ το, γιατί θα φύγει και θα πετάξει".
Όντως το καλογέρι ήταν πνιγμένο στους λογισμούς και σχεδίαζε να φύγει. Ο γερω-Πέτρος από τη Μικρά Αγία Άννα το έβλεπε αλλά δυστυχώς παρά την προσπάθεια του Γέροντά του έφυγε στον κόσμο και παντρεύτηκε.
Ζούσε τελείως απερίσπαστα. Ανέβαινε τα καλοκαίρια στον Άθωνα με την πρόφαση να μαζεύει τσάι, αλλά στην πραγματικότητα ησύχαζε και επεδίδετο στη νοερά και αδιάλειπτη προσευχή, και στη θεωρία. Δεν είχε πολλές επικοινωνίες.
Προσπαθούσε να ζει στην αφάνεια, γι' αυτό δε διασώζονται πολλά στοιχεία από τη ζωή του. Αλλά, όπως λένε οι Άγιοι Πατέρες, αρκεί πολλές φορές και ένας λόγος, για να φανερώσει όλη την πνευματική κατάσταση και την εσωτερική εργασία του μοναχού. Αν δοκιμάσει κανείς ένα ρακοπότηρο κρασί καταλαβαίνει όλη την ποιότητα του κρασιού ενός μεγάλου βαρελιού.
Και ο γερω-Πέτρος, απ' τα λίγα στοιχεία που υπάρχουν, φαίνεται ότι ήταν προχωρημένος στην ευχή. Ήταν μοναχός της ευχής, της εσωτερικής εργασίας. Μοναχός βιαστής, πραγματικός ασκητής που συνδύαζε πράξη και θεωρία.
Όλοι οι πατέρες που τον γνώρισαν εκφράζονται γι' αυτόν με τα καλύτερα λόγια. "Ήταν ο καλύτερος της περιοχής", "πραγματικός μοναχός", "αγιότατο Γεροντάκι".
Και ο γερω-Παΐσιος έλεγε ότι απ' όσους ασκητές γνώρισε ο γερω-Πέτρος ήταν σε ανώτερα μέτρα, γι' αυτό ήθελε να γίνει υποτακτικός του.
Ο παπα-Ευφραίμ ο Κατουνακιώτης είχε πολλή ευλάβεια στο γερω-Πέτρο και είπε γι' αυτόν: "Σου άφηνε μια γλυκύτητα μέσα σου, όταν τον συναντούσες και σε μιλούσε αυτός ο άνθρωπος. Ποτέ δε φάνηκε σε αγρυπνίες και ποτέ δεν προξένησε σκάνδαλο. Μια ζωή στο Άγιον Όρος και να είναι ειρηνικός με όλους, μεγάλο κατόρθωμα".
Ο γερω-Πέτρος, όταν συναντούσε Πατέρες στο δρόμο, δεν έλεγε τον καθιερωμένο χαιρετισμό "ευλογείτε", αλλά το εξής βαθυστόχαστο: "Πατέρες, φεύγουμε" (δηλαδή πεθαίνουμε).
Είχε μεγάλη λεπτότητα. Απέφευγε να διανυκτερεύει σε Κελιά, για να μην επιβαρύνει τους πατέρες, αλλά και για να μη χάνει ο ίδιος την ησυχία του και παραβαίνει το τυπικό του. Μια φορά ο γερω-Ιωακείμ ο Καρυώτης από τη Βατοπεδινή Καλύβη της Αναλήψεως τον πίεσε να διανυκτερεύσει στο Κελί του, αλλά δε δέχθηκε. Ξεκίνησε με τα πόδια για τη Δάφνη. Στο δρόμο νύχτωσε, άρχισε να βρέχει και διανυκτέρευσε σε μια κουφάλα καστανιάς.
Όταν προαισθάνθηκε ότι πλησιάζει η κοίμησή του, έφυγε από το Κελάκι του στη Μικρά Αγία Άννα και πήγε στη μετάνοιά του, στον Άγιο Πέτρο, ν ' αφήσει τα κόκαλά του εκεί, όπου ξεκίνησε την καλογερική του. Έζησε εκεί μερικούς μήνες και εκοιμήθη το έτος 1958 την ημέρα της μνήμης του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτου του οποίου είχε το όνομα και προς τιμήν του οποίου ετιμάτο ο ναός της Καλύβης. Όταν εκοιμήθη, τα μόνα πράγματα που βρέθηκαν στο κελί του ήταν λίγο παξιμάδι σ' ένα καλάθι και μισό μπουκάλι λάδι για το καντήλι. Ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα είχε.
Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.
Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση
Εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον "Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος"
http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6288-morfes-tou-athona-petros-monaxos-katounakiotis.html
Elder Ephraim of Arizona
The Divine Liturgy, what a splendor indeed! Man has been honored by God in such a way that He Himself comes down to earth with His Angelic Orders every time there is a Liturgy, in order to nurture man with His Most Holy Body and His Most Precious Blood! For He has given us everything. Is there anything physical or spiritual, perishable or everlasting, that has not been offered to us? None! Is there anything superior to His Most Holy Body and Blood, which is given to us on a daily basis? There is certainly not. God has enabled man, who is full of soil and dirt, to serve the Divine Liturgy. So priceless is the Divine Love that just a tiny drop exceeds any earthly, physical and secular love.
Adam and Eve’s sin was the starting point of all the distressing events that have occurred to this day and of those that will occur until the end of time. Disobedience, like a sperm inside Eve’s womb, gave birth to and transmitted physical and spiritual death to all of humanity. Poor Eve, could there have been a way for her to see that “the split second” taste of the fruit would cause such turmoil, thus compelling the Holy Trinity to have a “co-entreaty” so that the one Person of the Life-Giving Trinity would be sent to the world and endure, by the works of His hands, the blows, insults, whipping, spitting as well as all kinds of obscenity and ultimately be hung on the Cross as a curse! “Cursed is everyone that hangeth on a tree” (Gal. 3:13).
The sweet redemption of our Jesus, the light of our troubled souls, His Passion and Life-Giving Resurrection, are re-enacted in every Divine Liturgy through which every sinful soul is delivered. Great indeed is Jesus’ love for us! For He took on our human nature and was hung on the Cross, giving us freedom and thus wiping clean all our debts towards our Heavenly Father. And as our beloved Brother He makes us worthy of His co-inheritance which consists of the infinite riches of His Heavenly Father. And if during the time when the Law, which existed before Christ, had overshadowed things, and the blood of oxen and goats as well as a calf’s embers purified those who had partaken of them, how much more will Christ’s Most Holy Blood, which is partaken from the Holy Altar of the Holy Churches of God, cleanse us from sin and warm up our souls in order to receive the divine love of our most sweet Jesus. The Lamb which was slaughtered for our personal salvation will rinse us with His Most Precious Blood from the filth of our sins and give us eternal rest.
In any case, we owe it to ourselves to become partakers of this heavenly banquet which offers us this most wonderful Mystery of the Holy Altar. Once inside the church, we should stand in fear and devoutness, since our Lord Jesus Christ and His holy angels are present. Those who are attentive and devout are filled with grace and blessings; however, those who are inattentive are condemned, being unworthy.
On the one hand, the Angels serve the Divine Liturgy, and on the other, the faithful come to church in order to partake of the Body and Blood of Christ – “Receive the Body of Christ and taste the Fountain of Immortality” – so that they will live in Christ and not perish in sin. Thus, “let a man examine himself, and so let him eat of that Bread and drink of that Cup, for he that eateth and drinketh unworthily eateth and drinketh damnation to himself” (1 Cor. 11:28-29). For instance, when someone wants to appear before a king, it takes him days to get ready, in terms of general preparation, cleanliness, speech, manner, ethos, etc., so that he would succeed in drawing the king’s compassion and, in this way, have his desirable request granted. Even though there is no comparison as far as the two different kings are concerned, each believer should prior to Holy Communion prepare oneself in order to obtain divine mercy and forgiveness. Those who appear before a secular king are, most of the time, adorned by iniquity, flattery, pretence as well as deceit, in order to obtain that which is desired; nevertheless, the Christian believer who appears before the King of kings who in turn keeps an eye on the inner person must be adorned by holiness, humility and the sheer ethos of the soul that is more precious than lost gold.
The Lord created His Church on earth as a Bride, so that She would intercede for His children. He left us the Great Mystery of the Holy Eucharist, in order to be cleansed, become holy and thus become one with God. He has invited us all; some in their childhood, others in their middle as well as old age. As He is Good, He took hold of us like a hen gathers her chicks under her wings, in order to make us partakers of His divine Kingdom. Nothing repelled Him – no ulcer, no wound, no illness, not even the deformity of spiritual phenomena which may characterize our soul. As a father He accepted us, as a mother He breast-fed us, and as an unmercenery doctor He took care of us and clothed us in the garment of adoption, with grace ignoring the heavy debt of our trespasses. We thus owe Him infinite love and worship. Love should remain in the heart like a life-giving source, gushing forth springs of communion wine and streams of divine eros.
We should be partakers of the Sacrifice of the Slaughtered Lamb as often as we can, and as long as we are free to do so, since Holy Communion is a great aid for the believer which in turn helps him to fight sin. Also, we should approach this divine Mystery in a spirit of compunction, crushed hearts, and a good sense of our sins. Great is the mercy of God Who condescends to enter into us; not abhorring the multitude of our sins. Nonetheless, due to His infinite love and affection, we are sanctified, and in this way we are made worthy to become His children and co-heirs of His Kingdom. Hence, let us prepare with a pure conscience aiming at the fortification of our senses, and in chastity let us enter along with the Holy Apostles to the Mystical Supper and partake of our sweet Jesus so that He should dwell with us unto the infinite ages of ages.
Unworthy as I am, I serve my Lord. A ministry rendered that is holy and mighty. Everyday I offer God a well-pleasing sacrifice, the Lamb of God, Immaculate to His Immaculate Father and God, in order that He might be merciful for the things with which we sadden the most good God. He whom we cause grief and Who sacrificed His only begotten Son. My God, Your most beloved Son for our sake! And who are we to deserve this ultimate sacrifice! “For being enemies, we were reconciled to God by the death of His Son” (Rom. 5:10). [...]
The most unworthy of all,
+ Father Ephraim
Source: Experiences During the Divine Liturgy, Piraeus, Greece 2008
http://pemptousia.com/2014/11/the-divine-liturgy/
Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί.
Ήταν ένας Καυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε πλευρό τη νύχτα έψελνε το «Άξιον εστί».
Ήταν ένας Γρηγοριάτης ηγούμενος πού ΄χε «φάει» την εικόνα Της από τους πολλούς ασπασμούς.
Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παρακαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει, να γράψει, να εκδώσει, ότι υπήρχε για την Παναγία.
Ήταν ένας μακαρίτης Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη προς την Πορταΐτισσα.
Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Έχομεν βεβαίας τας ελπίδας εις την Γλυκοφιλούσαν»
Παναγία· η μάνα των Αγιορειτών.
Η Παναγία. Πάνω απ’ όλες τις αγίες. Μητέρα Θεού και ανθρώπων. Η καλύτερη παραμυθία. Η πιο σίγουρη πρέσβειρα των πιστών. Η πιο ταπεινή, η πιο καλή, η πιο σεμνή, η πιο υπάκουη, η πιο υπομονετική, η σιωπηλή, η γενναία, η πρώτη, η βασίλισσα, η Κυρία, η Έφορος, η Οικονόμισσα, η φωτοφόρος νεφέλη και μανναδόχος στάμνα.
Χαρά να την αντικρύσεις. Ευχαρίστηση να την επικαλείσαι. Ευλογία να σ’ επισκέπτεται. Ελπίδα βέβαιη να την παρακαλάς. Βοήθεια μεγάλη η σκέπη της.
Που να βρεις τα ωραία λόγια να την εγκωμιάσεις; Πόσο φτωχή είναι η γλώσσα για τα μεγάλα ονόματα; Πόσο έχει φθαρεί η γλώσσα από την κατάχρηση. Έτσι σιωπάς και τα λες όλα. Όπως σιωπηλή ακολουθούσε παντού τον αγαπητό Υιό Της. Μέχρι Σταυρού.
Αθωνίτισσα Θεοτόκε, το ακοίμητο κανδήλι, το αγνό κερί, οι Χαιρετισμοί, η Παράκληση, το Θεοτοκάριο, τα Θεοτόκια δεν σου αρκούν. Μήτε γονυκλισίες και τάματα και προσφορές και κομποσχοίνια. Την καθαρότητα της καρδίας ζητάς για νάλθει ο Υιός σου να κατοικήσει και να φέρει θεοτόκες και θεοφόρες ώρες αγίας θεοψίας και φωτοχυσίας…
Μητέρα του Θεού, μητέρα των ανθρώπων, μητέρα του πόνου, μητέρα της αγωνίας, μητέρα των θλιβομένων, σύντροφε των μονομάχων του Θεού, των καλογέρων.
Όπως και να το κάνουμε είναι ανώτερες ψυχές οι Αγιορείτες, αφού επέλεξαν ν’ αφοσιωθούν μόνιμα στην Αθωνίτισσα Θεοτόκο.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς· του Άξιον εστί του πάνσεπτου ναού του Πρωτάτου της πρωτεύουσας των Καρυών, της Κουκουζέλισσας της Μεγίστης Λαύρας, της Βατοπεδινής Εσφαγμένης, της Πορταΐτισσας των Ιβήρων, της Τριχερούσης του Χιλιανδαρίου, του Ακαθίστου της Διονυσίου, της Φοβεράς Προστασίας του Κουτλουμουσίου, της Γερόντισσας του Παντοκράτορος, της Γοργοϋπηκόου της Δοχειαρίου, της Μυροβλύτισσας του Αγίου Παύλου, της Οδηγήτριας του Ξενοφώντος και τόσες άλλες, σ’ εκκλησίες και παρεκκλήσια, κελλιά και καλύβια...
Από το βιβλίο «Αθωνικό απόδειπνο» του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου
http://agiameteora.net/
Saint George, the new martyr of Christ, lived in the city of Neapolis of Cappadocia (now Nev-Shekir in Turkey) in the eighteenth century. He was a priest at the Church of the Dormition of the Theotokos and served his flock with righteousness and holiness as a true servant of the Most-high. Gifted with the qualities of love and meekness, brotherly love and forbearance, humble and spotless was his support and consolation of the Greek Christians who then lived under the yoke of the Turks. As an angel on earth the divine George willingly served his fellow men cultivating the divine gifts and pleasing to God.
In the year 1797 he was invited to the village Malakopi, located within six hours from Neapolis, to serve at some great feast and to bless their pious Christians, because their priest was ill, and or, in the opinion of others, was hiding from the fury of the Turks. The elder George now gladly accepted the invitation without considering the suffering and above all the risks.
Mounting his shabby donkey, he proceeded willing. He approached close to Malakopi, when suddenly at “Kobia Dere “, meaning “ravine”, he experienced a wild attack of Turkish shepherds, who angrily fell on him with an indescribable fury. They robbed him they stripped him naked, and in the end they gave him a martyric death, cutting off his precious head. His body, naked and bloodied, with his head they left in an adjacent canyon, but his soul flew close to its Lord to be numbered among the Righteous and the Hieromartyrs.
Four days passed without the Holy priest reaching Malakopi, but also not returning to Neapolis. Concerned citizens of Neapolis went in search of him. They found his holy body and his precious head and lamenting and weeping at his difficult death, a shepherd hastily buried him, fearing the fury of Turks. Above his grave a stone bore the simple inscription: “The Priest George”.
Some time passed, until one night the holy hieromartyr appeared in a vision to a pious widow relating to her what happened and urging her to inform the Mayor to look to find the location in which he was buried. The woman did not give importance to it, but when after a few days the dream was repeated, she was fearful and did what the saint asked. Without delay the pious citizens of Neapolis led by a priest, called Neophytos, son also of priest Basilios, the fellow priest of Church of the Dormition, hastened and excavated the grave. Oh, the miracle! The relic of the Saint remained whole and incorrupt spreading heavenly fragrance and Grace! After they venerated it with reverence and awe, they placed in a wooden casket and carried it to the home of Fr. Neophytos, according to the desire of the Saint himself, and kept it in a cell.
There many came, locals and foreigners, to venerate the Saint and receive blessing from his venerable relic. Miracles began to occur: the sick and disabled were healed, childless couples bore children, spiritual illnesses disappeared, and further during drought the citizens of Neapolis fled to the Saint, that they might shortly see the blessed rain fall strongly. All confessed how miraculous St. George was shown to be!
The Holy and Incorrupt Relics of St. George of Neapolis. Church of St. Eustathios, Perissos (Attiki)
In 1924, with the exchange of populations, the Greeks of Cappadocia left for free Greece, each taking with him whatever he considered most precious. The then priest of the Church of the Dormition of the Theotokos archimandrite Ignatios, perceiving his first responsibility to safely transfer the miraculous and incorrupt relic of St. George, brought it from the shore of Mersinis by steamer to Attica. During the journey they had very rough seas, but they were lulled with a miracle of the Saint.
In Attica the sacred relic was handed over to citizens of Neapolis, who placed it with reverence in the Church of St. Eustathios in New Neapolis, Perissos. Since then countless are the miracles and the healings which St. George worked to those who call on his name with faith.
The Reliquary containing the Holy and Incorrupt Relics of St. George of Neapolis, treasured by the Church of St. Eustathios, Nea Neapolis, Perissos (Attiki)
Apolytikion in the Fourth Tone
As a sharer of the ways and a successor to the throne of the Apostles, O inspired of God, thou foundest discipline to be a means of ascent to divine vision. Wherefore, having rightly divided the word of truth, thou didst also contest for the Faith even unto blood, O Hieromartyr George. Intercede with Christ our God that our souls be saved.
Through the prayers of New Martyr George of Neapolis, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!
Source: full-of-grace-and-truth.blogspot.com
Κάποτε ένας Άγιος Γέροντας συκοφαντήθηκε άδικα και απειλήθηκε από ένα εισαγγελέα με χυδαίο και βάναυσο τρόπο... Ο κόσμος, της εποχής εκείνης τον γιουχάριζε, τον κορόιδευε, τον ειρωνευόταν, τον κατηγορούσε. Ο κόσμος και οι άρχοντές του, ταπείνωσαν τον Άγιο εκείνο Γέροντα, όμως ο Θεός τον δόξασε και θα τον δοξάζει εις πάντας τους αιώνες.
Στο παρακάτω συγκλονιστικό κείμενο θα διαβάσετε τι έκανε και τι έπαθε ο εισαγγελέας που κατηγόρησε άδικα τον Άγιο Νεκτάριο. Βρωμερές συκοφαντίες Πολλά όμως διασπείρονταν από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανεγέρσεως της Μονής.
Πολύ τον κατέτρεξε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Αυτός ο δυστυχής ήταν μασώνος μοντέρνος, νεωτεριστής και έκανε πολύ κακό στην Εκκλησία. Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών.
Ο Μεταξάκης, που έκανε τόσα εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχε οικτρό τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεβάτι του νεκρό και με την γλώσσα του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσα, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ι. Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!
Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοση και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχε άγιο τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνο από το Πανελλήνιο, αλλά και από όλη την Υδρόγειο.
Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάσει και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. ΙΙαρ’ όλη την εκεί εργασία του, πολλοί κακοί, άνθρωποι, όργανα του διαβόλου έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά.
Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το Μοναστήρι το κατάντησε άντρο ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι Μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι. Κάποια μητέρα, μάλιστα, που την έλεγαν στην Αίγινα Κερού είχε μια κόρη 16 ετών χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη και θεοφοβούμενη.
Η μητέρα αυτή είχε μανία καταδιώξεως προς την κόρη της και πολλές φορές επιχείρησε να την σκοτώσει. Το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Ο Άγιος, πονόψυχος καθώς ήταν, το δέχτηκε και το προστάτεψε. Η Κερού δεν μπορούσε να το χωνέψει και άρχισε να συκοφάντη τον Άγιο. Ο Εισαγγελεύς πήρε την κατάθεση και την επομένη πήγε αγριεμένος στην Αίγινα με δυο χωροφύλακες. Παραβίασε την πόρτα, παρά τους κανονισμούς του Μοναστηριού, και μπήκε κατ’ ευθεία στο διαμέρισμα του Αγίου. Οι Μοναχές αναστατώθηκαν και άρχισαν να κλαίνε.
Ο Δεσπότης σηκώθηκε με το συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο να τους υποδεχτεί. Ο Ανακριτής έξω φρενών, είπε εις τον εβδομηκονταετή τότε γέροντα: —Βρε παλιοκαλόγερε!... που είναι τα παιδιά που κάνεις; (Επακολούθησε αισχρότατη φράση). Αυτά κάνεις εδώ πέρα;
Κατόπιν τον έπιασε από το ράσο και τον απειλούσε, λέγοντας: Θα σου ξεριζώσω τα γένια τρίχα, τρίχα.
Ο Άγιος δεν έβγαλε λέξη. Μόνον με το χέρι του έδειχνε ψηλά και έλεγε: —Βλέπει ο Θεός. Ξέρει ο Θεός!!
Και πράγματι! «ἔστι δίκης ὀφθαλμός, Ὅς τά πάνθ’ ὁρᾶ». Ο ασεβέστατος Εισαγγελεύς σε μια εβδομάδα αρρώστησε βαριά. Είχε τρομερούς πόνους από την αρρώστια του.
Το χέρι εκείνο, που έπιασε και κουνούσε τον Άγιο, ξεράθηκε. Τότε το συναισθάνθηκε και ζήτησε να τον πάνε μπροστά στον Άγιο, για να τον συγχωρέσει. Πράγματι τον πήγαν. Έπεσε στα πόδια του Αγίου, μαζί με την γυναίκα του και ζητούσε να τον λυπηθεί.
Ο Άγιος προσευχήθηκε στο Θεό πολύ. Ήταν ο μακάριος ανεξίκακος και μακρόθυμος. Τον συγχώρησε με την καρδιά του. Τού Εισαγγελέως έπειτα από δύο χρόνια του κόψανε το χέρι. Εκείνο το χέρι που κουνούσε, από το γιακά του ράσου, τον Άγιο. Το Μοναστήρι του όμως, παρ’ όλα αυτά, πρόκοψε. Εν τω μεταξύ η Αδελφότης μεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν και άλλες Αδελφές και μάλιστα μορφωμένες. Έγινε ένα πνευματικόν κέντρο, που ξεκούραζε ψυχικά και φώτιζε τους ανθρώπους.
http://www.agioritikovima.gr
Εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ παπα-Δημήτριε,
Χριστός Ανέστη!
… Οι άγιοι δεν παρακαλούσαν τον Θεόν να τους αφαιρέση τα βάσανα και τας θλίψεις, αλλά να τους δίδη υπομονήν να τα υπομένουν αγογγύστως.
… Αι θλίψεις αδελφέ μου και τα βάσανα είναι τα μέσα, τα αυτοκίνητα που θα μας πάνε στον Παράδεισον.
Σε αυτόν τον κόσμον, άλλο μη περιμένης. Η χαρά και η αγαλλίασις επιφυλάσσεται για την άλλην ζωήν. Ο Χριστός δεν λέγει στο Ευαγγέλιον «εν τω κόσμω θλίψιν έξεται; Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων; Στενή και τεθλιμένη η οδός;». Κάθε μέρα τα διαβάζουμε αυτά. Αν δεν υπήρχαν οι τύραννοι ούτε και μάρτυρας θα είχαμεν. Η θλίψις γεννά την χαράν. Θάρρος, λοιπόν, και μην απελπίζεσαι εύκολα. Καλά, πολύ καλά κάνεις και προσεύχεσαι συχνά και ζητάς βοήθεια από τον Θεόν. Πάντα έτσι να κάνης. Καλόν όμως θεωρώ να σου πω, πως πρέπει και να λες την ευχήν, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μεγάλη παρηγοριά θα βρης. Να κρατάς στο χέρι σου το αριστερό κομποσκοίνι και να λες αυτήν την ευχήν. Παπάς είσαι και να την λες, και κανείς δεν θα σε παρεξηγήση. Μάλλον και τους ενορίτας σου να πης να την λένε και αυτοί. Και θα δης πόση χαρά, συν τω χρόνω, θα σου φέρη. Να την λες παντού, όπου και να βρίσκεσαι, ό,τι δουλειά και να κάνης, να μην την αφήσης ποτέ. Πότε με την γλώσσα σου εκφώνως και πότε με το νου σου μυστικά (χωρίς να σε ακούη κανείς).
… Μου γράφεις, ότι ο κόσμος πήρε κατήφορο. Άφησε τον κόσμο και κοίταξε τον παπα-Δημήτρη. Έσχατοι και κακοί καιροί. Ο Θεός να μας σκεπάζη.
Μετά της εν Χριστώ αγάπης
Εφραίμ ιερομόναχος του παπα-Νικηφόρου
http://agiameteora.net/
Our lack of understanding is not due to the
difficulty of temptations, but to our ignorance. Often it happens that while some are in the midst of these trials, they depart from the world laden with guilt, since they did not confess, but rather denied and blamed. But the merciful God waited with the hope that somehow they might be humbled, so that He might forgive them and
make for them a way of escape. And He would not only have provided them with a way of escape from their temptations, but would have forgiven
them their transgressions by reason of the brief confession of their hearts.
St. Isaac the Syrian
Εχθές το βράδυ, την ώρα που ελάμβανε χώρα το γεύμα μετά συνέδριο για την Νέα Γραφή της Βυζαντινής μουσικής στη Θεσσαλονίκη μάς ήρθε η είδηση: «Κοιμήθηκε ο παππούς ο Γαλακτίων…». Η αίθουσα ήταν γεμάτη από αγιορείτες και φιλαγιορείτες. Καταλάβαινε κάποιος εύκολα ότι για κάποια λεπτά όλοι χαμηλόφωνα συζητούσαν για το γεγονός αυτό. Την σοβαρότητα στα πρόσωπα την διαδεχόταν αμέσως σχεδόν ένα χαμόγελο, λες και όλοι προσπαθούσαν να μιμηθούν το χαμόγελο του γέρο – Γαλακτίωνα, του «παππού», όπως τον αποκαλούσαμε όλοι όσοι τον γνωρίσαμε από κοντά και ζήσαμε στιγμές μαζί του.
Καταγόταν από το Δενδροχώρι Τρικάλων, έγγαμος και πατήρ πέντε τέκνων εκ των οποίων τα δύο έγιναν μοναχοί, η Γερόντισσα Νικοδήμη, Ηγουμένη του Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια της Χαλκιδικής και ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, ιερομόναχος και Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Ο Γέρων Γαλακτίων εκάρη και ο ίδιος Μοναχός στην Σιμωνόπετρα, από τον τότε Ηγούμενο Γέροντα Αιμιλιανό, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και κατόπιν διετέλεσε ηγούμενος στην Ιερά Μονή του Κωνσταμονίτου, από όπου αργότερα παραιτήθηκε και επέστρεψε στην Μονή της μετανοίας του έως την κοίμησή του εχθές.
Τέτοιες ώρες σπουδαίες και μεγάλες για κάθε ψυχή, τις ώρες της Εξόδου και της συνάντησης με τον Kτίστη του παντός, εμείς οι «περιλειπόμενοι» απορφανιζόμαστε από το πρόσωπο των κεκοιμημένων με μία θλίψη ανθρώπινη. Η καρδιά μας όμως που μένει συνεχώς μαζί τους βοά εν ησυχία, γεμίζει από την παρουσία τους, ζωντανεύει εικόνες και μνήμες που χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα της και χάραξαν τους δρόμους μιας ολόκληρης ζωής.
Μετά από μία κουρά μοναχού, πριν από πολλά χρόνια, κατά την ομιλία στην τράπεζα ο Γέρων Αιμιλιανός ήταν από τις ελάχιστες φορές που αναφέρθηκε σε κάποιο πρόσωπο επαινώντας το, χωρίς να το κατονομάσει. Είπε: «Αυτός ο άνθρωπος είναι το χαμόγελο όλων μας. Όταν δεν τον βλέπουμε εις τον Ναό, όλοι τον αναζητούμε και αναρωτιόμαστε πότε θα έρθει. Είναι ο πιο αγαπητός και ο πιο χρήσιμος άνθρωπος της Μονής μας…». Μειδιώντας όλοι όσοι ήμασταν εκεί αμέσως καταλάβαμε σε ποιον αναφερόταν. Δεν υπάρχει επισκέπτης-προσκυνητής της Σιμωνόπετρας που να μην άκουσε τον π. Γαλακτίωνα να διαβάζει τον Προοιμιακό ή τον Εξάψαλμο, να ψέλνει με την χαρακτηριστική γλυκιά του φωνή τα Ευλογητάρια και την «Τιμιωτέρα» ή το «Ερχόμενος ο Κύριος» την Μεγάλη Εβδομάδα. Να έρχεται έως το βαθύ του γήρας πρώτος στις ακολουθίες και να αναχωρεί τελευταίος κοσμώντας τον Ναό με την αρχοντική και γλυκεία συνάμα παρουσία του.
Τα καλάθια τα οποία έπλεκε ο ίδιος με περισσή τέχνη και ορισμένες φορές έδινε ως ευλογία αποκτούν πια ακόμη μεγαλύτερη αξία στις γωνιές των σπιτιών μας μαζί με την ευχή του.
Αιωνία η μνήμη του Γέροντος Γαλακτίωνος του Σιμωνονοπετρίτου!
Την ευχή του να έχουμε
Καλόν Παράδεισο Παππού!
http://www.pemptousia.gr/
Christianity flourished in antiquity in the face of seemingly insurmountable odds. In defiance of odds of a different kind, the odds of chance, a pair of physician brothers came into the service of Christ. Less than five hundred years later they were followed by two different sets of brothers of identical name and purpose in the service of the Lord. The result is that all six have become saints of the Church. Evidence of divine purpose in this succession of saints demonstrates that the precise science of mathematical probabilities has a hand in the spiritual affairs of mankind.
The original pair of brothers were born Cosmas and Damian during the early years of the Christian Church. They were raised in comfortable circumstances in a comparatively wealthy family which saw to their thorough training of mind and body in Asia Minor. Endowed with keen intellect, the brothers became inseparable in common pursuit of the science of medicine. Both firmly believed that “of the most high cometh healing” and were aided in their work by religious devotion. As students they vowed to supply their medical skill without charge to a suffering Christian community and thereby prince and pauper alike were to feel the balm of their healing art.
Dubbed the “unmercenaries” for their refusal to accept money for their services, they also came to be acknowledged as miracle workers for the remarkable cures they were able to effect. Their parents’ estate had provided for their well being, but it was to last them only through strict austerity; they could not afford any of the comforts which could have been theirs if they had chosen to charge their patients for their services.
As time went on, the brothers’ love of the Savior became more and more evident, subordinating even their great devotion to medical science. The word miracle had a literal meaning for their great work as physicians, for only through the power of the Lord could they have brought about such healing of those afflicted with serious and often terminal illnesses.
Such was the veneration in which the brothers were held in their own lifetime that they remained unchallenged by even the most avowed pagan enemies of Christianity. They carried on their work for God and man all the years of their lives, which were full, and they died peacefully of natural causes quite unlike the saints who were to die for Christ in agony. It is not uncommon for parents to name children for someone dear to them or for some great figure in the Church. In keeping with this tradition, a pair of brothers of a wealthy Roman family were named Cosmas and Damian in honor of the master physicians and saints of Asia Minor. The lives of this second pair of saints with identical names paralleled those of the original pair. They emulated their predecessors in every detail and were also venerated in their own lifetime as miracle working physicians and men of God. The similarity ends, however, with the manner of their death, because the hostile Romans did not allow them to lead their lives to the fullest in the service of God, and they suffered martyrdom at the hands of their enemies.
A third pair of physician saints appeared in ancient Arabia, and remarkably enough they were named Cosmas and Damian. The lives of this third pair are not detailed in any extant accounts of the saints, but it is known that they also served in the manner of the original saints and that they were martyred in the manner of the second pair. The original saints Cosmas and Damian are honored on the feast day of Nov. I; the second pair of saints on July I, and the third pair on October 17.
Source: George Poulos, Orthodox saints: spiritual profiles for modern man, Brookline: Holy Cross Orthodox Press, c1976, pp.165-166
