Ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι ἕνας ἀγώνας.

Ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι ἕνας ἀγώνας. Τὸ πρῶτο βῆμα τοῦ χριστιανοῦ εἶναι νὰ μάθει νὰ πολεμᾶ. Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ὁ χριστιανὸς θὰ θελήσει νὰ ἀκολουθήσει τὸν Χριστό, ἀρχίζει ἕνας ἄγωνας, ἕνας πόλεμος

Ὁ Ἀπ. Παῦλος γράφει: «οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Έφες. 6, 12). Καὶ ὁ Κύριος εἶπε: «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἀλλὰ μάχαιραν.» (Ματθ. 10, 34) καί «ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ» (Ματθ. 10, 36).

Εἶναι ἄναγκη ὁ χριστιανὸς νὰ μάθει νὰ πολεμᾶ, νὰ ἀγωνίζεται ἐναντίον τῶν ἔχθρών του. Ἐχθροὶ τοῦ χριστιανοῦ δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι γύρω του. Ἐχθροὶ τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ὁ διάβολος, εἶναι ὁ κόσμος μὲ τὸ ἁμαρτωλὸ φρόνημά του. Ἐχθρὸς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ὁ ἑαυτός του μὲ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη του.

Δὲν ἔχουμε καταλάβει πὼς μοναδικὸς ἔχθρος καὶ πολέμιος εἶναι ὁ διάβολος. Ὁ Κύριος τὸν ὀνόμασε "ἀνθρωποκτόνο", διότι φθονεῖ καὶ μισεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ θέλει τὴν ἀπώλειά του. Ἐκμεταλλεύεται τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη ποὺ ἔχουμε καὶ μᾶς πολεμᾶ νύκτα καὶ μέρα. Εἶναι ἔχθρος ὕπουλος καὶ πλάνος. Παρουσιάζεται ἀκόμη ὡς "ἄγγελος φωτός", κατορθώνει νὰ κρύβεται, νὰ καμουφλάρεται ἀπὸ τὰ μάτια τῶν ἄνθρωπων γιὰ νὰ τοὺς πολεμᾶ εὐκολότερα.Χρησιμοποιεῖ μεθόδους καὶ τρόπους γιὰ νὰ μᾶς ἐξαπατήσει. Εἶναι πνεῦμα πονηρὸ καὶ μᾶς πολεμᾶ μὲ σκέψεις πονηρὲς καὶ ἀπατηλές. Ὑπόσχεται ἡδονές, ἀπολαύσεις, γλέντια, διασκεδάσεις, πλοῦτο καὶ δόξα πολλή. Αὐτὸ ἔκανε καὶ μὲ τὸν Κύριό μας στὸ ὅρος τῶν πειρασμῶν.

Αὐτὸ τὸν ἔχθρο καλούμαστε νὰ πολεμήσουμε μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος εἶπε: «ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ» (Λουκ. 10,19).

Δεύτερος ἐχθρὸς ἐξίσου ἐπικίνδυνος εἶναι ὁ κόσμος ποὺ μᾶς περιβάλλει, ὄχι βέβαια οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὸ κοσμικὸ φρόνημα ποὺ ἐπικράτει μέσα στὸν κόσμο. Ὁ κόσμος θέλει νὰ ἐπιβάλει τὴ σφραγίδα του ἐπάνω μας. Ὁ κόσμος εἶναι ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ· «ὅς ἄν βουληθῆ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται» (Ίακ. 4,4). Ὁ χριστιανὸς ζεῖ μέσα στὸν κόσμο, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου.

Ἀλλὰ ἐχθρὸς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός του. Εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνος ἀπό τοὺς ἄλλους δύο. Τὸν ἑαυτό μας τὸν φέρουμε παντοῦ, στὸ σπίτι, στὸ δρόμο, στὴν ἐργασία μας καὶ στὴν Ἐκκλησία ἀκόμα. Εἶναι ἕνας ἀχώριστος σύντροφος τῆς ζωῆς μας. Ὁ ἑαυτός μας μὲ τὶς ἀδυναμίες του, καὶ τὰ πάθη του, εἶναι ἕνας ἀντίπαλος στὴν πνευματική μας ζωή. Καλούμαστε αὐτὸν τὸν ἑαυτό μας νὰ τὸν ἀπαρνηθοῦμε γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ' αὐτόν. Ὁ Κύριος εἶπε: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. 16,24).

Ὁ ἐαυτός μας ἔχει ρίζες βαθιὲς καὶ θέλει καλὸ ἄγωνα γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ' αὐτόν. Αὐτοὺς τοὺς τρεῖς ἐχθροὺς καλεῖται ὁ πιστὸς νὰ πολεμήσει χωρὶς συμβιβασμοὺς καὶ ὑποχωρήσεις, χρησιμοποιώντας ὅλα τὰ ὄπλα καὶ τὰ μέσα τῆς χάριτος ποὺ τοῦ δίνει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μείνει πιστὸς στὸ θέλημά του.

Ὁ πνευματικός ἀγώνας γιά τήν σωτηρία μας

Άγιος Άνθιμος ο εν Χίω

Αφού ο Χριστός κατέβη από τους ουρανούς και εσαρκώθη εκ της αειπαρθένου Μαρίας και έγινεν άνθρωπος, αφού έπαθε τόσα και τόσα και εσταυρώθη και απέθανεν διά να σώση το γένος των ανθρώπων, και ανέστη τη τρίτη ημέρα, και κατόπιν ανελήφθη εις τους ουρανούς, έπειτα απέστειλε το Πνεύμα το Άγιον εις τους αποστόλους. Λοιπόν οι φωτισθέντες διά του Αγίου Πνεύματος έλεγον:
«Είδομεν το φως τo αληθινόν, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον». Αλλά ημείς, τώρα, ξεύρω κι εγώ πώς θα δούμεν το φως το αληθινόν, να λάβωμεν πνεύμα επουράνιον; Λέγουν οι θείοι πατέρες ότι πρέπει να χύσης αίμα, διά να λάβης πνεύμα και εμείς λοιπόν που θέλομεν να λάβωμεν πνεύμα, πρέπει να χύσωμεν το αίμα μας• και τότε θα λάβωμεν πνεύμα σοφίας, πνεύμα συνέσεως, πνεύμα φόβου Θεού, πνεύμα πραότητος, πνεύμα αγάπης...

Και πως θα χύσωμεν το αίμα μας; διά της εγκοπής του θελήματός μας και διά της υπακοής. Εις τον ιατρόν όταν θα πας, υπομένεις ό,τι και αν σου κάμη -πίνεις εκείνα τα πικρά φάρμακα που σου δίδει, δέχεσαι να σου κατακόβη τα μέλη σου, να σχίζη την κοιλίαν σου, να τιμωρή τας αισθήσεις σου... και μάλιστα τον πληρώνεις και τον ευχαριστείς γι’ αυτά που σου κάμνει. Πως; διά να εύρεις θεραπείαν εις το σώμα εις αυτόν τον πηλόν. Οπόταν όμως μας συμβή κάτι λυπηρόν, ή μας κόψουν κανένα θέλημα ή μας ειπούν το λάθος μας ή μας κεντήσουν ολίγον, τα οποία αυτά όλα είναι θεραπείες της ψυχής, ευθύς, να λύπη, να μελαγχολία, να αδιαθεσία... ενώ διά το σώμα, όλα τα δεχόμεθα με όλην μας την ευχαρίστησιν. Οφείλετε, αδελφοί, ό,τι σας ειπώ να το δέχεσθε και να μου υπακούετε προθύμως εις ό,τι σας διατάξω. Διότι ποτέ δεν σας λέγω τίποτα διά το κακόν σας. Η εντολή, είναι πράγμα ουράνιον εντολή Κυρίου τηλαυγής, φωτίζουσα οφθαλμούς. Η εντολή είναι τρία φώτα. Και εκείνον που την φυλάγει, τον φωτίζει, τον θερμαίνει, τον δροσίζει... θαύματα μπορεί να κάμη.