Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με ερεθιστικούς και επιβλαβείς μικροοργανισμούς όπως σκόνη, καυσαέριο, μούχλα, μύκητες και τοξίνες που απειλούν την υγεία των πνευμόνων μας.
Οι παθήσεις που παρουσιάζουν αύξηση τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της ρύπανσης της ατμόσφαιρας είναι η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), το άσθμα, η βρογχίτιδα, το εμφύσημα και η πνευμονία είναι μερικές από αυτές.
Ευτυχώς η φύση έχει τη λύση και πάλι! Στο φαρμακείο της μπορεί κανείς να βρει μεγάλη ποικιλία βοτάνων που αναπτύσσουν αποχρεμπτική και αντιβηχική δράση και άλλα που καταπολεμούν τις λοιμώξεις των πνευμόνων, το άσθμα, τις φλεγμονές και άλλες συναφείς παθήσεις. Μερικά από τα θαυματουργά βότανα για το αναπνευστικό είναι τα παρακάτω:
Ο ευκάλυπτος
Η αποτελεσματικότητα του ευκαλύπτου οφείλεται σε μια ένωση που ονομάζεται κινεόλη. Η Κινεόλη έχει πολλαπλά οφέλη – καταπολεμά τη συμφόρηση, καταπραΰνει τον ερεθισμό, είναι αποχρεμπτικό και μπορεί να διευκολύνει το βήχα. Εισπνοές ατμού (5-10 σταγόνες ευκαλυπτέλαιου σε μια κατσαρόλα με βραστό νερό) βοηθούν στην αντιμετώπιση του κρυολογήματος και της καταρροής ενώ για την καταπολέμηση του βήχα συστήνονται εντριβές με διάλυμα στο στήθος. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο ευκάλυπτος είναι ένα κοινό συστατικό σε σιρόπια βήχα και παστίλιες.
H μέντα
Το αιθέριο έλαιο της μέντας το χρησιμοποιούν για γαργάρες σε περιπτώσεις αμυγδαλίτιδας ενώ το τσάι μέντας είναι καταπραϋντικό για το βήχα, την καταρροή και για το κοινό κρυολόγημα. Η μενθόλη στη μέντα χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια ως ένα κατασταλτικό του βήχα και ως αποσυμφορητικό και είναι ένα κοινό συστατικό σε σταγόνες για το βήχα, ρινικά σπρέι και αλοιφή για το στήθος.
Η Γλυκόριζα
Η γλυκόριζα χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική και είναι ένα από τα πιο δημοφιλή βότανα σε όλο τον κόσμο. Δρα ως μαλακτικό των πνευμόνων, αποχρεμπτικό και αντιφλεγμονώδες. Επίσης ελαττώνει τον βήχα και σύμφωνα με τους βοτανολόγους δρα ευεργετικά στο στήθος σε περιπτώσεις κρυολογήματος και πνευμονίας. Ενδεικτικό των ιδιοτήτων της είναι το γεγονός ότι από τον χυμό της ρίζας του φυτού, ο οποίος ονομάζεται γιάμπολη, παρασκευάζονται οι μαύρες παστίλιες για τον λαιμό και το βήχα.
Το Θυμάρι
Το θυμάρι, γνωστό από την αρχαιότητα για τις ιαματικές ιδιότητές του, είναι ένα φυτό με έντονη μυρωδιά, που περιέχει αιθέριο έλαιο (θυμέλαιο), στυπτικές και αντιβιοτικές ουσίες. Η θυμόλη που περιέχεται κατά 40% στο αιθέριο έλαιο του θυμαριού χρησιμοποιείται κατά των παθήσεων του αναπνευστικού συστήματος σε γαργάρες και κατά της χρόνιας βρογχίτιδας, της φυματίωσης και του κοκίτη με μορφή διαλύματος σε κομπρέσες.
Το Φασκόμηλο
Το τσάι με φασκόμηλο είναι μια παραδοσιακή θεραπεία για το βήχα και τον πονόλαιμο. Οι πλούσιες αρωματικές ιδιότητες που προκύπτουν από τα πτητικά έλαια του φασκόμηλου όπως η κάμφορα και τα τερπένια μπορούν να αξιοποιηθούν από την εισπνοή υδρατμών για να διαλυθεί η ιγμορίτιδα και οι πνευμονικές διαταραχές.
Η Ρίγανη
Η θυμόλη και η καρβακρόλη (οι οποίες περιέχονται στη ρίγανη) αναστέλλουν την ανάπτυξη των βακτηρίων του Staphylococcus aureus και της Pseudomonas aeruginosa. Και οι δύο αυτές ενώσεις έχουν αποσυμφορητικά και αντιισταμινικά αποτελέσματα πιο ισχυρά από τις κοινές θεραπείες με αντιβιοτικά.
Η Λεβάντα
Με την εξαιρετική αντιμικροβιακή δράση της θεωρείται ότι εξουδετερώνει τον πνευμονιόκοκκο, ενώ εισπνοές και εντριβή με το αιθέριο έλαιο που παράγει καταπολεμούν βήχα, άσθμα, βρογχίτιδα και λαρυγγίτιδα.
Η Παναγία έκανε το θαύμα της...
«Χαίρε, δι’ ής εγείρονται τρόπαια
Χαίρε, δι’ ής εχθροί καταπίπτουσιν»
626 μ. Χ. Η Κωνσταντινούπολις, η πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, εδοκιμάζετο σκληρώς. Ο Ηράκλειος, ο γενναιότατος αυτοκράτορ, απουσίαζε. Με όλον τον στρατόν του ευρίσκετο προς τα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας, αγωνιζόμενος να συντρίψει τον Χοσρόην, τον αγέροχον εκείνον βασιλέα της Περσίας, τον διάδοχον του Ξέρξου κατά το μίσος προς τον Ελληνισμόν, όστις εκαυχάτο ότι δεν θα καταθέσει τα όπλα παρά μόνον όταν και ο τελευταίος Χριστιανός αρνηθή τον εσταυρωμένον. Αλλ’ ενώ ο στρατός εμάχετο και συνέτριβε την αντίχριστον δύναμιν του Χοσρόου, Χοσρόη συμμαχή μετά των Αράβων, άλλου εχθρού του Βυζαντίου. Αι στρατιαί των προχωρούν, και ιδού η πόλις ευρίσκεται πολιορκιμένη από ξηράς και θαλάσσης. Φρουρά της πόλεως ήτο ελάχιστη. Τα τρόφημα είχον εκλείψει. Οι κάτοικοι, βλέποντες την μυρμηγκιάν των εχθρών, ήρχισαν να δειλούν. Το ηθικόν κατέπιπτεν. Εις την κρισημοτάτην εκείνην στιγμήν, καθ’ ήν εκρίνετο η τύχη όχι μόνον της πόλεως, αλλά και του πολιτισμού της ανθρωπότητος, η χριστιανική πίστις εθαυματούργησεν.
Ο πατριάρχης Σέργιος, κρατών την εικόνα της Παναγίας, προτρέπει τον λαόν εις αντίστασιν. Αναπτερώνει τα αισθήματα, εγκαρδιώνει τους ανάνδρους, εξοπλίζει ψυχικώς τον λαόν, και η φρουρά επί των τειχών της πόλεως αμύνεται. Και ενώ αι χείρες των γενναίων υπερασπιστών της πόλεως εκράτουν τα όπλα, αι καρδίαι όλων προσηύχοντο και ανέμενον την βοήθειαν της Παναγίας, την προστασίαν του Θεού.
Και η βοήθεια ήλθε, και το θαύμα έγινεν. Εις την θάλασσαν του Βοσπόρου, καθώς περιγράφουν οι ιστορικοί της εποχής, εγείρεται πρωτοφανής καταιγίς. Τεράστια κύμματα χτυπούν τον εχθρικόν στόλον, η θάλασσα ολοέν εξογκόνεται, μαίνεται, και καταπίνει κατά χιλιάδας τα πλοία των εχθρών. Η Παναγία έκανε το θαύμα της. Εβύθισε τον στόλον και ηλευθέρωσε την πόλιν. Από τότε ανεκηρύχθη η Αρχιστράτηγος και εις όλην την πόλιν ηκούετο ο θούριος «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ…».
Έκτοτε επέρασα 1.300 και πλέον έτη. Και ενώ κατά το διάστημα τούτο ο Ελληνικός λαός έμαθε και απέμαθε χιλιάδας άσματα σχετικά με διάφορα γεγονότα της κοσμικής ζωής του, εν τούτοις ο Ακάθιστος ύμνος δεν ελησμονήθη. Και εις την Πόλιν, και εις τας Αθήνας, και εις την Κύπρον, και εις το όρος Σινά, και όπου υπάρχει εκκλησία ελληνική, κάθε Παρασκευήν της Μεγάλης Τεσαρακοστής οι Χριστιανοί Έλληνες ψάλλουν τον θεσπέσιον ύμνον και εκφράζουν την βαθείαν ευγνωμοσύνην προς την Παναγίαν, την Αρχιστράτηγον του Γένους μας.
Και δόξα τω Θεώ, ζει εις την ψυχήν της Ελλάδος η πίστις αυτή. Διότι όχι μόνον τω καιρώ εκείνω, το 626, αλλά και επί των ημερών μας ο χριστιανικός λαός της Ελλάδος εθαυματούργησε με την βαθείαν πίστιν εις τον Θεόν.
Ήτο η 28η Οκτωβρίου 1940. Τότε ένας νεότερος Χοσρόης, όχι πλέον εξ Ανατολών αλλά εξ Δυσμών, ώρμα με μίσος άσπονδον κατά της Ελλάδος, με την απόφασιν να την εξαλείψη δια παντός από τον χάρτην της Ευρώπης. Αλλ’ οι Έλληνες δεν επτοήθησαν. Με την πίστιν, ότι η Παναγία είνε μαζί των και ότι θα τιμωρήσει τον ασεβή, όστις εμίανε την εορτήν της, η Ελλάς ημύνθη. Κάθε στρατιώτης είχε εις το στήθος του την εικόνα της Παναγίας. Πολλοί αξιωματικοί και στρατιώται την είδον - δεν είνε ψεύδος, είνε αλήθεια - να περιπατή επάνω εις τα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας και να δίδη νίκας εις τον στρατόν μας, νίκας που έκανα τον κόσμον να απορή, να θαυμάζη και να διερωτάται. Τι είνε επί τέλους αυτοί οι Έλληνες!
Είνε λοιπόν, η Παναγία η Αρχιστράτηγός μας. Δια τούτο και κατά την εθνικήν μας εορτήν της 25ης Μαρτίου ολόκληρος ο λαός των Αθηνών και του Πειραιώς, ως μια ανθρωποθάλασσα προσκυνητών, υπεδέχθη πανδήμως με βαθυτάτην κατάνυξιν την εικόνα της Μεγαλόχαρης της Τήνου. Και όλοι έψαλαν. «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια».
Και η Ελλάς με την πάνδημον αυτήν υποδοχήν, κατά το πρώτον αυτό έτος της απελευθερώσεώς μας από τους κατακτητάς, εκφράζει χαρακτηριστικώς την απόφασίν της, ότι η νέα ζωή του έθνους πρέπει να θεμελιωθή επάνω εις την χριστιανικήν μας πίστιν.
Ναι! Δια της πίστεως εις τον Χριστόν έζησεν η Ελλάς και εθαυματούργησεν εις το παρελθόν. Δια της πίστεως αυτής θα ζήσωμεν. Χωρίς την χριστιανικήν πίστιν θα καταπέσωμεν, έστω και εάν τα έχωμεν όλα διωργανωμένα. Χωρίς πίστιν θα ήμεθα σώμα χωρίς νεύρα, χωρίς ψυχήν. Διότι ψυχή της Ελλάδος μας πρέπη να γίνει ο Χριστός, η πίστις εις Αυτόν, η οποία πρέπει να εκδηλωθεί εις την καθημερινήν μας ζωήν. Ας ακούσωμεν όλοι τι γράφει επι του σπουδαιοτάτου τούτου ζητήματος ο εθνικός μας ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος. «Ουδέποτε έθνος ηυδαιμόνησε και εμεγαλούργησεν εν τω κόσμω τούτω άνευ ισχυρών ηθικών ελατηρίων. Εν δε των ελατήριων τούτων, και το ισχυρότατον πάντων, είνε η Θρησκεία. Όλοι οι άλλοι ηθικοί των εθνών μοχλοί, φιλοπατρία, φιλοτιμία, φιλοδοξία, παιδεία, ισονομία, και ει τις άλλος, ηνωμένοι ομού, δεν δυνηθώσι ν’ αναπληρώσωση την έλλειψιν της θρησκείας… Τα έθνη λοιπόν δεν ακμάζουσι και δεν μεγαλουργούσιν ειμή δια της Θρησκείας, ήτις στήνει τον θρόνον αυτής εν μέση κοινωνία και εν μέσοις στρατοπέδοις, ίνα διδάξη τον λαόν το «Χριστός πολιτεύεσθαι και το γενναίως θρήσκειν».
Αυτή είνε η φωνή της Ιστορίας. Θα είμεθα εγκληματικώς ανόητοι εάν την περιφρονήσωμεν, απείρως όμως ευτυχείς εάν όλοι την ακούσωμεν τώρα εις την αρχήν του νέου εθνικού μας βίου.
«ΕΣΤΙΑ» Αριθμ. φύλλ. 13
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στην Κοζάνη
ανεδημοσιεύθη εις την «Σπίθα» φ. 573/Απρ. 2000, σελ. 1
augoustinos-kantiotis.gr
armenisths.blogspot.gr
Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον, ἐργασάμενη φερώνυμε, τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν, εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ Ἀθληφόρε· ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Τήν πάσαν ἐλπίδα μου, εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην σου.
“These eight passions should be destroyed as follows: gluttony by self-control; unchastity by desire for God and longing for the blessings held in store; avarice by compassion for the poor; anger by goodwill and love for all men; worldly dejection by spiritual joy; listlessness by patience, perseverance and offering thanks to God; self-esteem by doing good in secret and by praying constantly with a contrite heart; and pride by not judging or despising anyone in the manner of the boastful Pharisee (cf. Luke 18 : 11–12), and by considering oneself the least of all men.
When the intellect has been freed in this way from the passions we have described and been raised up to God, it will henceforth live the life of blessedness, receiving the pledge of the Holy Spirit (cf. 2 Cor. 1 : 22). And when it departs this life, dispassionate and full of true knowledge, it will stand before the light of the Holy Trinity and with the divine angels will shine in glory through all eternity.”
St. John Damascene
Prayer, combined with a curtailment of sleep, nourishes the soul — in addition to granting it spiritual alertness — and safeguards it, like a child in its mother’s embrace.
The infant who runs with yearning to the embrace of its mother to breast-feed and is filled with her sweet love and affection is smarter than us adults when we avoid union with God through prayer, which we often consider drudgery.
St. Paisios
Είναι άπειρη, περιλαμβάνει όλα τα όντα, ορατά και αόρατα, έσχατα και αρχαία.
Τα γνωρίζει ο Θεός όλα με ακρίβεια, σε όλο το βάθος και το πλάτος τους. Ο Κύριος γνωρίζει εμάς, πριν γνωρίσομε εμείς τον εαυτό μας.
Γνωρίζει τις διαθέσεις μας και την παραμικρή μας σκέψη, τους λογισμούς, τις αποφάσεις μας, πριν να τις πάρομε. Αλλά και προ της συλλήψεώς μας και προ καταβολής κόσμου μας γνώριζε καλά.
Γιαυτό ο Δαβίδ θαυμάζει και φωνάζει: «Κύριε, εδοκίμασάς με και έγνως με …»
Το Πνεύμα το Άγιον εισχωρεί παντού. Γιαυτό εκείνος που εμφορείται υπό του Αγίου Πνεύματος έχει και αυτός τη γνώση του Θεού. Γνωρίζει το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον.
Του τα φανερώνει το Άγιον Πνεύμα. Τίποτα δεν είναι άγνωστο στον Θεό απ’ τις πράξεις μας, αλλά γράφονται όλα. Γράφονται κι όμως δεν γράφονται. Γεννιούνται και υπάρχου, αλλά δεν γεννιούνται. Αυτό που ξέρετε εσείς τώρα, το ξέρει ο Θεός προ καταβολής κόσμου. Σας θυμίζω αυτό που λέει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος στην Ευχή προ της Θείας Μεταλήψεως.
Ακούστε: «Το μεν ακατέργαστόν μου έγνωσαν οι οφθαλμοί Σου· επί το βιβλίον δε Σου και τα μήπω πεπραγμένα γεγραμμένα Σοι τυγχάνει».
Αυτά τα λόγια κάποιοι τα παρεξηγούν και τα μπερδεύουν. «Αφού ο Θεός τα έχει όλα γραμμένα, έχομε μοίρα, λένε, έχομε τύχη, έχομε πεπρωμένο. Άρα ήταν γραμμένο και πεπρωμένο να κάνεις, για παράδειγμα, φόνο· σε είχε προορίσει γι’ αυτό ο Θεός». Θα μου πεις:«Αν είναι γραμμένο ότι εγώ επρόκειτο να σκοτώσω εσένα, είμαι εγώ υπεύθυνος ή ανεύθυνος; Αφού και τα «μήπω πεπραγμένα γεγραμμένα Σοι τυγχάνει», γιατί να είμαστε υπεύθυνοι οι άνθρωποι; Τώρα πες μου εσύ, που λέεις ότι ο Θεός είναι αγαθός, γιατί το έγραφε και δεν με απέτρεπε να το κάνω;»
Εδώ είναι το μυστήριο. Ο Θεός εν τη παντοδυναμία Του και παγγνωσία Του γνωρίζει τα πάντα, και τα μέλλοντα να συμβούν, αλλά δεν είναι Εκείνος υπαίτιος για το κακό. Ο Θεός προγνωρίζει αλλά δεν προορίζει. Για τον Θεό δεν υπάρχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Όλα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα ενώπιόν Του.
Πως το λέει ο απόστολος Παύλος;
«Πάντα δε γυμνά και τετραχηλισμένα τοις οφθαλμοίς Αυτού». Ως παντογνώστης γνωρίζει και το αγαθό και το κακό. Συνεργάζεται με το αγαθό ως φύσει αγαθός και είναι ξένος του κακού. Αφού είναι ξένος του κακού, πώς είναι δυνατόν να μας προορίζει γι’ αυτό;
Ο Θεός εδημιούργησε τα πάντα καλά λίαν και έδωσε σε όλα αγαθό άγιο προορισμό.
Το κακό είναι πρόβλημα, το οποίο η θρησκεία μας το εξηγεί μ’ ένα θαυμάσιο τρόπο, που καλύτερος δεν υπάρχει. Η εξήγηση που του δίνει είναι η εξής: Το κακό υπάρχει και προέρχεται απ’ τον διάβολο. Μέσα μας έχομε και το κακό πνεύμα και το αγαθό πνεύμα και μάχονται αλλήλους. «Ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει· ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά»
Μέσα μας δηλαδή γίνεται πάλη μεταξύ καλού και κακού. Σ’ αυτήν όμως την πάλη ο άνθρωπος είναι ελεύθερος ν’ αποφασίσει τι θα διαλέξει. Άρα δεν είναι ο Θεός που προορίζει κι αποφασίζει αλλά η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.
Βιβλίο"Βίος και Λόγοι" Γέροντος Πορφυρίου
In the book, "Taxideuontas sta teixe tes poles" ("Traveling the walls of the city"), Nun Porphyria mentions a wondrous appearance and a great miracle of [Saint] Porphyrios, which shows that life continues after death, and teaches us that we should never loose hope, for God is All-Good and All-Powerful.
It was 2PM, and I was in the Square "Agion Anargyron" of Athens.
I was stopped at a light facing Athens. A man approached me..."Can you take me to Menidi?"
"No," I replied, "I can't." I couldn't because at 3PM I had to take the taxi towards Pireus.
The man stood in front of me, and was waiting for another taxi to pass by. Something within me said that I should help him. I made a sign for him to come over. As soon as he entered the taxi, he exclaimed: "It's impossible!" And he took the photograph of Elder Porphyrios [that I had in the taxi] in his hands, and kissed it. At that instant, the light changed, and I turned to head towards Menidi. I wanted to take back the photograph, but when I saw how much he looked at it with longing, I regretted my thought.
"Do you know him?" He asked me.
"No, but from his books I got to know him and love him very much."
"Do you want, my lady, to hear how I got to know him?"
"Of course" I replied with joy.
"I heard that my wife was gravely sick, with cancer. The doctors gave her three months to live. During that time, my oldest son was finishing high school. And he told us that he had arranged to go with ten of his fellow students to Mount Athos for a week. We said it was alright; the children left.
"In the meantime, my wife took a turn for the worse. The doctor that was following her told us that the end was near. We asked him in anguish: 'Doctor, what can we do to give her a little more life?' He replied: 'We can do a surgery, and may God help!' he replied. I agreed, and my wife consented, because she wanted to remain until our son returned.
"My son returned so happy, so joyous, like we had never seen him before. He told us how beautiful it was there, and how warmly the monks received them, and how much peace he sensed within his soul. He said that he sensed the presence of God so much that he had forgot that his mother was sick. She was reminded, when Elder Porphyrios appeared before him. He told us some wondrous things about Elder Porphyrios, which appeared unbelievable to us."
"Excuse me," I interjected, "When did this occur?"
"This occured in 1996.
"All the children were sitting below a tree, and speaking and laughing, when straightaway a monk approached them. They stood up and kissed his hand, and the Elder began to say each child's name. As you could image, the children were surprised that he knew their names and families. To my son he said: 'Tell your mother to not have surgery, she's all better!'
"'You know her?' he asked.
"'I know her, I know all of you!'
"'Who are you?' they asked.
"'I am Elder Porphyrios' he said, and he left.
"During their return from the Holy Mountain they stopped in Ouranoupolis at a drug store to buy aspirin, for they were seasick and nauseous. Entering the pharmacy, they saw a photograph of Elder Porphyrios and said: "There is the Elder Porphyrios we saw on the Holy Mountain!" As soon as the pharmacist saw this, he was confused.
"'I'm sorry, children, you saw this Elder on Mount Athos? Are you sure?'
"'Of course we're sure,' they replied, 'we all talked with him. And of course we were surprised that he knew our names and our families. When we asked him who he was, he replied that he was Elder Porphyrios.'
"'Children, I'm sure that you saw him, but...Don't be alarmed when I tell you...The Elder has been dead for five years!'
"The children were shocked! 'Impossible!' they said, we just were speaking to him!'
"And my wife and I believed that they saw someone else, who looked like him and called himself Porphyrios. Because all monks resemble each other.
"'You don't believe me, eh? In any case, he said that you should not get the surgery, because you are well,' the child said to his mother. Two days later, we went to the hospital. The next morning, the surgery would have taken place. The time came, and though I was waiting with anguish outside the operating room, right away, I saw my wife come out. I ran near her and asked: 'What happened?'
"'I'm not getting an operation, I am well!'
"The doctor came out from behind her. 'What happened, Doctor?'
"'I don't know, she doesn't want to get the operation!'
"'I told you," she said, 'I am better!'
"'Honey, are you crazy?' I took her in my arms and tried to convince her that she needed the surgery. She replied: 'I told you that I feel better. Do the tests and you will see that I am better, I feel it!'
"'Great!' said the doctor, 'Let's not force her, if she is feeling well.'
"'You don't believe? Great! Do your tests to confirm this.'
"In reality, the tests were run. The next day the results came back, and the doctor took on a grave appearance."'What did the tests show?' we asked him. It was as if the sickness had never touched her! The doctors looked at the old tests and the new ones, and were going crazy! It's impossible, and they said they would have to order new ones the next day, they said in surprise.
"When my son came, and saw the doctors ordering more tests, he told me: 'Why don't you believe that which Elder Porphyrios said on Mount Athos?'
"Then, the doctor said: 'What did you say? Did you mention Elder Porphyrios?'
"'He said that my mom is well and should not get the surgery!'
"The doctor pulled out a photograph of Elder Porphyrios from his pocket. 'You saw him, my boy, on Mount Athos?'
"'Yes, him!'
"'The tests are correct! Your wife is well, and now you can leave for sure! Go get ready!'
"The doctors had given my wife three months to live. Two years have passed since then, and she is much better than she was before her sickness. Because of this, I love Elder Porphyrios very much. We have been to the Monastery many times. And whenever we have difficulties, he strengthens us."
This man's story of another miracle of our Elder, gave me great joy. The only thing that I whispered as the man departed was: "Thank you."
http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2013/11/a-wondrous-appearing-and-healing-of-st.html
The Holy Venerable Martyrs of the Monastery of Christ Pantocrator, Ntaou Penteli
A nun from the Monastery of the Pantocrator, Ntaou, Penteli (where they treasure the Holy Relics of over 150 martyred monastic Saints, who gave their lives for Christ all together on Great and Holy Pascha) related a miracle that occurred just last week to a group of pilgrims:
A paraplegic boy from Russia visited the Monastery with his parents from the 21st to the 22nd. He had never walked in his life! In his mind he had the thought, however. He was a law student with honors! He venerated the holy bodies of the Saints, and the Abbess crossed him with the Holy Relics and told him: "The Saints have boldness and God listens to them! From you it is asked now if you have the faith to get up and walk!"
At one point, his parents were in the Monastery gift shop, and the boy remained by himself in the Church, when after a short time, he got up, and not just this, but began to run in the courtyard and the other parts of the Monastery! The miracle had occurred! The young man who was healed said that, when he graduates from the Law School of Moscow, he will come by foot to Greece, to venerate at the Monastery!
http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2015/02/a-recent-healing-at-monastery-of-ntaou.html
Παραμονή εκλογών, βρίσκομαι στο Αεροδρόμιο- η ώρα τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Στις τρεις και μισή πάω για επιβίβαση. Κόσμος πολύς. Στο ταξί μπήκε ένα παλικάρι.
-Καλημέρα! Πειραιά, παρακαλώ.
-Λεβέντη μου, στον ουρανό σε γύρευα, στη γη βρέθηκες!
-Γιατί το λέτε αυτό;
-Καλύτερη διαδρομή δεν θα μπορούσε να μου τύχει! Στον Πειραιά μένω και εγώ!
-Α, ωραία! Σε πάω στο σπίτι σου, ε;
-Ακριβώς. Είμαι άυπνη δεκαπέντε ώρες νομίζω πως έχω κι εγώ δικαίωμα ξεκούρασης και ύπνου.
-Δεκαπέντε ώρες οδηγείτε;
-Όχι, δεκαπέντε ώρες είμαι μέσα στο ταξί.
-Πώς αντέχεις τόσες ώρες; Και δεν φοβάσαι τη νύχτα;
-Όταν έχεις δυνατή πίστη στον Θεό, δεν φοβάσαι τίποτε, νιώθεις ασφαλής.
-Έχεις δίκιο, βλέπω και τις εικόνες σου, ακούς και τον σταθμό της Εκκλησίας. Τα λόγια σου εκπέμπουν σιγουριά. Πράγματι, έχεις τον Θεό δίπλα σου! Χαίρομαι, όταν ακούω και βλέπω ανθρώπους, που πιστεύουν δυνατά, όπως και εσύ. Δεν ήταν τυχαίο που μπήκα στο ταξί σου, ήταν θέλημα Θεού. Πιστεύεις στα θαύματα;
-Και βέβαια πιστεύω.
-Θέλεις να σου πω ένα θαύμα, που έγινε στην οικογένειά μου;
-Με μεγάλη μου χαρά!
-Εργάζομαι στο Ισραήλ, στην Ελληνική Πρεσβεία Είμαι κοντά στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού και τώρα ήρθα, για να ψηφίσω.
-Θα μου πεις πώς σε λένε;
-Νίκο.
-Ωραία! Εμένα Ράνια.
-Χαίρω πολύ.
-Λοιπόν, Ράνια, η κουνιάδα μου δεν μπορούσε να κάνει παιδί. Πήγε σε πολλούς γιατρούς στην Κύπρο, ήρθε στην Ελλάδα, πήγε Λονδίνο, Αγγλία- όμως όλοι της είπαν ένα μεγάλο όχι δεν μπορείς να γεννήσεις παιδί. Ωστόσο είχε φτάσει σαράντα ετών. Οι προσευχές και τα τάματα αμέτρητα. Ώσπου ο καλός Θεός τη λυπήθηκε. Στα σαράντα της έμεινε έγκυος. Καταλαβαίνεις τη χαρά μας. Την προσέχαμε όλοι σαν να ήταν κάτι πολύτιμο. Μη βήξει, μη φτερνιστεί, μην κατέβει μόνη της σκαλιά, τι θα φάει- την είχαμε μη στάξει και μη βρέξει! Ώσπου ήρθε η ώρα να γεννήσει και ήμασταν όλοι κοντά της.
Στο σαλόνι που περιμέναμε έρχεται μια νοσοκόμα με έναν άγγελο στα χέρια. Ήταν τόσο όμορφο μωρό, που ομορφότερο δεν είχα ξαναδεί. Ο γιος μου δεν ήταν τόσο ωραίος, όταν μου τον έφεραν να τον δω. Την επομένη ημέρα όμως μας ήρθε η δυσάρεστη είδηση. Ο γιατρός κάλεσε τον μπατζανάκη μου στο γραφείο το και του είπε πως το παιδί γεννήθηκε με ένα νεφρό και απ’ αυτό το μισό ήταν χαλασμένο. Έπρεπε να αρχίσει αιμοκάθαρση. Η είδηση μας ήρθε κεραυνός στο κεφάλι!
Το τρέξαμε όπου μπορείς να φανταστείς, σ’ όποιον γιατρό μάς έλεγαν, εμείς τρέχαμε. Πήγαμε στο εξωτερικό, πήγαμε παντού, δεν μπορούσε να γίνει τίποτε. Οι προσευχές νύχτα-μέρα δεν σταματούσαν. Όταν το παιδί έφτασε δύο ετών, η κουνιάδα μου είδε ένα όνειρο. Μη με ρωτήσεις τι. Δεν έχω καταλάβει καλά. Μου ζήτησε να έρθει στους Αγίους Τόπους, να προσκυνήσει.
Πράγματι ήρθε μαζί με το παιδί. Την έστειλα με μια ξεναγό να προσκυνήσει στον Πανάγιο Τάφο. Τι έγινε εκεί; Άκου τι μου είπαν. Όταν μπήκαν μέσα στην Εκκλησία, το μωρό έκλαιγε συνέχεια. Της λέει μια κυρία: «Γιατί κλαίει έτσι το παιδί σας;» -«Είναι άρρωστο», της απάντησε η κουνιάδα μου. Και τότε η κυρία της είπε: «-Βάλτε το παιδί σας πάνω στον Πανάγιο Τάφο και θα σταματήσει το κλάμα!»
Η κουνιάδα μου το ξάπλωσε πάνω στον Πανάγιο Τάφο. Όμως το παιδί σφάδαζε στο κλάμα. Εκείνη στεκόταν σα μαρμαρωμένη, δεν μπορούσε να κάνει ούτε μπρος ούτε πίσω. Το παιδί είχε αρχίσει να μελανιάζει* κάποια στιγμή κατάφερε και το πήρε στην αγκαλιά της. Όμως δεν μπορούσε να αναπνεύσει και το πήγαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Εκεί του έβαλαν οξυγόνο. Την ίδια μέρα έφυγε για την Κύπρο.
Την επομένη το παιδί έπρεπε να πάει για αιμοκάθαρση. Εκεί, στα Ιεροσόλυμα, έχω γνωριστεί με έναν καλόγερο ασκητή, που όλο μου μιλάει για θαύματα. Όταν έφυγε η κουνιάδα μου, πήγα και τον συνάντησα και άρχισε πάλι να μου μιλάει για τον Θεό και για τα θαύματα, ώσπου ξαφνικά τον ακούω να λέει: «Πω, πω! Τι χειρουργείο ήταν αυτό! Το παιδί σφάδαζε στο κλάμα από τους πόνους!» «-Ποιο παιδί, γέροντα;» «-Το ανιψάκι σου, βρε! μου απάντησε. Άγγελοι το χειρούργησαν και του έβαλαν δύο γερά νεφρά!!!» «Α, ο γέροντας τρελάθηκε», είπα μέσα μου, «και όλα τα θαύματα που μου λέει φαντασίες του είναι». Όταν σηκώθηκα να φύγω, με χτύπησε στην πλάτη και μου είπε: «-Άντε, θα κάνεις και κόρη!»
Έφυγα λυπημένος, με τη βεβαιότητα ότι ο γέροντας είχε χάσει τα μυαλά του εκεί στην ερημιά και στη μοναξιά του. Μπήκα στο αυτοκίνητο μου να πάω στην Πρεσβεία, όταν χτύπησε το κινητό μου. Ήταν η γυναίκα μου. Μου μιλούσε και έκλαιγε- δεν μπορούσα να καταλάβω τι έλεγε, μόνο μια φράση ξεχώρισα: «-Νίκο, το παιδί μας είναι καλά!» Προσπάθησα να την ηρεμήσω, για να καταλάβω τι μου λέει. Και μου είπε τα ίδια λόγια του γέροντα: «-Το παιδί μας έχει δύο γερά νεφρά!»
Έπαθα σοκ! Γύρισα πίσω και πήγα στον γέροντα. Το μυαλό μου μπερδεμένο, οι σκέψεις μου άτακτες, πετούσαν εδώ και εκεί. Έφτασα στον γέροντα και για πρώτη φορά γονάτισα μπροστά του και του φιλούσα τα χέρια. «-Είσαι άγιος!» ψιθύρισα «-Παιδί μου, μην το ξαναπείς αυτό. Άγιος είναι μόνο ο Θεός!»
Σε μια εβδομάδα μου ήρθε η επόμενη ευχάριστη είδηση. Η γυναίκα μου ήταν έγκυος. Με το: «Νίκο, αγάπη μου», που μου είπε, θυμήθηκα τα λόγια του γέροντα. «- Μη πεις τίποτα άλλο. Είσαι έγκυος!» «-Ναι, πού το ξέρεις;» «-Μου το είπε ο καλόγερος, ο φίλος μου, και είναι κοριτσάκι!»
Από το θαύμα που έγινε στο ανιψάκι μου πίστεψα πολύ βαθιά στον Θεό. Κανείς και για τίποτε αυτή την πίστη δε θα την κλονίσει. Αν κάποτε αποφασίσεις να έρθεις στα Ιεροσόλυμα, θα χαρώ να έρθεις να με βρεις, θα με ζητήσεις στην Πρεσβεία. Θα πεις θέλω το Νίκο τον Πειραιώτη.
Ωστόσο έχουμε φτάσει στον Πειραιά- εγώ δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη, αλλά ούτε και να κατέβω να βγάλω τη βαλίτσα του Νίκου από το πορτ-μπαγκάζ .
ΒΙΒΛ. ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ . ΠΟΡΦΥΡΙΑ ΜΟΝΑΧΗ
https://aoratospolemostheblog.wordpress.com
Όσο έχεις τόσο κάνει.
Έχεις ένα οβολό μόνο να δώσεις στο φτωχό
Αγοράζεις τον ουρανό τον ίδιο.
Όχι γιατί είναι φτηνός ο ουρανός
Αλλά γιατί ο Θεός είναι φιλάνθρωπος.
Δεν έχεις χρήματα;
Δώσε ένα ποτήρι κρύο νερό.
Όποιος δώσει ένα ποτήρι κρύο νερό για χάρη μου
Σʼ αυτούς τους καταφρονεμένους
Θα λάβει την αμοιβή του μας λέει ο Kύριος.
O ουρανός πουλιέται κι αγοράζεται κι εμείς αδιαφορούμε.
Δώσε ψωμί και πάρε παράδεισο.
Δώσε μικρά και πάρε μεγάλα.
Δώσε θνητά και πάρε αθάνατα.
Δώσε φθαρτά και πάρε άφθαρτα.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
http://lllazaros.blogspot.ca/2011/03/blog-post.html
The compassionate God still calls to Himself all that have turned away, and He awaits them and promises them mercy.
Sinners that repent are still saved; both publicans and fornicators cleansed by repentance enter into the Kingdom of Heaven.
The loving Father still receives His prodigal sons come back from a far country and He opens the doors of His house and clothes them in the best robe, and gives them each a ring on their hand and shoes on their feet and commands all the saints to rejoice in them.
St. Tikhon of Zadonsk
“If you are suffering for your faith in Christ, the Lives of the Saints will console you and encourage you and make you bold and give you wings, and your torments will be changed into joy.
If you are in any sort of temptation, the Lives of the Saints will help you overcome it both now and forever. If you are in danger from the invisible enemies of salvation, the Lives of the Saints will arm you with the ‘whole armor of God,’ and you will crush them all now and forever and throughout your whole life.
If you are in the midst of visible enemies and persecutors of the Church of Christ, the Lives of the Saints will give you the courage and strength of a confessor, and you will fearlessly confess the one true God and Lord in all world─Jesus Christ─and you will boldly stand up for the holy truth of His Gospel unto Death, unto every death, and you will feel stronger than all deaths, and much more so than all visible enemies of Christ; and being tortured for Christ you will shout for joy, feeling with all your being that your life is in heaven, hidden with Christ in God, wholly above all deaths.”
St. Justin Popovich
Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής.
Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά τής χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».
Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.
Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ' όλες τις δεήσεις.
Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;... Είναι δυνατό αυτό;...
Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. Ή ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά.
Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. Ή ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του ή κατάρα και ή οργή του Θεού.
Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ' όλες τις πτυχές της ζωής του.
Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι' Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ' άλλους.
Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.
Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος.
Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
Indifferent and merciless people, who think only of their own selves, insensitively satisfying themselves, simultaneously fill their hearts with much anguish.
Within them works the little worm of a troubled conscience, and they are tormented already in this life.
Merciful people, on the other hand, since they are always filling others with love, are always filled with the love of God and His abundant blessings…
St. Paisios
Ἅγιοι ῾Ρουμᾶνοι γέροντες τῶν ἡμερῶν μας μιλοῦν γιὰ τὴν παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρῶτος, ὁ πρύτανις τῶν ῾Ρουμάνων θεολόγων καὶ μεταφραστὴς τῆς Φιλοκαλίας στὴ ῥουμανικὴ π. Δημήτριος Στανιλοάε, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζει τὸν Οἰκουμενισμὸ παναίρεσι καὶ προϊὸν τῆς μασονίας. Ἀκολουθοῦν ἅγιοι γεροντάδες, ὁ π. Κλεόπας Ἠλίε, ὁ ὁμολογητὴς γέρων π. Γεώργιος Καλτσίου, ὁ γέρων Ἀρσένιος Πάπατσοκ, ὁ π. Ἀδριανὸς Φαγκετεάνου, ὁ γέρων Ἰουστῖνος Πάρβου, ὁ π. Ἀρσένιος Μπόκα. Ὅλοι τους μιλοῦν, ὁμοφώνως, γιὰ δαιμονικὲς φαντασιώσεις ἑνοποιήσεως τῶν θρησκειῶν στὸ κατώτερο δυνατὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο.
Ἄχ ὅλοι αὐτοὶ οἱ «ἀγράμματοι» καὶ «ἀγροῖκοι», ἡ «πλέμπα», οἱ «φανατικοὶ μελανοχίτωνες», ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴν ἀξία τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ καὶ τῆς ὑψηλῆς θεολογίας τῶν σαλονιῶν τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Φαναρίου!...
Κάντε μόνοι σας τὶς συγκρίσεις. Ἀπὸ τὴ μιὰ πλευρὰ οἱ ὅσιοι ἀββᾶδες τῆς πίστεώς μας, μὲ δεκαετίες ἀσκήσεως ἀλλὰ καὶ φυλακῶν καὶ ἐξοριῶν στοὺς κυρτωμένους ὤμους τους, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ δεσποτάδες τοῦ Φαναρίου, οἱ Ἀθηναγόρες καὶ οἱ Μελίτωνες, μὲ δεκαετίες καλοπέρασης στὰ εὐρωπαϊκὰ σαλόνια, δίπλα στοὺς ἰσχυροὺς τοῦ χρήματος καὶ τῆς πολιτικῆς…
π. Δημήτριος Σταλινοάε (1903 - 1993)
Πραγματικὰ δὲν εἶμαι ὑπὲρ τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ὁ Ἰουστῖνος Πόποβιτς ὁ Σέρβος εἶχε δίκαιο ποὺ τὸν ἀποκαλοῦσε παναίρεσι τῶν ἡμερῶν μας. Θεωρῶ τὸν οἰκουμενισμὸ προϊὸν τῆς μασονίας, γιατὶ κάνει τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν αἵρεσι σχετικές.
Γιὰ ποιό λόγο νὰ πάω μὲ ἐκείνους ποὺ κάνουν τὶς γυναῖκες ἱέρειες; μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν ἀγαμία τῶν κληρικῶν; μὲ αὐτοὺς ποὺ προβάλλουν τοὺς ὁμοφυλοφίλους στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Ἀγγλία;
π. Γεώργιος Καλσίου, νεομάρτυρας τῶν ἡμερῶν μας ποὺ ἔκανε 21 χρόνια σὲ κομμουνιστικὲς φυλακές (1925 - 2006)
Ἡ κίνησι τοῦ οἰκουμενισμοῦ εἶνε μιὰ δρᾶσι ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὶς προσπάθειες νὰ ἰσοπεδώσουν τὶς θρησκεῖες καὶ τὰ ἔθνη, μιὰ ἐνέργεια ποὺ ἔχει προωθήσει ὁ τεκτονισμὸς ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό.
Εἶμαι ἐναντίον τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸν θεωρῶ ὡς τὴν μεγαλύτερη αἵρεσι τοῦ αἰώνα μας. Δὲν ξέρω ἂν τὸ γνωρίζετε, ἀλλὰ ἡ ΣερβικὴἘκκλησία ζήτησε τὴν ἀποχώρησί της ἀπὸ τὸ κίνημα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ μέχρι τώρα οἱ παρακάτω ἐκκλησίες ἤδη ἔχουν ἀποχωρήσει· ἡ Σερβικὴ Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας καὶ ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἰεροσολύμων.
Πιστεύω ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ εἴμαστε ἀρκετὰ προσεκτικοὶ μὲ τὸν οἰκουμενισμὸ ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἰσοπεδώσῃ τὶς θρησκεῖες, νὰ προκαλέσῃ δηλαδὴ μιὰ πνευματικὴ πτῶσι στὸ χαμηλότερο ἐπίπεδο καὶ μιὰ καταστροφὴ τῆς ἰδιαιτερότητος τῆς Ὀρθοδοξίας.
π. Ἀρσένιος Παπάτσιοτς (2005)
–Τί λέτε γιὰ τὸν οἰκουμενισμό;
–Μὰ φυσικὰ καὶ εἶμαι ἐναντίον του! Εἶνε αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα καὶ προηγουμένως· εἶμαι τόσο ἐναντίον του, ὅπως ἡ πάλη μεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου. Γιὰ ποιόν οἰκουμενισμὸ μοῦ μιλᾶτε τώρα…;
–Ποιά εἶνε ἡ γνώμη σας γιὰ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν καθολικὴ ἐκκλησία;
–Εἶνε ἀναθεματισμένοι, ἔτσι εἶνε. Δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἐγγυηθοῦμε τὴν σωτηρία τους, δὲν μποροῦμε. Ἐπίσης οἱ ἅγιοι πατέρες καὶ ὅλες οἱ οἰκουμενικὲς σύνοδοι ἀνακήρυξαν τὴν διδασκαλία [τους] ὡς αἱρετική. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε μιὰ ἀναθεματισμένη αἵρεσι ὡς σωτηριώδη.
π. Ἀδριανὸς Φαγετεάνου
–Εἶνε ὁ οἰκουμενισμὸς αἵρεσι;
–Ναί, εἶνε! Τὸ ἴδιο ὑποστήριξε καὶ ὁ π. Σταλινοάε. Ἡ αἵρεσι τοῦ 20οῦ αἰώνα.
–Τὸ ἴδιο εἶπε καὶ ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς;
–Ναί!
π. Γεώργιος Καλσίου (1925 - 2006)
–Ποιά εἶνε ἡ γνώμη σας γιὰ τὸν οἰκουμενισμὸ καὶ τὰ ἀποτελέσματά του μέχρι στιγμῆς;
–Οἰκουμενισμὸς εἶνε –τὸ λένε καὶ οἱ Ἕλληνες–ἡ μεγαλύτερη αἵρεσι τοῦ αἰώνα μας. Καὶ ἔτσι εἶνε!
Πλανάει τὸν κόσμο ὅμως, γιατὶ παρουσιάζεται μὲ κάποιες εὐλογοφανεῖς ἰδέες, π.χ. νὰ ἀγαποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον· γιατί νὰ διαφωνοῦμε; νὰ ἔχουμε κοινὲς προσευχὲς γιατὶ οἱ κοινὲς προσευχὲς φτάνουν πιὸ γρήγορα στὰ αὐτιὰ τοῦ Θεοῦ, κ.λπ.. Πράγματα ποὺ εἶνε εἰδωλολατρικὲς πλάνες, διαβολικὲς πλάνες!
Πιστεύω ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ μείνουν ἀκλόνητοι στὴν πίστι τους, καὶ ὅλο καὶ πιὸ πολὺ βλέπω ἀντιδράσεις ἐναντίον τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὅλο καὶ πιὸ πολὺ αὐτὴ ἡ ἱερὴ ἀντίδρασι φτάνει στὰ αὐτιὰ τῶν πιστῶν.
γέρ. Ἠλία Κλεόπα τῆς Σιχάστριας (1912 - 1998)
Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι εἴμαστε λίγοι, ἀλλὰ εἴμαστε ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία. Δὲν μᾶς λείπει τίποτε. Δὲν ἔχουμε τίποτε νὰ δανειστοῦμε ἀπὸ τοὺς προτεστάντες ἢ τοὺς καθολικούς – τίποτε, ἀπολύτως τίποτε! Πιστεύουμε καὶ καταλαβαίνουμε, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας εἶνε πλήρης. Ὅλα τὰ δόγματά της εἶνε ὀρθά· κατέχει ὅλη τὴν ἀποστολικὴ καὶ τὴν καθολικὴ παράδοσι τῶν ἁγίων πατέρων. Κατέχει ἐπίσης ὅλους τοὺς κανόνες καὶ ὅλη τὴ λειτουργική, τὴν κανονική, τὴν δογματικὴ καὶ τὴν ἱστορικὴ παράδοσι. Ὅλα ὅσα χρειαζόμαστε, τὰ ἔχουμε στὴν Ἐκκλησία μας! Ἡ Ἐκκλησία εἶνε αὐτὴ ποὺ ἀκολούθησε βῆμα - βῆμα τὴν εὐαγγελική, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ παράδοσι μέχρι τὶς μέρες μας, καὶ αὐτοὶ [=οἱ καθολικοὶ καὶ οἱ προτεστάντες] τὸ γνωρίζουν αὐτό, καὶ γι᾿ αὐτὸ θέλουν νὰ μᾶς προσεγγίσουν…
π. Ἰουστῖνος Πάρβου, μοναστήρι Πέτρου Βόντα
Οἱ ἅγιοι καὶ οἱ πατέρες τοῦ 11ου καὶ 13ου αἰώνα δὲν μπόρεσαν νὰ πραγματοποιήσουν αὐτὴ τὴν ἕνωσι. Πόσο δύσκολο εἶνε νὰ πραγματοποιηθῇ κάτι τέτοιο μέσῳ τέτοιων ποιμένων τῶν ἡμερῶν μας· ποιμένων ποὺ δὲν ἔχουν καθόλο χριστιανικὸ καὶ θρησκευτικὸ βάθος, ποιμένων ποὺ ἔχουν μόνο πολιτικὴ ζωή. Εἶνε ἕνας οἰκουμενισμὸς ποὺ γεννιέται ὄχι ἀπὸ τὶς γνῶμες τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ ἀπὸ τὴν προσωπικὴ σκέψι τέτοιων ἀνθρώπων.
Ἀναφορικὰ μὲ αὐτό, ὁ πατὴρ Σταλινοάε εἶπε· Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶνε ἡ πιὸ φοβερὴ αἵρεσι τοῦ 20οῦ αἰώνα.
π. Ἀρσένιος Μπόκα (1910 - 1989)
Ὁ οἰκουμενισμός; Εἶνε ἡ αἵρεσι ὅλων τῶν αἱρέσεων! Ἡ πτῶσι τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς ἰδίους της τοὺς ὑπηρέτες, τὰ ὄργανα τῆς Δύσης. Τὰ ἀποτελέσματά του εἶνε τὰ σάπια συντρίμμια ποὺ πέφτουν, ἀκόμα κι ἂν εἶνε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ ἢ λαϊκοί. Ἂς ἐπιστρέψουμε στὴν ἁγία παράδοσι, στὰ δόγματα καὶ στοὺς κανόνες τῶν ἁγίων πατέρων τῶν 7 οἰκουμενικῶν Συνόδων. Διαφορετικά, θὰ πᾶμε στὴν κόλασι, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἐπισκόπων μας! Θεὸς φυλάξοι!
http://www.filoumenos.com
Οι ψυχές των ανθρώπων, όσο είναι μολυσμένες από την αμαρτία, και σκοτεινές από τα πάθη, δεν μπορούν να δουν ούτε ή μία την άλλη, ούτε τον εαυτό τους.
Εάν όμως μετανοήσουν και γίνουν καθαρές και γίνουν όπως πλάσθηκαν από το Θεό κατά τη δημιουργία του κόσμου, τότε βλέπουν από μακριά και πολύ καθαρά τις τρεις τάξεις που αμέσως τώρα αναφέρω: δηλ. την τάξη των δαιμόνων, που είναι κατώτερη τους, την ανώτερη, των αγγέλων, και την ανθρώπινη, αφού οι ψυχές βλέπουν ή μια την άλλη. Και μη νομίσεις ότι αλλοιώνονται οί ψυχές, και ότι παίρνουν σωματική μορφή, και τότε μόνο μπορούν και βλέπουν είτε τους αγγέλους, είτε τους δαίμονες, είτε ή μια την άλλη, αλλά βλέπουν με την εξαγνισμένη φυσική τους ιδιότητα και σύμφωνα με τον πνευματικό νόμο του Θεού.
Εσύ μπορεί να πεις ότι είναι αδύνατο οί ψυχές να δουν δαίμονα ή άγγελο, εάν πρώτα δεν αλλοιωθούν και δεν πάρουν άλλη μορφή. Σ' αυτή την περίπτωση όμως, δε θα βλέπει ή ψυχή, αλλά το σώμα. Και αν είναι έτσι, για ποιο λόγο να καθαρισθεί ή ψυχή από τα πάθη και τίς αμαρτίες; Βέβαια, και σ' αυτούς που έχουν ακάθαρτη ψυχή παρουσιάζονται κάποτε οί δαίμονες ή και οί άγγελοι, αλλά τους βλέπουν τότε με τους σωματικούς οφθαλμούς, όταν φυσικά είναι ανάγκη να τους δούνε, όντας ακάθαρτοι.
Όμως ή ψυχή που έγινε καθαρή, βλέπει με τρόπο πνευματικό, με το διορατικό και νοερό οφθαλμό της εξαγνισμένης φύσης της. Και ότι οί ψυχές βλέπουν ή μια την άλλη, όντας μέσα στο σώμα τους, μην απορήσεις. Διότι θα σου φέρω μια αναμφισβήτητη απόδειξη παρουσιάζοντας σου έναν αξιόπιστο μάρτυρα, το μακάριο Μέγα Αθανάσιο. Αυτός λοιπόν είπε στο βιβλίο που έγραψε για το Μέγα Αντώνιο, ότι κάποτε ό Μέγας Αντώνιος, ενώ προσευχόταν, είδε την ψυχή ενός άνθρωπου, που ανέβαινε στους ουρανούς με μεγάλη τιμή, και μακάρισε αυτόν που αξιώθηκε να έχει τέτοια δόξα.
Αυτή ή ψυχή ήταν του μακάριου Αμμούν από την έρημο της Νιτρίας. Το όρος εκείνο, στο όποιο ζούσε ό άγιος Αντώνιος απείχε από τη Νιτρία μια απόσταση δεκατριών ήμερων. Από το παράδειγμα αυτό έχει αποδειχθεί ότι, κι αν ακόμη βρίσκονται σε απόσταση αναμεταξύ τους οί τρεις πνευματικές τάξεις που αναφέραμε, όμως οί πνευματικές τους φύσεις βλέπουν ή μια την άλλη.
Με όμοιο τρόπο, λοιπόν, και οί ψυχές, όταν γίνουν καθαρές, δε βλέπουν με τα σωματικά μάτια, αλλά με τα πνευματικά. Διότι με τη σωματική δράση βλέπουμε αυτά που είναι φανερά και κοντά μας. Αυτά που είναι μακριά και δε φαίνονται χρειάζονται την πνευματική δράση. .
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
When God created man, He planted something divine into him — a certain conception — a spark that has both light and warmth. The conception that enlightens the mind and indicates what is right and what is wrong is called conscience. Conscience is a natural law. Living in times before any written law, patriarchs and saints pleased God by following the voice of their conscience.
Abba Dorotheus
Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:
-Πῶς θά τήν ἔβλεπες μιά τέτοια συμπεριφορά;
Ἕνας ἄνθρωπος πορσκλήθηκε σέ γεῦμα.
Καί ἐπῆγε.
Καί ἀφοῦ ἔκατσαν, στρώθηκε ἀμέσως στό φαΐ. Τό κατάπιε. Καί, πρίν καλά-καλά οἱ ἄλλοι ἀρχίσουν νά τρῶνε, σηκώθηκε καί ἔφυγε!
Ἐπειδή τάχα εἶχε πια΄ἐκπληρωθῆ ὁ σκοπός του!
Τί θά ἔλεγες σύ γιά τόν ἄνθρωπο αὐτό;
Τί θά πρέπει νά εἰποῦν οἱ Ἅγιοι καί οἱ Ἄγγελοι γιά ἐκείνους πού φεύγουν ἀπό τήν θεία Λειτουργία, πρίν ὀ παπᾶς εἰπεῖ τό "δι' εὐχῶν;".
Οἱ Ἅγιοι λένε:
Εἶναι ἀνεκτό νά πᾶς λίγο ἀργά στήν Ἐκκλησία.
Ἀλλά εἶναι ἀνεπίτρεπτο νά φεύγεις, πρίν τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία.
http://kaiomenivatos.blogspot.ca/2014/05/blog-post_7039.html
Το ιερό λείψανο του οσίου Ιωάννου του Ρώσου μεταφέρθηκε στο Νέο Προκόπι της Ευβοίας τον Οκτώβριο του 1924, από τους Πρόσφυγες, . Εκεί εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες που ήλθαν από το Προκόπι της Μικράς Ασίας.
Το 1930 άρχισε να κτίζεται εκεί ο περικαλλής ναός, προς τιμήν του Αγίου, ο οποίος ολοκληρώθηκε μετά από πολλούς κόπους των πιστών το 1951. Τότε μεταφέρθηκε ο Άγιος στο νέο Ναό, όπου και εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα μεγάλα προσκυνήματα της πατρίδος μας. Οι πιστοί καταφθάνουν από όλα τα μέρη του κόσμου, προσκυνούν τον Άγιο , επικαλούνται την βοήθεια του και τον ευχαριστούν για τα τόσα θαύματα που επιτελεί .
Κατά την διάρκεια της ζωής του.
Κάποια περίοδο πού ο αγάς – σαν ευσεβής Μουσουλμάνος – είχε φύγει σε ιερή αποδημία – προσκύνημα στη Μέκκα, ή γυναίκα του θέλησε νά καλέσει σε φαγητό φίλους και γνωστούς γιά νά ευχηθούν γιά τόν ασφαλή γυρισμό και τήν καλή υγεία του αγά της. Καθώς έφερνε ή κυρία στους συνδαιτυμόνες τό γνωστό φαγητό τής Ανατολής, τό πιλάφι, στράφηκε προς τόν Ιωάννη και του είπε: «Πόση χαρά θα ένιωθε, Γιοβάν, σήμερα ο αφέντης σου, αν γευόταν από αυτό τό αγαπημένο του φαγητό».
Ό Ιωάννης με απλότητα ζήτησε ένα πιάτο με πιλάφι. Και με τη δύναμη τής αδιάκριτου πίστεως και θερμής προσευχής του τό πιάτο θαυματουργικά απεστάλη στο αφεντικό του! Οι παριστάμενοι δεν πίστεψαν. Γέλασαν. Όταν όμως μετά από καιρό επέστρεψε ο αγάς και έφερε πίσω τό πιάτο άδειο με τό οικόσημο τής μωαμεθανικής του οικογενείας, τότε πείστηκαν όλοι γιά τη δύναμη τής πίστεως του άκακου και φιλάγαθου και φιλάνθρωπου αυτού δούλου.
Ύστερα και από τό γεγονός αυτό, τό ζεύγος των κυρίων πίεζε περισσότερο τόν Ιωάννη νά μην κατοικεί πια στον ανθυγιεινό στάβλο και του παραχώρησαν δωμάτιο γιά νά ζει με αξιοπρέπεια. Αυτός όμως και πάλι – όπως και τήν πρώτη φορά – ευγενικά και σταθερά αρνήθηκε. Προτίμησε νά ζει ως ταπεινός δούλος Ιησού Χριστού στο «ησυχαστήριο» πού τόσα χρόνια είχε αγαπήσει μένοντας πιστός στα θελήματα του αγά του και στη διακονία και τις περιποιήσεις των άκακων και άλογων ζώων.
Έφθασε κάποτε και ή ώρα πού ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος επρόκειτο νά εγκαταλείψει τα εγκόσμια και νά αναχωρήσει γιά τόν ουρανό. Ό Όσιος μας αρρώστησε. Παρέμενε ξαπλωμένος με υπομονή στον ταπεινό αχυρώνα του στάβλου ευγνωμονώντας τόν Θεό γιά όλα τα δώρα πού του είχε χαρίσει.Κάποια στιγμή αισθάνθηκε ότι πλησιάζει τό τέλος του και ζήτησε με ισχυρό πόθο νά κοινωνήσει τα Άχραντα Μυστήρια. Και επειδή υπήρχε τήν περίοδο εκείνη ατμόσφαιρα μίσους από φανατισμένους Τούρκους ο διακριτικός και ευλαβής ιερέας π. Θεόδωρος Παπαδόπουλος έφερε τη θεία Κοινωνία με άκρα ευλάβεια μυστικά μέσα σε ένα μήλο. Με ιερή συγκίνηση ο όσιος και ομολογητής του Χριστού Ιωάννης κοινώνησε γιά τελευταία φορά. Και ειρηνικά παρέδωσε τήν αγνισμένη και φωτισμένη ψυχή του στον αγαπημένο του Κύριο Ιησού Χριστό. Ήταν 27 Μαΐου του έτους 1730. Ή είδηση διαδόθηκε αστραπιαία σε όλο τό Προκόπιο. Μεγάλο πένθος απλώθηκε σε όλη τήν περιοχή τής Καππαδοκίας. Ό Όμέρ αγάς τόν τίμησε και τόν έκλαψε.
Στη συνείδηση όλων, Χριστιανών και Οθωμανών, ο δούλος του Θεού Ιωάννης ήταν ένας άγιος. Είχαν περάσει τριάμισι μόλις χρόνια από τήν κοίμηση του Αγίου. Οι Προκοπιείς έβλεπαν κάθε νύχτα «φώς λάμπον άγιον τω του οσίου μνήματι». Έτσι με θαυμαστή υπόδειξη του Αγίου τό Νοέμβριο του 1733 έγινε ή ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του. Έκθαμβοι οι πιστοί Χριστιανοί αντίκρισαν τό ιερό Λείψανο του νέου αυτού ασκητού και όμολογητού «ακέραιο καί εύωδιάζον». Με ιερό δέος τό έναπέθεσαν κάτω από τήν Αγία Τράπεζα του Αγίου Γεωργίου (του ναού πού τόσο είχε αγαπήσει ο Άγιος).
Μετά την οσιακή κοίμησή του.
Εκατό χρόνια μετά, τό 1832, ο στρατός του Όγλού Οσμάν πορευόμενος σε πολεμική αποστολή λεηλάτησε τό Προκόπιο. Βεβήλωσε και λήστεψε τόν ιερό ναό. Παρέδωσε τό ιερό Λείψανο του άγιου Ιωάννου στις φλόγες. Άλλά ο Άγιος παρουσιάστηκε σε όραμα και φοβέρισε τούς ασεβείς Οθωμανούς. Έντρομοι οι στρατιώτες εγκατέλειψαν αμέσως εκεί ό,τι είχαν κλέψει και έφυγαν διακηρύσσοντας τό μεγάλο θαύμα. Τό σκήνωμα του Άγιου παρέμενε άθικτο, όμως έμαύρισε επιφανειακά. Τό 1862 με επέμβαση θαυματουργική του Άγιου γλύτωσαν από τό σεισμό είκοσι παιδάκια του ελληνικού σχολείου.
Ή φήμη του οσίου Ιωάννου ως θαυματουργού είχε απλωθεί πλέον σ” όλη τη Μ. Ασία. Πάμπολλες είναι οι μαρτυρίες γιά τα θαύματα του. Πλήθη λαού τόν επισκέπτονται και ζητούν θεία προστασία και βοήθεια. Τόν ονομάζουν «θεραπευτή Άγιο». Οι Τούρκοι τόν αποκαλούν «κουλέ Γιουβάν», αιχμάλωτο Ιωάννη. Με πίστη και αυτοί λαμβάνουν «τό σιφά σουγιού», τό νερό του αγιάσματος του. Με αυτό θεραπεύονται, ραντίζουν τα χωράφια, σταματούν οι επιδημίες. Μία δοξολογία εξέρχεται από τα χείλη όλων. Ή λάρνακα του Οσίου «ίατρείον δέδεικται πάσης ασθενείας». Έκθαμβος ο υμνογράφος τής Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας αείμνηστος π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης θα γράψει: «Ίδόντες σου τήν βιοτήν καί τήν πτωχείαν τήν πολλήν οί Άγαρηνοί, Ιωάννη, σφόδρα ηύλαβήθησαν ηθών σου τήν σεμνότητα». Και σε δόξασαν. Και με μεγάλη φωνή διέδιδαν ότι είσαι φίλος και οικείος του Θεού!
Διηγήσεις του Πατρός Ιωάννου Βερνέζου, Προϊσταμένου Ιερέως στον Όσιο Ιωάννη το Ρώσσο, στο Νέο Προκόπι της Εύβοιας
1)Αλλαγή των αμφίων.
«.Ο Άγιος ζητάει μόνος του να του αλλάξουμε τα άμφια.Τότε μπορούμε να ανοίξουμε και την λάρνακα.Η η λάρνακα δεν ανοίγει όποτε εμείς θελήσουμε, αλλά όταν θέλει ο Άγιος.
Πως ειδοποιεί γιά την αλλαγή των αμφίων του; Νά, έρχεται π.χ. σε μιά καλή ψυχή και λέει στον ύπνο (σέ διάφορα μέρη, στην Ν. Υόρκη, στην Αυστραλία, στην Θεσσαλονίκη), έλα να με χαιρετήσης, είμαι ο Ιωάννης από την Ρωσία” έλα στην εκκλησία μου και να πης στον Ιερέα ήρθε ο καιρός να μου αλλάξουν τους χιτώνες. Έτσι έγινε το 1937, το 1955, το 1977 που έγινα αποδέκτης εγώ. Επήρα εγώ τίς πληροφορίες από πιστούς.
Το 2005 ξαναζήτησε ο Όσιος να γίνη αλλαγή αμφίων μετά 28 χρόνια που πέρασαν από το 1977.
Ο κ. Στυλιανός ξέρει ότι εδώ μαζί ξεκινήσαμε στον αγώνα. Μού είπε λευκανθήκαμε. Ο αγαπητός Στυλιανός ειναι πολλά χρόνια στον αγώνα, και να προσεύχεσθε γι” αυτόν. Εγώ είμαι εδώ 43 χρόνια κληρικός και τρία χρόνια πρίν ως λαίκός, συνολικά 46 χρόνια και έχουμε δεί χιλιάδες και εκατομμύρια πιστούς να περνουν μπροστά από τον Άγιο Ιωάννη.
Τί έχουμε να μαρτυρήσουμε; Τί είδαμε στις αλλαγές; Το συγκλονιστικό είπαμε είναι ότι είδοποιεί ο ίδιος! Ετσι σε μιά κοπέλα είπε:
Να “ρθής να δής το μαξιλάρι μου που θα είναι γεμάτο δάκρυα. Κλαίμε για σας τους νέους. Προσευχόμαστε ιδιαίτερα γιά σας στο Θεό να σας στηρίξη.
Όταν το 1977 ανοίξαμε και είδαμε το μαξιλάρι όλο καθαρό ήταν, όμως εδώ δίπλα στούς οφθαλμούς ήταν βρεγμένο με μιά μεγάλη κηλίδα από δάκρυα.
Είδαμε όλη την κεφαλή του Αγίου να κινείται, και ο Σεβασμιώτατος και οι ιερείς.
Συγκλονιστικό! Παίρνουμε την λάρνακα και ερχόμαστε σε δύο τραπέζια και βάζουμε τον Άγιο. Αυτό που σεβάστηκε ο ίδιος ο Θεός, ετίμησε και εχαρίτωσε και εδόξασε, που χάρισε το δώρο της αφθαρσίας ως την Β΄ Παρουσία.»
2) «Θεραπεία ασθενούς που έπασχε από «μυελογενή λευχαιμία.
.Μιά οικογένεια στην Αθήνα δέχτηκε ένα μεγάλο πλήγμα, το παιδί τους ο Βασιλάκης, Ε” Δημοτικού, ξαφνικά έχασε το κέφι του, κλείστηκε στο σπίτι, άρχισαν εξετάσεις και διαπιστώθηκε «μυελογενής λευχαιμία», μετά από παρακέντηση που έγινε στην σπονδυλική στήλη. Αρχισαν οι χημειοθεραπείες, πέφτουν τα μαλλιά του παιδιού και πρέπει να έχη μεγάλη αντοχή κανείς. Έχανε το παιδί τίς δυνάμεις του.
Μιά βραδιά, μεσάνυχτα, φωνάζει την μητέρα του.
Μανούλα θέλω μιά χάρη. Να με πάτε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο.
Πως, παιδί μου, σκέφθηκες τον Άγιον αυτόν ανάμεσα σε τόσους Αγίους;
θυμάσαι που πήγαμε εκδρομή πέρσι; Είχαμε πάρει και το βιβλίο με την Ιστορία και τα θαύματά τον. Απόψε, μόλις τελείωσα να το διαβάζω, άκουσα μέσα μου μιά φωνή, σα να μου είπε” έλα Βασιλάκη στην εκκλησία μου και θα σε κάνω καλά και σένα.
Ήρθανε. Το παιδί να βλέπατε πως προσπαθούσε να πιαστή από τη ζωή. Πήγε κοντά, προσκύνησε. Άνοιξε τα χεράκια του, προσευχόταν, κατόπιν βάζει το σκουφάκι και τη ζώνη του Αγίου. Και το πιό απλό αντικείμενο μπορεί να μεταφέρη την δύναμη του Θεού. Η μάνα του να κλαίη κοντά στο άγιο λείψανο, και τότε της λέει το παιδί:
Μανούλα μου μήν κλαίς! Μ” εκανε καλά ο Άγιος Ιωάννης.
Πές μου, παιδί μου, πως;
Σταμάτησε το μούδιασμα στο σώμα και ο πόνος στη μέση μου και, εκτός από αυτό, ήρθε μέσα μου χαρά. Χαίρομαι που θα ξαναγυρίσω στο σχολείο μου.
Φύγανε και δεν είπαν σε κανέναν τίποτα. Γύρισαν στην Αθήνα. Πήγαν στο Νοσοκομείο. Έγιναν νέες εξετάσεις και ο καθηγητής είπε πως, με τα αποτελέσματα της παρακεντήσεως, τώρα πιά σταματάμε τις χημειοθεραπείες γιατί αρρώστεια δεν υπάρχει πλέον. Τότε η μάνα είπε τι είχε ζητήσει και τι είχε κάνει μόνο του το παιδί, και είπε ο γιατρός:
Αυτά είναι πάνω από την επιστήμη, είναι στην σφαίρα της πίστεως. Να ευχαριστήσετε τον Άγιο γιατί το εξιτήριο το υπέγραψε ένας Άγιος.
Τον Ιούνιο τελείωσε το Δημοτικό ο Βασιλάκης και είναι όπως θέλη ο Θεός.»
3)Το λείψανο ίδρωσε στην λιτανεία του 2004.
Στο τέλος της λιτάνευσης του τιμίου λειψάνου του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου το 2004, άφησαν όπως συνηθίζεται το τίμιο λείψανο πάνω σε μια εξέδρα, και όλος ο λαός, χιλιάδες προσκυνητές, πέρασαν από κάτω. Αυτό κράτησε ώρες. Στο τέλος, όταν κατέβασαν το τίμιο λείψανο παρατήρησαν πώς το γυαλί, στο μέρος πάνω από το πρόσωπο του Αγίου, είχε υγρανθή. Η εξήγηση που δόθηκε ήταν ότι ο άγιος ίδρωσε μεταφέροντας τις χιλιάδες, διαφορετικής εντάσεως και ποιότητος, προσευχές των προσκυνητών στον θρόνο του Θεού, όπως και ο ιδρώτας του Προσώπου του Χριστού έρρεε ως «θρόμβοι αίματος» κατά την προσευχή στην Γεθσημανή.»(πηγή. http://www.parembasis.gr/2005/05_05_24.htm)
——————-
4)Θεραπεία συγκύπτουσας γυναικός.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προξενεί ένα ταπεινό μπαστουνάκι που παραστέκει δίπλα στην ασημένια λάρνακα του Αγίου. Βουβός μάρτυρας θαύματος. Προέρχεται από τη συγκύπτουσα γερόντισσα Μαρία Σιάκα από το Φρέναρος Αμμοχώστου (Κύπρο), η οποία στις 11.08.78 θεραπεύτηκε εκεί από τον Άγιο και με φωνή πνιγμένη από δάκρυα ευγνωμοσύνης του είπε: «Ίντα (τι) να σου δώσω, παλληκάρι μου; Άγιέ μου, είμαι φτωχιά, θα σου δώσω το μπαστούνι μου, διότι εν μου (δεν μου) χρειάζεται μέχρι να πεθάνω».
5)Παρουσία του Αγίου Στην Σερβία το 1999
Συγκινητική είναι και η παρουσία του Αγίου τον Μάρτιο του 1999 στη Σερβία. Όπως η υπέρμαχος Στρατηγός, η Παναγία μας, ενδυνάμωσε τους στρατιώτες μας το 1940, έτσι και ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος σε οράματα που πολλοί τον είδαν, τους βεβαίωσε: «Πηγαίνω στο Βελιγράδι, γιατί σφαγιάζεται η Ορθοδοξία». Και πράγματι· ντυμένος στρατιωτικά ο Άγιος ενίσχυε πολλούς Σέρβους την περίοδο εκείνη με τη θαυματουργική παρουσία του, όπως το κατέθεσαν αυτόπτες αξιόπιστοι μάρτυρες Σέρβοι.
6)Θαυμαστές κινήσεις του λειψάνου του Αγίου
Υπάρχουν φορές που το Ιερό λείψανο του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου δεν βρίσκεται μέσα στην λάρνακα του και αργότερα εμφανίζεται μέσα. Τούτο το βεβαιώνει ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού καθώς και άλλοι. Μάλιστα, την ώρα που διαπιστώνεται πως ο Άγιος Ιωάννης δεν είναι μέσα στη λάρνακα, την ίδια ώρα έχει γίνει μια θαυμαστή ίαση κάποιου που τον επικαλέστηκε.
Άλλες φορές το Ιερό λείψανο του Αγίου «αλλάζει πλευρό»- θέση όπως είναι ξαπλωμένο, ενίοτε και μπροστά στον κόσμο-προσκυνητές- και ακούγεται θόρυβος από εκεί. Μάλιστα, μια από τις φορές που έγινε αυτό, το 1990, ήταν παρών και ο μακαριστός και όσιος γέροντας Ιάκωβος, ηγούμενος της Ιεράς μονής του Οσίου Δαυίδ στην Εύβοια ο οποίος για να καθησυχάσει τον κόσμο που τρόμαξε είπε: «Χριστιανοί μου μη φοβάστε, ο άγιος είναι ζωντανός απλά άλλαξε πλευρό.»
7)Συνομιλία με τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.
Ο Γέροντας τακτικά επισκεπτόταν τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο: «Κάποτε,
έλεγε, πήγα και βλέπω τον Άγιο ζωντανό μέσα στη λάρνακά του. Του
λέω:
-Άγιε μου πώς περνούσες στη Μικρά Ασία, τι αρετές είχες και αγίασες;
Ο Άγιος μου απάντησε:
-Μέσα στην σπηλιά που ήταν στάβλος κοιμόμουνα και με τα άχυρα
σκεπαζόμουνα τον χειμώνα για να μην κρυώνω. Είχα και την ταπείνωση και την πίστη.
Σε λίγο μου λέει:
-Περίμενε, πάτερ Ιάκωβε, γιατί ήρθαν τώρα δύο άνθρωποι και με παρακαλούν για ένα παιδί άρρωστο. Περίμενε να πάω να το βοηθήσω.
Ξαφνικά άδειασε η λάρνακα γιατί ο Άγιος έφυγε. Σε λίγη ώρα ξαναγύρισε, δεν τον είδα πώς γύρισε, αλλά τον είδα να τακτοποιείται μέσα στη λάρνακά του σαν ένας άνθρωπος»!
http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6287-gios-zit-po-monos-tou-llagi-mfion.html
In ADDITION to the church services: the Liturgy, Matins, and Vespers with Compline, which all of the brethren of the monastery are obligated to attend, many of them daily read in their cells: One chapter from the Gospel in order, beginning first with the Gospel of Matthew, to the last chapter of the Gospel of John, and two chapters from the Epistle, likewise in order, beginning with the Acts of the holy Apostles and ending with the last chapter of the Apocalypse of Saint John the Theologian. The last seven chapters of the Apocalypse are read one a day. In this way the last chapter is read on exactly the same day as the last chapter of the Gospel of John. Then, after the completion of the reading of the whole New Testament, in this manner they begin again from the first chapters a new cycle of reading in precisely the same order. From the Psalter they read one kathisma a day, beginning with the first and ending with the last. In addition to this, they perform the so-called Cell Rule of Five Hundred in the following order:
After the customary three prostrations performed at the commencement of every rule of prayer, both in church and in one's cell, with the prayers: (1) God, be merciful to me a sinner. (2) God be gracious unto my sins and have mercy on me. (3) O Thou Who hast fashioned me, Lord, have mercy. I have sinned beyond measure, O Lord, forgive me. In one's cell a fourth prostration is added together with the prayer: My Lady, Most Holy Theotokos, save me a sinner. Then the following prayers are said:
Through the Prayers of our holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us. Amen.
Glory to Thee, our God, glory to Thee. O Heavenly King. Holy God (3). Glory. Both Now. Amen.
All Holy Trinity. Lord, have mercy (3). Glory. Both Now. Amen.
Our Father. Through the prayers of our holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us. Amen. Lord, have mercy (12). Glory. Both Now. Amen.
O come, let us worship God our King.
O come, let us worship and fall down before Christ our King and God.
O come, let us worship and fall down before Him, Christ the King and our God.
Psalm 50. Symbol.
First group. Then one hundred prayers: Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner, with full prostrations for the first ten prayers, full bows for the next twenty prayers, and on the last, that is, the hundredth prayer, again a full prostration.
After this, the following Prayer to the Most Holy Theotokos:
My Most Holy Lady Theotokos, by thy holy and all-powerful entreaties dispel from me, thy humble, wretched servant, despondency, forgetfulness, folly, carelessness, and all impure, evil, and blasphemous thoughts out of my wretched heart and my darkened mind. And quench the flame of my passions, for I am poor and wretched, and deliver me from my many cruel memories and deeds, and free me from all evil actions: for blessed art thou by all generations, and glorified is thy most honourable name unto the ages of ages. Amen.
At the end of this prayer a full prostration.
Second group. Then again one hundred Jesus Prayers in the same order as before with ten full prostrations and twenty full bows. On the last Jesus Prayer a full prostration and again the same prayer: My Most Holy Lady Theotokos, with a full prostration.
Third group. One hundred likewise as the first and second.
Fourth group. One hundred consisting of prayers to the Most Holy Theotokos: My Most Holy Lady Theotokos, save me a sinner. In this group of one hundred the first ten prayers are likewise made with full prostrations and the following twenty with full bows, the remaining without bows. The last and hundredth prayer is made with a full prostration, after which with a full prostration the prayer: My Most Holy Lady Theotokos.
Then fifty prayers: O Holy Angel of God, my Guardian, pray to God for me a sinner. On the first five prayers, full prostrations; on the following ten, full bows; the remaining thirty-four, without bows. Only on the last prayer a full prostration and again the prayer: My Most Holy Lady Theotokos, with a full prostration.
Then fifty prayers: All Saints, pray to God for me a sinner. On the first five prayers, full prostrations; on the following ten, full bows; the remaining thirty-four, without bows. Again the last prayer with a full prostration, after which is said the prayer: My Most Holy Lady Theotokos, with a full prostration. Then:
It is truly meet to call thee blessed, the Theotokos, the ever-blessed and all-immaculate and Mother of our God. More honourable than the Cherubim, and beyond compare more glorious than the Seraphim, thee who without corruption gayest birth to God the Word,the very Theotokos, thee do we magnify.
At the end of this prayer a full prostration.
After this: Glory to Thee, Christ God, our Hope, glory be to Thee. Glory. Both now. Lord, have mercy (3) and Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us. Amen.
On weekdays all of the above-mentioned bows and prostrations are performed. On the days of Pentecost, on days when there is the Polyeleos, on Forefeasts and for the duration of the Feasts, on days when the Great Doxology is chanted at Matins and in the church services full prostrations are dispensed with, in like manner in one's cell the full prostrations are replaced with full bows, as is also the case on all days throughout the year when there is a Vigil. On the last two days of Passion Week, for all of Bright Week, and from the twenty-fourth of December until the seventh of January, this cell rule is completely dispensed with, as is likewise the case on all Sundays throughout the year, even if the all-night Vigil has not been performed, but only Vespers and Matins, as is done in winter.
Any change in the composition of this cell rule, as well as deduction from it or addition to it, is left to the will and blessing of the Elder or Spiritual Father of the individual.
http://orthodoxinfo.com/praxis/cellrule.aspx
A prayer rule for one who is on the path of a God-pleasing life. Memorizing the Psalms. Replacing long prayers with short ones. The prayer rope.
You ask about a prayer rule. Yes, it is good to have a prayer rule on account of our weakness so that on the one hand we do not give in to laziness, and on the other hand we restrain our enthusiasm to its proper measure. The greatest practitioners of prayer kept a prayer rule. They would always begin with established prayers, and if during the course of these a prayer started on its own, they would put aside the others and pray that prayer. If this is what the great practitioners of prayer did, all the more reason for us to do so. Without established prayers, we would not know how to pray at all. Without them, we would be left entirely without prayer.
However, one does not have to do many prayers. It is better to perform a small number of prayers properly than to hurry through a large number of prayers, because it is difficult to maintain the heat of prayerful zeal when they are performed to excess.
I would consider the morning and evening prayers as set out in the prayer books to be entirely sufficient for you. Just try each time to carry them out with full attention and corresponding feelings. To be more successful at this, spend a little of your free time at reading over all the prayers separately. Think them over and feel them, so that when you recite them at your prayer rule, you will know the holy thoughts and feelings that are contained in them. Prayer does not mean that we just recite prayers, but that we assimilate their content within ourselves, and pronounce them as if they came from our minds and hearts.
After you have considered and felt the prayers, work at memorizing them. Then you will not have to fumble about for your prayer book and light when it is time to pray; neither will you be distracted by anything you see while you are performing your prayers, but can more easily maintain thoughtful petition toward God. You will see for yourself what a great help this is. The fact that you will have your prayer book with you at all times and in all places is of great significance.
Being thus prepared, when you stand at prayer be careful to keep your mind from drifting and your feeling from coldness and indifference, exerting yourself in every way to keep your attention and to spark warmth of feeling. After you have recited each prayer, make prostrations, as many as you like, accompanied by a prayer for any necessity that you feel, or by the usual short prayer. This will lengthen your prayer time a little, but its power will be increased. You should pray a little longer on your own especially at the end of your prayers, asking forgiveness for unintentional straying of the mind, and placing yourself in God's hands for the entire day.
You must also maintain prayerful attention toward God throughout the day. For this, as we have already mentioned more than once, there is remembrance of God; and for remembrance of God, there are short prayers. It is good, very good, to memorize several psalms and recite them while you are working or between tasks, doing this instead of short prayers sometimes, with concentration. This is one of the most ancient Christian customs, mentioned by and included in the rules of St. Pachomius and St. Anthony.
After spending the day in this manner, you must pray more diligently and with more concentration in the evening. Increase your prostrations and petitions to God, and after you have placed yourself in Divine hands once again, go to bed with a short prayer on your lips and fall asleep with it or recite some psalm.
Which psalms should you memorize? Memorize the ones that strike your heart as you are reading them. Each person will find different psalms to be more effective for himself. Begin with Have mercy on me, O God (Psalm 50); then Bless the Lord, O my soul (Psalm 102); and Praise the Lord, O my Soul (Psalm 145). These latter two are the antiphon hymns in the Liturgy. There are also the psalms in the Canon for Divine Communion: The Lord is my shepherd (Psalm 22); The earth is the Lord's, and the fulness thereof (Psalm 23); I believed, wherefore I spake (Psalm 115); and the first psalm of the evening vigil, O God, be attentive unto helping me (Psalm 69). There are the psalms of the hours, and the like. Read the Psalter and select.
After you have memorized all of these, you will always be fully armed with prayer. When some disturbing thought occurs, rush to fall down before the Lord with either a short prayer or one of the psalms, especially O God, be attentive unto helping me, and the disturbing cloud will immediately disperse.
There you are; everything on the subject of a prayer rule. I will, however, mention once again that you should remember that all these are aids, and the most important thing is standing before God with the mind in the heart with devotion and heartfelt prostration to Him.
I thought of something else to tell you! You may limit the entire prayer rule just to prostrations with short prayers and prayer in your own words. Stand and make prostrations, saying Lord have mercy, or some other prayer, expressing your need or giving praise and thanks to God. You should establish either a number of prayers, or a time-limit for prayer, or do both, so that you do not become lazy.
This is necessary, because there is a certain incomprehensible peculiarity about us. When, for example, we go about some outward activity, hours pass as if they were a minute. When we stand at prayer, however, hardly have a few minutes gone by, and it seems that we have been praying for an extremely long time. This thought does not cause harm when we perform prayer according to an established rule; but when somebody prays and is just making prostrations with short prayers, it presents a great temptation. This can put a halt to prayer that has barely begun, leaving the false assurance that it has been done properly. Thus, the good practitioners of prayer came up with prayer ropes so that they would not be subject to this self-deception. Prayer ropes are suggested for use by those who desire to pray using their own prayers, not prayers from a prayer book. They are used as follows: Say Lord Jesus Christ, have mercy on me a sinner, and move one bead between your fingers. Repeat the prayer again and move another bead, and so on. Make a prostration during each repetition of the prayer, either a partial one from the waist or a full one to the ground, as you prefer; or, for small beads, make a prostration from the waist, and for large ones, a full one to the ground. The rule in all of this consists in having a definite number of prayer repetitions with prostrations to which are added other prayers in your own words. When deciding on the number of prostrations and prayers, establish a time limit, so that you do not deceive yourself as to haste when you perform them. If haste creeps in, you can fill up the time by making more prostrations.
How many prostrations should be done for each prayer is set down at the end of the Psalter with sequences in two categories, one for diligent people and the other for lazy or busy people. The elders now living among us in sketes or special kellia in places such as Valaam or Solovki serve the entire service according to this. If you would like to, now or some other time, you can perform your own prayer rule in this manner. Before you do this, however, get used to performing it in the manner prescribed for you. Perhaps you will not need a new rule. In any case, I am sending you a prayer rope. Try it! Note how much time you spend at morning and evening prayer, then sit down and say your short prayers with the prayer rope, and see how many times you go around the rope during the time usually required for your prayer. Let this quantity be the measure of your rule. Do this not during your usual prayer time, but at some other time, although do it with the same sort of attentiveness. The prayer rule, then, is carried out in this way, standing and making bows.
After reading this, do not think I am driving you into a monastery. I first heard about praying with a prayer rope from a lay person, not a monk. Many lay people and monastics pray in this way. It should be suitable for you, too. When you are praying with prayers that you have memorized and they do not move you, you may pray that day using the prayer rope, and do the memorized prayers another day. Thus, things will go better.
I will repeat once again that the essence of prayer is the lifting of the mind and heart to God; these little rules are an aid. We cannot get by without them because of our weakness. May the Lord bless you!
http://orthodoxinfo.com/praxis/prayrule.aspx
Όσο μεγαλύτερη η αγάπη τόσο μεγαλύτερη η οδύνη της ψυχής.
Όσο πληρέστερη η αγάπη τόσο πληρέστερη η γνώση.
Όσο πιο φλογερή η αγάπη τόσο πιο πύρινη η προσευχή.
Όσο τελειότερη η αγάπη, τόσο αγιότερος ο βίος.
Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
Excessive care about worldly matters is characteristic of an unbelieving and fainthearted person, and woe to us, if, in taking care of ourselves, we do not use as our foundation our faith in God, who cares for us! If we do not attribute visible blessings to Him, which we use in this life, then how can we expect those blessings from Him which are promised in the future? We will not be of such little faith. By the words of our Saviour, it is better first to seek the Kingdom of God, for the rest shall be added unto us (see Mt. 6:33).
St. Seraphim of Sarov
Ο γέρο-Ιωακείμ, από την Βατοπεδινή Καλύβη της Αναλήψεως πλησίον των Καρυών, ήταν από τους παλαιότερους Αγιορείτες. Πλησίασε τα 100 και έζησε πάνω από 70 χρόνια στο Άγιον Όρος.
Διηγήθηκε ότι όταν ήταν νέος μοναχός, εγνώρισε ένα λαϊκό ασκητή, που ασκήτευε απέναντι από την αρχαία Μονή του Αλυπίου, σε μία σπηλιά, κοντά στο λεγόμενο Κελλί του Πατριάρχου.
Η σπηλιά ήταν σχηματισμένη από μια πέτρα που προεξείχε σαν οροφή και στην άκρη της προεξοχής είχε κτισμένο ένα τοιχάκι από ξηρολιθιά. Όσες φορές τον επεσκέπτετο, μόνον η θέα του προξενούσε μεγάλη κατάνυξη.
Ο λαϊκός αυτός ασκητής ήταν σπουδαίος αγωνιστής. Έτρωγε κάθε δέκα μέρες και αγωνιζόταν να μιμηθή τον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη, τον όποιο είχε σε μεγάλη ευλάβεια.
Μέσα στο σπήλαιο είχε μόνο ένα Σταυρό, δυό μικρές εικόνες και δυό δίποδα, πάνω στα οποία είχε βάλει ο ασκητής δυό σανίδες∙ έτσι είχε κάνει το ασκητικό του κρεββάτι.
*****
Παλαιά στην Ι. Μονή Φιλόθεου έζησε ένας λαϊκός εργάτης που το όνομα του δεν διασώθηκε. Αφού εκοιμήθη και τον έθαψαν, μετά από χρόνια του έκαναν ανακομιδή και τα οστά του ευωδίαζαν.
Εξεπλάγησαν, απορούσαν και προσπαθούσαν να εξηγήσουν για ποιό λόγο ο Θεός τίμησε με ευωδία τα οστά του λαϊκού.
Εκείνο που διαπίστωσαν ήταν ότι κανείς δεν είχε το παραμικρό παράπονο απ’ αυτόν. Ποτέ κανέναν δεν είχε κατακρίνει και στενοχωρήσει. Ήταν ευλαβής, φιλήσυχος και είχε κρυφή εσωτερική εργασία.
Στο διάλειμμα που έκαναν οι άλλοι εργάτες για να ξεκουρασθούν, αυτός πήγαινε λίγο απόμερα και καθόταν κάτω από μια ελιά, διάβαζε το Ευαγγέλιο και έκλαιγε.
(Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», και την ενότητα: «Θαυμαστά και διδακτικά περιστατικά».
Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος»,
http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6810-laikoi-askites-sto-agion-oros.html
