Σύμβολο μοναχισμού - το σήμαντρο

Η εικόνα ενός μοναχού που κρούει το σήμαντρο καλώντας άπαντες στο μοναστήρι να συμμετάσχουν στα ιερά τους καθήκοντα εκφράζει έναν από τους πιο απλούς αλλά συνάμα και αγνούς συμβολισμούς της σχέσης που υπάρχει ανάμεσα στον άνθρωπο και το Θεό. Όπως και η καμπάνα σε μεταγενέστερους χρόνους, το σήμαντρο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα τόσο για τη σύναξη των μοναχών όσο και για να προμηνύσει τη χαρά ή τη λύπη, πάντα μέσα σε ένα κατανυκτικό κλίμα πνευματικής ηρεμίας και αφοσίωσης. Για πολλούς μάλιστα, αποτέλεσε στο παρελθόν και ένα από τα πρώτα μουσικά όργανα της βυζαντινής παράδοσης, αν και η χρήση του περιορίζεται αποκλειστικά για θρησκευτικούς σκοπούς.
Αν και πρόκειται για ένα ιδιόφωνο μουσικό όργανο, το σήμαντρο ανήκει στην κατηγορία των κρουστών. Αποτελείται από μια μακρόστενη σανίδα ή μεταλλική πλάκα, που λεπταίνει στις άκρες και έχει τρεις έως πέντε οπές. Εδώ και αιώνες τώρα κρούεται ρυθμικά σε πολλά μοναστήρια της πατρίδας μας με μεταλλικό ή ξύλινο σφυρί, που λέγεται κόπανος, και χρησιμοποιείται για να αφυπνίσει τους μοναχούς ή να τους συνάξει για την τέλεση των ιερών τους καθηκόντων. Ανάλογα πάντως με την κρούση εκφράζεται και ο σκοπός της σύναξης αυτής, που σε πολλές περιπτώσεις, όπως σε κηδείες, έχει χαρακτήρα θλίψης.





Όπως μαρτυρούν ιστορικές πηγές, το σήμαντρο βρισκόταν σε χρήση στους ενοριακούς ναούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας πολύ πριν από την εισαγωγή των κωδώνων (καμπάνες). Σε πολλές περιπτώσεις αναφέρονται από συγγραφείς της εποχής του Βυζαντίου και οι ονομασίες χειροσήμαντρο, μεγασήμαντρο και αγιοσιδηρούν. Το ξύλινο σήμαντρο φέρει και την ονομασία τάλαντο. Με την πάροδο των χρόνων πάντως αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της μοναστικής ζωής στις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους. Ακόμα και σήμερα, τόσο η ζωή των μοναχών στα μοναστήρια όσο και οι δραστηριότητες των χιλιάδων επισκεπτών τους κάθε χρόνο καθορίζονται από την κρούση αυτής της ξύλινης ή σιδερένιας πλάκας.
Η κρούση του σήμαντρου είναι συμβολική. Για το μεν μικρό σήμαντρο που χρησιμοποιείται στον Όρθρο συμβολίζει και υπονοεί όσα διδάσκει η Παλαιά Διαθήκη, ενώ για το μεγάλο σήμαντρο τονίζει το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Η κρούση του σίδηρου σήμαντρου θυμίζει τη σάλπιγγα του αγγέλου, την οποία θα ακούσουν με αγαλλίαση οι εκλεκτοί κατά την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Παράλληλα, η κρούση του ξύλινου σήμαντρου ή τάλαντου θυμίζει την κρούση του ξύλου από το Νώε πριν από τον κατακλυσμό και έτσι κατά τις ιερές Ακολουθίες στα μοναστήρια, το σήμαντρο συμβολίζει τον ερχομό των πιστών εντός της Νέας Κιβωτού που είναι η Εκκλησία του Χριστού, ώστε να σωθούν από τον κατακλυσμό της αμαρτίας.





Μετά την εμφάνιση της η καμπάνα κυριάρχησε ως μέσο κλήσης των πιστών στους ιερούς ναούς. Το σήμαντρο επανήλθε στους ενοριακούς ναούς κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας, κυρίως λόγω της ανάγκης των πιοτών να συγκεντρώνονται και να εκκλησιάζονται κρυφά, χωρίς κωδωνοκρουσίες.
Γνωρίζοντας μάλιστα ότι πολλά μοναστήρια λειτούργησαν και ως «κρυφά σχολειά» την εποχή εκείνη, γίνεται σαφές ότι η κρούση του σήμαντρου εξυπηρετούσε και εκπαιδευτικούς σκοπούς, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί οι συμμετέχοντες από τους Τούρκους κατακτητές.
Σήμερα, τα ξύλινα και τα σιδηρά σήμαντρα παραμένουν εν χρήσει μαζί με τους κώδωνες μόνο στις ιερές μονές, ενώ καθένα από αυτά κρούεται σε ορισμένο χρόνο που ορίζει η τάξη του μοναστηριού. Μπορεί μάλιστα να ειπωθεί ότι ο τρόπος με τον οποίο κρούεται το σήμαντρο σε κάθε μονή υποδηλώνει και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα αυτής, είτε πρόκειται για ανδρικό είτε για γυναικείο μοναστήρι.

Τι κατόρθωσαν σήμερα οι άνθρωποι ( Γέροντας Παΐσιος )

Τί κατόρθωσαν σήμερα οἱ ἄνθρωποι...
Ὁ πολιτισμὸς καλὸς εἶναι, ἀλλά, γιὰ νὰ ὠφελήση, πρέπει νὰ «πολιτισθῆ» καὶ ἡ ψυχή. Ἀλλιῶς εἶναι κατα­στροφή. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶπε: «Ἀπό τους γραμματι­σμένους θὰ ἔρθη τὸ κακό». Παρ' ὅλο ποὺ ἡ ἐπιστήμη ἔχει προχωρήσει τόσο πολὺ καὶ ἔκανε πρόοδο μεγάλη, ἐν τού­τοις μὲ ὅ,τι κάνουν γιὰ νὰ βοηθήσουν τὸν κόσμο, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν, καταστρέφουν τὸν κόσμο. Ὁ Θεὸς ἄφησε τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνη τοῦ κεφαλιοῦ του, ἀφοῦ δὲν Τὸν ἀκούει, καὶ ἔτσι τρώει τὸ κεφάλι του. Καταστρέφε­ται μόνος του ὁ ἄνθρωπος μὲ αὐτὰ ποὺ φτιάχνει.
Τί κατόρθωσαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ 20οῦ αἰῶνος μὲ τὸν πολιτισμό! Παλάβωσαν τὸν κόσμο, μόλυναν τὴν ἀτμό­σφαιρα, τὰ πάντα. Ἡ ρόδα, ἂν ξεφύγη ἀπὸ τὸν ἄξονα, γυρίζει συνέχεια χωρὶς σκοπό. Ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἅμα ξεφύγουν ἀπὸ τὴν ἁρμονία τοῦ Θεοῦ, βασανίζονται! Παλιὰ ὑπέφεραν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν πόλεμο· σήμερα ὑποφέρουν ἀπὸ τὸν πολιτισμό. Τότε ἔφευγαν ἀπὸ τὶς πό­λεις στὰ χωριὰ ἐξ αἰτίας τοῦ πολέμου καὶ μὲ ἕνα χωραφάκι περνοῦσαν. Τώρα θὰ φύγουν ἀπὸ τὶς πόλεις ἐξ αἰτίας τοῦ πολιτισμοῦ, γιατί δὲν θὰ μποροῦν νὰ ζήσουν μέσα σ' αὐτές. Τότε ὁ πόλεμος ἔφερνε θάνατο. Τώρα ὁ πολι­τισμὸς φέρνει ἀρρώστιες.


Γέροντας Παΐσιος

Control of the Stomach ( St.John Cassian )

I shall speak first about control of the stomach, the opposite to gluttony, and about how to fast and what and how much to eat. I shall say nothing on my own account, but only what I have received from the Holy Fathers. They have not given us only a single rule for fasting or a single standard and measure for eating, because not everyone has the same strength; age, illness or delicacy of body create differences. But they have given us all a single goal: to avoid over-eating and the filling of our bellies. They also found a day's fast to be more beneficial and a greater help toward purity than one extending over a period of three, four, or even seven days. Someone who fasts for too long, they say, often ends up by eating too much food. The result is that at times the body becomes enervated through undue lack of food and sluggish over its spiritual exercises, while at other times, weighed down by the mass of food it has eaten, it makes the soul listless and slack.

They also found that the eating of greens or pulse did not agree with everyone, and that not everyone could live on dry bread. One man, they said, could eat two pounds of dry bread and still be hungry, while another might eat a pound, or only six ounces, and be satisfied. As I said, the Fathers have handed down a single basic rule of self-control: 'do not be deceived by the filling of the belly' (Prov. 24:15. LXX), or be led astray by the pleasure of the palate. It is not only the variety of foodstuffs that kindles the fiery darts of unchastity, but also their quantity. Whatever the kind of food with which it is filled, the belly engenders the seed of profligacy. It is not only too much wine that besots our mind: too much water or too much of anything makes it drowsy and stupefied. The Sodomites were destroyed not because of too much wine or too much of other foods, but because of a surfeit of bread, as the Prophet tells us (cf. Ezek. 16:49).

Bodily illness is not an obstacle to purity of heart, provided we give the body what its illness requires, not what gratifies our desire for pleasure. Food is to be taken in so far as it supports our life, but not to the extent of enslaving us to the impulses of desire. To eat moderately and reasonably is to keep the body in health, not to deprive it of holiness.

A clear rule for self-control handed down by the Fathers is this: stop eating while still hungry and do not continue until you are satisfied. When the Apostle said, 'Make no provision to fulfill the desires of the flesh' (Rom. 13:14), he was not forbidding us to provide for the needs of life; he was warning us against self-indul­gence. Moreover, by itself abstinence from food does not contribute to perfect purity of soul unless the other virtues are active as well. Humility, for example, practiced through obedience in our work and through bodily hardship, is a great help. If we avoid avarice not only by having no money, but also by not wanting to have any, this leads us towards purity of soul. Freedom from anger, from dejection, self-esteem and pride also contributes to purity of soul in general, while self-control and fasting are especially important for bringing about that specific purity of soul which comes through restraint and moderation. No one whose stomach is full can fight mentally against the demon of unchastity. Our initial struggle therefore must be to gain control of our stomach and to bring our body into subjection not only through fasting but also through vigils, labors and spiritual, reading, and through concentrating our heart on fear of Gehenna and on longing for the kingdom of heaven.
Taken from "The Philokalia"Vol 1 On the Eight Vices, Pages 73-74

Εγκρατεια στην εγγαμη ζωη ( Γεροντας Παϊσιος )

( Σχετικά με το θέμα των συζυγικών σχέσεων έγραφε ο Γέροντας Παϊσιος σε μια επιστολή του):
- Δια το θέμα των συζυγικών σχέσεων των εγγάμων ιερέων,αλλά και των λαϊκών,που μου αναφέρεις,αφού δεν καθορίζουν οι ΄Αγιοι Πατέρες το πως ακριβώς,σημαίνει ότι είναι κάτι που δεν καθορίζεται,γιατί δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να μπουν σε ένα καλούπι.

Οι Πατέρες το αφήνουν στη διάκριση,το φιλότιμο,την πνευματική ευαισθησία και τη δύναμη του καθενός.Δια να γίνω πιο αντιληπτός,γράφω περιπτώσεις αγωνιστών εγγάμων ιερέων και λαϊκών που ζουν και γνωρίζω.Εξ αυτών υπάρχουν εκείνοι που ήρθαν σε επαφή μετά τον γάμο και αποκτήσανε ένα,δύο,τρία παιδιά και μετά ζουν εν παρθενία.

΄Αλλοι έρχονται μια φορά τον χρόνο για τεκνογονία και μετά ζουν σαν αδέλφια πάλι.΄Αλλοι απέχουν τις περιόδους των νηστειών και μετά έρχονται σε επαφή.΄Αλλοι δεν μπορούν να το πετύχουν ούτε αυτό.΄Αλλοι μια φορά στο ενδιάμεσο της εβδομάδος,για να είναι τρείς ημέρες πριν από την θεία Κοινωνία και τρείς μετά την θεία Κοινωνία.΄Αλλοι σκοντάφτουν και αυτού,δι΄αυτό και ο Χριστός μετά την Ανάσταση που παρουσιάσθηκε στους Αποστόλους,η πρώτη του λέξη ήτο: "Καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ,κ'αγώ πέμπω υμάς......Λάβετε Πνεύμα ΄Αγιον αν τινών αφήτε τας αμαρτίας,αφίενται αυτοίς,αν τινών κρατήτε,κεκράτηνται ".

Ο σκοπός είναι να αγωνισθή κανείς με διάκριση και φιλότιμο,ανάλογα με τις πνευματικές του δυνάμεις.Στην αρχή φυσικά δεν βοηθάει η ηλικία,αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και εξασθενεί η σάρκα,μπορεί να επιβληθή το πνεύμα και παράλληλα αρχίζουν να γεύονται και οι έγγαμοι λίγες από τις θείες ηδονές.Αποσύρονται φυσιολογικά από τις σαρκικές ηδονές τις οποίες τότε τις βλέπουν πολύ τιποτένιες.

΄Ετσι εξαγνίζονται κατά κάποιο τρόπο και οι έγγαμοι και φθάνουν στον Παράδεισο από το ξεκούραστο μονοπάτι με τις στροφές.Ενώ οι μοναχοί χτυπάνε κατακόρυφα,σκαρφαλώντας στα βράχια,και ανεβαίνουν στον Παράδεισο.Πρέπει να έχεις υπ΄όψη σου ότι το θέμα των σχέσεων δεν είναι μόνο θέμα δικό σου,ούτε έχεις δικαίωμα να το ρυθμίσεις μόνος σου,αλλά "εκ συμφώνου" κατά τον Απόστολο Παύλο.΄Οταν γίνεται και αυτό το "εκ συμφώνου", πάλι χρειάζεται προσοχή.

Ο δυνατός θα πρέπει να παίρνει την θέση του αδυνάτου.Πολλές φορές,για να μη λυπήση το ένα μέρος το άλλο,λέγει ότι συμφωνεί,αλλά εωτερικά ταλαιπωρείται.Αυτό συμβαίνει ιδίως στις γυναίκες που έχουν λίγο φόβο Θεού και έχουν ζωηρή σάρκα.Πολλές φορές από αδιακρισία μερικοί ευλαβείς άνδρες,επειδή ακούνε από τις γυναίκες τους ότι συμφωνούν,προχωρούν αδιάκριτα σε μεγάλο διάστημα εγκράτειας και τότε οι γυναίκες ταλαιπωρούνται και ξεσπάνε σε νευρικότητες κ.λ.π.

Οι άνδρες νομίζουν ότι οι γυναίκες τους έχουν προχωρήσει στην αρετή και θέλουν να ζουν πιο αγνά σε μεγαλύτερα διαστήματα και μπαίνει μετά ο πειρασμός στις γυναίκες και θέλουν να γνωρίσουν φίλους.Και όταν γίνει αυτό,τις πιάνει η τύψη της συνειδήσεως για την πτώση και οι άνδρες προσπαθούν να ζήσουν πιο αγνά,βλέποντας τις γυναίκες να μην έχουν διάθεση.

Νομίζουν έτσι ότι έχουν προχωρήσει πιο πνευματικά και δεν επιθυμούν σαρκικά πράγματα.Αιτία φυσικά είναι και ο δικαιολογημένος γυναικείος εγωϊσμός και η ζήλεια,που νιώθουν μειονεκτικές.Η γυναίκα,όταν ιδεί τον άνδρα να θέλει να ζήσει πνευματική ζωή,ζορίζει τον εαυτό της,για να τον ξεπεράσει.Συγχώρησέ με που μπήκα σε ξένα αμπέλια,διότι το έργο του μοναχού είναι το κομβοσχοίνι και όχι αυτά τα θέματα,αλλά,για να μη σε λυπήσω,αναγκάστηκα να σου γράψω μερικά από αυτά (που γνωρίζω από μακρυά),τα οποία ταλαιπωρούν τα αδέλφια μας στον κόσμο και δίνουν χώρο στον εχθρό.

΄Εχει μεγάλη σημασία αν είναι και οι δύο οι σύζυγοι όμοιοι στην κράση.΄Οταν τύχει ο ένας να έχει ήπια και ο άλλος ζωηρή,θα πρέπει να γίνεται μια θυσία από τον δυνατότερο προς τον φιλάσθενο και σιγά - σιγά να βοηθηθεί να λάβει την υγεία ο φιλάσθενος,και με υγεία και οι δύο τότε να προχωρήσουν.
{ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΊΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ΄σελ.63-65 }

Ο Αντίχριστος (Οσιος Εφραίμ ο Σύρος).

Ο Αντίχριστος, επειδή είναι εχθρός του Θεού, επιθυμεί να χαθούμε όλοι και αυτός ο τύρανος θα χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους για να πάρουν όλοι τη σφραγίδα του θηρίου, μόλις θα έρθει για να παραπλανήσει όλο τον κόσμο.
Να προσέχετε αδελφοί μου, τους διάφορους πονηρούς τρόπους που θα χρησιμοποιήσει το θηρίο. Η αρχή γίνεται από την κοιλιά, ώστε όταν κανείς βρεθεί σε δύσκολη θέση, αφού δε θα έχει τροφές, θ' αναγκαστεί να πάρει το σφράγισμα του Αντίχριστου στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, όχι τυχαία, αλλά για να μην μπορεί ο άνθρωπος να κάνει με το δεξί του χέρι το σημείο του Σταυρού, και να μην μπορεί να σημειώνει το Άγιο όνομα του Κυρίου στο μέτωπο.
Επειδή ξέρει ο πανάθλιος, ότι όταν ο άνθρωπος σφραγισθεί με το σημείο του Σταυρού, ελευθερώνεται ο άνθρωπος απ' τις δυνάμεις του διαβόλου.
Γι αυτό το λόγο σφραγίζει το δεξί χέρι του ανθρώπου"


Οσιος Εφραίμ ο Σύρος

Is it appropriate to leave church early

Question: If one enters the church during the time of liturgy and leaves before the end, is this a sin?

Response: What is perfect and pleasing to God is for the person entering the church to hear the Scriptures and remain in the liturgy until the very end. For unless there is good reason, one should not leave before the end; for this is scornful. If some need presents itself, then that person has permission to leave early. However, even then, such a person should not justify oneself, but ask forgiveness from God, saying: "Master, forgive me; for, I was not able to stay."

 

St. John the Prophet

Lord, Thank you

I saw in my dream, that I visited Paradise and an angel assumed my hospitality. We walked beside each other in a great hall full of angels. My angel guide stopped in front of the first work station and said. "Here is the receiving department. Here we receive all the requests that reach God in the form of prayers". I glanced around the place. It was busy with activity, with so many angels receiving and classifying huge stacks of notes from people around the world. We then proceeded through a long corridor till we reached the second station. My angel told me: "This is the packaging and delivery department. Here the graces and blessings that are requested are brought forward and delivered to those who requested them".

I noticed again how active it was here. Innumerable angels were going back and forth to earth. Finally in the end of a long corridor, we stopped at the door of a very small station. To my great surprise only one angel was sitting there, doing basically nothing. "This is the department of the thank you's" whispered my angel, feeling a bit ashamed. "How is it possible? Is there no work here?" I asked. "It is sad" sighed the angel. "After people receive their gifts, very few send their thank you's". "How can one thank God for the blessings received" I asked again. "Simply" he replied, "you only need to say, thank you my God". "And why exactly do we need to thank Him?"

"If you have food in your fridge, clothes on your back, a roof over your head and a place to sleep, you are richer than 75% of this world.

If you have money in the Bank, in your wallet and some coins on a plate, you are one of the 8% of the people who prosper.

If you wake up in the morning feeling healthier than others with sickness, you are more blessed than those who will not survive this day.

If you have not lived to experience the fear of war, the loneliness of prison, the struggle of torture and the piercing pangs of famine, you are ahead of 700 million people of this world.

If you can pray in a temple without fear of attack, of arrest and execution, some 3 billion people of this world will envy you.

If your parents are still alive and are still married, you are unique.

If you can hold your head high and smile, you are not the rule but the exception, for all those who live with doubt and exasperation.

And if you can read now this text, you received a double blessing because it was given by someone who loves you and because you are luckier than two billion people who do not know and cannot even read".

"I understand. And now what should I do? How can I start?" "Say good morning" my angel smiled, "and count your blessings and pass this message to other people to remind them how blessed they are".

"And don't forget to send your thank you".



Magazine "Tolmi" by Archimandrite Daniel Sapika, Doctor.

Guarding the mind- Knocking on the Door of the Heart

To guard the mind requires that we know Christ's presence in our heart. Once we know this presence, we can bring our innocent thoughts to Christ. But first, our heart needs to be opened. Until it is open, Fr. Dimitru Staniloae says,

we must knock at its door, with thoughts sacrificed to Christ, with the hope that we will gain the awareness of His presence and by this our heart will be opened. He also says that we don't have a full feeling of His presence at first. We will experience gradual progress in this. We must be persistent and have patience.


The whole notion about guarding the mind is dependent on us being able to bring our thoughts to the door of the heart. Therefore it is also called watching of the heart.


Fr Dimitru says,
Standing watch at the door of the heart, the mind does nothing but keep itself from going astray, because the heart is after all nothing but the depths of the mind. Think about how often our minds go astray. How often by our immersion in our ego needs we ignore this place of the heart. The mind never stops and our actions seemingly spinout of the control of our highest values. We need to be ever vigilant.

Mark the Ascetic says,
The mind must keep vigil over the heart and guard it with all watchfulness, trying to penetrate into its innermost and undisturbed chamber, where there are no winds of evil thoughts... to be vigilant over the heart and go ever deeper into it and to approach God alone, with out becoming disgusted with the toils of attention and persistence. We have to train the mind to be the supervisor and to watch the thoughts as they enter. At the same time to be aware of the presence of Christ within us, in the heart. Then our thoughts can be presented to Christ as a discipline.


Fr Dimitru says this is how it works,
First a simple thought appears in the consciousness. Immediately somewhere on the periphery an evil thought shows itself, with the tendency of monopolizing the simple thought. But often this watchful defense fails. We allow our thought to become associated with to a desire.


Fr. Staniloae says,
The mind forgets itself for a little and lets itself be touched by the gentle breeze which is coming from the aroused appetite; it finds that it was robbed of its simple first-born thought and was bitten by the passions. Even when we let our guard down allowing a thought that arouses our passions, our approach is to still refer this thought to God in our heart. We must now call on Him with all our power––"Lord have mercy, Lord have mercy, Lord have mercy."


We may also experience the first thought as a direct attack and not an innocent thought. We need to develop that capacity to recognize it as a direct attack at the very beginning.


For Dimitru says,
It must however, be unmasked at the start, so that we will scarcely be able to escape. He then tells us that this calls for a special spiritual sensitivity which is gained only through steady practice and much effort to cleanse ourselves from the passions.


The challenge is developing continual prayer so we will continually have God on our mind. We need to be able to at any time stop and say, Lord have mercy, or to recite the Lord's Prayer, Our Father...


Dr Dimitru concludes this topic as follows.
Guarding thought... consists of a continual reciting of the name of God in the mind, in the seeking of the heart, or in concentrating within it. But nothing but a concentrated uninterrupted prayer... This is the meaning of Saint Paul's teaching on unceasing prayer.

pray without ceasing...test all things; hold fast what is good. Abstain from every form of evil. (1Thess 5:17, 21,22) Rejoicing in hope, patient in tribulation, continuing steadfastly in prayer... (Romans 12: 9,12) This seems to be be an advanced spiritual practice demanding lots of self-control, a life of repentance, and significant progress in mastering the passions.

Reference: "Orthodox Spirituality" By Fr.Dimitru Staniloae

Elder Porphyrios - Γέροντας Πορφύριος

For Our Own Safety

Written by a Lady Cop for Our Own Safety

In daylight hours, refresh yourself
of these things to do in an emergency situation...
This is for you, and for you to share with your wife,
your children, & everyone you know.
After reading these 9 crucial tips,
forward them to someone you care about.
It never hurts to be careful in this crazy world we live in.

1. Tip from Tae Kwon Do :
The elbow is the strongest point
on your body.
If you are close enough to use it, do!
2.. Learned this from a tourist guide.
If a robber asks for your wallet and/or purse,
DO NOT HAND IT TO HIM.
Toss it away from you....
Chances are that he is more interested
in your wallet and/or purse than you,
and he will go for the wallet/purse.
RUN LIKE MAD IN THE OTHER DIRECTION!
3. If you are ever thrown into the trunk of a car,
kick out the back tail lights and stick your arm out the hole
and start waving like crazy..
The driver won't see you, but everybody else will.
This has saved lives.
4. Women have a tendency to get into their cars
after shopping, eating, working, etc., and just sit
(doing their checkbook, or making a list, etc.
DON'T DO THIS!)
The predator will be watching you, and this
is the perfect opportunity for him to get in
on the passenger side, put a gun to your head,
and tell you where to go.
AS SOON AS YOU GET INTO YOUR CAR ,
LOCK THE DOORS AND LEAVE..

If someone is in the car
with a gun to your head
DO NOT DRIVE OFF,
Repeat:
DO NOT DRIVE OFF!
Instead gun the engine and
speed into anything, wrecking the car.
Your Air Bag will save you.
If the person is in the back seat
they will get the worst of it.
As soon as the car crashes
bail out and run.
It is better than having them find your body
in a remote location.
5. A few notes about getting
into your car in a parking lot,
or parking garage:
A.) Be aware:
look around you,
look into your car,
at the passenger side floor ,
and in the back seat.
B.) If you are parked next to a big van,
enter your car from the passenger door.
Most serial killers attack their victims
by pulling them into their vans while the women
are attempting to get into their cars.
C.) Look at the car
parked on the driver's side of your vehicle,
and the passenger side.. If a male is sitting alone
in the seat nearest your car, you may want to walk back
into the mall, or work, and get a
guard/policeman to walk you back out.
IT IS ALWAYS BETTER TO BE SAFE THAN SORRY. (And better paranoid than dead.)
6. ALWAYS take the elevator
instead of the stairs.
Stairwells are horrible places to be alone
and the perfect crime spot.
This is especially true at NIGHT!)
7. If the predator has a gun
and you are not under his control,
ALWAYS RUN!
The predator will only hit you (a running target)
4 in 100 times; and even then,
it most likely WILL NOT be a vital organ.
RUN, Preferably in a zig -zag pattern!
8. As women, we are always trying
to be sympathetic:
STOP
It may get you raped, or killed.
Ted Bundy, the serial killer, was a good-looking,
well educated man, who ALWAYS played
on the sympathies of unsuspecting women.
He walked with a cane, or a limp, and often
asked 'for help' into his vehicle or with his vehicle,
which is when he abducted
his next victim.
9. Another Safety Point:
Someone just told me that her friend heard
a crying baby on her porch the night before last,
and she called the police because it was late
and she thought it was weird.. The police told her
'Whatever you do, DO NOT
open the door..'
The lady then said that it sounded like the baby
had crawled near a window, and she was worried
that it would crawl to the street and get run over.
The policeman said, 'We already have a unit on the way,
whatever you do, DO NOT open the door.'
He told her that they think a serial killer
has a baby's cry recorded and uses it to coax
women out of their homes thinking that someone
dropped off a baby.. He said they have not verified it,
but have had several calls by women saying that
they hear baby's cries outside their doors
when they're home alone at night.


10. Water scam!
If you wake up in the middle
of the night to hear all your taps outside running or what you think is a
burst pipe, DO NOT GO OUT TO INVESTIGATE! These people turn on all your
outside taps full blast so that you will go out to investigate and
then attack.

Stay alert, keep safe, and look out for your neighbors!
Please pass this on
This e-mail should probably be taken seriously because
the Crying Baby Theory was mentioned on
America 's Most Wanted when they profiled
the serial killer in Louisiana

I'd like you to forward this to all the women you know.
It may save a life. A candle is not dimmed by lighting another candle..
I was going to send this to the ladies only,
but guys, if you love your mothers, wives, sisters, daughters, etc.,
you may want to pass it onto them, as well.

Send this to any woman you know that may need
to be reminded that the world we live in has a lot of crazies in it
and it's better to be safe than sorry..
Everyone should take 5 minutes to read this. It may save your life or
a loved one's life.

Γεροντας Πορφύριος - Εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.

Όταν κάποιος μας αδικήσει μ' οποιονδήποτε τρόπο, με συκοφαντίες, με προσβολές, να σκεπτόμαστε ότι είναι αδελφός μας που τον κατέλαβε ο αντίθετος. Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι' αυτό πρέπει να τον συμπονέσομε και να παρακαλέσουμε τον Θεό να ελεήσει κι εμάς κι αυτόν" κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο.

Αν, όμως οργισθούμε εναντίον του τότε ο αντίθετος από κείνον θα πηδήσει σ' εμάς και θα μας παίζει και τους δύο. Όποιος κατακρίνει τους άλλους, δεν αγαπάει τον Χριστό. Ο εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.
Ας υποθέσομε ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του στην έρημο. Δεν υπάρχει κανείς. Ξαφνικά ακούει κάποιον από μακριά να κλαίει και να φωνάζει. Πλησιάζει κι αντικρίζει ένα φοβερό θέαμα: μία τίγρις έχει αρπάξει έναν άνθρωπο και τον καταξεσχίζει με μανία. Εκείνος απελπισμένος ζητάει βοήθεια. ...;

Τι να κάνει, για να τον βοηθήσει; ...; Μήπως θα πάρει καμιά πέτρα να τήνε ρίξει στον άνθρωπο και να τον αποτελειώσει; «Όχι, βέβαια!», θα πούμε. Κι όμως αυτό είναι δυνατόν να γίνει όταν δεν καταλαβαίνομε ότι ο άλλος που μας φέρεται άσχημα κατέχεται από τον διάβολο, την τίγρη.

Μας διαφεύγει ότι, όταν κι εμείς τον αντιμετωπίζομε χωρίς αγάπη, είναι σαν να του ρίχνομε πέτρες πάνω στις πληγές του, οπότε του κάνομε πολύ κακό και η «τίγρις» μεταπηδάει σ' εμάς και κάνομε κι εμείς ό,τι εκείνος και χειρότερα. Τότε, λοιπόν ποια είναι η αγάπη που έχομε για τον πλησίον μας και πολύ περισσότερο για τον Θεό;
Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί. Γι' αυτό να βλέπομε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ», για να δυναμώσει με τη θεία χάρι η ψυχή μας και να μην κατακρίνομε κανένα. Όλους για
αγίους να τους βλέπομε.


Γεροντας Πορφύριος

Η νηστεία κάνει θαύματα

Οι ειδικοί λένε ότι η αποχή από τις ζωικές τροφές σε τακτά χρονικά διαστήματα αποτελεί λύση στο συνεχώς διογκούμενο πρόβλημα της παχυσαρκίας

Oι διατροφικές επιταγές της Ορθόδοξης Εκκλησίας φαίνεται ότι λειτουργούν... θαυματουργά για την υγεία των παιδιών. Νέα μελέτη του Πανεπιστημίου Κρήτης καταδεικνύει ότι οι 180 με 200 ημέρες νηστείας τον χρόνο όχι μόνο δεν «φρενάρουν» την ομαλή ανάπτυξη όσων παιδιών απέχουν από την κατανάλωση ζωικών τροφίμων, αλλά βοηθούν και στη διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους, κόντρα στη διαρκώς αυξανόμενη παιδική παχυσαρκία.

Αφότου οι οικογένειες έπαψαν να μαγειρεύουν καθημερινά, τα παιδιά άρχισαν να καταναλώνουν συχνότερα φαγητά-«σκουπίδια», με συνέπεια το βάρος τους να αυξηθεί. Την τελευταία 25ετία στην Ελλάδα τα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά διπλασιάστηκαν και υπολογίζεται ότι ζυγίζουν περίπου τρία κιλά περισσότερο από ό,τι μια δεκαετία πριν. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα στη χώρα μας το 22,5% του πληθυσμού είναι παχύσαρκο. Η νηστεία, η οποία αποτελεί βασικό στοιχείο της ελληνικής μεσογειακής διατροφής, μπορεί όπως λένε οι ειδικοί να δώσει λύση στο πρόβλημα της παχυσαρκίας με τον πιο υγιεινό τρόπο.

Σύμφωνα με μελέτη, η οποία μόλις ολοκληρώθηκε και διεξήχθη σε 609 παιδιά ηλικίας 5 ως 15,5 ετών από τη Θεσσαλονίκη, το 12,1% των παιδιών και εφήβων ακολουθούν πλήρη νηστεία. Με άλλα λόγια, απέχουν από την κατανάλωση κρέατος, γαλακτοκομικών προϊόντων και αβγών, και γενικά από την κατανάλωση τροφών που επιβαρύνουν τον οργανισμό, κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, καθώς και στις νηστείες των Χριστουγέννων (40 ημέρες- επιτρέπεται το ψάρι) και του Πάσχα (48 ημέρες- επιτρέπεται το ψάρι την 25η Μαρτίου και την Κυριακή των Βαΐων), των Αγίων Αποστόλων (7 ως 20 ημέρες- επιτρέπεται το ψάρι) και του Δεκαπενταύγουστου (15 ημέρεςεπιτρέπεται το ψάρι στη γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος).

Οπως αναφέρει μιλώντας στο «Βήμα» ο επιστημονικός υπεύθυνος της μελέτης, καθηγητής Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Κρήτης κ. Αντ. Καφάτος, τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα και ακολουθούσαν πλήρη νηστεία τα τελευταία 3,5 χρόνια δεν βρέθηκαν να έχουν σημαντικές διαφορές στο ύψος σε σχέση με εκείνα που νήστευαν μερικώς (δηλαδή, όχι όλες τις ημέρες της νηστείας) ή με εκείνα που δεν νήστευαν ποτέ. « Η νηστεία δεν επηρεάζει τη φυσιολογική τους ανάπτυξη, όπως πίστευαν παλαιότερα», επισημαίνει ο κ. Καφάτος.

Ενα από τα σημαντικά ευρήματα της μελέτης- για την πραγματοποίησή της συνεργάστηκαν οι ΕλιάνναΧρυσοχόου, Μανόλης Λιναρδάκης , Ελπίδα Χατζηαγόρου και Ιωάννης Τσανάκας - ήταν ότι τα παιδιά που νηστεύουν, είτε όλες τις ημέρες της νηστείας είτε λιγότερες, καταναλώνουν σημαντικά περιορισμένο αριθμό θερμίδων σε σύγκριση με εκείνα που δεν νηστεύουν ποτέ. Ακόμη, στα παιδιά που νηστεύουν καταγράφηκε περιορισμένη πρόσληψη επικίνδυνων για την υγεία κορεσμένων λιπαρών οξέων και μικρότερη κατανάλωση κρέατος. Να σημειωθεί ότι κορεσμένα λιπαρά είναι όλα τα ζωικά λίπη, καθώς και τρία φυτικά λίπη: το φοινικέλαιο που χρησιμοποιείται από ορισμένες αλυσίδες φάστφουντ, το λίπος του κακάο, το οποίο βρίσκεται σε σοκολάτες, και το λίπος της ινδικής καρύδας. «Τα παιδιά που νηστεύουν φαίνεται να έχουν καλύτερες επιλογές στην κατανάλωση τροφίμων και πλησιάζουν περισσότερο τις ημερήσιες συνιστώμενες ποσότητες των περισσότερων θρεπτικών συστατικών, σε σχέση με εκείνα που δεν νηστεύουν καθόλου, ενώ δεν επηρεάζεται η σωματική τους ανάπτυξη», λέει ο καθηγητής.



ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΑΧΝΙΚΑ Πολλαπλή ...υγεία
Τα μέλη της πολύτεκνης οικογένειας Σάχνικα ακολουθούν πιστά την ορθόδοξη νηστεία, με εξαίρεση τα τρία μικρότερα παιδιά, ηλικίας 5, 4 και 1 έτους. Τα υπόλοιπα έξι παιδιά (15 ετών το μεγαλύτερο) και οι γονείς Κωνσταντίνος και Κυριακή έχουν εξορίσει το κρέας και τα ζωικά προϊόντα από το τραπέζι τους για τουλάχιστον 180 ημέρες τον χρόνο. «Ολα οφείλονται στη σύζυγό μου. Η οικογένειά της νήστευε συστηματικά. Εγώ δεν είχα τέτοιες εμπειρίες, αλλά τις υιοθέτησα μετά τον γάμο», λέει ο κ. Κωνσταντίνος Σάχνικας, ο οποίος εργάζεται στα ΚΤΕΛ του Κηφισού. Η σύζυγός του δεν δουλεύει, οπότε φροντίζει να υπάρχει πάντοτε ένα υγιεινό μαγειρεμένο φαγητό στην κατσαρόλα. «Τα παιδιά δεν διαμαρτύρονται διότι ξεκίνησαν να νηστεύουν από τα πρώτα χρόνια της σχολικής τους ηλικίας και πλέον έχουν συνηθίσει. Ενας φυσικός χυμός αντικαθιστά περίφημα ένα ποτήρι γάλα για το διάστημα της νηστείας. Το ασβέστιο το αναπληρώνουν με τους ξηρούς καρπούς», αναφέρει ο κ. Σάχνικας. Και καταλήγει:« Τα παιδιά αναπτύσσονταιφυσιολογικά και έχουν το σωστό βάρος. Βεβαίως, πρέπει να πω ότι η νηστεία προϋποθέτει μια άσκηση και για μένα συνδυάζεται με την εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία».



Τι πρέπει να προσλαμβάνουν καθημερινά τα παιδιά Θερμίδες
Ως 1.500 (για παιδιά ως 10 ετών) και κατά μέσον όρο 2.000 (για εφήβους ως 14 ετών, ανάλογα με φύλο,το ύψος και τη δραστηριότητα).

Λίπη
Ως 50 γραμμάρια.

2-3 ετών πρέπει να διατηρούν τη συνολική ημερήσια πρόσληψη λίπους στο 30%-35% των θερμίδων που καταναλώνουν.

4-18 ετών το ποσοστό πρέπει να περιοριστεί στο 25%-35%.

Τα περισσότερα λίπη πρέπει να προέρχονται από τις πηγές πολυακόρεστων και μονοακόρεστων λιπαρών οξέων,όπως είναι τα ψάρια,οι ξηροί καρποί,το ελαιόλαδο,και να αποφεύγουν τα κορεσμένα και τρανς λιπαρά.

Αλάτι
(Μία κουταλιά άλατος ισοδυναμεί με 2.300 mg): Τον πρώτο χρόνο: Ως 1 γραμμάριο, δηλαδή 400 mg νάτριο.

2-3 ετών: 2 γραμμάρια 4-6 ετών: 3 γραμμάρια 7-10 ετών: 5 γραμμάρια Τέρμα το οξειδωτικό στρες
O... εξορισμός των τροφίμων ζωικής προέλευσης από το διαιτολόγιο όσων ακολουθούν την ορθόδοξη νηστεία δεν εξαντλεί τον οργανισμό. Και αυτό διότι εκείνοι οι οποίοι νηστεύουν καταναλώνουν άλλα τρόφιμα υψηλής διατροφικής αξίας, όπως είναι τα θαλασσινά, το λάδι και το ταχίνι. Σύμφωνα με έρευνες του Τμήματος Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής του Πανεπιστημίου της Κρήτης, όσοι νηστεύουν δεν έχουν σιδηροπενική αναιμία, ενώ η ολική τους χοληστερόλη είναι χαμηλότερη σε σύγκριση με εκείνους που δεν νηστεύουν. Επίσης, τα άτομα που δεν νηστεύουν έχουν υψηλά επίπεδα οξειδωτικού στρες, δηλαδή, όπως εξηγεί ο κ. Καφάτος, «αυξάνονται οι ελεύθερες ρίζες οξυγόνου στον οργανισμό τους, οι οποίες είναι εξαιρετικά τοξικές και επιφέρουν βλάβες στις κυτταρικές μεμβράνες και στο DΝΑ των κυττάρων, δηλαδή προκαλούναλλοιώσεις στο γονιδίωμα». Οι ειδικοί είναι κατηγορηματικοί: η ορθόδοξη νηστεία αποτελεί ένα σημαντικό όπλο για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας και των νοσημάτων που τη συνοδεύουν (υπέρταση, υπερλιπιδαιμίες, σακχαρώδης διαβήτης, εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια, καρκίνος κ.ά.). Οι βασικοί κανόνες
Να αποφεύγετε το τηγάνισμα των θαλασσινών ή των λαχανικών και την υπερκατανάλωση υδατανθράκων (ψωμιά,μακαρόνια κ.ά.). Να προτιμάτε το ελαιόλαδοαπό οποιοδήποτε άλλο φυτικό έλαιο. Βάλτε στο διαιτολόγιό σας το ταχίνικαι τους ξηρούς καρπούς,αλλά με μέτρο διότι παχαίνουν. Καλύψτε την έλλειψη ζωικώνπρωτεϊνών με όσπρια και θαλασσινά. Μην παραλείπετε την πρόσληψη πρωτεϊνών, βιταμινών του συμπλέγματος Β, ασβεστίου και σιδήρου. Ετσι δεν θα αισθάνεστε κουρασμένοι. Η θρεπτική αξία
Ελαιόλαδο: Ενισχύει την άμυνα έναντι του καρκίνου. Ευεργετικές επιδράσεις στις μεταβολικές λειτουργίες της γαστρεντερικής οδού.

Λαχανικά, χόρτα και φρούτα: Ευεργετικά για την υγεία του πεπτικού και γαστρεντερικού συστήματος.

Μελέτες έχουν δείξει ότι μειώνουν τις πιθανότητες εκδήλωσης καρκίνου του παχέος εντέρου και καρδιαγγειακών νοσημάτων. Εχουν και αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Ταχίνι: Εχει αντιγηραντικές και αντιυπερτασικές ιδιότητες. Βοηθά στην καταπολέμηση της χοληστερόλης, στο ανοσοποιητικό, στην πρόληψη του καταρράκτη, στην αντιμετώπιση του διαβήτη και της αρτηριοσκλήρυνσης και στη σωστή λειτουργία του ήπατος! Ξηροί καρποί: Περιέχουν υψηλές ποσότητες ασβεστίου. Πλούσιοι σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα, πρωτεΐνες, ιχνοστοιχεία, φυτικές ίνες και βιταμίνες.

Θαλασσινά: Πλούσια σε βιταμίνες, ω-3 λιπαρά οξέα (ευεργετικά για το καρδιαγγειακό σύστημα)

και ιώδιο. Πρέπει να αποφεύγονται από άτομα με αυξημένο ουρικό

Τι δουλειά θα ήθελαν να κάνουν τα παιδιά τους οι Έλληνες γονείς

Οι γονείς για τα παιδιά τους θέλουν πάντα το καλύτερο. Το όνειρο της σταδιοδρομίας στο χώρο της υγείας δεν αλλάζει, όπως αποδεικνύει πρόσφατη έρευνα, ούτε με τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η οικονομική κρίση, αφού αν το 15% των γονιών στην Ελλάδα καλούνταν να λάβουν οι ίδιοι την απόφαση για το ποιο επάγγελμα θα ακολουθήσουν τα παιδιά τους, θα επέλεγαν αυτό του γιατρού.

Όπως αποκαλύπτει πρόσφατη έρευνα της εταιρείας HP οι Έλληνες γονείς θα ήθελαν τα παιδιά τους να ακολουθήσουν τις εξής καριέρες:

15% ιατρικά επαγγέλματα

15% άλλο επάγγελμα από τον επιστημονικό τομέα

9% επιχειρηματίες

9% μηχανικός

5% αρχιτέκτονας

4% δικηγόρος

2% δημοσιογράφος

2% ηθοποιός



http://iliaxtida.wordpress.com/?fp=0

Receiving the Lord Through Almsgiving ( St. Nikolai Velimirovich )

The Lord said: "Verily I say unto you, inasmuch as ye have done it unto one of the least of these My brethren, ye have done it unto Me" (Matthew 25:40).

Similar things happen in almsgiving and in Holy Communion. In Holy Communion we receive the Living Lord Christ Himself, in the form of bread and wine; in almsgiving we give to the Living Lord Christ Himself, in the form of the poor and needy.

A certain man in Constantinople was unusually merciful. Walking along the streets of the city, he would press his gift into the hands of the poor and hurry onward, so he would not hear their gratitude or be recognized. When a friend of his asked how he had become so merciful, he replied: "Once in church I heard a priest say that whoever gives to the poor, gives into the hands of Christ Himself. I didn't believe it, for I thought, `How can this be, when Christ is in heaven?' However, I was on my way home one day and I saw a poor man begging, and the face of Christ shone above his head! Just then a passerby gave the beggar a piece of bread, and I saw the Lord extend His hand, take the bread, and bless the donor. From then on, I have always seen Christ's face shining above the beggars. Therefore, with great fear I perform as much charity as I can."




St. Nikolai Velimirovich

The Five Miracles of Saint Gerasimos of Kefallonia

St. Gerasimos of Kefallonia (Feast Day - August 16 and October 20)



1. A Young Atheist Woman From Australia Converts To Orthodoxy and Becomes A Nun After Seeing the Incorrupt Relics of Saint Gerasimos

The powerful effect the incorrupt relics of Saint Gerasimos the New had a particular effect on a young Australian nun, Anna, who lives at St. Stephen's Monastery on Meteora. She related the following:

I came to Greece in 1988, hoping to get work as an English teacher. I wasn't of Greek parentage, nor did I have any particular interest in classical culture or the arts, but came because Greece sounded interesting. I had not been raised with any religion nor was I looking for one, but soon after I arrived I met some people who were planning to go to Kefallonia, to St. Gerasimos, and invited me along. It seemed a good way to begin seeing the country, and I agreed. When I entered the church and stood before the saint's coffin, I was stunned by what I saw - the incorrupt relics were so obviously a miracle that I knew in myself that there must be a God, and that Orthodoxy was how you worshipped Him. I was baptized and a year later I came to the monastery.

2. The Cave of Saint Gerasimos and Unbelievers

The older church containing the relics of St. Gerasimos is built directly over his cave and pilgrims are welcome to descend the ladder and squeeze through the tiny floor-level entrance that leads into the cave. Local Christians say that only believers can wriggle through the narrow passageway. The wife of an Argostoli priest has informed that, wanting a blessing for her unborn child, she had squeezed through with no trouble when she was fully nine months pregnant, but the thin, lithe young woman whom she brought with her - an unbeliever - couldn't do so.

3. The Epidemic of Cholera in 1760

In 1760, when an epidemic of cholera struck the island, a nun named Akakia had a vision of the saint, praying in front of an icon of the Mother of God, beseeching her to halt the epidemic. The Mother of God spoke from the icon and said, "I have asked my Son, and He will grant you this." Then the saint caught hold of a roll of a cotton-like material wrapped around his staff, and began plucking off many small pieces, scattering them into the air. That night he also appeared to another woman on the island, telling her to go quickly to her father's house - that the infection would not spread to the countryside.

The stories of these visions quickly made the rounds of the villages. One local woman, however, refused to believe the accounts, and scoffed at them saying, "These are stories for children." That night the saint appeared to her in a dream and struck her with his staff, saying, "By this children's story, through the blessing of Panagia, I dispel the sickness from this island." The next morning the woman went straight to the monastery to venerate the saint's relics, telling the nuns of her dream and showing them the bruise on her side where the saint had struck her. They all gave thanks to God.




4. Healing of a Mentally Ill Woman in 1785

In 1785, a mentally ill woman named Susannah came to the monastery and lived there for many months. She never spoke to anyone and ate only if she was given food; otherwise, she went hungry.

One day, after she had been there almost a year she began shrieking loudly during Vespers. The priest came out of the altar and tried to calm her but she screamed all the more until the unnerved cleric finally slapped her, and she was forcibly carried out of church.

That night the priest had a dream that the saint's larnaca (coffin) opened by itself and that St. Gerasimos climbed out. He was holding a book in his hands and motioned the priest over. When the priest came up to him, he hit him hard over the head with the book and asked him, "Did that hurt?" The priest said, "Yes," and the saint responded, "And that hurt me tonight when you slapped that poor woman. Get up now, it's time to go to Matins, and don't ever do it again."

The priest awoke terrified, and ran to the church where he begged the saint's forgiveness. That morning, Susannah was again in church, but this time, she suddenly called out coherently, "Let the priest who hit me yesterday, come and give me something to eat." To the amazement of everyone who knew her, she had been healed.

5. Saint Gerasimos Saves Sailors At Sea From Death

In November 1807, a shipping merchant by the name of Manuel was passing the island on his way to the Peloponnese. When he was in sight of Kefallonia a huge storm blew up. The sailors did all they could to keep the ship afloat, but the intensity of the storm continued to build until they were near despair. On board was a Kefallonian sailor named Ioannis, who had a small icon of St. Gerasimos with him. Shouting to the crew, "St. Gerasimos will save us!" he threw the icon into the sea. When the icon touched the surface of the sea the waves were immediately calmed. The grateful captain ordered the crew to dock in Kefallonia, to pay homage to the saint.



Apolytikion in the First Tone
O believers, let us praise the protector of the Orthodox, the God-bearing miracle-worker lately appearing to us, the incarnate angel, divine Gerasimos. For he has rightly received from God the ever-flowing grace of performing healing. He strengthens those with diseases and he heals those with demons. And therefore he pours out healings to those who honor him.




Saint Gerasimos of Kefallonia

Prayer For Those Who Commit Suicide and For the Departed Non-Orthodox

The Optina Elder Leonid told of one of his disciples whose father committed suicide. In his overwhelming grief the son turned to the Elder for consolation. The Elder replied, "Entrust both yourself and the lot of your father to the all-wise, omnipotent will of the Lord. Do not seek miracles of the Most High. Strive by humble-mindedness to strengthen yourself within the bounds of tempered sorrow. Pray to the Most-good Creator, thus fulfilling the duty of love and the obligation of a son. You ought not to sorrow beyond measure. God loved and loves him incomparably more than you. And so it remains for you to entrust the eternal lot of your father to the goodness and compassion of God, Who if He is well-pleased to show mercy, then who can oppose Him?"

The following is a model of a private prayer which might be said for a non-Orthodox person as suggested by the Elder Leonid, one who was experienced in the spiritual life:

Have mercy, O Lord, if it is possible, on the soul of Thy servant (name), departed to eternal life in separation from Thy Holy Orthodox Church! Unsearchable are Thy judgments. Account not this my prayer as sin. But may Thy holy will be done!

Optina Elder Leonid

Marriage is a Great Mystery, not a right.....

Question: Why doesn't the Orthodox Church recognize the rights of homosexuals to get married?

Answer: Besides the fact that there is absolutely no indication within Scripture or Tradition that marriage is to be anything but between a man and a woman, and that Scripture and Tradition make it absolutely clear that sexuality used in any other way outside the confines of marriage between a man and a woman is worthy of eternal damnation, there is one primary proof text within Scripture that theologically can offer no possibility for there to be marriage outside of a male/female relationship.

Saint Paul explains the "great mystery" of marriage in Ephesians 5:22-33, where he writes:

22 Wives, submit to your own husbands, as to the Lord. 23 For the husband is head of the wife, as also Christ is head of the Church; and He is the Savior of the body. 24 Therefore, just as the church is subject to Christ, so let the wives be to their own husbands in everything.

25 Husbands, love your wives, just as Christ also loved the Church and gave Himself for her, 26 that He might sanctify and cleanse her with the washing of water by the word, 27 that He might present her to Himself a glorious Church, not having spot or wrinkle or any such thing, but that she should be holy and without blemish. 28 So husbands ought to love their own wives as their own bodies; he who loves his wife loves himself.

29 For no one ever hated his own flesh, but nourishes and cherishes it, just as the Lord does the Church. 30 For we are members of His body, of His flesh and of His bones. 31 “For this reason a man shall leave his father and mother and be joined to his wife, and the two shall become one flesh.”

32 This is a great mystery, but I speak concerning Christ and the Church. 33 Nevertheless let each one of you in particular so love his own wife as himself, and let the wife see that she respects her husband.

When we read this passage, there is absolutely no way to interpret it outside of the male/female relationship. The Mystery of Marriage has a symbiotic relationship with the mystery of the marriage between Christ and the Church. The image of Christ is specifically represented as a male in the original Greek (ο Xριστος; masculine noun) and the image of the Church is specifically represented as a female (την Eκκλησιαν; feminine noun). In the holy Mystery of Matrimony, the man is called to reflect the role of Christ in his love for his wife, while the woman is called to reflect the role of the Church in her respect for her husband.

A theological analogy such as this is absolutely impossible outside of the male/female relationship. It is based on this theological analogy that the Orthodox Church calls marriage a Great Mystery and is thus considered one of the great Seven Sacraments (Mysteries) of the Church. By a man and a woman joining themselves in Holy Matrimony through the Church, they are primarily entering a union in which they promise to reflect this theological analogy of the relationship between Christ and the Church, which St. Paul calls "a great mystery" and the Orthodox Church teaches is the ultimate purpose of marriage, even more so than that of bearing children.

Essentially, St. Paul teaches that marriage is undertaken by a man and a woman who are weak natured in order to help each other strive to a yet greater holiness. Though it is better to do this in a celibate state if possible (1 Cor. 7:8-9; Matt. 19:12), the path towards holiness can still be achieved in a marital state by living selflessly towards one another and through living the life of the Church in which they entered this union. For this reason, the spiritual goal of the married and the celibate is the same.

A homosexual marriage between two males or between two females cannot reflect the theological analogy taught by St. Paul, which is the foundation of the Mystery of Marriage in a symbiotic way. The role of the husband and wife completely falls apart, making the attainment of mutual holiness impossible. It also undermines the essential Christian doctrine that there can only be One Christ and One Church, since two husbands analogically reflects two christ's and two wives reflect two churches. With all these essential factors set aside, a homosexual marriage proves to have other motivations that are contrary to ecclesiastical life and its ascetical and mystical theology, since marriage ultimately aims at making our bodies and souls pure vessels of the Holy Spirit.

Elder Ephraim of Arizona chants the Trisagion- Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα ψάλλει τον Τρισάγιο

Ό διάβολος μερικές φορές κοιμάται, καί εμείς τον προκαλούμε ( Γεροντας Παϊσιος )

Ό Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς ανάλογα μέ τήν πνευματική μας κατάσταση.

Άλλοτε επιτρέπει νά κάνουμε ένα σφάλμα, λ.χ. μια μικρή απροσεξία, για να είμαστε άλλη φορά προσεκτικοί καί νά αποφύγουμε ή μάλλον νά προλάβουμε ένα μεγαλύτερο κακό πού θά μας έκανε το ταγκαλάκι.
Άλλοτε αφήνει τόν διάβολο νά μάς πειράζη, γιά νά μάς δοκιμάση.
Δίνουμε δηλαδή εξετάσεις καί αντί κακό ό διάβολος μάς κάνει καλό.
Θυμηθήτε τόν Γερο-Φιλάρετο πού έλεγε:
Τέκνον, έγκατάλειψις Θεού, ούδένα πειρασμόν σήμερα.
Ήθελε νά παλεύη κάθε μέρα με τους πειρασμούς, γιά νά στεφανώνεται άπό τόν Χριστό.
Ένας δυνατός, όπως ό Γερο-Φιλάρετος, δέν αποφεύγει τους πειρασμούς, άλλα λέει στον
Χριστό: Στείλε μου, Χριστέ μου, πειρασμούς καί δώσε μου κουράγιο νά παλέψω.
Ένας αδύνατος όμως θά πή: Μήν έπιτρέπης, Χριστέ μου, νά πειρασθώ. ­
Μη είσενέγκης ημάς εις πειρασμόν....
Εμείς όμως πολλές φορές, όταν έχουμε έναν πειρασμό, λέμε: ε, μά είμαι άνθρωπος κι εγώ δέν αντέχω άλλο!, ενώ θά έπρεπε νά πούμε: Δέν είμαι άνθρωπος είμαι παλιάνθρωπος.
Θεέ μου, βοήθησε με νά γίνω άνθρωπος.
Δέν λέω νά επιδιώκουμε εμείς τους πειρασμούς, άλλα, όταν έρχωνται, νά τους αντιμετωπίζουμε με καρτερία καί προσευχή.
Σέ κάθε πνευματική χειμωνιά νά περιμένουμε με υπομονή καί ελπίδα τήν πνευματική άνοιξη.
Οι μεγαλύτεροι πειρασμοί είναι συνήθως στιγμιαίοι καί, εάν εκείνη τήν στιγμή τους ξεφύγουμε, περνάει καί φεύγει ή φάλαγγα τών δαιμόνων καί γλυτώνουμε.
Όταν ένωθή ό άνθρωπος μέ τόν Θεό, δέν έχει πιά πειρασμούς.
Μπορεί ό διάβολος νά κάνη κακό στον Άγγελο; Όχι, καίγεται.
Ή πνευματική ζωή είναι πολύ απλή καί εύκολη εμείς τήν κάνουμε δύσκολη, γιατί δεν αγωνιζόμαστε σωστά. Με λίγη προσπάθεια και πολλή ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον
Θεό, μπορεί κανείς να προχώρηση πολύ. Γιατί, όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ό
διάβολος καί, όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν καί πειρασμοί.
- Γέροντα, ή πτώση σε μιά αμαρτία μπορεί να γίνη κατά παραχώρηση του Θεού;
- Όχι, είναι βαρύ νά πούμε ότι παραχωρεί ό Θεός νά αμαρτήσουμε. Ό Θεός ποτέ δεν παραχωρεί νά αμαρτήσουμε. Εμείς κάνουμε παραχωρήσεις καί έρχεται ό διάβολος καί μας
πειράζει. Όταν λ.χ. ύπερηφανεύωμαι, διώχνω τήν θεία Χάρη, φεύγει ό Φύλακας Άγγελος μου,
έρχεται ό άλλος ...άγγελος, ό διάβολος, καί σπάζω τά μούτρα μου. Αυτή είναι δική μου
παραχώρηση, καί όχι τού Θεού.
- Είναι σωστό, Γέροντα, όταν έχουμε μιά πτώση νά λέμε:
Ό πειρασμός μέ έρριξε;
- Πολλές φορές ακούω κι εγώ μερικούς ανθρώπους νά λένε ότι φταίει ό πειρασμός, όταν ταλαιπωρούνται, ένω φταίνε οί ϊδιοι πού δέν αντιμετωπίζουν σωστά τά πράγματα.
Έπειτα ό πειρασμός, πειρασμός είναι. Μπορεί νά μας έμποδίση άπό το κακό;
Τήν δουλειά του κάνει.
Νά μήν τά φορτώνουμε καί όλα στον πειρασμό.
Ένας υποτακτικός, πού ζούσε σέ μιά Καλύβη μέ τον Γέροντα του, μιά φορά πού έμεινε γιά λίγο μόνος του, πήρε ένα αυγό, το έβαλε πάνω σέ ένα κλειδί - ήταν άπό εκείνα τά μεγάλα, τά παλιά κλειδιά - καί άναψε άπό κάτω ένα κερί, γιά νά το ψήση!
Μπαίνει ξαφνικά ό Γέροντας καί τον βλέπει.

-Τί κάνεις εκεί;, τού λέει.
-Νά, Γέροντα, ό πειρασμός μέ έβαλε νά ψήσω έδώ ένα αυγό, τού λέει ό υποτακτικός του. Καί τότε ακούσθηκε μιά άγρια φωνή:

-Αυτήν τήν τέχνη έγώ δέν τήν ήξερα- άπό αυτόν τήν έμαθα!
Ό διάβολος μερικές φορές κοιμάται, καί εμείς τον προκαλούμε








Γεροντας Παϊσιος,

Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν ένα σωρό...αμμούδα! ( Γέροντας Παΐσιος )

- Γιατί μερικές φορές, ενώ η συνείδηση μας ελέγχει, δεν κάνουμε τον ανάλογο αγώνα, για να διορθωθούμε;

- Αυτό μπορεί να συμβή και από ένα τσάκισμα ψυχικό. Όταν είναι κανείς πανικοβλημένος από κάποιον πειρασμό, θέλει να αγωνισθή, αλλά δεν έχει διάθεση, δεν έχει ψυχική δύναμη. Τότε πρέπει να τακτοποιηθή εσωτερικά με την εξομολόγηση. Με την εξομολόγηση παρηγοριέται, τονώνεται και ξαναβρίσκει με την Χάρη του Θεού το κουράγιο για αγώνα. Αν δεν τακτοποιηθή, μπορεί να του έρθη και άλλος πειρασμός, οπότε, θλιμμένος όπως είναι, τσακίζεται περισσότερο, τον πνίγουν οι λογισμοί, απελπίζεται και μετά δεν μπορεί να αγωνισθή καθόλου.

- Και αν αυτό συμβαίνη συχνά;

- Αν συμβαίνη συχνά, πρέπει ο άνθρωπος να τακτοποιήται συχνά, να ανοίγη την καρδιά του στον πνευματικό, για να παίρνη κουράγιο. Και όταν τακτοποιηθή, πρέπει να βάλη την μηχανή να τρέξη, να αγωνισθή φιλότιμα και εντατικά, για να πάρη καταπόδι τον έξω από 'δώ.

- Γέροντα, όταν δεν αισθάνωνται την ανάγκη για εξομολόγηση, τι φταίει;

- Μήπως δεν παρακολουθείς τον εαυτό σου; Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Να πηγαίνης και απλά να λες τις αμαρτίες σου. Γιατί, τι νομίζεις; Πείσμα δεν έχεις; Εγωισμό δεν έχεις; Δεν πληγώνεις την αδελφή; Δεν κατακρίνεις; Μήπως εγώ τι πηγαίνω και λέω; «Θύμωσα, κατέκρινα ...» και μου διαβάζει ο πνευματικός την συγχωρητική ευχή. Αλλά και οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος. Όταν πήγαιναν στον Παπα-Τύχωνα να εξομολογηθώ, δεν είχα τίποτα σοβαρό να πω και μου έλεγε: «Αμμούδα, παιδάκι μου, αμμούδα»!

Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν ένα σωρό αμμούδα, που είναι όμως βαρύτερη από μια μεγάλη πέτρα. Ο άλλος που έχει κάνει ένα αμάρτημα μεγάλο, το σκέφτεται συνέχεια, μετανοεί και ταπεινώνεται. Εσύ έχεις πολλά μικρά. Εάν όμως εξετάσης τις συνθήκες με τις οποίες εσύ μεγάλωσες και τις συνθήκες με τις οποίες μεγάλωσε ο άλλος, θα δης ότι είσαι χειρότερη από εκείνον.

Να προσπαθής επίσης να είσαι συγκεκριμένη στην εξομολόγησή σου. Δεν φθάνει να πη κανείς λ.χ. «ζηλεύω, θυμώνω κ.λπ.», αλλά πρέπει να πη τις συγκεκριμένες πτώσεις του, για να βοηθηθή. Και, όταν πρόκειται για κάτι βαρύ, όπως η πονηριά, πρέπει να πη και πως σκέφθηκε και πως ενήργησε· αλλιώς κοροϊδεύει τον Χριστό. Αν ο άνθρωπος δεν ομολογή την αλήθεια στον πνευματικό, δεν του αποκαλύπτη το σφάλμα του, για να μπορέση να τον βοηθήση, παθαίνει ζημιά, όπως και ο άρρωστος κάνει μεγάλο κακό στην υγεία του, όταν κρύβη την πάθησή του από τον γιατρό. Ενώ, όταν εκθέτη τον εαυτό του όπως ακριβώς είναι, τότε ο πνευματικός μπορεί να τον γνωρίση καλύτερα και να τον βοηθήση πιο θετικά.

Ύστερα, όταν κανείς αδικήση ή πληγώση με την συμπεριφορά του έναν άνθρωπο, πρέπει πρώτα να πάη να του ζητήση ταπεινά συγχώρηση, να συμφιλιωθή μαζί του, και έπειτα να εξομολογηθή την πτώση του στον πνευματικό, για να λάβη την άφεση. Έτσι έρχεται η Χάρις του Θεού. Αν πη το σφάλμα του στον πνευματικό, χωρίς προηγουμένως να ζητήση συγχώρηση από τον άνθρωπο που πλήγωσε, δεν είναι δυνατόν να ειρηνεύση η ψυχή του, γιατί δεν ταπεινώνεται. Εκτός αν ο άνθρωπος που πλήγωσε έχη πεθάνει ή δεν μπορή να τον βρη, γιατί άλλαξε κατοικία και δεν έχει την διεύθυνσή του, για να του ζητήση, έστω και γραπτώς, συγγνώμην, αλλά έχη διάθεση να το κάνη, τότε ο Θεός τον συγχωρεί, γιατί βλέπει την διάθεσή του.

- Αν, Γέροντα, ζητήσουμε συγχώρεση και δεν μας συγχωρήση;

- Τότε να κάνουμε προσευχή να μαλακώση ο Θεός την καρδιά του. Υπάρχει όμως περίπτωση να μη βοηθάη ο Θεός να μαλακώση η καρδιά του, γιατί, αν μας συγχωρήση, μπορεί να ξαναπέσουμε στο ίδιο σφάλμα.

- Γέροντα, όταν κανείς κάνη ένα σοβαρό σφάλμα, υπάρχει περίπτωση να μην μπορή να το εξομολογηθή αμέσως;

- Γιατί να το αφήση; Για να ξινίση; Όσο κρατάς ένα χαλασμένο πράγμα, τόσο χαλάει. Γιατί να αφήση να περάσουν ένας-δύο μήνες, για να πάη στον πνευματικό να το εξομολογηθή; Να πάη το συντομώτερο. Αν έχη μια πληγή ανοιχτή, θα αφήση να περάση ένας μήνας, για να την θεραπεύση; Ούτε να περιμένη να πάη, όταν θα έχη πολύ χρόνο ο πνευματικός, για να έχη πιο πολλή άνεση. Αυτό το ένα σφάλμα, τακ-τακ να το λέη αμέσως και μετά, όταν ο πνευματικός θα έχη χρόνο, να πηγαίνη για πιο πολύ, για μια συζήτηση κ.λπ.

Δεν χρειάζεται ώρα πολλή, για να δώσω εικόνα του εαυτού μου. Όταν η συνείδηση δουλεύη σωστά, δίνει ο άνθρωπος με δυο λόγια εικόνα της καταστάσεώς του. Όταν όμως υπάρχη μέσα του σύγχυση, μπορεί να λέη πολλά και να μη δίνη εικόνα. Να, βλέπω, μερικοί μου γράφουν ολόκληρα τετράδια, είκοσι-τριάντα σελίδες αναφοράς με μικρά γράμματα, και μερικές σελίδες υστερόγραφο ... Όλα αυτά που γράφουν, μπορούσαν να τα βάλουν σε μια σελίδα.


Γέροντας Παισιος

Ἡ Δύναμη τῆς ἀγκαλιᾶς

Ἔχεις παρατηρήσει στὸ Σύνταγμα, ἢ σὲ ἄλλα κεντρικὰ μέρη ἀνὰ τὸν κόσμο ὅτι ὑπάρχουν ἄτομα ποὺ ἀγκαλιάζουν ἀγνώστους; Εἶναι τὸ φαινόμενο Free Hugs, δωρεὰν ἀγκαλιές. Ἡ Virginia Satir, αὐθεντία στὴν οἰκογενειακὴ συμβουλευτικὴ εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται 4 ἀγκαλιὲς γιὰ νὰ ἐπιβιώσει, 8 ἀγκαλιὲς γιὰ νὰ συντηρηθεῖ καὶ 12 ἀγκαλιὲς γιὰ ἀνάπτυξη. Τὴν ἡμέρα. Ἀπίστευτο ἔτσι; Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου ἡ ἀπομόνωση κυριαρχεῖ, πόσο ἀγκαλιάζουμε;

Ἡ ἐπαφὴ ἄλλου ἀνθρώπου μὲ τὸ δέρμα μας εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία. Σύμφωνα μὲ ἔρευνα ποὺ διεξήγαγε τὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ἀρκάνσας ἡ ἀγκαλιὰ αὐξάνει τὴν αἱμογλοβύνη στὸ αἷμα μας, δημιουργεῖ εὐεξία καὶ μᾶς βοηθᾶ νὰ ξεπερνᾶμε τοὺς φόβους μας. Ἄλλες εὐεργετικὲς ἱκανότητες τῆς ἀγκαλιᾶς εἶναι ὅτι μᾶς χαλαρώνει, ἀπομακρύνει τὴν ἔνταση καὶ μᾶς βοηθᾶ νὰ κοιμηθοῦμε καλύτερα.

Μέσω τῆς ἀγκαλιᾶς ὑποστηριζόμαστε στὸ νὰ ἀντιλαμβανόμαστε καὶ νὰ αἰσθανόμαστε τὰ συναισθήματά μας καὶ νιώθουμε ὅτι ἀνήκουμε κάπου. Εἶναι ἀσφαλέστερη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸ ἀλκοόλ, τὸ τσιγάρο καὶ τὰ ναρκωτικὰ καὶ δὲν χρειάζεται προετοιμασία, οὔτε εἰδικὰ ἐργαλεῖα.

Σὲ κάποιες περιπτώσεις ἡ ἀγκαλιὰ σώζει ζωές. Τὸν Σεπτέμβριο ἡ εἴδηση ἔκανε τὸν γύρο τοῦ κόσμου: μητέρα καὶ πατέρας ἐπανέφεραν στὴν ζωὴ τὸ νεογέννητο μωρό τους. Τὸ μωρὸ εἶχε διαγνωστεῖ κλινικὰ νεκρό, οἱ γιατροὶ προσπαθοῦσαν 20 λεπτὰ νὰ τὸ ἐπαναφέρουν στὴν ζωή. Οἱ γονεῖς τὸ πῆραν ἀγκαλιὰ καὶ τοῦ ἔλεγαν πόσο τὸ ἀγαπᾶνε καὶ πόσο ὄμορφα πράγματα θὰ ἔκαναν μαζὶ στὸ μέλλον. Γιὰ δύο ὧρες. Τὸ σῶμα τῶν γονιῶν λειτούργησε σὰν θερμοκοιτίδα, τὸ νεογέννητο ἐπανῆλθε στὴν ζωή. Τὸ γεγονὸς ἀνέτρεψε τὰ ἰατρικὰ δεδομένα. Ὁ ἕξι μηνῶν Αὐστραλὸς Jamie θεωρεῖται σήμερα μωρὸ θαῦμα!

Μία ἄλλη διάσημη ἀγκαλιὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ ἔδωσε ἡ Brielle στὴν δίδυμη ἀδερφὴ της Kyrie στὴν Μασαχουσέτη τῆς Ἀμερικῆς τὸ 1995. Τὰ δίδυμα, καὶ ἰδιαίτερα ἡ Kyrie, ἦταν πολὺ ἀδύναμη, γεννήθηκαν σχεδὸν ἕνα κιλό. Ἡ Kyrie δὲν μποροῦσε νὰ ἠρεμίσει, ἔκλαιγε συνέχεια. Μία νοσοκόμα, παραβιάζοντας τὸ πρωτόκολλο, ἔβαλε τὰ δύο βρέφη στὴν ἴδια θερμοκοιτίδα. Ἡ Brielle ἀγκάλιασε τὴν ἀδερφή της. Ἀμέσως οἱ σφυγμοὶ τῆς Kyrie ἐπανῆλθαν στὰ κανονικὰ ἐπίπεδα καὶ σταμάτησε νὰ κλαίει. Σὲ μερικὲς μέρες ἡ ὑγεία της ἐπανῆλθε. Ἡ φωτογραφία, γνωστὴ ὡς rescuing hug (ἡ ἀγκαλιὰ ποὺ ἔσωσε τὴν ζωή της), θεωρεῖται ἀπὸ τὶς πιὸ συγκινητικὲς ἀνὰ τὸν κόσμο.

Ναί, ἡ ἀγκαλιὰ κάνει καλό. Πῶς θὰ μποροῦσες ὅμως νὰ τὴν κάνεις μέρος τῆς καθημερινότητάς σου; Τὸ πρῶτο βῆμα εἶναι νὰ ἐνημερώσεις τοὺς φίλους, οἰκογένεια καὶ συναδέλφους γιὰ τὶς εὐεργετικὲς ἱκανότητες τῆς ἀγκαλιᾶς. Μετὰ ἁπλὰ τὸ ζητᾶς: νὰ σὲ ἀγκαλιάσω; Καλὸ εἶναι νὰ ἀγκαλιάζεις μὲ τέτοιον τρόπο ὥστε τὸ ἀριστερὸ μάγουλο νὰ ἀκουμπάει τὸ ἀριστερὸ μάγουλο τοῦ ἀλλοῦ. Ἔτσι ἀκουμπάει ἡ καρδιά σου μὲ τὴν καρδιά του. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ σφίγγεις πολὺ τὸν ἄλλον. Πάρε δύο βαθιὲς ἀνάσες τὴν ὥρα τῆς ἀγκαλιᾶς, ἐκμεταλλεύσου τὴν σιωπὴ καὶ ἀφέσου στὸ νὰ πάρεις καὶ νὰ δώσεις θετικὴ ἐνέργεια. Μετὰ ἁπλὰ χαλάρωσε καὶ κοίταξε τὸν ἄλλον/η στὰ μάτια.

Τέλος, ἀπόλαυσε τὸ συναίσθημα. Καλὲς ἀγκαλιές!

Jill Δούκα

Coach, Εἰσηγήτρια, Συγγραφέας

Ἱδρύτρια Uniqueness Development Group

Ἐσύ μπαμπά γιατί δέν κοινώνησες;

Πολλά χρόνια στήν Ἐκκλησία. Ἀπό τότε πού θυμᾶται τόν ἑαυτό του. Ἀπό μικρό στά χέρια καί τήν ἀγκαλιά καί μετά μέ τό σχολεῖο στίς Κυριακές καί τίς γιορτές. Παπαδάκι στό Ἱερό τά τελευταῖα χρόνια τοῦ Δημοτικοῦ καί τά πρῶτα τοῦ Γυμνασίου.

Κάποιοι πρόλαβαν καί τήν… μακαρία ἐκείνη ἐποχή πού ὁ ἐκκλησιασμός ἦταν ὑποχρεωτική ἐκδήλωση σχολικῆς δραστηριότητας! Τότε πού «παίρναν» ἀπουσίες ὅσοι κοιμόντουσαν ἤ τό σκάγαν καθ’ ὁδόν! Τότε πού ἦταν ἡ Ἐκκλησία στοιχεῖο κοινωνικῆς εὐπρέπειας καί τάξεως! Μερικοί ἀκόμα τά θυμοῦνται μέ νοσταλγία! Ὑπῆρχε… τάξη, σεβασμός, γινόταν τό… σωστό, τώρα ὅλα… διαλύθηκαν, λένε!.

Ὅλα αὐτά πού ὄντως γινόντουσαν καί λειτουργοῦσαν, ὄχι μόνο τώρα, ἀλλά καί τότε, ἦταν ἀπαράδεκτα! Ἦταν ἡ τάξη τοῦ… Γυμνασιάρχη, ὄχι τοῦ Θεοῦ! Ὑπῆρχε σύγχυση λόγων καί κινήτρων. Ἡ διδασκαλία τῆς πίστεως γινόταν ἀναγκαστική πορεία. Ἡ ἐλευθερία τοῦ Χριστοῦ (ὅστις θέλει…) καταργοῦνταν χάριν τῆς χρησιμοθηρικῆς «ὠφελείας». Ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἕνας διδακτισμός: Τί πρέπει νά ξέρεις! Ὄχι τί πρέπει νά ζήσεις..!

Ἡ συνήθεια γιά κάμποσα χρόνια καί γιά… κάμποσους, λειτούργησε. Δούλεψε ὡς ἀσυνείδητη ἐξάρτηση καί κράτησε τά πράγματα. Βέβαια σέ μιὰ ἀσάφεια καί ἀπροσδιοριστία. Αὐτοί πού ἐκκλησιάζονταν συζητοῦσαν γιά τό… καθῆκον τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Βρισκόντουσαν κάθε Κυριακή στόν ναό ἀλλά δέν μποροῦσαν νά ποῦν γιά ποιό λόγο βρίσκονταν ἐκεῖ. Δέν εἶχαν δυνατότητα νά «παρουσιάσουν» τήν… «ἐν ἡμῖν ἐλπίδα». Οὔτε γιατί ὁ Χριστός εἶναι Θεός τῆς ζωῆς τους μποροῦσαν νά «δικαιολογήσουν». Σ’ ὅλα αὐτά ἐπιπρόσθετα ἡ δυσκολία τῆς γλώσσας ἔκανε τήν ὑπόθεση… «θέατρο»! Συνήθειες (ἴσως) ἱερές ἀποκτοῦσαν οἱ ἄνθρωποι. Συνείδηση ὅμως πῶς νά «βλέπουν» καί πῶς νά ἀκοῦνε τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, σπανίως καί λίγοι! Ἔτσι καί ὅλα ὅσα ἔχουν σχέση μέ τήν Ἐκκλησία καί τόν Χριστό ἔμπαιναν στόν χῶρο τῆς ἀσάφειας καί τῆς θρησκοληψίας! Φόβοι, ἀγωνίες, θεολογική ἀσυναρτησία ἦταν (μήπως καί εἶναι;) τά κίνητρα τῆς σχέσεως.

Μέσα σ’ αὐτήν τήν σύγχυση καί τό κατ’ οὐσίαν μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἔχασε, περνώντας τά χρόνια, τόν δυναμισμό τῆς κοινῆς προσφορᾶς καί ἔγινε… θέαμα καί ἀκρόαμα ἀκατανόητο.

Θέαμα ἀφοῦ οἱ χριστιανοί ἁπλῶς παρακολουθοῦν (σάν ἀπό… κερκίδες) χωρίς συμμετοχή οὐδέ στό ΑΜΗΝ, πού λέει ὁ Ἀπόστολος (Α’ Κόρ. 14, 16)! Ἄγνωστοι, ἐν πολλοῖς, μεταξύ τους… Χάθηκε ἡ κοινότητα καί ἡ Ἐκκλησία ἔγινε… «τεκές»… προσευχομένων (ὑποτίθεται). Ὁ παπάς ἔπρεπε νά τά τελεῖ ὅλα τυπικῶς καί ὁπωσδήποτε νά κοινωνάει ἀφοῦ δέν ξέραμε… τί νά κάνουμε τά ΔΩΡΑ τῆς Εὐχαριστίας πού τελέσθηκε!

Κατέληξε ἡ Θεία Εὐχαριστία ἀκρόαμα μουσικῆς πανδαισίας πού «κάλυψε» τό κενό τῆς ἀκατανόητης γλώσσας μέ ἠχητική ἀνακούφιση. Ἔγιναν τά ψαλλόμενα ἕνα λειτουργικό soundtrack! Μουσική χωρίς λόγια.

Ὅλα αὐτά ἔσπρωξαν τόν χριστιανό στόν χῶρο τῆς ἀτομικῆς εὐλάβειας. Ἔκαναν τήν ὑπόθεση προσωπική φιλοτιμία καί ἀνάγκη. Ἡ κοινότητα χάθηκε, καί κάτω ἀπό τό βάρος τῆς ἀσυντόνιστης… εὐσέβειας, δημιουργήθηκαν οἱ… θεοῦσες καί οἱ ἄσχετοι! Ἡ Μετάληψη ἔγινε ἀξιομισθία προσωπικῆς διαθέσεως. Χάθηκε ἀφοῦ ἔγινε ἐκδήλωμα γιά δύο-τρεῖς φορές τό χρόνο.

Πρέπει ὅμως ὅλοι νά κοινωνᾶμε (οἱ χωρίς ἐμπόδιο συγκεκριμένης ἁμαρτίας πού μᾶς ἀποκόπτει ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας) ὅπως σαφέστατα φαίνεται στίς ἴδιες τίς εὐχές τῆς Λειτουργίας: «…ἀξίωσέ μας μέ τό δικό σου παντοδύναμο χέρι νά μεταλάβουμε τό ἄχραντο σῶμα σου καί τό τίμιο αἷμα σου, καί μέσω ἡμῶν καί ὅλος ὁ λαός». Γι’ αὐτό, ὅπως εἴπαμε πηγαίνουμε στόν Ναό, γιά νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Χριστό καί τούς ἀδελφούς μας.

Αὐτά εἶναι καί τό σωστό φρόνημα καί ἡ ὑγιής σχέση μέ τήν Εὐχαριστία.

Τό "σήμερα" δυστυχῶς εἶναι ὀδυνηρό.

Κοινωνεῖ ὁ παπάς καί τά παιδάκια! Οἱ ὑπόλοιποι… Χριστιανοί κοιτάζουν ἀπό μακριά!!

Ἄραγε τί θά πεῖτε στά παιδιά σας πού τυχόν θά σᾶς ρωτήσουν:

-«Ἐσύ μπαμπά-μαμά γιατί δέν κοινωνεῖς;» Ὅτι σεῖς μεγαλώσατε; Ὅτι ἡ μετάληψη ἀφορᾶ τούς μικρούς; Πιστεύετε στ’ ἀλήθεια ὅτι πείθετε μέ τέτοια… ἐπιχειρήματα τά παιδιά; Ἐσεῖς πείθεστε;

Ἀγαπητοί ἐνορίτες.

Ἄς ξαναρχίσουμε μία σοβαρή σχέση μέ τήν Ἐκκλησία. Ἄς φύγουμε ἀπό τά… καθήκοντα καί ἄς πᾶμε στή Ζωή πού εἶναι ὁ Χριστός. Ἄς βάλουμε στόχο μιὰ συνειδητή σχέση μαζί Του πού ἀρχίζει μέ εἰλικρινῆ ἀντιμετώπιση τῆς πορείας καί τῶν πτώσεων κατ’ αὐτήν (ἐξομολόγηση) καί συνεχίζεται μέ τήν ὅσο γίνεται συχνότερη (γιατί ὄχι κάθε Κυριακή;) συμμετοχή μας στήν Θεία Εὐχαριστία. Ὄχι γιά νά κάνουμε… ἐνέσεις ἁγιωσύνης μέ τή μετάληψη ἀλλά νά σχετισθοῦμε μ’ Αὐτόν πού θά μᾶς ὁδηγήσει στόν δρόμο τοῦ ἁγιασμοῦ καί τῆς «ταύτισης» τῆς καρδιᾶς μας μέ τό δικό Του θέλημα καί τήν δική Του καρδιά.

Σ’ ὅλη τήν Γραφή ὁ Χριστός αὐτό καί μόνο φωνάζει: Δός μου τήν καρδιά σου. Σέ μᾶς μένει ἡ ἀπάντηση: Γεννηθήτω τό θέλημά Σου. ΑΜΗΝ.

Μέ ἀγάπη καί εὐχές

ὁ Ἐφημέριος σας

π. Θεοδόσιος


(ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ)

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2009

Γονεῖς κοιμηθῆτε!!!

Μὴν ἀνησυχῆτε! Τὰ παιδιὰ σας βρίσκονται στὸν σωστὸ δρόμο. Στὸ σχολεῖο τὰ μαθαίνουν ὅλα. Στὴν κοινωνία συμμετέχουν σ' ὅλα. Πᾶνε παντοῦ. Βρίσκονται παντοῦ. Ὅλα τὰ δοκιμάζουν. Ὅ,τι θέλουν λένε. Ὅσα θέλουν ξοδεύουν. Ἀφοῦ καπνίζουν, μποροῦν νὰ κάνουν καὶ ὅ,τι τοὺς καπνίσει.

Κοιμηθῆτε ἥσυχα! Ἀφοῦ καὶ ἡ Ἑλλὰς κοιμᾶται. Τὸ σχολεῖο πέρα βρέχει. Ἡ πολιτεία κωφεύει. Ἡ οἰκογένεια κάνει «ζάπινγκ» στὰ κανάλια.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Μὴ ἐνοχλῆσθε! Τὰ ἀγόρια μὲ τὰ σκουλαρίκια τους καὶ τὶς κοτσίδες τους μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο. Τὰ κορίτσια μὲ τὰ «ντεκολτὲ» καὶ τὰ «μίνι» τους μᾶς δείχνουν τὸ σπίτι ποὺ θ' ἀνοίξουν αὔριο. Μὲ τὸ πιοτὸ καὶ τὸ τσιγάρο μᾶς δείχνουν ὅτι τὸ μέλλον τους θὰ ζῆ στὸν καπνὸ καὶ στὴν παραζάλη. Μὲ τὸ λεξιλόγιό τους μᾶς δείχνουν τὸν πολιτισμό τους.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ σας σήμερα εἶναι ἀπελευθερωμένα, ἀνεξάρτητα, «ἐλεύθερα», χωρὶς «ταμποὺ» καὶ προκαταλήψεις, χωρὶς θρησκευτικὲς δεσμεύσεις, χωρὶς ἀπαγορεύσεις καὶ περιορισμούς.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κάτι λεβέντες μέχρι ἐκεῖ πάνω! Νὰ δῆτε κάτι κορίτσια σὰν τὰ κρύα τὰ νερά! Νὰ δῆτε ἐξυπνάδα! Νὰ δῆτε ὀμορφιά!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ εἶναι ἐνήλικα. Ξέρουν νὰ ὁδηγοῦν ὅλα τὰ Ι.Χ. σας. Ἀντέχουν μέχρι πρωΐας στὸ ξενύχτι. Εἶναι καὶ τὰ πρῶτα. Νὰ τὰ δῆς στὸ τάβλι, στὰ χαρτιά, στὸ λόττο, στὸ ξυστό, στὰ ἠλεκτρονικά, στὸ μπιλιάρδο.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Δὲν κινδυνεύουν τὰ ἀγόρια σας ἀφοῦ εἶναι ὅπως τὰ θέλετε: Μάγκες, νταῆδες, βεντέτες, γόητες, ἀρριβίστες, πολὺ «ιν». Οὔτε τὰ κορίτσια σας κινδυνεύουν ἀφοῦ εἶναι χειραφετημένα, φεμινίστριες, συνδικαλίστριες, μοντέρνα, «ντίβες», «σέξυ».

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὶς ἐλεύθερες ὧρες τους δὲν πλήττουν• ὁ Διάβολος τὰ ἀπασχολεῖ δεόντως!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κούνημα ποὺ πέφτει στὶς «ντίσκο» καὶ στὰ «πάρτυ»! Κούνια ποὺ σᾶς κούναγε... Νὰ δῆτε κομμώσεις, ἀρώματα, «ἀξεσουάρ», δαχτυλίδια, «ζέλ», «μάσκερες». Ἡ γεννιὰ τοῦ '90! Φοροῦν καὶ κάτι χοντροκομμένα, κακόγουστα, ἄβαφτα παπούτσια ἢ ἄρβυλα ἢ μπότες. Εἶναι ἡ μπότα τοῦ κατακτητοῦ!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Ἀναπαυθῆτε! Τὸ μέλλον ἀνήκει στὰ παιδιά σας. Τοὺς τὸ κληροδοτεῖτε. Γι' αὐτὸ ὀνειρευθῆτε!

Ἂν σᾶς ξύπνησα, σᾶς ζητῶ συγγνώμη. Ξανακοιμηθῆτε!!!



Μὴν ἀνησυχῆτε! Τὰ παιδιὰ σας βρίσκονται στὸν σωστὸ δρόμο. Στὸ σχολεῖο τὰ μαθαίνουν ὅλα. Στὴν κοινωνία συμμετέχουν σ' ὅλα. Πᾶνε παντοῦ. Βρίσκονται παντοῦ. Ὅλα τὰ δοκιμάζουν. Ὅ,τι θέλουν λένε. Ὅσα θέλουν ξοδεύουν. Ἀφοῦ καπνίζουν, μποροῦν νὰ κάνουν καὶ ὅ,τι τοὺς καπνίσει.

Κοιμηθῆτε ἥσυχα! Ἀφοῦ καὶ ἡ Ἑλλὰς κοιμᾶται. Τὸ σχολεῖο πέρα βρέχει. Ἡ πολιτεία κωφεύει. Ἡ οἰκογένεια κάνει «ζάπινγκ» στὰ κανάλια.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Μὴ ἐνοχλῆσθε! Τὰ ἀγόρια μὲ τὰ σκουλαρίκια τους καὶ τὶς κοτσίδες τους μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο. Τὰ κορίτσια μὲ τὰ «ντεκολτὲ» καὶ τὰ «μίνι» τους μᾶς δείχνουν τὸ σπίτι ποὺ θ' ἀνοίξουν αὔριο. Μὲ τὸ πιοτὸ καὶ τὸ τσιγάρο μᾶς δείχνουν ὅτι τὸ μέλλον τους θὰ ζῆ στὸν καπνὸ καὶ στὴν παραζάλη. Μὲ τὸ λεξιλόγιό τους μᾶς δείχνουν τὸν πολιτισμό τους.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ σας σήμερα εἶναι ἀπελευθερωμένα, ἀνεξάρτητα, «ἐλεύθερα», χωρὶς «ταμποὺ» καὶ προκαταλήψεις, χωρὶς θρησκευτικὲς δεσμεύσεις, χωρὶς ἀπαγορεύσεις καὶ περιορισμούς.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κάτι λεβέντες μέχρι ἐκεῖ πάνω! Νὰ δῆτε κάτι κορίτσια σὰν τὰ κρύα τὰ νερά! Νὰ δῆτε ἐξυπνάδα! Νὰ δῆτε ὀμορφιά!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ εἶναι ἐνήλικα. Ξέρουν νὰ ὁδηγοῦν ὅλα τὰ Ι.Χ. σας. Ἀντέχουν μέχρι πρωΐας στὸ ξενύχτι. Εἶναι καὶ τὰ πρῶτα. Νὰ τὰ δῆς στὸ τάβλι, στὰ χαρτιά, στὸ λόττο, στὸ ξυστό, στὰ ἠλεκτρονικά, στὸ μπιλιάρδο.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Δὲν κινδυνεύουν τὰ ἀγόρια σας ἀφοῦ εἶναι ὅπως τὰ θέλετε: Μάγκες, νταῆδες, βεντέτες, γόητες, ἀρριβίστες, πολὺ «ιν». Οὔτε τὰ κορίτσια σας κινδυνεύουν ἀφοῦ εἶναι χειραφετημένα, φεμινίστριες, συνδικαλίστριες, μοντέρνα, «ντίβες», «σέξυ».

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὶς ἐλεύθερες ὧρες τους δὲν πλήττουν• ὁ Διάβολος τὰ ἀπασχολεῖ δεόντως!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κούνημα ποὺ πέφτει στὶς «ντίσκο» καὶ στὰ «πάρτυ»! Κούνια ποὺ σᾶς κούναγε... Νὰ δῆτε κομμώσεις, ἀρώματα, «ἀξεσουάρ», δαχτυλίδια, «ζέλ», «μάσκερες». Ἡ γεννιὰ τοῦ '90! Φοροῦν καὶ κάτι χοντροκομμένα, κακόγουστα, ἄβαφτα παπούτσια ἢ ἄρβυλα ἢ μπότες. Εἶναι ἡ μπότα τοῦ κατακτητοῦ!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Ἀναπαυθῆτε! Τὸ μέλλον ἀνήκει στὰ παιδιά σας. Τοὺς τὸ κληροδοτεῖτε. Γι' αὐτὸ ὀνειρευθῆτε!

Ἂν σᾶς ξύπνησα, σᾶς ζητῶ συγγνώμη. Ξανακοιμηθῆτε!!!

Avoid Cancer, Live Like A Monk

A Foolproof Anti-Cancer Diet... With Just One or Two Drawbacks



If you want to avoid cancer, live like a monk. That is the inescapable conclusion from research into one of the world’s most renowned monastic communities.

The austere regime of the 1,500 monks on Mount Athos, in northern Greece, begins with an hour’s pre-dawn prayers and is designed to protect their souls.

Their low-stress existence and simple diet (no meat, occasional fish, home-grown vegetables and fruit) may, however, also protect them from more worldly troubles.

The monks, who inhabit a peninsula from which women are banned, enjoy astonishingly low rates of cancer.

Since 1994, the monks have been regularly tested, and only 11 have developed prostate cancer, a rate less than one quarter of the international average. In one study, their rate of lung and bladder cancer was found to be zero.

Haris Aidonopoulos, a urologist at the University of Thessaloniki, said that the monks’ diet, which calls on them to avoid olive oil, dairy products and wine on Mondays, Wednesdays and Fridays, helped to explain the statistics. “What seems to be the key is a diet that alternates between olive oil and nonolive oil days, and plenty of plant proteins,” he said. “It’s not only what we call the Mediterranean diet, but also eating the old-fashioned way. Small simple meals at regular intervals are very important.”

Meals on the peninsula, which the Prince of Wales has visited regularly and which can only be reached by boat, are ascetic and repetitive affairs that have changed little over the centuries, although there are variations between the 20 monasteries.

The monks sit in silence while, from a pulpit, passages from the Bible are read in Greek. They eat at speed – as soon as the Bible passage is over, the meal is officially completed.

The staples are fruit and vegetables, pasta, rice and soya dishes, and bread and olives. They grow much of what they eat themselves. Agioritiko red wine is made locally from mountain grapes. Dairy products are rare – female animals are banned from the autonomous semi-state.

Life on Athos has changed little over the past 1,043 years. Breakfast is hard bread and tea. Much of the day is taken up with chores – cleaning, cooking, tending to crops – followed by a supper, typically of lentils, fruit and salad, and evening prayers.

Some of the seaside monasteries specialise in catching octopus, a delicacy that is softened up by bashing on the rock. Fish also feeds the Athos cats, protected by the monks for their mouse-catching prowess. Of all domestic animals, only cats are exempt from the ban on females. Some of the monks live in hillside huts or cliff-side caves perched above the sea as satellites of the main establishments, perhaps the closest that modern Christianity gets to medieval hermits. They depend for their sustenance on handouts of bread and olives.

On holidays and feast days such as Christmas and Easter, when other Greeks are feasting on roast meat, the monks prefer fish, their only culinary luxury. Father Moses of the Koutloumousi monastery, one of the 20 organised cloisters scattered over the Athos peninsula, said: “We never eat meat. We produce most of the vegetables and fruit we consume. And we never forget that all year round, on Mondays, Wednesdays and Fridays, we don’t use olive oil on our food.”

The olive-oil routine, which also applies to wine and dairy products, appears to have no religious significance, but is a way of eking out their supplies.

All the monks stick to the rigorous fasting periods of the Orthodox Church, in which a strict vegan diet is prescribed for weeks at a stretch.

Michalis Hourdakis, a dietician associated with Athens University, said: “This limited consumption of calories has been found to lengthen life. Meat has been associated with intestinal cancer, while fruit and vegetables help ward off prostate cancer.”

The lack of air pollution on Mount Athos as well as the monks’ hard work in the fields also played their part, the researchers said. There was no mention, however, of whether the absence of women had any effect on the monks’ renowned spiritual calm.

Salad days: Saturday, Sunday, Tuesday and Thursday

Breakfast: Hard bread, tea
Lunch: Pasta or rice,vegetables, olive oil
Dinner: Lentils, fruit and salad, olive oil. Red wine

Monday, Wednesday and Friday: no olive oil

Holidays and feast days: Fish and seafood

Lesson in Humility given by Saint Nektarios to his spiritual child, Elder Philotheos Zervakos

The following is taken from the autobiography of Elder Philotheos Zervakos regarding the final meeting he had with his spiritual father, Saint Nektarios:

I considered it my divine obligation and duty to see my spiritual father, St. Nektarios, before returning to the holy monastery of my repentance [in Paros]. Therefore, I went to see him at the Rizareios Theological School. However, I learned that he had resigned from his post and was now living in Aegina, so I went to Aegina. It was August now, and the sun was burning fiercely when I arrived outside the convent about 1:00 PM. I was just outside the gates when I saw an elderly man with a white beard, a shabby cassock held by a belt, and a straw hat to protect his head from the sun. He was digging with a pickax, filling a small barrel with dirt, and spreading the dirt around a 15 sq. yard area to level the convent's courtyard. I thought that he was either one of the conven't workers to whom they had given an old cassock so as not to soil his clothes, or an old novice from the monastery. Approaching the elder, I greeted him and asked, "Elder, is the Bishop here?"

"He is here," he told me.

"Inside?" I asked. "Is he in the monastery?"

"Yes," the elder said, "he is inside."

"Good, go and tell him that a spiritual child of his is here, a deacon, who wants to see him."

"May it be blessed," he responded humbly, and putting down the pickax, he showed me to a new room about fifteen yards away from the convent's entrance. He told me, "Wait here and I will go tell him to come."

Five minutes had not gone by, when - what a surprise, what depth of immeasurable humility! Surprised and shocked, I saw that the man whom I had thought to be a worker, a villager, or a peasant and to whom I had spoken harshly and ordered around, was the Bishop himself! Neither had I even considered that this was the afternoon rest hour, when everyone slept! I should have never told him to do anything, but instead, waited patiently for the time of Vespers. No, I the disciple had shown my extreme pride while my teacher and spiritual father had shown his extreme and complete humility! I was struck speechless and knelt down, tearfully begging him to forgive me for my pride and bad manners. He being guileless, meek and humble of heart, of course, forgave me. We sat down and he began to guide me, as he always has, along the way of the Lord.

"Father," I asked, "how can I be delivered from this God-hated pride?" And with love and humility (the two great virtues which God had bestowed upon him), he responded:

"My dear spiritual child in the Lord, our Holy Fathers have told us, that each sin, whether great and deadly, or small and pardonable, is defeated by the opposite corresponding virtue: that is envy is defeated by love; pride by humility; avarice by poverty; greed and hard-heartedness by charity and compassion; negligence by diligence; gluttony and servitude to the stomach by fasting and restraint; idle talk by silence; criticism and slander by self-reproach and prayer; lewdness, fornication, adultery and other sins of the flesh by remembrance of death, the Last Judgment to come, and the recompense of Hell. In general, every evil is defeate by every virtue. As the Prophet David says, 'Turn away from evil and do good.' If you wish to be delivered also from the sin of pride, the mother and cause of all sin and evil, you will be delivered through humility.

"Because we are not able to do anything on our own (as the Lord says, 'Without Me, ye can do nothing') let us ask the All-Good and man-loving God with compunction and humility, with sighs and tears, to deliver us from demonic pride. Let us sigh like the Publican, cry like the adultress, repent like the Prodigal Son, saying, 'O All-Good compassionate and man-loving Father, we have sinned before You; accept our repentance and make us as one of Your paid servants.' Let us pray and beseech the Lord as the divine Chrysostom did in his daily prayers: 'O Lord, grant us humility, a humble way of thought and obedience; O Lord grant us patience, longsuffering and meekness; O Lord, implant in our hearts the root of good, Your fear; O Lord, grant us to love You with all our soul and heart and to keep Your divine commandments.'

"Likewise, so that we may be delivered from satanic and all-destructive pride, let us look to the example of our Heavenly Teacher, and to the lesson He gave to His disciples, to us, and to all Christians of every generation and age: 'Learn of me, for I am meek and lowly in heart, and ye shall find rest in your souls,' and 'When ye shall have done all those things which are commanded you, say: We are unprifitable servants, we have done that which is our duty to do.'"

Receiving this and other beneficial counsel from my holy spiritual father Nektarios, I left joyous and spiritually gladdened; and at the beginning of September, 1910, I returned through Syros to the island of Paros and the monastery of my repentance.




St. Nektarios with his saintly spiritual children, (from left to right) Elder Gervasios Paraskevopoulos, Saint Savvas of Kalymnos, Elder Amphilochios Makris and Elder Philotheos Zervakos. This icon is in the Cathedral dedicated to St. Nektarios in Aegina.

What does it take to be saved - (St. Nikolai Velimirovich)

Although the Holy Fathers praised monasticism as the angelic state, and although many of the greatest saints lived their lives and attained perfection in the deaf and lifeless desert, nevertheless, the Orthodox Church does not recommend tonsuring to all the faithful. "Neither all those in the desert were saved nor all those in the world were lost," said one saint. To a city dweller who, with no inclination for monasticism, desired to enter the monastery, St. Niphon said: "My child, a place neither saves nor destroys a man, but deeds save or destroy. For him who does not fulfill all the commandments of the Lord, there is no benefit from a sacred place or from a sacred rank. King Saul lived in the midst of royal luxury and he perished. King David lived in the same kind of luxury and he received a wreath. Lot lived among the lawless Sodomites and he was saved. Judas was numbered among the apostles and he went to Hades. Whoever says that it is impossible to be saved with a wife and children deceives himself. Abraham had a wife and children, three-hundred-eighteen servants and handmaidens, much gold and silver but, nevertheless, he was called the Friend of God. Oh, how many servants of the Church and lovers of the desert have been saved! How many aristocrats and soldiers! How many artesians and field-workers! Be pious and be a lover of men and you will be saved!"

St. Nikolai Velimirovich