The essence of Orthodoxy- St. Justin Popovich

                                                      

What is the essence of Orthodoxy? It is the God-man Christ. Everything that is Orthodox has a divine-human character: knowledge, the senses, the will, the mind, morality, dogma, philosophy, and life. Divine humanity is the only category in which all the manifestations of Orthodoxy are received and fully operate. In all creation, God occupies the first place, man the second. God leads while man is led; God acts and man cooperates. God does not act transcendentally, He is not the abstract God of deism, but rather the God of the most immediate historic reality, the God of revelation, the God who became man and lived within the categories of our human existence while appearing everywhere as absolute holiness, goodness, wisdom, justice, and truth.



- St. Justin Popovich

The meaning of objects held by Saints in Icons

 


Orthodox Iconography can be an extremely concise way of communicating the Faith. Therefore, what the Saints hold in their hands in portrait icons help in identifying them and in telling us about their lives.





— Cross: It indicates the Saint is a Holy Martyr. The reason martyrs are shown holding a cross is two-fold: firstly, martyr comes for the Greek for witness, and so these witnesses hold the preeminent symbol of Christianity: the Cross. Secondly, the Cross symbolizes the most perfect sacrifice of life for others, Christ’s own crucifixion. Therefore, any Saints who were murdered for confessing the Faith are shown with crosses, regardless of how they died.



— Scroll: It indicates holy Wisdom, and so is often shown in the hands of the Old Testament prophets, but is also commonly seen in the hands of the Apostles. Both were given wisdom from God – the prophets through visions, the Apostles through meeting and knowing Jesus Christ. Later Saints may also be shown holding scrolls if they were also known for prophecy, percipience, and imparting divine knowledge to others.



— Gospel Book: Sainted Bishops in Icons hold their main tool: the Gospel Book, from which they proclaim the Good News to the faithful during the Liturgy. Many of the Church Fathers were also Bishops, and some of their “writings” which we read today were not writings at all, but sermons preached after the reading of the Gospel, later copied down by the congregation for other churches to benefit from. Their inspired teachings were grounded in the Gospel, and so they hold these books in Icons as the instruments through which God granted them sainthood. And they hold them with great reverence indeed, indicated by the way some Icons show the Bishops covering their bare hand with their vestments or stole.



— Crosier: Another role of the Bishop is that of a pastor, or shepherd, of Christ’s flock. This is symbolized by the Crosier, which in Orthodoxy doesn’t look the same as the “shepherd’s crook” held by bishops in the West. It is of a simpler design, usually in the shape of the Greek letter Tau, which symbolizes life, resurrection, or the Cross.



— Weapons: Often there are weapons in icons, such as lances, shields and swords. In the first few centuries of the Church, two types of martyr gained particular devotion among Christians: virgin-martyrs and soldier-martyrs.These martyr-soldiers (and they usually hold crosses too, in remembrance of their sacrifice) have through their confession of faith become “soldiers for Christ”.



— Church Building: Some Saints are depicted holding a Church Building in their hands, just like Ss Peter and Paul. This reflects the hymnography of the Church, where the two Apostles are praised as “pillars of the Church.” Not only were they pillars of the Church, but church-builders too, establishing Christian communities (churches) around the Mediterranean and Holy Lands. Later, other Saints are remembered for their “church-building” and so are depicted holding small churches or monasteries, often in profile, shown offering the church to Christ. It is quite common for Sainted kings and queens to be shown holding churches in this way, as they are honoured for their role as protector and benefactor of the Church within their lands.

“Πές του Χριστούλη να με δεχθεί” - Και ξεψύχησε. (Μιά συγκλονιστική πραγματική ιστορία)

 

Σύριγγα θανάτου – μετάνοια ζωῆς

. Στὸ Εὐαγγέλιο διαβάζουμε ὅτι στὸν Γολγοθὰ τὴν ὥρα τῆς σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ ἕνας ἐκ τῶν ληστῶν, ποὺ σταυρώθηκε μαζί του, εἶπε στὸν Χριστό: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. κγ´ 42). Καὶ ὁ Χριστὸς τὸν διαβεβαίωσε ὅτι ἐκείνη τὴν ἡμέρα θὰ εἰσερχόταν στὴν Βασιλεία Του.

. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἑρμηνεύοντας αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἀποκαλοῦν τὸν ληστὴ θεολόγο, ποὺ θεολόγησε ἀπὸ τὸν σταυρό, ἀναγνωρίζοντας ὅτι ὁ Χριστός, ποὺ καταδικάστηκε νὰ πεθάνη διὰ τοῦ Σταυροῦ εἶναι Θεός. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔχει μιὰ τέτοια ὁμιλία.

 

. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται ποικιλοτρόπως σὲ κάθε ἐποχή. Πόσοι ἄνθρωποι δὲν ὁμολογοῦν τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν προσεύχονται σὲ Αὐτόν, ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ πεθαίνουν! Πόσοι δὲν τελειώνουν τὴν ζωή τους μὲ μετάνοια καὶ συντριβή!

 

. Διάβασα σὲ περιοδικὸ ὅτι ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Πατάρων Εἰρηναῖος, ποὺ ἀνήκει στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, καὶ ὑπηρετοῦσε στὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Θυατείρων καὶ Μεγάλης Βρετανίας, στὸν Πρόλογο τοῦ βιβλίου του μὲ τίτλο «Λουλούδια ἀπὸ τοὺς κήπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας» ἀναγράφει ἕνα συγκλονιστικὸ περιστατικό:

 

. «Προχθές, γυρίζοντας ἀπὸ ἕναν Ἑσπερινὸ πέρασα ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια. Πλῆθος νέων ἦταν μαζεμένοι γύρω ἀπὸ ἕνα παιδί. Στὸ χέρι του κρατοῦσε τὴν τελευταία σύριγγα τοῦ θανάτου. Τὸν πλησίασα καὶ μὲ δακρυσμένα μάτια φώναξε: “ Βοήθεια, πεθαίνω…”. Ἔτρεξα κοντά του τὸν ἀγκάλιασα. Μὲ σπασμένη φωνὴ μοῦ εἶπε: “ Παππούλη, πεθαίνω διάβασέ μου μιὰ εὐχή“ . Γονάτισα, τοῦ διάβασα μία εὐχή. Ψέλλισε δύο λέξεις: “ πὲς τοῦ Χριστούλη νὰ μὲ δεχτεῖ” καὶ ξεψύχησε μέσα στὴν ἀγκάλη μου, ἄγνωστος μεταξὺ ἀγνώστων. Φεύγοντας, ψιθύριζα μία προσευχή. ”Χριστέ μου, μία λέξη εἶπε ὁ ληστὴς καὶ τὸν δέχτηκες στὴν βασιλεία Σου, δέξου καὶ τὴν ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ σου”» (Περιοδικὸ «Ἐρῶ», Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2011).

 

. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ εἶναι πολὺ χαρακτηριστικό. Τὸ παιδὶ αὐτό, ποὺ ἦταν πληγωμένο ἀπὸ τὴν σύγχρονη μάστιγα τῶν ναρκωτικῶν πέθανε στὸν δρόμο, ζητώντας προσευχὴ καὶ ἐπιθυμώντας νὰ τὸν δεχθῆ ὁ Χριστὸς στὴν βασιλεία Του. Ποιός ξέρει πόσα βάσανα πέρασε στὴν ζωή του, γιὰ νὰ καταλήξη στὰ ναρκωτικὰ καὶ ποιός ξέρει πόσες πληγὲς δέχθηκε ἀπὸ τὸ στενὸ καὶ εὐρύτερο κοινωνικὸ περιβάλλον καὶ ἀπὸ τοὺς ἐμπόρους τῶν ναρκωτικῶν, τοὺς ἐμπόρους τοῦ θανάτου! Καὶ ὅμως πέθανε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν αἴτηση γιὰ τὴν Βασιλεία Του.
. Ἀλλὰ καὶ ἡ προσφορὰ τῶν Κληρικῶν εἶναι μεγάλη, ὅταν ἀνοίγουν τὴν ἀγκαλιά τους σὲ τέτοιες πληγωμένες ὑπάρξεις, ὅταν δέχωνται τὸν πόνο τῶν ἀνθρώπων, ὅταν χύνουν κάποια δάκρυα γιὰ τοὺς νέους ποὺ βασανίζονται σκληρά.

 

. Συγκινήθηκα διαβάζοντας αὐτὸ τὸ περιστατικό, γιατί θυμήθηκα μία παρόμοια σκηνή. Κοντὰ στὴν Ὁμόνοια τῆς Ἀθήνας κάποια κοπέλα 25-30 ἐτῶν, ποὺ ἔμοιαζε μὲ 60 ἐτῶν, σκελετωμένη ἀπὸ τὰ ναρκωτικά, πονεμένη στὸ πρόσωπο, ποὺ ἦταν σκαμμένο ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὰ βάσανα, μὲ ἐκλιπαροῦσε: «Παππούλη, κάνε μιὰ προσευχὴ γιὰ μένα, γιὰ νὰ σωθῶ» καὶ μοῦ εἶπε τὸ ὄνομά της. Ἀκόμη καὶ τώρα, ὕστερα ἀπὸ χρόνια, ἔχω μέσα μου ἔντονα τὴν ἐνθύμηση τοῦ προσώπου της. Εἶναι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀναζητοῦν τὸν Πατέρα τους, ποὺ μὲ τὸν τρόπο τους ζητοῦν ἀγάπη καὶ στοργή, τὴν ὁποία τοὺς τὴν στέρησε ἡ «ἀκοινώνητη κοινωνία».

 

. Ἡ ἱστορία τοῦ Γολγοθᾶ ἐπαναλαμβάνεται καὶ ὁ Χριστὸς ἐξακολουθεῖ νὰἔχη φίλους ἀπὸ τὸ πιὸ πληγωμένο μέρος τῆς κοινωνίας, ἀπὸ τοὺς «ἀνασφάλιστους»!

The Repetitious Character of Orthodoxy ( St. Nikolai Velimirovich )

 

In no other Churches are there so many repetitions, in no other so many symbols, as in the Orthodox Church. The whole worship is a continual repetition for thousands of years. In Byzantium was fixed the image of Christ, His mission, His worship. The whole system of belief and worship came, fixed and accomplished, over to us Slavs. To keep that system intact forever was the first duty taught us by those who brought it. Its tendency was to impress the image of Christ in the imagination and heart of the generations as much as possible and always in the same way.

We are living in a world of evil; Christ is leader of the struggle against this evil. Men lived thousands of years wavering between good and evil, worshiping good and evil. Now they must be for good. They are educated and accustomed to weighing things for themselves. Therefore it has become necessary to ask them every day, every hour even, to confess that they are with Christ. They must repeat it again and again, in prayers, in signs, in symbols, until it becomes a new custom, a new education, a new blood and spirit, a new man, a new earth. They must be reminded in every place and at all times that they are soldiers of Christ and not of Perun. Churches, shrines, chapels, icons, candles, processions, priests, bells, monasteries, travelling preachers, every day’s saints, fast seasons — everything is the repetition of the same idea, namely, that Christ is the ruler of life and we are His followers. Christ must be expressed everywhere, indoors and outdoors.

Many Englishmen have remarked that the Bible is read very seldom in the home in Russia and Serbia. That is true. People read the Bible more in symbols, pictures and signs, in music and prayers, than in the Book. Our religion is not a book religion, not even a learned religion. It is a dramatic mystery. The Bible contains the words, but in this dramatic mystery there is something higher and deeper than words. Slav Christianity is something greater than the Bible. Looking at an icon, a Russian mujik perceives the Bible incarnated in a saint’s life-drama. Mystery of sin, mystery of atonement, mystery of heroic suffering, mystery of the daily presence of Christ among us in holy wine, in holy bread, in holy water, in holy word, in holy deed, in every sanctified substance, even in matter as in spirit, mystery of communion of sins and of virtues — all are recorded once in the Bible, and all are recorded and repeated also in our daily life — that is what we call our Slav Orthodoxy. We take the mystic outlines of the Bible and do not care about the details. In those mystic outlines we put our daily life, with its details of sins and sufferings. We conceive the Christian religion neither so juristic as the Roman Catholics, nor so scientific as the Protestants, nor even so reasonable and practical as the Anglicans, but we conceive it rather as dramatic.

From The Religious Spirit of the Slavs (1916)

ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ.-- ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ

Great Schema Tribute

ΑΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΜΕΣΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ....!!!

Κάποιο αγοράκι μπήκε επειγόντως στις Πρώτες Βοήθειες ενός νοσοκομείου.

Ύστερα από επείγουσες εξετάσεις, ο γιατρός αποφάνθηκε τα εξής: «Θα ανοίξω την καρδιά σου…»

Το αγοράκι τον διέκοψε απότομα: «Μέσα στην καρδιά μου θα βρείτε το Χριστό». Ο χειρουργός τον κοίταξε περίεργα και καθώς δεν πίστευε, σούφρωσε τα φρύδια του και του είπε: «Θα ανοίξω την καρδούλα σου για να διαπιστώσω τις βλάβες που σου προκάλεσε η αρρώστια σου… «Ναι, αλλά όταν ανοίξετε την καρδιά μου, θα βρείτε το Χριστό.»

Ο γιατρός έριξε ένα βλέμμα περίεργο προς τους γονείς του που κάθονταν ήρεμοι πλάι του και συνέχισε: «Όταν διαπιστώσω τις βλάβες, θα κλείσω την καρδιά και το στήθος σου και θα αποφασίσω τι θα κάνω.»

«Σύμφωνοι, αλλά θα βρείτε το Χριστό μέσα στην καρδιά μου. Η Αγία Γραφή λέει, πως ο Χριστός κατοικεί εκεί μέσα. Όλοι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι λένε, πως ο Χριστός κατοικεί εκεί, μέσα στην καρδιά μας.

Εσείς θα τον βρείτε μέσα στη δική μου καρδιά.»

Ο καρδιοχειρουργός απηύδησε: «Θα σου πω τι ακριβώς θα βρω μέσα στην καρδιά σου. Θα βρω ένα φθαρμένο καρδιακό μυ, μια μειωμένη κυκλοφορία αίματος και εξασθενημένα αιμοφόρα αγγεία. Και τότε θα μπορώ, αν ξέρω, αν έχω τη δυνατότητα να σε κάνω καλά.»

«Και θα βρείτε επίσης και το Χριστό, που βρίσκεται εκεί…» Ο γιατρός βγήκε από την αίθουσα εξετάσεως ενοχλημένος. Καημένο παιδί…! Όπως είχε προβλέψει, προέβη στη χειρουργική επέμβαση…

Οι βλάβες ήταν σημαντικές, καθώς είχε προβλέψει, σύμφωνα με την εικόνα των εξετάσεων. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα… Όταν τελείωσε το χειρουργείο, κάθισε στο γραφείο του για να καταγράψει στο τετράδιο χειρουργείου τις σημειώσεις του σχετικά με την επέμβαση: κατεστραμμένη αορτή, κατεστραμμένη πνευμονική φλέβα, εκτεταμένη μυϊκή εκφύλιση. Καμιά ελπίδα μεταμόσχευσης. Καμιά ελπίδα ίασης. Θεραπεία: παυσίπονα και απόλυτη ανάπαυση. Πρόγνωση (σταμάτησε): ο θάνατος θα επέλθει μέσα στο χρόνο…

Άφησε τον Η/Υ και σηκώθηκε…Απευθύνθηκε στο Χριστό του μικρού: ¨Γιατί, αναφώνησε, γιατί το έκανες αυτό; Το έστειλες εδώ. Το έστειλες μ΄αυτό το κακό. Το καταδίκασες να πεθάνει μικρό απ’ αυτό το κακό. Γιατί; Γιατί;» Τότε στο βάθος του είναι του, άκουσε μια φωνή να του απαντά: «Αυτό το παιδί δεν είναι προορισμένο να ζήσει μακροπρόθεσμα στο δικό σας ποίμνιο. Αυτό το παιδί ανήκει στο δικό μου ποίμνιο και έτσι θα είναι για πάντα.

Εδώ, στο δικό μου ποίμνιο, δεν υπάρχει κανένας πόνος. Θα ανακουφιστεί τόσο, όσο δε φαντάζεσαι. Κάποια μέρα, οι γονείς του θα το συναντήσουν εδώ και θα γνωρίσουν την ειρήνη.

Το ποίμνιό μου θα συνεχίσει να αυξάνεται.» Δάκρυα έτρεχαν στα μάτια του καρδιοχειρουργού. Όμως τα αισθήματά του ενάντια στο Θεό, γεμάτα εγωισμό, αντιδρούσαν μέσα του: «Έπλασες αυτό το πλάσμα, έπλασες αυτή την καρδιά. Είναι καταδικασμένο να πεθάνει μέσα σε λίγους μήνες…γιατί;»

Η φωνή μέσα του απάντησε: «Το παιδί πρέπει να επιστρέψει στο δικό μου ποίμνιο γιατί έχει εκτελέσει το καθήκον του. Δεν έπλασα το παιδί μου στη γη για να το χάσω, αλλά για να ξαναβρεθεί ένα άλλο χαμένο πρόβατο.»

Ο γιατρός κατάλαβε πως αυτό το παιδί δεν ήρθε εκεί τυχαία…ήρθε γι’ αυτόν…Ο ίδιος είχε λάβει μια χριστιανική μόρφωση…Οι αναμνήσεις χόρευαν μέσα στο νου του. Εξ αιτίας των πολλών επαγγελματικών του επιτυχιών, η ψυχή του είχε γίνει η τελευταία του φροντίδα.

Μπήκε στο θάλαμο του παιδιού, κάθισε πάνω στο κρεβάτι του, έχοντας απέναντί του τους γονείς του. Το αγοράκι ξύπνησε και ψέλλισε: «Ανοίξατε την καρδιά μου;» «Ναι!»,απάντησε συγκινημένος ο γιατρός.

«Και τι βρήκατε;», ρώτησε ο μικρός. « Βρήκα το Χριστό», απάντησε ο χειρουργός, κλαίγοντας σαν το μικρό παιδί που ήταν ο ίδιος, πριν από πενήντα χρόνια…Το παιδί και ο γιατρός έγιναν οι καλύτεροι φίλοι…

Something No Orthodox Christian Kitchen Should Be Without

It is said that there are two things most Greek cooks do not go anywhere without: a knife and an icon of St. Euphrosynos. For Orthodox Christians, St. Euphrosynos the Cook is the patron saint of cooks and chefs. This being the case, it is traditional for Orthodox Christians to have in their kitchens an icon of St. Euphrosynos. Those unaware of St. Euphrosynos typically follow the western practice of hanging a Leonardo DaVinci inspired "Last Supper" icon. For Orthodox, however, the depiction of the "Last Supper" is more appropriately called the "Mystical Supper", since it was primarily a liturgical event which is often reserved for depiction in the Holy Altar area of a church.

 

 

The life of St. Euphrosynos, who is commemorated every year on September 11th, can be read here, and at the bottom of this link is a prayer to St. Euphrosynos traditionally said before cooking.
Chef's Hats and Orthodox Monastics

It is worth noting, since St. Euphrosynos was an Orthodox monastic on Mount Athos, that tall white chef hats (toque blanche), according to many, have their origins in the black tall hats (kalimavkion) of Greek Orthodox monastics. It is said that in the middle ages, Greek monks who prepared food in the monasteries wore tall white hats so that they could be distinguished from the normal monks who wore tall black hats.

Ρῶσος ὀρθόδοξος ἱερέας σώζει 2000 βρέφη ἀπὸ ἄμβλωση

Ἕνας ὀρθόδοξος ἱερέας ἀπὸ τὴν περιοχὴ τοῦ Βόλγκογκραντ(πρώην Στάλινγκραντ) τῆς Ρωσίας ἐπαινέθηκε ἀπὸ τὸ ρωσικὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας, γιὰ τὸ ἔργο του στὴ μείωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀμβλώσεων στὴν περιοχή του. Μὲ τὶς προσωπικές του προσπάθειες μὲ παροχὴ συμβουλῶν καὶ βοηθώντας τὶς γυναῖκες νὰ κρατήσουν τὰ μωρά τους, τὰ ποσοστὰ ἀμβλώσεων ἔχουν μειωθεῖ στὴν περιοχὴVolgograd κατὰ 25 τοῖς ἑκατὸ κατὰ τὰ τελευταία πέντε χρόνια.

 

 

 

 Ὁ πατέρας Alexis Tarasov ἄρχισε τὸ ἔργο διάσωσης ἀνθρωπίνων ζωῶν στὴ δική του ἐνορία στὴν πόλη Voljsk, ὅπου εἶπε ὅτι πέρασε ὧρες μιλώντας μὲ γυναῖκες ποὺ σκέφτονταν νὰ κάνουν ἄμβλωση. Μετὰ ἀπὸ μία περίοδο μὲ ἐπισκέψεις στὸ τοπικὸ νοσοκομεῖο, ἀποφάσισε μαζὶ μὲ ἄλλους ὁμοϊδεάτες τοῦ ἱερεῖς, νὰ δημιουργήσει ἕνα κέντρο κρίσης ἐγκυμοσύνης. Μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς ἐπισκοπῆς του, πλησίασε τὶς τοπικὲς ἀρχὲς γιὰ νὰ.... συμβάλουν στὴ διεύρυνση τοῦ ἔργου.

 

«Τὸ πρόγραμμα ἐγκρίθηκε τὸ 2002 ἀπὸ τὴ διοίκηση τοῦ Voljsk»,δήλωσε ὁ πατέρας Ἀλέξης. "Στὴ συνέχεια, ἀναπτύχθηκε ἡ ἰδέα γιὰ τὴ δημιουργία ἑνὸς περιφερειακοῦ κέντρου, μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς διοίκησης τοῦVolgograd."

Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ἡ δημιουργία τοῦ Κέντρου γιὰ τὴν Προστασία τῆς Μητρότητας καὶ τῆς Παιδικῆς Ἡλικίας, ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἰατρικῆς Ἑταιρείας ‘Ἀρχάγγελος Ραφαήλ’. Σύμφωνα μὲ τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας, πάνω ἀπὸ 2.000 γυναῖκες τοῦVolgograd ἔχουν ἐπιλέξει νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν ἀρχική τους πρόθεση νὰ προβοῦν σὲ ἄμβλωση ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη.

 

 

 

Ὁ πατέρας Alexis ἐξήγησε ὅτι τὸ ἐπίκεντρό του ἔργου τοῦ εἶναι ἁπλό: νὰ παρέχει στὶς γυναῖκες ἐκπαιδευμένους ἀνθρώπους ποὺ μὲ συμπάθεια θὰ ἀκούσουν τὶς ἀνησυχίες τους καὶ θὰ δώσουν πλήρεις πληροφορίες σχετικὰ μὲ τὴ διαδικασία τῆς ἄμβλωσης καὶ τὶς πιθανὲς ἐπιπτώσεις στὴν ὑγεία καὶ τὴν εὐημερία τους, καὶ θὰ τοὺς προσφέρουν τὸ ὑλικὸ ποὺ χρειάζονται γιὰ νὰ βοηθηθοῦν.

 

 

 

«Ἀρκετὰ συχνά, τὸ μόνο πράγμα ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ ἀποτρέψουμε μία μητέρα ἀπὸ αὐτὴ τὴν τρομερὴ ἀπόφαση εἶναι ἁπλὰ νὰ μιλήσει σὲ κάποιον μὲ ἀνοιχτὴ καρδιά», εἶπε ὁ πατέρας Ἀλέξης. Ἡ Ναταλία Ermishkina, 31 ἐτῶν, εἶναι μία ἀπὸ τὶς γυναῖκες ποὺ ὁ πατέρας Ἀλέξης ἀπέτρεψε ἀπὸ τὴν ἄμβλωση. Ἡ νεαρὴ μητέρα εἶπε ὅτι εἶχε χάσει τὸ δωμάτιό της στὶς ἐργατικὲς κατοικίες, ἀφοῦ ἐγκαταλείφθηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ὑποσχέθηκε νὰ τὴν παντρευτεῖ καὶ νὰ μεγαλώσει τὸ παιδί τους. Ἀπὸ ἀπόγνωση, ἡ Ναταλία ἀποφάσισε νὰ ξεφορτωθεῖ τὸ παιδί.

 

 

 

«Ὁ ψυχολόγος στὴν προγεννητικὴ μὲ ἄκουσε καὶ μὲ συμβούλεψε νὰ μιλήσω στὸν πατέρα Ἀλέξη», δήλωσε ἡ Ναταλία. «Πῆγα σ 'αὐτὸν καὶ δὲν τὸ μετανιώνω. Γέννησα τὴν Ἀλεξάνδρα, καὶ τὸ Κέντρο μὲ βοήθησε ὅσον ἀφορᾶ τὴ στέγαση καὶ τὰ ροῦχα γιὰ τὸ παιδί. Ἔχω μία κόρη, καὶ τώρα ἀρχίζω νὰ πιστεύω καὶ νὰ προσβλέπω σὲ μία καλύτερη ζωή».

"Σήμερα, ὅλες οἱ γυναῖκες ποὺ ἐπιζητοῦν τὴν ἔκτρωση ἀποστέλλονται ἀπὸ τοὺς γυναικολόγους γιὰ διαβουλεύσεις μὲ ψυχολόγους ποὺ ἐργάζονται σὲ κάθε προγεννητικὸ νοσοκομεῖο", δήλωσε ὁ Νικολάι Zarkin, ἐπικεφαλῆς ἰατρὸς τοῦ Κεντρικοῦ Μαιευτηρίου Νὸ 2 στὸ Volgograd.

 

 

 

Ο Zarkin δήλωσε ὅτι μετὰ τὶς διαβουλεύσεις αὐτές, τὸ 20 τοῖς ἑκατὸ ἀπὸ τὶς γυναῖκες ἀρνοῦνται τὴν ἄμβλωση καὶ θέλουν νὰ γεννήσουν τὰ παιδιά τους.

Ὁ πατέρας Ἀλέξης παρέχει βοήθεια γιὰ τὶς μητέρες, ἀφοῦ γεννήσουν τὰ παιδιά τους, μὲ τὴν παροχὴ νομικῆς βοήθειας, καθὼς καὶ μὲ ροῦχα στὸ Κέντρο γιὰ τὴν Προστασία τῆς Μητρότητας καὶ τῆς Παιδικῆς Ἡλικίας, καὶ προσβλέπει στὴν παροχὴ περισσότερων κατοικιῶν.

 

 

 

"Ὅπου εἶναι δυνατό, προσπαθοῦμε νὰ βοηθήσουμε τὶς γυναῖκες ποὺ ἔχουν ἀνάγκη. Ὑπάρχει τώρα μία ὀξεία ἀνάγκη γιὰ τὴ δημιουργία περισσότερων σπιτιῶν γιὰ μητέρες ποὺ χρειάζονται στέγαση. Εἶναι σημαντικὸ νὰ χτίσουμε σπίτια καὶ νὰ τὰ ἐξοπλίσουμε, ἔτσι ὥστε οἱ γυναῖκες νὰ μποροῦν νὰ ζοῦν μὲ τὰ παιδιὰ τοὺς μέχρι τὸ στεγαστικό τους πρόβλημα νὰ ἐπιλυθεῖ", δήλωσε ὁ πατέρας Ἀλέξης. "Ἀλλὰ εἶναι δύσκολο χωρὶς τὴ βοήθεια ἀπὸ τὶς ἀρχὲς καί, χωρὶς εὐεργέτες, νὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κάνουμε."

 

 

 

Η Pravoslavie News ἀναφέρει ὅτι στὸν πατέρα Ἀλέξη ἔχει δοθεῖ ἕνα βραβεῖο ἀπὸ τὸ Παγκόσμιο Συνέδριο τῶν Οἰκογενειῶν γιὰ τὸν πολυετῆ ἀγώνα τοῦ ὑπὲρ τῆς ζωῆς.

St.Herman of Alaska Monastery (Black&White)

Holy Relics-Orthodox Saints

Holy relics are a clear anticipation of the transfigured body after universal ressurection.The very fact that the bodies of the saints are kept in a state of incorruptibility is a foretaste, an anticipation of their future incorruptibility after resurrection and after their full theosis, deification. "But we all," writes St. Paul to the Corinthians, "with unveiled face, beholding as in a mirror the glory of the Lord, are being transformed into the same image from glory to glory, just as by the Spirit of the Lord" (II Cor.3:18).

Παντρεύεσαι; Σκότωσε τον Εγωισμό σου! Αγαπάς; Διορθώσου!

Tι σημαίνει ένα διαζύγιο; Την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε. Αυτό βασικά σημαίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι δικαιολογίες μας. Την αποτυχία να αγαπηθούμε. Τη λαθεμένη αντίληψη που είχαμε για τον γάμο. Ο γάμος δεν είναι βίος ανθόσπαρτος. [...]

 

 

Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου [ενν. του γάμου]. Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου. Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός…». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Τρία πράγματα βασικά.

 

 

Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε; Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου.
Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ’ αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο.
Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική!      

Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: «Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι. Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα. Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»

Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να ‘ναι, θα είναι μαζί. Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης, αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί. Ποιος είναι ο κρίκος; Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε.»

 

 

Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, «επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν.» Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις. Όχι όμως εδώ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν. Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες.

 

 

Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από ‘κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια.    

Πόσο καλά γνωρίζονται; Ή πόσο βαθιά αγνοούνται;

Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση «δεν ήτανε έτσι στην αρχή». Έτσι ήτανε, παιδί μου, αλλά εσύ δεν τον είδες. Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά. Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους, βλέπουν αν συμφωνούν, αν ταιριάζουν, αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους, ακόμα μερικές φορές σε μερικά πράγματα, που φαίνονται πιο ρηχά, πιο εύκολα.     

Κάποτε έλεγα σε δυο παιδιά που συνδεόντουσαν:
- Παιδιά χωρίστε τώρα γιατί θα χωρίσετε αύριο.
- Μα γιατί;

- Γιατί δεν έχετε καμία σχέση μεταξύ σας. Τα ενδιαφέροντα του ενός είναι τελείως διαφορετικά κι εξειδικευμένα, του άλλου είναι -τα παιδιά χρησιμοποιούν σήμερα αυτή τη λέξη- «μπάζα». Σε λίγο εσύ θα αρχίσεις να τη ζηλεύεις και εσύ σε λίγο θα αρχίσεις να κουράζεσαι. Λοιπόν, μην κάνετε λάθη!

 

 

Ευτυχώς κατάλαβαν έγκαιρα. Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπεις την αλήθεια. Το σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς είναι εύκολο να το λες, δύσκολο όμως να το ζεις. Εμείς μάθαμε ότι η αγάπη είναι σαρκωμένη. Κι αν δεν σαρκώνεται, δεν σταυρώνεται, τότε ακριβώς δεν προχωράει.

 

 

Το Διαζύγιο τελικά είναι μια αποτυχία. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα διαζύγιο; Διδασκόμεθα από τα λάθη μας; Καταλάβαμε γιατί φτάσαμε εδώ; Πρώτα-πρώτα έχουμε τη συνείδηση ότι αποτύχαμε; Και δεν αποτύχαμε τυχαία, αποτύχαμε για συγκεκριμένους λόγους, καθαρούς και ορατούς ή πιστεύουμε ότι φταίει μόνο ο άλλος; Στα ζευγάρια που παντρεύω τους εύχομαι: «Παιδιά μου, σας εύχομαι να μάθετε στη ζωή σας να φταίτε πάντα και οι δυο μαζί. Γιατί αν πιστέψετε ότι φταίει μόνο ο άλλος, κάτι δεν πάει καλά μεταξύ σας.»

 

 

Παντρεύομαι σημαίνει δέχομαι τον άλλο όπως είναι γιατί τον αγαπάω.
Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι, κάνω τα πάντα για να δίνω χαρά σ’ αυτόν που αγαπάω. Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο, δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται, δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου, αφού με δέχεται όπως είμαι. Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει, εσύ αγαπάς; Τότε διορθώσου.

 

 

Τότε αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο, διόρθωσέ το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω», τους λέω: «Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.» Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.

 

 

Μητροπολίτου, Σισανίου και Σιατίστης Παύλος
Για μια υγιή και ζωντανή οικογένεια, έκδ. Σχολής Γονέων Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου

How Can Saints Help Us

There is no question that only Christ is able to save us from sin. So, how can saints aid us? When we honor saints and ask them to pray for us we are not putting them in the place of Christ. They are close to God, so when they pray for us they seek our salvation from Christ.

Elder Cleopa puts it this way,

When the saints pray for us, it is precisely our salvation that they seek from Christ. They interceded with Him for our salvation. From Christ they entreat our salvation. This is what we mean when we say they intercede for us. By their prayers the saints petition for our salvation -- not, however, as if they themselves have the power to save, for the only one who saves is Christ. Thus we do not venerate saints and angels as we do God. (That which we render the saints and angels is solely a veneration of honor and reverence, while God we adore and worship with perfect adoration which is thus properly called worship)
 

 

The apostle Paul reminds us that the saints are our fellow citizens who can help us. "Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God" (Eph 2:19).

How is we know that the saints have the ability to pray to God on our behalf? We know this from Scripture. "And when he had taken the book, the four beasts and the four and twenty elders fell down before the Lamb, having everyone of them harps, and golden vials full of orders, which are the prayers of the saints" (Rev 5:8)

Some are concerned that the veneration of saints eclipse the glory and honor that belongs to God alone. But God himself glorified His saints. "And the glory which thou gravest me I have given them; that they may be one, even as we are one" (Jn 17:22).

 

Elder Cleopa says,

No eclipse or depreciation of the glory of God results from the reverence and veneration of His angels. This is so, first of all, because the veneration that we offer God is one thing and the veneration we render to the angels and saints is another. The same Holy Spirit exhorts us to glorify God with His saints saying, "Praise ye God in His saints." Thus we glorify God likewise when we seek in prayer the help and mediation of the angels and saints, since the saints in their succession convey our supplications and requests together with their own prayers to God.

The saints are given special powers by God to work miracles. It says in Scripture, "In the saints that are in His earth hath the Lord been wondrous; He hath wrought all His desires in them" (Ps 15:3). Elder Cleopa lists many examples from the Old Testament of people who were given such powers and then points out the powers of the Holy Apostles, including the seventy, who are able to render all sorts of things.

He writes,
God himself glorified His saints and robed them with His glory: "And the glory which thou gravest me I have given them; that they may be one, even as we are one" (Jn 17:22). Elsewhere He says, "He that receiveth you receiveth me; and he that receiveth me receiveth him who sent me. He that receiveth a prophet in the name of a prophet shall receive a prophets reward; and he that receiveth a righteous man in th ename of a righteous man shall receive a righteous man's reward" (Mat 11:40-41). These statements prove sufficiently enough the delusion of those who repudiate the honor shown toward the saints and angels, -- those beloved servants of God -- not realizing that in practice they turn their back on God himself, the Creator and Fashioner of saints.

Reference: The Truth of Our Faith, 67-77

Σ΄ ευχαριστώ και σε δοξολογώ Θεέ μου

 

  

Θεέ μου και Κύριε του κόσμου, Συ ο αγαθότατος πατέρας των ανθρώπων, Σύ που είσαι άναρχος και αιώνιος και αναλλοίωτος και αμετάβλητος, Σύ που η ουσία σου και το μέγεθός σου και η αγαθότητά σου η άπειρη, δεν χωρεί στον μικρό και περιορισμένο νου μας, Σύ που είσαι η πλουσιώτατη πηγή και η απερίγραπτη άβυσσος της δύναμης και της σοφίας, σ΄ευχαριστώ και σε δοξάζω που είδες με συμπάθεια και αγάπη κι εμένα το μικρό και αδύνατο και αμαρτωλό.

Σ΄ευχαριστώ που με λύτρωσες από σκέψεις και πράξεις κακές, μοχθηρές και μάταιες και με έσωσες από τις πολλές και διάφορες παγίδες του διαβόλου, που είναι ο άρχοντας του σκότους και της πλάνης.

 

 

Σ΄ευχαριστώ, Κύριε, και σε δοξολογώ γιατί έδειξες με θαυμαστό τρόπο την αγάπη σου σε μένα και έγινες ο φιλανθρωπότατος τροφοδότης μου σε όλες τις περιπτώσεις, καί κυβερνήτης, καί φύλακας, καί προστάτης, καί καταφύγιο, καί σωτήρας, καί κηδεμόνας της ψυχής και του σώματός μου.

Σ΄ευχαριστώ, πού, παρ΄όλη την απροσεξία και την αμέλειά μου, με αρπάζεις και με γλιτώνεις από το κακό, όπως η μητέρα το μικρό της παιδί. Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που βάζεις μέσα μου θέληση μετανοίας για τις αμαρτίες μου και μου χαρίζεις μύριες ευκαιρίες για να επιστρέφω σε Σένα.

 

 

 

Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που με δυναμώνεις στις ώρες της αδυναμίας και δεν μ΄αφήνεις να πέσω, αλλά απλώνεις το παντοδύναμο χέρι Σου και με σηκώνεις και με φέρνεις κοντά Σου.

 

 

 

Τί να ανταποδώσω, Πανάγαθε Θεέ μου, για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανες και εξακολουθείς να μου κάνεις; Ποιες ευχαριστίες να σου πώ; Γι΄αυτό σαν το γλυκόλαλο αηδόνι θα σε υμνώ και θα σε δοξολογώ.

 

 

Και όλες τις ημέρες της ζωής μου θα ευλογώ το Άγιο Όνομα Σου, Δημιουργέ και Ευεργέτη και Προστάτη μου άγρυπνε, μολονότι δεν είμαι άξιος να μιλώ μαζί Σου στις προσευχές. Η δική σου όμως αγάπη για μένα και η μακροθυμία Σου, μου δίνει το θάρρος να σου μιλώ, να σ΄ευχαριστώ και να σε δοξολογώ. Και θα το κάνω πάντοτε, γιατί μου κάνει πολύ καλό.      

 

                                                                                                                        (Μ.Βασίλειος)
Αγιοπατερικό Προσευχητάριο

How often our church life is just a matter of habit! ( Fr. Seraphim Rose )

Every Orthodox Christian is placed between two worlds: this fallen world where we try to work out our salvation, and the other world, heaven, the homeland towards which we are striving and which, if we are leading a true Christian life, gives us the inspiration to live from day to day in Christian virtue and love.



But the world is too much with us. We often, and in fact nowadays we usually forget the heavenly world. The pressure of worldliness is so strong today that we often lose track of what our life as a Christian is all about.


 Even if we may be attending church services frequently and consider ourselves “active” church members, how often our churchliness is only something external, bound up with beautiful services and the whole richness of our Orthodox tradition of worship, but lacking in real inner conviction that Orthodoxy is the faith that can save our soul for eternity, lacking in real love for and commitment to Christ, the incarnate God and Founder of our faith.


 How often our church life is just a matter of habit, something we go through outwardly but which does not change us inwardly, does not make us grow spiritually and lead us to eternal life in God.

- Fr. Seraphim Rose

Θεραπεία της μοναξιάς (ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ...)

 

 

 

- Ἂν εἶσαι μόνος…

Ἂν εἶσαι μόνος ἀδελφέ, ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία. Ἀνάπεμπε ὕμνους στὸν Τρισάγιο Θεό μας. Δόξαζέ Τον πολλὲς φορὲς στὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας, διότι κάποιοι ἄλλοι Τὸν ὑβρίζουν καὶ Τὸν βλασφημοῦν (καθημερινῶς). Ὕμνει τὴν Παναγία μας, λέγε τοὺς Χαιρετισμούς της. Εἶναι ἔργο ἀγγελικό. Τώρα δὲν ἔχεις πλέον ἄλλες μέριμνες καὶ φροντίδες οἰκογενειακές. Ἴσως εἶσαι καὶ συνταξιοῦχος. Ἐκμεταλλεύσου τὴν περίστασι. Ἁγίαζε τὸν χρόνο σου.

Εἴσελθε εἰς τὸ «ταμεῖον» σου [σε ένα ήσυχο σημείο ή "στην καρδιά σου"] καὶ προσεύχου, ἀδελφέ μου, μὴν ἀμελεῖς αὐτὸ τὸ καθῆκον. Ἔχομε εὐθύνη γιὰ τὴν κατάστασι ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας.

Προσεύχου γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, γιὰ τὴν ταλαίπωρη πατρίδα μας ποὺ τὴν συκοφάντησαν, ν᾿ ἀναστηθῇ καὶ πάλι. Γιὰ τὴν μετάνοια καὶ συντριβὴ τῶν ὀρθοδόξων ἑλλήνων.

Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται στὴν πρώτη γραμμὴ —γιὰ νὰ κρατήσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστι ἀλώβητη ἀπὸ τοὺς ποικιλώνυμους ἐχθρούς της καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὴν παναίρεσι τοῦ οἰκουμενισμοῦ— καὶ πολεμοῦνται λυσσωδῶς.

Ν᾿ ἀναδειχθοῦν κι ἄλλοι ὁμολογηταὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ Ἱεράρχες ἄξιοι «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι».

Κλεῖσε τὴν τηλεόρασι· δὲν σοῦ προσφέρει τίποτε.

Καὶ προσεύχου, ἀδελφέ μου, κάνεις πολὺ σπουδαῖο ἔργο:

Γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη οἰκογένεια, νὰ μὴ χάσῃ τὴν δομή της· νὰ μὴν σαλευθοῦν τὰ θεμέλιά της.

Γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς, γιὰ τοὺς γέροντες καὶ τοὺς διακονητές τους, γιὰ δύναμι καὶ ὑπομονή..

Γιὰ τοὺς νοσηλευομένους στὶς ἐντατικὲς κλινικές, γιὰ ὑπομονή.

Γιὰ τοὺς γιατροὺς καὶ νοσηλευτάς, νὰ τοὺς φωτίζῃ ὁ Θεὸς νὰ δίνουν τὶς κατάλληλες διαγνώσεις, νὰ κάνουν σωστὲς ἐνέργειες.

Προσεύχου γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς μας, νὰ μεταφέρουν τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδεώδη, τὰ ἰδανικὰ τῆς φυλῆς, στὰ παιδιά μας. Νὰ μείνουν ὄρθιοι στὶς ἐπάλξεις, στὸ καθῆκον, στὴν ἀποστολή τους.

Γιὰ τοὺς ἐργαζομένους, γιὰ τοὺς πολλοὺς ἀνέργους, γιὰ τοὺς ἀπογοητευμένους, νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐλπίδα τους στὸ Θεὸ καὶ ἔλθουν σὲ ἀπόγνωσι.

Γιὰ τοὺς φυλακισμένους, μάλιστα δὲ διὰ τοὺς ἀδίκως φυλακισμένους, γι᾿ αὐτοὺς ποὺ τοὺς συμπαραστέκονται.

Γιὰ τὰ ἐγκαταλελειμμένα, γιὰ τὰ παραβατικὰ παιδιά. Γιὰ τοὺς νέους μας, γιὰ τοὺς ναρκομανεῖς, γιὰ τοὺς πλανεμένους, νὰ βροῦν τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας.

Γιὰ τοὺς πολυτέκνους, γιὰ τοὺς χρεωμένους.

Προσεύχου γιὰ τὴν ἀφύπνισι καὶ ἑνότητα τοῦ ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ!

Γιὰ τὸ μικρὸ ποίμνιο [δηλ. τους λίγους και απομονωμένους πιστούς].

Γιὰ τὴν προστασία πάντων ἡμῶν ἀπὸ τὰ ἐπερχόμενα δεινά!

Γιὰ τοὺς μοναχικοὺς ἀνθρώπους, ὅπου κι ἂν βρίσκωνται, στὴν Ἑλλάδα ἢ στὸ ἐξωτερικό.

Γιὰ τὸν Ἱερὸ κλῆρο· γιὰ τοὺς ἐργαζομένους ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κάνεις πολὺ σπουδαῖο ἔργο.

Προσεύχου ἰδιαιτέρως γιὰ τοὺς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας, γιὰ τὴν ἀνάπαυσί τους· τὸ περιμένουν. Εἶναι ἡ καλύτερη ἐλεημοσύνη καὶ ἱεραποστολή.

—Μελέτα τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἁγία Γραφή! Ἰδιαιτέρως τὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἐμβάθυνε σ᾿ αὐτήν. Θὰ γλυκαίνεται «ὁ λάρυγξ» σου, θὰ φωτίζεται ὁ νοῦς σου, θὰ ἠρεμῇ ἡ ψυχή σου. Καθὼς καὶ τὸ Ψαλτήριο.

Ἂν εἶσαι μόνος, ἀδελφέ, ἂν ἔχῃς αὐλὴ ἢ μπαλκόνι, ρίξε λίγα ψίχουλα σ᾿ ἕνα σκεῦος, γιὰ νά ᾽ρθουν περιστέρια ἢ ἄλλα πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ· θὰ ἔχῃς πολὺ καλὴ συντροφιὰ καὶ θὰ χαίρεσαι. Μίλα μαζί τους.

Φύτεψε καὶ λίγα λουλούδια ἢ δένδρα, ἂν ἔχῃς χῶρο, καὶ δόξαζε τὸν Θεό.

Ἡ ἀγαθή Του Πρόνοια στὴν δυσκολία ἢ ἀρρώστια σου δὲν θὰ σ᾿ ἀφήσῃ. Θὰ προνοήσῃ γιὰ σένα. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σ᾿ ἐγκαταλείψῃ; Ἀφοῦ φροντίζει γιὰ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ· γιὰ σένα τὸ πλάσμα τῶν χειρῶν του, τὸν λογικὸ ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχυσε τὸ αἷμα του πάνω στὸν σταυρό, θ᾿ ἀδιαφορήσῃ;

Ἐσύ, μόνο, ἔλπιζε εἰς Αὐτόν.

Ἂν εἶσαι μόνος, ἀδελφέ, ἔχεις πολλὰ νὰ κάνῃς.