Οι πειρασμοί ( Γεροντας Παϊσιος )

Τους περισσότερους πειρασμούς, τις περισσότερες φορές, τους δημιουργεί ο ίδιος μας ο εαυτός μας, όταν βάζουμε τον εαυτό μας στις συνεργασίες μας μαζί με τους άλλους, όταν δηλαδή θέλουμε να υψώνουμε τον εαυτό μας. Στον Ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Όποιος βαδίζει χαμηλά, βαδίζει πάντα με σιγουριά και ποτέ δεν πέφτει.



Γεροντας Παϊσιος

Ο ταπεινός άνθρωπος ( Γεροντας Παϊσιος )

Ο ταπεινός άνθρωπος, όπως φαίνεται, είναι ο δυνατότερος του κόσμου, διότι και νικάει, αλλά και σηκώνει πολλά ξένα βάρη με ελαφριά την συνείδησή του. Ενώ ζει περιφρονημένος και αδικημένος για τα ξένα σφάλματα που οικειοποιείται από αγάπη, εσωτερικά νιώθει την μεγαλύτερη χαρά του κόσμου, γιατί είναι περιφρονημένος πια από αυτόν ο μάταιος τούτος κόσμος. Οι ύβρεις, οι αδικίες κλπ. είναι τα καλύτερα νυστέρια για όσους έφταιξαν, διότι με αυτά καθαρίζουν οι παλιές πληγές. Για εκείνους όμως που δεν έφταιξαν είναι μαχαίρια δημίου, και Μάρτυρες θεωρούνται αυτοί που τα δέχονται χαρούμενοι για την αγάπη του Χριστού.



Γεροντας Παϊσιος

Psalm 50- 51 ( video )

Άλλο το κόμπλεξ, άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία ( Αγιος Πορφύριος )

Μου έλεγε ο Γέροντας μια μέρα: «Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητος για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητος για την αμαρτωλότητά του. Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση ∙ άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια. Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία. Του απάντησα: Παραδέχομαι ,ότι μερικοί χριστιανοί ,από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια. Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές ,κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει.

Με τις τοποθετήσεις αυτές του Γέροντα, ξεκαθάριζαν μέσα μου μερικές απορίες που είχα, αναφορικά με ψυχολογικά προβλήματα της χριστιανικής ζωής. Αντιλαμβανόμουν ,ότι ο Γέροντας ήθελε να αποφεύγουμε την υπερηφάνεια, την μεταμφιεσμένη σε αυτοδικαίωση «χριστιανικού» φαρισαϊσμού ή σε αυτοκαταδίκη «χριστιανικής» περιδεούς συνειδήσεως. Έβλεπα, ότι η θρασύτητα των αισθανομένων ως «καθαρών» και η δειλία των αισθανομένων ως «ενόχων» δε διαφέρουν ουσιαστικά, ότι είναι δύο όψεις του αυτού νομίσματος ,της υπερηφάνειας. Διότι ο αληθινά πιστός χριστιανός ελευθερώνεται από την ενοχή με την εξομολόγηση και την άφεση και χαίρει στην ελευθερία αυτή που του χάρισε ο Χριστός ∙ γνωρίζοντας δε ότι αυτό είναι δώρο Θεού ευγνωμονεί και δεν περιφρονεί. Είναι καθαρός δια του αίματος του Χριστού και όχι από δικό του κατόρθωμα. Έτσι, χαίρει και ευχαριστεί και δεν υπερηφανεύεται και επί πλέον βλέπει και όλους τους άλλους δυνάμει καλούς δια του αίματος του Χριστού.

Ο Γέροντας μας δείχνει το δρόμο, που παράκαμπτε το κακό ( αμαρτία ) και το χειρότερο ( υπερηφάνεια αρετής ) και οδηγούσε στο καλύτερο, στην ταπείνωση. Γι’ αυτό προσπαθούσε να προστατεύσει τη γνησιότητα της ταπείνωσης από τους κινδύνους νόθευσής της. Μου έλεγε: «Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού».

Ο Γέροντας ,με τη διδασκαλία του και περισσότερο με τα βιώματά του, εποίμανε τα πρόβατά του και τα οδηγούσε σε λειμώνες αγάπης και ταπείνωσης. Ζούσε ο ίδιος την ταπείνωση, πιστεύοντας ότι, εκείνος είναι το τίποτε, γιατί ο Θεός είναι , όπως έλεγε, το παν, κι ότι, ό,τι εμείς βλέπαμε πως είχε, δεν ήταν δικό του, αλλά δώρο του Θεού.



Αγιος Πορφύριος

Feats ( St. Seraphim of Sarov )

Blessed Seraphim told those followers who strove to take excessive feats upon themselves that not complaining and humbly bearing insults are our "verigi" and our hair shirt. (The word verigi in Russian means iron chains and various weights. A hair shirt is clothing made of thick, very coarse wool; some ascetics wore these things to burden their body.)

It is not necessary to undertake feats beyond one’s strength. Instead, one must try to keep our friend — our body — right and capable of performing virtues. One must follow the middle route, turning neither to the right hand nor the left (Prov. 4:27), giving the spirit the spiritual, and the body the physical things necessary for maintaining temporal life. One should also not refuse that which society legally demands, according to the words of the Gospel: "Render therefore unto Caesar the things which are Caesar’s; and unto God the things that are God’s" (Mt. 22:21).

One should condescend to one’s soul in its infirmities and imperfections, endure one’s deficiencies as we bear the failings of others, not become lazy, and continually urge oneself to be better.

If you have eaten too much food or done anything else related to human weakness, do not be upset. Do not add injury to injury, but, urging yourself to correction, courageously try to keep spiritual peace according to the words of the Apostle: "Happy is he that condemneth not himself in that thing which he alloweth" (Rom. 14:22). This same meaning is contained in the words of the Saviour: "Except ye be converted, and become as little children, ye shall not enter into the kingdom of heaven" (Mt. 18:3).

Any success in any area we must assign to the Lord and say with the prophet: "Not unto us, O Lord, not unto us, but unto thy name give glory" (Ps. 115:1).



St. Seraphim of Sarov

Humble yourself my brother ( Saint John Chrysostom )

Has someone offended thee? Guard thy breast with the sign of the Cross; remember what took place on the Cross, and all will be extinguished. Think not of offenses only, but recall also whatever good thou hast received from the one who has offended thee, and at once thou shalt grow meek. Bring to mind the fear of God, and quickly thou shalt grow more temperate and calm. Train thyself not to offend another during offenses themselves, and then, when offended, thou wilt not feel grief. Think to thyself that he who is offending thee is in a frenzy and not in his right mind, and then thou wilt not be vexed at the offense. 

Saint John Chrysostom

H Ευχή ( Γέροντας Αρσένιος ο Σπηλαιώτης )

                             


Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με !!!


- Προσπαθούμε νά λέμε συνέχεια τήν ευχή αλλά ό νούς μας περισπάται.

- Όταν λέμε τήν ευχήν όσο μπορούμε, ζορίζουμε και τό μυαλό νά καταλαβαίνουμε τί λέμε. Αυτό όμως γιά νά τό πετύχουμε θέλει πολλήν βίαν.

Όμως όταν δουλεύης, λέγε συνέχεια μέ τό στόμα "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".

Ό νούς σίγουρα φεύγει, πάει στήν δουλειά, ταξιδεύει εδώ ή εκεί, όμως τό αυτί ακούει, κάτι πιάνει, και σιγά σιγά τό κατεβάζει στήν καρδιάν.

Αλλά και νά μήν καταλαβαίνεις εσύ τήν ευχήν, όμως ό σατανάς καταλαβαίνει πολύ καλά και τρέμει μόνο που ακούει τ' όνομα του Χριστού. "




Γέροντας Αρσένιος ο Σπηλαιώτης

Ευλογίες του Θεου ( Γέροντας Παΐσιος )

«Ο Καλός Θεός μας δίνει πλούσιες τις ευλογίες Του. Να μη δείχνουμε αχαριστία και Τον παροργίζουμε, γιατί έρχεται «η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας» (Εφ. 5,6). - μη γένοιτο. Στην εποχή μας δεν πέρασαν οι άνθρωποι ούτε πολέμους ούτε πείνα και λένε ότι δεν έχουν ανάγκη και από τον Θεό. Τα έχουν όλα και γι' αυτό δεν εκτιμούν τίποτε. 'Αν όμως έλθη δύσκολος καιρός, πείνα κ.λ.π., και δεν έχουν τι να φάνε, τότε θα εκτιμήσουν και το ψωμί και την μαρμελάδα και όσα θα στερηθούν. 'Αμα δεν δοξάζουμε τον -θεό, επιτρέπει ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, για να εκτιμήσουμε τα πράγματα. Ενώ, όταν τα εκτιμούμε, δεν επιτρέπει ο Θεός να συμβή τίποτε το κακό.


Γέροντας Παΐσιος

Η ευχή του Ιησού ( Γεροντας Σωφρωνιος )

«Η ευχή του Ιησού είναι η κατ΄ εξοχήν άσκηση του νου και της καρδιάς, το μέσο αγιασμού όλων των πιστών. Περιέχει ομολογία πίστεως στον Θεό και εξομολόγηση της πτώσεως του ανθρώπου, γι΄ αυτό και έχει πληρότητα.

Το όνομα Ιησούς δόθηκε με αποκάλυψη άνωθεν, είναι αναπόσπαστο από το πρόσωπο του Χριστού και η Θεοπρεπής επίκλησή του ζωοποιεί τη χαρισματική παρουσία του. Τοποθετεί τον άνθρωπο στην οδό του Κυρίου και τον απεργάζεται αχειροποίητο ναό της θεότητος.

Κατά την Κ. Διαθήκη η κλήση των πιστών συνίσταται στο να βαστάσουν το Όνομα του Ιησού Χριστού, το διαφορώτατον και υπέρ παν όνομα.

Η επίκληση αυτού του ονόματος ενοποιεί τον όλο άνθρωπο: νου, καρδιά και σώμα. Τούτο κατορθώνεται με την κατάβαση του νου στην καρδιά, αφού πρώτα σταυρωθεί από τα ευαγγελικά προστάγματα.
Η ευχή του Ιησού είναι άκρως δημιουργική:

α) Κρατά το πνεύμα του ανθρώπου σε επαφή με το Πνεύμα του Κυρίου. Ελευθερώνει τον πιστό από το σαρκικό φρόνημα και τον κατεργάζεται στόχο της επισκοπής του Κυρίου.

β) Επικεντρώνει την προσοχή αποκλειστικά στη σκέψη του Θεού και παρέχει τη διάκριση των νοημάτων του Θεού από τα επινοήματα του σατανά.

γ) Με την ευχή αυτή ο ασκητής αρπάζει εκείνα τα νοήματα, που διευρύνουν την καρδιά και συντελούν στον αγιασμό.

δ) Η νήψη πραγματοποιείται φυσιολογικά, γιατί Εκείνος που βασιλεύει στην καρδιά είναι μείζων αυτού που είναι στον κόσμο.

ε) Περιορίζει τις αμαρτίες στο ελάχιστον και προετοιμάζει για θάνατο εν Κυρίω.

Η ριζική διαφορά του Χριστιανισμού από τις δοξασίες της Ανατολής έγκειται στο ότι η ευχή του Ιησού είναι θεμελιωμένη στην Αποκάλυψη του Ζώντος και Προσωπικού Θεού της Αγίας Τριάδος και η εμπειρία της διαφέρει και απέχει από εκείνη των ανατολικών θρησκειών, όσο απέχει το Πνεύμα του Θεού από τη σάρκα ή το ’κτιστο από το κτιστό».

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

 πηγη:   http://www.diakonima

The Sin of Smoking ( Elder Nektary of Optina )

I am continuing my mental battle with the vice of smoking, but it's still completely unsuccessful. I have to quit this filthy and stupid occupation; it is noticeably ruining my health — the gift of God — and that is a sin.

The ever-memorable Elder Ambrose once heard an admission from one of his spiritual daughters:

"Batiushka! I smoke and this is tormenting me!"

"Well," the Elder answered her, "this isn't a great misfortune, if you can quit."

"That's just the problem," she said, "I can't quit!"

"Then it's a sin," said the Elder, "and you've got to repent of it and leave off doing it."

I also have to leave off, but how do I do it? I'm consoled by the words of our Elders, who promised me freedom from this sin "when the time is right."

The late patron of Optina Monastery and spiritual friend of its great Elders, Archbishop Gregory of Kaluga, could not stand this vice among the clergy, but he was condescending towards laymen who smoked, and even towards his seminarians, before they joined the clerical staff. He categorically demanded from candidates who were preparing for ordination that they cease from this filthy habit, and he did not ordain those who smoked.

Our friend Fr. Nektary, to whom I often complained about my weakness, informed me of this. "After all," he consoled me, "you, your honor, are a layman — what's to be expected from you? But here..."

And he related the following to me:

"In the days of Archbishop Gregory, a spirit-bearing and monk-loving man, the following incident happened. A seminarian from Kaluga, who had graduated at the head of his class, and who, because of his exceptional giftedness was personally known to the Archbishop, had to prepare himself for ordination to one of the better positions in the diocese. He appeared before the Archbishop for a blessing and to set a date for the ordination. The hierarch received him with extreme affection, conversed amiably with him and, having shown fatherly kindness towards him, dismissed him, assigning a date for the ordination. However, when dismissing the candidate, he did not fail to ask him, 'Well, then, brother, do you smoke, or not?'

"'No, your Eminence,' replied the candidate, 'I don't go in for that.'

"'Well, good,' the Archbishop exclaimed joyfully, 'see what a fine fellow I've got! Well then, prepare yourself, and may the Lord bless you!'

"According to custom, the candidate bowed to the feet of the Archbishop. His frock coat flew open, and from his breast pocket cigarettes began to fall out onto the floor, one after the other.

"The Archbishop flared up in indignation. 'Who made you lie to me?' he exclaimed with great anger. 'To whom have you lied? When have you lied? When preparing to serve God in holiness and in truth?... Get out of here! There is no position for you, nor will there be one!...'

"And with that he drove the liar out of his sight.... So, your honor," added Fr. Nektary, looking at me with his always laughing, kind and affectionate gaze, "why be dejected that it's not the smell of athonite incense that comes out of your mouth? To whom are you obliged?... And, you know what?" — he exclaimed, and his face lit up with a kind smile. "You won't believe it — I myself barely avoided joining the ranks of smokers. This was back in my childhood, when I still lived at home, together with my mama.... In the whole wide world there were only the two of us, Mama and me, and there was also a cat that lived with us.... We were of a low station, and because of this we were poor: who needed people like us? Well, then, once my mama wasn't keeping an eye on me and I went ahead and borrowed some tobacco from some of my rich peers. They had no shortage of tobacco and they willingly treated everyone who wanted it. They rolled themselves a cigarette, smoked and smoked, and then stuck it in my mouth — 'Here, have a smoke!' Well, following them, I myself began to smoke. The first time I tried it I became dizzy, but I liked it all the same. Cigarette butt after cigarette butt, and I already began to get used to this mischief. I began to beg and then to borrow on credit, hoping somehow to pay it back. But what was I going to pay it back with, when my own mother lived, as they say, from bread to kvass, and there wasn't always plenty of bread.... Then my mama began to notice the smell of tobacco coming from me....

"'What's this, Kolya (my name in the world was Nicholas) — you haven't begun to smoke, have you?'

"'What do you mean, Mommy,' I would say, 'I hardly think so!'

"And I would quickly move aside, as if I were doing something. It went that way once, then another time, and then I got caught. Once I had barely managed to inhale some borrowed tobacco on the sly, when suddenly, there was Mama.

"'Were you just smoking?' she asked.

"Again I said, 'No, Mama.'

"But where did I get 'no' from? I reeked of tobacco from way off. Mama didn't say a word to me then, but she gazed at me with such a sorrowful look that you could say that my whole soul was overturned within me. She went away from me somewhere to do the housework, and I hid in a secluded corner and began to weep inconsolably, that I had grieved Mama. And not only had I grieved her, I had deceived her and lied on top of that. I can't express how painful this was for me! The day passed, night came, and my mind sought for sleep. I lay in my bed and whimpered, lay and whimpered.... Mama heard it.

"'What is it, Kolya — you're not crying, are you?'

"'No, Mama.'

"'Why aren't you sleeping?'

"And with these words, Mama got up, lit the lamp and came over to me. My face was all wet with tears and my pillow was soaked....

"And what happened between us then!... We both had a good cry and were reconciled. Having a good cry with one so dear, how nicely we were reconciled!

"And thus ended my mischief with smoking."


Elder Nektary of Optina

Earthly body and celestial soul ( Saint Nektarios of Aegina )

Man is a composite being, made up of an earthly body and celestial soul... The soul is closely united with the body, yet wholly independent of it.

Man is not only reason but also heart. The powers of these two centers, mutually assisting one another, render man perfect and teach him what he could never learn through reason alone. If reason teaches about the natural world, the heart teaches us about the supernatural world... Man is perfect when he has developed both his heart and his intellect. Now the heart is developed through revealed religion.



Saint Nektarios of Aegina

The Providence Of God ( St. Herman of Alaska )

A terrible accident has a power to awaken us to the realization of the existence of various calamities and dangers surrounding us, from which the Providence of God preserves us. At the same time it convincingly persuades us to acknowledge our own infirmity and weakness and to seek the Father's protection and His most powerful defense, which affirms us in the Wisdom and the Word of God, which came down from above by the will of the Heavenly Father under a curtain of flesh like ours, woven by the Divine Might from the Immaculate Virgin, for our salvation. He became man and taught us to pray that we be not led into temptation. This reminds us from what Father we have our existence, and this in turn should make us seek our heavenly Fatherland and our eternal inheritance.


St. Herman of Alaska

Οδηγίες προσευχής

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ

1. Να λέμε την προσευχή μας αργά και καθαρά. Όχι με βιασύνη, αλλά με αγάπη προς το Θεό.

2. Πριν προσευχηθούμε να έχουμε συγχωρήσει όλους όσους μας έχουν αδικήσει η μας έχουν στενοχωρήσει στη ζωή μας.

3. Να μάθουμε να αγαπούμε την προσευχή μας με τρόπο ταπεινό.

4. Για να καρποφορήσει μία προσευχή χρειάζεται βαθειά ταπείνωση καρδιάς και μυστηριακή ζωή.

5. Η προσευχή αποδίδει περισσότερο όταν έχουμε εξομολογηθεί καθαρά και έχουμε κοινωνήσει το Πανάγιον Σώμα και Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.6. Να προσευχόμαστε χωρίς εικόνες στο νου μας, αλλά να προσέχουμε τα λόγια της προσευχής με κατάνυξη και ευλάβεια.

7. Όσο περισσότερο προσευχόμεθα, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε την παρουσία του Θεού.



ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»
της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου Αγίου Όρους

Αγαπητοί μας αδελφοί,

Σαλπίζουμε εγερτήριο σάλπισμα.

Οι εχθροί μας δαίμονες δεν κοιμούνται και εργάζονται ακατάπαυστα να μας ρίξουν στις αμαρτίες και εξαιτίας αυτών και των παθών μας στα βάθη της κόλασης. Με άλλο τρόπο δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε παρά μόνο με την προσευχή. Η ανάγνωση πνευματικών βιβλίων είναι καλή και ωφέλιμη η ανάγνωση η παρακολούθηση των ακολουθιών της Εκκλησίας μας βοηθούν όσους έχουν τη δυνατότητα να τα κάνουν.

Για τους πολλούς όμως ένας τρόπος που μπορεί να αντικαταστήσει τους άλλους τρόπους προσευχής είναι με το κομποσχοίνι. Σε κάθε κόμπο επικαλείσαι το όνομα του Κυρίου Ιησού λέγοντας τη σύντομη ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με» η απλώς « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Θα αρχίσεις με το: Δι εὐχῶν των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν. Δόξα σοι ο Θεός, Βασιλεύ ουράνιε, Τρισάγιον, Παναγία Τριας, Πάτερ ημών. Τον Ν´ ψαλμόν. Μια σύντομη αυτοσχέδια προσευχή μία φορά την ημέρα με σύντομη δοξολογία, ευχαριστία, εξομολόγηση, αίτηση αφέσεως των αμαρτιών σου, ενισχύσεώς σου και των εν Χριστώ αδελφών σου στον αγώνα τον καλό, και προσευχή με κομποσχοίνι όπως παρακάτω:

Α. Ο Εσπερινός με κομποσχοίνι η με το ρολόι χωρίς κομποσχοίνι (κομποσχοίνι των 300 κόμπων = τριακοσάρι, κομποσχοίνι των 100 κόμπων = εκαστοστάρι).

Τρία τριακοσάρια του Χριστού η 15 λεπτά με το ρολόι.

Ένα τριακοσάρικο της Παναγίας η 5 λεπτά με το ρολόι.

Ένα εκατοστάρι του Αγίου της ημέρας η 5 λεπτά με το ρολόι.

Ένα εκατοστάρι του Αγίου της Ενορίας η 2 λεπτά με το ρολόι.

Ένα εκατοστάρι του Αγίου της εβδομάδος η 2 λεπτά με το ρολόι.

Β. Το Απόδειπνον, το ίδιο ως ο Εσπερινός με επιπλέον 2 τρακοσάρικα της Παναγίας η 10 λεπτά με το ρολόι.

Γ. Μεσονυκτικόν, τέσσερα τρακοσάρικα του Χριστού σε 15 λεπτά με το ρολόι και ένα τρακοσάρι της Παναγίας η 5 λεπτά με το ρολόι.

Δ. Όρθρος, εννέα τριακοσάρικα του Χριστού η μία ώρα με το ρολόι, τρία τρακοσάρικα της Παναγίας η 15 λεπτά με το ρολόι. Από ένα εκατοστάρι του αγίου της ημέρας, της ενορίας και της εβδομάδος ως στον εσπερινό, η από δυό λεπτά, και επιπλέον ένα τρακοσάρι των Αγίων Πάντων η 5 λεπτά με το ρολόι.

Ε. Θεία Μετάληψις, τέσσερα τριακοσάρικα του Χριστού η 15 λεπτά. Ένα τρακοσάρικο της Παναγίας η 5 λεπτά.

Στ. Παράκλησις στον Χριστό, την Παναγία η σε Άγιο. Δυό τρακοσάρικα η δέκα λεπτά.

Ζ. Ώραι 1η, 3η, 6η και 9η, έξι τριακοσάρικα του Χριστού η ½ ώρα, δυό τρακοσάρικα της Παναγίας η 10 λεπτά.

Αν έχεις πολλή ελεύθερη ώρα ταξιδεύοντας στο λεωφορείο, η οπουδήποτε βρίσκεσαι, αντί να πιάσεις κουβέντα με τον ένα η τον άλλο, κοίταξε το ρολόι σου, κλείσου στον εαυτό σου και λέγε την ευχή όπως είπαμε πιο πάνω.

Με την συνήθεια, την ασταμάτητη προσοχή και την αδιάλειπτη προσευχή γίνεσαι δύσκολος στόχος του πονηρού. Μαζί με αυτά, η καλλιέργεια της αγάπης, της ευσπλαχνίας, της πίστης, της συμπόνοιας, της κατάνυξης, της αυτοκατηγορίας, της ελπίδας στον Θεό, της τακτικής εξομολόγησης και Θείας Κοινωνίας, αποκτάς ένα γερό οπλοστάσιο και καθιστάς τον εαυτό σου θωρακισμένο με την χάρη του Θεού και σχεδόν απρόσβλητον από τα θανατηφόρα βέλη του διαβόλου. Ο Κύριος είπε: «Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Γι αὐτὸ γνωρίζοντας την ασθένειά σου ταπεινώσου, και έχε εις τον Θεό την ελπίδα σου ίνα μη καταισχυνθής και δόξαζε κατά πάντα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι νυν και αεί και εις τους αιώνας. Αμήν.
Στα κομποσχοίνια:
Του Χριστού λέμε: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Της Παναγίας λέμε: Υπεραγία Θεοτόκε, σώσόν με.
Του Αγίου της ημέρας: Άγιε… πρέσβευε υπέρ εμού.
Του Αγίου της ενορίας: Άγιε… πρέσβευε υπέρ εμού.
Του Αγίου της εβδομάδος: Άγιε… πρέσβευε υπέρ εμού.
Δευτέρα: Άγιοι Αρχάγγελοι, πρεσβεύσατε υπέρ εμού.
Τρίτη: Βαπτιστά του Χριστού, πρέσβευε υπέρ εμού.
Τετάρτη και Παρασκευή: Σταυρέ του Χριστού, σώσόν με τη δυνάμει σου.
Πέμπτη: Άγιοι Απόστολοι, πρεσβεύσατε υπέρ εμού και, Άγιε Νικόλαε, πρέσβευε υπέρ εμού.
Σάββατο: Άγιοι Πάντες, πρεσβεύσατε υπέρ εμού.
Κυριακή: Παναγία Τριας (ο Θεός), ελέησόν με.

Για τον Άγγελο Φύλακα: Άγιε Άγγελέ μου, φύλαξέ με.

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης δίδαξε την εργασία της Νοεράς προσευχής όχι μόνο στους Μοναχούς του Αγίου Όρους, αλλά ξεκινώντας από το Άγιον Όρος πήγε διδάσκοντας τη Νοερά προσευχή μέχρι τη Βλαχία, δηλαδή τη σημερινή Ρουμανία.

Επίσης ο λαμπρός της Θεσσαλονίκης φωστήρας αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς όχι μόνο σε πολλές ομιλίες του παρακινούσε όλους τους χριστιανούς να προσεύχονται νοερά και με την καρδιά τους, αλλά και λόγον ολόκληρον έστειλε στους Ιωάννην και Θεόδωρον τους φιλοσόφους, που βρίσκονταν στον κόσμο, στον οποίο λόγο αποκάλυψε σ αὐτοὺς όλα τα μυστήρια της Νοεράς προσευχής.

Ο Άγιος Διάδοχος λέει ότι ο σατανάς δε θέλει ποτέ να μάθουν οι Χριστιανοί και να πιστεύουν ότι αυτός βρίσκεται στην καρδιά και από εκεί τους πολεμάει, αλλά θέλει να νομίζουν ότι τους πολεμάει εξωτερικά. Κατόπιν τούτου οι περισσότεροι Χριστιανοί και ιδιαίτερα οι λογιώτατοι πολλές φορές πιστεύουν ότι οι λογισμοί έρχονται σ αὐτοὺς όχι εσωτερικά, δηλαδή από την καρδιά, αλλά από τη λογική τους, δηλαδή τις σκέψεις τους και τούτο, για να μη μάθουν να πολεμούν το σατανά με την καρδιακή μνήμη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δηλαδή με τη Νοερά και καρδιακή προσευχή!.. «Τω δε Βασιλεί των αιώνων, αφθάρτω, αοράτω, μόνω σοφώ Θεώ, τιμή και δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Drunkenness ( Saint Tikhon of Zadonsk )

Drunkenness is sin in and of itself… "nor drunkards... shall not inherit the Kingdom of God," according to the teaching of the Apostle (1 Cor. 6:10). And Christ says, And "take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness" (Lk. 21:34). This is the cause of so many and serious sins. It brings about the quarrels, fights, and bloodshed, and murders that follow upon it. It is rough talk, blasphemy, and cursing. It causes disappointment and offence to neighbor. It teaches lying, flattery, seizure of the things of others so as to somehow satisfy the passion. It ignites anger and wrath. It makes people cast themselves into impurity as swine into the mire.

In a word, it makes a man a beast, and the rational irrational, so that not only the inward condition but also the outward appearance of a man often changes. Wherefore St. John Chrysostom says, "The devil loves nothing like luxury and drunkenness" (Homily 58 on St. Matthew), because nothing fulfils his evil will as does a drunkard.

Drunkenness is the cause not only of ills of the soul but also of bodily and temporal ills:



1. It weakens the body and brings it to infirmity, whence it written, "Shew not thy valiantness in wine; for wine hath destroyed many" (Sirach 31:25).

2. It leads to wretchedness and poverty. "A labouring man that is given to drunkenness shall not be rich" (Sirach 19:1).

3. It takes away one's glory and good name. On the contrary it leads to ignominy, contempt and loathing. For people loathe nothing so much as they do a drunkard.

4. It brings grief and sorrow to the household, relatives, and friends, and merriment to enemies.

5. It makes its devotees useless for any calling, and in whatever calling a drunkard may be, it brings about calamity and misfortune rather than benefit to society. St. John Chrysostom, describing the misfortune and destruction of drunkenness, says, "Drunkenness is self-imposed possession, the emptying of thought, a calamity of derision, a disease worthy of ridicule, a voluntary demon" (Homily on the Resurrection), and much more. In order to guard oneself against drunkenness it is useful to apply the following:

1. Do not allow young people to drink alcoholic beverages since young people easily become accustomed to it, and whatever they learn in youth they hold to throughout their entire life.

2. Do not allow them to keep company with drunkards and the depraved.

3. Adults and those who have come to manhood should not drink wine without need.

4. Keep away from evil company and festivities.

5. Remind them that it is extremely difficult to hold back from this passion, and many perish in soul and body in and through that very passion.

6. Those that have become accustomed to this passion should powerfully arm themselves against its torments; stand, and not give in, and pray and call upon the all-powerful help of God.

7. Remember the misfortunes caused by drunkenness, and compare the condition of a sober life with the condition of a drunken life. These people should think about the fact that many drunkards die in their sleep and go from this life to the next without any consciousness, and therefore without repentance.



Saint Tikhon of Zadonsk

Marriage or Monasticism? ( Bishop of Nafpaktos )

Most young people don’t know how to discover their calling in the life. Whether to dedicate themselves to monasticism or select the marriage path. Some have the feeling that monasticism is a more superior choice than marriage and that marriage represents a lower situation. Others believe that any young man who chooses to become a monk is a coward who avoids the responsibilities of citizenship.



Bishop of Nafpaktos, Hierotheos provides a warm insight and a clear view of the essence of both marriage and monastic life, based on the teaching of the Eastern Church Fathers. “Both marriage and monasticism are powerful symbolic ways of straining toward the ultimate goal of love. Celibacy and marriage are not contrasted with each other; instead, both are compared to and directed to God’s love”.

Monasticism and Married Life

Orthodox spirituality is accessible to all people; responding to its message is not associated with special groups of people. All those who have been baptised in the name of the Holy Triune God are “compelled” to uphold Christ’s commandments. There are no excep­tions on the way toward theosis, which is the “journey” from the image of God to His likeness. The Apostle Paul says clearly: “For as many of you as have been baptized into Christ have put on Christ” (Gal. 3, 27).

The essence and aim of Orthodox spirituality presented in the foregoing chapters is delineated in the Word of Christ and the teachings of the Apostles. Many passages from Holy Scripture have been quoted which show that the first Christians lived the spiritual life profoundly, having attained to the illumination of the nous and unceasing prayer.

In a reference to virginity and marriage the Apostle Paul states: “He that is unmarried careth for the things that belong to the Lord, how he may please the Lord: But he that is married careth for the things that are of the world, how he may please his wife” (1 Cor. 7, 32-33). Yet, at the same time he stresses: “But this I say, brethren, the time is short: it remaineth, that both they that have wines be as though they had none” (1 Cor. 7, 29). Thus married people also lived asceti­cally and had experiences of the spiritual life.

Moreover, not to be overlooked is the fact that all of the Apostle Paul’s Epistles, sent to the various Churches, were addressed to Christians who were married and had families. And it is within these Epistles that St. Paul speaks of cleansing of the heart, illumination of the soul, acquisition of noetic prayer, of the unceasing prayer of the heart, Sonship by grace, and of life in the Holy Spirit. These epistles disclose that the Christians of the first Apostolic Churches lived as the monks live today in the holy monasteries. When the persecutions ceased, however, and Christianity became the official state religion, seculariza­tion penetrated the Church and the ascetic way of living disappeared from the cities. It was precisely during this time that monasticism developed as an attempt to preserve the essence of the spiritual life. For this reason the holy Fathers emphasize that monasticism is the continuity of the Apostolic age and the life of the first Church; and that the monks are those who live the life of the Gospel, who experience repentance to its ultimate degree and who try to ob­serve the commandments of Christ unyieldingly. Every Orthodox monk who lives within this atmos­phere is an Apostle of Christ, a Martyr and a Prophet. Monasticism is apostolic, prophetic and martyrial life.

To understand the essence of monastic life, one should read the beatitudes of Christ. The monk com­mences his life in profound repentance with tears of mourning and the cleansing of the heart. In the Gospel and the Apostle Paul’s Epistles all the ele­ments which constitute the genuine monastic tradi­tion, as proclaimed by the Fathers, can be found.

These same elements are emphasized in the ser­vice of monastic tonsuring. It states there that during the noviciate period the prospective monk passes through the stage of the Catechumen, living in deep repentance and undergoing purification of the heart.

This is the “first love” of which the Evangelist John speaks in the book of Revelation. When repentance is accomplished monastic tonsuring takes place, which is referred to as the “second baptism”.

Monastic tonsuring is called a mystery because the monk experiences the purifying and illuminating energy of God. According to St. Symeon the New Theologian the second baptism is the baptism of the Spirit, that is, the illumination of the nous and the acquisition of noetic prayer. The following is said to the monk while he is being tonsured: “You are purged of your sins and becometh son of light”, Thus, the monk experiences purification of the heart prior to his tonsure, and ac­quires illumination of the nous while being tonsured.

The apostolic life and the way of life of the first Christians, as described in the Pauline Epistles and the book of the Acts, is made visible.

Monasticism is apostolic and evangelical; mor­tification of the “old man” precedes it, though, and then the monk becomes a “temple” of the Most Holy Spirit. The prayers read by the priest are expressive of this theme.

Married Christians in their personal lives are also called to live the Gospel and the commandments of Christ. Noone is exempted from this responsibility. Every one must experience repentance; overcome sel­fishness; and acquire love for God and love for others.

It is apparent that the circumstances of married life are different from those of the monastery, and thus a certain adjustment is needed. Yet, what the monastery is for the monk, the family is for the married person. Family is the place for ascetic practice in married life. It is therein that a person is called to carry out the will of God.

“O God most pure … bless this marriage, and vouchsafe unto these thy servants, N. and N., a peaceful life, length of days, chastity, mutual love in the bond of peace, long· lived seed, gratitude from their posterity, a crown of glory which fadeth not away. Graciously grant that they may behold their children’s children. Preserve their bed un assailed, and give them of the dew of heaven from on high, and of the fatness of the earth. Fill their houses with wheat, and wine, and oil, and with every beneficence, that they may bestow in turn upon the needy; granting also unto those who are here present with them all those petitions which are of their salvation”. (Rite of the Holy Matrimony)1.

The Church has placed all of its teaching on marriage in the prayers read during the marriage ceremony. The wedded are blessed to live their lives in love and prudence, following the commandments of God.

“Be thou exalted, a Bridegroom, like unto Abraham; and be thou blessed, like unto Isaac; and do thou multiply like unto Jacob, walking in peace, and keeping the commandments of God in righteousness.

And thou, O Bride: Be thou exalted like unto Sarah; and exult thou, like unto Rebecca; and do thou multiply, like unto Rachel: and rejoice thou in thy husband, fulfilling the conditions of the law: for so is it well pleasing unto God”. (Rite of the Holy Matrimony).2

The fact that women and men who had been wor­thy of experiencing divine vision in the Old Testament are mentioned in the prayers, demonstrates the as­cetic and saving character of marriage in Christ. The holy Fathers teach that conception, gestation and birth constitute the “garments of skin” which Adam wore after the Fall. God, however, eventually blessed this way. St. Maximos writes that marriage, as we know it today, is a result of the Fall.3

St. Chrysostom teaches that all of the command­ments of the Gospel -except, of course, for that of marriage-are to be shared by all men -monks and married.4

St. Basil discerns that both -monastics and the married-are called to uphold the commandments of Christ in the Gospel. St. Gregory Palamas, on the theme of the purity of the heart, declares that married persons can also strive to attain it.5

The existence of many married Saints who pos­sessed noetic prayer both in the Old and the New Testaments reveals that married people have the capacity to experience Orthodox spirituality in all its manifestations. The prophetess Anna kept noetic prayer within her heart and prayed unceasingly while in the midst of experiencing great pain.

Within the framework of Orthodox spirituality, therefore, Christians are not divided into categories of married and single, monastics and lay people; however they are separated into those who have the Holy Spirit within and those who do not. It is possible for all people to uphold Christ’s commandments and experience Or­thodox spirituality under the guidance of a spiritual father. There are neither privileged nor non-privileged people within Orthodox tradition.

- See more at: http://pemptousia.com/2012/12/marriage-or-monasticism/#sthash.rcrrgO9f.dpuf

Γιατί οι νέοι φεύγουν από την Εκκλησία;( Άγιος Πορφύριος )

Ο έπαινος κάνει τους νέους εγωιστές, απροσάρμοστους και άθεους.

Δίδασκε ο θεόσοφος Παιδαγωγός Άγιος Πορφύριος: «Η αλήθεια του Χριστού τονίζει ότι, άμα επαινείς έναν άνθρωπο, τον κάνεις εγωιστή. Ο εγωιστής είναι ο μπερδεμένος, ο οδηγούμενος υπό του διαβόλου και του κακού πνεύματος. Έτσι, μεγαλώνοντας μέσα στον εγωισμό, η πρώτη του δουλειά είναι ν’ αρνείται τον Θεό και να είναι ένας εγωιστής απροσάρμοστος μέσα στην κοινωνία».

Να γιατί είναι άρρωστη η κοινωνία μας και άθεα τα παιδιά μας. Επειδή από μικρά τους τρέφουμε τον εγωισμό, την υπερηφάνεια που είναι κορυφαία ακαθαρσία στον άνθρωπο και αμαρτία. Γίνονται έτσι τα παιδιά ευάλωτα στις δαιμονικές ενέργειες και υποχείρια του πονηρού πνεύματος. Ο έπαινος δημιουργεί μία ψεύτικη μεγάλη ιδέα στο παιδί για τον εαυτό του. Αυτήν την ιδέα οι πατέρες την ονομάζουν οίησι και είναι η βαθειά ρίζα του εγωισμού και της υπερηφάνειας. Ο κόσμος το ονομάζει «υπερεγώ». Δίδασκε ο Θεόσοφος σύγχρονος Άγιος Πορφύριος:

«Όταν, λοιπόν, εμείς στο παιδί με τους επαίνους δημιουργούμε αυτό το «υπερεγώ», του φουσκώνουμε τον εγωισμό, του κάνομε μεγάλο κακό. Το κάνουμε να γίνεται πιο επιρρεπές στα διαβολικά πράγματα»1. Ανοίγουμε τους «ασκούς του Αιώλου» και μετά αναρωτιόμαστε γιατί έφυγε από την Εκκλησία, το σπίτι, την υπακοή, τον σεβασμό που είχε προς τους μεγαλυτέρους κ.λ.π.

Ο έπαινος είνα ένα ψέμμα γι’ αυτό και συνιστά μίμηση του διαβόλου. Η αλήθεια είναι ότι ο,τι καλό έχει το παιδί μας είναι δώρο του Θεού και ο,τι καλό έκανε (αν έκανε κάτι καλό) είναι ενέργεια της Θείας Χάρης και όχι αποτέλεσμα της δικής του ικανότητας και δυνάμεως. Γιαυτό θα πρέπει να το παρακινούμε σε όλα να ζητάει την Θεία Βοήθεια και να εμπιστεύεται την Θεία Πρόνοια. «Σ ὅλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητάνε την βοήθεια του Θεού»2.

Πως ενθαρρύνουμε τα παιδιά; Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά» δίδασκε ο σοφός Άγιος Παιδαγωγός Πορφύριος. «Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε: «Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος, είσαι τέλειος!…». Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί. Μπορείτε όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή. Να του πείτε: «Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε. Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός την χάρι Του». Τούτο δω είναι το τέλειο»3

Αν κάνει κάτι καλό να μην το επαινούμε αυτονομημένα αλλά να δοξάζουμε το Θεό που το βοήθησε και να το παρακινούμε και εκείνο να δοξάσει και να ευχαριστήσει τον Θεό ο Οποίος καταδέχθηκε να ενεργήσει μέσα από αυτό.

Το να αποκρύπτουμε την πραγματικότητα από τα παιδιά για τον εαυτό τους, είναι αδικία και ατιμία από μέρους ημών των μεγαλυτέρων, των γονέων και όσων άλλων εμπλέκονται στην αγωγή. «Πρέπει να πεις την αλήθεια» δίδασκε ο Άγιος Γέροντας, «να τη μάθει ο άνθρωπος. Αλλιώς τον υποστηρίζεις στην αμορφωσιά του. Όταν πεις στον άλλο την αλήθεια, αυτός κατατοπίζεται, προσέχει, ακούει και τους άλλους, εγκρατεύεται. Έτσι και στο παιδί θα πεις την αλήθεια, θα το μαλώσεις, για να κατατοπισθεί ότι αυτό που κάνει δεν είναι καλό. Τι λέγει ο σοφός Σολομών: «Ος φείδεται της βακτηρίας, μισεί τον υιόν αυτού, ο δε αγαπών, επιμελώς παιδεύει»4. Όχι όμως να το δέρνεις με τη μαγκούρα. Τότε φεύγουμε από τα όρια και γίνεται το αντίθετο»5.

Η αθεΐα, η ασέβεια, η θρασύτης, η σκληρότης, η βλασφημία των παιδιών είναι καρποί της κακής αγωγής. «Οι γονείς» παρατηρούσε ο σοφός και Άγιος Γέροντας «ευθύνονται πρώτοι για την αποτυχία των παιδιών στη ζωή και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μετά. Τα επαινούν διαρκώς. Τους λένε εγωιστικά λόγια. Δεν τα φέρνουν στο Πνεύμα του Θεού, τ’ αποξενώνουν απ’ την Εκκλησία. Όταν μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά και πάνε στο σχολείο μ’ αυτό τον εγωισμό, φεύγουν απ’ τη θρησκεία και την περιφρονούν, χάνουν το σεβασμό προς τον Θεό, προς τους γονείς, προς όλους. Γίνονται ατίθασα και σκληρά και άπονα, χωρίς να σέβονται ούτε τη θρησκεία, ούτε τον Θεό. Βγάλαμε στη ζωή εγωιστές και όχι χριστιανούς»6. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρνει η σύγχρονη ψευτοεπιστήμη που διαστρέφει και δεν οικοδομεί τα παιδιά μέσω της διδασκαλίας της άθεης ψυχολογίας και παιδαγωγικής. Ο διάβολος κρύβεται πίσω της. «Ο διάβολος» δίδασκε ο σοφός Άγιος Παιδαγωγός Πορφύριος «κατόρθωσε να εξαφανίσει τον εαυτό του και να κάνει τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν άλλα ονόματα. Οι γιατροί, οι ψυχολόγοι λένε συχνά, όταν ένας άνθρωπος πάσχει: «Α, νεύρωση έχεις! Α, άγχος έχεις!» και τα τοιαύτα. Δεν παραδέχονται ότι ο διάβολος υποκινεί και διεγείρει στον άνθρωπο τον εγωισμό. Κι όμως ο διάβολος υπάρχει, είναι το πνεύμα του κακού»7. Ο διάβολος είναι ο πρώτος διδάξας το ψέμμα και τον έπαινο και δια του επαίνου έβγαλε τους Πρωτόπλαστους από τον Παράδεισο όπως δίδασκε ο Άγιος Πορφύριος: «Οι πρώτοι άνθρωποι, ο Αδάμ και η Εύα, ήταν απλοί και ταπεινοί, γι’ αυτό ζούσαν στον Παράδεισο. Δεν είχαν εγωισμό… Μετά…ο διάβολος κατόρθωσε με τον έπαινο και τους επλάνησε. Γεμίσανε εγωισμό»8. Τα παιδιά δεν πρέπει να ακούνε το «μπράβο» ούτε να το θέλουν. «Ο έπαινος κάνει κούφιο τον άνθρωπο και διώχνει τη χάρι του Θεού»9 έλεγε ο Άγιος Πορφύριος. Και συμπλήρωνε: «Η χάρις του Θεού έρχεται μόνο με την αγία ταπείνωση»10. Και συμπέραινε: «Πρέπει να μάθομε στα παιδιά να ζουν ταπεινά και απλά και να μη ζητούν τον έπαινο και το «μπράβο». Να τα μάθομε ότι υπάρχει η ταπείνωση, που είναι η υγεία της ζωής»11. Και της ψυχής και του όλου ανθρώπου, θα τολμούσαμε να συμπληρώσουμε.

Μακάρι τα διδάγματα του Αγίου Παιδαγωγού Γέροντα Πορφύριου να αποτελέσουν οδηγητικά σήματα αγωγής για τους γονείς και όλους όσους ασχολούνται με την αγωγή των παιδιών.



ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ!



Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης.



http://www.diakonima.gr

Acquiring the Holy Spirit ( St. Seraphim of Sarov )

The true goal of our Christian life consists of acquiring God’s Holy Spirit. Fasting and vigil, prayer, mercy, and every other good deed performed for Christ — are means for acquiring the Holy Spirit of God. Only deeds performed for Christ give us the fruits of the Holy Spirit.

Some say that the foolish virgins lacking enough oil in their lamps is meant to be understood as a lack of good deeds (see Mt. 25:1-12). Such an understanding is not completely correct. How could there have been a lack of good deeds when they, though foolish, are still called virgins? For virginity is the highest virtue, as a state equal to the angels, and could by itself serve in place of all other virtues. I, the wretched, think that they did not have enough of the grace of the All-Holy Spirit of God. These virgins, because of their spiritual injudiciousness, supposed in performing good deeds that it is only necessary to do good works to be a Christian: "We performed a good deed and thus did God’s will." Whether or not they had received the grace of the Holy Spirit, whether they had attained it, they did not even bother to find out ... But, this acquiring of the Holy Spirit is in fact that oil which the foolish virgins lacked. They are called foolish because they forgot about the essential fruit of virtue — the grace of the Holy Spirit — without which there is no salvation for anyone and cannot be. For "through the Holy Spirit every soul is quickened, and through its purification, it is exalted and illumined by the Triune Unity in a Holy mystery." The Holy Spirit Himself settles in our souls, and this occupation of our souls by Him, the All-Ruling, and this coexistence of our spirit with His One Trinity, is granted only through the diligent acquiring, on our part, of the Holy Spirit, which prepares, in our soul and body, the throne for the coexistence of God the All-Creator with our spirit, by the immutable word of God: "And I will walk among you and will be your God, and ye shall be my people" (Lev. 26:12).

This is the very oil in the lamps of the wise virgins, which burned brightly and steadily; the virgins with these burning lamps could await the Groom coming at midnight, and enter the chamber of joy with him. The foolish ones, seeing their lamps going out, though they went to the market to buy oil, did not manage to return in time, for the doors were already locked. The market is our life; the doors of the bridal chamber — locked and not permitting entrance to the Groom — human death, the virgins wise and foolish, Christian souls; the oil, not deeds, but the grace of the All Holy Spirit of God received through them, transforming from decay to incorruption, from emotional death into spiritual life, from darkness to light, from the manger of our existence, where our passions are tied like beasts and animals, into a church of God, into the all-lighted chamber of eternal joy in Jesus Christ.



St. Seraphim of Sarov

"To pray with the heart, we must hurt'' ( Elder Paisios )

First of all, Elder Paisios tells us that, for love to blossom in the heart, we must pray with pain of heart. Once he was asked, "We pray, Elder, and our thoughts go here and there. Why?"

"Because it is prayer without pain!" replied the Elder. "To pray with the heart, we must hurt. Just as when we hit our hand or some other part of our body, our mind (nous) ("Nous: the highest faculty or power of the human soul, called by the Holy Fathers "the eye of the soul," St. John Damascene, and "the spiritual nature of man," St. Isaac the Syrian) is gathered to the point we are hurting, so also for the mind to gather in the heart, the heart must hurt."

The Elder was then asked, "How can we preserve ourselves in this state when we don’t have some problem, some pain?"

He replied, "We should make the other’s pain our own!! We must love the other, must hurt for him, so that we can pray for him. We must come out little by little from our own self and begin to love, to hurt for other people as well, for our family first then for the large family of Adam, of God" (Athanasios Rakovalis, Talks with Father Paisios (Thessalonica, Greece: Orthodox Kypseli, 2000), pp. 123-24).

At another time the Elder said, "The more one hurts, the more divine consolation one receives, because otherwise it is not possible to stand the pain... God especially consoles those who hurt for others" (Ibid.,p. 124).

To his spiritual children the Elder wrote: "To some people your love will be expressed with joy and to others it will be expressed with your pain. You will consider everyone your brother or your sister, for we are all children of Eve (of the large family of Adam, of God). Then, in your prayer you will say: ‘My God, help those first who are in greater need, whether they are alive or reposed brothers in the Lord.’ At that point, you will share your heart with the whole world and you will have nothing but immense love, which is Christ" (Elder Paisios of Mount Athos, Epistles, p. 50).

Γιατί αισθάνεστε το βάρος, δεν έκανες εξομολόγηση... ( Γεροντας Παϊσιος )

- Γιατί να νιώθης βάρος;

Με μια σωστή εξομολόγηση σβήνουν όλα τα παλιά. Ανοίγονται νέα δεφτέρια. Έρχεται η Χάρις του Θεού και αλλάζει τελείως ο άνθρωπος. Χάνονται η ταραχή, η αγριάδα, το άγχος και έρχονται η γαλήνη, η ηρεμία. Τόσο αισθητό είναι αυτό ακόμη και εξωτερικά, που λέω σε μερικούς να φωτογραφηθούν πριν από την εξομολόγηση και μετά την εξομολόγηση, για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι την καλή αλλοίωση, γιατί στο πρόσωπο ζωγραφίζεται η εσωτερική πνευματική κατάσταση. Τα μυστήρια της Εκκλησίας κάνουν θαύματα. Όσο πλησιάζει κανείς στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, θεώνεται, και επόμενο είναι να ακτινοβολή και να προδίδεται από την θεία Χάρη.

- Δηλαδή, Γέροντα, μετά από μια ειλικρινή εξομολόγηση νιώθεις αμέσως χαρά;

- Όχι πάντοτε. Μπορεί και να μη χαρής αμέσως, αλλά σιγά-σιγά γεννιέται μέσα σου η χαρά. Μετά την εξομολόγηση χρειάζεται η φιλότιμη αναγνώριση. Να νιώθης όπως αυτός που του χαρίζεται ένα χρέος που έχει, και από φιλότιμο αισθάνεται ευγνωμοσύνη και υποχρέωση προς τον ευεργέτη του. Να ευχαριστής τον Θεό, αλλά συγχρόνως να ζης και το ψαλμικό: «την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι διαπαντός»[8], για να μην ξεθαρρεύης και επαναλαμβάνης τα ίδια σφάλματα.

- Γέροντα, διάβασα κάπου ότι οι δαίμονες θα μας βασανίσουν στην άλλη ζωή ακόμη και για έναν κακό λογισμό που δεν εξομολογηθήκαμε.

- Κοίταξε, όταν ο άνθρωπος μετανοήση και πη στον πνευματικό ό,τι θυμόταν, χωρίς να έχη την πρόθεση να κρύψη κάτι, τελείωσε· τα ταγκαλάκια δεν έχουν καμμία εξουσία επάνω του. Όταν όμως δεν εξομολογηθή εν γνώσει του μερικές αμαρτίες του, θα βασανίζεται στην άλλη ζωή γι' αυτές.

- Γέροντα, όταν κάποιος εξομολογήθηκε νεανικά του σφάλματα, αλλά πάλι τα σκέφτεται και ταλαιπωρήται, είναι σωστή αντιμετώπιση;

- Αν έχη πολλή συντριβή για τα νεανικά του σφάλματα και τα εξομολογήθηκε, δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρήται, αφού ο Θεός του τα συγχώρησε από την στιγμή που τα εξομολογήθηκε. Στο εξής δεν πρέπει να σκαλίζη τα παλιά, ιδίως σαρκικά αμαρτήματα, γιατί μπορεί να πάθη ζημιά. Στον πόλεμο π.χ. πέφτει μια χειροβομβίδα δίπλα σε έναν στρατιώτη, αλλά τον φυλάει ο Θεός και δεν σκάζει. Όταν τελειώση ο πόλεμος, βρίσκει ο στρατιώτης την χειροβομβίδα που δεν έσκασε και αρχίζει να την περιεργάζεται, και τελικά ανατινάζεται στον αέρα σε καιρό ειρήνης.


Γεροντας Παϊσιος

Christian Suffering ( Elder Arsenie Papacioc )

My dear, suffering is a gift from God!

The mission of Christ on earth was to save the world through suffering, so suffering brings much humility.

It is a mistake to run from your own suffering. You are truly free only when you are struggling, when you are present on the cross.

Suffering brings deep wisdom and make you reflect more seriously on your salvation.

A question arises: how is our heart responding to the suffering around us? The greatest thing we’ll be asked at the last judgment is: “Why have we not paid more attention to our neighbor?”


Elder Arsenie Papacioc

Self-Deception & Carelessness ( Saint Theophan the Recluse )

In the teaching of Saint Theophan the Recluse there are several layers that tie us to sin. Closest to our heart is "self-deception, insensitivity and carelessness." Then on top of that is "absent-mindedness and much-caring." The outer layer is "prevalence of the flesh."

Self-Deception & Carelessness -- Absent Mindedness & Busyness -- Demands of the Body

While the most important of these is the one closest to the heart we need to start with the outer layer and work our way into the one next to our heart. He says, "begin by removing the sinful coverings as one would remove layers of earth in order to expose a treasure buried beneath."

The first step is to discipline the demands of the body and learn to deny it pleasures, restrict indulgences and even natural needs. The most common practice in this area is fasting. Saint Theophan says "Through this the soul will free itself of the bonds of matter, will become more energetic, lighter, and more receptive to good impressions... the goal is very significant––it completely changes one's activity." Your habits are mastered and broken giving you a wider range of free choice.

Next is step is to address our busyness which does not leave anytime to work on ourselves. We need to establish time where we can set aside all our cares. This is what our daily prayer time is for. A time to set our cares aside for a time. When we create this space of solitude we will find that our minds are still very active. Practices like the Jesus Prayer are helpful in this regard, but most importantly as setting aside private time to be alone for a regular prayer routine.

With our cares set aside and our mind quieted we now come close to our heart. Saint Theophan says, "Before you is your inner self, sunk in the deep slumber of carelessness, insensitivity and blindness. Begin to awaken it." Now we have to know ourselves in a new and deeper way. We have to strip away all the prejudices we have about ourselves that blind us to the sinful reality we live in. We then come in tune with the reality of the moment.

Now we can bring to our awareness what keeps us in blindness. Here are a few common excuses that are part of self-delusion that Saint Theophan mentions.
Contenting yourself with saying:
• "I am a Christian,"
• "After all I am not the worst."
• "I am not so bad."
• "I am not sinful--am I the only one?"

I am sure you can find others excuses that keep you in blindness and filled with self-deception about the serious condition your soul is in. This insensitive condition is called "hardness of heart." The challenge is to learn how to soften it.



Saint Theophan the Recluse

Ref: Path to Salvation pp 129 - 137

Ηρωϊκοί παππούδες και γιαγιάδες, κρατάνε ακόμα αυτή τη χώρα - Δύο συγκλονιστικές αληθινές ιστορίες στην Ελλάδα της κρίσης

«Αρχαίοι ανθρώποι της Ανατολής» ξαναζούνε στα χρόνια τα δικά μας.



ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ


- Γιατρέ μου, πόσο κοστίζουν τα φάρμακα που μου γράφεις;



- Φτηνά είναι μπάρμπα-Γιώργη.



- Αχ! Νάσαι καλά, γιατί έμεινα με ένα εικοσάρικο όλο κι όλο.



- Γιατί βρε μπάρμπα-Γιώργη; Εγώ βλέπω ότι είσαι συνταξιούχος του ΙΚΑ. Πόση σύνταξη παίρνεις;





- Έπαιρνα πολύ καλή σύνταξη. Γύρω στα 800 ευρώ. Όπως ξέρεις όμως μας έχουνε κόψει αρκετά, και τώρα μου δίνουνε περίπου 650.





- Καλά, και δεν σου φτάνουνε 650 ευρώ; Το σπίτι στο χωριό είναι δικό σας, ο μπαξές μπροστά σας πάντα γεμάτος, κι απ' ότι γνωρίζω εσύ και η κυρά Δέσποινα είστε μονάχα.





- Έτσι όπως τα λες είναι γιατρέ μου, αλλά.





- Τί αλλά χρυσέ μου άνθρωπε; Τί σας συμβαίνει;





- Άκουσε γιατρέ: Εδώ και ενάμισι χρόνο ο γιός μου είναι άνεργος. Η γυναίκα του το ίδιο . Μου λένε: "Πατέρα δεν αντέχουμε άλλο αυτή την κατάσταση. Έχουμε μείνει άφραγκοι. Τα παιδιά μας τα κόψαμε από τα Αγγλικά. Τα ρούχα τους μικραίνουνε και δεν μπορούμε να τους πάρουμε καινούργια. Στο σχολείο δεν έχουμε να τους δώσουμε ούτε πεντάρα! Αποφασίσαμε λοιπόν να φύγουμε για δουλειά στη Γερμανία".





Από τότε, καλέ μου γιατρέ, κάθε μήνα η σύνταξή μου ολόκληρη πάει κατευθείαν για τις ανάγκες των παιδιών. Να αφήσω τα παιδιά μου να πεινάνε; Και να τα δω να φεύγουνε για τα ξένα; Αδύνατον!





Εγώ και η γριά όπως-όπως θα τα καταφέρουμε. Να είναι καλά ο μπαξές μας, οι τραχανάδες και τα χρυσά χεράκια της κυρα-Δέσποινας. Καταλαβαίνεις τώρα γιατί αραίωσαν οι επισκέψεις μας σε σένα, γιατί σε ρωτάω με αγωνία για το κόστος των φαρμάκων, γιατί εξαφανίστηκα από το καφενείο του χωριού; Καταλαβαίνεις τώρα γιατί το ζάχαρό μου τρελάθηκε τελευταία, και η βουβωνοκήλη, που μου είπες να την χειρουργήσω, έχει γίνει διπλάσια ; Με ζυμαρικά και πατάτες, γιατρέ μου, ρεγουλάρεται το ζάχαρο; Και με τί λεφτά να ξεκινήσω για το νοσοκομείο;





Τα παιδιά μου όμως να είναι καλά και τα εγγόνια μου. Εμείς το ψωμί μας το φάγαμε. Χαλάλι τους η σύνταξή μου ολόκληρη.








ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ


(Σκηνικό)





Η κλινική εξέταση έχει ολοκληρωθεί. Ασθενής και γιατρός κάθονται ο ένας απέναντι στον άλλον, και ανάμεσά τους ένα γραφείο γεμάτο από αναρίθμητα κουτιά φαρμάκων και σκορπισμένες παλιές εξετάσεις μέσα σε ξεσκισμένους και βρώμικους από την πολυχρησία φακέλους.





- Παράσχο , έχω την εντύπωση ότι δεν παίρνεις τα φάρμακά σου κανονικά . Εσύ κιλά δεν έβαλες, και αλμυρά απ' όσο ξέρω δεν τρως. Η δύσπνοια, που διαμαρτύρεσαι ότι σε βασανίζει τους τελευταίους δυο μήνες, δεν ερμηνεύεται αλλιώτικα παρά μονάχα με την παραμέληση της θεραπείας.





Με τόσες αρρώστιες που κουβαλάς δεν καταλαβαίνεις ότι πετώντας στην άκρη τα φάρμακα βάζεις σε κίνδυνο την ζωή σου; Ξεχνάς τι πέρασες με την καρδιά σου; Ή μήπως δεν είσαι εσύ με το δύσκολο ζάχαρο, με την ινσουλίνη, με το παλιό εγκεφαλικό, με το μπάϊ πας, με τα δυο πνευμονικά οιδήματα!





Παράσχο, σε παρακαλώ σύνελθε. Τα φάρμακά σου είναι πράγματι πολλά. Τα έχεις βαρεθεί τόσα χρόνια. Δεν είναι όμως αυτός λόγος για να τα παρατήσεις.





Ο Παράσχος, με σκυμμένο το κεφάλι, φέρνει τις δυο του παλάμες στο πρόσωπο και βάζει αμέσως τα κλάματα! Τα δάκρυά του ξεχειλίζουν από τα δάχτυλα των χεριών του, μουσκεύουν τα μάγουλα και στάζουνε πάνω στα γόνατά του. Κλάμα με αναφιλητά. Κάποια στιγμή συμμαζεύοντας όλο του το κουράγιο, σκουπίζει τα μάτια του, καθαρίζει το βλέμμα το , και με φωνή σταθερή λέει στον γιατρό.





- Γιατρέ μου, όπως ξέρεις, ως πρώην πυροσβέστης παίρνω σύνταξη καλή. 1050 ευρώ τον μήνα. Για μένα και την γυναίκα μου, μέχρι τώρα, μας έφταναν και μας περίσσευαν. Ας όψεται όμως η κρίσις: Όπως σου έχω πει, έχω μια κόρη και έναν γιό. Η κόρη μου είναι χωρισμένη, εδώ και δυο χρόνια, με ένα παιδί και χωρίς δουλειά. Και ο γιος μου άνεργος κι αυτός επί ενάμισι χρόνο, και η γυναίκα του το ίδιο, και με δυο παιδιά στην πλάτη τους!





Άντε πες μου εσύ τώρα γιατρέ μου, τι να κάνω; Τις αρρώστιες μου να δω ή τα παιδιά μου; Τα φάρμακά μου να αγοράσω πρώτα ή το ψωμί των εγγονών μου; Να αφήσω τα παιδιά μου να παγώνουνε μέσα στον χειμώνα, και να προτιμήσω την δική μου ζεστασιά; Να μην έχουνε να φάνε ούτε ένα φρούτο τα εγγονάκια μου, και εγώ να έχω το στομάχι μου γεμάτο;





Αυτό δεν γίνεται γιατρέ μου. Δεν γίνεται! Η καρδιά μου δεν το βαστάει. Έτσι η γυναίκα μου η κυρά Δάφνη και εγώ πήραμε την απόφαση, εδώ και δυο χρόνια περίπου, και μοιραζόμαστε την σύνταξη με τα παιδιά μας. Κάθε τέλος του μηνός χωρίζουμε την σύνταξη στα τρία. Πόσο κάνει 1050 ευρώ δια του τρία; 350! Έ, λοιπόν παίρνουμε τρεις οικογένειες από 350 ευρώ η κάθε μια και ξεκινάμε να περάσουμε τον μήνα μας.





Τι να πρωτοπληρώσω γιατρέ μου με 350 ευρώ; Τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και του ΟΤΕ ή τα πάμπερς της κυρα-Δάφνης; Το σούπερ μάρκετ ή κανα-χαρτζιλίκι για τα μικρά; Ευτυχώς που μένουμε στο χωριό, και σε σπίτι δικό μας, και μπορώ ακόμα και τα καταφέρνω με το μπαξεδάκι μας.





Τα φάρμακα, όπως καταλαβαίνεις, αναγκαστικά έρχονται τελευταία. Κι ας είναι από τα απαραίτητα για την υγεία μας. Πάνω απ' όλα τα παιδιά μας γιατρέ μου. Έτσι μάθαμε από τους γονείς μας, έτσι κάνουμε. Κι ο Θεός ας βάλλει το χέρι Του.








ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ





Με τέτοιους γονείς αυτό το Γένος δεν ξεριζώνεται με καμιά ανθρώπινη δύναμη.





Με τέτοια ζωντανά παραδείγματα θυσίας και αυταπάρνησης δεν πρόκειται να χαθεί ούτε στάλα από την αργόσυρτη πορεία της ιστορικής μας συνέχειας! Και ας λένε οι "εταίροι" μας ότι στην Ελλάδα θα χαθούνε δύο με τρεις γενιές. Μπορεί ίσως να χαθούνε τα πορτοφόλια μας τα χοντρά. Οι καρδιές μας όμως όχι!





Οι Φράγκοι τα έχουνε χαμένα μαζί μας. Απορούν και εξίστανται πώς αυτή η ράτσα με τόσα δεινά, με τόσα βάσανα, με τόση φτώχια, με τόσα αδιέξοδα εξακολουθεί και στέκεται ακόμα στα πόδια της!





Απορούν οι άνθρωποι γιατί απλώς μας μετράνε με τα μέτρα τα δικά τους. Η επαφή τους με τον δικό μας πολιτισμό ήτανε πάντοτε καθαρά ακαδημαϊκή. Ποτέ δεν προχώρησαν σε βιωματική, εμπειρική γνωριμία μαζί του.





Μας λένε ότι είμαστε απρόβλεπτοι εμείς οι Έλληνες.



Έχουνε δίκαιο, αλλά ξέρουνε γιατί;


Εάν η Δύση επιθυμεί πράγματι να μάθει και να διδαχθεί το μεγάλο μας μυστικό, ας ρωτήσει στην Ελληνική ύπαιθρο τις ηρωϊκές γιαγιάδες και τους υπέροχους παππούδες μας! Τους σύγχρονους εκφραστές και διδασκάλους της Ελληνορθόδοξης Ασκητικής. Αυτής που σώζει.

The AIDS victim ( Saint Porphyrios )

At one time, I took a sick person to him who was diagnosed with AIDS. Some of my friends who knew that I was friendly with the Elder asked me to help this sick person who was extremely depressed. The AIDS victim was in really bad shape and he wanted to commit suicide. When I heard that he wanted to commit suicide, I sent him to another priest who was also a doctor. His name is Fr. Stamatis. The sick person went to this priest but the priest advised him to go and see Elder Porphyrios.
I took him to the Elder. He was a person who did not appear to look like a Christian. He had a very worldly look about him. I left him in the cell with the Elder. The Elder kept him there for a long time. When he finished, he came out of the cell crying but he was very serene with a prayer rope in his hand that the Elder had given him. He was crying but not in a way that made him appear helpless. His eyes were filled with light. The Elder called me into his cell. “Come in here so that I can speak to you. What was that soul that you brought to me? What a marvelous soul that was!”
The person from that encounter repented and he truly lives in a spirit of penance. I have seen him many times since then as a doctor. I see that he has been reborn. He visits monasteries. He goes to confession. He receives Holy Communion and he thanks Christ for AIDS because this has become for him the reason for his true salvation.
From the book: “Miraculous Occurences and Counsels of Elder Porphyrios

Trials and the Spiritual Law ( Elder Joseph the Hesychast )

The Fathers’ saying ‘spill your blood and receive the spirit’ could be described as the ever-memorable Elder’s permanent motto. Intrepid and courageous as he was, he left no room for queries or doubts in his life. But his ardent faith also contributed to this excellent combination, and so the results were always positive. Resolve and daring are the chief characteristics of man’s freedom which manifest his will, and with faith in God – which is all that is asked of our rational nature – they arouse and bring down upon us the divine energy which heals what is infirm and completes what is wanting.


With God’s help and with the above preconditions, to the Elder nothing was considered impossible; but by those unable to attain to this state, he was misunderstood and regarded as deficient or extreme. To everything that seemed difficult or complex, the Elder had a ready answer: ‘Where is God?’ – which for him meant that without fail, God will solve the problem. Such an attitude was a basic principle of his, grounded not just in a very profound faith – what the Fathers call ‘faith of contemplation’ – but also in the guardianship of the spiritual law, on which he based everything throughout his life. Whatever happened in general, he always judged it on the basis of the spiritual law; and in particular he judged our own personal affairs in this way, when they preoccupied us.

At the beginning of our stay with him, we usually paid quite frequent visits to him so that he could give us advice and see how we were getting on. Naturally, whether or not we told him what was on our minds, he would explain the meaning of events in detail, beginning from the results and analysing what had led up to them, right back to the initial provocation. He would explain where these things came from, and why they came and to what extent, with such precision that we were astounded at the place the ‘law of the spirit of life’ (Rom. 8:2) held within him. Once when we made a mistake (and how many mistakes are not caused by inexperience!) he gave me as a penance the pointless labour of a long journey. Because I knew that he never did anything without a reason, I did not ask any questions, but he told me of his own accord, ‘If we do not arouse a corresponding pain through arduous asceticism along with our repentance, we do not satisfy the judgement of the spiritual law, and it is possible that we may get some trial which we do not know how it will turn out.’ I can say that across the whole range of our actions and affairs, both general and particular, the basis and criterion was the spiritual law. And Abba Mark says, ‘real knowledge is patiently to accept affliction and not to blame others for our own misfortunes’ .

The Elder was also in the habit of referring frequently to the significance of trials, both as the totality of the various ills by which mankind is tested, and as events concerning individuals. On the basis of the spiritual law as the intellect of God’s comprehensive providence, he accepted ‘educative episodes’ as appropriate instruments for our correction, and called them trials. Even though he knew in depth the importance of the benefit derived from these and repeated the patristic saying ‘take away trials, and no one would be saved’ and the statement that they were ‘sure to come’ (Lk 17:1), he would examine with minute accuracy the causes and occasions which prompt them, and taught us how to avoid them as far as possible. His experience centred on this double duty, as he called it: to deal wisely with the causes and occasions of trials so as to forestall them on the one hand, and on the other – whenever they do occur – to confront them bravely, with faith and in hope of the ensuing benefit. ‘Unexpected trials are sent by God to teach us to practise the ascetic life, and they lead us to repentance even when we are reluctant.’ And again, ‘The afflictions that come upon us are the result of our own sins.’ With these sayings the Elder reminded us of the ‘professor of the spiritual law’, as he called him, Abba Mark the Ascetic.

The practical aspect of the life in Christ conceals the most complex mystery in human life. Two titanic forces linked together by man create an immense and unbreakable tug-of-war with man in the middle, each frantically pulling him towards itself in order to win him over. Two loves, standing in opposition and turned towards opposite poles, form the motive power of these two forces: love towards God and love of this world. The victim, man, is not always in a position consciously to discern his own preferences, and this gives rise to retrospective changes. The occasions and causes which serve to awaken human beings who are entangled in these forces are known as trials. Are we to describe them? ‘If I would count them,’ as the Psalmist says, ‘they are more than the sand’ (Ps. 139:18). But we should relate just a very little from the experiences of the Elder, who had the capacity to analyse trials with exceptionally subtle discernment.

In general he considered every trial benefial (cf. Jas 1:2), but he ascribed greater seriousness to them when explaining the particular temptations of negligence and self-conceit, which he described as devastating. Assuredly, God wills and calls all to follow Him, but not everyone accepts His call. Yet those who have accepted this calling are tested sorely, to the degree that He ordains and in proportion to the knowledge which He has given them. The negative side, which conspires against those called by God, is the love of this world which ‘is in the power of the evil one’ (1 Jn 5:19), which in its crafty and hypocritical way manages to deceive some; as for the others who are not convinced by its deceit, it attempts to stifle their will with open and unconcealed force. The merciless pressure of the ‘changes’ brought about by this evil neighbour of ours does not leave our good intention and good start intact.

There are many causes, known in detail to our Fathers, which give rise to changes: they may be natural, stemming from needs of ours which are not reprehensible, or they may be acquired, stemming from passions and demons. But whether they come from the one cause or the other, the reality is that they conspire against our will.

In this uninterrupted tug-of-war trials are constantly present. None of those who sail this stormy sea of life remains untouched by the struggle with them. Inexperience, ignorance, weakness, the weight of our flesh of clay, our evil past, the passions, our habits and in addition the devil – all these evils change and check our right intention and vitiate our good purpose. ‘The law of sin which dwells in our members’ (Rom. 7:23), which is ‘the imagination of our heart which is evil from our youth’ (Gen. 8:21) slackens our progress along the good course marked out by our calling from God and the nobility of our intention. There is now no other way of waking us up and pushing us forward except for ‘contractual afflictions’, which are properly called trials.


Elder Joseph the Hesychast

θα προσπαθήσω να διορθωθώ... ( Γέροντας Παΐσιος )

- Γέροντα, κάθε μέρα λέω: «Από αύριο θα προσέχω, θα διορθωθώ», αλλά και πάλι πέφτω στα ίδια.

- Να βάζης τον Θεό μπροστά∙ να λες: «με την δύναμη του Θεού , θα προσπαθήσω να διορθωθώ», ώστε να βοηθήση ο Θεός. Το ότι θέλεις να διορθωθής, αυτό σημαίνει ότι δέχεσαι βοήθεια. Ζητάς και από τον Θεό να σε βοηθήση και ρίχνει ο Θεός το βλέμμα Του επάνω σου. Κάνεις και την μικρή σου προσπάθεια και προχωρείς. Ποιός, όταν δη ένα μικρό παιδάκι να προσπαθή με τα χεράκια του να κυλήση μια κοτρώνα ,δεν θα τρέξη να το βοηθήση, για να μην παιδεύεται; Έτσι και ο Θεός, όταν δη την μικρή σου προσπάθεια, θα σε βοηθήση να νικήσης.

Μερικοί, ενώ δεν καταβάλλουν καμμιά προσπάθεια να διορθωθούν ,λένε: «Χριστέ μου, έχω αυτά τα πάθη. Εσύ μπορείς να με απαλλάξης∙ απάλλαξέ με». Ε, πώς να βοηθήση τότε ο Θεός; Για να βοηθήση ο Θεός ,πρέπει να καταβάλλη ο άνθρωπος την προσπάθεια που μπορεί. Δηλαδή είναι μερικά πράγματα που πρέπει να κάνη ο ίδιος ο άνθρωπος, για να βοηθήση μετά ο Θεός. Σε καμμιά περίπτωση δεν βοηθιέται, αν δεν θέλη να βοηθήση ο ίδιος τον εαυτό του.

Εμείς μερικές φορές πάμε να αποκτήσουμε την Χάρη και τα χαρίσματα του Θεού με έναν μαγικό τρόπο. Νομίζουμε πως χωρίς αγώνα θα αποκτήσουμε μια αρετή ή ακόμη και θα αγιάσουμε. Για να δώση όμως ο Θεός ,πρέπει να σπείρουμε. Πώς θα δώση ο Θεός χωρίς να εργασθούμε; Τι λέει το τροπάριο; «Της ερήμου το άγονον εγεώργησας». Ο Θεός ρίχνει- ρίχνει βροχή ,μαλακώνει το χώμα, αλλά και εμείς πρέπει να «γεωργήσουμε» το χωράφι μας. Το χώμα είναι έτοιμο, αλλά πρέπει να βάλουμε το υνί στο χωράφι και να το σπείρουμε∙ και ό,τι σπείρουμε, θα θερίσουμε. Αν όμως δεν οργώσουμε, πώς θα σπείρουμε; Κι αν δεν σπείρουμε, τι θα θερίσουμε;

Γι’ αυτό να μη ρωτάτε μόνον τί μπορεί να κάνη ο Θεός ,αλλά να ρωτάτε και τον εαυτό σας τί μπορείτε να κάνετε κι εσείς. Η τράπεζα του Χριστού δίνει πολύ μεγάλο τόκο. Αλλά, αν δεν κάναμε κατάθεση στην τράπεζα, πώς θα κάνουμε ανάληψη;



Γέροντας Παΐσιος

Δωδεκα σκέψεις για μπαμπάδες

1. Ο πατέρας μου συνήθιζε να παίζει με τον αδελφό μου και μένα στον κήπο. Η μάνα μας έβγαινε έξω και φώναζε: "θα χαλάσετε το γκαζόν!". Κι εκείνος της απαντούσε: "Δεν μεγαλώνουμε γκαζόν, αγόρια μεγαλώνουμε!" - Harmon Killebrew




2. Υπάρχουν τρία στάδια στη ζωή ενός άνδρα: Πρώτο στάδιο: να πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Δεύτερο στάδιο: να μην πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Τρίτο στάδιο: να είναι ο ίδιος Αη-Βασίλης. - Ανώνυμος

3. Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι ν΄ αγαπάει τη μάνα τους -Theodore M. Hesburgh



4. Oταν έλθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα, συνήθως έχει ο ίδιος ένα γιο που τον θεωρεί λάθος! - Charles Wadsworth



5. Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας. Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει "μπαμπάς" - Ανώνυμος



6. Οταν ήμουν έφηβος 14 ετών, ο πατέρας μου ήταν τόσο αλαζόνας που δεν τον άντεχα λεπτό. Περιέργως, όταν έφτασα τα 21 ένιωσα μεγάλη έκπληξη από το πόσο πολλά κατάφερε να μάθει μέσα σε επτά μόλις χρόνια! - Μαρκ Τουαίν



7. Πραγματικά πλούσιος είναι ο άντρας που έχει παιδιά που τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του, ακόμα κι όταν τα χέρια του είναι άδεια- Ανώνυμος



8. Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο πατέρας μου, αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πώς ήταν - Anne Sexton



9. Eίναι όντως αξιέπαινο να πάει ένας πατέρας τον γιο του για ψάρεμα. Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο μέρος στον παράδεισο για τον πατέρα που θα πάει την κόρη του για ψώνια - John Sinor



10. Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα - Jonas Salk



11. Mπαμπάδες, αγαπήστε κι αποδεχτείτε τα μέλη της οικογένειάς σας γι΄ αυτό που πραγματικά είναι, ακόμα κι αν η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Τα κουνέλια δεν πετούν, οι αετοί δεν κολυμπούν, οι γάτες δεν έχουν φτερά. Σταματήστε τώρα τις συγκρίσεις. Υπάρχει άφθονος χώρος για όλους στο δάσος! - Chuck Swindoll



12. Τα στάδια στη ζωή ενός ανθρώπου:

4 ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα!

7 ετών: Ο μπαμπάς ξέρει τόοοσα πολλά!

8 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά.

12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται.

14 ετών: Ο πατέρας μου? Ασε καλύτερα!

21 ετών: Ωχ πάλι αυτός μπροστά μου!

25 ετών: Κάτι ξέρει για το θέμα ο πατέρας μου αλλά όχι και πολλά πράγματα.

30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει ο πατέρας μου για το θέμα.

35 ετών: Πριν αποφασίσουμε ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά.

50 ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας γι΄ αυτό?

60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία!

65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας! -

The Purpose of Illness ( St. John of Kronstadt )

But if we are sons, we are heirs also: heirs indeed of God and joint heirs with Christ, provided, however, we suffer with Him that we may also be glorified with Him. (Rom. 8:17)

Our Saviour and the God-bearing Fathers teach that our only concern in this life should be the salvation of our souls. Bishop Ignatius says: "Earthly life — this brief period — is given to man by the mercy of the Creator in order that man may use it for his salvation, that is, for the restoration of himself from death to life" (The Arena). Therefore, we must "look upon everything in this world as upon a fleeting shadow and cling with our heart to nothing of it...for we look not at the things which are seen, but at the things which are not seen; for the things which are seen are temporal, but the things which are not seen are eternal" (St. John of Kronstadt, Spiritual Counsels). For Orthodox Christians, the center of our life is not here, but there, in the eternal world.

How long we live, what disease or illness accompanies our death — such things are not the proper concern of Orthodox Christians. Although we sing "many years" for one another at Namesdays and other celebrations, this is only because the Church in her wisdom knows that we indeed need "many years" to repent of our sins and be converted, not because a long life has any value in itself. God is not interested in how old we are when we come before His Judgment, but whether we have repented; He is not concerned about whether we died of a heart attack or cancer, but whether our soul is in a state of health.

Therefore, "we should not dread any human ill, save sin alone; neither poverty, nor disease, nor insult, nor malicious treatment, nor humiliation, nor death" (St. John Chrysostom, On the Statues), for these "ills" are only words; they have no reality for those who are living for the Kingdom of Heaven. The only real "calamity" in this life is offending God. If we have this basic understanding of the purpose of life, then the spiritual meaning of bodily infirmity can be opened for us.

In the preceding chapter we learned how the all-wise God allowed suffering to enter the world in order to show us that we are but creatures. It is a lesson still not learned by the race of Adam which, in its pride, ever seeks to be like "gods": for every sin is a renewal of the sin of the first-created ones, a willful turning away from God towards self. In this way we set ourselves in the place of God, actually worshipping self instead of the Creator. In this way the suffering of illness serves the same purpose today as it did in the beginning: for this reason it is a sign of God's mercy and love. As the Holy Fathers say to those who are ill: "God has not forgotten you; He cares for you" (Sts. Barsanuphius and John, Philokal' ia).

Yet, it is difficult to see how sickness can be a sign of God's care for us — unless, that is, we understand the relationship that exists between body and soul. Elder Ambrose of Optina Monastery spoke of this in a letter to the mother of a very sick child:

"We should not forget that in our age of 'sophistication' even little children are spiritually harmed by what they see and hear. As a result, purification is required, and this is only accomplished through bodily suffering....You must understand that Paradisal bliss is granted to no one without suffering."

St. Nicodemos of the Holy Mountain explained that since man is dual, made up of body and soul, "there is an interaction between the soul and the body" (Counsels), each one acting on the other and actually communicating with the other. "When the soul is diseased we usually feel no pain," St. John Chrysostom says. "But if the body suffers only a little, we make every effort to be free of the illness and its pain. Therefore, God corrects the body for the sins of the soul, so that by chastising the body, the soul might also receive some healing....Christ did this with the Paralytic when He said: Behold, thou art made whole; sin no more, lest a worse thing come unto tbee. What do we learn from this? That the Paralytic's disease had been produced by his sins" (Homily 38, On the Qospel of St. John).

On one occasion a woman was brought to St. Seraphim of Sarov. She was badly crippled and could not walk because her knees were bent up to her chest. "She told the Elder that she had been born in the Orthodox Church but, after marrying a dissenter, had abandoned Orthodoxy and, for her infidelity, God had suddenly punished her....She could not move a hand or foot. St. Seraphim asked the sick woman whether she now believed in her Mother, our Holy Orthodox Church. On receiving a reply in the affirmative, he told her to make the sign of the Cross in the proper way. She said that she could not even lift a hand. But when the Saint prayed and anointed her hands and breast with oil from the icon-lamp, her malady left her instantly." Behold, thou art made whole; sin no more, lest a worse thing come unto thee!

This connection between body and soul, sin and sickness, is clear: pain tells us that something has gone wrong with the soul, that not only is the body diseased, but the soul as well. And this is precisely how the soul communicates its ills to the body, awakening a man to self-knowledge and a wish to turn to God. We see this over and over in the lives of the saints, for illness also teaches that our "true self, that which is principally man, is not the visible body but the invisible soul, the 'inner man'" (St. Nicodemos of the Holy Mountain, Christian Morality).

But does this mean that the man who enjoys continual good health is in "good shape" spiritually? Not at all, for suffering takes many forms, whether in the body or in the mind and soul. How many in excellent health lament that life is not "worth the living"? St. John Chrysostom describes this kind of suffering:

"Some think that to enjoy good health is a source of pleasure. But it is not so. For many who have good health have a thousand times wished themselves dead, not being able to bear the insults inflicted upon them....For although we were to become kings and live royally, we should find ourselves compassed about with many troubles and sadnesses....By necessity kings have as many sadnesses as there are waves on the ocean. So, if monarchy is unable to make a life free from grief, then what else could possibly achieve this? Nothing, indeed, in this life" (Homily I8, On the Statues).

Protestants often "claim" health in the "Name of Christ." They regard health as something to which the Christian is naturally entitled. From their point of view, illness betrays a lack of faith. This is the exact opposite of the Orthodox teaching as illustrated by the life of the Righteous Job in the Old Testament. St. John Chrysostom says that the saints serve God not because they expect any kind of reward, either spiritual or material, but simply because they love Him: "for the saints know that the greatest reward of all is to be able to love and serve God." Thus, "God, wishing to show that it was not for reward that His saints serve Him, stripped Job of all his wealth, gave him over to poverty, and permitted him to fall into terrible diseases." And Job, who was not living for any reward in this life, still remained faithful to God (Homily I, On the Statues).

Just as healthy people are not without sin, so too, God sometimes allows truly righteous ones to suffer, "as a model for the weak" (St. Basil the Great, The Long Rules). For, as St. John Cassian teaches, "a man is more thoroughly instructed and formed by the example of another" (Institutes).

This we see in the Scriptural case of Lazarus. "Although he suffered from painful wounds, he never once murmured against the Rich Man nor made any request of him....As a result, he found rest in the Bosom of Abraham, as one who had accepted humbly the misfortunes of life" (St. Basil the Great, The Long Rules).

The Church Fathers also teach that illness is a way by which Christians may imitate the suffering of the martyrs. Thus, in the lives of very many saints, intense bodily suffering was visited upon them at the end, so that by their righteous suffering they might attain to physical martyrdom. A good example of this may be found in the life of that great champion of Orthodoxy, St. Mark of Ephesus:

"He was sick fourteen days, and the disease itself, as he himself said, had upon him the same effect as those iron instruments of torture applied by executioners to the holy martyrs, and which as it were girdled his ribs and internal organs, pressed upon them and remained attached in such a state and caused absolutely unbearable pain; so that it happened that what men could not do with his sacred martyr's body was fulfilled by disease, according to the unutterable judgment of Providence, in order that this Confessor of Truth and Martyr and Conqueror of all possible sufferings and Victor should appear before God after going through every misery, and that even to his last breath, as gold tried in the furnace, and in order that thanks to this he might receive yet greater honor and rewards eternally from the Just Judge" (The Orthodox Word, vol. 3, no. 3).



You who believe when you are well, see to it that you do not fall away

from God in the time of misfortune.

St. John of Kronstadt.