Tuesday, October 30, 2012

Advice about Confession

We all know the importance of Confession, but yet so few take advantage of it. Here Elder Paisios shows us why it is so important.
A young man went to see the Elder. I arrived the moment he was ringing the bell, and waited behind him. After a while, Father Paisios opened the door and came to the fence.
- What's up, young man, what do you want? asked the Elder.
- Father, I would like to see you and get your advice on something.
- Have you gone to confession? Do you have a spiritual father?
- No, Father, I don't have a spiritual father and I haven't gone to confession.
- Well, then you better go to confession and then come to see me.
- Why can't I see you, Father?
-I will explain to you, so you can understand. Your mind is confused and troubled by the sins you have fallen into; as a result, you cannot realize the situation you are in. So, you will not be able to give me a clear picture of your problem. However, if you confess your sins, your mind will clear up and you will see things very differently.
Note how he relates confession to a clearing of the mind. So often we think of it as having our names taken off the list for breaking some kind of law. Elder Paisios is lifting this sacrament to its true value, one of clearing our mind so we can more clearly see God, receive His grace, follow His commandments and understand the spiritual nature of our life.

The story continues as the young man does not take heed of the Elder's advice.
Father, maybe I am confused and troubled and unable to tell you what exactly is wrong with me, but you yourself can understand the nature of my problem and tell me what to do.
- Listen, even if I can see with a certain clarity what is wrong with you, you still have the problem inside you. Since your mind is troubled, you will neither understand, nor remember what I will say to you. If you go to confession and you are tuned in the same spiritual frequency with us, then we will be ale to communicate. So, go to a spiritual father for confession and I will wait for your visit.
Without the cleansing that comes with confession, all the counseling we receive will fall on deaf ears and without the right understanding. We also need to take responsibility for our troubles and be willing to take them to our spiritual father and to offer them to God seeking forgiveness and direction about how to change our lives. Only then will we be able to listen and do something with the advice we receive. In this way the Holy Spirit works to cleanse our mind. It is only when the mind is cleared of our troubles are we able to be open to hear the wisdom of an Elder like Paisios.

Source: Elder Paisios of the Holy Mountain, p 120

Repentance - What does this Mean?

"The Church Fathers have called repentance a ‘second baptism’ or a renewal of baptism. At our first baptism, we began a journey towards the kingdom of God… Unfortunately not very many of us know what repentance means and what its greater significance is. Most people do not even know of what things we should repent. Repentance is not, as we think, a legalistic procedure, which exonerates man from certain feelings of guilt. Nor is it the confession practiced by some as a necessary observation before the great feasts of the Church, or when faced with immense psychological pressures…

"The Greek word for repentance, metanoia (change of mind), implies a complete change of life, and the rejection of sin with our whole heart. It is to feel with our whole being that the road we are following leads nowhere and want to return…."

Father Nektarios Antonopoulos

Reference: Return: Repentance and Confession by Archimandrite Nektarios Antonopoulos

The Miracle of the Panagia in Orchomenos on September 10, 1943

The Miracle of the Panagia in Orchomenos on September 10, 1943

On 8 September 1943, the day of the feast of the Nativity of the Theotokos, the Italians capitulated and in the beginning refused to surrender their weapons to their German allies. In Orchomenos of Boetia the regional organization E.A.M. felt they could capitalize on this and accept the Italian arms. The Italians refused this and went with their weapons to Livadia. On the way the Germans surrounded them and disarmed them, and the Italians betrayed the people of Orchomenos by stating their intentions. When the Germans learned of the intentions of the people of Orchomenos they sent against them the next day, September 9th, armored vehicles. When the people of Orchomenos heard this they left and arrived at the crossroads of Agios Andreas, unprepared and disorganized as they were, and scattered throughout the surrounding area to the most remote Dionysus (Tsamaliou). The Germans continued the chase, to retaliate against Orchomenos, as was their usual tactic.

When the Germans entered Orchomenos they took 600 hostages, left a section in the village, and sent three tanks against the rest to Dionysus. On the night of the 9th towards the 10th of September, at around midnight, about 550 meters away from the Byzantine Church of the Panagia Skripou (874 AD), the three German tanks were immobilized for no apparent reason. As the German commander known as Hoffman later recounted, the form of a woman had appeared in the night sky with her hand raised in a prohibitive stance. Commander Hoffman then requested a tractor to pull the tanks, and he beheld another miracle when the tractor was able to easily pull the heavy tanks like an empty matchbox. He then proclaimed "miracle! miracle!" and asked the residents to take him into the church. From the icon in the church the commander recognized the woman to be the Virgin Mary. He fell down on his knees and said: "This woman saved you! You must honor her and glorify her!"

Orchomenos was indeed saved by the Panagia and the 600 hostages were freed with a vow by the commander that the village would not be harmed. Following the war, Commander Hoffman returned to the Church of Panagia Skripou, donating an icon of the vision he saw along with an large oil lamp. Just about every year he returned on September 10th to commemorate the event and light a candle in the church. For this reason the Panagia Skripou celebrates a feast on September 10th every year. A procession takes place with the icon on this day to the spot where the tanks were immobilized.

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος


Ακάθιστος ύμνος επικράτησε να λέγεται ένας ύμνος «Κοντάκιο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, από την όρθια στάση, που τηρούσαν οι πιστοί κατά τη διάρκεια της ψαλμωδίας του. Οι πιστοί έψαλλαν τον Ακάθιστο ύμνο όρθιοι, υπό τις συνθήκες που θεωρείται ότι εψάλη για πρώτη φορά, ενώ το εκκλησίασμα παρακολουθούσε όρθιο κατά την ακολουθία της γιορτής του Ευαγγελισμού, με την οποία συνδέθηκε ο ύμνος.
Ψάλλεται ενταγμένος στο λειτουργικό πλαίσιο της ακολουθίας του Μικρού Αποδείπνου, σε όλους τους Ιερούς Ναούς, τις πέντε πρώτες Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τις πρώτες τέσσερις τμηματικά, και την πέμπτη ολόκληρος. Είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους (στροφές) σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α ως το Ω (κάθε οίκος ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα), και είναι γραμμένος πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και εν μέρει της ομοιοκαταληξίας.

Θεωρείται ως ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, η γλώσσα του είναι σοβαρή και ποιητική και είναι εμπλουτισμένος από κοσμητικά επίθετα και πολλά σχήματα λόγου (αντιθέσεις, μεταφορές, κλπ). Το θέμα του είναι η εξύμνηση της ενανθρώπισης του Θεού μέσω της Θεοτόκου, πράγμα που γίνεται με πολλές εκφράσεις χαράς και αγαλλίασης, οι οποίες του προσδίδουν θριαμβευτικό τόνο.
Κατά το έτος 626 μ. Χ., και ενώ ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος μαζί με το βυζαντινό στρατό είχε εκστρατεύσει κατά των Περσών, η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε αιφνίδια από τους Αβάρους. Οι Άβαροι απέρριψαν κάθε πρόταση εκεχειρίας και την 6η Αυγούστου κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών. Σε συνεργασία με τους Πέρσες ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ενώ ο Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενθάρρυνε το λαό στην αντίσταση. Τη νύχτα εκείνη, φοβερός ανεμοστρόβιλος, που αποδόθηκε σε θεϊκή επέμβαση, δημιούργησε τρικυμία και κατάστρεψε τον εχθρικό στόλο, ενώ οι αμυνόμενοι προξένησαν τεράστιες απώλειες στους Αβάρους και τους Πέρσες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να αποχωρήσουν άπρακτοι.
Στις 8 Αυγούστου, η Πόλη είχε σωθεί από τη μεγαλύτερη, ως τότε, απειλή της ιστορίας της. Ο λαός, θέλοντας να πανηγυρίσει τη σωτηρία του, την οποία απέδιδε σε συνδρομή της Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Τότε, κατά την παράδοση, όρθιο το πλήθος έψαλλε τον από τότε λεγόμενο «Ακάθιστο Ύμνο», ευχαριστήρια ωδή προς την υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους, την Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη του «τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ».
Κατά την επικρατέστερη άποψη, δεν ήταν δυνατό να συνετέθη ο ύμνος σε μία νύκτα. Μάλλον είχε συντεθεί νωρίτερα και μάλιστα θεωρείται ότι ψαλλόταν στο συγκεκριμένο ναό, στην αγρυπνία της 15ης Αυγούστου κάθε χρόνου. Απλώς, εκείνη την ημέρα ο ύμνος εψάλη «ὀρθοστάδην», ενώ αντικαταστάθηκε το ως τότε προοίμιο («Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει»), με το ως σήμερα χρησιμοποιούμενο «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια», το οποίο έδωσε τον δοξολογικό και εγκωμιαστικό τόνο, στον ως τότε διηγηματικό και δογματικό ύμνο.
Σύμφωνα, όμως, με άλλες ιστορικές πηγές, ο Ακάθιστος Ύμνος συνδέεται και με άλλα παρόμοια γεγονότα, όπως τις πολιορκίες και τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης επί των Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου (673), Λέοντος του Ισαύρου (717-718) και Μιχαήλ Γ΄ (860). Δεδομένων των τότε ιστορικών συνθηκών (εικονομαχική έριδα, κλπ.), δεν θεωρείται απίθανο, η Παράδοση να έχει αλλοιώσει την ιστορική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να καθίσταται πολύ δύσκολο να λεχθεί μετά βεβαιότητας ποιο ήταν το ιστορικό περιβάλλον της δημιουργίας του Ύμνου.
Σε όλη τη χειρόγραφη παράδοση, ο ύμνος φέρεται ως ανώνυμος, ενώ ο Συναξαριστής που τον συνδέει με τα γεγονότα του Αυγούστου του 626 δεν αναφέρει ούτε το χρόνο της σύνθεσής του, ούτε τον μελωδό του. Το περιεχόμενό του πάντως απηχεί τις δογματικές θέσεις της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στην Έφεσο, στη βασιλική της Θεοτόκου, το 431 από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄. Σε αυτήν συμμετείχαν 200 επίσκοποι, ανάμεσα στους οποίους ο Άγιος Κύριλλος Αλεξάνδρειας. Καταδίκασε τις διδαχές του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριου, ο οποίος υπερτόνιζε την ανθρώπινη φύση του Ιησού έναντι της θείας, υποστηρίζοντας ότι η Μαρία γέννησε τον άνθρωπο Ιησού και όχι τον Θεό. Η Σύνοδος διακήρυξε ότι ο Ιησούς είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με πλήρη ένωση των δύο φύσεων και απέδωσε επίσημα στην Παρθένο Μαρία τον τίτλο «Θεοτόκος». Επομένως, η χρονολογία σύγκλησής της, το 431, αποτελεί μία σταθερή ημερομηνία, καθώς είναι σίγουρο ότι ο ύμνος δεν είχε συντεθεί νωρίτερα. Από την άλλοι, κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι από το περιεχόμενό του συνάγεται ότι ο ύμνος αναφέρεται σε κοινό εορτασμό του Ευαγγελισμού και των Χριστουγέννων, εορτές οι οποίες χωρίστηκαν κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού (527-565), πράγμα που, αν ισχύει, αφενός σημαίνει ότι ο ύμνος γράφτηκε το αργότερο επί Ιουστινιανού, αφετέρου ενισχύει την άποψη ότι προϋπήρχε των γεγονότων του 626.
Η παράδοση, όμως, αποδίδει τον Ακάθιστο ύμνο στο μεγάλο βυζαντινό υμνογράφο του 6ου αιώνα, Ρωμανό τον Μελωδό. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν πολλοί ερευνητές, οι οποίοι θεωρούν ότι οι εκφράσεις του ύμνου, η γενικότερη ποιητική του αρτιότητα και δογματική του πληρότητα δεν μπορούν παρά να οδηγούν στον Ρωμανό. Ακόμη, σε κώδικα του 13ου αιώνα υπάρχει μεταγενέστερη σημείωση, του 16ου αιώνα, η οποία αναφέρει τον Ρωμανό ως ποιητή του ύμνου.
Όμως, η άποψη αυτή αντικρούεται από πολλούς μελετητές, που βρίσκουν στη δομή, στο ύφος και το περιεχόμενό του πολλά στοιχεία μετά την εποχή του Ρωμανού. Κατά μία άποψη, ο ύμνος ψάλθηκε καλοκαίρι, στη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και μάλλον αργότερα μεταφέρθηκε στο Σάββατο της Ε΄ εβδομάδος των νηστειών, ίσως από τους εικονόφιλους μοναχούς του Στουδίου. Έτσι πλησίασε τη γιορτή του Ευαγγελισμού. Είναι, δε, ενδεχόμενο σε αυτή τη μεταφορά, και πάλι για λόγους σχετικούς με την Εικονομαχία, να αλλοιώθηκε και το ιστορικό του Συναξαριστή, και από το 728, που αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων Γ΄ Ίσαυρος, να μεταφέρθηκε στο 626, στα χρόνια του Ηρακλείου, ο οποίος πολεμούσε τους Πέρσες για να επανακτήσει τον Τίμιο Σταυρό.
Επιπλέον υπάρχουν και άλλες δύο εκδοχές για το πρόσωπο του μελωδού του Ακάθιστου Ύμνου. Η μία εκδοχή αναφέρει το όνομα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού Α΄ (715-730), ο οποίος έζησε τα γεγονότα της θαυμαστής λύτρωσης της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία της από τους Άραβες το 718, επί Αυτοκράτορος Λέοντος του Ισαύρου. Η εκδοχή αυτή βασίζεται στο γεγονός, ότι μία λατινική μετάφραση του ύμνου, η οποία έγινε γύρω στο 800 από τον επίσκοπο Βενετίας Χριστόφορο, τον αναφέρει ως δημιουργό του ύμνου.
Η άλλη εκδοχή που υποστηρίζεται βασίζεται σε μια παλαιά αχρονολόγητη εικόνα του Ευαγγελισμού στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου της ονομαστής μονής του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα, όπου εικονίζεται και ένας μοναχός, ο οποίος κρατάει ένα ειλητάριο που γράφει «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη» (αρχή του α΄ οίκου του Ακάθιστου ύμνου). Στο κεφάλι του μοναχού αυτού γράφει «ο άγιος Κοσμάς». Πρόκειται για τον Κοσμά τον Μελωδό, ο οποίος έζησε και αυτός τα γεγονότα του 718, καθώς απεβίωσε το 752 ή 754.
Άλλες, λιγότερο πιθανές απόψεις θεωρούν ως μελωδό του ύμνου τον Πατριάρχη Σέργιο, τον ιερό Φώτιο, τον Απολινάριο τον Αλεξανδρέα, τον Μητροπολίτη Νικομήδειας Γεώργιο Σικελιώτη, τον Γεώργιο Πισίδη, και άλλους, που έζησαν από τον Ζ΄ μέχρι τον Θ΄ αιώνα.
Βέβαιο, είναι πάντως, ότι οι ειρμοί του Κανόνα του Ακάθιστου Ύμνου είναι έργο του Ιωάννου Δαμασκηνού (676-749), ενώ τα τροπάρια του Ιωσήφ Ξένου του Υμνογράφου.
Γενικό θέμα του ύμνου είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ο οποίος πηγάζει από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας και περιγράφει τα ιστορικά γεγονότα, αλλά προχωρεί και σε θεολογική και δογματική ανάλυσή τους.
Ο πρώτοι δώδεκα οίκοι του (Α-Μ) αποτελούν το ιστορικό μέρος. Εκεί εξιστορούνται τα γεγονότα από τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου μέχρι την Υπαπαντή, ακολουθώντας τη διήγηση του Ευαγγελιστή Λουκά. Αναφέρεται ο Ευαγγελισμός (Α, Β, Γ, Δ), η επίσκεψη της εγκύου Παρθένου στην Ελισάβετ (Ε), οι αμφιβολίες του Ιωσήφ (Ζ), η προσκύνηση των ποιμένων (Η) και των Μάγων (Θ, Ι, Κ), η Υπαπαντή (Μ) και η φυγή στην Αίγυπτο (Λ), η οποία είναι η μόνη που έχει ως πηγή το απόκρυφο πρωτευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου.
Οι τελευταίοι δώδεκα (Ν-Ω) αποτελούν το θεολογικό ή δογματικό μέρος, στο οποίο ο μελωδός αναλύει τις βαθύτερες θεολογικές και δογματικές προεκτάσεις της Ενανθρώπισης του Κυρίου και το σκοπό της, που είναι η σωτηρία των πιστών.
Ο μελωδός βάζει στο στόμα του αρχαγγέλου, του εμβρύου Προδρόμου, των ποιμένων, των μάγων και των πιστών τα 144 συνολικά «Χαῖρε», τους Χαιρετισμούς προς τη Θεοτόκο, που αποτελούν ποιητικό εμπλουτισμό του χαιρετισμού του Γαβριήλ («Χαῖρε Κεχαριτωμένη»), που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. α΄ 28).
Στα μοναστήρια, αλλά και στη σημερινή ενορία και παλαιότερα κατά τα διάφορα Τυπικά, υπάρχουν και άλλα λειτουργικά πλαίσια για την ψαλμωδία του ύμνου. Η ακολουθία του όρθρου, του εσπερινού, της παννυχίδος ή μιας ιδιόρρυθμης Θεομητορικής Κωνσταντινουπολιτικής ακολουθίας, την πρεσβεία. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, σε ένα ορισμένο σημείο της κοινής ακολουθίας γίνεται μια παρεμβολή. Ψάλλεται ο κανών της Θεοτόκου και ολόκληρο ή τμηματικά το κοντάκιο και οι οίκοι του Ακαθίστου.
Ο Ακάθιστος Ύμνος συνδέθηκε με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, προφανώς, εξ αιτίας ενός άλλου καθαρώς λειτουργικού λόγου. Μέσα στην περίοδο της Νηστείας εμπίπτει πάντοτε η μεγάλη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Είναι η μόνη μεγάλη γιορτή, που λόγω του πένθιμου χαρακτήρα της Τεσσαρακοστής, στερείται προεορτίων και μεθεορτίων. Αυτήν ακριβώς την έλλειψη έρχεται να καλύψει η ψαλμωδία του Ακαθίστου, τμηματικά κατά τα απόδειπνα των Παρασκευών και ολόκληρος κατά το Σάββατο της Ε΄ εβδομάδας. Το βράδυ της Παρασκευής και το Σάββατο είναι μέρες που μαζί με την Κυριακή είναι οι μόνες μέρες των εβδομάδων των Νηστειών, κατά τις οποίες επιτρέπεται ο γιορτασμός χαρμόσυνων γεγονότων, και στις οποίες, μετατίθενται οι γιορτές της εβδομάδας. Σύμφωνα με ορισμένα Τυπικά, ο Ακάθιστος Ύμνος ψαλλόταν πέντε μέρες πριν τη γιορτή του Ευαγγελισμού και κατά άλλα τον όρθρο της μέρας της γιορτής.
Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,
ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε. Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοι• Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε»

“The Rightful Life of Monastics”

Fresco from Huretzi Monastery, Romania
This fresco depicting “the life of the genuine monk” is especially found in older Orthodox monasteries. Although this fresco depicts “the steadfast monk – the Christ’ follower,” we should also affirm that it represents “the one true Christian” who regardless of his social status, is a follower of Christ through his actions.
The genuine monastic is he who dies for the world to take on a permanent battle with his passions and his thoughts until his last breath. Ordinary Christian, married or not, has the same duty, to die to the world and start the same battle towards passions until the end.
Since the path to Christ’ Kingdom is narrow and rough, it is clear that the Christian whether be a monk or a layman, faces similar difficulties. St. John Chrysostom referring to the great labor toward salvation of both monastics and laymen alike, said: “The only difference between a layman and a monk is that the first is married and the other is not.”
The fresco representing the true monastic is usually depicted in the entrance of the church near other icons such as “the Ladder of Divine ascent” and “the Dreadful Judgment.”
In the center of the icon, the monk is showed as been crucified, dressed in his black cassock, barefooted, with his feet nailed to the bottom of the cross; his face is peaceful and his eyes and his mouth closed. To his right it is written: “Place a watch oh Lord upon my mouth.”
In his hands, he holds two burning torches, and an inscription near this says: “Thus, let your light shine before men that they may see your good deeds.” On his chest, he lays a parchment baring the words: “Create in me a clean heart, O God, and renew a right spirit within me.”
On his womb, another writing will say: “Oh man, do not be deceived by gluttony.” Bellow his womb, another inscription writes: “Kill the members of thy earthly man!” Then, bellow his knees: “Prepare your feet for the Gospel of peace.”
At the top of the cross, a paper chiseled in stone depicts the following: “As for me, I will boast only in the cross of my Lord.
Both arms of the cross bare a seal at the end. The seal on the right bares the word: “And ye shall be hated by all for my name’ sake, but he who endures to the end shall be saved.” The seal at the left says: “Anyone of you, who does not renounce all that he has, cannot be my disciple.” And the seal at the bottom of the cross, placed under his feet, writes: “Narrow is the gate and rough is the path that leads to salvation and few are those that find it.”
A dark cave with a dragon coiled inside is represented at the right side of the cross, near which it is written: “the consuming/eternal hades.” Above the mouth of the dragon, a naked young man with his eyes tied by a knot, holds a bow with its arrow pointing at the monk asking: “Commit fornication!” A name is written over the young man as: “the lover of fornication.” Many snakes are depicted above the cave, which suggest: “our thoughts.” A demon is portrayed near this scene with a rope pulling away the cross and saying: “You cannot bare it!” And on the right side of the cross, another small cross is placed with a flag upon which is written: “I can do all through Christ, Who has clothed me with power.”
A tower and a gate are seen at the left side of the cross. A man clothed in gold and fur, riding a white horse passes through this gate holding a glass of wine in his right hand and a spear in his left hand. Above his spear it is written: “Take pleasure in the riches of this world, the vain world!”
A hole is drawn behind this rider and death coming out, wearing a big coat over its shoulders and a clock upon its head, upon which it is writing: “Death and the grave.”
Two angels are depicted near the monk arms on both sides, each holding a paper in his hands; the angel from the right bares: “God sent me to your strength ” and the angel from the left: “Do good and do not be afraid.”
At the top of the cross lies the open sky, where Christ stands with the open Gospel upon His chest that reads: “If any man wants to come after me, let him deny himself, take up his cross and follow me. ” In His right hand He holds a crown, and in His left a wreath of flowers. Immediately below our Savior, two angels are looking at the monk holding a long parchment where it is written: “Fight the good fight so you may receive the crown of righteousness.”

The Fruits of the Jesus Prayer ( Metropolitan of Nafpaktos Hierotheos Vlachos )


-I will mention to you some of the fruits of the Jesus prayer,since i can see you are very eager to learn.In the beginning the Jesus prayer is the bread which sustains the athlete,then it becomes oil which sweetens the heart and,in the end,it becomes wine which intoxicates man,that is,which creates ecstasy and union with God.To be more specific,The first gift which Christ gives to the man of prayer is the awareness of his sinfulness.He stops believing that he is " good" and considers himself"the desolating sacrilege..standing in the holy place"(Matt,24,15).Like the saw of a surgeon cutting through bone,the sharp word of the spirit penetrates to the depths of the soul.There is so much impurity within us!Our soul reeks.Sometimes people come in my cell and they give a bad odour..from their inner filth.Well then,whatever was unknown before to the athlete,is now revealed to him through the Jesus prayer.

As a result,he considers himself below all people and thinks Hell is his only eternal habitation and starts crying.He cries for his dead self.Is it possible for one to cry for the dead of his neighbour and not for the dead who is in his own house?In this way the athlete of the Jesus prayer,too,does not see the sins of others,but only his own death.His eyes become fountains of tears which flow from the affliction of his heart.He weeps like a condemned person,and at the same time he cries,"Have mercy on me",Have mercy on me","Have mercy on me".With these tears,as we said above,the purification of soul and nous begins.As water cleanses dirty things,as the falling rain clears the sky of clouds and the earth from filth,likewise tears cleanse and whiten the soul.The tears are water of the second baptism.Thus the Jesus prayer brings the sweetest fruit of purification.-Is man completely purified when divine grace visits him?-He is not purified completely,but is always seeking purity of heart for purification is a never ending effort.St.John Climacos reports this saying which he had heard from a monk,who had achieved dispassion."The perfect but still unfinished perfection of the perfect".The more one weeps the more one is purified;the more one sees the deeper layers of sin the more he feels the need to weep again.St.Symeon the New Theologian elucidates this point well:
"These by frequent prayer,by unutterable words by the flow of the their tears purifying their souls.As they see their soul purified,they are set on fire with love,the fire of desire,to see it perfectly pure.
But as they are powerless to find perfection of light the process is incomplete.The more I am purified I,the sinner,am illumined,the more He appears,the spirit who gives purity.Each day,it seems I
begin again to be made pure,to see.In a fathomless abyss,in a measureless heaven,who can find a middle or an end?
As you under stand,my father,man is being continuously perfected and cleansed.The passive aspect of the soul is first cleansed and then the intelligent power of the soul.The faithful are initially delivered from the passions of the flesh;then-through harder prayer and more intensive struggle,from the passions of hatred ,anger and rancour.When man manages to be freed from anger and rancour,it is obvious that the passive aspect of his soul has almost been purified.Then the entire warfare is carried out in the intelligent
aspect,and the athlete wars against pride,vainglory and against all vain thoughts.This warfare will follow him to the end of his life.But all this course of purification takes place with the help and energy of grace,so that the faithful becomes a vessel receptive of rich divine grace.Again St.Symeon writes:
For man cannot overcome his passions unless the light comes to our help.Even so,it does not happen all at once.Man by nature cannot receive all of a sudden,the spirit of God.But much must be achieved,all of which is in his power.Detachment of soul,despoiling of goods,separation from his own,giving up his will,renouncing the world,patience in temptations,prayer,sorrow,poverty,humility,dispassion.

-And how does one understand that his soul is beginning to be purified?-This is easy,the wise hermit answered.It becomes perceptible very soon.Hesychios the elder uses a nice image.As poisonous food which enters the stomach and causes disturbance and pain,comes out when we take medicine,and the stomach is relieved afterwards and feels the relief,the same happens with spiritual life.When man accepts evil thoughts and subsequently,experiences their bitterness and their heavyness,he "vomits easily and casts the evil thoughts out completely"through the Jesus prayer,attaining the sense therefore that purification is taking place.Moreover,the man of prayer becomes aware of purification,because the internal wounds that the passions cause cease bleeding.In the Gospel of the Evangelist Luke we read about the woman who had a flow of blood that:"she..came up behind him,and touched the fringe of His garment;and immedeately her flow of blood ceased"(Lk.8.44).
When one approaches Jesus Christ,he is immediately healed-"the flow of blood ceases":the blood of passions ceases to flow.I wish to say that images,circumstances,persons who used to scandalize us cease to now.In other words, when various persons or things disturb us,it is obvious that we are wounded by the attacks of the devil.It is within us that the scandal lies.Being purified through the help of the Jesus prayer,he sees all people and all things as creatures of God.He considers,especially human persons,as images of God Who is full of love.Whoever,therefore,is dressed with the grace of Christ also sees the others dressed with such grace,even if they are naked.Whereas he who is destitute of Divine grace,sees even those who are dressed as if they were naked! 

An excerpt from the book "A Night in the desert of the Holy Mountain" by Metropolitan of Nafpaktos Hierotheos Vlachos

Ἡ Παναγία Μητέρα μας - ( Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής )


[Ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ᾿Ιωσὴφ τοῦ ῾Ησυχαστοῦ, γραμμένης ἀπὸ τὰ σπήλαια τῆς Μικρᾶς ῾Αγίας ῎Αννης τοῦ Ἁγίου Ὄρους τὸ ἔτος 1947 πρὸς Μοναχική Αδελφότητα στὸ ὁποῖο μὲ εκπληκτική χάρη καὶ τόλμη εἰσδύει στὰ βάθη καὶ πετᾶ στὰ ὕψη τῆς γνωστῆς εἰς αὐτὸν πνευματικῆς πραγματικότητος, γιὰ νὰ μᾶς μυήση στὰ «μυστήρια τοῦ Θεοῦ» καὶ μάλιστα στὸν τρόπο «συγγενείας» μας μὲ τὴν Παναγία Μητέρα μας.]
«... Ἀκούσατέ μου, λοιπόν, ἐνωτίσασθέ μου τούς λόγους, ὅτι μέλλω εἰπεῖν εἰς ὑμᾶς ὄντως φοβερόν καὶ ἀπόκρυφον καί τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ τό μέγα Μυστήριον. Οὐ φθονῶ τήν ὠφέλειαν, οὐ κρύπτω ὅ οἶδα ὡς ὁ κρύψας τό τάλαντον, οὐ δειλιῶ τάς ἀπειλὰς τῶν δαιμόνων ὅπου ὠρύονται κατ' ἐμοῦ ἐμφανίζοντος τοιαῦτα μυστήρια, ἀλλ' ἐλπίζω εἰς τάς εὐχάς σας.

Ἐλᾶτε λοιπόν πᾶσαι ὅμου κατά τάξιν καθάρατε στόματα δι’ ἀληθείας, ἁγνίσατε σώματα διά νηστείας καί ἁγιάσατε πνεύματα διά προσευχῆς- γίνετε νήπια σώματα καὶ ἡγεμονικά πνεύματα- πτεροφυήσατε καὶ ἀπό σκώληκες γίνετε πεταλοῦδες- μηδέν γήινον ἀφήσετε εἰς τόν νοῦν σας- πετάσθητε πλησίον μου, κἀγὼ ὑμῶν προπορεύομαι- μέλλει γάρ νά διέλθωμεν τόν αἰθέρα! Μή φοβῆσθε ποσῶς, κἀγὼ πολλάκις ἀνῆλθον καὶ γινώσκω τόν δρόμον. Ἀκολουθῆτε λοιπόν δορκάδες τοῦ Ἰησοῦ μοῦ κατόπιν ἡ μία τήν ἄλλην- ἀφήσατε τόν νοῦν σας ἐλεύθερον νά φαντασθῆ τά οὐράνια καί ἰδού μᾶς ἀνοίγεται ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου!...

Ἔνθεν κἀκεῖθεν οἱ Ἄγγελοι παραστέκονται, Χερουβὶμ καὶ Σεραφίμ- Ἑξαπτέρυγα περιΐπτανται δεξιά καὶ ἀριστερά- ἀδαμάντινα τείχη- μυρίπνοα ἄνθη χρυσοφαῆ εὐωδιάζουν τά πέριξ, ἔνθα στρουθία διάφορα μυριόχρωμα μελιρίζουν διάφορα τερερίσματα καί τόν νοῦν μας ἀπό θεωρίας εἰς θεωρίαν ἀνάγουν-τό ἔδαφος ὡσεὶ χιὼν λευκόν καί μέσον αὐτοῦ τῆς Ἀνάσσης ἡμῶν καί Πανάχραντου Μητρός τό μέγα Παλάτιον....

Τρεχάτε, λοιπόν, διότι ἐμᾶς περιμένει ἡ γλυκειά μας Μανούλα! Μή προσέχετε εἰς τούς Ἀγγέλους, διότι γέγραπται μήτε οἱ Ἄγγελοι νά μᾶς χωρίσουν ἐκ τῆς ἀγάπης τοῦ Ἰησοῦ...

Καὶ ἰδού, ὁ καλός θυρωρός μᾶς ἀνοίγει, ὁ πυρίμορφος Ἄγγελος καὶ ἡ γλυκειά μας Μανούλα, ὡσεὶ χιὼν λευκή, ἐγείρεται καὶ μᾶς κάμνει ὑποδοχήν!...

Ὦ γλυκειά μας Μανούλα, ὦ φῶς τῆς ψυχῆς μας, ὦ ἀγάπη ἀνόθευτος, ὦ ζωή τῆς ψυχῆς μας! Μέ τό ὄνομά Σου στό στόμα νά ξεψυχίσωμε, μέ ἕνα γλυκύτατον φίλημα νά μᾶς παραλάβης καί εἰς τούς κόλπους Σου νά ὑποδεχθῆς! Ὦ μάννα, μέλι καὶ νέκταρ γλυκύτατον, ὦ εὐωδία καὶ μυρίπνοον ἄρωμα!...

Πέσατε, λοιπόν, χάμω καί ἀσπασθῆτε τήν γλυκειά μας Μανούλα -πόδας, χείρα καὶ στόμα- καὶ λάβετε εὐωδίαν ἄρρητον ἀπό Ἁγίαν Παρθένον! Μή διστάζετε, ὅτι Αὐτὴ μόνη τόν τρόπον μοί ἐδίδαξε καὶ τήν παρρησίαν καὶ ἄγαπην μοὶ ἔδειξε καὶ μοῦ ἔδωσε!...

Φράσον εἰς ἡμᾶς, γλυκειά μας Μανούλα, τό μυστήριον τῆς ἀπορρήτου οἰκονομίας Σου καί τῆς μετά Σοῦ καὶ ἡμῶν συγγενείας. Ἐσύ, Μανούλα γλυκυτάτη, ὅπου βαστάζεις διά παντός τό γλυκύτατον Βρέφος στήν ἀγκαλιά Σου -Ἐκεῖνο ὅπου βαστάζει τά πάντα διά τοῦ νεύματος, τό Μικρουλάκι δι’ ἡμᾶς ἐν χρόνῳ καὶ Ἄχρονον καὶ Παλαιόν Ἡμερῶν- εἶπε εἰς ἡμᾶς μέ τό μυρίπνοον στοματάκι Σου αὐτά, ὅπου οὐ δύνανται Ἄγγελοι παρακύψαι, τά ὁποῖα ἡμεῖς ἠξιώθημεν!...

Καὶ ἀκούσατε, ἀδελφές μου ἠγαπημένες, καὶ πάλιν: ὁπόταν τελῆται ἡ Θεία Μυσταγωγία, δίδει ἡ γλυκειά μας Μανούλα τό Βρέφος, καί θύεται δι’ ἡμᾶς καὶ ὁπόταν ἡμεῖς κοινωνοῦμεν ἀξίως διά προηγησαμένης νηστείας, διά προαιρετικῆς ἀγρυπνίας, διά κατανυκτικῆς προσευχῆς, ἐσθίομεν τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καί τό Αἷμα αὐτό ποὺ ἔλαβεν ἀπό τό Πανάχραντον Αἷμα τῆς Παναγίας. Ἐπίσης, τό Σῶμα τοῦ Κυρίου ἐσθίοντες, θηλάζομεν συνεχῶς τό γάλα τῆς Παναγίας, ὁπότε τί γίνεται εἰς ἡμᾶς; Γινόμεθα γνήσια τέκνα τῆς Παναγίας καί ἀδελφοί τοῦ Χριστοῦ καί κατά χάριν υἱοὶ καί τέκνα Θεοῦ. Καί ὁπόταν ἡμεῖς τόν Χριστόν περιέχομεν ἀπορρήτως εἰς τήν ψυχήν καὶ εἰς τό σῶμα, ἀνουσίως (ὄχι κατ' οὐσίαν, ἀλλὰ κατά χάριν) - ἐπειδή εἶναι σύν Πατρὶ ἀδιαίρετος - καί τόν Πατέρα συνέχομεν ὁμοῦ καί τό Ἅγιον Πνεῦμα!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπερφυεστάτη συγγένεια ὅπου ἀπό τήν Παναγία καί γλυκειά μας Μανούλα ἐλάβομεν!

Βλέπετε ὁποίας δωρεὰς μᾶς ἠξίωσε ἡ γλυκειά μας Μανούλα; Βλέπετε πόσον χρεωστοῦμεν νά ἀγαπῶμεν Αὐτήν; Δι’ αὐτό πρέπει ἀδιαλείπτως ὡς βρέφη νά προσεγγίξωμεν καί συχνά τόν θεῖον μαστόν Της νά λαμβάνωμεν νά θηλάζωμεν ὡς ἄκακα τέκνα της. Εἰς κάθε φορὰν ὅπου μέλλει νά κοινωνήσωμεν, νοερῶς νά λαμβάνωμεν τόν μαστόν νά θηλάζωμεν καί ὁ γλυκύς Ἰησοῦς ὁ μικρούλης εἰς τήν ἀγκάλήν Της, ὑποχωρεῖ καί μᾶς δίδει τήν ἄδειαν- δέν ζηλοτυπεῖ εἰς τήν ἄφθονον διανομήν τῆς Μανούλας Του, ἀλλὰ χαίρεται καὶ μᾶς προσκαλεῖ: Τυλιχθῆτε ὡς βρέφη εἰς τό φόρεμα τῆς Μανούλας μας καί πληρωθῆτε ἁγνείας ἀπό θεῖον σῶμα παρθενικόν- εὐωδιάσατε ἀπ' Αὐτήν! Δέν εἶδα ἐγὼ ἄλλον τι ὅπου τόσον νά ἀρέση ἡ Παναγία ὡς τήν ἁγνείαν, καὶ ὅποιος θέλει νά ἀπόκτηση τήν πολλήν Της ἀγάπην, ἄς φροντίζη νά καθαρεύη καί διαρκῶς θά τόν περιθάλπη στούς κόλπους Της καί κάθε οὐράνιον θά τοῦ δίδη...».

Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής

Το αλφαβητάρι της αρετής


Ά ρχιζε πάντα απ' το Θεό και πάντα τελείωνε μαζί του

Β ίου το κέρδος είν' αυτό: τη μέρα σου καλά να τελειώνεις

Γ νώριζε όλα τα καλά έργα των δικαίων

Δ εινόν το να πεινάει κανείς, μα φοβερότερος ο πλούτος ο παράνομος

Ε υεργετείς; Μάθε λοιπόν πως το Θεό μιμείσαι.

Ζ ήτα απ' το Θεό να σου είναι σπλαχνικός, σαν όμως εύσπλαχνος είσαι και εσύ

Η σάρκα η ανθρώπινη να συγκρατείται πρέπει και να δαμάζεται γερά

Θ υμό χαλίνωνε, μη πέσεις έξω από τη λογική

Ί σια ψηλά το βλέμμα σου, στη γλώσσα να 'χεις μέτρο

Κ λειδί στ' αυτιά να βρίσκεται, το γέλιο σου να 'ναι σεμνό

Λ υχνάρι να πορεύεται η λογική μπροστά από κάθε σου έργο

Μ η σου γλυστράει κάτω απ' ότι φαίνεται, εκείνο που υπάρχει

Ν α ερευνάς τα πάντα με το νου, όμως να πράττεις όσα επιτρέπονται

Ξ ένος πως είσαι, μάθε το καλά. Γι' αυτό τίμα τους ξένους

Ό ταν στη γαλήνη ταξιδεύεις, τότε να θυμάσαι τη φουρτούνα

Π άντα να δέχεσαι ευχάριστα, όσα από το Θεό προέρχονται

Ρ αβδί να σε χτυπά του δίκαιου καλύτερα, παρά ο κακός να σε τιμά

Σ τις θύρες των σοφών να πηγαινοέρχεσαι, μακρυά απ' τις θύρες των πλουσίων

Τ ο μικρό, μικρό δεν είναι όταν σε κάτι μέγα οδηγεί

Ύ βριν χαλίνωνε, μακρυά απ' την έπαρση μέγας σοφός να γίνεις

Φ υλάξου συ απ' το πέσιμο, σαν όμως άλλος πέσει, μη γελάς

Χ άρισμα το να σε φθονούν, αίσχος και μέγα, να φθονείς εσύ

Ψ υχή που στο Θεό προσφέρεται, είναι η καλύτερη θυσία

Ω, ποιος θα τα φυλάξει όλα αυτά; Αυτός και θα σωθεί!

του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Γέροντας Παϊσιος- Σε άφησα να ζήσεις περισσότερο και από τους καλούς




Σήμερα ο Θεός ανέχεται την κατάσταση. Ανέχεται, ανέχεται, για να είναι αναπολόγητος ο κακός.
Είναι περιπτώσεις που ο Θεός επεμβαίνει άμεσα και αμέσως, ενώ σε άλλες περιπτώσεις περιμένει. Δεν δίνει αμέσως την λύση και περιμένει την υπομονή των ανθρώπων , την προσευχή, τον αγώνα. Τι αρχοντιά έχει ο Θεός!
Ένας πόσους είχε σφάξει τότε με τον πόλεμο και ακόμη ζη. Θα του πη στην άλλη ζωή ο Θεός: « Σε άφησα να ζήσης περισσότερο και από τους καλούς » . Δεν θα έχη ελαφρυντικά.

- Γέροντα, μερικοί τέτοιοι άνθρωποι , ενώ είναι βαριά άρρωστοι, πώς δεν πεθαίνουν;

- Φαίνεται έχουν βαριές αμαρτίες, για αυτό δεν πεθαίνουν. Περιμένει ο Θεός μήπως μετανοήσουν.

- Και τον κόσμο που παιδεύουν;

- Αυτοί που παιδεύονται και δεν φταίνε, αποταμιεύουν. Αυτοί που φταίνε, εξοφλούν.

- Γέροντα, τι θα πη « Πονηροί άνθρωποι και γόητες προκόψουν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι» ;

- Κοίταξε. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάποιον εγωισμό και ο Θεός τους δίνει ένα σκαμπίλι να πάνε παρακάτω. Άλλοι έχουν λίγο παραπάνω εγωισμό και ο Θεός στους δίνει ένα σκαμπίλι και πάνε ακόμη παρακάτω.

Αυτούς όμως που έχουν εωσφορική υπερηφάνεια, ο Θεός τους αφήνει. Μπορεί να φαίνεται ότι κάνουν προκοπή, αλλά τι προκοπή είναι αυτή; Μαύρη προκοπή.
Και μετά δεν πέφτουν απλώς κάτω, αλλά πέφτουν κατ' ευθείαν στο βάραθρο. Ο Θεός να φυλάη!

Η Ορθοδοξία είναι η βασιλική οδός του Ευαγγελίου ( Γεροντας Εφραιμ Φιλοθεϊτης )


Αγαπητά μου παιδιά,

…Είμεθα Ορθόδοξοι και ουσιαστικά δεν γνωρίζου με το ύψος, το βάθος, το πλάτος της Ορθοδοξίας. Θα πρέπει να την δούμε σε όλη την αγιότητα της.

Τι είναι Ορθοδοξία; Ορθοδοξία είναι η αλήθεια, το ορθό δόγμα περί του Θεού, περί του ανθρώπου και περί του κόσμου, όπως μας την έδωσε ο Ίδιος ο ενανθρωπήσας Θεός με την υπέροχη διδασκαλία Του, με την αγία ζωή Του και με την λυτρωτική θυσία Του, όπως την διετύπωσε κατόπιν η θεόπνευστος διάνοια και καρδία του Αποστόλου Παύλου, όπως την «ζωντάνεψε» ο μαθητής της αγάπης και οι άλλοι Ευαγγελισταί και Απόστολοι με το ουράνιον φως του Άγιου Πνεύματος, όπως την παρέδωσαν και σε μας οι πνευματοκίνητοι Πατέρες της Αλεξανδρείας, της Κωνσταντινουπόλεως, της Καππαδοκίας, της Συρίας, της Παλαιστίνης και του Αγίου Όρους αργότερα. Όλοι αυτοί από τον Ιερό Πολύκαρπο, τον μαθητή των Αποστόλων, μέχρι τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο όποιος εκοιμήθη στις αρχές του 19ου αιώνος, με την σοφία τους και την αγιότητα τους, με τις θυσίες και τους αγώνες τους μας παρέδωκαν την παρακαταθήκη της ορθής πίστεως και ζωής, τον θησαυρό της ορθοδόξου παραδόσεως.

Ορθοδοξία είναι η θαυμαστή εκείνη σύνθεσις δόγματος και ήθους, θεωρίας και πράξεως. Ορθοδοξία είναι ακόμα εκείνο που διετύπωσαν επισημότερα αι Σύνοδοι, τα οικουμενικά εκείνα ευλογημένα συνέδρια της ανά τον κόσμον Εκκλησίας του Χρίστου. Τότε οι θεοφόροι Πατέρες «όλην συγκροτήσαντες την της ψυχής επιστήμην και τω θείω πνεύματι συνδιασκεψάμενοι» απεφάνθησαν για τα μεγαλύτερα προβλήματα, που απασχολούν τον πνευματικό άνθρωπο και έθεσαν τα βάθρα, τα θεμέλια της πνευματικής ζωής, που είναι ο πραγματικός πνευματικός πολιτισμός.

Την Ορθοδοξία επεσφράγισαν οι μάρτυρες όλων των εποχών όλη η ιερή στρατιά των εκατομμυρίων ηρώων και ομολογητών, ανδρών, γυναικών και παιδιών με το τίμιο αίμα τους. Από τα αμφιθέατρα της Ρώμης μέχρι τα στρατόπεδα της Ρωσίας, απέδειξαν ότι ο χριστιανισμός δεν είναι μια απλή θεωρία, αλλά η αλήθεια και η ζωή ο ωραιότερος ηρωισμός, η νίκη κατά της ωμής βίας και της υλικής δυνάμεως, η επικράτησις και η βασιλεία του πνεύματος.

Ήρθε κατόπιν να ύμνηση την Ορθοδοξία η λατρεία με την υπέροχη ποίησι και την εμπνευσμένη υμνογραφία της, η οποία συνδυάζει το φυσικό με το υπερφυσικό, τα εγκόσμια με τα επουράνια, την ατομικότητα με την κοινωνικότητα, την οικειότητα και τον βαθύ σεβασμό, το εύληπτο και το μυστήριο.

Μέσα στον ναό σε κάθε Λειτουργία, μέσα σε μια ατμόσφαιρα ανατάσεως και ιερότητος τελείται η Θυσία του Θεανθρώπου, όπου συμμετέχουν όλοι οι πιστοί. Εκεί επίσης υμνούνται και προβάλλονται τα κατορθώματα των γιγάντων της πίστεως με επικεφαλής του χορού αυτού την Θεοτόκο Μαρία. Εκεί εξυμνείται το δόγμα, όχι μόνον ως αληθές, αλλά και ως ανταποκρινόμενο στις ανθρώπινες εφέσεις….

Ένα άλλο γνώρισμα της Ορθοδοξίας ήταν πάντοτε ο ηρωισμός που τον είδαμε στο μαρτύριο, ο όποιος δεν σταμάτησε μόνον στην θυσία του αίματος. Τα τέκνα της Ορθοδοξίας πάντα έδειξαν σθένος και γενναιότητα μπροστά σε κάθε είδος αυθαιρεσίας, είτε προερχόταν από τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, είτε από τους αρειανούς και μονοφυσίτες, είτε από τους εικονομάχους και λατινόφρονες μοναχούς. Η φάλαγγα αυτή των ηρώων της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν περιλαμβάνει μόνον τον Μέγα Αθανάσιο, τον Μέγα Βασίλειο, τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, αλλά και τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη, ηγούμενο της του Στουδίου Μονής με όλους τους μοναχούς του, τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, τον μέγα ήρωα, τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό και άπειρο πλήθος ομολογητών και υπερασπιστών της πίστεως μας….

Η Ορθοδοξία εβάδισε πάντοτε την βασιλική οδό του Ευαγγελίου. Εκράτησε ανόθευτο, γνήσιο το πνεύμα του χριστιανισμού έναντι του σκοτεινού μυστικισμού των ανατολικών αιρέσεων, της παποκαισαρικής συγκεντρωτικότητος των Λατίνων και του ορθολογιστικού υποκειμενισμού των Προτεσταντών. Πάντοτε εκράτησε το μέτρο και την αρμονία, δεν είχε τίποτε το λάθος, διότι οι Πατέρες ήταν πνευματοκίνητοι, αγιοπνευματικώς οδηγούμενοι.

Δεν περιφρόνησε η Ορθοδοξία τον άνθρωπο, ούτε την σοφία, ούτε την φύσι, ούτε την τέχνη, δεν υπήρξε απάνθρωπος. Όλα τα εξηγίασε και δημιούργησε πολιτισμό. «Την φύσιν», κατά το τροπάριον των Τριών Ιεραρχών «των όντων ετράνωσε, τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησε».
Η Ορθοδοξία είναι η πορεία του ολοκληρωμένου ανθρώπου προς τον Πλάστη του, προς την θέωσι. Οδηγεί τον άνθρωπο στην πλήρη ανάπτυξί του εν τω Χριστώ και για τον Χριστό. Η Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η κατ’ εξοχήν θεολογία, αλλά είναι συγχρόνως και η αληθινή ψυχολογία, ο γνήσιος ανθρωπισμός και κοινωνισμός. Είναι ένα πολύεδρο διαμάντι, το όποιον από όλες τις πλευρές παρουσιάζει νέες αντανακλάσεις της αληθείας.

Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, την Ορθοδοξία μας. Όχι θεωρητικά. Ας την αισθανθούμε και ας την ζήσουμε σε όλο το βάθος και το πλάτος της. Ετσι μόνο θα μπορού με να την προβάλουμε και να την αξιοποιήσουμε.

Διότι η Ορθοδοξία μας δεν είναι μουσείο και παρελθόν, αλλά ζωή, δημιουργία και ακτινοβολία. Είναι η μεγάλη ιδέα του έθνους μας, είναι η χρυσή ελπίδα της σω­τηρίας μας, είναι το καύχημα μας εν Χριστώ. Ας την κηρύττουμε με ηρωισμό και γενναιότητα ως τέκνα γνήσια των μεγάλων ηρώων της.

Πανέμορφη Ορθοδοξία, αιματοστόλιστη νύμφη του Χριστού, ποτέ, ποτέ να μη σε αρνηθούμε οι ανάξιοι, αλλά αν το καλέσουν οι περιστάσεις και οι καιροί, αξίωσε μας, ω φίλη, δια σε να χύσουμε και την τελευταία ρανίδα του αίματός μας. Αμήν.

(Αποσπάσματα από το βιβλίο Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ, τόμος Α’, εκδ. Ι. Μ. Φιλόθεου 2004
Η ομιλία αυτή έγινε το 1984 εις Αμερική από τον Γέροντα Έφραίμ

Fasting varies greatly ( St. Innocent of Alaska )


Fasting varies greatly. For a person brought up in luxury fasting can be one thing, while for a person brought up in simple and rough conditions it is another thing. Therefore for one person it is nothing to use the roughest food and be healthy, or to live without food for a number of days; whereas for another a big change of food can be very noticeable, and even harmful. But for everyone in general fasting is above all temperance and strict moderation in the use of food.

Consequently you should use food in moderation and try especially to bridle the desires of the body, and not satisfy its lusts at all, for they are unnecessary for the preservation of health and the prolongation of life and then your fast will be true.

- St. Innocent of Alaska, Indication of the Way Into the Kingdom of Heaven

What Causes Coldness in Prayer?


Many will blame the prayer or their prayer rule when they experience coldness in prayer. Saint Theophan says, "If prayer is going poorly is not the fault of the prayer but the fault of the one who is praying." He points out that it is our haphazardness in our approach to prayer that is the most common problem. For me, this occurs when I am in a hurry. I want to rush through my prayers so I can get on with a busy day. When this happens my prayer become routine and my heart is cold in relation to the words of the prayer and it is no longer prayer. It becomes simply another task for the day.

What do we do when we experience this coldness in prayer? Saint Theophan says simply, "reprimand yourself and threaten yourself with Divine judgment."

When we are in a hurry we are making God secondary in our life. Most of us spend very little time in prayer in relationship to all the other activities of our life. We really do not have any excuse for trying to rush through our daily prayers. We need to shame ourselves for this. No one else can do this for us. Our haste only leads to a compete waste of time. Prayer without feeling is not prayer.

Saint Theophan outlines what some people do in regards to prayer.
They set aside a quarter of an hour for prayer, or half an hour, whatever is more convent for them, and thus adjust their prayer time so that when the clock strikes, whether on the half hour or hour, they will know when it is time to end. While they are at prayer, they do not worry about reading a certain number of prayers, but only that they rise up to the Lord in a worthy manner for the entire set time. Others do this: Once they have established a prayer time for themselves, they find out how many times they can go around the prayer rope during that period... There are others who get so accustomed to praying that the times they spend at prayer are moments of delight for them. It rarely happens that they stand at prayer for a set time only. Instead, they double and triple it. Select whichever method pleases you best. Maintain it without fail...
A large part of my daily prayer rule is reciting the Jesus Prayer. For a while I would set a set number of prayers to accomplish my rule. I found myself rushing to complete them in a shorter and shorter time. I even came up with innovative ways to say them faster. I finally realized that I was not praying when I did this. Prayer was not about numbers but about a arm feeling in the heart in an intimate relationship with God. So I changed my practice to one based on a set time. Now I concentrate only on the words of the prayer, my Lord and Creator, and not on how many times I am repeating the prayer. This allows for a varied pace depending on your current state and allows for some spontaneity in your prayers as well.


Reference: The Spiritual Life, pp 287-289
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...