Το συγκλονιστικό Θαύμα του Γέροντος Παΐσίου.

Βρε ευλογημένε μαζί πήγαμε στην άλλη ζωή και γυρίσαμε»!

Το θαύμα αυτό του Γέροντος Παϊσίου έγινε στον αξιωματικόν της Αστυνομίας κ Άγγελον Χοροζίδην, στην Θεσσαλονίκη, και το διηγείται ο ίδιος :
«Στις 8 Ιουνίου του 1986, εκτελώντας υπηρεσία ασφαλείας, κοντά στο κεντρικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, τραυματίστηκα με βόμβα «μολότωφ». Έπαθα βαρύτατα τραύματα. Στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκα, με άφησαν, θεωρώντας ότι ο θάνατος ερχόταν σύντομα. Παρέμενα στη ζωή έχοντας χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον. Ο παππούλης, από την πρώτη στιγμή που έλαβε γνώση, είπε : «Θα υποφέρει πολύ, αλλά θα ζήσει».


Μετά από λίγες μέρες ανέκτησα κάποια επαφή. Κάποια ημέρα όμως, αισθάνθηκα να πεθαίνω και είπα στην νοσοκόμα : «Αδελφή, πεθαίνω, πεθαίνω». Άρχισα τότε να ανεβαίνω προς τα πάνω, να βγαίνω από την γη, να κινούμαι ανάμεσα σε αστέρια και στην συνέχεια σε γαλαξίες. Αυτήν την ερμηνεία έδινα εκείνη την στιγμή. Ανέβαινα, ανέβαινα και μπροστά μου πήγαινε ένα φως, κάτι σαν αναμμένη λαμπάδα. Ξαφνικά, το ταξίδι σταμάτησε. Άρχισε αντίστροφη κίνηση και προσγείωση. Βρέθηκα στο νοσοκομείο με τραχειοτομή και γύρω μου γιατροί, να με κοιτάζουν.

Πέντε μήνες μετά, συνάντησα τον παππούλη στην Σουρωτή. Με αγκάλιασε, με φίλησε και άρχισα να του διηγούμαι πώς πέθανα. Με διέκοψε λέγοντας : “Βρέ ευλογημένε, μαζί πήγαμε στην άλλη ζωή και γυρίσαμε. Δεν με έβλεπες ;”. Τότε κατάλαβα τί ήταν το φως, που έβλεπα».

ΠΗΓΗ : ΣΩΤΗΡΧΟΣ Μ.Π., ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ, εκδ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ 2009, σ. 78.

Όλα, πάντως, τα δαιμόνια ….συνεργάζονται μεταξύ τους

 
ΕΡ.: Πώς μας πολεμούν τα πονηρά πνεύματα;
ΑΠ.: Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι, στον δαιμονικό πόλεμο εναντίον των ανθρώπων, κάθε πονηρό πνεύμα έχει τον δικό του ρόλο. Κάθε αμαρτία γίνεται με την παρακίνηση ή και τη συνεργεία ορισμένου δαιμονίου και κάθε πάθος υποστηρίζεται από ορισμένο δαιμόνιο. Έτσι, τα ηγετικά δαιμόνια είναι οχτώ, όσα και τα θανάσιμα πάθη: της γαστριμαργίας, της πορνείας, της φιλαργυρίας, της λύπης, της οργής, της ακηδίας, της κενοδοξίας, της υπερηφάνειας.



Κάθε πονηρό πνεύμα, πολεμώντας μας, ενεργεί με τους δικούς του τρόπους, ανάλογα με το πάθος που υποστηρίζει. Όλα, πάντως, τα δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους, για να μας βυθίσουν σε όσο το δυνατό περισσότερα πάθη και να μας κάνουν δούλους της αμαρτίας, ώστε να μας χωρίσουν από το Θεό και να μας οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο.

Βέβαια, η δύναμη των δαιμόνων δεν είναι ανεξέλεγκτη και ή δραστηριότητα τους δεν είναι απεριόριστη. Μας πολεμούν μόνο αν τους το επιτρέψει ο Θεός -και όσο τους το επιτρέψει, ποτέ πάντως πέρα από τα όρια της αντοχής μας (Α’ Κορ. 10:13)- , για να δοκιμαστούν η προαίρεσή μας, η πίστη μας και η αγάπη μας σ’Εκείνον, ή αν τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα με την αμέλειά μας, τη ραθυμία μας, την απροσεξία μας και, προπάντων, την υπερηφάνειά μας.

Τα πονηρά πνεύματα μας πολεμούν με πολλούς τρόπους. Με ποιούς;

Πρώτον, με τους εμπαθείς λογισμούς, με τους οποίους αιχμαλωτίζουν το νου, τον σκοτίζουν και τον πειθαναγκάζουν να συναινέσει στην αμαρτία.
Δεύτερον, με τα πάθη, που υπάρχουν μέσα μας, από τα οποία παίρνουν τις αφορμές για να υποκινήσουν τους εμπαθείς λογισμούς.
Τρίτον, με τις σωματικές αισθήσεις -την ακοή, την αφή, τη γεύση, την όσφρηση και, προπάντων, την όραση- μέσ’ από τις οποίες, σαν από πόρτες, περνούν στη ψυχή ποικίλα εξωτερικά ερεθίσματα, που ξεσηκώνουν τα πάθη μας και μας σπρώχνουν στην αμαρτία.
Τέταρτον, με άλλους ανθρώπους, τους οποίους βάζουν είτε να μας κατατρέχουν και να μας αδικούν είτε να μας παρασύρουν στην αμαρτία.
Πέμπτον, με θλίψεις, βάσανα και αρρώστιες.

Μας πολεμούν και με άλλους τρόπους τα πονηρά πνεύματα, αλλά οι κυριότεροι είναι αυτοί οι πέντε. Όπως κι αν μας πολεμούν, πάντως, καθόλου δεν μπορούν να μας βλάψουν, εφόσον με τα θεία Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος έχουμε λάβει τη χάρη και τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, εφόσον έχουμε βαθιά πίστη στο Θεό και εφόσον αγωνιζόμαστε για την τήρηση των εντολών Του με σταθερότητα και ανδρεία, με ταπεινοφροσύνη και υπομονή, με προσευχή και νηστεία, με τακτική Εξομολόγηση και συχνή θεία Κοινωνία.

(Γέροντος Ευστρατίου, «Απαντήσεις σε ερωτήματα Χριστιανών», Ι. Μ. Παρακλήτου, 2008)

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/06/25/

«Αυτή την προσευχή να λέτε κάθε μέρα και ο Θεός θα είναι δίπλα σας!» ( Γέροντας Παΐσιος )

Η αγάπη του Γέροντα Παΐσιου για όλο τον κόσμο είναι γνωστή. Ο Γέροντας έχει βοηθήσει πλήθος ανθρώπων και πριν και μετά την κοίμησή του.

Από πού ελάμβανε τη δύναμη να στηρίζει τους ανθρώπους αλλά και να θαυματουργεί; Από την θερμή του προσευχή προς το Θεό.


Η παρακάτω προσευχή είχε δοθεί σε κάποιο γυναικείο μοναστήρι, που του είχε ζητήσει κάποιο “τυπικό” για την αγρυπνία τους στο κελλί. Είναι από τα τελευταία έτη της ζωής του. Σε αυτό κυριαρχεί η αγάπη του για όλο τον κάσμο.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από τον κάθε πιστό , αφού καλύπτει όλες τις περιπτώσεις των ανθρώπων που έχουν ανάγκη από προσευχή. Ακόμα και τα παιδιά την κατανοούν, γιατί είναι γραμμένη με απλά λόγια, και έτσι μπορεί να διαβάζεται κατά την οικογενειακή βραδινή προσευχή...

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ,
Μην εγκαταλείπεις τούς δούλους Σου πού ζουν μακριά από την Εκκλησία, ή αγάπη Σου να ενεργήσει και να τούς φέρει όλους κοντά Σου.
- Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού υποφέρουν από τον καρκίνο.
- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα.

- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.
- Μνήσθητι των αρχόντων και βοήθησον αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.
- Μνήσθητι, Κύριε, των παιδιών πού προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
- Των προβληματικών οικογενειών και των διαζευγμένων.
- Μνήσθητι, Κύριε, των ορφανών όλου του κόσμου, όλων των πονεμένων και των αδικημένων στην ζωή, όσων έχουν χάσει τούς συζύγους τους.
- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των φυλακισμένων, των αναρχικών, των ναρκομανών, των φονέων, των κακοποιών, των κλεφτών, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν.

- Μνήσθητι όλων των ξενιτεμένων.
- Όλων όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα και φύλαξον αυτούς.
- Μνήσθητι της Εκκλησίας μας, των πατέρων (κληρικών) της Εκκλησίας και των πιστών.
- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των μοναστικών αδελφοτήτων, ανδρικών και γυναικείων, των γερόντων και των γεροντισσών και όλων των αδελφοτήτων και των αγιορειτών πατέρων.
- Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού είναι σέ καιρό πολέμου.
- Όσων καταδιώκονται στα βουνά και στους κάμπους.
- Όσων είναι σαν κυνηγημένα πουλάκια

- Μνήσθητι των δούλων Σου πού άφησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ταλαιπωρούνται.
- Μνήσθητι, Κύριε, των φτωχών, αστέγων και προσφύγων.
- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των εθνών, να τα έχεις στην αγκαλιά σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο. Και την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα και νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο.

- Μνήσθητι, Κύριε, των ταλαιπωρημένων εγκαταλελειμμένων, αδικημένων, δοκιμασμένων οικογενειών και δώσε πλούσια τα ελέη σου σ” αυτές.
- Μνήσθητι των δούλων σου πού υποφέρουν από ψυχικά και σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.
- Μνήσθητι oσων βρίσκονται σέ απόγνωση, βοήθησε και γαλήνευσε τους.
-Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού ζήτησαν τις προσευχές μας.
-Μνήσθητι και πάντων των απ” αιώνος κεκοιμημένων και ανάπαυσον αυτούς.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ;
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ



http://www.agioritikovima.gr/didaches/geronta-paisiou

Love in Christ ( Elder Paisios )

There is no man more intelligent than the merciful one who gives away earthly, perishable things and buys imperishable, heavenly things. Likewise, there is no greater fool in the world than the greedy one who gathers things continually and yet is deprived continually, finally buying hell with his collected savings. Those, naturally, who are lost in material things are totally lost, for they have also lost Christ.



Elder Paisios

Συνέντευξη ερημίτη-μοναχού που ζεί στην έρημο του Αγίου Όρους

1. Στο μυαλό μας το Άγιον Όρος είναι ένα ησυχαστήριο όπου μπορεί κανείς να βρεί τον εαυτό του, να ηρεμήσει και να νιώσει πιο κοντά στο Θεό. Είναι τόσο απλό, όπως οι «απλοί» άνθρωποι το φαντάζονται;



Καταρχήν δεν είναι απλοί οι άνθρωποι. Είναι σύνθετοι, και αυτό είναι το πρόβλημα. Ο Θεός μας έπλασε «μονοειδείς», με έναν λογισμό, και εμείς έχουμε διασκορπίσει την ενότητα του νού μας σε χιλιάδες περισπασμούς. Αυτό που προσπαθούν να επιτύχουν οι πλείστοι των μοναχών, των κατοίκων του Αγίου Όρους, είναι η ενοποίηση των λογισμών, ή αλλιώς η Θέωση, ή νήψη, ή φωτισμός ή όπως θέλει κανείς να το πεί. Είναι ένας δρόμος δύσκολος όμως, και πολλές φορές αποκάμνει ο οδοιπόρος-μοναχός. Γι’ αυτό θα δείτε πολλές φορές και ανθρώπινα πάθη. Όμως υπάρχει η μετάνοια, οπότε η ζωή εδώ μοιάζει με ένα σφυροκόπημα, άλλοτε χτυπάς, άλλοτε σταματάς για μια ανάσα, αλλά ξαναχτυπάς, μέχρι να πάρει ο εσωτερικός σου άνθρωπος το επιθυμητό σχήμα. Χωρίς ηρεμία, δεν μπορείς να δείς τον έσω άνθρωπο, όπως στο θολό νερό δεν μπορείς να δείς το πρόσωπό σου. Μόλις ηρεμήσει το νερό θα το δείς.



2. Περιγράψτε μας το Άγιο Όρος, από ποιά μέρη αποτελείται, από ποιούς ανθρώπους, τι κατηγορίες μοναχών ζούν εκεί - επειδή κυρίως οι γυναίκες που δεν έχουν πρόσβαση αναρωτιούνται πως είναι αυτό το μέρος, μια ουσιαστικά άλλη «κοινωνία», έτσι; Μιλήστε μας σαν να είστε ξεναγός. Ταξιδέψτε τη φαντασία των ανθρώπων που δεν σας έχουν επισκεφθεί ποτέ.



Το Άγιον Όρος έχει μια ζωή ασκητισμού περί τα 1400 έτη, από τον Όσιο Πέτρο τον Αθωνίτη, και μια ζωή 1000 ετών Κοινοβιακού βίου, από τον Άγιο Αθανάσιο, ιδρυτή της Μεγίστης Λαύρας (963μ.Χ.) Μετά από πολλές ανακατατάξεις, μάχες και εξισορροπήσεις κατέληξε να φιλοξενεί τρεις τρόπους ζωής:

• Τον Κοινοβιακό, δηλ. τη ζωή σε μία εκ των 20 Ιερών Μονών, όπου ζούν μαζί από 20 μέχρι 120 μοναχοί, υπό την πνευματική καθοδήγηση του Ηγουμένου.

• Τον Σκητιώτικο, δηλ. τη ζωή σε μία Σκήτη όπως π.χ. της Αγίας Άννης, όπου κανονικά ζούν μαζί μέχρι 4 μοναχοί, υπό την πν. καθ. του «Γέροντα» της «Καλύβης». Χαρακτηριστικό της Σκήτης είναι το «Κυριακό», η κεντρική εκκλησία όπου μαζεύονται όλοι οι Πατέρες της Σκήτης, δηλ. όλα τα «Καλύβια» ή Κελλιά, κάθε Κυριακή και Εορτή. Υπεύθυνός της Σκήτης είναι ο «Δικαίος», λειτούργημα διαρκείας ενός έτους.

• Τον Ερημικό ή Ασκητικό. (α- στερητικό και σκήτη). Εδώ κατοικούν πάλι μέχρι 3 μοναχοί σε ένα Κελλί, καλύβι, ή ξεροκάλυβο (δεν έχει πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό, σήμερα ελάχιστα) υπό την πνεύμ. Καθοδ. του Γέροντα. Η διαφορά είναι ότι στην «Έρημο» δεν υπάρχει «Κυριακό» και κάθε κελλί είναι υπεύθυνο για όλες τις λειτουργίες του. Φυσικά όλα τα κελλιά και όλες οι Σκήτες υπάγονται διοικητικά σε μία εκ των 20 Ι.Μ.

Όλοι ανεξαιρέτως οι μοναχοί έχουν ένα ή περισσότερα διακονήματα και ένα ή περισσότερα «εργόχειρα». Διακονήματα είναι οι εργασίες που σχετίζονται με την εύρυθμη λειτουργία της Ι.Μ., ή του Κελλιού, της Εκκλησίας, των υπολοίπων χώρων, ενώ εργόχειρο θεωρείται κάτι που δημιουργείται με σκοπό την πώληση, για τα προς το ζην.Παραδείγματα διακονημάτων είναι εκκλησιαστικός, φούρναρης, μάγειρας, βουρδουνάρης (υπεύθυνος μουλαριών, όπου δεν υπάρχουν δρόμοι), ψαράς, ράφτης κλπ. Παραδείγματα εργοχείρων είναι αγιογράφος, σκαλιστής ξύλου, σφραγιδοποιός, λιβανοποιός, κομποσχοινάς κλπ. «Σώμα έργασαι ίνα τραφής, ψυχή νήφε ίνα σωθής.» (Γεροντικό)



3. Ποιά είναι η διαφορά του ασκητή ή ερημίτη από τους Κοινοβιάτες και γιατί θεωρούνται οι πιο αυστηροί μοναχοί;



Η διαφορά ανεφέρθη στο ερώτημα 2. Θεωρούνται πιο αυστηροί γιατί επιλέγουν να ζήσουν σε τόπο που είναι από τη φύση του πιο αφιλόξενος. Γιά παράδειγμα ενώ στο Κοινόβιο υπάρχει ηλεκτρογεννήτρια και ηλιακά για επαρκή ηλεκτροδότηση, οι Κάτοικοι των Καρουλίων, του πλέον σκληροτέρου μέρους του Αγίου Όρους, αναγκάζονται να κουβαλούν μία φιάλη υγραερίου στην πλάτη τους, από δυσπρόσιτα μονοπάτια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτομάτως είναι και πιο «άγιοι». Ο Θεός εξετάζει τα κρύφια της καρδίας. Μπορεί θεωρητικά κάποιος στον κόσμο να φτάσει σε ανώτερα μέτρα από τον ερημίτη. (Υπάρχουν παραδείγματα στην εκκλησιαστική βιβλιογραφία). Απλά ο ερημίτης έχει κόψει με τον σκληρό τρόπο τα αίτια πολλών αμαρτιών, και δεν χρειάζεται να πολεμάει τα απλά, προχωρεί σε πιο λεπτό πόλεμο, αυτόν των λογισμών.



4. Γιατί κάποιος να γίνει «αυστηρός» μοναχός ενώ κάποιος άλλος όχι; Υπάρχει διαφορά όσον αφορά στην αυστηρότητα του μοναχισμού και για ποιό λόγο υπάρχουν διαβαθμίσεις ως προς αυτήν, με ποιά κριτήρια υφίστανται οι διαβαθμίσεις αυτές και ποιές είναι;



Κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλον, οπότε θα μπορούσα να πω ότι υπάρχουν τόσες διαβαθμίσεις μοναχισμού, όσοι και μοναχοί. Καθένας κάνει τον αγώνα του όπως νομίζει καλύτερα, βάσει των όσων έχει διαβάσει από τους παλαιούς και υπό τις συμβουλές ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων που εμπιστεύεται. Κάθε άνθρωπος έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα, ιδιαίτερα χαρίσματα, ιδιαίτερα προβλήματα. Νομίζω ότι η αυστηρότητα έχει να κάνει με την σωματική κράση, με το μέγεθος της πίστης, και κυρίως με το μέγεθος της Αγάπης προς τον Ι. Χριστό.



5. Ποιές είναι οι προδιαγραφές για να μονάσει κανείς, τι επιλογές έχει; Καί τι συνέπειες μπορεί να έχει η απόφασή του αυτή γνωρίζοντας εκ των προτέρων;



Δεν υπάρχουν «προδιαγραφές» για να μονάσει κανείς. Μόνο θέληση χρειάζεται. Προδιαγραφές υπάρχουν για να ιερωθεί κανείς. Όχι για να μονάσεις. Μοναχός είναι ένας άνθρωπος που μετάνιωσε για τις λανθασμένες πράξεις του και αποφάσισε να επανορθώσει, και να βελτιώσει τον εαυτό του πνευματικά, ώστε να φθάσει στην κατά χάριν Θέωση. Καταρχήν ο άνθρωπος που θα παρουσιαστεί σε μοναστήρι με κάποιες σκέψεις για να γίνει μοναχός, θεωρείται «δόκιμος», υπό δοκιμήν, για τουλάχιστον 1 έτος. Ακόμη και 3 ή και περισσότερα έτη είναι συνήθης χρόνος. Μετά τη δοκιμή κείρεται «Ρασοφόρος», δηλ. μοναχός ο οποίος μπορεί να φύγει σε άλλη αδελφότητα αλλά όχι πίσω στον κόσμο, χωρίς πνευματική απώλεια. Μετά από άλλα 3 έτη τουλάχιστον ο ρασοφόρος «χειροτονείται» «Μεγαλόσχημος», όπου υπόσχεται να παραμείνει εφ’ όρου ζωής στην αδελφότητα, εκτός εξαιτίας 2 συγκεκριμένων περιστατικών. Φυσικά δεν υπάρχουν αλυσίδες και σχοινιά, αν θέλει κανείς φεύγει. Απλά αναφέρω τους Ι. Κανόνες.



6. Σε τι διαφέρει η Μονή από το Κελί και τι άλλες τέτοιες διακρίσεις υπάρχουν που θα πρέπει κανείς να γνωρίζει αν θελήσει να μονάσει;



Ανεφέρθησαν ολίγα παραπάνω. Όποιος θέλει να μονάσει δοκιμάζει πρώτα σε διάφορα μέρη, ή έχει επισκεφτεί ως κοσμικός διάφορα Κοινόβια και Αδελφότητες και πηγαίνει εκεί που του ταιριάζει, σύμφωνα με τον χαρακτήρα του. Οι παλαιοί Γέροντες έκαναν μια χονδρική διάκριση ως εξής: οι θυμώδεις καλύτερα να πηγαίνουν σε Μοναστήρια, ενώ όσοι πολεμούνται από ακαθάρτους λογισμούς πολύ να πηγαίνουν σε Κελί με λίγους αδελφούς. Τίποτα δεν είναι όμως απόλυτο.



7. Μπορεί να υπάρξει κακό κλίμα ή ιδιαίτερη πίεση μεταξύ των μοναχών και της συμβίωσης αυτών - όπως συμβαίνει στα εγκόσμια συχνά ανάμεσα στους ανθρώπους - και να αποφασίσει ένας μοναχός ακόμα και να αποχωρήσει;



Βεβαίως υπάρχουν και αυτά στη μοναστική ζωή. Απλά η φυγή δεν είναι λύση, γιατί αν το φιλοσοφήσεις καλά, ο εαυτός μας είναι υπεύθυνος για το πως θα μας συμπεριφερθεί ο άλλος. Όπου και να πας θα κουβαλήσεις τον παλιό σου εαυτό μαζί. Γι’ αυτό συνήθως η λύση δεν είναι η φυγή, αλλά η υπομονή και το «σπάσιμο» των δικών μου «αιχμών» που ενοχλούν τον άλλον. Δεν ονομάστηκε τυχαία ο Μοναχισμός «Επιστήμη επιστημών». Αλλάζει τελείως τον άνθρωπο. Τον βελτιώνει.



8. Γιατί κανείς να αφήσει τις «ανέσεις» των εγκοσμίων και να αφιερωθεί «απομονωμένος» στο Θεό; Το άγνωστο μιάς ζωής απομόνωσης δεν φοβίζει τον άνθρωπο;



Όταν στην πνευματική αναζήτηση ο άνθρωπος φτάσει στο σημείο να κατανοήσει την ματαιότητα του κόσμου τούτου, την ψευδαίσθηση που ονομάζεται «πραγματικότητα», τότε δεν του φαίνεται ότι αφήνει κάτι καλό και πάει στα δύσκολα, αλλά ότι αφήνει κάτι ψεύτικο και πάει στο αληθινό. Κατά την Πατερική ορολογία «ανάπτει ο θείος έρως εντός της καρδίας» και δεν λογαριάζεις τίποτα.

Όσο για την απομόνωση είναι κάτι που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι κάποια στιγμή. Όταν πεθάνουμε θα είμαστε μόνοι. Απλά κάποιοι θέλουν να προπονηθούν από πιο νωρίς… Γιά πιο προχωρημένους πάλι, «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Είσαι ενωμένος με τον Ιησού, το αντικείμενο του πνευματικού σου έρωτα. Τι άλλο να θέλεις; Ποιά απομόνωση; Από τον κόσμο, ο οποίος σε χωρίζει από τον Ιησού;



9. Τι το διαφορετικό έχουν οι άνθρωποι που μονάζουν; Υπάρχει κατάλληλη στιγμή που κάποιος είναι ή νιώθει έτοιμος να μονάσει;



Ναί υπάρχει κατάλληλη στιγμή, προσωπικά το αποκαλώ «κάλεσμα», όταν σου γυρίζει η ζωή 180ο χωρίς να έχεις κάνει τίποτα πέρα από μια προσευχή. Άνθρωποι που ποτέ δεν είχαν σκεφτεί να γίνουν μοναχοί ανάβουν από θείο ζήλο σε μια στιγμή. Πως να τον κρατήσεις στον κόσμο; Δεν υπάρχει πάντως κάτι συγκεκριμένο για να ξεχωρίσεις κάποιον που θα μονάσει, γιατί υπάρχουν τελείως διαφορετικοί τύποι ανθρώπων: από αγνά παιδιά κάτω από 20 ετών μέχρι πρώην ναρκομανείς. Από τελείως αγραμμάτους μέχρι καθηγητές Πανεπιστημίου, πρώην επιστήμονες της NASA και του CERN, ο Χριστός απαντά σε όποιον τον φωνάξει.



10. Ένας άνθρωπος για να «αφιερωθεί» στον Θεό πρέπει να είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος και κατασταλαγμένος για να λάβει μια τόσο σημαντική απόφαση ζωής, που θα του αλλάξει τα πάντα. Μες στο μυαλό του κατά κάποιο τρόπο πρέπει να έχει αποδείξει την ύπαρξη του Θεού; Υπάρχει Θεός; Γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που διχάζονται ως προς αυτό.



Ο άνθρωπος είναι διττός: ψυχή και σώμα. Το μυαλό είναι μέρος του σώματος, ο νούς είναι ενέργεια της ψυχής. (Ο νούς καλείται και καρδία στην Πατερική διδασκαλία.) Το μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει ποτέ την ύπαρξη του Θεού, γιατί είναι διαφορετικών φύσεων. Ο ίδιος ο Θεός δεν θα ήθελε μια τέτοια απόδειξη διανοητική, γιατί θα καταργούσε το αυτεξούσιο. Μόλις όμως αποφασίσεις να υπερυψωθείς πάνω από την στυγνή λογική, και να «σκεφτείς» με την Καρδία, με την ψυχή, θα νιώσεις τον Θεό, γιατί είναι φτιαγμένη να είναι ενωμένη μαζί Του. Τότε δάκρυα χαράς θα πλημμυρίσουν τα μάτια σου. Η γαλήνη στην ψυχή σου θα είναι τελεία: βρήκες το λιμάνι που έψαχνες.

Μία «απόδειξη» για τον Θεό είναι ακριβώς εδώ: πως γίνεται πολλοί νέοι άνθρωποι, επιτυχημένοι σε όλα, να τα παρατάνε και να γίνονται μοναχοί; Η εύκολη απάντηση είναι ότι τρελάθηκαν. Μήπως όμως υπάρχει κάποια Δύναμη που τους βοηθάει να πάρουν αυτήν την απόφαση; Καί πως αντέχουν σε όλη τη ζωή τους «κλεισμένοι» στο Μοναστήρι; Μήπως η ίδια Δύναμη τους βοηθάει;



11. Έχετε γνωρίσει μοναχούς που θέλησαν μετά από κάποιο καιρό να επιστρέψουν στα εγκόσμια; Αν ναί, πως το εξηγείτε αυτό;



Γνωρίζω 3-4 περιπτώσεις. Το περίεργο δεν είναι ότι γυρίζουν πίσω ένα 1% ή 5%, δεν γνωρίζω ακριβώς. (Δεν μιλάμε για τους δοκίμους, οι οποίοι απλά δοκιμάζουν και δοκιμάζονται). Το περίεργο είναι πως οι υπόλοιποι μένουν σε όλη τους τη ζωή. Γιατί δεν γυρίζουμε πίσω; Επειδή ακριβώς οι περισσότεροι βλέπουμε την αλλαγή που συντελείται στον εαυτό μας, τη βελτίωση. Καί κάνουμε υπομονή στις δυσκολίες, γιατί θέλουμε και άλλη αλλαγή, κι άλλη βελτίωση. Δεν έχει τέλος.

Τώρα όσον αφορά στο γιατί φεύγουν μερικοί, είναι απλό. Είπαμε ότι η οδός προς την τελείωση είναι δύσκολη. Ανηφορική. Στον δρόμο αυτόν έχομε, όλοι οι Χριστιανοί, 3 εχθρούς: Τον Κόσμο, τη Σάρκα και τον Διάβολο. Οι Μοναχοί έχουν κυρίως 2: την Σάρκα και τον Διάβολο. Αυτός ο τελευταίος, όντας το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, έχει και απερίγραπτες ικανότητες. Γνωρίζει πως να επιτύχει τον σκοπό του, σε βάθος χρόνου. Έτσι, υποβάλλει σκέψεις στον αγωνιζόμενο, τέτοιες ώστε αν τις δεχθεί και δεν καταλάβει την πηγή τους, να τον αποκλίνουν ελάχιστα από την οδό του. Κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος «Μοναχός εστι βία φύσεως διηνεκής». Αν δεν το έχομε αυτό κατά νού και «χαλαρώσουμε» λίγο, υπάρχει κίνδυνος. Τα πάθη είναι τόσο ισχυρά που μπλοκάρουν τη λογική και δεν μας αφήνουν να σκεφτούμε σωστά. Παράδειγμα χονδροειδές: το πάθος της μέθης. Όλα τα πάθη κάνουν το ίδιο στον Νού, αλλά σε διαφορετικό βαθμό. Παράδειγμα λεπτότερο: το πάθος της υπερηφανείας. Αφού τα ξέρεις όλα, πως να μάθεις κάτι; Μόλις λοιπόν κάποιος χαλαρώσει, και αρχίσει να δουλεύει σε ένα πάθος ο δρόμος γίνεται κατηφόρα χωρίς τέρμα. Η πτώση είναι σίγουρη.



12. Μιλήστε μας για τη θρησκεία μας. Σε τι πιστεύετε;



Αυτό το θέμα απαιτεί τόμους επί τόμων. Πάντως ο κάθε Ορθόδοξος οφείλει να φρονεί ο,τι και η Εκκλησία του.



13. Έχουμε δεί εικόνες από το Άγιο Όρος, όπου βλέπουμε μοναχούς να μένουν σε σπήλαια, σε «καλύβια» χτισμένα πάνω σε γκρεμούς, στενόχωρα ίσως, όχι τόσο ασφαλή κάποιος θα έλεγε. Πως ζεί κανείς εκεί; Το να ζεί κανείς στα εγκόσμια σε ένα μεγάλο και πολυτελές σπίτι είναι κάτι το οποίο είναι μακριά από τον «πραγματικό» χριστιανισμό; Γιατί επιλέγετε συνειδητά να ζείτε σε τέτοιo χώρο;



Έχω αναφέρει και παραπάνω ότι δεν είναι ο τόπος, αλλά ο τρόπος. Αυτό όμως είναι για την περίπτωση που ο άνθρωπος είναι ελεύθερος παθών. Γιά εμάς τους εμπαθείς πρέπει να το κάνουμε με τον σκληρό τρόπο. Καταρχήν στον Χριστιανισμό δεν υπάρχει τίποτα Κακό. Το Κακό δεν έχει υπόσταση, ουσία. Είναι έλλειψη καλού. Ακόμη και ο Σατανάς έχει φύση Αγαθή, Αγγελική, αλλά θέλησε να απομακρυνθεί από το Καλό, τον Θεό. Με την ίδια λογική, ούτε το χρήμα είναι κακό, ούτε το φαγητό, ούτε οι νόμιμες γυναίκες, ούτε το ποτό. Τίποτα δεν είναι κακό. Ο εμπαθής λογισμός είναι το πρόβλημα. Αν μπορείς να τα απολαύσεις όλα χωρίς εμπάθεια, με τη φυσική τους χρήση, απόλαυσέ τα. Αν όμως δεν μπορείς, και φτάνεις στην παρά-φύσιν χρήση των όντων, τότε υπάρχει πρόβλημα. Θα βλαφτείς ο ίδιος δηλαδή. Γιαυτό κόβουμε όσα μπορούμε από τις ανέσεις, για να καταφέρουμε να υπερνικήσουμε τον εμπαθή λογισμό. Όσο περισσότερα κόβεις, τόσο περισσότερο κατανοείς ότι είμαστε περισσότερο ψυχή και λιγότερο σώμα. Επίσης έτσι, συνειδητοποιείς την αξία και του λίγου και του απλού. Καί ευχαριστείς που έχεις έστω και αυτό. Ενώ αν τα έχεις όλα, δεν τα εκτιμάς.



14. Χτίζετε οι ίδιοι τα σπίτια σας…; Γιατί αυτό λογικά απαιτεί γνώση ειδική.



Ο μοναχός, και ειδικά ο ερημίτης, είναι αναγκασμένος να μάθει να κάνει πολλά πράγματα που στον κόσμο δεν θα έκανε, γιατί εκεί με μια τηλ. κλήση έρχεται ο ειδικός. Όταν πρόκειται να χτίσουμε, καλούμε όλους τους γείτονες, δηλ. από όλους τους γείτονες τους νέους και δυνατούς και εμπείρους στο χτίσιμο. Αυτό λέγεται στην τοπική Αγιορείτικη διάλεκτο «παγκοινιά», δηλ. όλο το κοινό. Π.χ. έχουμε παγκοινιά αύριο στού παπά Λευτέρη, κτίζει αποθήκη για ξύλα. Από τον ένα στον άλλο μεταδίδεται η τεχνογνωσία. Υπάρχουν όμως και πολλοί Άλβανοί εργάτες στο Άγιο Όρος, για όσους διαθέτουν χρήματα.



15. Τι σημαίνουν οι όροι Καυσοκαλύβια, Κατουνάκια και φρικαλέα Καρούλια;



Καυσοκαλύβια ή Σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Ονομάστηκε έτσι από τον Όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη, ο οποίος έζησε στην περιοχή τον 13ο αι. (αν δεν κάνω λάθος) σχεδόν σαν αγρίμι. Μόλις αποκτούσε λίγη φήμη και τον ενοχλούσαν οι επισκέπτες από τη συνεχή ενασχόλησή του στη Θεωρία του Θεού, έκαιγε το καλύβι του και πήγαινε σε άλλο τόπο να φτιάξει άλλο. Φυσικά αυτό που λέμε σήμερα Καλύβι θα εθεωρείτο παλάτι από τον Άγιο Μάξιμο.

Κατουνάκια: Δεν έχουν Κυριακό. Ερημητήρια σκόρπια πάνω στο βραχώδες τοπίο. Ο πλησιέστερος γείτονας απέχει 15 λεπτά πεζοπορία. Λέγεται ότι το όνομα προήλθε από τους Θηβαίτες μοναχούς της Αιγύπτου. Αυτοί επεσκέφθησαν τον τόπο πολύ πριν τον οργανωμένο μοναχισμό στην Αθωνική χερσόνησο, αλλά δεν ηθέλησαν να ακολουθήσουν το τοπικό τυπικό που έγκειται στην μονοφαγία, ή αλλιώς ενάτη, δηλ. τη λήψη τροφής άπαξ της ημέρας, 3 ώρες πριν τη δύση του ηλίου, και ηκολούθουν το δικό τους τυπικό, δηλ. το τριάρι, τροφή κάθε 3 ημέρες. Οι ντόπιοι τους προειδοποίησαν ότι το κλίμα εδώ είναι βαρύ και υγρό, όχι σαν της Αιγύπτου. Αυτοί δεν ήκουσαν, με συνέπεια να αφήσουν τα κατούνια τους, δηλ. τις αποσκευές ή τα κόκκαλα στην έρημο.

Τα Καρούλια είναι η δυσπρόσιτη περιοχή πάνω από τη θάλασσα και κάτω από τα Κατουνάκια. Πήραν αυτό το όνομα από τα καρούλια που είχαν κατασκευάσει οι ασκητές για να κατεβάζουν το καλάθι με τα εργόχειρά τους στη θάλασσα, όπου οι ναύτες τα αντήλλασαν με παξιμάδια και άλλα αγαθά. Σήμερα έχουν αντικατασταθεί με ράουλα και βίντσια με τα οποία περνούν οι Καρουλιώτες τα αγαθά τους από τα Εξωτερικά Καρούλια στα Εσωτερικά. Η πρόσβαση στα Εσωτερικά γίνεται μόνο από ένα πέρασμα, όχι μονοπάτι, όπου απαιτείται αναρρίχηση σε 2-3 σημεία, και υπάρχουν μόνιμα εγκατεστημένες αλυσίδες για να πιάνονται. Γιά κάποιον που δεν έχει συνηθίσει τα ύψη, του κόβεται η ανάσα, νιώθει φρίκη, εξ ου και Φρικτά ή φρικαλέα.



16. Κάποιος μοναχός που έχει ενδιαφέροντα-χόμπι πριν μονάσει μπορεί να τα ασκήσει όταν γίνει μοναχός; Γιατί φανταζόμαστε θα του λείπουν τα αγαπημένα του ενδιαφέροντα.



Υπάρχουν έξεις και συνήθειες πολύ ισχυρότερες από τα χόμπι τα οποία έχει αφήσει ο μονάζων. Σκεφτείτε ότι αφήνει πίσω του γονείς, αδέλφια, συγγενείς, απολαύσεις, ηδονές. Στο χόμπι θα κολλήσουμε; Η εργασία για την τελειότητα είναι full time job. Πάντως υπάρχουν και ανθρώπινες στιγμές, στιγμές ξεκούρασης: ένα δεντράκι, μία βόλτα στο δάσος, ένα ψάρεμα στη θάλασσα. Αλλά πάλι ο εκπαιδευμένος νούς πρέπει να γυρίζει στον στόχο του. Μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο αισθάνεται πιο όμορφα όταν είναι κοντά στον Θεό παρά όταν "διασκεδάζει". (που σημαίνει σκορπίζω, από το σκεδάννυμι).

Λέγεται ότι επεσκέφθη ένας κυνηγός τον Αββά Αντώνιο τον Μέγα (4ος αι. μ.Χ.) και τον βρήκε να παίζει με τους μαθητάς του με μια πέρδικα. Ο Αββάς (=πατήρ στα εβραικά) κατάλαβε ότι σκανδαλίστηκε και του είπε:

«Τέντωσε το τόξο σου.» Αυτός το τέντωσε.

«Τέντωσέ το περισσότερο.» Το τέντωσε περισσότερο εκείνος.

«Ακόμη περισσότερο.» Τότε ο κυνηγός απεκρίθη:

«Δεν πάει άλλο, θα σπάσει».

«Το ίδιο και ο άνθρωπος», απήντησε ο διακριτικός Όσιος.



17. Μιλήστε μας για την καθημερινότητά σας, πως είναι η ζωή ενός μοναχού. Κάποιος θα φανταζόταν ότι μετά από κάποια στιγμή επέρχεται κάποιου είδους ανίας αν κάνει κανείς τα ίδια πράγματα. Αυτό μοιραία δεν συμβαίνει;



Μετά από κάποια χρόνια μοναστικής ζωής, νομίζω ότι το ίδιο σκεφτόμαστε εμείς για τον κόσμο. Τόσα χρόνια κάνετε τα ίδια: κάθε μέρα δουλειά, μπάλα, ψώνια, κινηματογράφος, θέατρο, διασκέδαση. Ο έσω άνθρωπος που αλλάζει; Ενώ ο μοναχός αλλάζει τον εαυτό του (ή μάλλον πρέπει). Δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήτο στον κόσμο. Αγώνας συνεχής, τώρα να κόψω τον θυμό μου, τώρα την πολυλογία κ.ο.κ. Δεν βλέπω ανία. Προσωπικά θα ήθελα η μέρα να έχει 40 ώρες.

Γιά να είμεθα δίκαιοι όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι όπως υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που αισθάνονται άνια ή πλήξη με τη ζωή τους, μπορεί να υπάρχουν και μοναχοί. Καί αυτό είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να υπερνικήσεις, ένας αγώνας που πρέπει να δώσεις. Είτε είσαι μοναχός, είτε κοσμικός.

Η καθημερινότητα τώρα. Υπάρχουν μικροδιαφορές στο πρόγραμμα, και από κελλί σε κελλί, και από εποχή σε εποχή, με πολλές εξαιρέσεις λόγω εορτών, αλλά ένα τυπικό πρόγραμμα είναι ως εξής: Στη Δύση του ηλίου διαβάζομε το Απόδειπνο. Μετά αποσυρόμεθα για ανάγνωση και προσευχή. 3-4 ώρες ύπνου και μετά έγερση στο μέσο της νυκτός για την καθημερινή ακολουθία. (Κάθε μέρα μπορεί να «λες» τα ίδια πράγματα, αλλά να νιώθεις άλλα συναισθήματα). Μετά την ακολουθία ανάπαυση 1-2 ώρες και μετά μελέτη 1 ώρα και κατόπιν εργασία. Το μεσημέρι προσευχή, Εσπερινός, φαγητό.Το απόγευμα άλλες εργασίες, ατομικές κλπ. διακονήματα. Φαίνεται κουραστικό αλλά ζούμε περισσότερο μέσα μας, διανοητικά. Ο άνθρωπος έχει δυνατότητες που ούτε τις φαντάζονται οι περισσότεροι. Μπορεί να ανταπεξέλθει υπό απίστευτες συνθήκες.



18. Αν αποφάσιζε κανείς να μονάσει, ποιές συνήθειες των μοναχών θα έπρεπε να γνωρίζει;



Δεν υπάρχει στάνταρ. Άλλοι νηστεύουν πολύ, άλλοι δεν κοιμούνται πολύ, άλλοι διαβάζουν πολύ, άλλοι κάνουν περισσότερο νοερά προσευχή. Άλλοι υποφέρουν στην πολύ ζέστη, άλλοι έχουν κλιματισμό. Άλλοι δουλεύουν χειρωνακτικά, άλλοι καθόλου. Άλλοι δεν πλένονται για άσκηση. Πάντως όλοι εκτός από μερικούς αρρώστους, δεν τρώνε κρέας. Επίσης ο υποτακτικός μοναχός δεν έχει χρήματα. Ο,τι χρειάζεται του το παρέχει το Κοινόβιο. Είναι απαλλαγμένος από αυτή τη φροντίδα.



19. Ποιά είναι η σχέση του μοναχού με το φαγητό; Καλλιεργείτε; Τι τρώτε;



Πάλι δεν υπάρχει μία απάντηση. Άλλοι περιποιούνται πολύ το φαγητό, άλλοι μαγειρεύουν τελείως απλά, σαν νοσοκομείο. Μερικοί κάνουν την άσκηση της απυρίας, δηλ. τρώνε μόνο ωμά, κυρίως ξηρούς καρπούς. Οι περισσότεροι πάντως καλλιεργούν τουλάχιστον τα καλοκαιρινά ζαρζαβατικά. Άλλοι καλλιεργούν και περισσότερα, όπως πατάτες, καλαμπόκι. Μερικοί μαζεύουν άγρια κάστανα, που είναι άφθονα στο Άγιο Όρος. Ορισμένοι ψαρεύουν. Εκείνο που διαφέρει πολύ από τον κόσμο είναι η τάξη με την οποία τρώμε. Οι περισσότεροι τρώνε μόνο 2 φορές τη μέρα και τίποτα πέρα από αυτό. Ούτε μπουκιά. Οπότε το στομάχι έχει μπεί σε ρυθμό και χωνεύει πλήρως την τροφή. Δεν το βομβαρδίζουμε συνεχώς με τσίπς, σοκολάτες κλπ ανθυγιεινά προιόντα. Συνήθως Δευτέρα Τετάρτη και Παρασκευή τρώμε μόνο 1 φορά, και φαγητά χωρίς λάδι, πολύ φτωχά σε θερμίδες. Γιά τις 4 νηστείες του έτους είναι γνωστά.



20. Είναι εύκολο κανείς εκεί να έχει πρόσβαση σε νερό να πίνει ή να πλένεται για παράδειγμα;



Σήμερα μπορώ να πω ότι το 95% των οικημάτων έχει πρόσβαση σε νερό άφθονο. Δηλ. όλοι έχουν στέρνες, από 1-2 κυβικών μέτρων μέχρι 200m3. Από τις πηγές πάνω στο βουνό έχουμε τραβήξει λάστιχα (παλαιότερα σωλήνες σιδερένιες) 5-6 χιλιομέτρων και τροφοδοτούνται οι στέρνες. Το περίεργο είναι ότι δεν βάζουμε κανένα χημικό στο νερό, και ενώ οι περισσότερες στέρνες γεμίζουν 1 φορά το μήνα, ακόμα και μία φορά στους 4 μήνες, δεν αρρωσταίνουμε από το στάσιμο νερό. Γιατί άραγε; Ή μάλλον γιατί στις πόλεις βάζουν τόσο χλώριο, ενώ υπάρχει και μεγαλυτέρα κατανάλωση νερού, οπότε μικρότερος χρόνος παραμονής του στις στέρνες;



21. Ο μοναχός προσεύχεται, νηστεύει, καθαρίζει τους λογισμούς του, μιλήστε μας για αυτό. Τι σημαίνει για έναν μοναχό αυτή η καθημερινή διαδικασία που ακολουθείται - σαν τελετουργικό κάποιος θα έλεγε καθημερινά;



Είναι πράγματι ένα τελετουργικό, που μπαίνει στη ζωή σου, και αισθάνεσαι ότι κάτι λείπει αν δεν το κάνεις. Η δύναμη της συνηθείας θα μου πείτε. Ίσως. Εγώ πάντως επιμένω στα αποτελέσματα. Ο μοναχός ξέρει πως είναι η ζωή χωρίς νηστεία, και ξέρει πως είναι και με νηστεία. Η νηστεία καθαρίζει το νού, σκέφτεσαι πιο λεπτά. Επίσης ξέρει πως είναι ο άνθρωπος χωρίς πίστη, χωρίς Θεό, και πως είναι με Θεό. Οι επικριτές σχολιάζουν κάτι που δεν έχουν δοκιμάσει όμως.

Όσο περισσότερο ασχολείσαι με την κάθαρση των λογισμών τόσο περισσότερο οξύνονται τα πνευματικά σου αισθητήρια. Ακριβώς όπως ένας με καταρράκτη στα μάτια δεν βλέπει παρά μόνο σκιές, και αυτές μόνο από τα μεγαλύτερα αντικείμενα, ενώ ένας με οξυτάτη όραση βλέπει ακόμη και τα κουνούπια, και τον ενοχλούν. Παράδειγμα στον πνευματικό τομέα: πολλοί κοσμικοί λένε, «εγώ είμαι καλός άνθρωπος, δεν σκότωσα κανέναν». Αν οξυνθούν τα πνεύμ. αισθητήρια θα θεωρείς αμαρτία, λάθος, όχι μόνο το να σκοτώσεις, αλλά και να χτυπήσεις, ή να λυπήσεις κάποιον συνάνθρωπο. Αργότερα θα θεωρείς αμαρτία ακόμα και να σκεφτείς κακό για κάποιον αδελφό. Μήπως και ο φόνος από μία σκέψη δεν ξεκινάει;



22. Όλες οι μέρες είναι ίδιες για ένα μοναχό;



Κάθε μέρα είναι τελείως διαφορετική από απόψεως ακολουθιών. Επτά διαφορετικές ακολουθίες για κάθε μέρα της εβδομάδος, οκτώ διαφορετικές εβδομάδες για κάθε ήχο, κάθε μέρα εορτάζει άλλος άγιος, περίοδοι νηστειών με τεράστιες αλλαγές στο πρόγραμμα. Υπάρχουν και μερικές αργίες, εκτός της Κυριακής, που δεν δουλεύουμε. Έχομε τότε περισσότερο χρόνο για ανάγνωση, προσευχή, ίσως και κάποιο «χόμπι» όπως το θέσατε. Εκείνο που ξεχωρίζει επίσης την κάθε μέρα είναι αν έχει «ενάτη», που σημαίνει ότι πρέπει να «σφίγξεις τα δόντια», γιατί δεν θα φας τίποτα, σχεδόν όλη τη μέρα! Προφανώς ξεχωρίζουν οι μέρες. Γιά να ανταποδώσω λίγο, με καλό σκοπό βέβαια, μήπως στον κόσμο οι μέρες είναι ίδιες; Μήπως το μόνο που διαφέρει είναι τι θα δούμε στην τηλεόραση; Γιά μερικούς ίσως.



23. Με τι πόρους ζείτε;



Ο μοναχός δεν έχει πολλές απαιτήσεις και πολλά έξοδα. Τα υλικά αγαθά είναι βέβαια ακριβότερα στο Άγιον Όρος εξαιτίας των ακριβών μεταφορικών με το πλοίο, αλλά επειδή έχουμε κόψει πολλές ανέσεις μας αρκούν 5-6 ώρες εργασίας 5-6 μέρες τη βδομάδα. Με τα λεφτά από τα εργόχειρα που κάνουμε συντηρούμεθα, αλλά επίσης, επειδή δεν είναι καλό για έναν μοναχό να έχει την ελπίδα του στο κομπόδεμά του, καλό είναι το πλεόνασμα να δίδεται σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Επίσης πολλοί μοναχοί ασκούν την αρετή της φιλοξενίας. Αλλά από αυτήν την δραστηριότητα τα κέρδη είναι και πνευματικά και υλικά: μερικοί φιλοξενούμενοι στέλνουν αργότερα από ευχαριστία μερικά προιόντα και τρόφιμα, τα οποία μπαίνουν πάλι στην υπηρεσία της φιλοξενίας.



24. Ο άνθρωπος είναι ύλη και πνεύμα. Γιατί με το να γίνει κανείς μοναχός πρέπει να παραμερίσει την ύλη και να ζήσει με πνευματικότητα; Τι σημαίνει πρακτικά αυτό;



Θα παρομοιάσω τη σχέση του πνεύματος με το σώμα, όπως είναι η σχέση του σώματος με το ρούχο. Αν χτυπήσει κάποιος νομίζω ότι πρέπει να προσέξει το τραύμα στο σώμα του και όχι στο ρούχο. Από αυτό δεν πρέπει να εννοηθεί ότι το σώμα είναι κακό και πρέπει να το καταστρέψομε. (Αυτή ήτο η αίρεσις των Νικολαιτών, του 1ου αι. μ.Χ.). Απλά σημαίνει ότι αποδίδουμε την πρέπουσα προσοχή στο σώμα και την πρέπουσα στην ψυχή. Τίποτα παρά-φύσιν δηλαδή.



25. Ποιός είναι ο ρόλος της ψυχής σε όλο αυτό;



Η ψυχή είναι η κυρία και το σώμα ο δούλος. Καί «ίνα μη νικήσει το κρείττον το μείζον» πρέπει να ταλαιπωρούμε λίγο το σώμα, όταν είναι υγιές, για να «θυμάται» ποιός κάνει κουμάντο…



26. Ο άνθρωπος έχει ανάγκες έμφυτες όπως λέμε. Γιατί θα πρέπει τις ίδιες του τις ανάγκες να τις παραμερίσει-καταπιέσει όταν γίνει μοναχός; Τι κερδίζει με αυτό και τι χάνει, αν χάνει κάτι;



Στο κατά Ματθ. Κεφ. 19, ρωτάνε οι Μαθητές τον Ιησού πότε μπορεί να διαζευχθεί κάποιος. Ο Ιησούς, αντίθετα με τον Μωσαικό Νόμο, τους λέει ότι αυτό γίνεται μόνο σε περίπτωση απιστίας, ανεξαρτήτως φύλου. Αυτοί, συνηθισμένοι να υπερέχει ο άνδρας, λένε «τότε δεν συμφέρει να παντρευτείς». Καί ο Ιησούς απαντά «Δεν μπορούν να δεχθούν όλοι τον λόγο αυτόν, αλλά όσοι τους έχει δοθεί (να τον δεχθούν)». Αυτές οι ανάγκες που αναφέρετε είναι σωματικές. Αν κατανοήσει κανείς ότι ο κυρίως άνθρωπος είναι η ψυχή, τότε προσανατολίζεται στο να υπηρετεί τις ανάγκες τις ψυχής πρώτα και κατόπιν του σώματος. Όποιος βέβαια δεν θέλει να το δεχθεί, και πιστεύει ότι ο άνθρωπος είναι μόνο ύλη, ένα σκέτο ζώο, δεν έχει καμμιά δουλειά με την πνευματικότητα που συζητούμε.

Είναι προφανές ότι όλη η ενέργεια του ανθρώπου που δεν σπαταλάται στην εξυπηρέτηση αυτών των αναγκών, είναι ελεύθερη να ξοδευτεί εποικοδομητικά. Τα θετικά τα αναφέραμε πολλές φορές. Αρνητικά; Τίποτα ουσιαστικό. Μόνο ψευδαισθήσεις χάνεις. Όλα τα αφήνεις στον τάφο, εκτός από τα έργα σου, δηλ. την κατάσταση που έχει φτάσει η ψυχή σου.



27. Το να γίνει μια κοπέλα μοναχή, δηλαδή να μην κάνει οικογένεια και παιδιά δεν έρχεται σε αντίθεση με την ίδια της τη φύση; Η φύση του ανθρώπου με τον Θεό δεν πρέπει να συμπορεύονται; Ποιά είναι η γνώμη σας;



Γιά τον Χριστό δεν διαφέρουν τα 2 φύλα. «(Γαλ. 3:28) ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ• πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού» . Όμως «Ου χωρούσι πάντες». Μιλάμε για ένα ποσοστό 4 τοις χιλίοις στην Ελλάδα (ανεξαρτήτως φύλου, γιατί και οι άνδρες θέλουν οικογένεια και παιδιά), ενώ την ίδια ώρα γίνονται τόσες εκτρώσεις (κάπου άκουσα ότι η δεύτερη έκτρωση καθιστά την πιθανότητα στείρωσης της γυναικός πολύ μεγάλη. Δεν επιμένω.), τόσοι δεν κάνουν παιδιά λόγω «καριέρας» κ.ο.κ., τόσα παιδιά πεθαίνουν από ναρκωτικά και άλλοι τόσοι από αυτοκινητιστικά. Το 4‰ μας πείραξε τώρα; Θα σβήσει το έθνος;

Ο Μοναχισμός είναι μια υπέρβαση της φύσης. Όποιος θέλει τον ακολουθεί. Δεν είναι αντίθεση στη φύση. Άλλο αντίθεση, άλλο υπέρβασις. Να θέσω ένα παράδειγμα. Είναι αξιέπαινο να ανεβείς στο Έβερεστ. Είναι ακόμη πιο αξιέπαινο να το καταφέρεις χωρίς οξυγόνο. Αν κάποιος έχει και αναπηρία και το καταφέρει είναι ακόμη πιο αξιέπαινος. Οι μοναχοί είναι στην κατηγορία αυτή: Σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού «ευνούχισαν εαυτούς διά την βασιλείαν των ουρανών. ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω.» (Ματθ. 19,12)

Τέλος να τονίσω ότι δεν πρέπει να περιλαμβάνουμε ο,τι θέλουμε στην λέξη «φύση». Ας μην τη συγχέουμε με τη λέξη «συνήθεια», που μπορεί να περιλαμβάνει και αφύσικες ενέργειες. Ας συγκρινόμαστε τουλάχιστον με τα άγρια ζώα, γιατί ο άνθρωπος πολλές φορές πηγαίνει χαμηλότερα.



28. Ο Ορθόδοξος χριστιανισμός μιλά για αντρόγυνο, για γάμο, «η δε γυνή να φοβήται τον άντρα» και για τεκνοποίηση, ο μοναχισμός σε αυτό δεν έρχεται σε πλήρη αντίθεση;



Θα πω κάτι άσχετο με τη συνέντευξη αλλά επειδή το έφερε η συζήτησις. Μία παράγραφο πριν το αναφερόμενο σημείο λέγει ότι ο ανήρ πρέπει να δίνει τη ζωή του για τη γυναίκα του, όπως ο Χριστός για την Εκκλησία, αλλά αυτό δεν το λένε οι φεμινίστριες, παίρνουν μόνο το κομμάτι που τις ενδιαφέρει για να αποδείξουν λάθος την Αγία Γραφή. Τέλος πάντων.

Λοιπόν καλά και άγια είναι αυτά που αναφέρετε, ο γάμος είναι μυστήριο ευλογημένο, «(Εβρ. 13:4 ) Τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος• πόρνους δε και μοιχούς κρινεί ο Θεός.», αλλά υπάρχει και άλλος δρόμος για τη σωτηρία. Γιά όσους θέλουν. Ελευθερία βουλήσεως έχει δώσει ο Θεός. Καί οι δύο δρόμοι στοχεύουν στη βελτίωση του ανθρώπου, στον αλτρουισμό, στην αυτοθυσία (τι περνά μια μάνα όταν αρρωστήσει το παιδί της), στην τελεία αγάπη. Αλλά, πως να το κάνουμε, ο μοναχισμός είναι ανώτερος. Στο γάμο πρέπει να αγαπήσεις τον/τη σύζυγο και τα παιδιά, πράγμα τελείως φυσικό, και τα ζώα το κάνουν. Στο μοναχισμό πρέπει να αγαπήσεις όλους, και μάλιστα χωρίς αντάλλαγμα. Ας μην επεκταθώ. Είναι αυτονόητο νομίζω.

Όσο για την τεκνοποίηση ας μην ξεχνούμε ότι το «ευ είναι» είναι ανώτερο από το απλώς «είναι». Πόσα παιδιά παραστρατημένα δεν έχουν βοηθηθεί από κάποιο μοναστήρι; Πόσα παιδιά εβάδιζαν στο λευκό θάνατο και εσώθησαν με τη βοήθεια ενός μοναχού, από μια συζήτηση; (Καί μια παραμονή στο μοναστήρι για αρκετούς μήνες βεβαίως). Ποιός είναι ο πραγματικός πατέρας αυτού του παιδιού; Ο φυσικός το άφησε και βάδισε στον θάνατο. Ο ξένος, ο μοναχός, έχασε τον χρόνο του, την «ησυχία του», έκανε έξοδα, για να το γλυτώσει από τον θάνατο, ψυχικό και σωματικό. Ποιός είναι ο πατήρ του;



29. Η μοναξιά, η απομάκρυνση από αγαπημένα πρόσωπα, το μοίρασμα - δεν έχει ανάγκη ένας μοναχός ως άνθρωπος να επιθυμήσει τα παραπάνω; Νιώθει ευτυχία μακριά από αγαπημένα του πρόσωπα; Ένας μοναχός δεν έχει ανθρώπινες κατά βάση, τέτοιου τύπου, αδυναμίες / ανάγκες;



Ο στόχος του μοναχού είναι η αιώνια αλήθεια και όχι η πρόσκαιρη ευτυχία. Αν μια ευτυχία με απομακρύνει από την αιώνια Αλήθεια, τον Θεό, την κόβω. Έρχεται μια σκέψη. Γιά παράδειγμα «Τι να κάνουν οι δικοί μου τώρα; Μήπως δυσκολεύονται χωρίς εμένα;» Αμέσως πρέπει να πάρεις στάση «παρατηρητή», και να δείς από ψηλά τον εαυτό σου απέναντι σ’ αυτήν τη σκέψη. Πού με οδηγεί αυτή η σκέψη; Πίσω στον κόσμο. Αντίσταση λοιπόν. Απαντάς στη σκέψη: «Οι δικοί μου είναι στα χέρια του Θεού. Αυτός ξέρει το συμφέρον τους.» Τελείωσε. Οι αδυναμίες έρχονται αλλά πρέπει να τις ξεπερνάς.



30. Η οικογένεια ενός μοναχού δεν λαμβάνει ένα δυνατό χτύπημα που δύσκολα ξεπερνιέται, με την έννοια ότι οι γονείς έχουν τα κλασικά όνειρα για τα παιδιά τους και όχι τον μοναχισμό συνήθως. Αυτό πως μπορεί κανείς που παίρνει μια τέτοια απόφαση να το εκλογικεύσει και να το αποδεχτεί με την έννοια ότι οι γονείς έχουν τα κλασικά όνειρα για τα παιδιά τους και όχι τον μοναχισμό συνήθως. Αυτό πως μπορεί κανείς που παίρνει μια τέτοια απόφαση να το εκλογικεύσει και να το αποδεχτεί με την έννοια ότι δεν θέλει να πληγώνει κανέναν. Οι γονείς θεωρείται ότι είναι στενόμυαλοι έχοντας την ιδιότητα του «γονέα»;



Εξαρτάται από τον γονέα. Νομίζω ότι οι Έλληνες γονείς είναι πολύ πιο «στενόμυαλοι» σε σχέση με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, με την έννοια ότι θέλουν σώνει και καλά να περάσουν στα παιδιά τους τον δικό τους τρόπο σκέψης, τα δικά τους όνειρα. Πού είναι η ελευθερία; Το πιο σωστό θα ήταν ο γονεύς να διδάξει στα παιδιά του αυτό που θεωρεί σωστό, ή καλύτερα τον τρόπο διακρίσεως σωστού / λάθους και να τα αφήνει να παίρνουν τις αποφάσεις τους. Δεν θέλω να πληγώνω κανέναν, αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω κάποιον που πληγώνεται μόνος του. Είμαι ελεύθερος να κάνω αυτό που θέλω με τη ζωή μου.



31. Θεωρείτε ότι κάποιος θα μπορούσε να μονάσει λόγω της κρίσης ή λόγω κατάθλιψης και όχι γιατί πραγματικά θα ήθελε να μονάσει;



Θα μπορούσε, αλλά θα ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του. Ο μοναχισμός είναι ο δυσκολότερος δρόμος προς την τελειότητα. Δεν συγκρίνεται με κρίσεις και τετριμμένα προβλήματα. Δηλ. θα έφευγαν από μια δυσκολία για να πάνε σε 10πλάσια. Είναι κάλεσμα, δεν θέλουν / μπορούν όλοι.

Πάντως υπήρξαν και περιπτώσεις όπου ο άνθρωπος πήγε από λάθος λόγο στο Μοναστήρι, αλλά στην πορεία βρήκε το δρόμο του. Άλλοι γυρίζουν πίσω, όπως είπαμε.



32. Το διαδίκτυο - το παράθυρο του κόσμου - το χρησιμοποιείτε για να μεταφέρετε τα μηνύματα / διδάγματά σας στον έξω κόσμο;



Όπως όλα τα πράγματα, έτσι και το διαδίκτυο δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Η χρήση του είναι αυτή που μπορεί να γίνει καλή ή κακή. Έχω έναν κύκλο ανθρώπων με τους οποίους ανταλλάσσω απόψεις, δεν διδάσκω τίποτα σε κανέναν. Όποιος με ρωτήσει θα του πω τη γνώμη μου, αν τη θέλει. Δεν με ενδιαφέρει να περάσω τη γνώμη μου σε άλλους.



33. Τι θέλουν περισσότερο να μάθουν από εσάς οι απλοί άνθρωποι; Τι σας ρωτάνε όταν σας επισκέπτονται και τι τους απαντάτε εσείς; Θυμάστε κάτι χαρακτηριστικά;



Μακάρι να ήταν απλοί οι άνθρωποι, μακάρι να ήμουν ο ίδιος απλός. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Είναι τόσο ευρεία η γκάμα των επισκεπτών που δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί το τι ρωτούν. Κλασικές ερωτήσεις πάντως: πως έφυγες από τον κόσμο; Είναι δύσκολα εδώ; Τι να κάνω με την κοπέλα μου, έχουμε το τάδε πρόβλημα; Τι γνώμη έχεις για το τάδε βιβλίο; Καί τώρα τελευταία πολύ πολιτική.

Θυμάμαι ένα Κυπριόπουλο που μας είχε επισκεφτεί λόγω ερωτικής απογοήτευσης όπως έλεγε, και ήθελε να φύγει κάπου μακρυά για να σκεφτεί. Ήταν άθεος όπως μου είπε, και κουβαλούσε μαζί του το βιβλίο του Richard Dawkins «Η περί Θεού αυταπάτη». Το ξεφύλλισα μαζί του, γιατί μου το ζήτησε, και συζητήσαμε για πολλές ώρες. Προσευχήθηκα πολύ για αυτόν. Την άλλη χρονιά ξαναήρθε, και όταν πήγα να του αναφέρω κάτι για τον Θεό μου είπε: «Μη μου λες τέτοια. Τώρα είμαι πιστός Χριστιανός.» Δόξα Σοι Κύριε!

Μερικοί μας λένε το γεγονός της ζωής τους που τους έκανε να πιστέψουν.



34. Είναι εμπειρία ζωής κανείς να σας επισκεφθεί; Γιατί κάποιος να έρθει και τι θα πάρει μαζί του φεύγοντας;



Δεν είμαι τόσο υπέρ της απόψεως αυτής. Σημασία έχει να έχεις καλή προαίρεση και θέληση να βρείς την αλήθεια, όσο πικρή κι αν είναι. Τότε μπορείς να ωφεληθείς ακόμα και από έναν «κακό» άνθρωπο, ή από ένα παιδί ας πούμε. Αν κάποιος θέλει να έρθει για πρώτη φορά, νομίζω ότι περισσότερο οφείλεται στην περιέργεια, να δεί μια κοινότητα με ιστορική συνέχεια 1000 και πλέον χρόνων, αρχαία κτίρια Βυζαντινής κληρονομιάς και τέχνης. Οι άλλοι που έρχονται και ξαναέρχονται είναι «δικοί μας», ξέρουν τι κάνουν και γιατί. Τα κέρδη που αποκομίζουν τα γνωρίζουν οι ίδιοι. Αλλά επαναλαμβάνω, είναι η προαίρεσή τους. Όπως η μέλισσα μπορεί να συλλέξει γύρη και από τα αγκάθια. Γιατί και εδώ δεν είναι όλοι άνθη. Είμαστε και αγκάθια…



35. Έχει κατηγορηθεί η εκκλησία ότι έχει τεράστια περιουσία και δεν προσφέρει στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, κρατά τα «υλικά πλούτη» της για εκείνη. Λένε ότι τα συσσίτια και η φιλανθρωπία με την έννοια αυτή δεν βοηθά πραγματικά τον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη και πολλοί ιερείς συμφωνούν με αυτό. Ποιά είναι η άποψή σας. Ποιός θα πρέπει να είναι ο πραγματικός ρόλος της Εκκλησίας και των ιερέων. Θα πρέπει κάτι να αλλάξει δεδομένων και των συνθηκών;



Σίγουρα η εκκλησία έχει μεγάλη περιουσία. Εξάλλου είναι ένας θεσμός 2.000 ετών. Το ζήτημα όμως είναι να προσέχουμε από που παίρνουμε τις πληροφορίες μας, και τι σκοπό εξυπηρετούν αυτοί που τις μεταδίδουν. Είναι πολύ λεπτό ζήτημα. Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω τις υπερβολές των ταγών της εκκλησίας. Είμαι εναντίον τους. Απλά θα πω ότι όσο πέφτει το πνευματικό επίπεδό των ανθρώπων γενικά, και γινόμαστε περισσότερο υλιστές, όπως σήμερα, τόσο θα πέφτει και το γενικό επίπεδό των ταγών, ακριβώς γιατί βγαίνουν και αυτοί μέσα από αυτήν την κοινωνία.

Ας εξετάσουμε την υπόθεση «Βατοπέδι». Οι τηλεοράσεις είχαν στρατευθεί για να ρίξουν την κυβέρνηση Καραμανλή, λόγω της φιλορωσσικής πολιτικής. Έτσι διετάχθησαν όλοι να κατηγορούν Εφραίμ, Βατοπέδι, Εκκλησία. Αποτέλεσμα; Ο Εφραίμ στη φυλακή, ενώ άλλοι πολιτικοί να μένουν ελεύθεροι, άνθρωποι με πολύ μεγάλη διαφθορά. Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμεθα μόνοι μας, να μην περιμένουμε από τα ΜΜΕ να μας λένε τι να σκεφτούμε. Ας αναλογιστούμε τι είναι η Ι.Μ. Βατοπεδίου, πόσα στόματα έχει να θρέψει, τι έργα έχει να επιτελέσει και βλέπουμε.

Το θέμα δεν είναι να αλλάξει η Εκκλησία και να δίνει μια σούπα παραπάνω στον κόσμο. Με ελεημοσύνες θα ζεί το κράτος; Το θέμα είναι να αλλάξουμε εμείς, όλοι οι άνθρωποι και να φτιάξουμε επιτέλους αυτόν τον τόπο. Να εκμεταλλευτούμε το υπέδαφός μας, τον ήλιο, να γίνουμε κάποια στιγμή Κράτος. Καί μάλλον πρέπει να ξεκινήσομε από την εγκατάσταση μιάς σωστής Κυβέρνησης. Σε αυτόν τον τομέα μπορεί να βοηθήσει η Εκκλησία, μέσω της ενοποίησης του λαού, υπό την ιδιότητα του Έλληνα-Χριστιανού, για να μην αναλωνώμεθα σε άσκοπες εμφύλιες διενέξεις και διαχωρισμούς. Ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ήτο ικανός ηγέτης, και κατάφερε να ενοποιήση αρκετά τους Έλληνες, έφερε τη νεολαία στην Εκκλησία. Ίσως να ενοχλούσε κάποιους…



36. Τι σημαίνει φιλανθρωπία; Πολλές φορές κάνοντας φιλανθρωπία αναγκάζουμε τον συνάνθρωπό μας που βρίσκεται στην ανάγκη να χάνει λίγο από την αξιοπρέπειά του. Φιλανθρωπία ή ίση αντιμετώπιση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο;



Η φιλανθρωπία υπό το ευαγγελικό πρίσμα είναι «(Ματθ. 6:3) σού δε ποιούντος ελεημοσύνην μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου». Όχι μόνο δεν πρέπει να χάνει την αξιοπρέπειά του ο αναξιοπαθών, αλλά αν γίνεται να μην γνωρίσει καν από ποιόν ηυεργετήθη. Παράδειγμα ο Άγιος Νικόλαος Μύρων Λυκίας πήγαινε κρυφά τη νύχτα και πέταγε ένα πουγκί με νομίσματα σε κάποιον που είχε ανάγκη και έφευγε κρυφά. Την 3η φορά τον επίασε ο ευεργετούμενος!

Εξάλλου φιλανθρωπία δεν είναι μόνο το να δίνουμε κάτι υλικό. Είναι και η αφιέρωση του πολυτίμου χρόνου μας σε κάποιον που έχει ανάγκη. Είναι και ένας καλός λόγος που στηρίζει έναν σε δύσκολη θέση. Κυρίως είναι ο σωματικός κόπος προς ανακούφιση ενός ασθενούς, ενός φυλακισμένου κλπ. Είναι ένα χαμόγελο. Είναι η Αγάπη. Πάντα πρέπει να γίνεται κρυφά, γιατί αλλιώς εισβάλλει η οίηση και χάνεται η πνευματική ωφέλεια.



37. Έχουμε ακούσει πολλά περιστατικά διαφθοράς και στις εκκλησίες με ιερείς-μητροπολίτες που κλέβουν παγκάρια και δίσκους και χτίζουν βίλες, αλλά και σε μονές ότι συνευρίσκονται ερωτικά μεταξύ τους μοναχοί και μοναχές. Πως τα σχολιάζετε;



Μεταξύ των 12 μαθητών ένας ήτο καιροσκόπος, φιλάργυρος. Μεταξύ των 100 ή 200 επισκόπων να μην υπάρχουν 20,30,50, δεν ξέρω, καιροσκόποι; Δεν είναι απίθανο. Πολλοί βρίσκονται σε αυτές τις υψηλές θέσεις με άλλη «ατζέντα». Δεν θα πω περισσότερα, όμως υπάρχουν.

Τώρα το θέμα της ερωτικής συνεύρεσης είναι προσωπικό τους. Ο Θεός θα τους κρίνει. Γιά την ιστορία όμως, τέτοια έκτροπα γίνονται μόνο όπου υπάρχουν «Μικτά» κοινόβια, δηλ. με μοναχούς και μοναχές, και το μόνο τέτοιο που γνωρίζω είναι στην Ιταλία, και ανήκει στην Φραγκολατινική εκκλησία. Όχι ότι δεν νικούνται κατά καιρούς μοναχοί/ες και «πέφτουν» σε σαρκικές πράξεις, αλλά όχι μέσα σε μοναστήρια. Οι άλλοι θα τους έδιωχναν αμέσως.

38. Ο κόσμος χάνει την εμπιστοσύνη του στους «θεσμούς» και πιστεύει «μόνος» του κλεισμένος σπίτι του. Επικοινωνεί με τον Θεό του, ο οποίος κρύβεται μέσα του βαθιά. Θα ήθελα τη γνώμη σας.

Ο Αγιος Παΐσιος για τα Χριστούγεννα.

Η καρδιά σας να γίνη Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις ευλογίες Του.

Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται».

«Ο Χριστός με τη μεγάλη Του αγάπη και με την μεγάλη Του αγαλλίαση που σκορπάει στις ψυχές των πιστών με όλες τις άγιες γιορτές Του, μας ανασταίνει αληθινά αφού μας ανεβάζει ψηλά πνευματικά. Αρκεί να συμμετέχουμε και να έχουμε όρεξη πνευματική να τις πανηγυρίζουμε πνευματικά· τότε τις γλεντάμε πνευματικά και μεθάμε πνευματικά από το παραδεισένιο κρασί που μας φέρνουν οι Άγιοι και μας κερνούν.

Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα της κάθε αγίας ημέρας και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ ευλάβεια κάθε γιορτή».



«Να μελετάει και να ζει τα θεία γεγονότα συνέχεια. Όταν κανείς μελετάει τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθεί και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθεί. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψέλνονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται.



-Γέροντα, μετά την Αγρυπνία των Χριστουγέννων δεν κοιμόμαστε;

-Χριστούγεννα και να κοιμηθούμε! Η μητέρα μου έλεγε: «Απόψε μόνον οι Εβραίοι κοιμούνται». Βλέπεις, την νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός οι άρχοντες κοιμόνταν βαθιά, και οι ποιμένες «αγραυλούσαν». Φύλαγαν τα πρόβατα την νύχτα παίζοντας την φλογέρα. Κατάλαβες; Οι ποιμένες πού αγρυπνούσαν είδαν τον Χριστό.

-Πώς ήταν Γέροντα, το σπήλαιο;

-Ήταν μία σπηλιά μέσα σε έναν βράχο και είχε μία φάτνη· τίποτε άλλο δεν είχε. Εκεί πήγαινε κανένας φτωχός και άφηνε τα ζώα του. Η Παναγία με τον Ιωσήφ, επειδή όλα τα χάνια ήταν γεμάτα και δεν είχαν πού να μείνουν, κατέληξαν σε αυτό το σπήλαιο. Εκεί ήταν το γαϊδουράκι και το βοϊδάκι, που με τα χνώτα τους ζέσταναν τον Χριστό! «Ἔγνω βοῦς τον κτησάμενον και όνος την φάτνην του κυρίου αὐτοῦ», δεν λέει ο Προφήτης Ησαΐας;

-Σε ένα τροπάριο, Γέροντα, λέει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος βλέποντας τον νεογέννητο Χριστό, «χαίρουσα ὁμοῦ καὶ δακρύουσα» ἀναρωτιόταν:… «Ἐπιδώσω σοι μαζόν, τῷ τὰ σύμπαντα τρέφοντι, ἢ υμνήσω σε, ὡς Υἱὸν καὶ Θεόν μου; ποίαν εὕρω ἐπὶ σοί προσηγορίαν;»

-Αυτά είναι τα μυστήρια του Θεού, η πολύ μεγάλη συγκατάβαση του Θεού, την οποία δεν μπορούμε εμείς να συλλάβουμε!

Γέροντα, πως θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»;

-Για να ζήσουμε αυτά τα θεία γεγονότα, πρέπει ο νους να είναι στα θεία νοήματα. Τότε αλλοιώνεται ὁ άνθρωπος. «Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον», ψάλλουμε. Άμα ο νους μας είναι εκεί, στο «παράδοξον», τότε θα ζήσουμε και το μεγάλο μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού.

Εγώ θα εύχομαι η καρδιά σας να γίνη Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις ευλογίες Του.

Από το βιβλίο: «Περί προσευχής», Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ”

Πηγή

Open to me the doors of repentance, O Giver of Life! ( St. John Maximovitch )

Repentance is expressed by the Greek word, metanoia. In the literal sense, this means a change of mind. In other words, repentance is a change of one's disposition, one's way of thinking; a change of one's inner self. Repentance is a reconsideration of one's views, an alteration of one's life.

How can this come about? In the same way that a dark room into which a man enters is illumined by the rays of the sun. Looking around the room in the dark, he can make out certain things, but there is a great deal he does not see and does not even suspect is there. Many things are perceived quite differently from what they actually are. He has to move carefully, not knowing what obstacles he might encounter. When, however, the room becomes bright, he can see things clearly and move about freely.

The same thing happens in spiritual life.

When we are immersed in sins, and our mind is occupied solely with worldly cares, we do not notice the state of our soul. We are indifferent to who we are inwardly, and we persist along a false path without being aware of it.

But then a ray of God's Light penetrates our soul. And what filth we see in ourselves! How much untruth, how much falsehood! How hideous many of our actions prove to be, which we fancied to be so wonderful. And it becomes clear to us which is the true path.

If we then recognize our spiritual nothingness, our sinfulness, and earnestly desire our amendment - we are near to salvation. From the depths of our soul we shall cry out to God: "Have mercy on me, O God, have mercy according to Thy Great mercy!" "Forgive me and save me!" "Grant me to see my own faults and not to judge my brother!"

As Great Lent begins, let us hasten to forgive each other all hurts and offenses. May we always hear the words of the Gospel for Forgiveness Sunday: If ye forgive men their debts, your heavenly Father will also forgive you; but if ye forgive not men their debts, neither will your Father forgive your debts (Matt. 6:14-15).

St. John Maximovitch

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ - Ι.Μ. Παναγίας της Παρηγορήτισσας

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ - 1993-2013 Ι.Μ. Παναγίας της Παρηγορήτισσας Brownsburg, Quebec 20 Ans de Souvenirs 1993-2013 Monastère Vierge Marie La Consolatrice Brownsburg, Quebec

Όσιος Αγάθωνας ο κτήτορας (14ος αι.) - Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου

 
Ο βίος του οσίου Αγάθωνος σχετίζεται με του οσίου Αθανασίου του Μετεωρίτου. Ο Αγάθων ακολούθησε στο Άγιον Όρος τον εξ΄ Υπάτης Αθανάσιο. Ο Αγάθων επιστρέφει μετά την αναχώρηση του Αθανασίου από το Άγιον Όρος στο παρά την Υπάτη όρος και ιδρύει μονή. Ο όσιος Αθανάσιος αφιερώνει τη μονή του, στα Μετέωρα, στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και στη Θεοτόκο. Το αυτό πράττει και ο Αγάθων.

Μετά την καθίζηση της πρώτης μονής και την ανεύρεση της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου υπό του οσίου, κτίζει νέα, εκεί όπου είναι σήμερα, και οι μαθητές του δίνουν στη μονή το όνομα του κτήτορα και πρώτου ηγουμένου τους Αγάθωνος.

Το 1959 στη νότια πλευρά του ωραίου Καθολικού της μονής, κατόπιν ανασκαφών, βρέθηκε ο τάφος του οσίου Αγάθωνος και τα χαριτόβρυτα τίμια λείψανα του. Η αρχαιότερη εικόνα του οσίου είναι σε τοιχογραφία του 16ου αιώνος, στο παρεκκλήσι της μονής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Ανέκδοτη ασματική ακολουθία του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Αγάθωνος, κτήτορος της εν Φθιώτιδι ομωνύμου μονής, ποιηθείσα εν Αγίω Όρει υπό του αειμνήστου μοναχού Γερασίμου Μικραγιαννανίτου, Υμνογράφου της Μεγάλης του Χρίστου Εκκλησίας, υπάρχει στη μονή.

Η μνήμη του τιμάται στις 7 Αυγούστου.

Πηγή: Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, Άγιοι Αγίου Όρους

Εκδόσεις Μυγδονία Θεσσαλονίκη, 2007

The Lord is love ( Elder Siluan )

The most precious thing on earth is to know God and at least in part understand His will. The soul that has felt God must submit to his will in everything and live before Him in fear and love. In love, because the Lord is love. In fear, because it must be afraid to insult God by some evil thought.


Elder Siluan

Θαυμαστή και ωφέλιμη διήγηση για την απλότητα της καρδιάς.

Διηγήθηκε ένας από τους Αγίους Πατέρες την ακόλουθη ιστορία που άκουσε στην έρημο της Θηβαϊδας. Συνέβηκε κάποτε και πέρασε από την έρημο ένας μεγάλος πνευματικός και στην αρετή περιβόητος. Τότε πολλοί από τους Πατέρες έτρεχαν και εξομολογούντο σ’αυτόν, μεταξύ τους δε πήγε και ένας απλός και άκακος άνθρωπος βοσκός στο επάγγελμα, που δεν ήξερε τι θα πει αμαρτία μόνη του δε επιθυμία ήταν πως να κερδίσει το παράδεισο. Ο πνευματικός τότε του είπε να κρατεί τον ίσιο δρόμο και θα φθάσει στο παράδεισο. Άκακος όπως ήταν ερμήνευσε κατά γράμμα τα λόγια του πνευματικού και περπατώντας τρεις μέρες έφτασε σ’ένα μοναστήρι και στον ηγούμενο τον πόθο του. Από τα λόγια του ο ηγούμενος εννόησε την απλότητα και ακεραιότητα του, τον δέχτηκε στο μοναστήρι και αφού τον έκαμε μοναχό τον έβαλε να «φιλοκαλή» την Εκκλησίαν, δηλαδή τον έκαμε νεωκόρο.
Μια μέρα όταν τον επεσκέφτηκε ο Ηγούμενος και τον νουθετούσε τα αναγκαία για τη σωτηρία του, πήρε και αυτός θάρρος και τον ρώτησε ποιός είναι αυτός που είναι κρεμμασμένος πάνω από το εικονοστάσιο και είναι συνέχεια νηστικός και διψασμένος, μη γνωρίζωντας ότι είναι ο Δεσπότης Χριστός. Αστεϊζόμενος τότε ο Ηγούμενος του είπε πως αυτός ήταν νεωκόρος πρωτύτερα και επειδή αμελούσε το «διακόνημα» του (υπηρεσία) τον ετιμώρησε να κρέμμεται επάνω στο σταυρό. Ο απλός τότε δεν είπε τίποτε, το βράδυ όμως σαν πήρε το φαγητό του, αφού έκλεισε της Εκκλησίας άρχισε να παρακαλεί τον κρεμασμένο να κατεβή να φάνε μαζί. Έβαζε μάλιστα μάρτυρα τον Θεό πως αν δεν κατέβει ούτε αυτός τρώει. Τότε ο πράος και ταπεινός Κύριος αυτός που κάθεται στις καρδιές των πραέων του απάντησε πως φοβάται να κατέβει μήπως το μάθει ο Ηγούμενος και τον τιμωρήσει. Ο απλός όμως και πάλι επέμενε και τότε του φάνηκε πως κατέβηκε και έτρωγαν και συνομιλούσαν μαζί. Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ (ω της πολλής σου φιλανθρωπίας Χριστέ) και ενώ οι άλλοι μοναχοί άκουαν ομιλίες στο ναό, όταν έμπαιναν μέσα έβλεπαν μόνο τον απλό που τους βεβαίωνε πως ήταν μόνος. Τότε έβαλαν ένα μοναχό πολύ αγαπητό στο νεωκόρο ο οποίος κατώρθωσε και έμαθε από τον απλό πως κάθε βράδυ κατεβαίνει ο φαινόμενος κατάδικος και συντρώγουν και του υπόσχεται πως γι’αυτο του το δείπνο, θα τον φιλεύση πλουσιοπάροχα στο σπίτι του πατέρα του. Όταν έμαθε ο ηγούμενός αυτά, κάλεσε τον απλό και αφού τον έπεισε να του πει αυτά που συμβαίνουν , τότε του είπε το επόμενο βράδυ να παρακαλέσει τον φαινόμενο και για τον ηγούμενο και να τον φιλεύση και αυτον στο σπίτι του πατέρα του. Πράγματι ο απλός παρακάλεσε το επόμενο βράδυ για τον ηγούμενο αλλα πήρε απάντηση πως αυτό δεν γίνεται και έτσι να μην τον ενοχλεί γιατί ο ηγούμενος δεν είναι άξιος ούτε για τα ψίχουλα που πέφτουν απ’εκείνο το τραπέζι. Σαν άκουσε το πρωί ο ηγούμενος την απόφαση λυπήθηκε άμετρα, ελπίζοντας όμως στο έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού με κλάματα παρακαλούσε τον απλό να επιμένει και να βιάζει τον αβίαστο να τον δεχθεί και αυτόν στο ουράνιο τραπέζι. Ο απλός συνέχισε να παρακαλεί το επόμενο βράδυ το Δεσπότη Χριστό αλλά ο Κύριος του είπε να μην επιμένει γιατί δεν γίνεται. Τότε η άπλαστη εκείνη ψυχή αποκρίνεται και του λέγει: «καλώς λέγεις ότι δεν είναι άξιος ο Ηγούμενος δια την άνωθεν τράπεζα× αλλά δια το ψωμί όπου μας έθρεφε τόσας ημέρας, όπου αν έλειπεν θα απεθάναμεν από την πείναν, καν δια ταύτην την καλωσύνην του δεν τον δέχεσαι;» Και ο Δεσπότης Χριστός «ας είναι είπε δια την αγάπη σου, και μόνον δια να μη σε λυπήσω, επειδή και τόσην αγάπη και φροντίδα έχεις και μεριμνάς πολύ δια τον πλησίον σου, ειπέ του λοιπόν να διορθωθή καλώς και μετά οκτω ημέρας να έλθητε αμφότεροι εις την ητοιμασμένη χαράν.»
Αφού έμαθε αυτά ο Ηγούμενος χάρηκε, έκαμε την πρέπουσα μετάνοια και αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων, αρρώστησε λίγο και παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό μετά από οκτώ μέρες. Ο δε απλός εκεί που συνομιλούσε κατά τη συνήθεια με τον αγαπημένο του Δεσπότη πέταξε η μακαρία του ψυχή και μετέβησαν και οι δύο σ’εκείνη την ευτυχισμένη και ατελεύτητη ζωή, την οποία είθε και εμείς «χάριτι Θεού» να απολαύσουμε. Αμήν.
Επιμέλεια Ιερομόναχου ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΟΥ

πηγη: http://nefthalim.blogspot.ca/2011/05/blog-post_582.html?m=1

«Γέροντα, τώρα τελευταῖα ὅλο νευριάζω καί θυμώνω μέ τό παραμικρό.»

 
- Γέροντα, τώρα τελευταία όλο νευριάζω και θυμώνω με το παραμικρό.
- Θυμός, οργή, κραυγή έκ τού στόματος υμών μή έξελθέτω! Αυτό το παθαίνεις από τον υπέρμετρο εγωισμό σου. «Οργή ανδρός, δικαιοσύνη Θεού ού κατεργάζεται». Θα πρέπει ν” αντιδράς και να προσπαθείς να συγκρατείς τον εαυτό σου, και να προσεύχεσαι να σού δοθεί ταπείνωσης.

Να παρακαλείς και την Παναγία: «Υπεραγία Θεοτόκε, διά πρεσβειών τού φύλακος αγγέλου μου, τών Αγίων Θεοδώρων και πάντων τών Αγίων, χάρισε μου την ειρήνη τού Υιού σου».

Να παρακαλάς: «Κύριε δώσε μου διπλή την χάριν της επιγνώσεως της ελεεινότητας μου κι αναξιότητας μου, όπως έδωσες διπλή την χάριν τού Προφήτου ’Ηλίου στον Προφήτη Ελισαίο».

Αυτά θα σου συμβαίνουν. Τά επιτρέπει κι ό Θεός, για να δεις τον εγωισμό σου, να ταπεινωθείς. Να δεις την αδυναμία σου.



http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6675-geronta-tora-telefta-a-lo-nevriazo-kai-thymono-me-to-paramikro.html

The Holy Protomartyr Stephen the Archdeacon

The Holy Protomartyr Stephen was a descendant of Jews living abroad, that is outside the borders of the Holy Land and in a Hellenic milieu. Those Jews were called the Hellenians as they were notably influenced by the Greek culture dominant in the Roman empire of those times. After the Holy Spirit descended onto the Apostles, the Church began growing rapidly and it became necessary to take care of the orphans, widows and poor people in general, who were baptized. The Apostles suggested that 7 righteous men be chosen to take care of the needy. Those seven men were ordained deacons (which means helpers, votaries). The Apostles made them to be their immediate assistants. Faithfulness and eloquence made Stephen outstanding among the deacons, he was the first of the seven deacons ordained for the service. That is why he was called the Archdeacon — the first, or chief, of them. Soon, in addition to helping the poor, the deacons began to take an active part in giving sermons.

Stephen preached the word of God in Jerusalem substantiating his words with presage signs and wonders. The wicked Jews disputed with him, but were always confounded by his wisdom and the power of the Spirit who acted through him. He was very successful in propagating the Faith, so the Pharisees, who were overseers of the Jewish law, hated him. They arrested him and brought him to Sanhedrin – the Supreme court of the Jews. There the Pharisees slandered Stephen, saying that he had blasphemed against God and against Moses, and quickly found false witnesses who supported their assertion. To justify his cause Stephen told the Sanhedrin the history of the Jewish people. He spoke of God’s manifold works and marvels, performed in the past for the People of Israel, and of the people’s manifold transgressions and opposition to God. He especially denounced them for the slaying of Christ the Lord, calling them ‘betrayers and murderers’ (Acts 7:52). And he supported his recount with illustrative examples of how they sinned against God and killed the God-sent prophets. Listening to him, the members of Sanhedrin were gnashing their teeth at him and could hardly contain their rage.

When Stephen stood before the people, all saw his face ‘like the face of an angel’: that is, his face was illumined by the light of grace as was the face of Moses when he talked with God. Stephen looked up and saw the heavens open and the glory of God, and spoke to the Jews of what he saw: ‘Behold, I see the Son of Man standing on the right hand of God’ (Acts 7:60). On hearing that the members of Sanhedrin became furious. Plugging their ears they threw themselves onto Stephen and dragged him out of the city. There according to their law, the witnesses who were the first to accuse Stephen started stoning him. A young man Saul guarding the clothes of the murderers was a witness to Stephen’s being stoned and he approved of the murder. Falling down under the hail of stones Stephen cried out, "Lord Jesus receive my spirit, do not hold this sin against them!" Evangelist Luke in the Book of Acts of the Apostles described both this event and Stephen’s speech at the Sanhedrin, chapters 6-8. At that time, the most holy Mother of God was standing on a rock at a distance with St. John the Theologian, and witnessed the martyrdom of this first martyr for the truth of her Son and God, and she prayed for Stephen. St. Stephen’s body was taken secretly and buried by Gamaliel in his own ground. He was a Jewish prince and a secret Christian.

Thus the Archdeacon Stephan became the first martyr (Protomartyr) for Christ in the year of 34 and this happened exactly a year after the descent of the Holy Spirit upon the Apostles. After that event the persecution of Christianity began in Jerusalem and Christians had to flee to other parts of the Holy Land and to neighboring countries. So the Christian Faith began to spread and reach other parts of the Roman empire. The blood of the Protomartyr Stephen was not shed in vain. Shortly after that event Saul, who had approved of St. Stephen’s death sentence, turned into a faithful Christian believer himself, was baptized Paul and became a famous preacher of the Gospel, one of the most successful evangelists and missionaries. Many years later on Paul’s visit to Jerusalem, he was also seized by a crowd of infuriated Jews who wanted to stone him to death. In his conversation with the crowd Paul reminded them about innocent Stephen’s murder and his own participation in the event (Acts, ch.22).



Troparion, Tone 4

Thou art crowned with a royal diadem/ for contests endured in Christ’s name, O First and holy Martyr;/ thou didst put to shame thy persecutors/ and see thy Savior at the right hand of the Father./ Ever pray to Him for our souls.






The Holy Protomartyr Stephen was a descendant of Jews living abroad, that is outside the borders of the Holy Land and in a Hellenic milieu. Those Jews were called the Hellenians as they were notably influenced by the Greek culture dominant in the Roman empire of those times. After the Holy Spirit descended onto the Apostles, the Church began growing rapidly and it became necessary to take care of the orphans, widows and poor people in general, who were baptized. The Apostles suggested that 7 righteous men be chosen to take care of the needy. Those seven men were ordained deacons (which means helpers, votaries). The Apostles made them to be their immediate assistants. Faithfulness and eloquence made Stephen outstanding among the deacons, he was the first of the seven deacons ordained for the service. That is why he was called the Archdeacon — the first, or chief, of them. Soon, in addition to helping the poor, the deacons began to take an active part in giving sermons.

Stephen preached the word of God in Jerusalem substantiating his words with presage signs and wonders. The wicked Jews disputed with him, but were always confounded by his wisdom and the power of the Spirit who acted through him. He was very successful in propagating the Faith, so the Pharisees, who were overseers of the Jewish law, hated him. They arrested him and brought him to Sanhedrin – the Supreme court of the Jews. There the Pharisees slandered Stephen, saying that he had blasphemed against God and against Moses, and quickly found false witnesses who supported their assertion. To justify his cause Stephen told the Sanhedrin the history of the Jewish people. He spoke of God’s manifold works and marvels, performed in the past for the People of Israel, and of the people’s manifold transgressions and opposition to God. He especially denounced them for the slaying of Christ the Lord, calling them ‘betrayers and murderers’ (Acts 7:52). And he supported his recount with illustrative examples of how they sinned against God and killed the God-sent prophets. Listening to him, the members of Sanhedrin were gnashing their teeth at him and could hardly contain their rage.

When Stephen stood before the people, all saw his face ‘like the face of an angel’: that is, his face was illumined by the light of grace as was the face of Moses when he talked with God. Stephen looked up and saw the heavens open and the glory of God, and spoke to the Jews of what he saw: ‘Behold, I see the Son of Man standing on the right hand of God’ (Acts 7:60). On hearing that the members of Sanhedrin became furious. Plugging their ears they threw themselves onto Stephen and dragged him out of the city. There according to their law, the witnesses who were the first to accuse Stephen started stoning him. A young man Saul guarding the clothes of the murderers was a witness to Stephen’s being stoned and he approved of the murder. Falling down under the hail of stones Stephen cried out, "Lord Jesus receive my spirit, do not hold this sin against them!" Evangelist Luke in the Book of Acts of the Apostles described both this event and Stephen’s speech at the Sanhedrin, chapters 6-8. At that time, the most holy Mother of God was standing on a rock at a distance with St. John the Theologian, and witnessed the martyrdom of this first martyr for the truth of her Son and God, and she prayed for Stephen. St. Stephen’s body was taken secretly and buried by Gamaliel in his own ground. He was a Jewish prince and a secret Christian.

Thus the Archdeacon Stephan became the first martyr (Protomartyr) for Christ in the year of 34 and this happened exactly a year after the descent of the Holy Spirit upon the Apostles. After that event the persecution of Christianity began in Jerusalem and Christians had to flee to other parts of the Holy Land and to neighboring countries. So the Christian Faith began to spread and reach other parts of the Roman empire. The blood of the Protomartyr Stephen was not shed in vain. Shortly after that event Saul, who had approved of St. Stephen’s death sentence, turned into a faithful Christian believer himself, was baptized Paul and became a famous preacher of the Gospel, one of the most successful evangelists and missionaries. Many years later on Paul’s visit to Jerusalem, he was also seized by a crowd of infuriated Jews who wanted to stone him to death. In his conversation with the crowd Paul reminded them about innocent Stephen’s murder and his own participation in the event (Acts, ch.22).



Troparion, Tone 4

Thou art crowned with a royal diadem/ for contests endured in Christ’s name, O First and holy Martyr;/ thou didst put to shame thy persecutors/ and see thy Savior at the right hand of the Father./ Ever pray to Him for our souls.

Προφητεία τού Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη για την Ελλάδα

 
Επέρχεται η κάθαρσις…

Θα την ανυψώσει την Ελλάδα ο Θεός, θα την δοξάσει !!!

Προφητεία του Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη, Μονής Αγίου Παντελεήμονα Νέας Πεντέλης, παρμένη από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά: “Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης 1901-1988, η ζωή και το έργο του”.

(απομαγνητοφωνημένο κείμενο)

Σήμερα όμως, έχουμε ανάγκη να θέλουμε νά κάνουμε κάτι τοιούτο, γιά νά ίδωμεν ότι, ότι μπορούμε σήμερα στήν ζωήν αυτήν, νά φέρομε ωραία αποτελέσματα, διότι όπως βλέπουμε σήμερα τόν κόσμο γενικώς, ότι δεν εδύνατο ο Θεός πλέον να ανεχθεί εκείνη την λυπηράν κατάσταση σ’όλη τήν οικουμένη μηδαμώς εξαιρουμένης και της Ελλάδος, πού τήν αγαπά περισσότερο και το οποίο στα χαρτιά μας λέει και σε λίγο πραγματοποιούνται, ότι ή Ελλάς, ή Ελλάς θά δείτε σέ λίγο πόσο θά γίνει μεγάλη, μεγάλη, μεγάλη.

Όχι μόνο θά δείτε, θά έχει εξαίρετο καί λαμπρό παράδειγμα εις όλη τήν οικουμένη,

διότι ενθυμείσθε ότι εδώ δέν εχύθηκε αίμα, όταν εκήρυξε ό Απόστολος Παύλος, ενώ ξέρεις τι αίμα χύθηκε σ’ όλα τά έθνη;

Ένθυμείστε ότι είπε, τί είπε ό Χριστός, όταν επήγαν τίνες Έλληνες, όταν επήγε ό Ανδρέας καί ό Φίλιππος;

Ένθυμείστε τώρα που είπανε, τίνες άνδρες Ιδείν θέλουνε τόν Κύριο καί είπε:

«Νύν έδοξάσθη ό ΥΙός τού Άνθρώπου», Καί γιατί;

Πώς γιατί; τά πράγματα μαρτυρούν γιατί, Είπαμε ότι διότι δέν εχύθηκε αίμα, διότι μετά πιστών φιλοσόφων επλησίαζαν τόν Θεό μερικοί.

Καί διά τούτο, ήταν ετοιμασμένοι καί ωραίαι ψυχαί.

Εις αυτές τίς ωραίες ψυχές λοιπόν θέλησε ο Θεός τίς ολίγες νά πλέξει τό εγκώμιο, Σύν τούτο έχομε καί ένα άλλο.

Ποιος ό λόγος λοιπόν, αυτοί οι Απόστολοι, νά μήν έγραψαν τά Ευαγγέλια, τήν Καινή Διαθήκην, τά άλλα όλα εις τήν εβραϊκήν γλώσσα, τήν δική τους, πού μάλιστα ήταν καί αγράμματοι;

Προς έντροπήν τών συμπατριωτών, διότι ήταν ανάξιοι αυτοί νά ακούσουνε στην εβραϊκή γλώσσα τά λόγια αυτών πού σταύρωσαν τόν Χριστό,

Καί έγραψαν εις τήν, εις τήν Ελλάδα, γιατί ή Ελλάς είχε τήν γλώσσα αυτήν ή όποια ήτανε ωραία γλώσσα, άφ’ ενός μεν πού ήτανε ωραία γλώσσα καί είχε καί απήχηση σ’ όλη τήν οικουμένη, αλλά αφ ετέρου δε, ότι ήτανε καί άξιοι…

Διότι δέν ήθέλησαν νά κάνουν κακό,

Ότι ήταν αμαρτωλοί, όλος ό κόσμος. ήτανε αμαρτωλοί, αλλά όμως καί δέν μπορούσανε νά μήν δεχθούν τό ωραίο τό όποιο ήκουοαν, την ύψηλήν αυτήν, την ύψηλήν διδασκαλία, τήν εδέχθηοαν.

Όχι ότι δεν ήτανε αμαρτωλοί αμαρτωλοί ήτανε, αλλά δεν εδέχοντο τά άλλα έθνη. “Ολίγοι μόνοι καί γι’ αυτό γινοταν τόσα καί τόσα μαρτύρια, τίς χιλιάδες τών μαρτύρων.

Άμα λοιπόν, διά τούτο καί φυλάει ό Θεός τήν Ελλάδα, τώρα ιδιαιτέρως νά τήν δοξάσει, αν καί πάντοτε έδειχνε τό μεγαλείον όταν εγινότανε πόλεμος, αλλά καί τώρα ιδίως πού πρόκειται λοιπόν άπαντες διά παντός.

Όχι ότι θά τήν μεγαλώσει ό Θεός. Θά τήν ανυψώσει, θά την δοξάσει οπότε επέρχεται η κάθαρσις,

έχουμε ολίγες ημέρες νά μην έρχονται σέ απόγνωση!

μόνο οφείλουμε να κηρύττουμε παντού καί νά λέγωμε παντού ότι καί πολλά καλά θέλουμε,

Έχει πει καί ό Θεός ότι «ουδέ θρίξ της κεφαλής δέν θά πειραχθή εις τους μετανοούντας», αλλά όχι μετάνοια όπως τήν θέλουμε.

Άρα λοιπόν, αγαπητοί, οφείλουμε νά γνωρίσουμε ότι, μή φοβηθούμε ό,τι λέγουν, ό,τι κάνουν καί ότι γίνεται, «ταύτα δει γενέσθαι».

Καταλάβατε; Πρέπει νά γίνουν αυτά!!!

Ήλθε η ώρα πλέον νά καθαρίσει, όχι η Δευτέρα Παρουσία, νά καθαρίσει τήν ήρα άπό τό στάρι.

Καί ή πρώτη, η πρώτη Ελλάς αυτήν πού θά υποστεί από τους Τούρκους μια Μικρή, μια μικρή αυτήν όπως είπομεν προσβολή, αλλά είναι ό τάφος τους όμως της Τουρκίας!

Ο τάφος τους καθώς τό είχανε πει καί αυτοί οι Τούρκοι, όπως είπαν μερικοί τώρα.

Είπαν λέει ότι είναι αδύνατον ό Αλλάχ νά ανεχθεί, είναι αδύνατον ό Αλλάχ νά ανεχθεί, εμείς θά γίνουμε θηρία, σείς δέ δέν ξέρω άν θά μείνει κανένας από σάς.

Όλίγοι πού θά μείνετε, θά πάτε στην Κόκκινη Μηλιά! Τό όποιο καί ….

Άρα λοιπόν, άρα λοιπόν, νά είμεθα ετοιμασμένοι, χαρούμενοι, ότι ό μετανοών άνθρωπος, δέν πρόκειται νά ύποστή τίποτα.

Να είμεθα χαρούμενοι, διότι εγνωρίσαμε τόν Χριστό, αλλά όχι όμως νά τόν λατρεύουμε όπως θέλει καθένας και λέγονται χριστιανοί άνθρωποι.

Αν θέλουμε νά δούμε τόν Χριστό, πρέπει νά είμαστε ανεξίκακοι, πρέπει νά έχουμε αγάπη, διά νά τήν μεταδίδουνε καί αυτή, μέ τήν συμπεριφορά μας, μέ τόν τρόπο μας καί μέ τίς καλές πράξεις μας.

Καί άν οί άλλοι άνθρωποι είναι αδύνατοι, νά τους βοηθήσουμε. Έάν οι άλλοι αυτοί είναι κακοί, νά προσπαθήσουμε, άν είναι δυνατόν νά δεχθούν τήν διδασκαλία τού Χριστού.

Τότε ασφαλώς ό άνθρωπος αυτός θά καταξιωθή διά διπλής, όχι μερίδος, αλλά τιμής παρά τού Θεού καί παρά τών ανθρώπων.

Γέρων Σίμων Μονής Πεντέλης (ο Αρβανίτης)

Πηγή ‘Aφυπνιστής’

http://hristospanagia1.wordpress.com

Ο ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ

Ἡ Ὀρθοδοξία μας δέν εἶναι ἰδεολογία ἀλλά τρόπος ζωῆς.

- Ἀσκητικός ὃσον ἀφορᾶ τά καθήκοντα ὡς πρός τόν ἑαυτό μας

- Ἀγαπητικός ὃσον ἀφορᾶ τή συμπεριφορά μας ὡς πρός τόν ἂλλο

- Εὐχαριστιακός ὃσον ἀφορᾶ τήν στάση μας ἀπέναντι στό Θεό.

Τό ἦθος ἑπομένως κάθε Χριστιανοῦ ἀπέναντι στό Θεό πρέπει νά εἶναιεὐχαριστιακό. Ἂλλωστε, τό ζήτησε καί ὁ ἲδιος ὁ Κύριος, ὃταν ἀπό τούς δέκα θεραπευθέντες λεπρούς, μόνο ἓνας ἐπέστρεψε νά Τόν εὐχαριστήσει, λέγοντας: «Οὐχί οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν, οἱ δέ ἐννέα ποῦ; Οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ, εἰμή ὁ ἀλλογενής οὗτος;» (Λουκ ιζ΄17,18).

Στή Θεία Εὐχαριστία, εὐχαριστοῦμε τόν Κύριο γιά ὃλα τά δῶρα Του «ὑπέρ ὧν ἲσμεν καί ὧν οὐκ ἲσμεν, τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν εὐεργεσιῶν, τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων». Τόν εὐχαριστοῦμε γιά ὃσα γνωρίζουμε καί ὃσα δέν γνωρίζουμε. Γιά ὃλες τίς εὐεργεσίες Του φανερές καί ἀφανεῖς. Σέ ὃλα αὐτά τά δῶρα, ἀντιπροσφέρουμε τά δικά μας «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν» τόν ἂρτο καί τόν οἶνο, πού τό Ἃγιο Πνεῦμα θά μεταβάλλει σέ «σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ» πρός μετάληψη καί ἁγιασμό τῶν πιστῶν. Ἒτσι ἡ εὐχαριστία πού ἀναπέμπουμε στόν Χριστό σέ κάθε Θεία Λειτουργία, γίνεται μέσον συνδέσεως τῶν πιστῶν μέ τόν Χριστό, μέσον ψυχικῆς τροφοδοσίας αὐτῶν, γιά νά συνεχίσουν νικηφόρα τόν ἀγώνα ἰάσεως τῶν παθῶν τους καί λήψεως φωτισμοῦ καί χάριτος.

1. Ἡ εὐχαριστιακή ζωή στόν Παράδεισο

Ὁ Πανάγαθος Θεός ἒπλασε τόν ἂνθρωπο ἀπό ἀγάπη, χωρίς καμιά ἂλλη ἀνάγκη ἢ καταναγκασμό, ἐλεύθερα, γιά νά συμμετέχει καί αὐτός στή ζωή καί στήν μακαριότητα του Θεοῦ.

Τόν ἐπροίκισε μέ σπάνια χαρίσματα πού ἀποτελοῦν τό «κατ’ εἰκόνα»: Αὐτά εἶναι: Λογικό, αὐτεξούσιο, συνείδηση, δημιουργικότητα, προσωπική αὐτοσυνειδησία, ἀγαπητική δύναμη καί ἒμφυτη τάση πρός τό Θεό (γιά νά ἐπικοινωνεῖ μέ τό Θεό), τό «ἂνω θρώσκειν» πού ἒλεγαν οἱ Ἀρχαῖοι Ἓλληνες. Ἐργαζόμενος καί ἀξιοποιώντας αὐτά τά χαρίσματα, ἒπρεπε ὁ ἂνθρωπος κάνοντας καλή χρήση τοῦ αὐτεξουσίου του νά ἐπιτύχει τό «καθ’ ὁμοίωσιν».

Σύμφωνα μέ τό πρῶτο κεφάλαιο τῆς Γενέσεως ὁ ἂνθρωπος ζοῦσε εὐτυχισμένος στόν Παράδεισο, σέ κοινωνία μέ τόν Θεό. Δεχόταν καθημερινά τήν ἐπίσκεψή Του, συνομιλοῦσε μαζί Του καί χαιρόταν τήν Παρουσία Του. Μέσα στόν Παράδεισο ἦταν βασιλεύς καί ἱερεύς. Βασιλεύς, διότι ἐξουσίαζε ὃλα τά ζῶα, τά φυτά καί τό περιβάλλον χρησιμοποιώντας τα πρός ὂφελός του. Ἱερεύς, διότι ἒπρεπε νά ἀντιπροσφέρει στόν Θεό ὡς θυσία μέρος τῶν ἀγαθῶν πού εἶχε λάβει ἀπό τό Θεό, ἐκφράζοντας συγχρόνως τήν Εὐχαριστία του γι αὐτά.

Ζοῦσε ἑπομένως δημιουργικά, διότι ὢφειλε «Ἐργάζεσθαι καί φυλάττειν» τόν Παράδεισο, ἀλλά καίεὐχαριστιακά, διότι ἒπρεπε νά ἀντιπροσφέρει στόν Θεό μέρος ἀπό τά δῶρα πού ἀπολάμβανε εὐχαριστώντας Τον. Ἐπιτελοῦσε τρόπον τινά μιά Θεία Λειτουργία, τήν Λειτουργία του Παραδείσου, συλλειτουργώντας μέ τούς Ἁγίους Ἀγγέλους, πού εἶχαν δημιουργηθεῖ προηγουμένως, ἦσαν λογικά πλάσματα μέ ἀποστολή νά λατρεύουν καί νά διακονοῦν διαρκῶς τό Θεό.

2. Προπατορικό ἁμάρτημα- ἒκπτωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν εὐχαριστιακή ζωή

Δυστυχῶς, ὃπως γνωρίζουμε, τό πρῶτο ἀνθρώπινο ζεῦγος δέν παρέμεινε γιά πολύ στήν ὑπακοή τοῦ Θεοῦ. Παρασυρμένο ἀπό τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος ψευδῶς τοῦ ὑποσχέθηκε τό «ἔσεσθε ὡς θεοί» ἂν παραβεῖ τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἁμάρτησε καί παρέμεινε ἀμετανόητο, παρά τήν προσπάθεια πού ἒκανε ὁ Θεός νά τό φέρει σέ συναίσθηση, νά μετανοήσει, νά ἀναλάβει τίς εὐθύνες του καί νά ζητήσει συγχώρεση. Προτίμησε νά αὐτονομηθεῖ ἀπό τόν Θεό. Νά βάλει τόν ἑαυτό του κέντρο τοῦ κόσμου ἀντί γιά τόν Θεό. Νά ζεῖ ἀνθρωποκεντρικά καί ὂχι θεοκεντρικά. Ἀντί νά ζεῖ ευχαριστιακά, νά ζεῖ αὐτόνομα καί ἐγωιστικά. Νά χρησιμοποιεῖ τά δῶρα τοῦ Θεοῦ, τόν ἑαυτό του καί τούς ἂλλους ανθρώπους μέ ἐγωϊστικό τρόπο, χωρίς νά τά ἀναφέρει στό Θεό, χωρίς νά εὐχαριστεί τόν Θεό.

Ὁ ἂνθρωπος μέ τήν ἁμαρτία του διέκοψε τή σχέση του μέ τόν Θεό καί ἒχασε τή χάρη Του. Αἰσθάνθηκεφόβο γιά τόν Θεό καί ντροπή γιά τή γύμνια του. Παρόλη τήν ἁμαρτία του, ὁ Θεός τόν ἐπισκέφθηκε, συνομίλησε μαζί του, προσπάθησε νά τόν φέρει σέ συναίσθηση, νά ἀναλάβει τίς εὐθύνες του. Ἀντί γι αὐτό ὁ Ἀδάμ κατηγόρησε ἐμμέσως τόν Θεό γιά τήν ἁμαρτία του λέγοντας: «ἡ γυναίκα πού μοῦ ἒδωσες μέ παρέσυρε». Αὐτή του ἡ ἀμετανοησία εἶχε ὡς συνέπεια τήν ἐκδίωξή του ἀπό τόν Παράδεισο. Τά πάντα ἂλλαξαν πρός τό χειρότερο. Τό λογικό του σκοτίστηκε, ἡ φύση ἒγινε ἐχθρική γι’ αὐτόν. Ἡ γῆ βλάστησε «ἀκάνθας καί τριβόλους», τά ζῶα ἀπειλοῦν νά τόν κατασπαράξουν. Οἱ σχέσεις του μέ τήν Εὒα καί τούς ἂλλους συνανθρώπους του ἒγιναν ἐχθρικές καί ἀνταγωνιστικές. Μπῆκε στή ζωή του τό κακό, τό γῆρας καί ὁ θάνατος. Ὃσο εἶχε κοινωνία μέ τόν Θεό, ἦταν προστατευμένος ἀπό τίς δαιμονικές δυνάμεις. Χάνοντας τή χάρη τοῦ Θεοῦ, γίνεται «παιχνίδι» στά χέρια τοῦ διαβόλου.

Ἒχοντας παύσει νά αἰσθάνεται τόν Θεό Πατέρα, παύει νά αἰσθάνεται τούς συνανθρώπους του ὡς ἀδελφούς. Δέν βλέπει πιά τή σύζυγό του καί τούς ἂλλους ἀνθρώπους ὡς δῶρα τοῦ Θεοῦ, τούς βλέπει ἀπό αδιάφορα ἓως ἀνταγωνιστικά. Ἀνάμεσα στόν ἑαυτό του καί στούς ἂλλους μπαίνει ὁ φόβος, ἡ καχυποψία, ὁ ἀνταγωνισμός. Ὁ ἂλλος ἂνθρωπος γίνεται ἀντικείμενο ἐκμετάλλευσης, σκεῦος ἡδονῆς, ἐχθρός καί ἀντίπαλος. Στή ζωή του μπαίνουν τά πάθη, ὁ ἐγωισμός, τό συμφέρον. Ἒτσι, τελικά ἡ ζωή χάνει τή δυνατότητα νά εἶναι κοινωνία ἀγάπης καί γίνεται κόλαση. Ὁ σύγχρονος ὑπαρξιστής, φιλόσοφος Jean-Paul Sartre ἒλεγε: «ὁ ἂλλος ἂνθρωπος εἶναι ἡ ἀπειλή τῆς ἐλευθερίας μας, εἶναι ἡ κόλασή μας». Ἐκεῖ ὁδηγεῖ ὁ ἐγωισμός καί ἡ ἂκρατη φιλαυτία. Ὃταν ἀδυνατεῖ νά δεῖ τόν συνάνθρωπο ὡς εἰκόνα Θεοῦ καί ὡς ἀδελφό, τόν βλέπει σάν ἀπειλή τῆς ἐλευθερίας του, σάν διεκδικητή τῆς τροφῆς του καί ἡ σχέση μαζί του γίνεται ἐχθρική. Τότε ἡ ζωή καταντᾶ κόλαση.

Ὁ αὐτονομημένος ἀπό τό Θεό ἂνθρωπος χάνει ἐπίσης τήν ἱκανότητα νά βλέπει τά ὑλικά πράγματα ὡς δῶρα τοῦ Θεοῦ καί νά τά χρησιμοποιεῖ σωστά. Ὁ κόσμος παύει νά θεωρεῖται ἱερός, ὡς δημιούργημα καί δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἂνθρωπο, ἀπο-ιεροποιεῖται καί ὁ ἂνθρωπος παύει νά τόν χρησιμοποιεῖ σωστά, τόνκαταχρᾶται. Ἡ φύση πάλι ἀρνεῖται νά ὑπακούσει στόν ἂνθρωπο, πού ἒπαυσε νά ὑπακούει στό Θεό, καί ἐπαναστατεῖ ἐναντίον του. Μέ αὐτό τόν τρόπο διαταράσσεται ἡ ἁρμονία καί ἡ ἰσορροπία πού ὑπῆρχε μεταξύ ἀνθρώπου καί φύσης, πρίν ἁμαρτήσει ὁ ἂνθρωπος.

Ἀλλά καί ὁ ἂνθρωπος χάνει τήν ἐσωτερική του εἰρήνη καί ἰσορροπία. Ὁ ἂνθρωπος, στήν «πεπτωκυῖα του κατάσταση», δέν χωρίζεται μόνο ἀπό τόν Θεό, τή φύση καί τόν συνάνθρωπό του ἀλλά διχάζεται καί ἐσωτερικά. Παθαίνει ἓνα εἶδος σχιζοφρένειας, ὃταν πράττει αὐτό πού δέν θέλει ἢ αὐτό πού μισεῖ. Ὃπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, βλέπει μέσα του δύο νόμους νά συγκρούονται. Τόν νόμο τοῦ Πνεύματος καί τόν νόμο τῆς σάρκας. Αὐτός ὁ εσωτερικός διχασμός καί πόλεμος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Θεό. Ὃταν παύσεις νά ζεῖς μέ τόν Θεό, νά τά συνδέεις ὃλα μέ τόν Θεό, ἀλλά θεωρεῖς κέντρο τοῦ κόσμου τό «ἐγώ» σου στή θέση τοῦ Θεοῦ, ὃλη ἡ ζωή ἀποδιοργανώνεται.

Ἒχοντας διακόψει τίς σχέσεις του μέ τό Θεό ὁ ἂνθρωπος παύει νά λειτουργεῖ ὡς βασιλεύς τῆς φύσεως, λειτουργός καί ἱερεύς τοῦ Θεοῦ. Βγαίνει ἀπό τήν κοινωνία ἀγάπης πού ζοῦσε στόν Παράδεισο μέ τόν Τριαδικό Θεό καί τούς ἀγγέλους καί ἀπομονώνεται στόν ἑαυτό του. Ζώντας τώρα μέσα στόν ἐγωισμό του καί στή μοναξιά του, χωρισμένος ἀπό τό Θεό-Πατέρα, τούς ἀγγέλους καί τούς συνανθρώπους του, παραδίδεται στό διάβολο καί στά ὂργανά του, στήν ἁμαρτία, στά πάθη καί στό θάνατο. Ἀρρωσταίνει βαρειά, σχεδόν νεκρώνεται. Ἀλλά μαζί του συμπαρασύρει στή φθορά καί τή φύση, τόν κτιστό κόσμο. Καί ἡ φύση «συστενάζει καί συνοδύνει» (Ρωμ. ἡ΄22) λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος περιγράφοντας τή ζοφερή κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου.

 

3. Ὁ Χριστός ἐπαναφέρει τόν ἂνθρωπο στήν εὐχαριστιακή ζωή

Ὁ ἂνθρωπος μέ τήν ἁμαρτία του ἐγκατέλειψε τόν Θεό. Ἀλλά ὁ Θεός ὡς στοργικός Πατέρας πού εἶναι δέν ἐγκατέλειψε τό πλάσμα Του. Ἡ Πατρική Του ἀγάπη, ἀσύγκριτα ἀνώτερη ἀπό κάθε ἀνθρώπινη πατρική ἢ μητρική ἀγάπη, δέν ἂντεχε νά βλέπει τό πλάσμα του νά κατατυραννεῖται ἀπό τίς δαιμονικές δυνάμεις καί προνόησε γι αὐτό. Ὃταν «ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου» δηλαδή στήν οὐσία ὃταν βρέθηκε ἀνθρώπινο πλάσμα τόσο καθαρό, τόσο ἃγιο, ὃσο ἡ Παναγία μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ἡ Θεοτόκος Μαρία, ἀπέστειλε στόν κόσμο τόν μονογενή του Υἱό, τόν Χριστό, γιά νά βγάλει τόν ἂνθρωπο ἀπό τή «δαιμονική αἰχμαλωσία» στήν ὁποία εἶχε ὑποπέσει.

Ἡ ἀνθρωπότητα μετά τήν ἁμαρτία της καί τήν ἀποστασία της ἀπό τό Θεό, εἶχε περιπέσει σέ λήθη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός ὑπῆρξε ὁ ἲδιος ἡ Αλήθεια, δηλαδή ἡ ἐπιστροφή στή γνώση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ἦλθε στόν κόσμο γιά νά βγάλει τόν ἂνθρωπο ἀπό τήν ἐγωκεντρική ζωή καί νά τόν ἐπανασυντάξει στήν εὐχαριστιακή καί θεοκεντρική ζωή. Νά τόν βγάλει ἀπό τή διάσπαση, τόν ἀτομικισμό, νά τόν ἐπαναφέρει στήν ἓνωση μέ τό Θεό, στήν ἀγάπη καί στήν ἀδελφότητα μέ τούς συνανθρώπους του. Νά τόν ξανακάνει βασιλέα τῆς κτίσης, ἱερέα τοῦ Θεοῦ καί λειτουργό μέσα στόν κόσμο. Νά τόν ἐλευθερώσει ἀπό τόν διάβολο, τά πάθη, τήν ἁμαρτία καί τό θάνατο. Νά τόν ζωοποιήσει, νά τόν ἀναστήσει, νά τόν κάνει κοινωνό θείας ζωῆς. Τέλος, νά ἀποκαταστήσει τήν ἑνότητα καί τήν κοινωνία Θεοῦ καί ἀνθρωπότητας.

Τό ἒργο αὐτό τό Χριστοῦ, χαρακτηρίζει ἡ Ἁγία Γραφή ὡς «Οἰκονομία» = Τακτοποίηση (ἀπό τίς λέξεις «οἶκον νέμω», δηλαδή τακτοποιῶ τό σπίτι). Ὁ ἂνθρωπος μέ τήν ἁμαρτία του κατέστρεψε καί ἀποδιοργάνωσε τό σπίτι τοῦ Θεοῦ, τό παρέδωσε στόν διάβολο. Καί ἐνῶ πρίν ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ κρατοῦσε τόν διάβολο ἐκτός, μέ τήν ἁμαρτία του ὁ ἂνθρωπος τόν ἒβαλε μέσα καί τόν ἒκανε ἀφεντικό. Ἒρχεται λοιπόν ὁ Χριστός, μπαίνει σέ αὐτό τό χαλασμένο πιά σπίτι τοῦ Θεοῦ, νά τό ξαναφτιάξει, νά τό ἀνακαινίσει, νά βγάλει τόν διάβολο ἀπό τή μέση, νά ξανακάνει τόν ἂνθρωπο κύριο στό σπίτι (δηλαδή στό σῶμα) πού τοῦ ἒδωσε ὁ Θεός. Νά τόν ξανακάνει βασιλέα (κύριο) καί ἱερέα. Νά λειτουργεῖ καί νά προσφέρει τά πάντα μέ εὐχαριστία καί δοξολογία στό Θεό.

Αὐτή λοιπόν ἡ ἐπανατακτοποίηση τοῦ σπιτιοῦ, ἡ ἀνασυγκρότησή του, εἶναι πραγματικά Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ Λόγου. Λέγεται καί Ἀνακεφαλαίωση στήν Καινή Διαθήκη. Εἶναι ἐπαναφορά καί ἐπανένωση ὃλων μέ τό Θεό.

Πῶς ὃμως θά μποροῦσε νά βγάλει ἀπό τό σπίτι (δηλαδή τόν κόσμο καί τήν ἀνθρωπότητα) αὐτό πού τό ἐξουσίαζε, τόν διάβολο, αὐτόν πού ὁ ἂνθρωπος μέ τήν ἁμαρτία του εἶχε ἐγκαταστήσει ἐξουσιαστή, χωρίς νά ἒχει πάρει ἐντολή νά τόν ἐξουσιάσει; Γιά νά πείσει τόν ἂνθρωπο νά γίνει πάλι παιδί τοῦ Θεοῦ μέ τή θέλησή του, χωρίς νά τόν ἐξαναγκάσει, χωρίς νά παραβιάσει τήν ἐλεύθερη θέλησή του, ἒπρεπε νά τοῦ μιλήσει ὡς ἲσος πρός ἲσον, στή γλώσσα του. Γι αὐτό «ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη» καί ἒγινε ἂνθρωπος. «ἐκένωσεν ἑαυτόν μορφὴν δούλου λαβών». Ὂντας τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἂφησε τή δόξα τῆς θεότητας καί περιεβλήθη τή φτώχεια τῆς ἀνθρώπινης φύσεως. Αὐτό συνιστᾶ μιά ταπείνωση, μιά πτώχευση τοῦ Θεοῦ, ἓνα ἂδειασμα, μιά «κένωση» ὃπως λέγουν οἱ Πατέρες. Αὐτό συνιστᾶ τήν ὑπέρτατη θυσία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία κορυφώνεται ἐπάνω στό Σταυρό.

Ἐπάνω στό Σταυρό, ὁ Χριστός δίνει τήν τελική καί πιό ἀποφασιστική μάχη κατά τοῦ διαβόλου. Νικᾶ μέ τόν θάνατο καί τήν Ἀνάστασή Του τόν «τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστιν τὸν διάβολον».

Δίνει τό αἷμα Του «λύτρον ἀντὶ πολλῶν» γιά νά ἐξαγοράσει τήν ἁμαρτία τῆς ἀνθρωπότητας. Ὃπως λέει ὁ ὑμνογράφος «ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ σου Αἵματι. Τῷ Σταυρῷ προσηλωθείς καὶ τῇ λόγχῇ κεντηθείς, τὴν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις» Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς, ἐκεῖνος πού στέκεται μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου, μεταξύ Κτίστου καί κτίσεως. Ἓνωσε τήν ἀνθρώπινη καί τή θεία φύση στό πρόσωπό Του, ἀλλά καί τή θεότητα μέ τήν ἀνθρωπότητα: «ἥπλωσε τὰς παλάμας (ἐννοεῖται πάνω στό Σταυρό) καὶ ἥνωσε τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα» (δηλαδή ἓνωσε τήν θεότητα μέ τήν ἀνθρωπότητα).

Τώρα πιά ὁ ἂνθρωπος ἑνωμένος μέ τό Θεό μπορεῖ νά πεῖ ἓνα «εὐχαριστῶ» στόν Θεό, γιά ὃλα του τά δῶρα. Καί λέγοντας «εὐχαριστῶ» στό Θεό, μπορεῖ νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό, νά παύσει νά ζεῖ ἐγωιστικά καί νά ἀρχίσει νά ζεῖ τήν εὐχαριστιακή ζωή. Μπορεῖ νά αἰσθανθεῖ τόν Θεό ὡς Πατέρα καί τούς ἂλλους ἀνθρώπους ὡς ἀδελφούς. Μπορεῖ νά ἀντικρύζει ὃλη τήν κτίση ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ. Καί γιά ὃλα νά ἀπευθύνει εὐχαριστία στό Θεό.

4. Ἡ εὐχαριστιακή ζωή πραγματώνεται μέσα στήν Ἐκκλησία

Μέσα στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία, ζοῦμε «ἐν Χριστῷ» καί διά τοῦ Χριστοῦ τή ζωή τοῦδεύτερου Ἀδάμ, τοῦ Χριστοῦ, τήν εὐχαριστιακή ζωή. Ὁ Χριστός μέ τήν ὑπακοή Του στό θέλημα τοῦ Οὐράνιου Πατέρα, τήν ὑπακοή Του μέχρι θανάτου, «θανάτου δὲ Σταυροῦ», διόρθωσε τό λάθος τοῦ πρώτου Ἀδάμ, τήν ἀνυπακοή του. Στήν Ἐκκλησία ὁ Χριστός θυσιάζεται γιά ὃλους τούς ἀνθρώπους. Ἒτσι, μαθαίνουμε νά θυσιαζόμαστε καί ἐμεῖς γιά τούς συνανθρώπους μας.

Στή θεία Λειτουργία, ὁ Χριστός προσφέρεται στόν Θεό Πατέρα, προσφέρεται καί σέ ἐμᾶς: «Λάβετε, φάγετε, τοῦτό μού ἐστι τὸ Σῶμα…Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τὸ Αἷμα μου…». Στήν Θεία Λειτουργία ἀποκαλύπτεται ὃτι τό ἦθος τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἐξουσιαστικό καί ἀτομιστικό ἀλλάθυσιαστικό. Δέν προσπαθεῖ ὁ Χριστός νά ἐξασφαλίσει τό δικό του συμφέρον, ἀλλά τό δικό μας. Τό ἦθος του εἶναι ἦθος ἀγάπης, προσφορᾶς καί θυσίας.

Ὃλη ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἓνα μάθημα ἀγάπης καί θυσίας σέ ὃλη τήν ἀνθρωπότητα καί γιά ὃλους τούς αἰῶνες. Μαθαίνει καί σέ ἐμᾶς νά προσφερόμαστε, νά θυσιαζόμαστε καί νά ταπεινωνόμαστε.

5. Ἡ θεία Ευχαριστία Κέντρο τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς.


Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι τό κεντρικό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ κεντρική πράξη λατρείας. Στή θεία Εὐχαριστία, εὐχαριστοῦμε τό Θεό Πατέρα γιά ὃλα τά δῶρα τῆς ἀγάπης Του. Τό μεγαλύτερο δῶρο Του εἶναι ὁ ἲδιος ὁ Χριστός. Στό κεντρικό σημεῖο τῆς «Λειτουργίας τῶν Πιστῶν» στήν Ἁγία Ἀναφορά, ὁ ἱερεύς προτρέπει τό λαό «Εὐχαριστήσωμεν τῷ Κυρίῳ» καί ὁ λαός ἀπαντᾶ: «Ἄξιον καὶ δίκαιον». Ἐάν ὁ λαός δέν ἀπαντήσει «ἂξιον καί δίκαιον», δηλαδή ἂν δέν συμφωνήσει νά συμμετάσχει στήν εὐχαριστία πρός τόν Θεό, ὁ ἱερεύς δέν μπορεῖ νά συνεχίσει τή Θεία Λειτουργία.

Μέσα στή Θεία Λειτουργία δια τῶν χειρῶν τοῦ λειτουργοῦ (ἱερέως ἢ ἐπισκόπου) προσφέρουμε στόν Θεό μέ τόν Ἂρτο καί τόν Οἶνο εὐχαριστία γιά ὃλα του τά δῶρα. Μέ αὐτόν τόν τρόπο, κάνουμε τό ἀντίθετο ἀπό ἐκεῖνο πού ἒκανε ὁ Ἀδάμ, ὃταν ἁμάρτησε καί ἒπαυσε νά εὐχαριστεῖ τό Θεό. Ὃλο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, εὐχαριστοῦμε τόν Θεό «ὑπέρ πάντων ὧν ἲσμεν καὶ ὧν οὐκ ἴσμεν, τῶν φανερῶν καὶ ἀφανῶν εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων», γιά ὃλα τά δῶρα Του καί γιά ὃλες τίς εὐεργεσίες Του πού γνωρίζουμε καί πού δέν γνωρίζουμε. Γιά τό ὃτι μᾶς ἒφερε ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὓπαρξη: «Σὺ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς παρήγαγες». Ἀλλά, καί ὃταν ἁμαρτήσαμε, μᾶς ἐπανέφερες στό σωστό δρόμο «καὶ παραπεσόντας ἀνέστησας πάλιν», μέχρις ὃτου μᾶς ἀνέβασες μέχρι τόν Οὐρανό καί μᾶς χάρισες τήν αἰώνια Βασιλεία Σου: «ἓως ἡμᾶς εἰς τὸν οὐρανόν ἀνήγαγες καὶ τὴν βασιλείαν σου ἐχαρίσω τὴν μέλλουσαν».

Εὐχαριστώντας τόν Θεό γιά τά ἂπειρα δῶρα Του, θέλουμε νά τοῦ ἀντιπροσφέρουμε ὃλη τή ζωή μας. Μέ τήν ἐκφώνηση τοῦ ἱερέως «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν» παίρνουμε ἀπ’ αὐτά πού μας δίνει ὁ Θεός καί τοῦ τά ἀντιπροσφέρουμε . Δέν φθάνει νά δώσουμε στόν Θεό ἓνα μέρος τῆς ζωῆς μας. Μέσα στό ψωμί καί στό κρασί τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ὃλη ἡ ζωή μας. Τό ψωμί καί τό κρασί πού προσφέρεται στόν Θεό, συμβολίζει ὃλη τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου· διότι γιά νά γίνει τό ψωμί ἒχει κόπο. Πρέπει πρῶτα νά ὀργώσουμε τόν ἀγρό, νά σπείρουμε, νά θερίσουμε, νά ἀλέσουμε, νά ζυμώσουμε, νά ψήσουμε τό ψωμί. Τό ἲδιο καί γιά νά γίνει τό κρασί. Μπαίνει λοιπόν μέσα στό ψωμί καί στό κρασί ὃλη ἡ ζωή μας, ὁ κόπος μας, ἡ ἐργασία μας. Ὁ κόπος τοῦ γεωργοῦ πού ἀντιπροσωπεύει ὃλους μας. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «εἷς ἄρτος, ἓν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμέν» (Α΄Κορινθ. ι΄17). Ἓνα ψωμί δέν γίνεται ἀπό ἓνα σπόρο, ἀλλά ἀπό πολλούς. Πολλοί σπόροι, πολλοί Χριστιανοί. Μέσα στόν ἃγιον Ἂρτο εἲμαστε ὃλοι μας καί ὃλη ἡ ζωή μας.

Στή συνέχεια, ὁ ἱερεύς ἐκφωνεῖ: «σοὶ προσφέρομεν κατά πάντα καὶ διὰ πάντα». Τήν στιγμή αὐτή ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ἒχει ὑψωθεῖ καί εὑρίσκεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Προσφέρει τά δῶρα καί προσφέρεται στό Θεό: «κατά πάντα», δηλαδή γιά ὃλα τά χρόνια τῆς ζωῆς μας, καί «διά πάντα», δηλαδή γιά ὃλα ὃσα μᾶς ἒχει δώσει. Ὁ Θεός θέλει αὐτήν τήν προσφορά μας, τό δόσιμο ὃλου τοῦ εἶναι μας, τήν ἓνωσή μας μέ Αὐτόν.

Καί ἐκεῖνος τί κάνει; Ἐμεῖς τοῦ δίνουμε τόν δικό μας γήινο κόσμο, τόν φτωχό, τόν ἂρρωστο, τόν ἁμαρτωλό. Αὐτό πού ἒχουμε καί αὐτό πού εἲμαστε. Καί αὐτός μᾶς δίνει τόν δικό του κόσμο, γεμάτο ὑγεία καί ἁγιότητα. Μᾶς δίνει τόν ἑαυτό Του. Τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Υἱοῦ Του, τήν ζωή Του. Ἀλλά καί τό «θαῦμα τῶν θαυμάτων», τή Θεία Λειτουργία καί τήν Ἐκκλησία, τό νοσοκομεῖο τῶν «κακῶς πασχόντων» καί τό γυμναστήριο τῶν Ἁγίων.

Ὃταν πάρουμε τό δῶρο τοῦ Θεοῦ καί τό κάνουμε δικό μας, ὃταν κοινωνήσουμε τό «Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ», ἡ ζωή τοῦ Θεοῦ γίνεται δική μας. Τότε τί εὐλογία! Δέν εἲμαστε πιά τό φτωχό, τό ἀνθρώπινο, τό πεπερασμένο, ἀλλά ὑψωνόμαστε στό θεανθρώπινο. Αὐτός ὁ φτωχός καί ἁμαρτωλός ἂνθρωπος γίνεταιΘεός κατά χάριν. Τί μεγαλύτερη δόξα γιά τόν φθαρτό ἂνθρωπο!

Τώρα μποροῦμε νά δεχθοῦμε τά δῶρα τοῦ Θεοῦ καί τόν εὐχαριστοῦμε γι αὐτά. Ἀλλά ποιά εἶναι αὐτά τά δῶρα; Πρωτίστως, ὁ ἲδιος ὁ Χριστός. Τό Σῶμα Του καί τό Αἷμα Του. Εἶναι ἡ Παναγία μας καί οἱ Ἃγιοι τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι οἱ συνάνθρωποί μας. Κάθε ἂνθρωπος γίνεται δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ὁ σύζυγος ἢ ἡ σύζυγός μας. Τά παιδιά μας, οἱ γονεῖς μας, οἱ φίλοι μας. Ὃλους τούς συνανθρώπους μας πρέπει νά τούς βλέπουμε ὡς δῶρα τοῦ Θεοῦ. Πόσο ἀλλάζει ἡ ζωή μας ὃταν βλέπουμε τούς συνανθρώπους μας ἀγαπητικά.! Ὃταν ἀγαποῦμε χωροῦμε καί συν-χωροῦμε τούς ἂλλους! Ἒτσι, μποροῦμε νά ὑπομένουμε τίς ἰδιοτροπίες τους, νά κατανοοῦμε τίς πτώσεις τους, νά εἲμαστε ἐπιεικεῖς ἀπέναντί τους. Νά τούς σεβόμαστε ὡς «εἰκόνες Θεοῦ»!

Στήν Ἐκκλησία παύω νά ὑπάρχω ἐγώ, γινόμαστε ἐμεῖς. Παύω νά λέω τό «μου» καί λέω τό «μας». Ὁ Ἃγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει ὃτι αὐτός ὁ ψυχρός λόγος «τό δικό μου» καί «τό δικό σου», εἰσάγει ὃλα τά δεινά στή ζωή μας. Στά ὀρθόδοξα μοναστήρια συνεχίζεται ὁ κοινοβιακός τρόπος ζωῆς τῶν πρώτων χριστιανῶν. Ὃλα εἶναι κοινά, ὃλα ἀνήκουν στό Θεό καί στήν Ἐκκλησία καί ὃλοι μετέχουν σέ αὐτά. Καί δέν μετέχουν μόνο οἱ Μοναχοί τοῦ μοναστηριοῦ, ἀλλά καί ὁ κόσμος πού τά ἐπισκέπτεται. Θά φάει καί θά πιεῖ σέ κοινή τράπεζα, θά ἐκκλησιαστεῖ καί θά κοιμηθεῖ. Θά ἀναπαυθεῖ, θά ἐξομολογηθεῖ καί θά κοινωνήσει ἀπό τό κοινό ποτήριο. Θά ζήσει εὐχαριστιακά καί κοινοβιακά. Μέσα στήν Ἐκκλησιαστική κοινωνία σώζεται κανείς μαζί μέ τούς ἂλλους ἀδελφούς καί νικᾶ τή μοναξιά καί τήν ἀπομόνωση.

 

6. Ὁ εὐχαριστιακός τρόπος ζωῆς μᾶς ἑνώνει μέ τόν Θεό

Ὃταν ὁ ἂνθρωπος δεῖ τόν κόσμο ὡς δῶρο Θεοῦ, πολλά πράγματα στή ζωή του μποροῦν νά ἀλλάξουν. Οὒτε μπορεῖ νά τόν χρησιμοποιεῖ ὡς ἀποκλειστικό του κτῆμα καί νά τόν καταχρᾶται, προσπαθώντας νά ἀντλήσει τό μέγιστο ὂφελος ἀπό τή χρήση του, οὒτε νά τόν περιφρονεῖ ὡς πηγή τοῦ κακοῦ, ὃπως ἒκαναν οἱ Μανιχαῖοι. Δικαιοῦται νά κάνει καλή χρήση, μέ ταυτόχρονη εὐχαριστία.

Ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «Πᾶν κτῖσμα Θεοῦ καλὸν καὶ οὐδὲν ἀπόβλητον μετὰ εὐχαριστίας λαμβανόμενον» (Α΄Τιμ. δ΄4). Ὃ,τι ἒδωσε καί δίνει ὁ Θεός εἶναι καλό καί μπορεῖ ὁ ἂνθρωπος νά τό χρησιμοποιεῖ, ἀρκεῖ νά τό λαμβάνει μέ εὐχαριστία. Κάθε τι λαμβανόμενο μέ εὐχαριστία μᾶς ἀνάγει στόν Θεό, ἀρκεῖ νά ἒχει κανείς πνευματικά αἰσθητήρια, νά τό αἰσθανθεῖ καί νά μήν θεωρεῖ αὐτονόητο ὃτι τοῦ ἀνήκει. Τά παραπάνω ἐλέχθησαν ἀπό τόν Παῦλο, ἀφοῦ προηγουμένως προέβλεψε ὃτι σέ ὓστερους καιρούς θά ὑπάρχουν ψευδοδιδάσκαλοι καί ψευδοπροφῆτες, πού θά ἐμποδίζουν τούς ἀνθρώπους νά παντρεύονται καί νά τρώγουν ὁρισμένες τροφές (πχ κρέας). Τό κακό ἑπομένως, δέν βρίσκεται στίς τροφές ἢ στόν γάμο ἀλλά στόν μή εὐχαριστιακό τρόπο χρήσεώς τους.

Στήν Ἐκκλησία μαθαίνουμε νά λέμε «Δόξα τῷ Θεῷ» κάνοντας μικρά καί ἀσήμαντα πράγματα. Κάνουμε ἒτσι εὐχαριστιακή χρήση τοῦ κόσμου πού μᾶς συνδέει μέ τό Θεό. Μποροῦμε γιά παράδειγμα νά πιοῦμε νερό ἐγωιστικά, χωρίς νά θυμηθοῦμε τόν Θεό καί χωρίς νά ποῦμε «Δόξα τῷ Θεῷ». Χάνουμε ἒτσι τήν εὐκαιρία, μέσω τῆς εὐχαριστιακής χρήσεως τοῦ νεροῦ πού πίνουμε, νά ἀναφερθοῦμε στόν Θεό, νά τόν εὐχαριστήσουμε καί νά ἑνωθοῦμε μαζί Του. Λέγοντας «Δόξα τῷ Θεῷ», γιά τό δῶρο τοῦ Θεοῦ πού ἀπολαμβάνουμε, βάζουμε τό Θεό στή ζωή μας.

Πράγματι, ζώντας εὐχαριστιακά, βάζουμε στό κέντρο τῆς ζωῆς μας τόν Θεό. Ὃ,τι κάνουμε τό συνδέουμε μέ τόν Θεό. Ξαναγινόμαστε πάλι μέσα στόν κόσμο ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ, ὃπως ἀρχικά Ἐκεῖνος μᾶς ἒπλασε. Διότι, κάθε χριστιανός πού προσφέρει λατρεία καί δοξολογία στό Θεό, γίνεται κατά κάποιον τρόπο ἱερεύς, ἀφοῦ ἀντιπροσφέρει στό Θεό μέ εὐχαριστία κάποια ἀπό τά δῶρα Του. Ξαναβρίσκει τήν ἑνότητα τοῦ κόσμου στόν Θεό. Αἳρεται ἡ διάσπαση. Ὃλα λειτουργοῦν σέ μιά ὀργανική ἑνότητα, ὃταν ὁ ἂνθρωπος τοποθετήσει στό κέντρο τοῦ κόσμου τόν Θεό καί τά ἀναγάγει ὃλα σέ αὐτόν. Τέλος, βρίσκει καί ὁ ἲδιος τήν ἐσωτερική του ἑνότητα. Παύει νά εἶναι ἐσωτερικά διχασμένος.

Ὃταν προσφέρουμε καί ἀναφέρουμε τά πάντα στόν Θεό, ἡ ζωή μας παίρνει ἂλλο νόημα. Ὃταν ἡ ἐργασία μας δέν προσφέρεται σ’ Αὐτόν, καταντᾶ βάρος, δουλεία, κατάρα, ἂγχος. Ὃταν τήν προσφέρουμε στόν Δημιουργό, μᾶς συνδέει μαζι Του καί ἀποκτᾶ οὐσιαστική σημασία. Τό ἲδιο συμβαίνει καί μέ τήν οἰκογένεια, τόν γάμο. Ὁ γάμος ἒξω ἀπό τήν Ἐκκλησία εἶναι μιά βιολογική καί κοινωνική ἓνωση. Μέ τόν Θεό καί μέσα στήν Ἐκκλησία γίνεται κοινός ἀγώνας τῶν συζύγων γιά τήν κατάκτηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀποκτᾶ καί ἐσχατολογικές προεκτάσεις.

Ἀκόμα, πόσο διαφορετικά ἀντιμετωπίζουμε τά παιδιά μας, ὃταν τά δοῦμε ὡς δῶρα τοῦ Θεοῦ! Ἀντίθετα, πῶς τά ἀντιμετωπίζουμε, ὃταν τά δοῦμε ὡς δική μας ἰδιοκτησία!

Τέλος, πόσο διαφορετικά θά ἀντιμετωπίσουμε τίς δοκιμασίες τῆς ζωῆς, ὃταν τίς δεχόμαστε ὡς δῶρα τῆς παιδαγωγούσας ἀγάπης τοῦ Θεοῦ! Τότε, ὁ πόνος μπορεῖ νά ἁγιάσει καί νά ἐξαγνίσει τόν ἂνθρωπο. Εἶναι ἡ ἐπίσκεψη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα, μπορεῖ νά ἀντιμετωπισθεῖ σάν κατάρα ἢ τιμωρία.

7. Τά ἀδιέξοδα τοῦ μή «εὐχαριστιακοῦ» πολιτισμοῦ

Τό λάθος τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου εἶναι τό ἲδιο μέ τό λάθος τοῦ Ἀδάμ. Θέλει νά κτίσει ἓνα κόσμο πού νά μήν ἒχει κέντρο τόν Θεό, ἀλλά τό «Ἐγώ» του. Ἒτσι, φτιάχνει ἓνα πολιτισμό ἐγωϊστικό, ἓνα πολιτισμό φιλαυτίας. Καί ἓνας πολιτισμός φιλαυτίας εἶναι πολιτισμός ἀκοινωνησίας. Οἱ ἂνθρωποι δέν μποροῦν νά κοινωνήσουν μεταξύ τους, νά αἰσθανθοῦν ὁ ἓνας τόν ἂλλον οἰκεῖο καί ἀδελφό, νά αἰσθανθοῦν τήν ἀσφάλεια τῆς ἀλληλεγγύης καί τῆς ἀλληλοπεριχώρησης. Homo homini lupus= ὁ ἂνθρωπος γιά τόν ἂνθρωπο λύκος. Οἱ πιό νέοι καί οἱ πιό εὐαίσθητοι καί αὐτοί πού λόγω οἰκογενειακοῦ καί κοινωνικοῦ περιβάλλοντος ἒχουν χάσει τό ὃραμα ζωῆς μέ ἀξίες καί ἰδανικά, ἀσφυκτιοῦν καί καταφεύγουν πολλές φορές στά ναρκωτικά, στήν ἀναρχία, ἢ καί σέ ἂλλες ἀντικοινωνικές ἐκδηλώσεις.

Αὐτός ὁ πολιτισμός τῆς φιλαυτίας, πού εἶναι καί πολιτισμός τῆς ἣσσονος προσπάθειας καί τῆς εὒκολης καλοπέρασης (σύνθημα τῆς Ἀμερικάνικης κοινωνίας, ἀλλά ὂχι μόνο εἶναι τό: to have a nice time= νά περνᾶμε καλά), ἐξοβελίζει τόν Θεό ἀπό τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου καί φέρνει πάλι τόν ἂνθρωπο κάτω ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ διαβόλου. Δυστυχῶς, αὐτός ὁ τρόπος ζωῆς, ὁ ἐγωιστικός, ὁ αὐτόνομος καί μή εὐχαριστιακός τείνει νά μᾶς ἐπιβληθεῖ μέ τά μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας. Πρέπει ἑπομένως νά συνειδητοποιήσουμε γρήγορα πρός τά ποῦ μᾶς ὁδηγεῖ καί νά ἀντιδράσουμε ὃσο εἶναι καιρός.

Ὁρισμένοι ἡγέτες ἒχουν καλές προθέσεις καί προσπαθοῦν νά διορθώσουν κάποια πράγματα. Αὐτό εἶναι ἐπαινετό. Ἀλλά δέν θά μπορέσουν νά ἐπιτύχουν τίποτα χωρίς Χριστό· διότι δέν ἒχει χάρη Θεοῦ ὃ,τι δέν εἶναι συνδεδεμένο μέ Αὐτόν. Ἒχει μέσα του τό θάνατο καί δέν βοηθᾶ τόν ἂνθρωπο νά ἑνωθεῖ μέ τό Θεό. Ἂς ἀναφέρουμε δύο παραδείγματα:

Πρῶτον: ὁ γάμος, ἂν γίνει «ἐν Χριστῷ» καί «ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ», εἶναι ἓνας δρόμος πού φέρνει τούς δύο ἀνθρώπους στόν Θεό. Μέ τόν ἀγώνα πού τούς διδάσκει ἡ «Ἀσκητική τῆς Ἐκκλησίας», τήν ταπείνωση, τήν προσφορά, τή θυσία τοῦ Ἐγώ, τήν προσευχή καί τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τή νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καί τή δημιουργία τοῦ νέου «ἐν Χριστῷ» ἀνακαινισθέντος, ὁ γάμος τους γίνεταιδρόμος ἁγιασμοῦ καί σωτηρίας γι’ αὐτούς καί γιά τά παιδιά τους. Ἀντίθετα, ἒξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, μέ κέντρο ὂχι τό Θεstrongό ἀλλά τό Ἐγώ τους ὁ γάμ/spanος (πολιτικός ἢ ἐλεύθερη συμβίωση) δέν σώζει καί δέν ἁγιάζει τούς συζύγους. Τελικά, τούς ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό.

Δεύτερον: ἡ παιδεία, συνδεδεμένη μέ τόν Θεό, εἶναι μεγάλο δῶρο. «Γράμματα, σπουδάγματα, τοῦ Θεοῦ τά πράγματα», ἒλεγαν οἱ πρόγονοί μας γιά τό κρυφό Σχολειό κατά τή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας. Καλλιεργεῖ καί ἐξυψώνει τόν ἂνθρωπο, τόν κάνει «χρηστό πολίτη», ὑγιές μέλος τῆς κοινωνίας. Ἀντίθετα, τά «ἂθεα γράμματα» συνιστοῦν ἓνα κίνδυνο. Δημιουργοῦν ἒξυπνους καί πανούργους ἐγκληματίες. Ἐδῶ, ταιριάζει τό «ἐπιστήμη χωριζόμενη ἀρετῆς, πανουργία οὐ σοφία φαίνεται» (βλ. Μενέξενος τοῦ Πλάτωνος).

Σέ ὃσους δέν εἶναι κακῆς προαιρέσεως, ἀλλά δέν μποροῦν νά δοῦν βαθύτερα τά πράγματα καί προσπαθοῦν νά φτιάξουν ἓνα κόσμο καλύτερο χωρίς Θεό, ἐμεῖς πρέπει νά ἀντιτάξουμε τήν ἂρνησή μας προβάλλοντας συγχρόνως τή δική μας ὀρθόδοξη παράδοση.

8. Ἡ παράδοση τοῦ λαοῦ μας εἶναι δοκιμασμένος τρόπος ἀληθινῆς θεοκεντρικῆς ζωῆς

Ἡ γνήσια Ὀρθόδοξη Παράδοση τοῦ λαοῦ μας, συνιστᾶ μιά δοκιμασμένη θεοκεντρική καί εὐχαριστιακή ζωή. Καί δέν εἶναι μόνο ἡ ζωή τῶν ἂμεσων προγόνων μας, ἀλλά καί ἡ ζωή τῶν δοξασμένων ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 πού θυσιάστηκαν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία». Ἡ πίστη τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Μακρυγιάννη, τοῦ Ἀθανασίου Διάκου, τοῦ Πατροκοσμᾶ, πού κράτησε ὂρθιο τό γένος καί ἀντιστάθηκε στόν ἐκτουρκισμό. Δέν ἒχουμε ἠθικό δικαίωμα νά ἀπαρνηθοῦμε τέτοια μοναδική παράδοση.

Οἱ σύγχρονοι γενίτσαροι πού θέλουν τόν χωρισμό Ἐκκλησίας καί Κράτους στήν Ἑλλάδα, προσπαθοῦν νά ξεριζώσουν τόν Xριστό ἀπό τίς καρδιές τῶν Ἑλλήνων. Θέλουν ἓνα πολιτισμό φιλαυτίας πού δέν λυτρώνει τόν ἂνθρωπο, ἀλλά τόν καταπιέζει, ἢ τόν ἀφήνει ἓρμαιο ὃλων τῶν ἂθεων ρευμάτων καί ἰδεολογιῶν. Ἀντίθετα, ἡ Ἐκκλησία μέ τό θεοκεντρικό πολιτισμό της ἀγκαλιάζει ὃλες τίς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς καί τίς ἁγιάζει. Ἐλευθερώνει τούς ἀνθρώπους, τούς ἐξημερώνει καί τούς ἐξαγιάζει. Γι’ αὐτό τό Ἑλληνικό Ἒθνος ἒχει ἀπόλυτη ἀνάγκη τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία του γιά νά ζήσει καί νά μεγαλουργήσει. Διαφορετικά, θά χάσει τήν ἰδιοπροσωπεία του, θά ἀφομοιωθεῖ καί θά ἐξαφανισθεῖ ἀπό τήν Ἱστορία.

9. Ἀγώνας κατά τῆς Ἀπο-Χριστοποιήσεως καί τῆς Ἐκκοσμικεύσεως

Ἒχοντας συνειδητοποιήσει τήν προσπάθεια τῶν ἀντίθετων δυνάμεων, νά χωρίσουν τόν κόσμο ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τήν Ἐκκλησία, πρέπει νά ἀντιταχθοῦμε σθεναρά μέ τόν καθημερινό πνευματικό μας ἀγώνα. Γιά νά ποῦμε ἐνσυνείδητα «ὂχι» στήν ἀπο-χριστοποίηση καί στήν ἐκκοσμίκευση τοῦ κόσμου καί τοῦ ἒθνους μας, πρέπει νά παύσουμε νά ζοῦμε ἐγωκεντρικά. Νά μάθουμε νά ζοῦμε εὐχαριστιακά γιά τόν Θεό, ἀσκητικά γιά ἐμᾶς τούς ἲδιους καί ἀγαπητικά-θυσιαστικά γιά τούς συνανθρώπους μας.

Λέμε «ὂχι» μέ τήν οὐσιαστική συμμετοχή μας στή Θεία Λειτουργία. Ὃταν ἡ ζωή μας μετά τήν Θεία Λειτουργία εἶναι ζωή ἀγάπης, προσφορᾶς, θυσίας, δικαιοσύνης, σεβασμοῦ τῆς ἐλευθερίας τῶν ἂλλων ἀνθρώπων. Λέμε « ὂχι» στήν προσπάθεια δημιουργίας ἑνός ἐγωιστικοῦ πολιτισμοῦ μέ τήν συνεχήπροσευχή μας. Μέ τή θαρραλέα ὁμολογία τῆς ὑγιοῦς πίστεως, ὃταν ἀμφισβητοῦνται οἱ βάσεις καί τά θεμέλια τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.

Ὁ Ἃγιος Ἰσαπόστολος καί μάρτυς Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, πού ἒσωσε τό Ἑλληνικό Ἒθνος ἀπό τόν ἐξισλαμισμό, ζοῦσε εὐχαριστιακά καί Χριστοκεντρικά καί ἒτσι δίδαξε καί θυσιάστηκε γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Σέ μιά ἀπό τίς περίφημες διδαχές του προτρέπει τούς ἀνθρώπους νά ἀγαποῦν τό Θεό καί νά τόν εὐχαριστοῦν καθημερινά γιά ὃλα του τά δῶρα ὑλικἀ καί πνευματικά. Κυρίως, γιά τήν ἂπειρη εὐσπλαχνία Του νά μᾶς περιμένει νά μετανοήσουμε, νά ἐξομολογηθοῦμε, νά διορθωθοῦμε. Γιά νά μᾶς ἀγκαλιάσει, νά μᾶς φιλήσει, νά μᾶς δεχθεῖ ξανά σάν παιδιά Του, νά μᾶς βάλει στόν Παράδεισο, νά χαιρόμαστε πάντοτε. Καί καταλήγει: «Τέτοιον γλυκύτατον Θεόν, τέτοιον γλυκύτατον αὐθέντην καί δεσπότην, δέν πρέπει ἐμεῖς νά τόν ἀγαποῦμε, καί ἂν τύχει ἀνάγκη, νά χύσουμε καί τό αἷμα μας χιλιάδες φορές γιά τήν ἀγάπη Του, καθώς τό ἒχυσε καίἘκεῖνος διά τήν ἀγάπην μας;»

Ἰωαννίδη Θεοφίλου
Φιλολόγου-Θεολόγου

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/