Ποιός εἶναι ὁ λογικός ἄνθρωπος κατά τούς Ἁγίους Πατέρες;

«Ὁ λογικός ἄνθρωπος», λέγει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «θεωρώντας καί ἐξετάζοντας (μέ τόν φωτισμένο ἀπό τό Θεό-Λόγο νοῦ του) ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του, δοκιμάζει καί διακρίνει αὐτά πού τοῦ πρέπουν καί τόν συμφέρουν. Κατανοεῖ ποιά εἶναι αὐτά πού ἁρμόζουν στή ψυχή του καί τήν ὠφελοῦν καί ποιά εἶναι ξένα πρός αὐτήν. Ἔτσι ἀποφεύγει αὐτά πού βλάπτουν τήν ψυχή του ὡς ξένα καί τόν χωρίζουν ἀπό τήν ἀθανασία»[1]

Ποῖος εἶναι ὁ λογικός ἄνθρωπος σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρες;

Εἶναι ὁ ἔλ-Λογος, ὁ «τόν Λόγον φέρων ἐν ἑαυτῷ». Εἶναι δηλαδή αὐτός, πού εἶναι μέσα στό Λόγο, μέσα στόν Θεό καί ὁ Λόγος μέσα του.   

«Ὁ μένων ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν αὐτῷ... οὗτος φέρει καρπόν πολύν» (Ἰωάν. 15, 5) μᾶς εἶπε ὁ Κύριος. Ὁ Λόγος μέ κεφαλαῖο Λ, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτός πού ἀληθινά λογικοποιεῖ τόν ἄνθρωπο καί τόν καθιστά καρποφόρο-πολύκαρπο.

Ὁ Δυτικός ἄνθρωπος πέφτοντας στή αἵρεση ἔχασε τό Λόγο καί ἁρπάχτηκε ἀπό τό λόγο μέ μικρό λ. Ὑπόταξε τά πάντα, ἀκόμη καί τήν ψυχή του, στή χωρίς τόν Λόγο λογική. Γιαυτό καί παρα-λογίζεται...

Ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεανθρωποποιημένος ἄνθρωπος. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος «ἐπισκέπτεται ἑαυτόν» καί  «θεωρεῖ ἑαυτόν» μέ τόν φωτισμένο ἀπό τόν Θεό-Λόγο νοῦ του.

Γνωρίζει ἔτσι ἀληθινά τόν ἑαυτό του καί αὐτά πού τοῦ πρέπουν καί τόν συμφέρουν.

Γνωρίζει τί συντελεῖ στή σωτηρία του καί στό αἰώνιο καλό του.

Γνωρίζει τό «δέον» καί τό «ἁρμόζον» σέ κάθε περίσταση.

Μέ τήν φώτιση τοῦ Λόγου ἐνεργεῖ ἀλάνθαστα, διότι πρό πάντων προσεύχεται ἀδιάλειπτα.

Γνωρίζει, ὅπως διαπίστωνε καί ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ ὅτι «ὅταν ἐμπιστεύεται τή λογική του, ὅταν ὁμιλεῖ ἀπό τό μυαλό του, χωρίς νά προσεύχεται, τότε γίνονται λάθη» .

Ὁ ἀληθινά Λογο-ποιημένος ἄνθρωπος γνωρίζει ποιά εἶναι τά συντείνοντα στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς καί τήν ἀθανασία της...Αὐτά καί ἐπιλέγει.

Γνωρίζει ἐπίσης, μέ τή φώτιση τοῦ Λόγου ποιά εἶναι τά ξένα καί τά ὁδηγοῦντα στήν ἀπώλεια τήν ψυχή του...Αὐτά καί ἀποφεύγει.

Νά, λοιπόν, ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος: Αὐτός πού γνωρίζει κάθε στιγμή τό καλλίτερο, ὄχι γιά τήν παροῦσα ζωή, ἀλλά τό καλλίτερο γιά τήν αἰώνια ζωή καί σωτηρία του. Αὐτός πού γνωρίζει κάθε στιγμή τό «πρεπωδέστατον», τό πλέον ἁρμόζον, τό πλέον κατάλληλο γιά τήν ψυχική του σωτηρία...Καί μάλιστα ὄχι μόνο τό γνωρίζει ἀλλά καί τό ἀκολουθεῖ, τό ἐγκολπώνεται, τό βάζει σέ πράξη.

Ἄς ἐνδυθοῦμε τό Λόγο, γιά νά γίνουμε ἀληθινά λογικοί, ἀπεκδυόμενοι τήν ἀλογία τῶν ἀθέων, τῶν αἱρετικῶν καί τῶν κοσμικῶν. Αὐτοί κομπάζουν, ὡς τάχα ὀρθολογιστές, ἐμπιστευόμενοι μόνο τήν λογική καί τίς αἰσθήσεις, ἀλλά οὐσιαστικά παραλογίζονται ὡς ἄφρονες , ἄ-Λογοι καί ἄ-Σοφοι.

Ἀληθινά λογικοί εἶναι οἱ ἀληθινοί μαθηταί τοῦ Λόγου, τού ἔνσαρκου Λόγου, οἱ ταπεινοί προσκυνηταί τοῦ Βρέφους τῆς Βηθλεέμ, πού ἦρθε γιά νά λύσει τήν ἀλογία μας μέ τή ζωή Του καί τό λόγο Του.

Γι’ αὐτό καί γεννιέται «ἐν μέσῳ δύο ἀλόγων ζώων» καί ἀναγνωρίζεται: 1)ἀπό τούς μή ὑποταγμένους στήν ἄ-Λογη λογική ποιμένες καθώς καί 2)ἀπό τούς ἐπίσης μή ὀρθολογιστές ἐπιστήμονες-«ἐξ ἀνατολῶν Μάγους».

Ἄς τούς ἔχουμε ὡς πρότυπο καί ταπεινοί προσκυνητές ἄς προσπέσουμε στήν Ἅγια Φάτνη.

Ἄς λατρεύσουμε τόν Λόγο πού μᾶς χαρίζει τήν ἀληθινή σοφία καί γνώση, λυτρώνοντάς μας ἀπό τήν ἀλογία τῶν τάχα λογικῶν, ἀπό τόν παραλογισμό τῶν τάχα σοφῶν, ἀπό τήν μωρία τῶν τάχα μορφωμένων.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ ἐγωισμός προκαλεῖ τήν λύπη, τήν κατάθλιψη καί τά λεγόμενα «ψυχολογικά» (Γέρων Παΐσιος καί Γέρων Πορφύριος)

 

Ὁ ἐγωισμός ὁδηγεῖ στήν λύπη· σ' ἐκείνη τήν λύπη πού δέν εἶναι κατά Θεόν. Ἡ κατά Θεόν λύπη ὁδηγεῖ στή μετάνοια. Ἡ μή κατά Θεόν λύπη ὁδηγεῖ στήν ἀπελπισία. «Ὁ ἐγωισμός φέρνει πάντα λύπη καί ἄγχος» ἔλεγε ὁ π. Παΐσιος. Ὁ πονηρός «θέλει νά μᾶς βλέπει λυπημένους καί νά χαίρεται...τό ταγκαλάκι δέν θέλει κανένας νά χαίρεται».

 

 

Ὁ ἐγωισμός ἀνοίγει τήν πόρτα στό ταγκαλάκι γιά νά μᾶς ἐπηρρεάσει ρίχνοντάς μας στήν Κατάθλιψη καί τά διάφορα λεγόμενα «ψυχολογικά προβλήματα».

Ἔλεγε καί ὁ μακαριστός Γέροντας Πορφύριος: «Κύριον αἴτιον εἰς τήν κατάθλιψη καί σέ ὅλα αὐτά πού τά λένε πειρασμικά, σατανικά, ὅπως εἶναι ἡ νωθρότης, ἡ ἀκηδία, ἡ τεμπελιά, πού μαζί μ’αὐτά εἶναι τόσα ἄλλα ψυχολογικά, δηλαδή πειρασμικά πράγματα, εἶναι ὅτι ἔχεις μεγάλον ἐγωισμό μέσα σου.

 

Κάνει ἐντύπωση πού ὁ γέροντας ὅλα τά ἀνωτέρω «ψυχολογικά» τά ἀποκαλεῖ πειρασμικά, δηλ. δαιμονικά, δηλ. δαιμονικές ἐνέργειες, δαιμονικές ἐπήρρειες. Ὁ ἐγωισμός-ὑπερηφάνεια πού εἶναι καί ἡ νόσος τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ βάση, ἡ αἰτία τῆς εἰσβολῆς καί δράσης τοῦ πονηροῦ στόν ἄνθρωπο. Ὁ διάβολος μπαίνοντας στήν ψυχή τήν γεμίζει μέ λύπη.

Κάποιος ρώτησε τόν Γέροντα Παΐσιος σχετικά μέ τήν στενοχώρια πού τοῦ ἐρχόταν γιά τίς πτώσεις του:

«- Γέροντα, κάμπτομαι ἀπό τήν στενοχώρια γιά τίς πτώσεις μου καί κουράζομαι στόν ἀγώνα μου.

- Ἀπό τόν ἐγωισμό εἶναι. Ἐπειδή δέν «κάμπτεις», γι’ αὐτό ἀποκάμνεις μετά. Δέν ὑπάρχει ταπείνωση, μετάνοια, συντριβή· ὑπάρχει ἐγωισμός, καί ὁ ἐγωισμός πάντα φέρνει λύπη καί ἄγχος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχη μετάνοια, ἀλλά στενοχωριέται ἀπό ἐγωισμό, ἀπό ἀνθρωπαρέσκεια, ἐπειδή ξέπεσε στά μάτια τῶν ἄλλων, τότε ὑπάρχει μέσα του ἀγωνία, φαρμάκι, πόνος».

Ὁ καταθλιπτικός ἄνθρωπος βιώνει ἀκριβῶς τήν λύπη, τό φαρμάκι, τόν πόνο διότι δέν «κάμπτει», δέν ταπεινώνεται, δέν μετανοεῖ ἀλλά στενοχωριέται ἀπό πληγωμένο ἐγωισμό καί ἀνθρωπαρέσκεια.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης.