Ἅγιοι ῾Ρουμᾶνοι γέροντες τῶν ἡμερῶν μας μιλοῦν γιὰ τὴν παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρῶτος, ὁ πρύτανις τῶν ῾Ρουμάνων θεολόγων καὶ μεταφραστὴς τῆς Φιλοκαλίας στὴ ῥουμανικὴ π. Δημήτριος Στανιλοάε, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζει τὸν Οἰκουμενισμὸ παναίρεσι καὶ προϊὸν τῆς μασονίας. Ἀκολουθοῦν ἅγιοι γεροντάδες, ὁ π. Κλεόπας Ἠλίε, ὁ ὁμολογητὴς γέρων π. Γεώργιος Καλτσίου, ὁ γέρων Ἀρσένιος Πάπατσοκ, ὁ π. Ἀδριανὸς Φαγκετεάνου, ὁ γέρων Ἰουστῖνος Πάρβου, ὁ π. Ἀρσένιος Μπόκα. Ὅλοι τους μιλοῦν, ὁμοφώνως, γιὰ δαιμονικὲς φαντασιώσεις ἑνοποιήσεως τῶν θρησκειῶν στὸ κατώτερο δυνατὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο.
Ἄχ ὅλοι αὐτοὶ οἱ «ἀγράμματοι» καὶ «ἀγροῖκοι», ἡ «πλέμπα», οἱ «φανατικοὶ μελανοχίτωνες», ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴν ἀξία τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ καὶ τῆς ὑψηλῆς θεολογίας τῶν σαλονιῶν τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Φαναρίου!...
Κάντε μόνοι σας τὶς συγκρίσεις. Ἀπὸ τὴ μιὰ πλευρὰ οἱ ὅσιοι ἀββᾶδες τῆς πίστεώς μας, μὲ δεκαετίες ἀσκήσεως ἀλλὰ καὶ φυλακῶν καὶ ἐξοριῶν στοὺς κυρτωμένους ὤμους τους, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ δεσποτάδες τοῦ Φαναρίου, οἱ Ἀθηναγόρες καὶ οἱ Μελίτωνες, μὲ δεκαετίες καλοπέρασης στὰ εὐρωπαϊκὰ σαλόνια, δίπλα στοὺς ἰσχυροὺς τοῦ χρήματος καὶ τῆς πολιτικῆς…
π. Δημήτριος Σταλινοάε (1903 - 1993)
Πραγματικὰ δὲν εἶμαι ὑπὲρ τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ὁ Ἰουστῖνος Πόποβιτς ὁ Σέρβος εἶχε δίκαιο ποὺ τὸν ἀποκαλοῦσε παναίρεσι τῶν ἡμερῶν μας. Θεωρῶ τὸν οἰκουμενισμὸ προϊὸν τῆς μασονίας, γιατὶ κάνει τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν αἵρεσι σχετικές.
Γιὰ ποιό λόγο νὰ πάω μὲ ἐκείνους ποὺ κάνουν τὶς γυναῖκες ἱέρειες; μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν ἀγαμία τῶν κληρικῶν; μὲ αὐτοὺς ποὺ προβάλλουν τοὺς ὁμοφυλοφίλους στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Ἀγγλία;
π. Γεώργιος Καλσίου, νεομάρτυρας τῶν ἡμερῶν μας ποὺ ἔκανε 21 χρόνια σὲ κομμουνιστικὲς φυλακές (1925 - 2006)
Ἡ κίνησι τοῦ οἰκουμενισμοῦ εἶνε μιὰ δρᾶσι ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὶς προσπάθειες νὰ ἰσοπεδώσουν τὶς θρησκεῖες καὶ τὰ ἔθνη, μιὰ ἐνέργεια ποὺ ἔχει προωθήσει ὁ τεκτονισμὸς ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό.
Εἶμαι ἐναντίον τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸν θεωρῶ ὡς τὴν μεγαλύτερη αἵρεσι τοῦ αἰώνα μας. Δὲν ξέρω ἂν τὸ γνωρίζετε, ἀλλὰ ἡ ΣερβικὴἘκκλησία ζήτησε τὴν ἀποχώρησί της ἀπὸ τὸ κίνημα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ μέχρι τώρα οἱ παρακάτω ἐκκλησίες ἤδη ἔχουν ἀποχωρήσει· ἡ Σερβικὴ Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας καὶ ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἰεροσολύμων.
Πιστεύω ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ εἴμαστε ἀρκετὰ προσεκτικοὶ μὲ τὸν οἰκουμενισμὸ ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἰσοπεδώσῃ τὶς θρησκεῖες, νὰ προκαλέσῃ δηλαδὴ μιὰ πνευματικὴ πτῶσι στὸ χαμηλότερο ἐπίπεδο καὶ μιὰ καταστροφὴ τῆς ἰδιαιτερότητος τῆς Ὀρθοδοξίας.
π. Ἀρσένιος Παπάτσιοτς (2005)
–Τί λέτε γιὰ τὸν οἰκουμενισμό;
–Μὰ φυσικὰ καὶ εἶμαι ἐναντίον του! Εἶνε αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα καὶ προηγουμένως· εἶμαι τόσο ἐναντίον του, ὅπως ἡ πάλη μεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου. Γιὰ ποιόν οἰκουμενισμὸ μοῦ μιλᾶτε τώρα…;
–Ποιά εἶνε ἡ γνώμη σας γιὰ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν καθολικὴ ἐκκλησία;
–Εἶνε ἀναθεματισμένοι, ἔτσι εἶνε. Δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἐγγυηθοῦμε τὴν σωτηρία τους, δὲν μποροῦμε. Ἐπίσης οἱ ἅγιοι πατέρες καὶ ὅλες οἱ οἰκουμενικὲς σύνοδοι ἀνακήρυξαν τὴν διδασκαλία [τους] ὡς αἱρετική. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε μιὰ ἀναθεματισμένη αἵρεσι ὡς σωτηριώδη.
π. Ἀδριανὸς Φαγετεάνου
–Εἶνε ὁ οἰκουμενισμὸς αἵρεσι;
–Ναί, εἶνε! Τὸ ἴδιο ὑποστήριξε καὶ ὁ π. Σταλινοάε. Ἡ αἵρεσι τοῦ 20οῦ αἰώνα.
–Τὸ ἴδιο εἶπε καὶ ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς;
–Ναί!
π. Γεώργιος Καλσίου (1925 - 2006)
–Ποιά εἶνε ἡ γνώμη σας γιὰ τὸν οἰκουμενισμὸ καὶ τὰ ἀποτελέσματά του μέχρι στιγμῆς;
–Οἰκουμενισμὸς εἶνε –τὸ λένε καὶ οἱ Ἕλληνες–ἡ μεγαλύτερη αἵρεσι τοῦ αἰώνα μας. Καὶ ἔτσι εἶνε!
Πλανάει τὸν κόσμο ὅμως, γιατὶ παρουσιάζεται μὲ κάποιες εὐλογοφανεῖς ἰδέες, π.χ. νὰ ἀγαποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον· γιατί νὰ διαφωνοῦμε; νὰ ἔχουμε κοινὲς προσευχὲς γιατὶ οἱ κοινὲς προσευχὲς φτάνουν πιὸ γρήγορα στὰ αὐτιὰ τοῦ Θεοῦ, κ.λπ.. Πράγματα ποὺ εἶνε εἰδωλολατρικὲς πλάνες, διαβολικὲς πλάνες!
Πιστεύω ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ μείνουν ἀκλόνητοι στὴν πίστι τους, καὶ ὅλο καὶ πιὸ πολὺ βλέπω ἀντιδράσεις ἐναντίον τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὅλο καὶ πιὸ πολὺ αὐτὴ ἡ ἱερὴ ἀντίδρασι φτάνει στὰ αὐτιὰ τῶν πιστῶν.
γέρ. Ἠλία Κλεόπα τῆς Σιχάστριας (1912 - 1998)
Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι εἴμαστε λίγοι, ἀλλὰ εἴμαστε ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία. Δὲν μᾶς λείπει τίποτε. Δὲν ἔχουμε τίποτε νὰ δανειστοῦμε ἀπὸ τοὺς προτεστάντες ἢ τοὺς καθολικούς – τίποτε, ἀπολύτως τίποτε! Πιστεύουμε καὶ καταλαβαίνουμε, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας εἶνε πλήρης. Ὅλα τὰ δόγματά της εἶνε ὀρθά· κατέχει ὅλη τὴν ἀποστολικὴ καὶ τὴν καθολικὴ παράδοσι τῶν ἁγίων πατέρων. Κατέχει ἐπίσης ὅλους τοὺς κανόνες καὶ ὅλη τὴ λειτουργική, τὴν κανονική, τὴν δογματικὴ καὶ τὴν ἱστορικὴ παράδοσι. Ὅλα ὅσα χρειαζόμαστε, τὰ ἔχουμε στὴν Ἐκκλησία μας! Ἡ Ἐκκλησία εἶνε αὐτὴ ποὺ ἀκολούθησε βῆμα - βῆμα τὴν εὐαγγελική, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ παράδοσι μέχρι τὶς μέρες μας, καὶ αὐτοὶ [=οἱ καθολικοὶ καὶ οἱ προτεστάντες] τὸ γνωρίζουν αὐτό, καὶ γι᾿ αὐτὸ θέλουν νὰ μᾶς προσεγγίσουν…
π. Ἰουστῖνος Πάρβου, μοναστήρι Πέτρου Βόντα
Οἱ ἅγιοι καὶ οἱ πατέρες τοῦ 11ου καὶ 13ου αἰώνα δὲν μπόρεσαν νὰ πραγματοποιήσουν αὐτὴ τὴν ἕνωσι. Πόσο δύσκολο εἶνε νὰ πραγματοποιηθῇ κάτι τέτοιο μέσῳ τέτοιων ποιμένων τῶν ἡμερῶν μας· ποιμένων ποὺ δὲν ἔχουν καθόλο χριστιανικὸ καὶ θρησκευτικὸ βάθος, ποιμένων ποὺ ἔχουν μόνο πολιτικὴ ζωή. Εἶνε ἕνας οἰκουμενισμὸς ποὺ γεννιέται ὄχι ἀπὸ τὶς γνῶμες τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ ἀπὸ τὴν προσωπικὴ σκέψι τέτοιων ἀνθρώπων.
Ἀναφορικὰ μὲ αὐτό, ὁ πατὴρ Σταλινοάε εἶπε· Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶνε ἡ πιὸ φοβερὴ αἵρεσι τοῦ 20οῦ αἰώνα.
π. Ἀρσένιος Μπόκα (1910 - 1989)
Ὁ οἰκουμενισμός; Εἶνε ἡ αἵρεσι ὅλων τῶν αἱρέσεων! Ἡ πτῶσι τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς ἰδίους της τοὺς ὑπηρέτες, τὰ ὄργανα τῆς Δύσης. Τὰ ἀποτελέσματά του εἶνε τὰ σάπια συντρίμμια ποὺ πέφτουν, ἀκόμα κι ἂν εἶνε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ ἢ λαϊκοί. Ἂς ἐπιστρέψουμε στὴν ἁγία παράδοσι, στὰ δόγματα καὶ στοὺς κανόνες τῶν ἁγίων πατέρων τῶν 7 οἰκουμενικῶν Συνόδων. Διαφορετικά, θὰ πᾶμε στὴν κόλασι, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἐπισκόπων μας! Θεὸς φυλάξοι!
http://www.filoumenos.com
Οι ψυχές των ανθρώπων, όσο είναι μολυσμένες από την αμαρτία, και σκοτεινές από τα πάθη, δεν μπορούν να δουν ούτε ή μία την άλλη, ούτε τον εαυτό τους.
Εάν όμως μετανοήσουν και γίνουν καθαρές και γίνουν όπως πλάσθηκαν από το Θεό κατά τη δημιουργία του κόσμου, τότε βλέπουν από μακριά και πολύ καθαρά τις τρεις τάξεις που αμέσως τώρα αναφέρω: δηλ. την τάξη των δαιμόνων, που είναι κατώτερη τους, την ανώτερη, των αγγέλων, και την ανθρώπινη, αφού οι ψυχές βλέπουν ή μια την άλλη. Και μη νομίσεις ότι αλλοιώνονται οί ψυχές, και ότι παίρνουν σωματική μορφή, και τότε μόνο μπορούν και βλέπουν είτε τους αγγέλους, είτε τους δαίμονες, είτε ή μια την άλλη, αλλά βλέπουν με την εξαγνισμένη φυσική τους ιδιότητα και σύμφωνα με τον πνευματικό νόμο του Θεού.
Εσύ μπορεί να πεις ότι είναι αδύνατο οί ψυχές να δουν δαίμονα ή άγγελο, εάν πρώτα δεν αλλοιωθούν και δεν πάρουν άλλη μορφή. Σ' αυτή την περίπτωση όμως, δε θα βλέπει ή ψυχή, αλλά το σώμα. Και αν είναι έτσι, για ποιο λόγο να καθαρισθεί ή ψυχή από τα πάθη και τίς αμαρτίες; Βέβαια, και σ' αυτούς που έχουν ακάθαρτη ψυχή παρουσιάζονται κάποτε οί δαίμονες ή και οί άγγελοι, αλλά τους βλέπουν τότε με τους σωματικούς οφθαλμούς, όταν φυσικά είναι ανάγκη να τους δούνε, όντας ακάθαρτοι.
Όμως ή ψυχή που έγινε καθαρή, βλέπει με τρόπο πνευματικό, με το διορατικό και νοερό οφθαλμό της εξαγνισμένης φύσης της. Και ότι οί ψυχές βλέπουν ή μια την άλλη, όντας μέσα στο σώμα τους, μην απορήσεις. Διότι θα σου φέρω μια αναμφισβήτητη απόδειξη παρουσιάζοντας σου έναν αξιόπιστο μάρτυρα, το μακάριο Μέγα Αθανάσιο. Αυτός λοιπόν είπε στο βιβλίο που έγραψε για το Μέγα Αντώνιο, ότι κάποτε ό Μέγας Αντώνιος, ενώ προσευχόταν, είδε την ψυχή ενός άνθρωπου, που ανέβαινε στους ουρανούς με μεγάλη τιμή, και μακάρισε αυτόν που αξιώθηκε να έχει τέτοια δόξα.
Αυτή ή ψυχή ήταν του μακάριου Αμμούν από την έρημο της Νιτρίας. Το όρος εκείνο, στο όποιο ζούσε ό άγιος Αντώνιος απείχε από τη Νιτρία μια απόσταση δεκατριών ήμερων. Από το παράδειγμα αυτό έχει αποδειχθεί ότι, κι αν ακόμη βρίσκονται σε απόσταση αναμεταξύ τους οί τρεις πνευματικές τάξεις που αναφέραμε, όμως οί πνευματικές τους φύσεις βλέπουν ή μια την άλλη.
Με όμοιο τρόπο, λοιπόν, και οί ψυχές, όταν γίνουν καθαρές, δε βλέπουν με τα σωματικά μάτια, αλλά με τα πνευματικά. Διότι με τη σωματική δράση βλέπουμε αυτά που είναι φανερά και κοντά μας. Αυτά που είναι μακριά και δε φαίνονται χρειάζονται την πνευματική δράση. .
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
When God created man, He planted something divine into him — a certain conception — a spark that has both light and warmth. The conception that enlightens the mind and indicates what is right and what is wrong is called conscience. Conscience is a natural law. Living in times before any written law, patriarchs and saints pleased God by following the voice of their conscience.
Abba Dorotheus
Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:
-Πῶς θά τήν ἔβλεπες μιά τέτοια συμπεριφορά;
Ἕνας ἄνθρωπος πορσκλήθηκε σέ γεῦμα.
Καί ἐπῆγε.
Καί ἀφοῦ ἔκατσαν, στρώθηκε ἀμέσως στό φαΐ. Τό κατάπιε. Καί, πρίν καλά-καλά οἱ ἄλλοι ἀρχίσουν νά τρῶνε, σηκώθηκε καί ἔφυγε!
Ἐπειδή τάχα εἶχε πια΄ἐκπληρωθῆ ὁ σκοπός του!
Τί θά ἔλεγες σύ γιά τόν ἄνθρωπο αὐτό;
Τί θά πρέπει νά εἰποῦν οἱ Ἅγιοι καί οἱ Ἄγγελοι γιά ἐκείνους πού φεύγουν ἀπό τήν θεία Λειτουργία, πρίν ὀ παπᾶς εἰπεῖ τό "δι' εὐχῶν;".
Οἱ Ἅγιοι λένε:
Εἶναι ἀνεκτό νά πᾶς λίγο ἀργά στήν Ἐκκλησία.
Ἀλλά εἶναι ἀνεπίτρεπτο νά φεύγεις, πρίν τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία.
http://kaiomenivatos.blogspot.ca/2014/05/blog-post_7039.html
Το ιερό λείψανο του οσίου Ιωάννου του Ρώσου μεταφέρθηκε στο Νέο Προκόπι της Ευβοίας τον Οκτώβριο του 1924, από τους Πρόσφυγες, . Εκεί εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες που ήλθαν από το Προκόπι της Μικράς Ασίας.
Το 1930 άρχισε να κτίζεται εκεί ο περικαλλής ναός, προς τιμήν του Αγίου, ο οποίος ολοκληρώθηκε μετά από πολλούς κόπους των πιστών το 1951. Τότε μεταφέρθηκε ο Άγιος στο νέο Ναό, όπου και εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα μεγάλα προσκυνήματα της πατρίδος μας. Οι πιστοί καταφθάνουν από όλα τα μέρη του κόσμου, προσκυνούν τον Άγιο , επικαλούνται την βοήθεια του και τον ευχαριστούν για τα τόσα θαύματα που επιτελεί .
Κατά την διάρκεια της ζωής του.
Κάποια περίοδο πού ο αγάς – σαν ευσεβής Μουσουλμάνος – είχε φύγει σε ιερή αποδημία – προσκύνημα στη Μέκκα, ή γυναίκα του θέλησε νά καλέσει σε φαγητό φίλους και γνωστούς γιά νά ευχηθούν γιά τόν ασφαλή γυρισμό και τήν καλή υγεία του αγά της. Καθώς έφερνε ή κυρία στους συνδαιτυμόνες τό γνωστό φαγητό τής Ανατολής, τό πιλάφι, στράφηκε προς τόν Ιωάννη και του είπε: «Πόση χαρά θα ένιωθε, Γιοβάν, σήμερα ο αφέντης σου, αν γευόταν από αυτό τό αγαπημένο του φαγητό».
Ό Ιωάννης με απλότητα ζήτησε ένα πιάτο με πιλάφι. Και με τη δύναμη τής αδιάκριτου πίστεως και θερμής προσευχής του τό πιάτο θαυματουργικά απεστάλη στο αφεντικό του! Οι παριστάμενοι δεν πίστεψαν. Γέλασαν. Όταν όμως μετά από καιρό επέστρεψε ο αγάς και έφερε πίσω τό πιάτο άδειο με τό οικόσημο τής μωαμεθανικής του οικογενείας, τότε πείστηκαν όλοι γιά τη δύναμη τής πίστεως του άκακου και φιλάγαθου και φιλάνθρωπου αυτού δούλου.
Ύστερα και από τό γεγονός αυτό, τό ζεύγος των κυρίων πίεζε περισσότερο τόν Ιωάννη νά μην κατοικεί πια στον ανθυγιεινό στάβλο και του παραχώρησαν δωμάτιο γιά νά ζει με αξιοπρέπεια. Αυτός όμως και πάλι – όπως και τήν πρώτη φορά – ευγενικά και σταθερά αρνήθηκε. Προτίμησε νά ζει ως ταπεινός δούλος Ιησού Χριστού στο «ησυχαστήριο» πού τόσα χρόνια είχε αγαπήσει μένοντας πιστός στα θελήματα του αγά του και στη διακονία και τις περιποιήσεις των άκακων και άλογων ζώων.
Έφθασε κάποτε και ή ώρα πού ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος επρόκειτο νά εγκαταλείψει τα εγκόσμια και νά αναχωρήσει γιά τόν ουρανό. Ό Όσιος μας αρρώστησε. Παρέμενε ξαπλωμένος με υπομονή στον ταπεινό αχυρώνα του στάβλου ευγνωμονώντας τόν Θεό γιά όλα τα δώρα πού του είχε χαρίσει.Κάποια στιγμή αισθάνθηκε ότι πλησιάζει τό τέλος του και ζήτησε με ισχυρό πόθο νά κοινωνήσει τα Άχραντα Μυστήρια. Και επειδή υπήρχε τήν περίοδο εκείνη ατμόσφαιρα μίσους από φανατισμένους Τούρκους ο διακριτικός και ευλαβής ιερέας π. Θεόδωρος Παπαδόπουλος έφερε τη θεία Κοινωνία με άκρα ευλάβεια μυστικά μέσα σε ένα μήλο. Με ιερή συγκίνηση ο όσιος και ομολογητής του Χριστού Ιωάννης κοινώνησε γιά τελευταία φορά. Και ειρηνικά παρέδωσε τήν αγνισμένη και φωτισμένη ψυχή του στον αγαπημένο του Κύριο Ιησού Χριστό. Ήταν 27 Μαΐου του έτους 1730. Ή είδηση διαδόθηκε αστραπιαία σε όλο τό Προκόπιο. Μεγάλο πένθος απλώθηκε σε όλη τήν περιοχή τής Καππαδοκίας. Ό Όμέρ αγάς τόν τίμησε και τόν έκλαψε.
Στη συνείδηση όλων, Χριστιανών και Οθωμανών, ο δούλος του Θεού Ιωάννης ήταν ένας άγιος. Είχαν περάσει τριάμισι μόλις χρόνια από τήν κοίμηση του Αγίου. Οι Προκοπιείς έβλεπαν κάθε νύχτα «φώς λάμπον άγιον τω του οσίου μνήματι». Έτσι με θαυμαστή υπόδειξη του Αγίου τό Νοέμβριο του 1733 έγινε ή ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του. Έκθαμβοι οι πιστοί Χριστιανοί αντίκρισαν τό ιερό Λείψανο του νέου αυτού ασκητού και όμολογητού «ακέραιο καί εύωδιάζον». Με ιερό δέος τό έναπέθεσαν κάτω από τήν Αγία Τράπεζα του Αγίου Γεωργίου (του ναού πού τόσο είχε αγαπήσει ο Άγιος).
Μετά την οσιακή κοίμησή του.
Εκατό χρόνια μετά, τό 1832, ο στρατός του Όγλού Οσμάν πορευόμενος σε πολεμική αποστολή λεηλάτησε τό Προκόπιο. Βεβήλωσε και λήστεψε τόν ιερό ναό. Παρέδωσε τό ιερό Λείψανο του άγιου Ιωάννου στις φλόγες. Άλλά ο Άγιος παρουσιάστηκε σε όραμα και φοβέρισε τούς ασεβείς Οθωμανούς. Έντρομοι οι στρατιώτες εγκατέλειψαν αμέσως εκεί ό,τι είχαν κλέψει και έφυγαν διακηρύσσοντας τό μεγάλο θαύμα. Τό σκήνωμα του Άγιου παρέμενε άθικτο, όμως έμαύρισε επιφανειακά. Τό 1862 με επέμβαση θαυματουργική του Άγιου γλύτωσαν από τό σεισμό είκοσι παιδάκια του ελληνικού σχολείου.
Ή φήμη του οσίου Ιωάννου ως θαυματουργού είχε απλωθεί πλέον σ” όλη τη Μ. Ασία. Πάμπολλες είναι οι μαρτυρίες γιά τα θαύματα του. Πλήθη λαού τόν επισκέπτονται και ζητούν θεία προστασία και βοήθεια. Τόν ονομάζουν «θεραπευτή Άγιο». Οι Τούρκοι τόν αποκαλούν «κουλέ Γιουβάν», αιχμάλωτο Ιωάννη. Με πίστη και αυτοί λαμβάνουν «τό σιφά σουγιού», τό νερό του αγιάσματος του. Με αυτό θεραπεύονται, ραντίζουν τα χωράφια, σταματούν οι επιδημίες. Μία δοξολογία εξέρχεται από τα χείλη όλων. Ή λάρνακα του Οσίου «ίατρείον δέδεικται πάσης ασθενείας». Έκθαμβος ο υμνογράφος τής Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας αείμνηστος π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης θα γράψει: «Ίδόντες σου τήν βιοτήν καί τήν πτωχείαν τήν πολλήν οί Άγαρηνοί, Ιωάννη, σφόδρα ηύλαβήθησαν ηθών σου τήν σεμνότητα». Και σε δόξασαν. Και με μεγάλη φωνή διέδιδαν ότι είσαι φίλος και οικείος του Θεού!
Διηγήσεις του Πατρός Ιωάννου Βερνέζου, Προϊσταμένου Ιερέως στον Όσιο Ιωάννη το Ρώσσο, στο Νέο Προκόπι της Εύβοιας
1)Αλλαγή των αμφίων.
«.Ο Άγιος ζητάει μόνος του να του αλλάξουμε τα άμφια.Τότε μπορούμε να ανοίξουμε και την λάρνακα.Η η λάρνακα δεν ανοίγει όποτε εμείς θελήσουμε, αλλά όταν θέλει ο Άγιος.
Πως ειδοποιεί γιά την αλλαγή των αμφίων του; Νά, έρχεται π.χ. σε μιά καλή ψυχή και λέει στον ύπνο (σέ διάφορα μέρη, στην Ν. Υόρκη, στην Αυστραλία, στην Θεσσαλονίκη), έλα να με χαιρετήσης, είμαι ο Ιωάννης από την Ρωσία” έλα στην εκκλησία μου και να πης στον Ιερέα ήρθε ο καιρός να μου αλλάξουν τους χιτώνες. Έτσι έγινε το 1937, το 1955, το 1977 που έγινα αποδέκτης εγώ. Επήρα εγώ τίς πληροφορίες από πιστούς.
Το 2005 ξαναζήτησε ο Όσιος να γίνη αλλαγή αμφίων μετά 28 χρόνια που πέρασαν από το 1977.
Ο κ. Στυλιανός ξέρει ότι εδώ μαζί ξεκινήσαμε στον αγώνα. Μού είπε λευκανθήκαμε. Ο αγαπητός Στυλιανός ειναι πολλά χρόνια στον αγώνα, και να προσεύχεσθε γι” αυτόν. Εγώ είμαι εδώ 43 χρόνια κληρικός και τρία χρόνια πρίν ως λαίκός, συνολικά 46 χρόνια και έχουμε δεί χιλιάδες και εκατομμύρια πιστούς να περνουν μπροστά από τον Άγιο Ιωάννη.
Τί έχουμε να μαρτυρήσουμε; Τί είδαμε στις αλλαγές; Το συγκλονιστικό είπαμε είναι ότι είδοποιεί ο ίδιος! Ετσι σε μιά κοπέλα είπε:
Να “ρθής να δής το μαξιλάρι μου που θα είναι γεμάτο δάκρυα. Κλαίμε για σας τους νέους. Προσευχόμαστε ιδιαίτερα γιά σας στο Θεό να σας στηρίξη.
Όταν το 1977 ανοίξαμε και είδαμε το μαξιλάρι όλο καθαρό ήταν, όμως εδώ δίπλα στούς οφθαλμούς ήταν βρεγμένο με μιά μεγάλη κηλίδα από δάκρυα.
Είδαμε όλη την κεφαλή του Αγίου να κινείται, και ο Σεβασμιώτατος και οι ιερείς.
Συγκλονιστικό! Παίρνουμε την λάρνακα και ερχόμαστε σε δύο τραπέζια και βάζουμε τον Άγιο. Αυτό που σεβάστηκε ο ίδιος ο Θεός, ετίμησε και εχαρίτωσε και εδόξασε, που χάρισε το δώρο της αφθαρσίας ως την Β΄ Παρουσία.»
2) «Θεραπεία ασθενούς που έπασχε από «μυελογενή λευχαιμία.
.Μιά οικογένεια στην Αθήνα δέχτηκε ένα μεγάλο πλήγμα, το παιδί τους ο Βασιλάκης, Ε” Δημοτικού, ξαφνικά έχασε το κέφι του, κλείστηκε στο σπίτι, άρχισαν εξετάσεις και διαπιστώθηκε «μυελογενής λευχαιμία», μετά από παρακέντηση που έγινε στην σπονδυλική στήλη. Αρχισαν οι χημειοθεραπείες, πέφτουν τα μαλλιά του παιδιού και πρέπει να έχη μεγάλη αντοχή κανείς. Έχανε το παιδί τίς δυνάμεις του.
Μιά βραδιά, μεσάνυχτα, φωνάζει την μητέρα του.
Μανούλα θέλω μιά χάρη. Να με πάτε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο.
Πως, παιδί μου, σκέφθηκες τον Άγιον αυτόν ανάμεσα σε τόσους Αγίους;
θυμάσαι που πήγαμε εκδρομή πέρσι; Είχαμε πάρει και το βιβλίο με την Ιστορία και τα θαύματά τον. Απόψε, μόλις τελείωσα να το διαβάζω, άκουσα μέσα μου μιά φωνή, σα να μου είπε” έλα Βασιλάκη στην εκκλησία μου και θα σε κάνω καλά και σένα.
Ήρθανε. Το παιδί να βλέπατε πως προσπαθούσε να πιαστή από τη ζωή. Πήγε κοντά, προσκύνησε. Άνοιξε τα χεράκια του, προσευχόταν, κατόπιν βάζει το σκουφάκι και τη ζώνη του Αγίου. Και το πιό απλό αντικείμενο μπορεί να μεταφέρη την δύναμη του Θεού. Η μάνα του να κλαίη κοντά στο άγιο λείψανο, και τότε της λέει το παιδί:
Μανούλα μου μήν κλαίς! Μ” εκανε καλά ο Άγιος Ιωάννης.
Πές μου, παιδί μου, πως;
Σταμάτησε το μούδιασμα στο σώμα και ο πόνος στη μέση μου και, εκτός από αυτό, ήρθε μέσα μου χαρά. Χαίρομαι που θα ξαναγυρίσω στο σχολείο μου.
Φύγανε και δεν είπαν σε κανέναν τίποτα. Γύρισαν στην Αθήνα. Πήγαν στο Νοσοκομείο. Έγιναν νέες εξετάσεις και ο καθηγητής είπε πως, με τα αποτελέσματα της παρακεντήσεως, τώρα πιά σταματάμε τις χημειοθεραπείες γιατί αρρώστεια δεν υπάρχει πλέον. Τότε η μάνα είπε τι είχε ζητήσει και τι είχε κάνει μόνο του το παιδί, και είπε ο γιατρός:
Αυτά είναι πάνω από την επιστήμη, είναι στην σφαίρα της πίστεως. Να ευχαριστήσετε τον Άγιο γιατί το εξιτήριο το υπέγραψε ένας Άγιος.
Τον Ιούνιο τελείωσε το Δημοτικό ο Βασιλάκης και είναι όπως θέλη ο Θεός.»
3)Το λείψανο ίδρωσε στην λιτανεία του 2004.
Στο τέλος της λιτάνευσης του τιμίου λειψάνου του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου το 2004, άφησαν όπως συνηθίζεται το τίμιο λείψανο πάνω σε μια εξέδρα, και όλος ο λαός, χιλιάδες προσκυνητές, πέρασαν από κάτω. Αυτό κράτησε ώρες. Στο τέλος, όταν κατέβασαν το τίμιο λείψανο παρατήρησαν πώς το γυαλί, στο μέρος πάνω από το πρόσωπο του Αγίου, είχε υγρανθή. Η εξήγηση που δόθηκε ήταν ότι ο άγιος ίδρωσε μεταφέροντας τις χιλιάδες, διαφορετικής εντάσεως και ποιότητος, προσευχές των προσκυνητών στον θρόνο του Θεού, όπως και ο ιδρώτας του Προσώπου του Χριστού έρρεε ως «θρόμβοι αίματος» κατά την προσευχή στην Γεθσημανή.»(πηγή. http://www.parembasis.gr/2005/05_05_24.htm)
——————-
4)Θεραπεία συγκύπτουσας γυναικός.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προξενεί ένα ταπεινό μπαστουνάκι που παραστέκει δίπλα στην ασημένια λάρνακα του Αγίου. Βουβός μάρτυρας θαύματος. Προέρχεται από τη συγκύπτουσα γερόντισσα Μαρία Σιάκα από το Φρέναρος Αμμοχώστου (Κύπρο), η οποία στις 11.08.78 θεραπεύτηκε εκεί από τον Άγιο και με φωνή πνιγμένη από δάκρυα ευγνωμοσύνης του είπε: «Ίντα (τι) να σου δώσω, παλληκάρι μου; Άγιέ μου, είμαι φτωχιά, θα σου δώσω το μπαστούνι μου, διότι εν μου (δεν μου) χρειάζεται μέχρι να πεθάνω».
5)Παρουσία του Αγίου Στην Σερβία το 1999
Συγκινητική είναι και η παρουσία του Αγίου τον Μάρτιο του 1999 στη Σερβία. Όπως η υπέρμαχος Στρατηγός, η Παναγία μας, ενδυνάμωσε τους στρατιώτες μας το 1940, έτσι και ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος σε οράματα που πολλοί τον είδαν, τους βεβαίωσε: «Πηγαίνω στο Βελιγράδι, γιατί σφαγιάζεται η Ορθοδοξία». Και πράγματι· ντυμένος στρατιωτικά ο Άγιος ενίσχυε πολλούς Σέρβους την περίοδο εκείνη με τη θαυματουργική παρουσία του, όπως το κατέθεσαν αυτόπτες αξιόπιστοι μάρτυρες Σέρβοι.
6)Θαυμαστές κινήσεις του λειψάνου του Αγίου
Υπάρχουν φορές που το Ιερό λείψανο του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου δεν βρίσκεται μέσα στην λάρνακα του και αργότερα εμφανίζεται μέσα. Τούτο το βεβαιώνει ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού καθώς και άλλοι. Μάλιστα, την ώρα που διαπιστώνεται πως ο Άγιος Ιωάννης δεν είναι μέσα στη λάρνακα, την ίδια ώρα έχει γίνει μια θαυμαστή ίαση κάποιου που τον επικαλέστηκε.
Άλλες φορές το Ιερό λείψανο του Αγίου «αλλάζει πλευρό»- θέση όπως είναι ξαπλωμένο, ενίοτε και μπροστά στον κόσμο-προσκυνητές- και ακούγεται θόρυβος από εκεί. Μάλιστα, μια από τις φορές που έγινε αυτό, το 1990, ήταν παρών και ο μακαριστός και όσιος γέροντας Ιάκωβος, ηγούμενος της Ιεράς μονής του Οσίου Δαυίδ στην Εύβοια ο οποίος για να καθησυχάσει τον κόσμο που τρόμαξε είπε: «Χριστιανοί μου μη φοβάστε, ο άγιος είναι ζωντανός απλά άλλαξε πλευρό.»
7)Συνομιλία με τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.
Ο Γέροντας τακτικά επισκεπτόταν τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο: «Κάποτε,
έλεγε, πήγα και βλέπω τον Άγιο ζωντανό μέσα στη λάρνακά του. Του
λέω:
-Άγιε μου πώς περνούσες στη Μικρά Ασία, τι αρετές είχες και αγίασες;
Ο Άγιος μου απάντησε:
-Μέσα στην σπηλιά που ήταν στάβλος κοιμόμουνα και με τα άχυρα
σκεπαζόμουνα τον χειμώνα για να μην κρυώνω. Είχα και την ταπείνωση και την πίστη.
Σε λίγο μου λέει:
-Περίμενε, πάτερ Ιάκωβε, γιατί ήρθαν τώρα δύο άνθρωποι και με παρακαλούν για ένα παιδί άρρωστο. Περίμενε να πάω να το βοηθήσω.
Ξαφνικά άδειασε η λάρνακα γιατί ο Άγιος έφυγε. Σε λίγη ώρα ξαναγύρισε, δεν τον είδα πώς γύρισε, αλλά τον είδα να τακτοποιείται μέσα στη λάρνακά του σαν ένας άνθρωπος»!
http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6287-gios-zit-po-monos-tou-llagi-mfion.html
In ADDITION to the church services: the Liturgy, Matins, and Vespers with Compline, which all of the brethren of the monastery are obligated to attend, many of them daily read in their cells: One chapter from the Gospel in order, beginning first with the Gospel of Matthew, to the last chapter of the Gospel of John, and two chapters from the Epistle, likewise in order, beginning with the Acts of the holy Apostles and ending with the last chapter of the Apocalypse of Saint John the Theologian. The last seven chapters of the Apocalypse are read one a day. In this way the last chapter is read on exactly the same day as the last chapter of the Gospel of John. Then, after the completion of the reading of the whole New Testament, in this manner they begin again from the first chapters a new cycle of reading in precisely the same order. From the Psalter they read one kathisma a day, beginning with the first and ending with the last. In addition to this, they perform the so-called Cell Rule of Five Hundred in the following order:
After the customary three prostrations performed at the commencement of every rule of prayer, both in church and in one's cell, with the prayers: (1) God, be merciful to me a sinner. (2) God be gracious unto my sins and have mercy on me. (3) O Thou Who hast fashioned me, Lord, have mercy. I have sinned beyond measure, O Lord, forgive me. In one's cell a fourth prostration is added together with the prayer: My Lady, Most Holy Theotokos, save me a sinner. Then the following prayers are said:
Through the Prayers of our holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us. Amen.
Glory to Thee, our God, glory to Thee. O Heavenly King. Holy God (3). Glory. Both Now. Amen.
All Holy Trinity. Lord, have mercy (3). Glory. Both Now. Amen.
Our Father. Through the prayers of our holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us. Amen. Lord, have mercy (12). Glory. Both Now. Amen.
O come, let us worship God our King.
O come, let us worship and fall down before Christ our King and God.
O come, let us worship and fall down before Him, Christ the King and our God.
Psalm 50. Symbol.
First group. Then one hundred prayers: Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner, with full prostrations for the first ten prayers, full bows for the next twenty prayers, and on the last, that is, the hundredth prayer, again a full prostration.
After this, the following Prayer to the Most Holy Theotokos:
My Most Holy Lady Theotokos, by thy holy and all-powerful entreaties dispel from me, thy humble, wretched servant, despondency, forgetfulness, folly, carelessness, and all impure, evil, and blasphemous thoughts out of my wretched heart and my darkened mind. And quench the flame of my passions, for I am poor and wretched, and deliver me from my many cruel memories and deeds, and free me from all evil actions: for blessed art thou by all generations, and glorified is thy most honourable name unto the ages of ages. Amen.
At the end of this prayer a full prostration.
Second group. Then again one hundred Jesus Prayers in the same order as before with ten full prostrations and twenty full bows. On the last Jesus Prayer a full prostration and again the same prayer: My Most Holy Lady Theotokos, with a full prostration.
Third group. One hundred likewise as the first and second.
Fourth group. One hundred consisting of prayers to the Most Holy Theotokos: My Most Holy Lady Theotokos, save me a sinner. In this group of one hundred the first ten prayers are likewise made with full prostrations and the following twenty with full bows, the remaining without bows. The last and hundredth prayer is made with a full prostration, after which with a full prostration the prayer: My Most Holy Lady Theotokos.
Then fifty prayers: O Holy Angel of God, my Guardian, pray to God for me a sinner. On the first five prayers, full prostrations; on the following ten, full bows; the remaining thirty-four, without bows. Only on the last prayer a full prostration and again the prayer: My Most Holy Lady Theotokos, with a full prostration.
Then fifty prayers: All Saints, pray to God for me a sinner. On the first five prayers, full prostrations; on the following ten, full bows; the remaining thirty-four, without bows. Again the last prayer with a full prostration, after which is said the prayer: My Most Holy Lady Theotokos, with a full prostration. Then:
It is truly meet to call thee blessed, the Theotokos, the ever-blessed and all-immaculate and Mother of our God. More honourable than the Cherubim, and beyond compare more glorious than the Seraphim, thee who without corruption gayest birth to God the Word,the very Theotokos, thee do we magnify.
At the end of this prayer a full prostration.
After this: Glory to Thee, Christ God, our Hope, glory be to Thee. Glory. Both now. Lord, have mercy (3) and Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us. Amen.
On weekdays all of the above-mentioned bows and prostrations are performed. On the days of Pentecost, on days when there is the Polyeleos, on Forefeasts and for the duration of the Feasts, on days when the Great Doxology is chanted at Matins and in the church services full prostrations are dispensed with, in like manner in one's cell the full prostrations are replaced with full bows, as is also the case on all days throughout the year when there is a Vigil. On the last two days of Passion Week, for all of Bright Week, and from the twenty-fourth of December until the seventh of January, this cell rule is completely dispensed with, as is likewise the case on all Sundays throughout the year, even if the all-night Vigil has not been performed, but only Vespers and Matins, as is done in winter.
Any change in the composition of this cell rule, as well as deduction from it or addition to it, is left to the will and blessing of the Elder or Spiritual Father of the individual.
http://orthodoxinfo.com/praxis/cellrule.aspx
A prayer rule for one who is on the path of a God-pleasing life. Memorizing the Psalms. Replacing long prayers with short ones. The prayer rope.
You ask about a prayer rule. Yes, it is good to have a prayer rule on account of our weakness so that on the one hand we do not give in to laziness, and on the other hand we restrain our enthusiasm to its proper measure. The greatest practitioners of prayer kept a prayer rule. They would always begin with established prayers, and if during the course of these a prayer started on its own, they would put aside the others and pray that prayer. If this is what the great practitioners of prayer did, all the more reason for us to do so. Without established prayers, we would not know how to pray at all. Without them, we would be left entirely without prayer.
However, one does not have to do many prayers. It is better to perform a small number of prayers properly than to hurry through a large number of prayers, because it is difficult to maintain the heat of prayerful zeal when they are performed to excess.
I would consider the morning and evening prayers as set out in the prayer books to be entirely sufficient for you. Just try each time to carry them out with full attention and corresponding feelings. To be more successful at this, spend a little of your free time at reading over all the prayers separately. Think them over and feel them, so that when you recite them at your prayer rule, you will know the holy thoughts and feelings that are contained in them. Prayer does not mean that we just recite prayers, but that we assimilate their content within ourselves, and pronounce them as if they came from our minds and hearts.
After you have considered and felt the prayers, work at memorizing them. Then you will not have to fumble about for your prayer book and light when it is time to pray; neither will you be distracted by anything you see while you are performing your prayers, but can more easily maintain thoughtful petition toward God. You will see for yourself what a great help this is. The fact that you will have your prayer book with you at all times and in all places is of great significance.
Being thus prepared, when you stand at prayer be careful to keep your mind from drifting and your feeling from coldness and indifference, exerting yourself in every way to keep your attention and to spark warmth of feeling. After you have recited each prayer, make prostrations, as many as you like, accompanied by a prayer for any necessity that you feel, or by the usual short prayer. This will lengthen your prayer time a little, but its power will be increased. You should pray a little longer on your own especially at the end of your prayers, asking forgiveness for unintentional straying of the mind, and placing yourself in God's hands for the entire day.
You must also maintain prayerful attention toward God throughout the day. For this, as we have already mentioned more than once, there is remembrance of God; and for remembrance of God, there are short prayers. It is good, very good, to memorize several psalms and recite them while you are working or between tasks, doing this instead of short prayers sometimes, with concentration. This is one of the most ancient Christian customs, mentioned by and included in the rules of St. Pachomius and St. Anthony.
After spending the day in this manner, you must pray more diligently and with more concentration in the evening. Increase your prostrations and petitions to God, and after you have placed yourself in Divine hands once again, go to bed with a short prayer on your lips and fall asleep with it or recite some psalm.
Which psalms should you memorize? Memorize the ones that strike your heart as you are reading them. Each person will find different psalms to be more effective for himself. Begin with Have mercy on me, O God (Psalm 50); then Bless the Lord, O my soul (Psalm 102); and Praise the Lord, O my Soul (Psalm 145). These latter two are the antiphon hymns in the Liturgy. There are also the psalms in the Canon for Divine Communion: The Lord is my shepherd (Psalm 22); The earth is the Lord's, and the fulness thereof (Psalm 23); I believed, wherefore I spake (Psalm 115); and the first psalm of the evening vigil, O God, be attentive unto helping me (Psalm 69). There are the psalms of the hours, and the like. Read the Psalter and select.
After you have memorized all of these, you will always be fully armed with prayer. When some disturbing thought occurs, rush to fall down before the Lord with either a short prayer or one of the psalms, especially O God, be attentive unto helping me, and the disturbing cloud will immediately disperse.
There you are; everything on the subject of a prayer rule. I will, however, mention once again that you should remember that all these are aids, and the most important thing is standing before God with the mind in the heart with devotion and heartfelt prostration to Him.
I thought of something else to tell you! You may limit the entire prayer rule just to prostrations with short prayers and prayer in your own words. Stand and make prostrations, saying Lord have mercy, or some other prayer, expressing your need or giving praise and thanks to God. You should establish either a number of prayers, or a time-limit for prayer, or do both, so that you do not become lazy.
This is necessary, because there is a certain incomprehensible peculiarity about us. When, for example, we go about some outward activity, hours pass as if they were a minute. When we stand at prayer, however, hardly have a few minutes gone by, and it seems that we have been praying for an extremely long time. This thought does not cause harm when we perform prayer according to an established rule; but when somebody prays and is just making prostrations with short prayers, it presents a great temptation. This can put a halt to prayer that has barely begun, leaving the false assurance that it has been done properly. Thus, the good practitioners of prayer came up with prayer ropes so that they would not be subject to this self-deception. Prayer ropes are suggested for use by those who desire to pray using their own prayers, not prayers from a prayer book. They are used as follows: Say Lord Jesus Christ, have mercy on me a sinner, and move one bead between your fingers. Repeat the prayer again and move another bead, and so on. Make a prostration during each repetition of the prayer, either a partial one from the waist or a full one to the ground, as you prefer; or, for small beads, make a prostration from the waist, and for large ones, a full one to the ground. The rule in all of this consists in having a definite number of prayer repetitions with prostrations to which are added other prayers in your own words. When deciding on the number of prostrations and prayers, establish a time limit, so that you do not deceive yourself as to haste when you perform them. If haste creeps in, you can fill up the time by making more prostrations.
How many prostrations should be done for each prayer is set down at the end of the Psalter with sequences in two categories, one for diligent people and the other for lazy or busy people. The elders now living among us in sketes or special kellia in places such as Valaam or Solovki serve the entire service according to this. If you would like to, now or some other time, you can perform your own prayer rule in this manner. Before you do this, however, get used to performing it in the manner prescribed for you. Perhaps you will not need a new rule. In any case, I am sending you a prayer rope. Try it! Note how much time you spend at morning and evening prayer, then sit down and say your short prayers with the prayer rope, and see how many times you go around the rope during the time usually required for your prayer. Let this quantity be the measure of your rule. Do this not during your usual prayer time, but at some other time, although do it with the same sort of attentiveness. The prayer rule, then, is carried out in this way, standing and making bows.
After reading this, do not think I am driving you into a monastery. I first heard about praying with a prayer rope from a lay person, not a monk. Many lay people and monastics pray in this way. It should be suitable for you, too. When you are praying with prayers that you have memorized and they do not move you, you may pray that day using the prayer rope, and do the memorized prayers another day. Thus, things will go better.
I will repeat once again that the essence of prayer is the lifting of the mind and heart to God; these little rules are an aid. We cannot get by without them because of our weakness. May the Lord bless you!
http://orthodoxinfo.com/praxis/prayrule.aspx
Όσο μεγαλύτερη η αγάπη τόσο μεγαλύτερη η οδύνη της ψυχής.
Όσο πληρέστερη η αγάπη τόσο πληρέστερη η γνώση.
Όσο πιο φλογερή η αγάπη τόσο πιο πύρινη η προσευχή.
Όσο τελειότερη η αγάπη, τόσο αγιότερος ο βίος.
Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
Excessive care about worldly matters is characteristic of an unbelieving and fainthearted person, and woe to us, if, in taking care of ourselves, we do not use as our foundation our faith in God, who cares for us! If we do not attribute visible blessings to Him, which we use in this life, then how can we expect those blessings from Him which are promised in the future? We will not be of such little faith. By the words of our Saviour, it is better first to seek the Kingdom of God, for the rest shall be added unto us (see Mt. 6:33).
St. Seraphim of Sarov
Ο γέρο-Ιωακείμ, από την Βατοπεδινή Καλύβη της Αναλήψεως πλησίον των Καρυών, ήταν από τους παλαιότερους Αγιορείτες. Πλησίασε τα 100 και έζησε πάνω από 70 χρόνια στο Άγιον Όρος.
Διηγήθηκε ότι όταν ήταν νέος μοναχός, εγνώρισε ένα λαϊκό ασκητή, που ασκήτευε απέναντι από την αρχαία Μονή του Αλυπίου, σε μία σπηλιά, κοντά στο λεγόμενο Κελλί του Πατριάρχου.
Η σπηλιά ήταν σχηματισμένη από μια πέτρα που προεξείχε σαν οροφή και στην άκρη της προεξοχής είχε κτισμένο ένα τοιχάκι από ξηρολιθιά. Όσες φορές τον επεσκέπτετο, μόνον η θέα του προξενούσε μεγάλη κατάνυξη.
Ο λαϊκός αυτός ασκητής ήταν σπουδαίος αγωνιστής. Έτρωγε κάθε δέκα μέρες και αγωνιζόταν να μιμηθή τον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη, τον όποιο είχε σε μεγάλη ευλάβεια.
Μέσα στο σπήλαιο είχε μόνο ένα Σταυρό, δυό μικρές εικόνες και δυό δίποδα, πάνω στα οποία είχε βάλει ο ασκητής δυό σανίδες∙ έτσι είχε κάνει το ασκητικό του κρεββάτι.
*****
Παλαιά στην Ι. Μονή Φιλόθεου έζησε ένας λαϊκός εργάτης που το όνομα του δεν διασώθηκε. Αφού εκοιμήθη και τον έθαψαν, μετά από χρόνια του έκαναν ανακομιδή και τα οστά του ευωδίαζαν.
Εξεπλάγησαν, απορούσαν και προσπαθούσαν να εξηγήσουν για ποιό λόγο ο Θεός τίμησε με ευωδία τα οστά του λαϊκού.
Εκείνο που διαπίστωσαν ήταν ότι κανείς δεν είχε το παραμικρό παράπονο απ’ αυτόν. Ποτέ κανέναν δεν είχε κατακρίνει και στενοχωρήσει. Ήταν ευλαβής, φιλήσυχος και είχε κρυφή εσωτερική εργασία.
Στο διάλειμμα που έκαναν οι άλλοι εργάτες για να ξεκουρασθούν, αυτός πήγαινε λίγο απόμερα και καθόταν κάτω από μια ελιά, διάβαζε το Ευαγγέλιο και έκλαιγε.
(Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», και την ενότητα: «Θαυμαστά και διδακτικά περιστατικά».
Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος»,
http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6810-laikoi-askites-sto-agion-oros.html
"Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me, a sinner."
THE CORRECT PRACTICE of the Jesus Prayer proceeds naturally from correct notions about God, about the most holy name of the Lord Jesus, and about man's relationship to God.
God is an infinitely great and all-perfect being. God is the Creator and Renewer of men, Sovereign Master over men, angels, demons and all created things, both visible and invisible. Such a notion of God teaches us that we ought to stand prayerfully before Him in deepest reverence and in great fear and dread, directing toward Him all our attention, concentrating in our attention all the powers of the reason, heart, and soul, and rejecting distractions and vain imaginings, whereby we diminish alertness and reverence, and violate the correct manner of standing before God, as required by His majesty (John 4:23-24; Matt. 22:37; Mark 12:29-30; Luke 10:27). St. Isaac the Syrian put it marvelously: "When you turn to God in prayer, be in your thoughts as an ant, as a serpent of the earth, like a worm, like a stuttering child. Do not speak to Him something philosophical or high-sounding, but approach Him with a child's attitude" (Homily 49). Those who have acquired genuine prayer experience an ineffable poverty of the spirit when they stand before the Lord, glorify and praise Him, confess to Him, or present to Him their entreaties. They feel as if they had turned to nothing, as if they did not exist. That is natural. For when he who is in prayer experiences the fullness of the divine presence, of Life Itself, of Life abundant and unfathomable, then his own life strikes him as a tiny drop in comparison to the boundless ocean. That is what the righteous and long-suffering Job felt as he attained the height of spiritual perfection. He felt himself to be dust and ashes; he felt that he was melting and vanishing as does snow when struck by the sun's burning rays (Job 42:6).
The name of our Lord Jesus Christ is a divine name. The power and effect of that name are divine, omnipotent and salvific, and transcend our ability to comprehend it. With faith therefore, with confidence and sincerity, and with great piety and fear ought we to proceed to the doing of the great work which God has entrusted to us: to train ourselves in prayer by using the name of our Lord Jesus Christ. "The incessant invocation of God's name," says Barsanuphius the Great, "is a medicine which mortifies not just the passions, but even their influence. Just as the physician puts medications or dressings on a wound that it might be healed, without the patient even knowing the manner of their operation, so also the name of God, when we invoke it, mortifies all passions, though we do not know how that happens" (421st Answer).
Our ordinary condition, the condition of all mankind, is one of fallenness, of spiritual deception, of perdition. Apprehending—and to the degree that we apprehend, experiencing—that condition, let us cry out from it in prayer, let us cry in spiritual humility, let us cry with wails and sighs, let us cry for clemency! Let us turn away from all spiritual gratifications, let us renounce all lofty states of prayer of which we are unworthy and incapable! It is impossible "to sing the Lord's song in a strange land" (Ps. 136:5), in a heart held captive by passions. Should we hear an invitation to sing, we can know surely that it emanates "from them that have taken us captive" (Ps. 136:3). "By the waters of Babylon" tears alone are possible and necessary (Ps. 136:1).
This is the general rule for practicing the Jesus Prayer, derived from the Sacred Scriptures and the works of the Holy Fathers, and from certain conversations with genuine men of prayer. Of the particular rules, especially for novices, I deem the following worthy of mention.
St. John of the Ladder counsels that the mind should be locked into the words of the prayer and should be forced back each time it departs from it (Step XXVIII, ch. 17). Such a mechanism of prayer is remarkably helpful and suitable. When the mind, in its own manner, acquires attentiveness, then the heart will join it with its own offering—compunction. The heart will empathize with the mind by means of compunction, and the prayer will be said by the mind and heart together. The words of the prayer ought to be said without the feast hurry. even lingering, so that the mind can lock itself into each word. St. John of the Ladder consoles and instructs the coenobitic brethren who busy themselves about monastic obediences and encourages them thus to persevere in prayerful asceticism: "From those monks who are engaged in performing obediences," he writes, "God does not expect a pure and undistracted prayer. Despair not should inattention come over you! Be of cheerful spirit and constantly compel your mind to return to itself! For the angels alone are not subject to any distraction" (Step IV, ch. 93). "Being enslaved by passions, let us persevere in praying to the Lord: for all those who have reached the state of passionlessness did so with the help of such indomitable prayer. If, therefore, you tirelessly train your mind never to stray from the words of the prayer, it will be there even at mealtime. A great champion of perfect prayer has said: 'I had rather speak five words with my understanding ... than ten thousand words in an unknown tongue' (I Cor. 14:19). Such prayer," that is, the grace-given prayer of the mind in the heart, which shuns imaginings, "is not characteristic of children; wherefore we who are like children, being concerned with the perfection of our prayer," that is, the attentiveness which is acquired by locking the mind into the words of the prayer, "must pray a great deal. Quantity is the cause of quality. The Lord gives pure prayer to him who, eschewing laziness, prays much and regularly in his own manner, even if it is marred by inattention" (The Ladder, Step XXVI11, ch. 21).
Novices need more time in order to train themselves in prayer. It is impossible to reach this supreme virtue shortly after entering the monastery or following the first few steps in asceticism. Asceticism needs both time and gradual progress, so that the ascetic can mature for prayer in every respect. In order that a flower might bloom or the fruit grow on a tree, the tree must first be planted and left to develop; thus also does prayer grow out of the soil of other virtues and nowhere else. The monk will not quickly gain mastery of his mind, nor will he in a short time accustom it to abide in the words of the prayer as if enclosed in a prison. Pulled hither and thither by its acquired predilections, impressions, memories and worries, the novice's mind constantly breaks its salvific chains and strays from the narrow to the wide path. It prefers to wander freely, to stroll in the regions of falsehood in association with the fallen spirits, to stray aimlessly and mindlessly over great expanses, though this be damaging to him and cause him great loss. The passions, those moral infirmities of human nature, are the principal cause of inattentiveness and absentmindedness in prayer. The more they are weakened in a man, the less is he distracted in spirit when praying. The passions are brought under control and mortified little by little by means of tn~e obedience, as well as by self-reproach and humility—these are the virtues upon which successful prayer is built. Concentration, which is accessible to man, is granted by God in good time to every struggler in piety and asceticism who by persistence and ardor proves the sincerity of his desire to acquire prayer.
The Russian hieromonk Dorotheus, a great instructor in spiritual asceticism, who was in this respect very much like St. Isaac the Syrian, counsels those who are learning the Jesus Prayer to recite it aloud at first. The vocal prayer, he says, will of itself turn into the mental.
"Mental prayer," he continues, "is the result of much vocal prayer, and mental prayer leads to the prayer of the heart. The Jesus Prayer should not be said in a loud voice but quietly, just audibly enough that you can hear yourself.,' It is particularly beneficial to practice the Jesus Prayer aloud when assailed by distraction, grief, spiritual despondency and laziness. The vocal Jesus Prayer gradually awakens the soul from the deep moral slumber into which grief and spiritual despair are wont to thrust it. It is also particularly beneficial to practice the Jesus Prayer aloud when attacked by images, appetites of the flesh, and anger; when their influence causes the blood to boil. It should be practiced when peace and tranquillity vanish from the heart, and the mind hesitates, becomes weak, and—so to speak—goes into upheaval because of the multitude of unnecessary thoughts and images. The malicious princes of the air, whose presence is hidden to physical sight but who are felt by the soul through their influences upon it, hearing as they mount their attack the name of the Lord Jesus—which they dread—will become undecided and confused, and will take fright and withdraw immediately from the soul. The method of prayer which the hieromonk suggests is very simple and easy. It should be combined with the method of St. John of the Ladder: the Jesus Prayer should be recited loud enough that you can hear yourself, without any hurry, and by locking the mind into the words of the prayer. This last, the hieromonk enjoins upon all who pray by Jesus' name.
The method of prayer propounded by St. John of the Ladder should be adhered to even when one is practicing the method which was explained by the divine St. Nilus of Sora, in the second homily of his monastic constitution. The divine Nilus borrowed his method from the Greek Fathers, Symeon the New Theologian and Gregory of Sinai, and simplified it somewhat. Here is what St. Nilus says: "Experience will soon confirm as correct and very beneficial for mental concentration the recommendation of these holy fathers regarding restraint in breathing, i.e. that one should not breathe with great frequency." Some, without understanding this method, exaggerate its importance and restrain their breath beyond reasonable measure, thereby injuring their lungs and at the same time inflicting harm upon their souls by assenting to such a mistake. All impulsive and extreme actions are but obstacles to success in prayer, which develops only when nurtured by the tranquil, quiet and pious disposition of both soul and body. "Whatever is immoderate comes from the demons," says St. Pimen the Great.
The novice who is studying the Jesus Prayer will advance greatly by observing a daily rule comprising a certain number of full prostrations and bows from the waist, depending upon the strength of each individual. These are all to be performed without any hurry, with a repentant feeling in the soul and with the Jesus Prayer on the lips during each prostration. An example of such prayer may be seen in the "Homily on Faith" by St. Symeon the New Theologian. Describing the daily evening prayers of the blessed youth George, St. Symeon says: "He imagined that he was standing before the Lord Himself and prostrating himself before His holy feet, and he tearfully implored the Lord to have mercy upon him. While praying, he stood motionless like a pillar and bade his feet and the other parts of his body to stay still, especially the eyes, which were restrained from moving curiously in all directions. He stood with great fear and trepidation and denied himself sleep, despondency and laziness." Twelve prostrations suffice in the beginning. Depending upon one's strength, ability and circumstances, that number can be constantly increased. But when the number of prostrations increases, one should be careful to preserve the quality of one's prayer, so that one not be carried away by a preoccupation with the physical into fruitless, and even harmful, quantity. The bows warm up the body and somewhat exhaust it, and this condition facilitates attention and compunction. But let us be watchful, very watchful, lest the state pass into a bodily preoccupation which is foreign to spiritual sentiments and recalls our fallen nature! Quantity, useful as it is when accompanied by the proper frame of mind and the proper objective, can be just as harmful when it leads to a preoccupation with the physical. The latter is recognized by its fruits which also distinguish it from spiritual ardor. The fruits of physical preoccupation are conceit, self-assurance, intellectual arrogance: in a word, pride in its various forms, all of which are easy prey to spiritual deception. The fruits of spiritual ardor are repentance, humility, weeping and tears. The rule of prostrations is best observed before going to sleep: then, after the cares of the day have passed, it can be practiced longer and with greater concentration. But in the morning and during the day it is also useful, especially for the young' to practice prostrations moderately—from twelve to twenty bows. Prostrations stimulate a prayerful state of the mind and mortify the body as well as support and strengthen fervor in prayer.
These suggestions are, I believe, sufficient for the beginner who is eager to acquire the Jesus Prayer. "Prayer," said the divine St. Meletius the Confessor, "needs no teacher. It requires diligence, effort and personal ardor, and then God will be its teacher." The Holy Fathers, who have written many works on prayer in order to impart correct notions and faithful guidance to those desiring to practice it, propose and decree that one must engage in it actively in order to gain experiential knowledge, without which verbal instruction, though derived from experience, is dead, opaque, incomprehensible and totally inadequate. Conversely, he who is carefully practicing prayer and who is already advanced in it, should refer often to the writings of the Holy Fathers about prayer in order to check and properly direct himself, remembering that even the great Paul, though possessing the highest of all testimonies for his Gospel—that of the Holy Spirit—nevertheless went to Jerusalem where he communicated to the apostles who had gathered there the Gospel that he preached to the gentiles, "lest by any means," as he said, "I should run, or had run, in vain " (Gal. 2:2).
http://orthodoxinfo.com/praxis/ignaty_jesus.aspx
Σε τρεις τάξεις διαιρείται η χάρις: Καθαρτική, φωτιστική, τελειωτική. Σε τρεις και η ζωή μας: Κατά φύσιν, υπέρ φύσιν, παρά φύσιν. Σε αυτές τις τρεις τάξεις ανέρχεται και κατέρχεται. Τρία είναι και τα μεγάλα χαρίσματα, που λαμβάνει: Θεωρία, αγάπη, απάθεια.
Λοιπόν στην «πράξιν» συνεργεί χάρις καθαρτική, η οποία βοηθά στην κάθαρση. Και κάθε ένας, που μετανόησε, η χάρις είναι που τον προτρέπει στη μετάνοια.
Και όσα κάνει της χάριτος είναι, αν και δεν το γνωρίζει αυτός που την έχει, όμως αυτή τον τροφοδοτεί και τον οδηγεί. Και ανάλογα με την προκοπή του, ανέρχεται ή κατέρχεται ή μένει στην ιδία κατάσταση.
Εάν έχει ζήλο και αυταπάρνηση ανεβαίνει σε θεωρία, την οποία διαδέχεται φωτισμός θείας γνώσεως και λίγη απάθεια. Εάν ψυχρανθεί ο ζήλος, η προθυμία, τότε συστέλλεται και η ενέργεια της χάριτος,
Γι’ αυτόν που λες ότι γνωρίζει να προσεύχεται, είναι εκείνος που γνωρίζει τι εύχεται και τι ζητά από τον Θεό. Αυτός που γνωρίζει να προσεύχεται δεν βαττολογεί, δεν ζητά περιττά· αλλά γνωρίζει τον τόπο, τον τρόπο και τον καιρό και ζητά τα αρμόδια και ωφέλιμα της ψυχής του. Επικοινωνεί νοερά με το Χριστόν. Τον πιάνει και τον κατέχει και «δεν θα σε αφήσω, λέγει, εις τον αιώνα».
Εκείνος που προσεύχεται ζητά την άφεση των αμαρτιών, ζητά το έλεος του Κυρίου. Εάν ζητά και μεγάλα, όχι στον κατάλληλο καιρό, δεν του τα δίδει ο Κύριος. Διότι ο Θεός τα δίνει με τάξη.
Και, αν εσύ τον “κουράζεις” ζητώντας, αφήνει το πνεύμα της πλάνης και προσποιείται τη χάρη και σε πλανά, δείχνοντάς σου άλλα αντί άλλων. Γι’ αυτό δεν είναι ωφέλιμο να ζητά κανείς τα υπέρμετρα. Αλλά, και αν εισακουσθεί προ του καθαρισμού, όταν δεν είναι στην τάξη, γίνονται φίδια και βλάπτουν.
Συ έχε μετάνοια καθαρή, κάνε σε όλους υπακοή, και μόνη της η χάρη θα έλθει χωρίς εσύ να το ζητάς.
Ο άνθρωπος σαν βρέφος που ψελλίζει ζητά από τον Θεό το θέλημά του το άγιο. Ο Θεός, σαν Πατέρας υπεράγαθος, του δίδει τη χάρη, αλλά του δίδει και πειρασμούς, Εάν υπομένει αγόγγυστα τους πειρασμούς λαμβάνει προσθήκη της χάριτος. Όση περισσότερη χάρη λαμβάνει, τόσο αυξάνονται και οι πειρασμοί.
Οι δαίμονες, όταν πλησιάζουν, για να σε πολεμήσουν, δεν πηγαίνουν εκεί που εσύ εύκολα θα τους νικήσεις, αλλά δοκιμάζουν, πού έχεις αδυναμία. Εκεί που εσύ δεν τους περιμένεις, εκεί πολιορκούν το κάστρο. Και, όταν βρουν ψυχή ασθενική και μέρος αδύνατο, πάντα εκεί νικούν και τον κάνουν υπεύθυνο για την ήττα του.
Ζητάς χάρη από τον Θεό; Αντί χάριτος σου αφήνει πειρασμό. Δεν αντέχεις τον πόλεμο, πέφτεις; Δεν σου δίνεται προσθήκη της χάριτος. Πάλι ζητάς; Πάλι ο πειρασμός. Πάλι ήττα; Πάλι στέρηση εφ’ όρου ζωής.
Πρέπει λοιπόν να βγεις νικητής. Άντεξε τον πειρασμό μέχρι θανάτου. Πέσε πτώμα στη μάχη, φωνάζοντας κάτω παράλυτος: «Δεν θα σε αφήσω, γλυκύτατε Ιησού! Ούτε θα σε εγκαταλείψω! Αχώριστος θα μείνω στον αιώνα, και για την αγάπην Σου ξεψυχώ στη μάχη». Και ξαφνικά εμφανίζεται στη μάχη και φωνάζει δυνατά: «Εδώ είμαι! Μάζεψε όλες τις δυνάμεις σου και ακολούθησέ με!
Συ δε γεμίζεις όλος φως και χαρά: Αλλοίμονο σε μένα τον δυστυχή! Αλλοίμονο σε μένα τον πονηρό και αχρείο! Προηγουμένως άκουα για σένα, τώρα δε σε είδαν οι οφθαλμοί μου· γι’ αυτό και κατηγόρησα τον εαυτόν μου, τον θεώρησα δε χώμα και στάχτη».
Τότε γεμίζεις από θεία αγάπη. Και φλέγεται η ψυχή σου σαν του Κλεόπα. Και σε καιρό πειρασμού δεν καταλείπεις πλέον τη μάχη, αλλά υπομένεις τις θλίψεις σκεπτόμενος- ότι όπως πέρασε ο ένας πειρασμός και ο άλλος, έτσι θα περάσει και αυτός.
Όταν όμως δειλιάζεις και γογγύζεις και δεν υπομένεις τους πειρασμούς, τότε, αντί να νικάς πρέπει διαρκώς να μετανοείς· για τα σφάλματα της ημέρας, για την αμέλεια της νύκτας. Και, αντί να αυξάνεται η χάρις, μεγαλώνεις τις θλίψεις σου.
Γι’ αυτό μη δειλιάζεις μη φοβάσαι τους πειρασμούς. Και αν πέσεις πολλές φορές, σήκω. Μη χάνεις τη ψυχραιμία σου. Μην απογοητεύεσαι. Σύννεφα είναι και θα περάσουν.
Και όταν, με τη βοήθεια της χάριτος που σε καθαρίζει από όλα τα πάθη, περάσεις όλα αυτά που λέγονται «πράξις», τότε γεύεται ο νους φωτισμό και κινείται σε θεωρία.
Και πρώτη θεωρία είναι των όντων:
Πως όλα τα δημιούργησε για τον άνθρωπον ο Θεός, και αυτούς ακόμη τους Αγγέλους για να τον υπηρετούν. Πόσην αξία, πόσο μεγαλείο, τι μεγάλο προορισμό έχει ο άνθρωπος – αυτή η πνοή του Θεού! Όχι για να ζήσει εδώ τις λίγες ημέρες της εξορίας του, αλλά να ζήσει αιώνια με τον Πλάστη του. Να βλέπει τους θείους Αγγέλους.
Να ακούει την άρρητη μελωδία τους. Τί χαρά! Τί μεγαλείο! Μόλις τελειώνει αυτή η ζωή μας και κλείνουν τα μάτια, αμέσως ανοίγουν τα άλλα και αρχίζει η νέα ζωή. Η αληθινή χαρά, που πλέον τέλος δεν έχει.
Αυτά σκεπτόμενος βυθίζεται ο νους σε μία ειρήνη και γαλήνη, που απλώνεται σε όλο το σώμα, και ξεχνά τελείως ότι υπάρχει σ’ αυτή τη ζωή.
Τέτοιες θεωρίες διαδέχονται η μία την άλλη. Όχι να πλάθει φαντασίες με το νου του, αλλά η κατάσταση είναι τέτοια – ενέργεια χάριτος, που φέρνει νοήματα και ασχολείται ο νους στη θεωρία. Δεν τα πλάθει ο άνθρωπος· μόνα τους έρχονται και αρπάζουν το νου στη θεωρία. Και τότε απλώνεται ο νους και γίνεται διαφορετικός. Φωτίζεται.
Είναι όλα ανοικτά σ’ αυτόν. Γεμίζει σοφία, και σαν υιός κατέχει τα του Πατρός του. Ξέρει ότι είναι μηδέν, πηλός, αλλά και υιός Βασιλέως. Δεν έχει τίποτε, άλλα όλα τα έχει. Γεμίζει θεολογία.
Φωνάζει αχόρταστα, με πλήρη επίγνωση, ομολογώντας ότι η ύπαρξή του είναι μηδέν. Η καταγωγή του είναι ο πηλός· η δε ζωτική δύναμή του, η πνοή τού Θεού – ή ψυχή του. Αμέσως πετά η ψυχή στον ουρανό! – Είμαι το εμφύσημα, η πνοή του Θεού! Όλα διεσώθησαν, έμειναν στη γη, απ’ όπου και ελήφθησαν! Είμαι Βασιλέως αιωνίου υιός! Είμαι θεός κατά χάρη! Είμαι αθάνατος και αιώνιος! Είμαι, μετά μία στιγμή, κοντά στον ουράνιο Πατέρα μου!
Αυτός είναι ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου· γι’ αυτό πλάσθηκε, και οφείλει να έλθει απ’ όπου ήλθε. Τέτοιου είδους είναι οι θεωρίες, με τις οποίες ασχολείται ο πνευματικός άνθρωπος. Και περιμένει την ώρα που θα αφήσει το χώμα και θα πετάξει η ψυχή στα ουράνια.
Έχε θάρρος λοιπόν, παιδί μου, και με αυτή την ελπίδα υπόμενε κάθε πόνο και θλίψη. Αφού μετά από λίγο θα αξιωθούμε να απολαύσουμε αυτά. Για όλους μας είναι τα ίδια. Όλοι είμαστε παιδιά του Θεού. Αυτόν φωνάζουμε ημέρα και νύκτα και την γλυκειά μας Μανούλα, τη Δέσποινα του Παντός, την οποίαν όποιος παρακαλεί, δεν τον αφήνει ποτέ.
Γέρoντος Ιωσήφ τού Ησυχαστή
Πηγή: «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», Επιστ. Ι΄, εκδ. Ι. Μ. Φιλοθέου, σ. 84-88. Aπόσπασμα σε νεοελληνική απόδοση.
Σ’ ένα από τα μεγάλα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας συνέβη το εξής περιστατικό. Η μητέρα μιας κοπέλας, καλή και ευσεβής, έφυγε για την αιώνια Βασιλεία του Θεού. Πράγματι, ήταν μια γνήσια χριστιανή σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής της.
Την Κυριακή, εκτός αν ήταν άρρωστη, πρωί-πρωί ξεκινούσε για την Εκκλησία κι εκεί η καθαρή και φιλόθεη ψυχή της πραγματικά συναντούσε κι ερχόταν σε επικοινωνία με τον Θεό. Συχνά-πυκνά κοινωνούσε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που της έδινε ζωή και δύναμη.
Και η κόρη της καλή κοπέλα ήταν, αλλά μετά τον θάνατο της μητέρας της αραίωσε τον εκκλησιασμό και δεν πήγαινε τακτικά στην Εκκλησία. Κι αν πήγαινε, πήγαινε προς το τέλος.
Και για να δικαιολογηθεί στη συνείδησή της, που την έτυπτε, προφασιζόταν ότι είχε πολλές δουλειές, την φροντίδα των ζώων και δεν την έφθανε ο χρόνος. Οι συνηθισμένες προφάσεις, ενώ, όταν θέλει ο άνθρωπος, βρίσκει λύσεις για όλα.
Έτσι συνεχιζόταν αυτή η κατάσταση και η ψυχή της όσο πήγαινε και πάγωνε, όπως ένα κάρβουνο, όταν το βγάλεις έξω από την φωτιά σβήνει και παγώνει!
Ένα βράδυ όμως, κατ’ ευδοκίαν Θεού ,έγινε η άνωθεν παρέμβαση. Δηλαδή της εμφανίστηκε στον ύπνο της η κεκοιμημένη μητέρα της μέσα σε άπλετο φως και της είπε στοργικά τα εξής αξιοπρόσεκτα λόγια:
- Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία. Εμείς εδώ επάνω, εκείνη την ώρα είμαστε όλοι κάτω από τον Παντοκράτορα και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον δικό μας να έρχεται στην Εκκλησία να δοξολογεί τον Θεό!
Και πρόσθεσε:
- Να πηγαίνεις παιδί μου πρωί, ν’ ακούς τα ωραία λόγια του Όρθρου και όχι στην τρίτη καμπάνα.
Αυτό το θεόσταλτο όνειρο συγκλόνισε την κόρη. Από τότε κάθε Κυριακή πρωί-πρωί πηγαίνει πρόθυμα στην Εκκλησία. Έχει πια την βεβαιότητα ότι θα παίρνει κι εκείνη την ευλογία του Παντοκράτορα, αλλά και την ευχή της μανούλας της.
Αυτό βέβαια ισχύει για όλους. Ας το σκεφθούμε…
Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα
Θαυμαστά γεγονότα»
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ
ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
http://agiameteora.net
The example of the paralytic sufficiently reveals that God wanted this paralyzed man to do everything he was capable of first, so that He may subsequently grant him forgiveness of sins and physical health. If you search the Holy Scriptures, you will find numerous examples confirming this very same thing.
Amongst the many examples, however, one substantiates the truth of the matter so clearly, that it completely convinces man and casts away even the slightest doubt from his mind. When the ruler Festus handed over the Apostle Paul as a prisoner unto Julius the centurion, in order to be taken securely from Caessaria to Rome to stand trial before Caesar, a storm developed at sea. Such a dark and turbulent tempest arose that everyone on the ship lost hope and ate nothing for several days.
At that time, the Apostle Paul stood up before everyone, encouraging and advising them that none of them would drown at sea: "And now I exhort you to be of good cheer. For there shall be no loss of any man's life from among you, except for the ship" (Acts 27:22) .
The divine apostle affirmed his words by testifying that an angel of God appeared to him that night and revealed to him that he would stand before Caesar, and that God granted him everyone sailing on the ship with him: "For there stood by me this night an angel of God, Whose I am, and Whom I serve, saying, 'Fear not, Paul. You must be brought before Caesar. And, lo, God has given you all the people who are sailing with you'" (Acts 27:23 - 24) .
This is why he urged everyone to take courage: "Wherefore, sirs, be of good cheer. For I believe God, that it shall be just as it has been told to me. We must be cast upon a certain island" (Acts 27:25 - 26) .
A few days later, the sailors discerned land in the distance, and desiring to save themselves from the danger, they lowered the life boats into the ocean inorder to leave the ship. When Paul saw realized what they were about to do, he immediately said to the centurion and his soldiers, "If they do not remain in the ship, you cannot be saved" (Acts 27:31) .
How strange indeed! God told the Apostle Paul that He would grant him every single passenger sailing with him, and He promised that not even one of them would be lost. The Apostle Paul believed God's promise: "I believe," he stated, "in God that this is how things will turn out, exactly in the manner they were said to me."
Not only did he believe in God's promise but he also proclaimed the Lord's pledge before everyone on the ship, who altogether were "two - hundred and seventy six souls" (Acts 27:37) . And yet, after all this he hinges the salvation of all those people not upon the things that God had said and promised but upon the help and aid of the sailors. He stated that if there was no help from the sailors, if the crew members flee and abandon the ship, it would not be possible for them to be saved: "If they do not remain in the ship, you cannot be saved" (Acts 27:31) .
Was the Almighty God in need of help from thirty or forty sailors in order for Him to keep everyone on that ship alive? It is both unreasonable and improper to make such a claim about God. Through this example, my brothers, God revealed to us nothing other than what He also communicated to us when He healed the paralytic: that He stretches out His almighty hand to help and save us only if we first carry out everything that we are capable of doing.
by Bishop Nikiforos Theotokis
http://www.stnektariosmonastery.org/
Do you know the Devil's tactics? You really need to know it. When the Devil knows that some man has a sin more or less serious, he tries to prevent him from repentance. To this end, he belittles the severity of the sin in any way, suggesting the following thoughts: "It does not matter, God will forgive this to you" - and so on. And the demon even tries to make a man forget about this sin. But when this man manages to confess the sin to his spiritual father in the confession, the Devil in every way increases the severity of sin, suggesting that this sin is so great that God will never forgive it. And he tries to bring a person into depression and despair. You see how cunning the enemy is. He knows that the sins are washed away in the confession, and therefore he does not admit people to confession, and if a man confesses, the enemy embarrasses him in every way.
Saint Barsanuphius of Optina
http://tokandylaki.blogspot.ca/2012/11/the-tactics-of-devil.html
Ήλθε κρατώντας μια λαμπάδα σαν τον κορμό μικρού δένδρου! Ήταν πλημμυρισμένος χαρά κι ευγνωμοσύνη. Μαζί του είχε έλθει και η ευσεβής γυναίκα του.
Πριν μερικές εβδομάδες, πιστοί από το Αγρίνιο με τον π. Θεόκλητο είχαν έρθει στην Βαρνάκοβα, για να προσκυνήσουν και να κάνουν και Θεία Λειτουργία. Μαζί τους είχε έλθει και η σύζυγος του κυρίου Σωτήρη, κατά προτροπή του ιδίου.
- Ήμουν άρρωστος από πολύ καιρό και οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν τί έχω. Έφθασα στο σημείο να μην έχω κουράγιο να οδηγήσω το αυτοκίνητο, να πάω να ψωνίσω για τα παιδιά μου, διηγήθηκε πολύ συγκινημένος την ημέρα που ήλθε και πρόσθεσε:
Εγώ έστειλα την γυναίκα μου στην Παναγιά, για να προσευχηθεί και να βοηθηθώ, γιατί κόντευα ν' απελπιστώ. Καθώς λοιπόν ήμουν ξαπλωμένος με πόνους και στα κακά μου χάλια, κατά τις εννέα το πρωί, ένοιωσα ξαφνικά μια αλαφράδα και μαζί χαρά! Αμέσως κατάλαβα! Η Παναγία έστειλε τη Χάρι Της. Έκανα τον Σταυρό μου και δοκίμασα να σηκωθώ. Το κατάφερα χωρίς πόνους.
Ένοιωθα δύναμη και ευεξία. Ντύθηκα, πλύθηκα, χτενίστηκα και περίμενα τη γυναίκα μου γεμάτος συγκίνησι και χαρά. Ήρθε κατά το μεσημέρι. Όταν με είδε σηκωμένο και υγιή, άρχισε να κλαίει από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό.
Την άλλη μέρα πήγα στην αγορά του Αγρινίου και αγόρασα την πιο μεγάλη λαμπάδα. Με κοιτούσαν καλά καλά. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε τίποτε. Ήθελα να ανέβω, αν ήταν δυνατό, κάπου ψηλά και να φωνάξω τις ευχαριστίες μου στον Θεό και στην Παναγιά. Να τ' ακούσουν όλοι οι άνθρωποι για να πιστέψουν!
Από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (και η Παράκλησή Της)»
ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ-ΚΟΙΝΟΒ. ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ, 2005
http://agiameteora.net/index.php/thavmata/3006-gynaika-mou-esteiles-tin-panagia-sto-spiti-mas.html
Αυτός ο τσοµπάνος, που πήγε στον Παράδεισο, τον λέγανε Μαυρογένη, γιατί είχε µαύρα γένια και ζούσε µέ την γυναίκα του απ' τον κόσμο µακρυά, µέ τα ζωντανά του και δεν κατέβαινε στο χωριό, παρά µονάχα για να πουλήσει τα τυριά του και να ψουνίση τα χρειαζούµενα, ξεκίνησε να λέει ό Προκόπης.
Μιαν ημέρα το λοιπόν, όπου βρέθηκε στο χωριό για τις δουλειές του, πήγε να ανάψει ένα κερί στην εκκλησιά, γιατί ήτανε θεοφοβούμενος και καλής ψυχής άνθρωπος. Εκεί µιλούσεν ό παπάς στους χωριανούς του και τούς έλεγε το κήρυγμα για τον ίσιον δρόμο του Θεού, πού πάει ολόϊσια στον Παράδεισον, αν δεν στρίβουµε δεξιά κι αριστερά. Πρέπει να τραβούµεν ίσια και να είµαστε συµπονετικοί για κάθε άνθρωπον, όταν έχει την ανάγκην µας. Νάµαστεν δηλαδή ψυχηκάρη δες και να ελεούμε, γιατί το ίδιο κάνει και ο Θεός και ελεεί τον κόσµον όλον για να ζει και να πορεύεται. Κι όποιον δει πώς κάνει κι αυτός το ίδιο, τον συµπαθά πολύ και τον παίρνει στον Παράδεισον, όπου είναι ή ζωή µεγαλείο ατελείωτον! "Έτσι τα έλεγεν ο παπάς κι έτσι πρέπει να είναι, κατά την γνώµην µου. Ή Εκκλησία δεν λέγει ποτέ της ψέματα και γιατί να τα πει, μαθές;
'Όλοι ακούγαμε τον απλοϊκόν τσοµπάνο, που μιλούσε µε τον δικό του παραστατικόν τρόπο και κάθε λίγο σκούπιζε τα µουστάκια του, άγνωστον γιατί, και δεν έδειχνε δυσκολία στο να εκφραστεί αυθόρµητα και να πει την πίστη του. Ό φίλος µου, πού είχε ενθουσιασθεί, ρώτησε, συντομεύοντας την μικρή παύση στην διήγηση του Προκόπη:
- Και μετά τι έγινε: Πως πήγε στον Παράδεισον;
- 'Όταν γύρισε στο καλύβι του, το είπε στην γυναίκα του χαρούμενος αυτό το ευχάριστο μαντάτο και της είπε πώς θα πάει την άλλη μέρα να συναντήσει τον Θεό. 'Έτσι κι έγινε.
Την άλλη µέρα πήρε ψωμοτύρι µαζί του, χαιρέτισε την κυρά του και ξεκίνησε για τον Παράδεισο. Πήρε τον ίσιον δρόμο και προχωρούσε ανάµεσα στα χωράφια, χωρίς να στρίβει δεξιά τι αριστερά, όπως είπεν ο παπάς και το βραδινό κοιµήθηκε κάτω από ένα δέντρο και συνέχισε την άλλη µέρα τον ίσιο δρόμο για τον Παράδεισο.
'Εφαγε και το ψωμοτύρι, που είχε µαζί του και συνέχισε και την τρίτη µέρα και την τέταρτη. Το ένα βουνό ανέβαινε, το άλλο κατέβαινε. Την πέµπτη µέρα πείνασε πολύ και σκέφτηκε τι να κάνη και που να βρει τροφή. Κι όταν ανέβηκε το βουνό, πού ήταν µπροστά του, είδε στην απέναντι πλαγιά ένα Μοναστήρι. 'Έσυρε λοιπόν και πήγε. Χτύπησε την πόρτα και ζήτησε βοήθεια. Ευτυχώς το Μοναστήρι βρισκόταν πάνω στον δρόμο του. Τον βάλανε λοιπόν µέσα στην εκκλησιά του Μοναστηριού να περιµένει, ώσπου να του φέρουνε τίποτε φαγώσιµο. Κι έβλεπε ολόγυρα τις εικόνες και τις θαύµαζε, όλες του φαινότανε ζωντανές, ολοζώντανες. Μόνο, πού δεν µιλούσανε. Κι όντας έστρεψε το µάτι του και είδε στον σταυρό σταυρωµένον κι ολόγυμνο και µατωµένον τον Χριστό, αναφώνησε:
-' Ωχου, το παλληκάρι, το λαβώσανε οι άτιµοι! 'Ωχου και τον έχουν κρεµασµένον ακόµα!
- Την ίδια στιγµή, ένας καλόγερος του έφερε λίγα φαγώσιµα, τάβαλε πάνω στον πάγκο και τούπε να φάει, συνέχισε ο Προκόπης. Ό καλόγερος όμως µπαίνοντας τον άκουσε, πού µιλούσε στον σταυρωµένον και τον ρώτησε:
Μιλούσες µέ κανέναν, αδερφέ; Ό Μαυρογένης, πού υποψιάστηκε τον καλόγερον, πώς είναι απ' αυτούς, πού τον σταυρώσανε, δεν είπε τίποτα. Κι όταν έφυγε ο καλόγερος φώναξε στον σταυρωµένον:
- 'Έ, παλληκάρι! Μπορείς να κατέβεις; από κει πάνω, να 'ρθης να φάμε µαζί αυτά, πού µου φέρανε; Θες να 'ρθώ να σε κατεβάσω εγώ;
- 'Οχι. Μπορώ και µόνος µου να κατέβω. 'Ερχοµαι.
- Κατέβηκε το λοιπόν ο Σταυρωµένος κάτω, συνέχισε ο Προκόπης την αφήγηση του, κάθισε στον πάγκο κι έφαγε κι έπιασε κουβέντα µέ τον τσοµπάνο. 'Εκείνος τούπε να τον πάρει µαζί του, τώρα πού πάει να συναντήσει τον Θεό.
Θέλεις να σε πάρω κι εσένα; Ό Θεός είναι καλός και θα σε λυπηθεί και θα σε βάλει και σένα στον Παράδεισο. 'Εγώ γι' αυτό πάω στον Θεό. 'Ερχεοαι µαζί µου; Δεν πρόλαβε όμως ο Σταυρωµένος ν' αποκριθεί, γιατί ακούστηκε να έρχεται ο καλόγερος. Τότε ο Σταυρωµένος ξανανέβηκε γρήγορα πάνω στον σταυρό κι έμεινε µέ ανοιγμένα χέρια.
Και ο καλόγερος ρώτησε τον τσοµπάνο:
- Τώρα µή µου πεις πώς δεν µίλαγες µέ κανέναν. Σ' άκουσα µέ τα ίδια µου τ' αυτιά. Λέγε µέ ποιόν µιλούσες;
- Ό Μαυρογένης φοβήθηκε στην αρχή, δίστασε και στο τέλος είπε στον καλόγερο πώς μιλούσε με το κρεμασμένο αυτό παλληκάρι, πού το λυπήθηκε και το κάλεσε να φάνε μαζί το βρισκόμενο. Και είπε στον καλόγερο:
- Μη με μαρτυρήσεις, άγιε καλόγερε, αλλά θέλω να πάω στον Παράδεισο και ό παπάς του χωριού μας είπε να πάρουμε τον ίσιο δρόμο και να είμαστε ψυχοπονιάρηδα;
Κατάλαβες; Το λυπήθηκα λοιπόν το παλληκάρι και το κάλεσα να πάρει κι αυτό μια μπουκιά ψωμί. Κακό έκανα;
- 'Οχι, όχι, καλά έκανες και πάντα να συμπονάς τούς αναγκεμένους, αποκρίθηκε κατάπληκτος ό καλόγερος με τα όσα του είπε ό τσομπάνος. Κι έτρεξε και τα φανέρωσε όλα στον Ηγούμενό του.
'Ύστερα, λέγει η ιστορία, φτάσανε όλοι οι καλόγεροι με τον Ηγούμενο στην εκκλησιά και βάλανε μετάνοια στον τσομπάνο, πού έφαγε μαζί με τον Σταυρωμένο Χριστό και τον παρακαλέσανε να πει καμμιά καλή κουβέντα και γι' αυτούς, όταν συναντήσει τον Θεό.
- Άμα τον δω τον Θεό, θα του πω και για σας, αλλά γιατί το κρατάτε σταυρωμένο το παλληκάρι; Τι σας έκανε; Κατεβάστε το να φάει και να ντυθεί, πού είναι ολόγυμνος και πληγωμένος. Κι αν δεν τον θέλετε εσείς εδώ, τον παίρνω εγώ μαζί μου.
- Εκείνοι κοκκαλώσανε απ' την καλοσύνη και την αθωότητα του Μαυρογένη και, αφού του δώσανε όλα τα χρειαζούμενα, τον συνόδεψαν κάμποσο στον ίσιο δρόμο. πού ακολουθούσε κι όταν εκείνος απομακρύνθηκε, τον βλέπανε πού δεν πάταγε στην γη, αλλά περπατούσε στον αέρα μέχρι, πού χάθηκε απ' τα μάτια τους.
Από το βιβλίο του Π.M.Σωτήρχου «Οι εραστές του παραδείσου» εκδ.Αστήρ
http://agiameteora.net
Trials do good. Do not be afraid.
Our Christ struggled for forty days in the desert, but later he was served by Angels.
Our Christ is very loving.
Continuously, for our benefit, he allows great sorrow. For a short time we think that He has abandoned us, but because He feels sorrow, afterwards He loves us, He chokes us with His mercy, with His love.
Never fear, only love our Christ.
Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!
http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2014/01/elder-paisios-on-trials.html
‘’Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος...’’ Ψαλμ. 65, 12.
Γέροντα, το σταυρουδάκι που μου δώσατε το φορώ συνέχεια και με βοηθάει στις δυσκολίες.
- Να, τέτοια σταυρουδάκια είναι οι δικοί μας σταυροί, σαν αυτά που κρεμούμε στον λαιμό μας και μας προστατεύουν στην ζωή μας. Τι νομίζεις, έχουμε μεγάλο σταυρό εμείς;
Μόνον ο Σταυρός του Χριστού μας ήταν πολύ βαρύς, γιατί ο Χριστός από αγάπη προς εμάς τους ανθρώπους δεν θέλησε να χρησιμοποιήση για τον εαυτό Του την θεϊκή Του δύναμη. Και στην συνέχεια σηκώνει το βάρος των σταυρών όλου του κόσμου και μας ελαφρώνει από τους πόνους των δοκιμασιών με την θεία Του βοήθεια και με την γλυκειά Του παρηγοριά.
Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρώμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.
Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ’ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γι’ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Δ΄
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ
Conscience is the first law of God, which He deeply carved in the hearts of the First Created, and consequently, each one of us takes it as a "photocopy" from his parents when he is born.
Those who have managed to sensitize their consciences through the daily study of themselves feel themselves estranged from this world; and, as a result, worldly people are dumfounded by their discerning behavior.
Those, however, who do not examine their consciences are neither benefited by spiritual study nor by the advice of the Elders, nor are they even able to keep God’s commandments, since they quickly become insensitive.
St. Paisios
His Eminence Metropolitan Anthony Bloom (1914 – August 4, 2003) was bishop of the Diocese of Sourozh, the Russian Orthodox Church in Great Britain and Ireland. He wrote masterfully about Christian prayer, and many Orthodox Christians in Great Britain and throughout the world consider him to be a saint.
In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.
In today’s Gospel the Lord says to us that if we want to be followers of His, disciples, we must take up our crosses and follow Him. And when we think of the Cross of the Lord, we think of His gradual, painful ascent to His Crucifixion, we think of the way of the Cross, of His death. And indeed, the Lord calls us, if we want to be faithful to Him, if we want to be His disciples, to be prepared to walk all the way with Him – all the way.
But on the other hand, we must remember that He does not call us to follow a road which He has not trod Himself. He is a Good Shepherd that walks ahead of His sheep, making sure that all is clear, that dangers have been removed, that they can walk safely in His footstep. His call to take up our cross and to follow Him is a call, at the same time, to accept to be true disciples of Him, and also to do it in the certainty that He will never ask from us what He has not done or endured Himself. We can follow Him safely; we can follow Him with assurance, but also with a sense of peace in our heart and our mind.
And yet, this following is not devoid of tragedy because to be disciple of Christ we must, as the reading of the Epistle at our baptism warned us, die with Him in order to be risen with Him. To die means to renounce, in an act of loyalty, of friendship, of solidarity with Him, of respect and veneration for Him, of recognition of the cost to Him for His love of us, to renounce everything which was the cause of His death. We must reflect on everything which is within us which makes us alien to God, unworthy of ourselves, unworthy of His love.
And when we discover, whatever it may be, to set out to reject it out of our lives. It may be things that seem to be easy, or small, it may be things that are very heavy and difficult to reject. But we must not imagine that things which seem to be small things separate us less from God than
those things which appear to be great to us. There is story in the life of one of the ascetics to whom two persons came; the one have committed a grievous sin and the other one recognised only a multitude of little sins. And to make them understand that both matter and could be as destructive of life of the one as the other, he told the first one to go into the field and to find the biggest boulder that was to be found and bring it, and to the other one to collect pebbles, everywhere. The one found easily a boulder and brought it; the other one as easily found a multitude of little pebbles. And when they came back, he said to them, and now – go, and put them back exactly in the way where you found them. The first that brought the big boulder found easy to find the place, it was deeply imprinted in the earth, and to place the boulder exactly where it had lain. The other one, after hours, and hours, and hours came back with all the pebble, because they had been collected at random, and yet, it was impossible to remember where. So is it with our sins: there is nothing which is small, and there is nothing which is great, if – and the ‘if’ is important – if we do not find a way of putting it aside.
So, let us reflect on this. In the weeks of preparation for Lent, we were confronted in one parable after the other, in one reading after the other with images of sin; the blindness of Bartimeus, the pride of the Pharisee, the rejection of his father – our God! – by the prodigal son; we were confronted with the reading of the judgement in which it was so clearly set out that we are not going to be judged on the faith we professed, but on whether we were human throughout our lives, whether we were simply human, perceptive, cruelly sensitive to the sufferings of other people, and whether we have done for them, our neighbour, all that could be done, whether we have loved our neighbour actively as we wish to be loved actively by our neighbour. And then we were confronted with the days of the end of this period of preparation when week after week it was twilight and darkness that was revealed to us within ourselves by the readings if we only had the honesty to respond to the message of God.
And then we entered into a new period of time; into Lent proper; the period which is called ‘the spring’ – because this is the meaning of the word ‘lent’, a time on newness and of renewal, a time when God can, c a n make old things new if we only allow Him to. And we are confronted with the Sunday of Orthodoxy, the triumph of Orthodoxy when the Church proclaimed that God had become man, that man was so great, so vast, and also so precious to God that He gave His life for Him, a God of sacrificial love, a God who was prepared to live and die for us because He treasures us so much.
And then, the next Sunday, the Sunday of Gregory Palama – the proclamation of the fact that we are truly called to be partakers of the divine nature according to the promise and the word of Saint Peter in his Epistle: that God wants to give Himself to us, that divine grace is God Himself pouring Himself into us and giving us a possibility, a chance, if we are only capable of responding to it, of making Him our King, enthrone Him as a Judge and Ruler of our mind, as the One Who rules our heart, the One Whose will is our will, the One Who may cleanse us even in our bodies of all sins spiritual and fleshly.
And now, we are going to see one after the other what the grace of God accepted, heroically received, can make of people: in the person of Saint John of the Ladder, in the person of Saint Mary of Egypt, in the person of every sinner who is been remembered in these weeks, and who by the power, and the grace, and the love of God, but also by his heroic, wholehearted, sincere response proved capable of receiving what God was giving.
And then, we will come to Holy Week; and from the light which has shone as a promise, which had dimly or brightly in the Saints, we will see the blinding light of love Divine incarnate, of what God means when He says that He loves us. And again, it is judgement, because if men, women, children as frail as we are, could respond as the Saints did, what are we going to say to God if we respond in no manner to His own sacrificial, crucified love?
And so, from the twilight of sin revealed to us, to the light which has shone through the Saints and in the Saints, of the Divine grace, we come to the light pure, perfect, revealed in God, and at each stage we are told by God: are you going to respond to this? Is the horror of darkness not sufficient to make you shudder? Is the vision of what can be done not enough to inspire you? Is My Own life and death for your sake not sufficient to move you? We are given one chance after the other to change, to respond: let us do it! Let us make haste to do it! There is a passage in the Great Canon in which it says, Let the hand of Moses covered with leper convince you that God can cleanse your own life which is covered in leper… Yes – if leper could be washed by an act of God, all leprosy which stains us, destroys us in soul, in body, which undermines the purity of our heart, darkens our soul, makes our will unfaithful to our own vocation and to the calling of God, all that can be healed.
And so we can enter into these days with hope, because one sigh of the Publican was enough to make him a child of the Kingdom, to restore him to wholeness. Let us bring at least one sigh from the depth of our heart – and salvation is ours… Glory be to God, Glory be to God in all things… Amen.
