Elder Porphyrios - Γέροντας Πορφύριος

For Our Own Safety

Written by a Lady Cop for Our Own Safety

In daylight hours, refresh yourself
of these things to do in an emergency situation...
This is for you, and for you to share with your wife,
your children, & everyone you know.
After reading these 9 crucial tips,
forward them to someone you care about.
It never hurts to be careful in this crazy world we live in.

1. Tip from Tae Kwon Do :
The elbow is the strongest point
on your body.
If you are close enough to use it, do!
2.. Learned this from a tourist guide.
If a robber asks for your wallet and/or purse,
DO NOT HAND IT TO HIM.
Toss it away from you....
Chances are that he is more interested
in your wallet and/or purse than you,
and he will go for the wallet/purse.
RUN LIKE MAD IN THE OTHER DIRECTION!
3. If you are ever thrown into the trunk of a car,
kick out the back tail lights and stick your arm out the hole
and start waving like crazy..
The driver won't see you, but everybody else will.
This has saved lives.
4. Women have a tendency to get into their cars
after shopping, eating, working, etc., and just sit
(doing their checkbook, or making a list, etc.
DON'T DO THIS!)
The predator will be watching you, and this
is the perfect opportunity for him to get in
on the passenger side, put a gun to your head,
and tell you where to go.
AS SOON AS YOU GET INTO YOUR CAR ,
LOCK THE DOORS AND LEAVE..

If someone is in the car
with a gun to your head
DO NOT DRIVE OFF,
Repeat:
DO NOT DRIVE OFF!
Instead gun the engine and
speed into anything, wrecking the car.
Your Air Bag will save you.
If the person is in the back seat
they will get the worst of it.
As soon as the car crashes
bail out and run.
It is better than having them find your body
in a remote location.
5. A few notes about getting
into your car in a parking lot,
or parking garage:
A.) Be aware:
look around you,
look into your car,
at the passenger side floor ,
and in the back seat.
B.) If you are parked next to a big van,
enter your car from the passenger door.
Most serial killers attack their victims
by pulling them into their vans while the women
are attempting to get into their cars.
C.) Look at the car
parked on the driver's side of your vehicle,
and the passenger side.. If a male is sitting alone
in the seat nearest your car, you may want to walk back
into the mall, or work, and get a
guard/policeman to walk you back out.
IT IS ALWAYS BETTER TO BE SAFE THAN SORRY. (And better paranoid than dead.)
6. ALWAYS take the elevator
instead of the stairs.
Stairwells are horrible places to be alone
and the perfect crime spot.
This is especially true at NIGHT!)
7. If the predator has a gun
and you are not under his control,
ALWAYS RUN!
The predator will only hit you (a running target)
4 in 100 times; and even then,
it most likely WILL NOT be a vital organ.
RUN, Preferably in a zig -zag pattern!
8. As women, we are always trying
to be sympathetic:
STOP
It may get you raped, or killed.
Ted Bundy, the serial killer, was a good-looking,
well educated man, who ALWAYS played
on the sympathies of unsuspecting women.
He walked with a cane, or a limp, and often
asked 'for help' into his vehicle or with his vehicle,
which is when he abducted
his next victim.
9. Another Safety Point:
Someone just told me that her friend heard
a crying baby on her porch the night before last,
and she called the police because it was late
and she thought it was weird.. The police told her
'Whatever you do, DO NOT
open the door..'
The lady then said that it sounded like the baby
had crawled near a window, and she was worried
that it would crawl to the street and get run over.
The policeman said, 'We already have a unit on the way,
whatever you do, DO NOT open the door.'
He told her that they think a serial killer
has a baby's cry recorded and uses it to coax
women out of their homes thinking that someone
dropped off a baby.. He said they have not verified it,
but have had several calls by women saying that
they hear baby's cries outside their doors
when they're home alone at night.


10. Water scam!
If you wake up in the middle
of the night to hear all your taps outside running or what you think is a
burst pipe, DO NOT GO OUT TO INVESTIGATE! These people turn on all your
outside taps full blast so that you will go out to investigate and
then attack.

Stay alert, keep safe, and look out for your neighbors!
Please pass this on
This e-mail should probably be taken seriously because
the Crying Baby Theory was mentioned on
America 's Most Wanted when they profiled
the serial killer in Louisiana

I'd like you to forward this to all the women you know.
It may save a life. A candle is not dimmed by lighting another candle..
I was going to send this to the ladies only,
but guys, if you love your mothers, wives, sisters, daughters, etc.,
you may want to pass it onto them, as well.

Send this to any woman you know that may need
to be reminded that the world we live in has a lot of crazies in it
and it's better to be safe than sorry..
Everyone should take 5 minutes to read this. It may save your life or
a loved one's life.

Γεροντας Πορφύριος - Εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.

Όταν κάποιος μας αδικήσει μ' οποιονδήποτε τρόπο, με συκοφαντίες, με προσβολές, να σκεπτόμαστε ότι είναι αδελφός μας που τον κατέλαβε ο αντίθετος. Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι' αυτό πρέπει να τον συμπονέσομε και να παρακαλέσουμε τον Θεό να ελεήσει κι εμάς κι αυτόν" κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο.

Αν, όμως οργισθούμε εναντίον του τότε ο αντίθετος από κείνον θα πηδήσει σ' εμάς και θα μας παίζει και τους δύο. Όποιος κατακρίνει τους άλλους, δεν αγαπάει τον Χριστό. Ο εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.
Ας υποθέσομε ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του στην έρημο. Δεν υπάρχει κανείς. Ξαφνικά ακούει κάποιον από μακριά να κλαίει και να φωνάζει. Πλησιάζει κι αντικρίζει ένα φοβερό θέαμα: μία τίγρις έχει αρπάξει έναν άνθρωπο και τον καταξεσχίζει με μανία. Εκείνος απελπισμένος ζητάει βοήθεια. ...;

Τι να κάνει, για να τον βοηθήσει; ...; Μήπως θα πάρει καμιά πέτρα να τήνε ρίξει στον άνθρωπο και να τον αποτελειώσει; «Όχι, βέβαια!», θα πούμε. Κι όμως αυτό είναι δυνατόν να γίνει όταν δεν καταλαβαίνομε ότι ο άλλος που μας φέρεται άσχημα κατέχεται από τον διάβολο, την τίγρη.

Μας διαφεύγει ότι, όταν κι εμείς τον αντιμετωπίζομε χωρίς αγάπη, είναι σαν να του ρίχνομε πέτρες πάνω στις πληγές του, οπότε του κάνομε πολύ κακό και η «τίγρις» μεταπηδάει σ' εμάς και κάνομε κι εμείς ό,τι εκείνος και χειρότερα. Τότε, λοιπόν ποια είναι η αγάπη που έχομε για τον πλησίον μας και πολύ περισσότερο για τον Θεό;
Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί. Γι' αυτό να βλέπομε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ», για να δυναμώσει με τη θεία χάρι η ψυχή μας και να μην κατακρίνομε κανένα. Όλους για
αγίους να τους βλέπομε.


Γεροντας Πορφύριος

Η νηστεία κάνει θαύματα

Οι ειδικοί λένε ότι η αποχή από τις ζωικές τροφές σε τακτά χρονικά διαστήματα αποτελεί λύση στο συνεχώς διογκούμενο πρόβλημα της παχυσαρκίας

Oι διατροφικές επιταγές της Ορθόδοξης Εκκλησίας φαίνεται ότι λειτουργούν... θαυματουργά για την υγεία των παιδιών. Νέα μελέτη του Πανεπιστημίου Κρήτης καταδεικνύει ότι οι 180 με 200 ημέρες νηστείας τον χρόνο όχι μόνο δεν «φρενάρουν» την ομαλή ανάπτυξη όσων παιδιών απέχουν από την κατανάλωση ζωικών τροφίμων, αλλά βοηθούν και στη διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους, κόντρα στη διαρκώς αυξανόμενη παιδική παχυσαρκία.

Αφότου οι οικογένειες έπαψαν να μαγειρεύουν καθημερινά, τα παιδιά άρχισαν να καταναλώνουν συχνότερα φαγητά-«σκουπίδια», με συνέπεια το βάρος τους να αυξηθεί. Την τελευταία 25ετία στην Ελλάδα τα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά διπλασιάστηκαν και υπολογίζεται ότι ζυγίζουν περίπου τρία κιλά περισσότερο από ό,τι μια δεκαετία πριν. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα στη χώρα μας το 22,5% του πληθυσμού είναι παχύσαρκο. Η νηστεία, η οποία αποτελεί βασικό στοιχείο της ελληνικής μεσογειακής διατροφής, μπορεί όπως λένε οι ειδικοί να δώσει λύση στο πρόβλημα της παχυσαρκίας με τον πιο υγιεινό τρόπο.

Σύμφωνα με μελέτη, η οποία μόλις ολοκληρώθηκε και διεξήχθη σε 609 παιδιά ηλικίας 5 ως 15,5 ετών από τη Θεσσαλονίκη, το 12,1% των παιδιών και εφήβων ακολουθούν πλήρη νηστεία. Με άλλα λόγια, απέχουν από την κατανάλωση κρέατος, γαλακτοκομικών προϊόντων και αβγών, και γενικά από την κατανάλωση τροφών που επιβαρύνουν τον οργανισμό, κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, καθώς και στις νηστείες των Χριστουγέννων (40 ημέρες- επιτρέπεται το ψάρι) και του Πάσχα (48 ημέρες- επιτρέπεται το ψάρι την 25η Μαρτίου και την Κυριακή των Βαΐων), των Αγίων Αποστόλων (7 ως 20 ημέρες- επιτρέπεται το ψάρι) και του Δεκαπενταύγουστου (15 ημέρεςεπιτρέπεται το ψάρι στη γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος).

Οπως αναφέρει μιλώντας στο «Βήμα» ο επιστημονικός υπεύθυνος της μελέτης, καθηγητής Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Κρήτης κ. Αντ. Καφάτος, τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα και ακολουθούσαν πλήρη νηστεία τα τελευταία 3,5 χρόνια δεν βρέθηκαν να έχουν σημαντικές διαφορές στο ύψος σε σχέση με εκείνα που νήστευαν μερικώς (δηλαδή, όχι όλες τις ημέρες της νηστείας) ή με εκείνα που δεν νήστευαν ποτέ. « Η νηστεία δεν επηρεάζει τη φυσιολογική τους ανάπτυξη, όπως πίστευαν παλαιότερα», επισημαίνει ο κ. Καφάτος.

Ενα από τα σημαντικά ευρήματα της μελέτης- για την πραγματοποίησή της συνεργάστηκαν οι ΕλιάνναΧρυσοχόου, Μανόλης Λιναρδάκης , Ελπίδα Χατζηαγόρου και Ιωάννης Τσανάκας - ήταν ότι τα παιδιά που νηστεύουν, είτε όλες τις ημέρες της νηστείας είτε λιγότερες, καταναλώνουν σημαντικά περιορισμένο αριθμό θερμίδων σε σύγκριση με εκείνα που δεν νηστεύουν ποτέ. Ακόμη, στα παιδιά που νηστεύουν καταγράφηκε περιορισμένη πρόσληψη επικίνδυνων για την υγεία κορεσμένων λιπαρών οξέων και μικρότερη κατανάλωση κρέατος. Να σημειωθεί ότι κορεσμένα λιπαρά είναι όλα τα ζωικά λίπη, καθώς και τρία φυτικά λίπη: το φοινικέλαιο που χρησιμοποιείται από ορισμένες αλυσίδες φάστφουντ, το λίπος του κακάο, το οποίο βρίσκεται σε σοκολάτες, και το λίπος της ινδικής καρύδας. «Τα παιδιά που νηστεύουν φαίνεται να έχουν καλύτερες επιλογές στην κατανάλωση τροφίμων και πλησιάζουν περισσότερο τις ημερήσιες συνιστώμενες ποσότητες των περισσότερων θρεπτικών συστατικών, σε σχέση με εκείνα που δεν νηστεύουν καθόλου, ενώ δεν επηρεάζεται η σωματική τους ανάπτυξη», λέει ο καθηγητής.



ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΑΧΝΙΚΑ Πολλαπλή ...υγεία
Τα μέλη της πολύτεκνης οικογένειας Σάχνικα ακολουθούν πιστά την ορθόδοξη νηστεία, με εξαίρεση τα τρία μικρότερα παιδιά, ηλικίας 5, 4 και 1 έτους. Τα υπόλοιπα έξι παιδιά (15 ετών το μεγαλύτερο) και οι γονείς Κωνσταντίνος και Κυριακή έχουν εξορίσει το κρέας και τα ζωικά προϊόντα από το τραπέζι τους για τουλάχιστον 180 ημέρες τον χρόνο. «Ολα οφείλονται στη σύζυγό μου. Η οικογένειά της νήστευε συστηματικά. Εγώ δεν είχα τέτοιες εμπειρίες, αλλά τις υιοθέτησα μετά τον γάμο», λέει ο κ. Κωνσταντίνος Σάχνικας, ο οποίος εργάζεται στα ΚΤΕΛ του Κηφισού. Η σύζυγός του δεν δουλεύει, οπότε φροντίζει να υπάρχει πάντοτε ένα υγιεινό μαγειρεμένο φαγητό στην κατσαρόλα. «Τα παιδιά δεν διαμαρτύρονται διότι ξεκίνησαν να νηστεύουν από τα πρώτα χρόνια της σχολικής τους ηλικίας και πλέον έχουν συνηθίσει. Ενας φυσικός χυμός αντικαθιστά περίφημα ένα ποτήρι γάλα για το διάστημα της νηστείας. Το ασβέστιο το αναπληρώνουν με τους ξηρούς καρπούς», αναφέρει ο κ. Σάχνικας. Και καταλήγει:« Τα παιδιά αναπτύσσονταιφυσιολογικά και έχουν το σωστό βάρος. Βεβαίως, πρέπει να πω ότι η νηστεία προϋποθέτει μια άσκηση και για μένα συνδυάζεται με την εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία».



Τι πρέπει να προσλαμβάνουν καθημερινά τα παιδιά Θερμίδες
Ως 1.500 (για παιδιά ως 10 ετών) και κατά μέσον όρο 2.000 (για εφήβους ως 14 ετών, ανάλογα με φύλο,το ύψος και τη δραστηριότητα).

Λίπη
Ως 50 γραμμάρια.

2-3 ετών πρέπει να διατηρούν τη συνολική ημερήσια πρόσληψη λίπους στο 30%-35% των θερμίδων που καταναλώνουν.

4-18 ετών το ποσοστό πρέπει να περιοριστεί στο 25%-35%.

Τα περισσότερα λίπη πρέπει να προέρχονται από τις πηγές πολυακόρεστων και μονοακόρεστων λιπαρών οξέων,όπως είναι τα ψάρια,οι ξηροί καρποί,το ελαιόλαδο,και να αποφεύγουν τα κορεσμένα και τρανς λιπαρά.

Αλάτι
(Μία κουταλιά άλατος ισοδυναμεί με 2.300 mg): Τον πρώτο χρόνο: Ως 1 γραμμάριο, δηλαδή 400 mg νάτριο.

2-3 ετών: 2 γραμμάρια 4-6 ετών: 3 γραμμάρια 7-10 ετών: 5 γραμμάρια Τέρμα το οξειδωτικό στρες
O... εξορισμός των τροφίμων ζωικής προέλευσης από το διαιτολόγιο όσων ακολουθούν την ορθόδοξη νηστεία δεν εξαντλεί τον οργανισμό. Και αυτό διότι εκείνοι οι οποίοι νηστεύουν καταναλώνουν άλλα τρόφιμα υψηλής διατροφικής αξίας, όπως είναι τα θαλασσινά, το λάδι και το ταχίνι. Σύμφωνα με έρευνες του Τμήματος Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής του Πανεπιστημίου της Κρήτης, όσοι νηστεύουν δεν έχουν σιδηροπενική αναιμία, ενώ η ολική τους χοληστερόλη είναι χαμηλότερη σε σύγκριση με εκείνους που δεν νηστεύουν. Επίσης, τα άτομα που δεν νηστεύουν έχουν υψηλά επίπεδα οξειδωτικού στρες, δηλαδή, όπως εξηγεί ο κ. Καφάτος, «αυξάνονται οι ελεύθερες ρίζες οξυγόνου στον οργανισμό τους, οι οποίες είναι εξαιρετικά τοξικές και επιφέρουν βλάβες στις κυτταρικές μεμβράνες και στο DΝΑ των κυττάρων, δηλαδή προκαλούναλλοιώσεις στο γονιδίωμα». Οι ειδικοί είναι κατηγορηματικοί: η ορθόδοξη νηστεία αποτελεί ένα σημαντικό όπλο για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας και των νοσημάτων που τη συνοδεύουν (υπέρταση, υπερλιπιδαιμίες, σακχαρώδης διαβήτης, εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια, καρκίνος κ.ά.). Οι βασικοί κανόνες
Να αποφεύγετε το τηγάνισμα των θαλασσινών ή των λαχανικών και την υπερκατανάλωση υδατανθράκων (ψωμιά,μακαρόνια κ.ά.). Να προτιμάτε το ελαιόλαδοαπό οποιοδήποτε άλλο φυτικό έλαιο. Βάλτε στο διαιτολόγιό σας το ταχίνικαι τους ξηρούς καρπούς,αλλά με μέτρο διότι παχαίνουν. Καλύψτε την έλλειψη ζωικώνπρωτεϊνών με όσπρια και θαλασσινά. Μην παραλείπετε την πρόσληψη πρωτεϊνών, βιταμινών του συμπλέγματος Β, ασβεστίου και σιδήρου. Ετσι δεν θα αισθάνεστε κουρασμένοι. Η θρεπτική αξία
Ελαιόλαδο: Ενισχύει την άμυνα έναντι του καρκίνου. Ευεργετικές επιδράσεις στις μεταβολικές λειτουργίες της γαστρεντερικής οδού.

Λαχανικά, χόρτα και φρούτα: Ευεργετικά για την υγεία του πεπτικού και γαστρεντερικού συστήματος.

Μελέτες έχουν δείξει ότι μειώνουν τις πιθανότητες εκδήλωσης καρκίνου του παχέος εντέρου και καρδιαγγειακών νοσημάτων. Εχουν και αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Ταχίνι: Εχει αντιγηραντικές και αντιυπερτασικές ιδιότητες. Βοηθά στην καταπολέμηση της χοληστερόλης, στο ανοσοποιητικό, στην πρόληψη του καταρράκτη, στην αντιμετώπιση του διαβήτη και της αρτηριοσκλήρυνσης και στη σωστή λειτουργία του ήπατος! Ξηροί καρποί: Περιέχουν υψηλές ποσότητες ασβεστίου. Πλούσιοι σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα, πρωτεΐνες, ιχνοστοιχεία, φυτικές ίνες και βιταμίνες.

Θαλασσινά: Πλούσια σε βιταμίνες, ω-3 λιπαρά οξέα (ευεργετικά για το καρδιαγγειακό σύστημα)

και ιώδιο. Πρέπει να αποφεύγονται από άτομα με αυξημένο ουρικό

Τι δουλειά θα ήθελαν να κάνουν τα παιδιά τους οι Έλληνες γονείς

Οι γονείς για τα παιδιά τους θέλουν πάντα το καλύτερο. Το όνειρο της σταδιοδρομίας στο χώρο της υγείας δεν αλλάζει, όπως αποδεικνύει πρόσφατη έρευνα, ούτε με τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η οικονομική κρίση, αφού αν το 15% των γονιών στην Ελλάδα καλούνταν να λάβουν οι ίδιοι την απόφαση για το ποιο επάγγελμα θα ακολουθήσουν τα παιδιά τους, θα επέλεγαν αυτό του γιατρού.

Όπως αποκαλύπτει πρόσφατη έρευνα της εταιρείας HP οι Έλληνες γονείς θα ήθελαν τα παιδιά τους να ακολουθήσουν τις εξής καριέρες:

15% ιατρικά επαγγέλματα

15% άλλο επάγγελμα από τον επιστημονικό τομέα

9% επιχειρηματίες

9% μηχανικός

5% αρχιτέκτονας

4% δικηγόρος

2% δημοσιογράφος

2% ηθοποιός



http://iliaxtida.wordpress.com/?fp=0

Receiving the Lord Through Almsgiving ( St. Nikolai Velimirovich )

The Lord said: "Verily I say unto you, inasmuch as ye have done it unto one of the least of these My brethren, ye have done it unto Me" (Matthew 25:40).

Similar things happen in almsgiving and in Holy Communion. In Holy Communion we receive the Living Lord Christ Himself, in the form of bread and wine; in almsgiving we give to the Living Lord Christ Himself, in the form of the poor and needy.

A certain man in Constantinople was unusually merciful. Walking along the streets of the city, he would press his gift into the hands of the poor and hurry onward, so he would not hear their gratitude or be recognized. When a friend of his asked how he had become so merciful, he replied: "Once in church I heard a priest say that whoever gives to the poor, gives into the hands of Christ Himself. I didn't believe it, for I thought, `How can this be, when Christ is in heaven?' However, I was on my way home one day and I saw a poor man begging, and the face of Christ shone above his head! Just then a passerby gave the beggar a piece of bread, and I saw the Lord extend His hand, take the bread, and bless the donor. From then on, I have always seen Christ's face shining above the beggars. Therefore, with great fear I perform as much charity as I can."




St. Nikolai Velimirovich

The Five Miracles of Saint Gerasimos of Kefallonia

St. Gerasimos of Kefallonia (Feast Day - August 16 and October 20)



1. A Young Atheist Woman From Australia Converts To Orthodoxy and Becomes A Nun After Seeing the Incorrupt Relics of Saint Gerasimos

The powerful effect the incorrupt relics of Saint Gerasimos the New had a particular effect on a young Australian nun, Anna, who lives at St. Stephen's Monastery on Meteora. She related the following:

I came to Greece in 1988, hoping to get work as an English teacher. I wasn't of Greek parentage, nor did I have any particular interest in classical culture or the arts, but came because Greece sounded interesting. I had not been raised with any religion nor was I looking for one, but soon after I arrived I met some people who were planning to go to Kefallonia, to St. Gerasimos, and invited me along. It seemed a good way to begin seeing the country, and I agreed. When I entered the church and stood before the saint's coffin, I was stunned by what I saw - the incorrupt relics were so obviously a miracle that I knew in myself that there must be a God, and that Orthodoxy was how you worshipped Him. I was baptized and a year later I came to the monastery.

2. The Cave of Saint Gerasimos and Unbelievers

The older church containing the relics of St. Gerasimos is built directly over his cave and pilgrims are welcome to descend the ladder and squeeze through the tiny floor-level entrance that leads into the cave. Local Christians say that only believers can wriggle through the narrow passageway. The wife of an Argostoli priest has informed that, wanting a blessing for her unborn child, she had squeezed through with no trouble when she was fully nine months pregnant, but the thin, lithe young woman whom she brought with her - an unbeliever - couldn't do so.

3. The Epidemic of Cholera in 1760

In 1760, when an epidemic of cholera struck the island, a nun named Akakia had a vision of the saint, praying in front of an icon of the Mother of God, beseeching her to halt the epidemic. The Mother of God spoke from the icon and said, "I have asked my Son, and He will grant you this." Then the saint caught hold of a roll of a cotton-like material wrapped around his staff, and began plucking off many small pieces, scattering them into the air. That night he also appeared to another woman on the island, telling her to go quickly to her father's house - that the infection would not spread to the countryside.

The stories of these visions quickly made the rounds of the villages. One local woman, however, refused to believe the accounts, and scoffed at them saying, "These are stories for children." That night the saint appeared to her in a dream and struck her with his staff, saying, "By this children's story, through the blessing of Panagia, I dispel the sickness from this island." The next morning the woman went straight to the monastery to venerate the saint's relics, telling the nuns of her dream and showing them the bruise on her side where the saint had struck her. They all gave thanks to God.




4. Healing of a Mentally Ill Woman in 1785

In 1785, a mentally ill woman named Susannah came to the monastery and lived there for many months. She never spoke to anyone and ate only if she was given food; otherwise, she went hungry.

One day, after she had been there almost a year she began shrieking loudly during Vespers. The priest came out of the altar and tried to calm her but she screamed all the more until the unnerved cleric finally slapped her, and she was forcibly carried out of church.

That night the priest had a dream that the saint's larnaca (coffin) opened by itself and that St. Gerasimos climbed out. He was holding a book in his hands and motioned the priest over. When the priest came up to him, he hit him hard over the head with the book and asked him, "Did that hurt?" The priest said, "Yes," and the saint responded, "And that hurt me tonight when you slapped that poor woman. Get up now, it's time to go to Matins, and don't ever do it again."

The priest awoke terrified, and ran to the church where he begged the saint's forgiveness. That morning, Susannah was again in church, but this time, she suddenly called out coherently, "Let the priest who hit me yesterday, come and give me something to eat." To the amazement of everyone who knew her, she had been healed.

5. Saint Gerasimos Saves Sailors At Sea From Death

In November 1807, a shipping merchant by the name of Manuel was passing the island on his way to the Peloponnese. When he was in sight of Kefallonia a huge storm blew up. The sailors did all they could to keep the ship afloat, but the intensity of the storm continued to build until they were near despair. On board was a Kefallonian sailor named Ioannis, who had a small icon of St. Gerasimos with him. Shouting to the crew, "St. Gerasimos will save us!" he threw the icon into the sea. When the icon touched the surface of the sea the waves were immediately calmed. The grateful captain ordered the crew to dock in Kefallonia, to pay homage to the saint.



Apolytikion in the First Tone
O believers, let us praise the protector of the Orthodox, the God-bearing miracle-worker lately appearing to us, the incarnate angel, divine Gerasimos. For he has rightly received from God the ever-flowing grace of performing healing. He strengthens those with diseases and he heals those with demons. And therefore he pours out healings to those who honor him.




Saint Gerasimos of Kefallonia

Prayer For Those Who Commit Suicide and For the Departed Non-Orthodox

The Optina Elder Leonid told of one of his disciples whose father committed suicide. In his overwhelming grief the son turned to the Elder for consolation. The Elder replied, "Entrust both yourself and the lot of your father to the all-wise, omnipotent will of the Lord. Do not seek miracles of the Most High. Strive by humble-mindedness to strengthen yourself within the bounds of tempered sorrow. Pray to the Most-good Creator, thus fulfilling the duty of love and the obligation of a son. You ought not to sorrow beyond measure. God loved and loves him incomparably more than you. And so it remains for you to entrust the eternal lot of your father to the goodness and compassion of God, Who if He is well-pleased to show mercy, then who can oppose Him?"

The following is a model of a private prayer which might be said for a non-Orthodox person as suggested by the Elder Leonid, one who was experienced in the spiritual life:

Have mercy, O Lord, if it is possible, on the soul of Thy servant (name), departed to eternal life in separation from Thy Holy Orthodox Church! Unsearchable are Thy judgments. Account not this my prayer as sin. But may Thy holy will be done!

Optina Elder Leonid

Marriage is a Great Mystery, not a right.....

Question: Why doesn't the Orthodox Church recognize the rights of homosexuals to get married?

Answer: Besides the fact that there is absolutely no indication within Scripture or Tradition that marriage is to be anything but between a man and a woman, and that Scripture and Tradition make it absolutely clear that sexuality used in any other way outside the confines of marriage between a man and a woman is worthy of eternal damnation, there is one primary proof text within Scripture that theologically can offer no possibility for there to be marriage outside of a male/female relationship.

Saint Paul explains the "great mystery" of marriage in Ephesians 5:22-33, where he writes:

22 Wives, submit to your own husbands, as to the Lord. 23 For the husband is head of the wife, as also Christ is head of the Church; and He is the Savior of the body. 24 Therefore, just as the church is subject to Christ, so let the wives be to their own husbands in everything.

25 Husbands, love your wives, just as Christ also loved the Church and gave Himself for her, 26 that He might sanctify and cleanse her with the washing of water by the word, 27 that He might present her to Himself a glorious Church, not having spot or wrinkle or any such thing, but that she should be holy and without blemish. 28 So husbands ought to love their own wives as their own bodies; he who loves his wife loves himself.

29 For no one ever hated his own flesh, but nourishes and cherishes it, just as the Lord does the Church. 30 For we are members of His body, of His flesh and of His bones. 31 “For this reason a man shall leave his father and mother and be joined to his wife, and the two shall become one flesh.”

32 This is a great mystery, but I speak concerning Christ and the Church. 33 Nevertheless let each one of you in particular so love his own wife as himself, and let the wife see that she respects her husband.

When we read this passage, there is absolutely no way to interpret it outside of the male/female relationship. The Mystery of Marriage has a symbiotic relationship with the mystery of the marriage between Christ and the Church. The image of Christ is specifically represented as a male in the original Greek (ο Xριστος; masculine noun) and the image of the Church is specifically represented as a female (την Eκκλησιαν; feminine noun). In the holy Mystery of Matrimony, the man is called to reflect the role of Christ in his love for his wife, while the woman is called to reflect the role of the Church in her respect for her husband.

A theological analogy such as this is absolutely impossible outside of the male/female relationship. It is based on this theological analogy that the Orthodox Church calls marriage a Great Mystery and is thus considered one of the great Seven Sacraments (Mysteries) of the Church. By a man and a woman joining themselves in Holy Matrimony through the Church, they are primarily entering a union in which they promise to reflect this theological analogy of the relationship between Christ and the Church, which St. Paul calls "a great mystery" and the Orthodox Church teaches is the ultimate purpose of marriage, even more so than that of bearing children.

Essentially, St. Paul teaches that marriage is undertaken by a man and a woman who are weak natured in order to help each other strive to a yet greater holiness. Though it is better to do this in a celibate state if possible (1 Cor. 7:8-9; Matt. 19:12), the path towards holiness can still be achieved in a marital state by living selflessly towards one another and through living the life of the Church in which they entered this union. For this reason, the spiritual goal of the married and the celibate is the same.

A homosexual marriage between two males or between two females cannot reflect the theological analogy taught by St. Paul, which is the foundation of the Mystery of Marriage in a symbiotic way. The role of the husband and wife completely falls apart, making the attainment of mutual holiness impossible. It also undermines the essential Christian doctrine that there can only be One Christ and One Church, since two husbands analogically reflects two christ's and two wives reflect two churches. With all these essential factors set aside, a homosexual marriage proves to have other motivations that are contrary to ecclesiastical life and its ascetical and mystical theology, since marriage ultimately aims at making our bodies and souls pure vessels of the Holy Spirit.

Elder Ephraim of Arizona chants the Trisagion- Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα ψάλλει τον Τρισάγιο

Ό διάβολος μερικές φορές κοιμάται, καί εμείς τον προκαλούμε ( Γεροντας Παϊσιος )

Ό Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς ανάλογα μέ τήν πνευματική μας κατάσταση.

Άλλοτε επιτρέπει νά κάνουμε ένα σφάλμα, λ.χ. μια μικρή απροσεξία, για να είμαστε άλλη φορά προσεκτικοί καί νά αποφύγουμε ή μάλλον νά προλάβουμε ένα μεγαλύτερο κακό πού θά μας έκανε το ταγκαλάκι.
Άλλοτε αφήνει τόν διάβολο νά μάς πειράζη, γιά νά μάς δοκιμάση.
Δίνουμε δηλαδή εξετάσεις καί αντί κακό ό διάβολος μάς κάνει καλό.
Θυμηθήτε τόν Γερο-Φιλάρετο πού έλεγε:
Τέκνον, έγκατάλειψις Θεού, ούδένα πειρασμόν σήμερα.
Ήθελε νά παλεύη κάθε μέρα με τους πειρασμούς, γιά νά στεφανώνεται άπό τόν Χριστό.
Ένας δυνατός, όπως ό Γερο-Φιλάρετος, δέν αποφεύγει τους πειρασμούς, άλλα λέει στον
Χριστό: Στείλε μου, Χριστέ μου, πειρασμούς καί δώσε μου κουράγιο νά παλέψω.
Ένας αδύνατος όμως θά πή: Μήν έπιτρέπης, Χριστέ μου, νά πειρασθώ. ­
Μη είσενέγκης ημάς εις πειρασμόν....
Εμείς όμως πολλές φορές, όταν έχουμε έναν πειρασμό, λέμε: ε, μά είμαι άνθρωπος κι εγώ δέν αντέχω άλλο!, ενώ θά έπρεπε νά πούμε: Δέν είμαι άνθρωπος είμαι παλιάνθρωπος.
Θεέ μου, βοήθησε με νά γίνω άνθρωπος.
Δέν λέω νά επιδιώκουμε εμείς τους πειρασμούς, άλλα, όταν έρχωνται, νά τους αντιμετωπίζουμε με καρτερία καί προσευχή.
Σέ κάθε πνευματική χειμωνιά νά περιμένουμε με υπομονή καί ελπίδα τήν πνευματική άνοιξη.
Οι μεγαλύτεροι πειρασμοί είναι συνήθως στιγμιαίοι καί, εάν εκείνη τήν στιγμή τους ξεφύγουμε, περνάει καί φεύγει ή φάλαγγα τών δαιμόνων καί γλυτώνουμε.
Όταν ένωθή ό άνθρωπος μέ τόν Θεό, δέν έχει πιά πειρασμούς.
Μπορεί ό διάβολος νά κάνη κακό στον Άγγελο; Όχι, καίγεται.
Ή πνευματική ζωή είναι πολύ απλή καί εύκολη εμείς τήν κάνουμε δύσκολη, γιατί δεν αγωνιζόμαστε σωστά. Με λίγη προσπάθεια και πολλή ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον
Θεό, μπορεί κανείς να προχώρηση πολύ. Γιατί, όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ό
διάβολος καί, όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν καί πειρασμοί.
- Γέροντα, ή πτώση σε μιά αμαρτία μπορεί να γίνη κατά παραχώρηση του Θεού;
- Όχι, είναι βαρύ νά πούμε ότι παραχωρεί ό Θεός νά αμαρτήσουμε. Ό Θεός ποτέ δεν παραχωρεί νά αμαρτήσουμε. Εμείς κάνουμε παραχωρήσεις καί έρχεται ό διάβολος καί μας
πειράζει. Όταν λ.χ. ύπερηφανεύωμαι, διώχνω τήν θεία Χάρη, φεύγει ό Φύλακας Άγγελος μου,
έρχεται ό άλλος ...άγγελος, ό διάβολος, καί σπάζω τά μούτρα μου. Αυτή είναι δική μου
παραχώρηση, καί όχι τού Θεού.
- Είναι σωστό, Γέροντα, όταν έχουμε μιά πτώση νά λέμε:
Ό πειρασμός μέ έρριξε;
- Πολλές φορές ακούω κι εγώ μερικούς ανθρώπους νά λένε ότι φταίει ό πειρασμός, όταν ταλαιπωρούνται, ένω φταίνε οί ϊδιοι πού δέν αντιμετωπίζουν σωστά τά πράγματα.
Έπειτα ό πειρασμός, πειρασμός είναι. Μπορεί νά μας έμποδίση άπό το κακό;
Τήν δουλειά του κάνει.
Νά μήν τά φορτώνουμε καί όλα στον πειρασμό.
Ένας υποτακτικός, πού ζούσε σέ μιά Καλύβη μέ τον Γέροντα του, μιά φορά πού έμεινε γιά λίγο μόνος του, πήρε ένα αυγό, το έβαλε πάνω σέ ένα κλειδί - ήταν άπό εκείνα τά μεγάλα, τά παλιά κλειδιά - καί άναψε άπό κάτω ένα κερί, γιά νά το ψήση!
Μπαίνει ξαφνικά ό Γέροντας καί τον βλέπει.

-Τί κάνεις εκεί;, τού λέει.
-Νά, Γέροντα, ό πειρασμός μέ έβαλε νά ψήσω έδώ ένα αυγό, τού λέει ό υποτακτικός του. Καί τότε ακούσθηκε μιά άγρια φωνή:

-Αυτήν τήν τέχνη έγώ δέν τήν ήξερα- άπό αυτόν τήν έμαθα!
Ό διάβολος μερικές φορές κοιμάται, καί εμείς τον προκαλούμε








Γεροντας Παϊσιος,

Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν ένα σωρό...αμμούδα! ( Γέροντας Παΐσιος )

- Γιατί μερικές φορές, ενώ η συνείδηση μας ελέγχει, δεν κάνουμε τον ανάλογο αγώνα, για να διορθωθούμε;

- Αυτό μπορεί να συμβή και από ένα τσάκισμα ψυχικό. Όταν είναι κανείς πανικοβλημένος από κάποιον πειρασμό, θέλει να αγωνισθή, αλλά δεν έχει διάθεση, δεν έχει ψυχική δύναμη. Τότε πρέπει να τακτοποιηθή εσωτερικά με την εξομολόγηση. Με την εξομολόγηση παρηγοριέται, τονώνεται και ξαναβρίσκει με την Χάρη του Θεού το κουράγιο για αγώνα. Αν δεν τακτοποιηθή, μπορεί να του έρθη και άλλος πειρασμός, οπότε, θλιμμένος όπως είναι, τσακίζεται περισσότερο, τον πνίγουν οι λογισμοί, απελπίζεται και μετά δεν μπορεί να αγωνισθή καθόλου.

- Και αν αυτό συμβαίνη συχνά;

- Αν συμβαίνη συχνά, πρέπει ο άνθρωπος να τακτοποιήται συχνά, να ανοίγη την καρδιά του στον πνευματικό, για να παίρνη κουράγιο. Και όταν τακτοποιηθή, πρέπει να βάλη την μηχανή να τρέξη, να αγωνισθή φιλότιμα και εντατικά, για να πάρη καταπόδι τον έξω από 'δώ.

- Γέροντα, όταν δεν αισθάνωνται την ανάγκη για εξομολόγηση, τι φταίει;

- Μήπως δεν παρακολουθείς τον εαυτό σου; Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Να πηγαίνης και απλά να λες τις αμαρτίες σου. Γιατί, τι νομίζεις; Πείσμα δεν έχεις; Εγωισμό δεν έχεις; Δεν πληγώνεις την αδελφή; Δεν κατακρίνεις; Μήπως εγώ τι πηγαίνω και λέω; «Θύμωσα, κατέκρινα ...» και μου διαβάζει ο πνευματικός την συγχωρητική ευχή. Αλλά και οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος. Όταν πήγαιναν στον Παπα-Τύχωνα να εξομολογηθώ, δεν είχα τίποτα σοβαρό να πω και μου έλεγε: «Αμμούδα, παιδάκι μου, αμμούδα»!

Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν ένα σωρό αμμούδα, που είναι όμως βαρύτερη από μια μεγάλη πέτρα. Ο άλλος που έχει κάνει ένα αμάρτημα μεγάλο, το σκέφτεται συνέχεια, μετανοεί και ταπεινώνεται. Εσύ έχεις πολλά μικρά. Εάν όμως εξετάσης τις συνθήκες με τις οποίες εσύ μεγάλωσες και τις συνθήκες με τις οποίες μεγάλωσε ο άλλος, θα δης ότι είσαι χειρότερη από εκείνον.

Να προσπαθής επίσης να είσαι συγκεκριμένη στην εξομολόγησή σου. Δεν φθάνει να πη κανείς λ.χ. «ζηλεύω, θυμώνω κ.λπ.», αλλά πρέπει να πη τις συγκεκριμένες πτώσεις του, για να βοηθηθή. Και, όταν πρόκειται για κάτι βαρύ, όπως η πονηριά, πρέπει να πη και πως σκέφθηκε και πως ενήργησε· αλλιώς κοροϊδεύει τον Χριστό. Αν ο άνθρωπος δεν ομολογή την αλήθεια στον πνευματικό, δεν του αποκαλύπτη το σφάλμα του, για να μπορέση να τον βοηθήση, παθαίνει ζημιά, όπως και ο άρρωστος κάνει μεγάλο κακό στην υγεία του, όταν κρύβη την πάθησή του από τον γιατρό. Ενώ, όταν εκθέτη τον εαυτό του όπως ακριβώς είναι, τότε ο πνευματικός μπορεί να τον γνωρίση καλύτερα και να τον βοηθήση πιο θετικά.

Ύστερα, όταν κανείς αδικήση ή πληγώση με την συμπεριφορά του έναν άνθρωπο, πρέπει πρώτα να πάη να του ζητήση ταπεινά συγχώρηση, να συμφιλιωθή μαζί του, και έπειτα να εξομολογηθή την πτώση του στον πνευματικό, για να λάβη την άφεση. Έτσι έρχεται η Χάρις του Θεού. Αν πη το σφάλμα του στον πνευματικό, χωρίς προηγουμένως να ζητήση συγχώρηση από τον άνθρωπο που πλήγωσε, δεν είναι δυνατόν να ειρηνεύση η ψυχή του, γιατί δεν ταπεινώνεται. Εκτός αν ο άνθρωπος που πλήγωσε έχη πεθάνει ή δεν μπορή να τον βρη, γιατί άλλαξε κατοικία και δεν έχει την διεύθυνσή του, για να του ζητήση, έστω και γραπτώς, συγγνώμην, αλλά έχη διάθεση να το κάνη, τότε ο Θεός τον συγχωρεί, γιατί βλέπει την διάθεσή του.

- Αν, Γέροντα, ζητήσουμε συγχώρεση και δεν μας συγχωρήση;

- Τότε να κάνουμε προσευχή να μαλακώση ο Θεός την καρδιά του. Υπάρχει όμως περίπτωση να μη βοηθάη ο Θεός να μαλακώση η καρδιά του, γιατί, αν μας συγχωρήση, μπορεί να ξαναπέσουμε στο ίδιο σφάλμα.

- Γέροντα, όταν κανείς κάνη ένα σοβαρό σφάλμα, υπάρχει περίπτωση να μην μπορή να το εξομολογηθή αμέσως;

- Γιατί να το αφήση; Για να ξινίση; Όσο κρατάς ένα χαλασμένο πράγμα, τόσο χαλάει. Γιατί να αφήση να περάσουν ένας-δύο μήνες, για να πάη στον πνευματικό να το εξομολογηθή; Να πάη το συντομώτερο. Αν έχη μια πληγή ανοιχτή, θα αφήση να περάση ένας μήνας, για να την θεραπεύση; Ούτε να περιμένη να πάη, όταν θα έχη πολύ χρόνο ο πνευματικός, για να έχη πιο πολλή άνεση. Αυτό το ένα σφάλμα, τακ-τακ να το λέη αμέσως και μετά, όταν ο πνευματικός θα έχη χρόνο, να πηγαίνη για πιο πολύ, για μια συζήτηση κ.λπ.

Δεν χρειάζεται ώρα πολλή, για να δώσω εικόνα του εαυτού μου. Όταν η συνείδηση δουλεύη σωστά, δίνει ο άνθρωπος με δυο λόγια εικόνα της καταστάσεώς του. Όταν όμως υπάρχη μέσα του σύγχυση, μπορεί να λέη πολλά και να μη δίνη εικόνα. Να, βλέπω, μερικοί μου γράφουν ολόκληρα τετράδια, είκοσι-τριάντα σελίδες αναφοράς με μικρά γράμματα, και μερικές σελίδες υστερόγραφο ... Όλα αυτά που γράφουν, μπορούσαν να τα βάλουν σε μια σελίδα.


Γέροντας Παισιος

Ἡ Δύναμη τῆς ἀγκαλιᾶς

Ἔχεις παρατηρήσει στὸ Σύνταγμα, ἢ σὲ ἄλλα κεντρικὰ μέρη ἀνὰ τὸν κόσμο ὅτι ὑπάρχουν ἄτομα ποὺ ἀγκαλιάζουν ἀγνώστους; Εἶναι τὸ φαινόμενο Free Hugs, δωρεὰν ἀγκαλιές. Ἡ Virginia Satir, αὐθεντία στὴν οἰκογενειακὴ συμβουλευτικὴ εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται 4 ἀγκαλιὲς γιὰ νὰ ἐπιβιώσει, 8 ἀγκαλιὲς γιὰ νὰ συντηρηθεῖ καὶ 12 ἀγκαλιὲς γιὰ ἀνάπτυξη. Τὴν ἡμέρα. Ἀπίστευτο ἔτσι; Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου ἡ ἀπομόνωση κυριαρχεῖ, πόσο ἀγκαλιάζουμε;

Ἡ ἐπαφὴ ἄλλου ἀνθρώπου μὲ τὸ δέρμα μας εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία. Σύμφωνα μὲ ἔρευνα ποὺ διεξήγαγε τὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ἀρκάνσας ἡ ἀγκαλιὰ αὐξάνει τὴν αἱμογλοβύνη στὸ αἷμα μας, δημιουργεῖ εὐεξία καὶ μᾶς βοηθᾶ νὰ ξεπερνᾶμε τοὺς φόβους μας. Ἄλλες εὐεργετικὲς ἱκανότητες τῆς ἀγκαλιᾶς εἶναι ὅτι μᾶς χαλαρώνει, ἀπομακρύνει τὴν ἔνταση καὶ μᾶς βοηθᾶ νὰ κοιμηθοῦμε καλύτερα.

Μέσω τῆς ἀγκαλιᾶς ὑποστηριζόμαστε στὸ νὰ ἀντιλαμβανόμαστε καὶ νὰ αἰσθανόμαστε τὰ συναισθήματά μας καὶ νιώθουμε ὅτι ἀνήκουμε κάπου. Εἶναι ἀσφαλέστερη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸ ἀλκοόλ, τὸ τσιγάρο καὶ τὰ ναρκωτικὰ καὶ δὲν χρειάζεται προετοιμασία, οὔτε εἰδικὰ ἐργαλεῖα.

Σὲ κάποιες περιπτώσεις ἡ ἀγκαλιὰ σώζει ζωές. Τὸν Σεπτέμβριο ἡ εἴδηση ἔκανε τὸν γύρο τοῦ κόσμου: μητέρα καὶ πατέρας ἐπανέφεραν στὴν ζωὴ τὸ νεογέννητο μωρό τους. Τὸ μωρὸ εἶχε διαγνωστεῖ κλινικὰ νεκρό, οἱ γιατροὶ προσπαθοῦσαν 20 λεπτὰ νὰ τὸ ἐπαναφέρουν στὴν ζωή. Οἱ γονεῖς τὸ πῆραν ἀγκαλιὰ καὶ τοῦ ἔλεγαν πόσο τὸ ἀγαπᾶνε καὶ πόσο ὄμορφα πράγματα θὰ ἔκαναν μαζὶ στὸ μέλλον. Γιὰ δύο ὧρες. Τὸ σῶμα τῶν γονιῶν λειτούργησε σὰν θερμοκοιτίδα, τὸ νεογέννητο ἐπανῆλθε στὴν ζωή. Τὸ γεγονὸς ἀνέτρεψε τὰ ἰατρικὰ δεδομένα. Ὁ ἕξι μηνῶν Αὐστραλὸς Jamie θεωρεῖται σήμερα μωρὸ θαῦμα!

Μία ἄλλη διάσημη ἀγκαλιὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ ἔδωσε ἡ Brielle στὴν δίδυμη ἀδερφὴ της Kyrie στὴν Μασαχουσέτη τῆς Ἀμερικῆς τὸ 1995. Τὰ δίδυμα, καὶ ἰδιαίτερα ἡ Kyrie, ἦταν πολὺ ἀδύναμη, γεννήθηκαν σχεδὸν ἕνα κιλό. Ἡ Kyrie δὲν μποροῦσε νὰ ἠρεμίσει, ἔκλαιγε συνέχεια. Μία νοσοκόμα, παραβιάζοντας τὸ πρωτόκολλο, ἔβαλε τὰ δύο βρέφη στὴν ἴδια θερμοκοιτίδα. Ἡ Brielle ἀγκάλιασε τὴν ἀδερφή της. Ἀμέσως οἱ σφυγμοὶ τῆς Kyrie ἐπανῆλθαν στὰ κανονικὰ ἐπίπεδα καὶ σταμάτησε νὰ κλαίει. Σὲ μερικὲς μέρες ἡ ὑγεία της ἐπανῆλθε. Ἡ φωτογραφία, γνωστὴ ὡς rescuing hug (ἡ ἀγκαλιὰ ποὺ ἔσωσε τὴν ζωή της), θεωρεῖται ἀπὸ τὶς πιὸ συγκινητικὲς ἀνὰ τὸν κόσμο.

Ναί, ἡ ἀγκαλιὰ κάνει καλό. Πῶς θὰ μποροῦσες ὅμως νὰ τὴν κάνεις μέρος τῆς καθημερινότητάς σου; Τὸ πρῶτο βῆμα εἶναι νὰ ἐνημερώσεις τοὺς φίλους, οἰκογένεια καὶ συναδέλφους γιὰ τὶς εὐεργετικὲς ἱκανότητες τῆς ἀγκαλιᾶς. Μετὰ ἁπλὰ τὸ ζητᾶς: νὰ σὲ ἀγκαλιάσω; Καλὸ εἶναι νὰ ἀγκαλιάζεις μὲ τέτοιον τρόπο ὥστε τὸ ἀριστερὸ μάγουλο νὰ ἀκουμπάει τὸ ἀριστερὸ μάγουλο τοῦ ἀλλοῦ. Ἔτσι ἀκουμπάει ἡ καρδιά σου μὲ τὴν καρδιά του. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ σφίγγεις πολὺ τὸν ἄλλον. Πάρε δύο βαθιὲς ἀνάσες τὴν ὥρα τῆς ἀγκαλιᾶς, ἐκμεταλλεύσου τὴν σιωπὴ καὶ ἀφέσου στὸ νὰ πάρεις καὶ νὰ δώσεις θετικὴ ἐνέργεια. Μετὰ ἁπλὰ χαλάρωσε καὶ κοίταξε τὸν ἄλλον/η στὰ μάτια.

Τέλος, ἀπόλαυσε τὸ συναίσθημα. Καλὲς ἀγκαλιές!

Jill Δούκα

Coach, Εἰσηγήτρια, Συγγραφέας

Ἱδρύτρια Uniqueness Development Group

Ἐσύ μπαμπά γιατί δέν κοινώνησες;

Πολλά χρόνια στήν Ἐκκλησία. Ἀπό τότε πού θυμᾶται τόν ἑαυτό του. Ἀπό μικρό στά χέρια καί τήν ἀγκαλιά καί μετά μέ τό σχολεῖο στίς Κυριακές καί τίς γιορτές. Παπαδάκι στό Ἱερό τά τελευταῖα χρόνια τοῦ Δημοτικοῦ καί τά πρῶτα τοῦ Γυμνασίου.

Κάποιοι πρόλαβαν καί τήν… μακαρία ἐκείνη ἐποχή πού ὁ ἐκκλησιασμός ἦταν ὑποχρεωτική ἐκδήλωση σχολικῆς δραστηριότητας! Τότε πού «παίρναν» ἀπουσίες ὅσοι κοιμόντουσαν ἤ τό σκάγαν καθ’ ὁδόν! Τότε πού ἦταν ἡ Ἐκκλησία στοιχεῖο κοινωνικῆς εὐπρέπειας καί τάξεως! Μερικοί ἀκόμα τά θυμοῦνται μέ νοσταλγία! Ὑπῆρχε… τάξη, σεβασμός, γινόταν τό… σωστό, τώρα ὅλα… διαλύθηκαν, λένε!.

Ὅλα αὐτά πού ὄντως γινόντουσαν καί λειτουργοῦσαν, ὄχι μόνο τώρα, ἀλλά καί τότε, ἦταν ἀπαράδεκτα! Ἦταν ἡ τάξη τοῦ… Γυμνασιάρχη, ὄχι τοῦ Θεοῦ! Ὑπῆρχε σύγχυση λόγων καί κινήτρων. Ἡ διδασκαλία τῆς πίστεως γινόταν ἀναγκαστική πορεία. Ἡ ἐλευθερία τοῦ Χριστοῦ (ὅστις θέλει…) καταργοῦνταν χάριν τῆς χρησιμοθηρικῆς «ὠφελείας». Ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἕνας διδακτισμός: Τί πρέπει νά ξέρεις! Ὄχι τί πρέπει νά ζήσεις..!

Ἡ συνήθεια γιά κάμποσα χρόνια καί γιά… κάμποσους, λειτούργησε. Δούλεψε ὡς ἀσυνείδητη ἐξάρτηση καί κράτησε τά πράγματα. Βέβαια σέ μιὰ ἀσάφεια καί ἀπροσδιοριστία. Αὐτοί πού ἐκκλησιάζονταν συζητοῦσαν γιά τό… καθῆκον τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Βρισκόντουσαν κάθε Κυριακή στόν ναό ἀλλά δέν μποροῦσαν νά ποῦν γιά ποιό λόγο βρίσκονταν ἐκεῖ. Δέν εἶχαν δυνατότητα νά «παρουσιάσουν» τήν… «ἐν ἡμῖν ἐλπίδα». Οὔτε γιατί ὁ Χριστός εἶναι Θεός τῆς ζωῆς τους μποροῦσαν νά «δικαιολογήσουν». Σ’ ὅλα αὐτά ἐπιπρόσθετα ἡ δυσκολία τῆς γλώσσας ἔκανε τήν ὑπόθεση… «θέατρο»! Συνήθειες (ἴσως) ἱερές ἀποκτοῦσαν οἱ ἄνθρωποι. Συνείδηση ὅμως πῶς νά «βλέπουν» καί πῶς νά ἀκοῦνε τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, σπανίως καί λίγοι! Ἔτσι καί ὅλα ὅσα ἔχουν σχέση μέ τήν Ἐκκλησία καί τόν Χριστό ἔμπαιναν στόν χῶρο τῆς ἀσάφειας καί τῆς θρησκοληψίας! Φόβοι, ἀγωνίες, θεολογική ἀσυναρτησία ἦταν (μήπως καί εἶναι;) τά κίνητρα τῆς σχέσεως.

Μέσα σ’ αὐτήν τήν σύγχυση καί τό κατ’ οὐσίαν μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἔχασε, περνώντας τά χρόνια, τόν δυναμισμό τῆς κοινῆς προσφορᾶς καί ἔγινε… θέαμα καί ἀκρόαμα ἀκατανόητο.

Θέαμα ἀφοῦ οἱ χριστιανοί ἁπλῶς παρακολουθοῦν (σάν ἀπό… κερκίδες) χωρίς συμμετοχή οὐδέ στό ΑΜΗΝ, πού λέει ὁ Ἀπόστολος (Α’ Κόρ. 14, 16)! Ἄγνωστοι, ἐν πολλοῖς, μεταξύ τους… Χάθηκε ἡ κοινότητα καί ἡ Ἐκκλησία ἔγινε… «τεκές»… προσευχομένων (ὑποτίθεται). Ὁ παπάς ἔπρεπε νά τά τελεῖ ὅλα τυπικῶς καί ὁπωσδήποτε νά κοινωνάει ἀφοῦ δέν ξέραμε… τί νά κάνουμε τά ΔΩΡΑ τῆς Εὐχαριστίας πού τελέσθηκε!

Κατέληξε ἡ Θεία Εὐχαριστία ἀκρόαμα μουσικῆς πανδαισίας πού «κάλυψε» τό κενό τῆς ἀκατανόητης γλώσσας μέ ἠχητική ἀνακούφιση. Ἔγιναν τά ψαλλόμενα ἕνα λειτουργικό soundtrack! Μουσική χωρίς λόγια.

Ὅλα αὐτά ἔσπρωξαν τόν χριστιανό στόν χῶρο τῆς ἀτομικῆς εὐλάβειας. Ἔκαναν τήν ὑπόθεση προσωπική φιλοτιμία καί ἀνάγκη. Ἡ κοινότητα χάθηκε, καί κάτω ἀπό τό βάρος τῆς ἀσυντόνιστης… εὐσέβειας, δημιουργήθηκαν οἱ… θεοῦσες καί οἱ ἄσχετοι! Ἡ Μετάληψη ἔγινε ἀξιομισθία προσωπικῆς διαθέσεως. Χάθηκε ἀφοῦ ἔγινε ἐκδήλωμα γιά δύο-τρεῖς φορές τό χρόνο.

Πρέπει ὅμως ὅλοι νά κοινωνᾶμε (οἱ χωρίς ἐμπόδιο συγκεκριμένης ἁμαρτίας πού μᾶς ἀποκόπτει ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας) ὅπως σαφέστατα φαίνεται στίς ἴδιες τίς εὐχές τῆς Λειτουργίας: «…ἀξίωσέ μας μέ τό δικό σου παντοδύναμο χέρι νά μεταλάβουμε τό ἄχραντο σῶμα σου καί τό τίμιο αἷμα σου, καί μέσω ἡμῶν καί ὅλος ὁ λαός». Γι’ αὐτό, ὅπως εἴπαμε πηγαίνουμε στόν Ναό, γιά νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Χριστό καί τούς ἀδελφούς μας.

Αὐτά εἶναι καί τό σωστό φρόνημα καί ἡ ὑγιής σχέση μέ τήν Εὐχαριστία.

Τό "σήμερα" δυστυχῶς εἶναι ὀδυνηρό.

Κοινωνεῖ ὁ παπάς καί τά παιδάκια! Οἱ ὑπόλοιποι… Χριστιανοί κοιτάζουν ἀπό μακριά!!

Ἄραγε τί θά πεῖτε στά παιδιά σας πού τυχόν θά σᾶς ρωτήσουν:

-«Ἐσύ μπαμπά-μαμά γιατί δέν κοινωνεῖς;» Ὅτι σεῖς μεγαλώσατε; Ὅτι ἡ μετάληψη ἀφορᾶ τούς μικρούς; Πιστεύετε στ’ ἀλήθεια ὅτι πείθετε μέ τέτοια… ἐπιχειρήματα τά παιδιά; Ἐσεῖς πείθεστε;

Ἀγαπητοί ἐνορίτες.

Ἄς ξαναρχίσουμε μία σοβαρή σχέση μέ τήν Ἐκκλησία. Ἄς φύγουμε ἀπό τά… καθήκοντα καί ἄς πᾶμε στή Ζωή πού εἶναι ὁ Χριστός. Ἄς βάλουμε στόχο μιὰ συνειδητή σχέση μαζί Του πού ἀρχίζει μέ εἰλικρινῆ ἀντιμετώπιση τῆς πορείας καί τῶν πτώσεων κατ’ αὐτήν (ἐξομολόγηση) καί συνεχίζεται μέ τήν ὅσο γίνεται συχνότερη (γιατί ὄχι κάθε Κυριακή;) συμμετοχή μας στήν Θεία Εὐχαριστία. Ὄχι γιά νά κάνουμε… ἐνέσεις ἁγιωσύνης μέ τή μετάληψη ἀλλά νά σχετισθοῦμε μ’ Αὐτόν πού θά μᾶς ὁδηγήσει στόν δρόμο τοῦ ἁγιασμοῦ καί τῆς «ταύτισης» τῆς καρδιᾶς μας μέ τό δικό Του θέλημα καί τήν δική Του καρδιά.

Σ’ ὅλη τήν Γραφή ὁ Χριστός αὐτό καί μόνο φωνάζει: Δός μου τήν καρδιά σου. Σέ μᾶς μένει ἡ ἀπάντηση: Γεννηθήτω τό θέλημά Σου. ΑΜΗΝ.

Μέ ἀγάπη καί εὐχές

ὁ Ἐφημέριος σας

π. Θεοδόσιος


(ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ)

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2009

Γονεῖς κοιμηθῆτε!!!

Μὴν ἀνησυχῆτε! Τὰ παιδιὰ σας βρίσκονται στὸν σωστὸ δρόμο. Στὸ σχολεῖο τὰ μαθαίνουν ὅλα. Στὴν κοινωνία συμμετέχουν σ' ὅλα. Πᾶνε παντοῦ. Βρίσκονται παντοῦ. Ὅλα τὰ δοκιμάζουν. Ὅ,τι θέλουν λένε. Ὅσα θέλουν ξοδεύουν. Ἀφοῦ καπνίζουν, μποροῦν νὰ κάνουν καὶ ὅ,τι τοὺς καπνίσει.

Κοιμηθῆτε ἥσυχα! Ἀφοῦ καὶ ἡ Ἑλλὰς κοιμᾶται. Τὸ σχολεῖο πέρα βρέχει. Ἡ πολιτεία κωφεύει. Ἡ οἰκογένεια κάνει «ζάπινγκ» στὰ κανάλια.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Μὴ ἐνοχλῆσθε! Τὰ ἀγόρια μὲ τὰ σκουλαρίκια τους καὶ τὶς κοτσίδες τους μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο. Τὰ κορίτσια μὲ τὰ «ντεκολτὲ» καὶ τὰ «μίνι» τους μᾶς δείχνουν τὸ σπίτι ποὺ θ' ἀνοίξουν αὔριο. Μὲ τὸ πιοτὸ καὶ τὸ τσιγάρο μᾶς δείχνουν ὅτι τὸ μέλλον τους θὰ ζῆ στὸν καπνὸ καὶ στὴν παραζάλη. Μὲ τὸ λεξιλόγιό τους μᾶς δείχνουν τὸν πολιτισμό τους.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ σας σήμερα εἶναι ἀπελευθερωμένα, ἀνεξάρτητα, «ἐλεύθερα», χωρὶς «ταμποὺ» καὶ προκαταλήψεις, χωρὶς θρησκευτικὲς δεσμεύσεις, χωρὶς ἀπαγορεύσεις καὶ περιορισμούς.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κάτι λεβέντες μέχρι ἐκεῖ πάνω! Νὰ δῆτε κάτι κορίτσια σὰν τὰ κρύα τὰ νερά! Νὰ δῆτε ἐξυπνάδα! Νὰ δῆτε ὀμορφιά!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ εἶναι ἐνήλικα. Ξέρουν νὰ ὁδηγοῦν ὅλα τὰ Ι.Χ. σας. Ἀντέχουν μέχρι πρωΐας στὸ ξενύχτι. Εἶναι καὶ τὰ πρῶτα. Νὰ τὰ δῆς στὸ τάβλι, στὰ χαρτιά, στὸ λόττο, στὸ ξυστό, στὰ ἠλεκτρονικά, στὸ μπιλιάρδο.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Δὲν κινδυνεύουν τὰ ἀγόρια σας ἀφοῦ εἶναι ὅπως τὰ θέλετε: Μάγκες, νταῆδες, βεντέτες, γόητες, ἀρριβίστες, πολὺ «ιν». Οὔτε τὰ κορίτσια σας κινδυνεύουν ἀφοῦ εἶναι χειραφετημένα, φεμινίστριες, συνδικαλίστριες, μοντέρνα, «ντίβες», «σέξυ».

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὶς ἐλεύθερες ὧρες τους δὲν πλήττουν• ὁ Διάβολος τὰ ἀπασχολεῖ δεόντως!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κούνημα ποὺ πέφτει στὶς «ντίσκο» καὶ στὰ «πάρτυ»! Κούνια ποὺ σᾶς κούναγε... Νὰ δῆτε κομμώσεις, ἀρώματα, «ἀξεσουάρ», δαχτυλίδια, «ζέλ», «μάσκερες». Ἡ γεννιὰ τοῦ '90! Φοροῦν καὶ κάτι χοντροκομμένα, κακόγουστα, ἄβαφτα παπούτσια ἢ ἄρβυλα ἢ μπότες. Εἶναι ἡ μπότα τοῦ κατακτητοῦ!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Ἀναπαυθῆτε! Τὸ μέλλον ἀνήκει στὰ παιδιά σας. Τοὺς τὸ κληροδοτεῖτε. Γι' αὐτὸ ὀνειρευθῆτε!

Ἂν σᾶς ξύπνησα, σᾶς ζητῶ συγγνώμη. Ξανακοιμηθῆτε!!!



Μὴν ἀνησυχῆτε! Τὰ παιδιὰ σας βρίσκονται στὸν σωστὸ δρόμο. Στὸ σχολεῖο τὰ μαθαίνουν ὅλα. Στὴν κοινωνία συμμετέχουν σ' ὅλα. Πᾶνε παντοῦ. Βρίσκονται παντοῦ. Ὅλα τὰ δοκιμάζουν. Ὅ,τι θέλουν λένε. Ὅσα θέλουν ξοδεύουν. Ἀφοῦ καπνίζουν, μποροῦν νὰ κάνουν καὶ ὅ,τι τοὺς καπνίσει.

Κοιμηθῆτε ἥσυχα! Ἀφοῦ καὶ ἡ Ἑλλὰς κοιμᾶται. Τὸ σχολεῖο πέρα βρέχει. Ἡ πολιτεία κωφεύει. Ἡ οἰκογένεια κάνει «ζάπινγκ» στὰ κανάλια.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Μὴ ἐνοχλῆσθε! Τὰ ἀγόρια μὲ τὰ σκουλαρίκια τους καὶ τὶς κοτσίδες τους μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο. Τὰ κορίτσια μὲ τὰ «ντεκολτὲ» καὶ τὰ «μίνι» τους μᾶς δείχνουν τὸ σπίτι ποὺ θ' ἀνοίξουν αὔριο. Μὲ τὸ πιοτὸ καὶ τὸ τσιγάρο μᾶς δείχνουν ὅτι τὸ μέλλον τους θὰ ζῆ στὸν καπνὸ καὶ στὴν παραζάλη. Μὲ τὸ λεξιλόγιό τους μᾶς δείχνουν τὸν πολιτισμό τους.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ σας σήμερα εἶναι ἀπελευθερωμένα, ἀνεξάρτητα, «ἐλεύθερα», χωρὶς «ταμποὺ» καὶ προκαταλήψεις, χωρὶς θρησκευτικὲς δεσμεύσεις, χωρὶς ἀπαγορεύσεις καὶ περιορισμούς.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κάτι λεβέντες μέχρι ἐκεῖ πάνω! Νὰ δῆτε κάτι κορίτσια σὰν τὰ κρύα τὰ νερά! Νὰ δῆτε ἐξυπνάδα! Νὰ δῆτε ὀμορφιά!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ εἶναι ἐνήλικα. Ξέρουν νὰ ὁδηγοῦν ὅλα τὰ Ι.Χ. σας. Ἀντέχουν μέχρι πρωΐας στὸ ξενύχτι. Εἶναι καὶ τὰ πρῶτα. Νὰ τὰ δῆς στὸ τάβλι, στὰ χαρτιά, στὸ λόττο, στὸ ξυστό, στὰ ἠλεκτρονικά, στὸ μπιλιάρδο.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Δὲν κινδυνεύουν τὰ ἀγόρια σας ἀφοῦ εἶναι ὅπως τὰ θέλετε: Μάγκες, νταῆδες, βεντέτες, γόητες, ἀρριβίστες, πολὺ «ιν». Οὔτε τὰ κορίτσια σας κινδυνεύουν ἀφοῦ εἶναι χειραφετημένα, φεμινίστριες, συνδικαλίστριες, μοντέρνα, «ντίβες», «σέξυ».

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὶς ἐλεύθερες ὧρες τους δὲν πλήττουν• ὁ Διάβολος τὰ ἀπασχολεῖ δεόντως!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κούνημα ποὺ πέφτει στὶς «ντίσκο» καὶ στὰ «πάρτυ»! Κούνια ποὺ σᾶς κούναγε... Νὰ δῆτε κομμώσεις, ἀρώματα, «ἀξεσουάρ», δαχτυλίδια, «ζέλ», «μάσκερες». Ἡ γεννιὰ τοῦ '90! Φοροῦν καὶ κάτι χοντροκομμένα, κακόγουστα, ἄβαφτα παπούτσια ἢ ἄρβυλα ἢ μπότες. Εἶναι ἡ μπότα τοῦ κατακτητοῦ!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Ἀναπαυθῆτε! Τὸ μέλλον ἀνήκει στὰ παιδιά σας. Τοὺς τὸ κληροδοτεῖτε. Γι' αὐτὸ ὀνειρευθῆτε!

Ἂν σᾶς ξύπνησα, σᾶς ζητῶ συγγνώμη. Ξανακοιμηθῆτε!!!

Avoid Cancer, Live Like A Monk

A Foolproof Anti-Cancer Diet... With Just One or Two Drawbacks



If you want to avoid cancer, live like a monk. That is the inescapable conclusion from research into one of the world’s most renowned monastic communities.

The austere regime of the 1,500 monks on Mount Athos, in northern Greece, begins with an hour’s pre-dawn prayers and is designed to protect their souls.

Their low-stress existence and simple diet (no meat, occasional fish, home-grown vegetables and fruit) may, however, also protect them from more worldly troubles.

The monks, who inhabit a peninsula from which women are banned, enjoy astonishingly low rates of cancer.

Since 1994, the monks have been regularly tested, and only 11 have developed prostate cancer, a rate less than one quarter of the international average. In one study, their rate of lung and bladder cancer was found to be zero.

Haris Aidonopoulos, a urologist at the University of Thessaloniki, said that the monks’ diet, which calls on them to avoid olive oil, dairy products and wine on Mondays, Wednesdays and Fridays, helped to explain the statistics. “What seems to be the key is a diet that alternates between olive oil and nonolive oil days, and plenty of plant proteins,” he said. “It’s not only what we call the Mediterranean diet, but also eating the old-fashioned way. Small simple meals at regular intervals are very important.”

Meals on the peninsula, which the Prince of Wales has visited regularly and which can only be reached by boat, are ascetic and repetitive affairs that have changed little over the centuries, although there are variations between the 20 monasteries.

The monks sit in silence while, from a pulpit, passages from the Bible are read in Greek. They eat at speed – as soon as the Bible passage is over, the meal is officially completed.

The staples are fruit and vegetables, pasta, rice and soya dishes, and bread and olives. They grow much of what they eat themselves. Agioritiko red wine is made locally from mountain grapes. Dairy products are rare – female animals are banned from the autonomous semi-state.

Life on Athos has changed little over the past 1,043 years. Breakfast is hard bread and tea. Much of the day is taken up with chores – cleaning, cooking, tending to crops – followed by a supper, typically of lentils, fruit and salad, and evening prayers.

Some of the seaside monasteries specialise in catching octopus, a delicacy that is softened up by bashing on the rock. Fish also feeds the Athos cats, protected by the monks for their mouse-catching prowess. Of all domestic animals, only cats are exempt from the ban on females. Some of the monks live in hillside huts or cliff-side caves perched above the sea as satellites of the main establishments, perhaps the closest that modern Christianity gets to medieval hermits. They depend for their sustenance on handouts of bread and olives.

On holidays and feast days such as Christmas and Easter, when other Greeks are feasting on roast meat, the monks prefer fish, their only culinary luxury. Father Moses of the Koutloumousi monastery, one of the 20 organised cloisters scattered over the Athos peninsula, said: “We never eat meat. We produce most of the vegetables and fruit we consume. And we never forget that all year round, on Mondays, Wednesdays and Fridays, we don’t use olive oil on our food.”

The olive-oil routine, which also applies to wine and dairy products, appears to have no religious significance, but is a way of eking out their supplies.

All the monks stick to the rigorous fasting periods of the Orthodox Church, in which a strict vegan diet is prescribed for weeks at a stretch.

Michalis Hourdakis, a dietician associated with Athens University, said: “This limited consumption of calories has been found to lengthen life. Meat has been associated with intestinal cancer, while fruit and vegetables help ward off prostate cancer.”

The lack of air pollution on Mount Athos as well as the monks’ hard work in the fields also played their part, the researchers said. There was no mention, however, of whether the absence of women had any effect on the monks’ renowned spiritual calm.

Salad days: Saturday, Sunday, Tuesday and Thursday

Breakfast: Hard bread, tea
Lunch: Pasta or rice,vegetables, olive oil
Dinner: Lentils, fruit and salad, olive oil. Red wine

Monday, Wednesday and Friday: no olive oil

Holidays and feast days: Fish and seafood

Lesson in Humility given by Saint Nektarios to his spiritual child, Elder Philotheos Zervakos

The following is taken from the autobiography of Elder Philotheos Zervakos regarding the final meeting he had with his spiritual father, Saint Nektarios:

I considered it my divine obligation and duty to see my spiritual father, St. Nektarios, before returning to the holy monastery of my repentance [in Paros]. Therefore, I went to see him at the Rizareios Theological School. However, I learned that he had resigned from his post and was now living in Aegina, so I went to Aegina. It was August now, and the sun was burning fiercely when I arrived outside the convent about 1:00 PM. I was just outside the gates when I saw an elderly man with a white beard, a shabby cassock held by a belt, and a straw hat to protect his head from the sun. He was digging with a pickax, filling a small barrel with dirt, and spreading the dirt around a 15 sq. yard area to level the convent's courtyard. I thought that he was either one of the conven't workers to whom they had given an old cassock so as not to soil his clothes, or an old novice from the monastery. Approaching the elder, I greeted him and asked, "Elder, is the Bishop here?"

"He is here," he told me.

"Inside?" I asked. "Is he in the monastery?"

"Yes," the elder said, "he is inside."

"Good, go and tell him that a spiritual child of his is here, a deacon, who wants to see him."

"May it be blessed," he responded humbly, and putting down the pickax, he showed me to a new room about fifteen yards away from the convent's entrance. He told me, "Wait here and I will go tell him to come."

Five minutes had not gone by, when - what a surprise, what depth of immeasurable humility! Surprised and shocked, I saw that the man whom I had thought to be a worker, a villager, or a peasant and to whom I had spoken harshly and ordered around, was the Bishop himself! Neither had I even considered that this was the afternoon rest hour, when everyone slept! I should have never told him to do anything, but instead, waited patiently for the time of Vespers. No, I the disciple had shown my extreme pride while my teacher and spiritual father had shown his extreme and complete humility! I was struck speechless and knelt down, tearfully begging him to forgive me for my pride and bad manners. He being guileless, meek and humble of heart, of course, forgave me. We sat down and he began to guide me, as he always has, along the way of the Lord.

"Father," I asked, "how can I be delivered from this God-hated pride?" And with love and humility (the two great virtues which God had bestowed upon him), he responded:

"My dear spiritual child in the Lord, our Holy Fathers have told us, that each sin, whether great and deadly, or small and pardonable, is defeated by the opposite corresponding virtue: that is envy is defeated by love; pride by humility; avarice by poverty; greed and hard-heartedness by charity and compassion; negligence by diligence; gluttony and servitude to the stomach by fasting and restraint; idle talk by silence; criticism and slander by self-reproach and prayer; lewdness, fornication, adultery and other sins of the flesh by remembrance of death, the Last Judgment to come, and the recompense of Hell. In general, every evil is defeate by every virtue. As the Prophet David says, 'Turn away from evil and do good.' If you wish to be delivered also from the sin of pride, the mother and cause of all sin and evil, you will be delivered through humility.

"Because we are not able to do anything on our own (as the Lord says, 'Without Me, ye can do nothing') let us ask the All-Good and man-loving God with compunction and humility, with sighs and tears, to deliver us from demonic pride. Let us sigh like the Publican, cry like the adultress, repent like the Prodigal Son, saying, 'O All-Good compassionate and man-loving Father, we have sinned before You; accept our repentance and make us as one of Your paid servants.' Let us pray and beseech the Lord as the divine Chrysostom did in his daily prayers: 'O Lord, grant us humility, a humble way of thought and obedience; O Lord grant us patience, longsuffering and meekness; O Lord, implant in our hearts the root of good, Your fear; O Lord, grant us to love You with all our soul and heart and to keep Your divine commandments.'

"Likewise, so that we may be delivered from satanic and all-destructive pride, let us look to the example of our Heavenly Teacher, and to the lesson He gave to His disciples, to us, and to all Christians of every generation and age: 'Learn of me, for I am meek and lowly in heart, and ye shall find rest in your souls,' and 'When ye shall have done all those things which are commanded you, say: We are unprifitable servants, we have done that which is our duty to do.'"

Receiving this and other beneficial counsel from my holy spiritual father Nektarios, I left joyous and spiritually gladdened; and at the beginning of September, 1910, I returned through Syros to the island of Paros and the monastery of my repentance.




St. Nektarios with his saintly spiritual children, (from left to right) Elder Gervasios Paraskevopoulos, Saint Savvas of Kalymnos, Elder Amphilochios Makris and Elder Philotheos Zervakos. This icon is in the Cathedral dedicated to St. Nektarios in Aegina.

What does it take to be saved - (St. Nikolai Velimirovich)

Although the Holy Fathers praised monasticism as the angelic state, and although many of the greatest saints lived their lives and attained perfection in the deaf and lifeless desert, nevertheless, the Orthodox Church does not recommend tonsuring to all the faithful. "Neither all those in the desert were saved nor all those in the world were lost," said one saint. To a city dweller who, with no inclination for monasticism, desired to enter the monastery, St. Niphon said: "My child, a place neither saves nor destroys a man, but deeds save or destroy. For him who does not fulfill all the commandments of the Lord, there is no benefit from a sacred place or from a sacred rank. King Saul lived in the midst of royal luxury and he perished. King David lived in the same kind of luxury and he received a wreath. Lot lived among the lawless Sodomites and he was saved. Judas was numbered among the apostles and he went to Hades. Whoever says that it is impossible to be saved with a wife and children deceives himself. Abraham had a wife and children, three-hundred-eighteen servants and handmaidens, much gold and silver but, nevertheless, he was called the Friend of God. Oh, how many servants of the Church and lovers of the desert have been saved! How many aristocrats and soldiers! How many artesians and field-workers! Be pious and be a lover of men and you will be saved!"

St. Nikolai Velimirovich

Life’s Difficulties are Beneficial for us (Part 1) - St. John Chrysostom

Every temptation, every sorrow, every demonic assault can prove to be of great benefit for us, if we are careful and patient. The invisible enemy (the devil) pounced on Job with fierce rage and malice. But did he harm him in the end? Not at all! On the contrary, he helped Job acquire greater holiness and more glory.

When we are alert and vigilant, the devil cannot harm us. Rather, he can unintentionally help us to increase in virtue. Observe what takes place when someone blows on a fire: initially, it seems as though he is blowing it out; ultimately, however, not only does he not put out the fire, but he actually intensifies it.

Without problems, without adversities, without illnesses, without sorrows, what would man do? He would indulge in pleasure and drunkenness, he would roll in the mire of sin, and he would completely forget about God and His holy commandments. Conversely, life’s fears, uncertainties, sorrows, and trials keep him attentive, serve as lessons of philosophy, and act as exercises for his soul.

Just as a goldsmith places gold in the furnace and lets it remain in the fire until it is purified, similarly, God allows our souls to remain in the furnace of hardships until they acquire purity.If you have committed murder, adultery, or some other grievous sin that precludes you from the Kingdom of Heaven, then you should be sorrowful and cry. If however, with the grace of God, you have done no such thing, why do you become distraught and grumble at the first sight of difficulty? God did not give us the feeling of sorrow to be used untimely and injudiciously, but when necessary and beneficial. We should be sorrowful not when others harm us, but when we harm others; not when we are wronged, but when we wrong others; not when we
ourselves feel pain, but when we cause pain to others. This is what our Creator has ordered. We, however, do the opposite.
 We hurt others without the slightest remorse or feeling of guilt. But when others hurt us, we become upset, unhappy, and discouraged—sometimes we even feel like ending our lives.We must understand once and for all: for the Christian, there are only two causes of sadness. The first is when he opposes God and acts contrary to His holy will; the second, when he sees his fellow man disregarding God's will.


St. John Chrysostom

Ἡ Διαθήκη τῆς Μάνας

Αὐτὴ εἶναι ἡ χειρόγραφη διαθήκη μιᾶς μητέρας, ποὺ κοιμήθηκε στὰ 90 της χρόνια. Ἡ γυναίκα αὐτὴ εἶχε 4 κόρες, 1 γυιὸ καὶ 15 ἐγγόνια. Πεθαίνοντας, δὲν τοὺς ἄφησε παρὰ μόνο τὴν διαθήκη της, ἀνορθόγραφη καὶ κακογραμμένη, πλούσια ὅμως σὲ πνευματικὸ περιεχόμενο:


- Ἀγαπημένα μου παιδιά, (καὶ τοὺς ἀναφέρει ἕναν ἕναν, τὰ παιδιά της, τοὺς γαμπρούς, τὴν νύφη καὶ ὅλα τὰ ἐγγονάκια, 25 ὀνόματα). Σᾶς φιλῶ καὶ σᾶς ἀποχαιρετῶ. Αὐτὸ τὸ γράμμα θὰ τὸ ἀνοίξετε καὶ θὰ τὸ διαβάσετε μετὰ τὸν θάνατό μου...

Ἡ πρώτη σας δουλειά, μόλις σηκωθῆτε τὸ πρωί, εἶναι νὰ πλυθῆτε, νὰ ἀνάψετε τὸ καντηλάκι σας καὶ νὰ θυμιάσετε ὅλο τὸ σπίτι. Κατόπιν θὰ κάνετε τὴν προσευχή σας, ὅπως σᾶς τὴν ἔμαθα ἀπὸ τὸν Συνέκδημο. Τὸ ἴδιο θὰ κάμουν -ἂν θέλουν- καὶ οἱ ἄνδρες σας καὶ ἡ νύφη μου καὶ ὅλα τὰ ἐγγονάκια μου. Κι ὕστερα ὅλοι στὶς δουλειὲς σας. Μόνο ἔτσι θὰ σκεπάζει καὶ θὰ εὐλογῆ ὁ Θεὸς καὶ τὴν δουλειὰ καὶ τὴν οἰκογένειά σας.

Κάθε Κυριακὴ πρωὶ ὅλοι σας στὴν Ἐκκλησία, τὸ ἴδιο καὶ κάθε μεγάλη γιορτή. Κάθε βράδυ, μικροὶ-μεγάλοι, πρὶν ἀπὸ τὸν ὕπνο θὰ διαβάζετε τὸ Ἀπόδειπνο, τοὺς Χαιρετισμούς, τὴν Καινὴ Διαθήκη, τὸ Ψαλτήρι καὶ τὴν «Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία».

Μὴν ξεχνᾶτε καὶ τὶς νηστεῖες, νὰ τὶς κρατᾶτε ὅλες, ὅπως σᾶς τὶς βαστοῦσα κι ἐγώ, ἀπὸ 6 χρονῶν καὶ μετά. Ὅλα αὐτά, ἀγαπημένα μου παιδιὰ καὶ ἐγγόνια, ὅταν θὰ τὰ κρατᾶτε, θὰ εἶναι σὰν νὰ μοῦ ἀνάβετε κάθε μέρα ἕνα κεράκι. Θὰ εἶναι γιὰ μένα τὸ καλύτερο καθημερινὸ μνημόσυνο.

Νὰ τηρῆτε τὰ θρησκευτικὰ ἔθιμα τῆς πατρίδας μας καὶ νὰ ἀκολουθῆτε τὰ οὐράνια, γιατί ὅλα τὰ ἐγκόσμια εἶναι πρόσκαιρα καὶ μάταια. Τὰ καλὰ ἔργα καὶ τὶς κρυφὲς ἐλεημοσύνες θὰ τὰ ἔχετε στὴν αἰωνιότητα. Ὅλα τὰ ἄλλα σὰν ὄνειρο θὰ σβήσουν.

Μαζί σας δὲν θὰ πάρετε τίποτε, οὔτε πλούτη, οὔτε δόξες, οὔτε σπίτια. Μόνο τὰ καλά σας ἔργα καὶ τὴν ὑπομονή.

Νὰ ἔχετε τὴν εὐχή μου καὶ νὰ εἶστε ἀγαπημένοι, πρῶτα μεταξὺ σας ὡς ἀδέλφια καὶ ὕστερα μὲ τὶς οἰκογένειές σας, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς συγγενεῖς καὶ μὲ τοὺς γείτονες καὶ μὲ τὸν κόσμο ὅλο.

Ὅσο μπορεῖτε καλὰ ἔργα νὰ κάμετε καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴ λείπετε. Κι αὐτοὺς ποὺ θέλουν τὸ κακό σας, νὰ τοὺς συγχωρᾶτε. Αὐτὰ θὰ μείνουν κι ἐδῶ κάτω στὴν γῆ καὶ στὸν οὐρανό. Ὅσα χρόνια κι ἂν ζήσουμε, θὰ εἶναι σὰν χθές. Γι' αὐτὸ ἔργα καλὰ καὶ κρυφά. Ἀδικίες καὶ ψέματα σὲ κανέναν, οὔτε καὶ στὸν ἐχθρό σας.

Τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν καλὸ Πνευματικὸ νὰ μὴν ἀφήσετε.

Ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ διαβάζετε ὅλοι σας καὶ μπροστὰ στὰ παιδιά σας, κάθε φορὰ ποὺ θὰ συμπληρώνεται χρόνος ἀπὸ τὸν θάνατό μου, μετὰ ἀπὸ τὸ Τρισάγιο ποὺ θὰ κάνετε. Αὐτὸ θὰ εἶναι καὶ τὸ μνημόσυνό μου.

Σᾶς δίνω τὴν εὐχή μου, σᾶς φιλῶ, σᾶς ἀποχαιρετῶ καὶ καλὴν ἀντάμωση στὸν Παράδεισο.


Ἡ μάνα σας καὶ ἡ γιαγιά σας.

Road to success

Elder Paisios on the way leading to Christ

Elder Paisios was asked, "What should I do to find the way leading to Christ?"


He answered:

Christ wants us to eliminate our will to zero. If you obtain a single one of these virtues [Purification, divine justice, love, obedience, voluntary poverty] bear in mind, that the rest are find in the one you just acquired; the same thing applies to our passions; one passion includes all the others. PUrification requires the soul to be pure and clean from our own will; divine justice is the abandonment of our own will to the will of God; humility is to humble our will and elevate god's will; obedience means not to have a will and thus obey other people; prayer means to take our mind off our wishes and desires and concentrate on God. so, you wee whichever virtue you apply, you are led to the same result, that is, to the elimination and purification of your own will. Man will spiritually progress and be benefited only when he manages to eliminate his will to zero.This is the cross we must bear––our own will and its desires and wishes. It leads us to pride and the sense of self-sufficiency. When it is not brought to zero we become our own God. What the elder is describing is the essence of humility. This is our challenge as Christians, to bring our self-will to zero. This is the example that Christ showed us. He was fully human as well as divine but was able to align His human will with His divine will. It is in this way that we can follow His commandments and learn to love God with our whole heart and soul and to love others as ourselves.

Elder Paisios

Human Justice vs Divine Justice ( Elder Paisios )

When Elder Paisios was asked what makes the difference between a saint and the rest of us he said they have divine justice instead of human justice.


Here is how the Elder described Divine Justice:


Suppose two men are sitting at the table to eat. In front of them, there is a plate with ten peaches. If one of them greedily eats seven peaches leaving three for his friend, he is being unfair to him, this is injustice.
Instead , if he says: "Well, we are two and the peaches are ten. So, each one of us is entitled to eat five peaches." If he eats the five peaches and leaves the other five for his friend, then he applies human justice;
That is why, many times, we go to court to find human justice.
However, if he understands that his friend likes peaches very much, he can pretend that he is not very fond of them and eat only one, and then says to him: "Please eat the rest of the peaches, as I don't really like them; besides, my stomach aches and I should not eat any more." This person has divine justice; he prefers to be unfair to himself by human standards and be rewarded for his sacrifice by God's grace, which he will abundantly receive.
The true Christian must never condemn, or press charges against his fellow men, even if someone takes by force his clothes. There is a difference between those people who believe in Christ and those who do not. Christians abide by the law of divine justice whereas the unfaithful ones by the law of human justice.Divine justice is such a higher standard than human justice. Isn't it true that most of us are imbued with the notion of human justices assuming that what is asked of us is equality for all? Often even this is difficult. Divine justice is much more. It involves charity and compassion based on a love of others. It requires a capability to sacrifice our own desires for the benefit of others.


The Elder says,


If we acquire divine justice, ignore ourselves, and love God and our fellow men, then God will take care of us and will see that we have everything.Source: Elder Paisios of the Holy Mountain, pp 61-62, 67

Saint John of Kronstadt οn Asceticism

It is remarkable that however much we trouble about our health, however much care we take of ourselves, whatever wholesome and pleasant food and drink we take, however much we walk in the fresh air, still, notwithstanding all this, in the end we sicken and corrupt; whilst the saints, who despise the flesh, and mortify it by continual abstinence and fasting, by lying on the bare earth, by watchfulness, labors, unceasing prayer, make both their souls and bodies immortal. Our well-fed bodies decay and after death emit an offensive odor, whilst theirs remain fragrant and flourishing both in life and after death. It is a remarkable thing: we, by building up our body, destroy it, whilst they, by destroying theirs, built it up - by caring only for the fragrance of their souls before God, they obtain fragrance of the body also.

- Saint John of Kronstadt

Αυτός είναι ο “άγιος” των φυλακισμένων…( Αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος )

Αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος Ιεροκήρυκας εδώ και 36 χρόνια. Έχει επισκεφθεί φυλακές σε 90 χώρες. Έχει αποφυλακίσει 15.500 άπορους κρατουμένους, δίνοντας 4,4 εκατομμύρια ευρώ. Χρήματα που προήλθαν από προσφορές ανθρώπων που γνωρίζουν το έργο του…

Τον Οκτώβριο του 2012 προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης από τη Νορβηγική Ακαδημία. Δίκαια τον αποκαλούν «Άγγελο των φυλακισμένων».

Όταν ακούς τον πατέρα Γερβάσιο, δεν καταλαβαίνεις την ηλικία του. Είναι 83 ετών. Γεννήθηκε στον Αιμιλιανό Γρεβενών το 1931. Και όμως, όταν μιλάει για τους φυλακισμένους, για τους ανθρώπους που βοηθά να αποκτήσουν και πάλι την ελευθερία τους και να ακολουθήσουν το δρόμο του Θεού, νομίζεις ότι ξανανοιώνει.



Η χάρη του Θεού είναι αυτή που του δίνει τη δύναμη να ταξιδεύει από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη, εξηγεί, μιλώντας στο dogma.gr : «Έχω τέτοια όρεξη, τέτοια αγάπη, τέτοιο μεράκι, που αν μου πείτε τώρα να φύγω για την Ιρλανδία, να φύγω για την Αλάσκα, έφυγα αμέσως. Εάν μου πείτε για φυλακή έγινα πουλί και πέταξα».

Το έργο του ξεκίνησε στις 5 Μαρτίου του 1978, όταν υπηρετούσε στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Την Κυριακή των Αποκρεών. Είναι η Κυριακή που διαβάζεται στη Θεία Λειτουργία η Ευαγγελική περικοπή της κρίσεως : «εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με». Αυτή η φράση τον ενέπνευσε να ασχοληθεί με τους ανθρώπους, που για μικροαπάτες, κυρίως, βρίσκονται στη φυλακή και δεν έχουν τη δυνατότητα να εξαγοράσουν την ποινή τους.

Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ανεπίσημα, τότε, ως «Ημέρα του Φυλακισμένου» και αργότερα ως «Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων».

Το όνομά του είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο. Η ζωή του είναι ένα συνεχές ταξίδι. Από τη μία φυλακή στην άλλη. Όσο μακρυά και αν είναι, εάν κάποιος άνθρωπος χρειαστεί τη βοήθειά του, θα πάει να τον βρει. Χωρίς να κοιτάξει χρώμα, φυλή ή θρησκεία.

Μπορεί να μην ξέρει τη γλώσσα τους μας είπε, ξέρει όμως να ακούει τη φωνή τους. Όπου και αν βρέθηκε, τον δέχθηκαν με σεβασμό και αγάπη. Κάποιοι τον κοιτούσαν με περιέργεια. Δεν είχαν ξαναδεί από κοντά χριστιανό ορθόδοξο κληρικό.

Όταν μάλιστα, σε μια φυλακή της Νέας Ζηλανδίας, τον υποδέχθηκαν ιθαγενείς Μαορί, εξεπλάγην, όταν τον χαιρέτησαν με τον παραδοσιακό τρόπο, ακουμπώντας τη μύτη τους στη δική του.

Έχει μάθει να σέβεται τους ανθρώπους, τις παραδόσεις τους, να ακούει τα προβλήματά τους, και όπως μπορεί να βοηθάει και να μεταφέρει το μήνυμα αγάπης του Ιησού.

Σε αυτούς που αναρωτιούνται, γιατί δίνει τόσα χρήματα σε αυτούς που έχουν φυλακισθεί και όχι σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη και δεν έχουν υποπέσει σε κάποιο αδίκημα, απαντά ότι το έργο του είναι ιεραποστολικό. Δουλειά του είναι να είναι κοντά στους αμαρτωλούς, για να τους φέρει στον ίσιο δρόμο.

Όπως ο γιατρός, θα ασχοληθεί με τον ασθενή που είναι πιο βαριά άρρωστος, έτσι και αυτός ασχολείται με τους αμαρτωλούς που έχουν τη διάθεση να μετανοήσουν ειλικρινά.




















http://iliaxtida.wordpress.com/2013/06/19/fk/#more-13067

Ὁ πόνος καὶ oἱ θλίψεις στὴν ζωή μας ( Γεροντας Εφραιμ Φιλοθεϊτης / Αριζονας )

Τὸ μονοπάτι τῆς ζωῆς εἶναι ὅλο πόνος καὶ δάκρυ· ὅλο ἀγκάθια καὶ καρφιά· παντοῦ φυτρωμένοι σταυροί· παντοῦ ἀγωνία καὶ θλίψη. Κάθε βῆμα καὶ μία Γεθσημανή. Κάθε ἀνηφοριὰ καὶ ἕνας Γολγοθάς. Κάθε στιγμὴ καὶ μία λόγχη. «Ἂν μπορούσαμε νὰ στίψουμε τὴν γῆ σὰν τὸ σφουγγάρι θὰ ἔσταζε αἷμα καὶ δάκρυα».
«Ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ, ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθήσει», λέγει ὁ ψαλμωδός.
Τὸ τριαντάφυλλο βγάζει ἀγκάθι καὶ τὸ ἀγκάθι τριαντάφυλλο. Τὰ ὡραῖα συνοδεύονται μὲ πόνο, ἀλλὰ κι ὁ πόνος βγάζει στὴ χαρά. Συνήθως τὸ οὐράνιο τόξο ὑψώνεται ὕστερα ἀπὸ τὴν μπόρα. Πρέπει νὰ προηγηθοῦν οἱ καταιγίδες γιὰ νὰ ξαστερώσει ὁ οὐρανός.
Ἡ διάκριση - φωτισμένη ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ φιλοσοφία - βλέπει. Ἔχει τὴν ἱκανότητα μὲ τὴν ἐνόραση νὰ βλέπει πολὺ βαθιὰ ἀπ' τὰ φαινόμενα. Μέσα ἀπὸ τὸν πόνο βλέπει τὴν χαρὰ καὶ τὴν ἐλπίδα, ὅπως ὁ θρίαμβος τοῦ Χριστοῦ βγῆκε μέσα ἀπὸ τὸν πόνο τοῦ Πάθους καὶ τοῦ Σταυροῦ.
Τὰ πιὸ θαυμάσια ἀγάλματα ἔχουν τὰ περισσότερα κτυπήματα.. Οἱ μεγάλες ψυχὲς ὀφείλουν τὴν μεγαλοσύνη τους στὰ κτυπήματα τοῦ πόνου. Τὰ χρυσὰ καὶ βαρύτιμα κοσμήματα περνοῦν πρῶτα ἀπ' τὴν φωτιά.
Συγκλονίζει τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη ὁ πόνος. Εἶναι φωτιὰ, καμίνι ποὺ καίει καὶ κατακαίει. Εἶναι καταιγίδα καὶ τρικυμία. «Τὰ σπλάχνα μου καὶ ἡ θάλασσα ποτὲ δὲν ἡσυχάζουν», λέει ὁ Σολωμός. Εἶναι στιγμὲς ποὺ οἱ δοκιμασίες ἔρχονται ἀπανωτές, ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλην ἢ καὶ ὅλες μαζί. Πολὺ βαρὺς τότε ὁ σταυρός. Ἡ ἀγωνία κορυφώνεται. Ἡ ψυχὴ φορτίζεται τόσο, ὥστε εἶναι ἕτοιμη νὰ λυγίσει. Ὅλα φαίνονται μαῦρα· παντοῦ σκοτεινά. Παντοῦ ἀδιέξοδα. Λέει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Τὰ καλὰ φύγανε, τὰ δεινὰ εἶναι γυμνὰ καὶ προκλητικά, τὸ ταξίδι γίνεται μέσα στὴ νύχτα, φάρος δὲν φαίνεται πουθενὰ καὶ ὁ Χριστὸς φαίνεται νὰ κοιμᾶται».
Καρφιὰ καὶ μαχαίρια εἶναι τῆς ζωῆς οἱ θλίψεις. Μαχαίρια καὶ καρφιὰ ποὺ σκίζουν ἀνελέητα καὶ τρυποῦν τὶς καρδιές. Τὶς πυρακτώνουν καὶ τὶς παραλύουν ἐξουθενωτικά.
Τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει σὲ τοῦτες τὶς στιγμὲς εἶναι ἡ κραυγὴ ποὺ σὰν παράπονο ἱκεσίας ἀπευθύνεται στὸ Θεό. «Ἐλέησόν με Κύριε.... Ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα...ἐκοπίασα ἐν τῷ στεναγμῷ μου...ἐγενήθη ἡ καρδία μου ὡσεὶ κηρὸς τηκόμενος... Ἐλέησόν με Κύριε ὅτι θλίβομαι...ἐξέλιπεν ἐν ὀδύνῃ ἡ ζωή μου καὶ τὰ ἔτη μου ἐν στεναγμοῖς...ἐπελήσθην ὡσεὶ νεκρός...ἐγενήθην τὰ δάκρυά μου ἐμοὶ ἄρτος ἡμέρας καὶ νυκτός...ἵνα τί περίλυπος εἶ ἡ ψυχή μου, καὶ ἵνα τί συνταράσσεις με;»
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ βασιλιὰς τῆς δημιουργίας, ἀλλὰ τὸ στεφάνι του εἶναι ἀπὸ ἀγκάθια. Ἡ πορεία του εἶναι ἄλλοτε τραγούδι καὶ συμφωνία χαρᾶς, τὶς περισσότερες ὅμως φορὲς εἶναι ἕνα θλιβερὸ καὶ ἀσταμάτητο πένθιμο ἐμβατήριο.
Μεγάλο καὶ αἰώνιο τὸ πρόβλημα τοῦ πόνου. Τὸ μελέτησαν φιλόσοφοι καὶ κοινωνιολόγοι καὶ ψυχολόγοι καὶ ἄλλοι πολλοί. Τὴν αὐθεντικότερη ὡστόσο ἀπάντηση τὴ δίνει ὁ χριστιανισμός, ἡ πίστη, ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἀπάντηση εἶναι διπλή. Θεολογικὰ εἶναι συνέπεια τῆς πτώσεως, ὅπως ὅλα τὰ κακά.. Εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κακῆς χρήσεως τῆς ἐλευθερίας. Εἶναι καρπὸς τῆς παρακοῆς. Ἠθικὰ εἶναι εὐκαιρία καὶ μέσον ἀρετῆς καὶ τελειώσεως.
Θὰ σέβομαι πάντα τὸν Θεὸ- λέγει ὁ Θεολόγος Γρηγόριος - ὅσα ἐνάντια καὶ ἂν ἐπιτρέπη νὰ μὲ βροῦν. Ὁ πόνος γιὰ μένα εἶναι φάρμακο σωτηρίας. Ὁ δὲ μέγας Βασίλειος λέγει: «Ἐφ' ὅσον μᾶς ἑτοιμάζει ὁ Θεὸς τὸ στεφάνι τῆς βασιλείας Του, ἀφορμὴ γιὰ ἀρετὴ ἂς γίνει ἡ ἀσθένεια». Οἱ θλίψεις θὰ πεῖ καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομός μᾶς φέρνουν πιὸ κοντὰ στὸ Θεό. Καὶ ὅταν σκεφτόμαστε τὸ αἰώνιο κέρδος τῶν θλίψεων δὲν θὰ στεναχωριόμαστε.
Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ τόσο διωγμένος καὶ πονεμένος καὶ κατάστικτος ἀπὸ τὰ «στίγματα τοῦ Κυρίου», διδάσκει ὅτι, ὁ Θεὸς ἀφήνει τὸν ἄνθρωπο νὰ πονέσει μὲ τὶς θλίψεις, « ἐπὶ τὸ συμφέρον, εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ».
Χιλιάδες τρόπους ἔχει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ σὲ κάμει νὰ ἰδεῖς τὴν ἀγάπη Του. Ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ μετατρέψει τὴν δυστυχία, σὲ μελωδικὸ δοξολογητικὸ τραγούδι. «Ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται» εἶπε ὁ Κύριος.
Τέτοια μάχη, τέτοια νίκη. «Στὴν ἀγορὰ τ' οὐρανοῦ δὲν ὑπάρχουν φτηνὰ πράγματα». Οἱ στιγμὲς τοῦ πόνου καὶ τῆς θυσίας εἶναι στιγμὲς εὐλογίας. Κοντὰ σὲ κάθε σταυρό, εἶναι καὶ μία ἀνάσταση. Τί κι' ἂν τώρα πονᾶμε καὶ κλαῖμε ἀσταμάτητα; «Τὸ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρόν τῆς θλίψεως ἡμῶν καθ' ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν», λέει ὁ Παῦλος.
Ὁ ἄνθρωπος τοῦ πόνου εἶναι ὁ ἄριστος ἀθλητὴς τῆς ζωῆς μὲ τὶς ἔνδοξες νίκες. Θ' ἀκριβοπληρωθεῖ μὲ τὰ αἰώνια βραβεῖα, «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ οἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἠτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν», λέει πρὸς Κορινθίους ὁ Παῦλος.
Ὅποιος ἀτενίζει καὶ ἀντιμετωπίζει τὸν πόνο μὲ τὸ πρίσμα τῆς αἰωνιότητος, εἶναι ἤδη ἀπὸ τώρα νικητής. Εἶναι ὁ ἐκλεκτὸς ποὺ μὲ τὴν ἀκατάβλητη πίστη στὸ Θεὸ ἔφθασε στὴν χαρά. Γεύτηκε τὴν χρηστότητα τοῦ Κυρίου καὶ εἶναι ὑποψήφιος στεφανηφόρος. Μπορεῖ νὰ ἐπαναλάβει τοῦ Ἀπ., Παύλου τὴν νικηφόρα κραυγή: «τὸν ἀγώνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα, λοιπὸν ἀποκείταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὅν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ».
Μὲ τέτοιες μεταφυσικὲς διαστάσεις ἡ ὑπέρβαση τοῦ πόνου καὶ ἡ μεταμόρφωσή του σὲ χαρὰ λυτρωτική, εἶναι πραγματικότητα, Εἶναι ἀλλοίωση ποὺ ὀφείλεται στὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι μετακαίνωση - παράλογο γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ ὀρθοῦ λόγου - φυσικὴ συνέπεια τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωποι τῆς πίστεως, τὸ μέγα θαῦμα τῆς ἀλλοίωσης τοῦ Θεοῦ. Ἡ μεταφυσικὴ βίωση τοῦ πόνου ὁδηγεῖ στὴ λύση τοῦ μεγάλου προβλήματος. Ὁδηγεῖ ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς.
Ὀφείλουμε λοιπόν, ν' ἀποδεχόμαστε τὸν πόνο ποὺ μᾶς ἐπισκέπτεται, σὰν μιὰ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Τὸ σιτάρι συμπιέζεται καὶ λιώνει μέσα στὴ γῆ, ἀλλὰ τότε καρποφορεῖ τὴν ζωή. Πλούσια καὶ εὐλογημένη τοῦ πόνου ἡ συγκομιδή. Μεγάλη ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὸν ἀγρὸ τῶν δακρύων. Εὐλογία ποὺ τὴν βιώνουν ὅσοι μὲ τὸ χάρισμα τῆς διακρίσεως ἀληθινὰ πιστεύουν.
Εὐλογία Θεοῦ καὶ ἔλεος ὅσοι διῆλθαν τὸ καμίνι τοῦ ποικίλου πόνου μὲ θεϊκὴ δύναμη καὶ ἐπίγνωση. Τοὺς περιμένει ἡ αἰώνια, ἡ ἀθάνατη, ἡ πανευτυχὴς ἀνάπαυσις ἐν τῷ Θεῶ. Ἀμήν.
Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης (Προηγούμενος Ἱ. Μ. Φιλοθέου)