Οι Άγγελοι πανυγηρίζουν στον ουρανό " για ένα αμαρτωλόν μετανοημένο".

Η ηγουμένη την είχε πάντοτε ως παράδειγμα και έλεγε στις νεώτερες: " Βλέπετε την χαριτωμένη αδελφής και οτι κάμνει, να κάμνετε και σεις". Δεν πέρασαν όμως πολλά χρόνια και από την πολύ άσκηση απέθανε., έφυγε από τούτον τον κόσμο η μοναχή αυτή.

Εις τα μοναστήρια υπάρχει η ευλογημένη συνήθεια, όταν αποθάνη μέλος της αδελφότητας να του κάνουν σαρανταλείτουργο, δια την ανάπαυση της ψυχής, που έφυγε από τον κόσμο αυτό. Έτσι λοιπόν και στο μοναστήρι αυτό έγινε σαρανταλείτουργο.

Και όταν ετελείωνε, την τελευταία βραδυά, η ηγουμένη βλέπει σε όραμα τη μοναχή, η οποία της είπε:
- Μητέρα μου, όσα μνημόσυνα και αν μου κάμετε, εγώ κολάστηκα, έχασα τη ψυχή μου.

- Παιδί μου, λέει η ηγουμένη, .... εάν εσύ κολάστηκες, ποιός θα σωθή; Αλοίμονο στον ταλαίπωρο άνθρωπον!!!

Απαντά η μοναχή:
- Εγώ προτού έλθω εις την ευλογημένη συνοδεία σας, εξαπατήθηκα από ένα νέο, ο οποίος μου υποσχέθηκε, οτι θα με έπερνε, αλλά το φοβερό ήταν οτι με κατέστησε έγκυο. Μετά δε απ' αυτό το φρικτό, φέρθηκε άνανδρα και με εγκατέλειψε την δυστυχισμένη. Τότε εγώ πάνω στην απελπισία μου έκανα έκτρωση, φόνο, σκώτοσα και έρριξα το παιδί, που είχα μέσα μου.

Γι' αυτά τα δύο ανόσια αμαρτήματα μου έκλαψα πικρά, μετανόησα, συχάθηκα τότε τον κόσμο και τα του κόσμου, γι' αυτό και αποφάσισα να γίνω μοναχή, να δώσω την καρδιά μου στον Χριστό και εκεί να θρηνώ τις αμαρτίες μου. Γι' αυτές τις αμαρτίες έκλαψα, γι' αυτές έκανα οτι έκανα, για τα οποία όλες σας με μακαρίζατε. Πλήν όμως δεν εξομολογήθηκα τα φρικτά αυτά αμαρτήματα σε ιερέα, απο ντροπή και γι' αυτό κολάσθηκα!

Ω! Θεέ μου! Τι φοβερόν! Βλέπεις παιδί μου, ούτε τα δάκρυα, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι αγρυπνίες, μηδέ η βασίλισσα των αρετών της Μοναχικής πολιτείας, η υπακοή λέγω, ούτε τίποτε άλλο από όσα καλά έκαμε, δεν την έσωσε - εφ όσον έλλειψε η καθαρά εξομολόγησης.

Δεν αρκεί να μετανοήση κανείς για τις πράξεις του και να σωθή, αλλά απαραιτήτωνς θα πρέπει και να εξομολογηθή τα αμαρτήματα για τα οποία μετανόησε.

Χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι με φοβερά ακατονόμαστα και παμπολλα αμαρτήματα, δια της μετάνοιας και καθαρής εξομολογήσεως σώθησαν και μάλιστα πολλοί απ' αυτούς, που απέδωσαν καρπούς μετανοίας άξιους, αγίασαν και τους αντιδόξασεν ο Θεός.

Όπως τον άγιο Κυπριανό τον άλλοτε μάγο, τον Μωυσή τον Αιθίοπα τον άλλοτε αρχιληστή, την οσία Μαρία την Αιγυπτία, Πελαγία, Ευδοκία, Μαρίαν του Αβραμίου, που ήσαν πρώτα γυναίκες "κοινές" του υποκόσμου και τόσοι άλλοι που διαβάζουμε στο Συναξαριστή.

Ενώ τόσοι, με πάμπολλα αμαρτήματα, ηγίασαν και εθαυματούργησαν διότι καθαρά εξομολογήθηκαν, η δυστυχισμένη εκείνη μοναχή, που αναφέρουμε προηγουμένως, για δύο αμαρτήματα εκολάσθη

Γι' αυτό μη ξεθαρρεύης λοιπόν αδελφέ μου και στηρίζης την ελπίδα σου στις ελεημοσύνες η σε οτι άλλο καλό και αν είναι αυτό και μη ελπίζης να σωθής, εάν δεν καθαρίσης τη ψυχή σου πρωτίστως, στο Μέγα Μυστήριο της εξομολογήσεως, σε ιερέα Ορθοδόξου Εκκλησίας και να τα πεις όλα, χωρίς ν' αφίσης τον παραμικρό λεκέ, που θα σκιάζη την αθάνατη ψυχή σου.

Τότε μόνο θα αισθανθής ανακούφιση και τότε μόνο θα δικαιωθής από τον Θεό, όταν τα εξομολογηθής όλα.

Μη διστάζης, εάν είναι πολλά και φοβερά - όσα περισσότερα και μεγαλύτερα είναι τόσο μεγαλύτερη χαρά θα δώσης στον Θεό και στους Αγγέλους.

Η Γραφή μας λέγει, οτι οι Άγγελοι πανυγηρίζουν στον ουρανό " για ένα αμαρτωλόν μετανοημένο".

Fasting is an ordinance of the Church ( Saint Nektarios of Aegina )

Fasting is an ordinance of the Church, obliging the Christian to observe it on specific days. Concerning fasting, our Savior teaches: "When thou fastest, anoint thine head, and wash thy face; that thou appear not unto men to fast, but unto thy Father Who is in secret: and thy Father, Who seethe in secret, shall reward thee openly." From what the Savior teaches we learn (a) that fasting is pleasing to God, and (b) that he who fasts for the uplifting of his mind and heart towards God shall be rewarded by God, Who is a most liberal bestower of Divine gifts, for his devotion.

In the New Testament fasting is recommended as a means of preparing the mind and the heart for divine worship, for long prayer, for rising from the earthly, and for spiritualization.



Saint Nektarios of Aegina

Το ταξιδι της Μετανοιας ( Γέροντας Αμβρόσιος )

Να πάς τώρα στον Θεό; Που θα πας με άδεια βαλίτσα; Πρέπει να γεμίσεις τη βαλίτσα σου. Αυτόν τον καιρό είναι άδεια. Πώς θα πας στον Κύριο;
 

Γέροντας Αμβρόσιος

Προετοιμασία για την Θεία Κοινωνία ( Αγιος Πορφύριος )

«Όταν πηγαίνεις να κοινωνήσεις τα άχραντα μυστήρια, πρόσεχε πολύ, έλεγε σε έναν αδελφό. Πρέπει να πηγαίνεις με πολλή προετοιμασία. Να έχεις σύνεση, εγκράτεια, νηστεία και πολλή αγάπη Χριστού. Να μην καθυστερείς περισσότερο από 15 μέρες».

Αυτό το τελευταίο αφορούσε τη δική του περίπτωση, και φυσικά στον καθένα έλεγε αυτό που του ταίριαζε.



Αγιος Πορφύριος

Πανουργίες του πειρασμού ( Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης )

Πρέπει να μαθαίνεις τις πανουργίες του πειρασμού, δια να γλιτώσεις, δια να μη δύναται να σε βλάψει. Και προσοχή: Όταν δεν μπορεί να μας ρίξει στις πράξεις, μας ρίχνει με τους λογισμούς. Προσπαθεί να ρίχνει τον άνθρωπον και μετά του φέρνει ελεγκτικούς λογισμούς, δια να τον ρίξει στην απελπισία. Να τα γνωρίζεις αυτά Ποτέ, το τονίζω, να μη δεχθείς απέλπισαν και δια τίποτε. Και εις τους λογισμούς πού από τον πειρασμόν έρχονται, να λέγεις: «Και στη κόλασιν να πάω, σε καλύτερη θέση από σένα θα είμαι! Δεν φοβάμαι, διότι εγώ δύνομαι να μετανοήσω και ο Θεός είναι όλος Αγάπη. Ποτέ, και δια τίποτα απελπισία».



Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης

The Twelfth Article of the Creed.

And (look for) the life of the age to come. Amen.

The twelfth article of the Creed mentions the life of the future age; that is, the eternal life which will begin after the general resurrection of the dead, the renewal of the whole world, and Christ’s judgment over all.

For righteous people, eternal life will be so joyful and blessed that in our present state we are not even able to describe it. The Apostle Paul says, Eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man, the things which God hath prepared for them that love Him (I Cor. 2:9).

This understanding of the blessedness of the righteous arises from visions of God in light and glory, and from union with Him. In Paradise, the souls of the righteous will be united with bodies which will be illumined with the light of God as the body of the Lord Jesus Christ was at the time of His Transfiguration on Mount Tabor.

The Apostle Paul writes, It is sown in dishonour; it is raised in glory (I Cor. 15:43).

The Lord Jesus Christ Himself said, Then shall the righteous shine forth as the sun in the kingdom of their Father (Matt. 13:43).

The states of the righteous will be in various degrees of blessedness, corresponding to the virtue of each. The Apostle Paul said, There is one glory of the sun, and another of the moon, and another glory of the stars: for one star differeth from another star in glory. So also is the resurrection of the dead (I Cor. 15:41-42).

For unbelievers and unrepentant sinners life in the future age will be one of eternal torment. The Lord says to them, Depart from Me ye cursed, into everlasting fire, prepared for the Devil and his angels ... and these shall go away into everlasting punishment (Matt. 25:41,46).

This torment of sinners will proceed from their estrangement from God, from the clear realization of their sins, from severe pangs of conscience, from having to stay among evil spirits where the eternal, unquenchable fire burns.

What is this unquenchable fire? The Word of God does not define it, but uses the term to portray the inexplicable, inexpressible torment of hell.

Thus punishment of sinners will not be because God wants them destroyed, but they themselves perish because they did not accept the love of truth for their salvation (II Thess. 2:10).

The Creed is concluded with the word "Amen," which means "truly" or "so be it." By saying this word after the Creed, we attest to the fact that all that is stated therein we acknowledge to be undoubtedly and invariably true.

The Eleventh Article of the Creed.

I look for the resurrection of the dead.

The eleventh article of the Creed speaks about the general resurrection of the dead, which will come at the end of the world.

The resurrection of the dead that we look for will occur at the same time as the second and glorious coming of our Lord Jesus Christ. At that time all the bodies of the dead will be united with their souls, and they will come to life.

Faith in the resurrection of the dead was expressed as early as Abraham, at the time of the sacrifice of his son Isaac (cf. Heb. 11:17); by Job in the midst of his extreme suffering, For I know that my Redeemer liveth, and that He shall stand at the latter day upon the earth: And though after my skin has been thus destroyed, yet in my flesh shall I see God (Job 19:25-26); the Prophet Isaiah, Thy dead men shall live, together with my dead body shall they arise. Awake and sing, ye that dwell in the dust; for thy dew is as the dew of herbs, and the earth shall cast out the dead (Isaiah 26:19).

The Prophet Ezekiel contemplated the resurrection of the dead in a vision of a field strewn with dry bones. By the will of the Holy Spirit the bones came together, bone to bone, became covered with flesh, and the breath of the Spirit came into them (Ezekiel 37).

Jesus Christ speaks about the resurrection of the dead more than once, Verily, verily, I say unto you, the hour is coming and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live (John 5:25). Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear His voice, and shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation (John 5:28-29). Whosoever eateth My flesh and drinketh My blood hath eternal life: and I will raise him up at the last day (John 6:54).

In answering the questions of the unbelieving Sadducees about the resurrection of the dead, Jesus Christ said, Ye do err, not knowing the Scriptures, nor the power of God. For in the resurrection they neither many, nor are given in marriage, but are as the angels of God in Heaven. But as touching the resurrection of the dead, have ye not read that which was spoken unto you by God, saying, I am the God of Abraham, and the God of Isaac, and the God of Jacob? God is not the God of the dead, but of the living (Matt. 22:29-32).

The Apostle Paul says, But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by Man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive (I Cor. 15:20-22).

At the moment of the general resurrection the bodies of dead people shall be changed. In essence, the bodies will be the same as we now have, but in quality they will excel our present bodies. They will be spiritual, incorruptible and immortal. Changed also will be the bodies of those people who are alive at the time of the second coming of the Saviour. The Apostle Paul says: It is sown a natural body; it is raised a spiritual body ... we shall not all sleep, but we shall all be changed. In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed (I Cor. 15:44, 51-52).

Corresponding to the change in man himself, all the visible world will change. From the corruptible it will turn into the incorruptible.

The souls of people who died before the general resurrection exist under differing conditions. The souls of the righteous will experience a foretaste of eternal blessedness, and the souls of sinners a foretaste of eternal torment. The state of the souls of the dead is determined at the particular judgment, which takes place after the death of each person. This is clearly evident from the teaching of the Lord Jesus Christ about the rich man and Lazarus (cf. Luke 16:19-31). The Apostle Paul also points this out when he says, Having a desire to depart, and to be with Christ; which is far better (Philip. 1:23,24).

Death has great significance in the life of every man. It is the demarcation point by which the time of preparation is ended and the time of reward is begun. But as this particular judgment is not final, the souls of sinful people who died with faith in Christ and repentance are able, to receive relief from suffering beyond the grave and even be completely delivered from it by the prayers of the Church, augmented by works of charity done for them by the living, and especially by commemorating them in the bloodless sacrifice of the Body and Blood of Christ. For this purpose the Orthodox Church established commemoration of the dead, which has been performed regularly since Apostolic times. Commemoration of the dead comprises one of the main parts of the Divine Liturgy. This is evident from the first Christian Liturgy of the Apostle James.

The Apostle John says, If any man see his brother sin a sin which is not unto death, he shall ask, and He (God) shall give him life (I John 5:16).

The Apostle Paul in his epistle to Bishop Timothy writes, I exhort therefore, that, first of all, supplications, prayers, intercessions, and giving of thanks, be made for all men, for kings, and for all that are in authority; that we may lead a quiet and peaceable life in all godliness and honesty. For this is good and acceptable in the sight of God our Saviour; Who will have all men to be saved, and to come unto the knowledge of the truth (I Tim. 2:1-4).

The Apostle James says, Confess your faults one to another and pray one for another, that ye may be healed. The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much (James 5:16).

If we should pray for the living, then we should also pray for the dead, because to God there are no dead. To God all are living. The Lord Jesus Christ Himself said, For He is not a God of the dead, but of the living: for all live unto Him (Luke 20:38).

The Apostle Paul wrote to the Christians, For whether we live, we live unto the Lord; and whether we die, we die unto the Lord: whether we live therefore, or die, we are the Lord’s (Rom. 14:8).

Even in the Old Testament it was the custom to pray for the dead. Thus, for example, the Prophet Baruch prayed for the dead saying, Lord Almighty, God of Israel! Hear the prayer of the dead of Israel and of their sons who sinned before Thee... Do not bring to remembrance the unrighteousness of our fathers (Baruch 3:4-5). Judas Maccabaeus prayed and brought offerings for dead soldiers (II Mace. 12:39-45). Thus, teachings about prayer for the dead are founded upon Holy Scriptures as well as Holy Tradition.

Η πίστη στον Θεό ( Γεροντας Παϊσιος )

Η αδιαφορία για τον Θεό φέρνει την αδιαφορία και για όλα τα άλλα, φέρνει την αποδύνθεση. Η πίστη στον Θεό είναι μεγάλη υπόθεση. Λατρεύει ο
άνθρωπος τον Θεό και ύστερα αγαπάει τους γονείς του, το σπίτι του, τους συγγενείς του, την δουλειά του, το χωριό του, τον νόμο του, το κράτος του, την πατρίδα του.



Γεροντας Παϊσιος

Χωρίς Θεό τι να κάνει ο άνθρωπος ( Γεροντας Παισιος )

Ο Καλός Θεός μας δίνει πλούσιες τις ευλογίες Του. Να μη δείχνουμε αχαριστία και Τον παροργίζουμε, γιατί έρχεται «η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας» (Εφ. 5,6). - μη γένοιτο. Στην εποχή μας δεν πέρασαν οι άνθρωποι ούτε πολέμους ούτε πείνα και λένε ότι δεν έχουν ανάγκη και από τον Θεό. Τα έχουν όλα και γι' αυτό δεν εκτιμούν τίποτε. 'Αν όμως έλθη δύσκολος καιρός, πείνα κ.λ.π., και δεν έχουν τι να φάνε, τότε θα εκτιμήσουν και το ψωμί και την μαρμελάδα και όσα θα στερηθούν. 'Αμα δεν δοξάζουμε τον -θεό, επιτρέπει ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, για να εκτιμήσουμε τα πράγματα. Ενώ, όταν τα εκτιμούμε, δεν επιτρέπει ο Θεός να συμβή τίποτε το κακό.

Παλαιότερα που δεν υπήρχαν αυτές οι μεγάλες ευκολίες, και η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει τόσο, αναγκάζονταν οι άνθρωποι σε όλες τις δυσκολίες να καταφεύγουν στον Θεό, και ο Θεός βοηθούσε. Τώρα, επειδή η επιστήμη προχώρησε, τον Θεό Τον βάζουν στην άκρη. Πάνε χωρίς Θεό σημερα. Υπολογίζουν: «Θα κάνουμε τούτο, θα κάνουμε εκείνο». Σκέφτονται την Πυροσβεστική, σκέφτονται τις διατρήσεις, το ένα, το άλλο... Αλλά χωρίς Θεό τι να κάνει ο άνθρωπος.



Γεροντας Παισιος

Humility ( St. Macarius of Optina )

Our humility is our surest intercessor before the face of the Lord.
 
It is by dint of humility and penance that the last shall be first.
 
St. Macarius of Optina

''Χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού επι ενι αμαρτωλώ μετανοούντι''.

Καποια στιγμη στον ουρανό ζήτησε ο Θεός απο τους αγγέλους να του φέρουν τα πιο πολύτιμα πράγματα,που υπάρχουν στη γή.

Οι άγγελοι ξεκίνησαν και έψαξαν ολόκληρη τηγή.Πολλοί ομολογουμένως έφεραν πολλά ωραία και πολύτιμα πράγματα.Ξεχώρισαν όμως τρείς.

Ο ένας έφερε και απέθεσε στον θρόνο του Θεού ένα ωραιότατο μαργαριτάρι.Ήτανμια σταγόνα ιδρώτα.Είχε πέσει απο το μέτωπο κάποιου που τίμια προσπαθούσε να ζήσει την οικογένειά του.

-Ωραίο το εύρημα σου,είπε ο Θεός,αλλά υπάρχει και πιο ωραίο απο αυτό

.Ήρθε τότε δεύτερος άγγελος.Αυτός απέθεσε με σεβασμό μπροστά στον Θεό ένα κατακόκκινο ρουμπίνι.Ήταν μια σταγόνα αίματος ενος ήρωα,που είχε πέσει στο πεδίο της τιμής.Οι άγγελοι έμειναν εκστατικοί.Ασφαλώς αυτός θα κέρδιζε το βραβείο.

-Υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο ακόμη,είπε ο Θεός. Τότε όλοι στράφηκαν προς το μέρος του τρίτου αγγέλου, που εκείνη την ώρα ερχόταν και με πολλή ευλάβεια άφησε να κυλίσει στον θρόνο του Θεού ένα ασταφτερό διαμάντι,που όμοιο μ'αυτό ποτέ δεν είχαν δεί.Ήταν ένα δάκρυ κάποιου αμαρτωλού,που γονατιστός ομολογούσε τις αμαρτίες του μπροστά στον πνευματικό.

-Αυτό είναι το πιο πολύτιμο πράγμα ,είπε τότε ο Θεός,και το βραβείο

δόθηκε στον τελευταίο άγγελο.Αλήθεια,πόσο αξίζει η μετάνοια και η εξομολόγηση.

Αυτό το βεβαιώνει ο ίδιος ο Κύριος,που λέγει<χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού επι ενι αμαρτωλώ

μετανοούντι>.(Λουκ.ιε΄10).

Η κοιλιά είναι ο πιο άπιστος μεσίτης ( Μέγας Βασίλειος )

Δεχθείτε την νηστεία, οι φτωχοί, την συγκάτοικό σας και ομοτράπεζο. Οι δούλοι, την ανάπαυση από τους συνεχείς καμάτους της υπηρεσίας. Οι πλούσιοι, αυτήν που σας γιατρεύει από την βλάβη του χορτασμού και με την μεταβολή κάνει πιο τερπνά αυτά που από την συνήθεια περιφρονούνται. Οι άρρωστοι, την μητέρα της υγείας. Οι υγιείς, το φυλακτήριο της υγείας.

Ρώτησε τους ιατρούς και θα σου απαντήσουν, ότι το περισσότερο σφαλερό από όλα είναι η άκρα παχυσαρκία. Για τούτο οι πιο έμπειροι με τη νηστεία αφαιρούν το πλεονάζον πάχος, ώστε να μην συντριβεί η δύναμη με το βάρος της παχυσαρκίας. Διότι εξεπίτηδες αφού με την στέρηση εξαφανίσουν την αμετρία του πάχους, προετοιμάζουν στην θρεπτική δύναμη κάποια άνεση και ανατροφή και αρχή για δεύτερη αύξηση. Έτσι σε κάθε έργο και σε κάθε σωματική ιδιοσυγκρασία βρίσκεται η ωφέλεια της νηστείας και σε όλα ομοίως αρμόζει, στα σπίτια, στις αγορές, στις νύκτες, στις ημέρες, στις πόλεις, στις ερημιές. Αυτήν λοιπόν που με τόσα μέσα χαρίζει σε μας το καλό, ας υποδεχθούμε με χαρά, κατά τον λόγο του Κυρίου, χωρίς να είμαστε κατηφείς, όπως οι υποκριτές, αλλά το χαρωπό της ψυχής χωρίς προσποίηση να δείχνουμε (Ματθ. 6, 16-17).

Και δεν νομίζω ότι χρειάζεται τόσον αγώνα η προτροπή για τη νηστεία, όσον το να μην περιπέσει σήμερα κάποιος στα κακά της μέθης. Διότι τη μεν νηστεία και για την συνήθεια και για την μεταξύ μας ντροπή, oι πολλοί την αποδέχονται. Φοβούμαι δε τη μέθη, που, σαν πατρική κληρονομιά, οι φίλοι του οίνου την διασώζουν. Όχι νηστεία με την μέθη. Όπως δηλαδή αυτοί που κάνουν μακρινά ταξίδια, έτσι και μερικοί ανόητοι σήμερα πίνουν οίνο σε αντάλλαγμα των πέντε ημερών της νηστείας‡ Ποιος είναι τόσον ανόητος, ώστε προτού αρχίσει να πίνει, να κάνει τις τρέλες των μεθυσμένων; Δεν γνωρίζεις ότι η κοιλιά δεν κάνει αποταμίευση; Η κοιλιά είναι ο πιο άπιστος μεσίτης. Είναι ταμείο αφύλακτο, διότι, όταν μπαίνουν πολλά, τη μεν βλάβη διατηρεί, τα φαγητά όμως δεν διαφυλλάττει‡ πρόσεχε μη τυχόν και σε σένα, αύριο που θα έλθεις από την μέθη λεχθούν αυτά που τώρα αναγνώσθηκαν. «Δεν διάλεξα αυτή τη νηστεία, λέγει ο Κύριος» (Ησ. 58, 5).

Γιατί αναμιγνύεις τα άμικτα; Ποια ή σχέση της νηστείας προς την μέθη; Ποια είναι η σχέση της μέθης προς την εγκράτεια; «Ποια η συμφωνία μεταξύ του ναού του Θεού και των ειδώλων;» (Β΄ Κορινθ. 6, 16). Διότι ναός του Θεού μεν είναι αυτοί στους οποίους κατοικεί το Πνεύμα του Θεού‡ ναός δε ειδώλων, είναι αυτοί που υποδέχονται με την μέθη το πλήθος της ακολασίας. Η σημερινή ημέρα είναι τα πρόθυρα των νηστειών. Αυτός δε που έχει βεβηλωθεί στα πρόθυρα βεβαίως δεν είναι άξιος να εισέλθει στα άγια. Κανείς δούλος θέλοντας να εξευμενίσει τον κύριό του, δεν μεταχειρίζεται τον εχθρό του σαν προστάτη και μεσίτη. Το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως στην Αρχαία Εκκλησία. Η μέθη είναι έχθρα στο Θεό‡ η νηστεία δε, αρχή της μετανοίας. Εάν λοιπόν θέλεις με την εξομολόγηση να γυρίσεις στο Θεό, να αποφεύγεις την μέθη, για να μην σου κάμει δυσκολότερη την αποξένωση. Δεν αρκεί βεβαίως μόνον η αποχή από τις τροφές, για την επαινετή νηστεία, αλλ΄ ας νηστεύσουμε νηστεία δεκτή, ευάρεστη στο Θεό. Αληθινή νηστεία είναι η αποξένωση από το κακό, η εγκράτεια της γλώσσας, η αποχή από το θυμό, ο χωρισμός από τις επιθυμίες, την καταλαλιά, το ψεύδος, την ψευδορκία. H στέρηση από αυτά είναι αληθινή νηστεία. Μέσα σ΄ αυτά λοιπόν η νηστεία είναι αγαθό. Η πνευματική νηστεία είναι η έλλειψη του ορθοδόξου λόγου που κάνει την ψυχή ατροφική και παγερή.

Μέγας Βασίλειος

Πηγη : http://synodoiporia.blogspot.gr/2014/03/blog-post_4519.html

Pride darkens the soul ( Abba Moses of Scetis )

Pride darkens the soul completely and leads to its utter downfall. It acts like some harsh tyrant who has gained control of a great city and destroys it completely.


Abba Moses of Scetis

The Tenth Article of the Creed.

I confess one Baptism for the remission of sins.

The tenth article of the Creed speaks about the Mystery of Baptism and about the remaining Mysteries.

Jesus Christ, sending His disciples out to preach, said, Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son, and of the Holy Spirit, and added, Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you (Matt. 28:19-20). By this the Lord clearly stated that other mysteries had been established by Him.

By sacraments, or mysteries, are meant those holy acts through which the Holy Spirit mysteriously and invisibly confers Grace (the saving power of God) upon man.

The holy Orthodox Church has seven Mysteries: Baptism, Chrismation, Confession, Holy Communion, Marriage, Ordination, and Holy Unction.

The Symbol of Faith mentions only Baptism because that Mystery is the door into the Church of Christ. Only those who have been baptized can avail themselves of the other sacraments.

Moreover, at the time of the composition of the Creed, there were quarrels and doubts. For example, some thought that heretics who returned to the Church should be baptized a second time. The Ecumenical Council said that Baptism could be performed only one time for any given person. Therefore it is said — "I confess one Baptism." It is understood that this one Baptism must be performed in the true Church for it to be valid. This is true of all the Mysteries.

Ειρήνη και ηρεμία στο Άγιον Όρος - Peace and tranquility on Mount Athos ( video )

Ζήσε τη ζωή σου με τόση αγάπη στην καρδιά σου, ώστε ακόμα και αν σε στείλουν κατά λάθος στην κόλαση, ο ίδιος ο διάβολος να σε επιστρέψει στον Παράδεισο

Πως μπορούν κάποιοι να βρίσκουν λύση πολύ εύκολα στα πιο περίπλοκα προβλήματα, ενώ άλλοι πανικοβάλλονται όταν έχουν να αντιμετωπίσουν ένα μικρό πρόβλημα και πνίγονται σε μία κουταλιά νερό; …ρώτησα.

Ο Ramesh απάντησε με τη διήγηση της ακόλουθης ιστορίας:

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας άνθρωπος που η ψυχή ήταν γεμάτη καλοσύνη.

Όταν πέθανε, όλοι υπέθεσαν ότι θα πήγαινε κατ΄ ευθείαν στον Παράδεισο, αφού θεώρησαν ότι ήταν η μόνη επιλογή για έναν καλό άνθρωπο σαν κι αυτόν.

Και πράγματι εκεί πήγε.

Εκείνο τον καιρό, ο Παράδεισος δεν ήταν καθόλου οργανωμένος και δεν λειτουργούσε στη εντέλεια.

Η γραμματεία ήταν ανεπαρκής, και η κοπέλα που τον υποδέχτηκε έριξε μια βιαστική ματιά στην λίστα με τα ονόματα που είχε μπροστά της.

Δεν βρήκε το όνομα αυτού του ανθρώπου, οπότε τον έστειλε κατευθείαν στην Κόλαση.

Στην κόλαση κανείς δεν ελέγχει ποιος εισέρχεται.

Ο άνδρας εισήλθε και παρέμεινε στην Κόλαση …

Μερικές μέρες αργότερα, ο Εωσφόρος εισέβαλε από τις πύλες του Παραδείσου, για να ζητήσει εξηγήσεις από τον Άγιο Πέτρο.

-Αυτό που κάνατε ήταν απαράδεκτο, είπε.

Ο Άγιος Πέτρος ρώτησε τον Εωσφόρο γιατί ήταν τόσο θυμωμένος, και ο οργισμένος Εωσφόρος του απάντησε:

-Στείλατε αυτόν τον άνθρωπο κάτω στην Κόλαση, και αυτός με υπονομεύει διαρκώς!

Από την αρχή που ήρθε, ενδιαφερόταν για τους άλλους ανθρώπους, τους άκουγε και τους μιλούσε με αγάπη.

Η κατάσταση άλλαξε στην Κόλαση.

Τώρα όλοι μοιράζονται μεταξύ τους τα συναισθήματά τους, αγκαλιάζονται και ενδιαφέρονται για τον άλλον.

Όμως στην Κόλαση δεν πρέπει να είναι έτσι!

Πάρτε τον πίσω στον παράδεισο!

Όταν τελείωσε ο Ramesh την ιστορία, με κοίταξε και μου είπε:

“Ζήσε τη ζωή σου με τόση αγάπη στην καρδιά σου, ώστε ακόμα και αν σε στείλουν κατά λάθος στην κόλαση, ο ίδιος ο διάβολος να σε επιστρέψει στον Παράδεισο”.


πηγη : http://lllazaros.wordpress.com

Τὸ ἐπαναστατημένο παιδὶ καὶ ὁ καλὸς πατέρας ( Αγιος Πορφύριος )

Ἔλεγε ὁ π. Πορφύριος ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ καλοῦ πατέρα γιὰ τὸ παιδί του πρέπει νὰ μένει ἀμείωτο, ἀκόμη κι ὅταν τὸ παιδὶ μεγαλώνει καὶ σκληρύνεται καὶ ἐπαναστατεῖ καὶ δὲν τὸν ἀκούει καὶ παίρνει ἀκόμη καὶ θέσεις ἐχθρικὲς καὶ ἀντίθετες. Ἐκεῖ θὰ φανεῖ ἡ δεξιοτεχνία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ καλοῦ πατέρα, γιατὶ τὰ παιδιά, μέχρι νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν ἀνδρικὴ ἡλικία, κάνουν πολλὲς ἀνέμπειρες καὶ ἀνόητες ἐνέργειες καὶ προκαλοῦν τοὺς γονεῖς, εἰδικὰ τὸν πατέρα.

Ὁ πατέρας καμιὰ φορὰ σκληρύνεται καί, ἀπὸ ἀπερισκεψία λησμονεῖ τὴ θέση τοῦ καλοῦ πατέρα καὶ γίνεται ἀστυνομικὸς σκληρὸς καὶ κάνει στὸ παιδί του, πολλὲς φορές, ἀνεπανόρθωτο κακό.

Ἂν τὸ ἀνώριμο παιδί, ὁ νέος αὐτός, ψυχολογήσει τὸν πατέρα του ὅτι εἶναι πραγματικὰ καλὸς πατέρας, ὅτι κάνει παράλογες παραχωρήσεις καὶ ὑπομονὴ πατρική, τότε τὸ παιδὶ αὐτό, μέχρι νὰ πεθάνει, θὰ ἔχει συνεχῶς στὸ στόμα του τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του, καὶ θὰ λέει: Ἐμένα ὁ πατέρας μου ἤτανε ἅγιος· τὸν γνώρισα, ὅταν εἶχα τὶς νεα­νικές μου τρέλες.



Αγιος Πορφύριος


(Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, 

296http://www.porphyrios.net/)

Благодать и Свет ( Серафим Саровский )

Еще я должен объяснить в чем состоит различие между действиями Духа Святого, священнотаинственно вселяющегося в души верующих в Господа Бога и Спасителя нашего Иисуса Христа, и действиями тьмы греховной, по наущению и разжению бесовскому воровски в нас действующей. Дух Божий напоминает нам слова нашего Господа Иисуса Христа и действует едино с Ним, всегда торжественно радуя наши сердца и направляя стопы наши на путь мирен. Дух же бесовский мудрствует противно Христу и его действия в нас мятежны и исполнены "похоти плотской, похоти очей и гордости житейской" (1 Иоан. 2:16).

"Аминь, аминь, говорю вам, всяк живый и верующий в Меня не умрет во веки" (Иоан. 11:26). Имеющий благодать Святого Духа за правую веру во Христа, если по человеческой немощи и умер душевно от какого либо греха, то не умрет во веки, но будет воскрешен благодатью Господа нашего Иисуса Христа, взявшего грехи мира и даром дающего благодать на благодать. Про эту то благодать, явленную всему миру и роду человеческому Богочеловеком, и сказано в Евангелии: "Свет во тьме светит и тьма его не объят" (Иоан. 1:5). Это значит, что благодать Духа Святого, даруемая при крещении во имя Отца и Сына и Святого Духа, несмотря на грехопадения человеческие и тьму вокруг нашей души, все-таки светится в сердце искони бывшем Божественным светом бесценных заслуг Христовых. Этот свет Христов при нераскаянии грешника глаголет ко Отцу: Авва Отче! Не до конца прогневайся на нераскаянность эту, а потом, при обращении грешника на путь покаяния, совершенно изглаживает и следы содеянных преступлений, одевая бывшего преступника снова одеждой нетления, сотканной из благодати Духа Святого, о стяжании которой, как о цели жизни христианской, я столько времени вам говорю.

Еще скажу вам, чтобы вы еще яснее поняли, что понимать под благодатью Божией и как распознать ее и в чем особенно проявляется ее действие в людях, ею просвещенных. Благодать Святого Духа есть свет, просвещающий человека. Об этом говорит все Священное Писание. Так, Богоотец Давид сказал: "Слово Твое - светильник ноге моей и свет стезе моей ... Если бы не закон Твой был утешением моим, погиб бы я в бедствии моем" (Пс. 118). То есть, - благодать Духа Святого, выражающаяся в законе словами заповедей Господних, есть светильник и свет мой, и если бы не эта благодать Духа Святого, которую я так тщательно и усердно стяжеваю, что седмерицею на день поучаюсь о судьбах правды Твоей, не просвещала мене во тьме забот, сопряженных с великим званием моего царского сана, то откуда бы я взял себе хоть искру света, чтобы озарить путь свой по дороге жизни, темной от недоброжелательства недругов моих.

И в самом деле Господь неоднократно проявлял для многих свидетелей действие благодати Духа Святого на тех людях, которых Он освещал и просвещал великим наитием Его. Вспомните про Моисея после беседы его с Богом на горе Синайской. Люди не могли смотреть на него, - так сиял он необыкновенным светом, окружавшим лицо его. Он даже принужден был являться народу не иначе, как под покрывалом. Вспомните Преображение Господне на горе Фаворе. Великий свет объял Его и - "были ризы Его, блестящие как снег и ученики его от страха пали ниц" (Мк. 9:3). Когда же Моисей и Илья явились е Нему в том же свете, то, чтобы скрыть сияние света Божественной благодати, ослеплявшей глаза учеников, "облако, сказано, осенило их." И таким образом благодать Всесвятого Духа Божия является в неизреченном свете для всех, которым Бог являет действие ее.



Серафим Саровский

The Ninth Article of the Creed.

In one Holy, Catholic and Apostolic Church.

The ninth article of the Creed speaks about the Church of Christ, which Jesus Christ founded on earth for the sanctification of sinful people and for their reconciliation with God.

The Church is called a union of all Orthodox Christians, living and dead, for He is not a God of the dead, but of the living: for all live unto Him (Luke 20:38), united among themselves in faith and Christian love, by its hierarchy and by its sacraments.

Each individual Orthodox Christian is a member or a part of the Church. When we say that we believe in one Holy, Catholic, and Apostolic Church, the Church is understood to include all people who confess one and the same Orthodox Faith. It does not only mean the building where we go to pray to God and which is also called the church of God. Jesus Christ entrusted the visible construction and government of the Church to the Apostles, and then to their successors, the bishops, and through them He invisibly rules the Church. The Lord Jesus Christ alone is the true Head of the Church, and no other head of the Christian Church exists or ever will. Jesus Christ is Head, and the Church is the spiritual body of Christ (Eph. 1:22-23; 5:23).

The holy Apostle Paul says, For as the body is one, and hath many members, and all the members of that one body, being many, are one body: so also is Christ. For by one Spirit are we all baptized into one body, whether we be Jews or Gentiles, whether we be bond or free; and have been all made to drink into one Spirit (I Cor. 12:12-13). Thus, ye are the body of Christ, and members in particular (I Cor. 12:27). He (Jesus Christ) gave some, apostles; and some, prophets; and some, evangelists; and some, pastors and teachers; for the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ (the Church) (Eph. 4:11-12).

Jesus Christ said that His Church is invincible and will endure forever. I will build My Church, and the gates of hell shall not prevail against it (Matt. 16:18). I am with you always, even unto the end of the world. Amen (Matt. 28:20).

The truth of God, His teaching, is preserved in the one Church of Christ, ...the Church of the living God, the pillar and ground of the truth (I Tim. 3:15). Jesus Christ said, But the Comforter, which is the Holy Spirit, Whom the Father will send in My Name, He shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you (John 14:26) that the Holy Spirit may abide with you forever (John 14:16).

He who obeys the Church, obeys Christ Himself, and he who does not obey, but rejects her, rejects also the Lord Himself. If one does not obey the Church, let him be to you like as a heathen man, and a publican, said the Lord Himself (Matt. 18:17).

The Church of Christ is one, because it is one spiritual body, has one head, Christ, and is inspired by one Spirit (cf. Eph. 4:4-6). It has one goal, the sanctification of people, and everywhere the same teachings of God, and the same sacraments. Therefore, the Church cannot fall into ruin or become divided. Heretics may fall from Her or become separated from Her; they then cease to be members of the Church. The Church by their action does not cease to be united. The Church obliges all of us to keep the unity of the Spirit in the bond of peace (Eph. 4:5).

The existence of geographical divisions of the Orthodox Church, such as Jerusalem, Constantinople, Antioch, Alexandria, Russia and others, does not violate the unity of the Church of Christ at all. For they all are revealed to be members of one body, One Universal Church of Christ. They all confess the same faith, and have prayers and sacraments in common.

The Church of Christ is Holy, because it is sanctified by the Lord Jesus Christ Himself, through His suffering, with His divine teachings and with the Holy Sacraments established by Him, in which the Grace of the Holy Spirit is given to the faithful. Christ also loved the Church, and gave Himself for it; that He might sanctify it... (Eph. 5:25-26).

The sanctity of the Church is not violated by Christians when they sin because they can always cleanse themselves through the Mystery of Repentance. If someone remains unrepentant, then he visibly or invisibly withdraws from the Church.

The Church of Christ is Catholic. Catholicity is the unity of all believing Orthodox Christians, united in truth by the love of Christ and the grace of the Holy Spirit. The Catholic Church is bound neither by natural boundaries nor time nor by people, and it consists of all true believers everywhere. Therefore it is also called universal.

The One, Holy, Catholic, and Apostolic Church of Christ is furthermore called Apostolic, because the Lord spread it and strengthened it through the holy Apostles. The word Apostolic is essential because the Church uninterruptedly and without change has preserved the Apostolic teaching and the succession of the gift of the Holy Spirit through holy ordination.

The highest visible authority in the Church belongs to the Ecumenical Council. Primacy in the Ecumenical Church is composed of the patriarchs, then of lesser prelates — metropolitans, archbishops and bishops. Local councils, if their decisions are in agreement with the spirit of Orthodoxy as revealed in the past, also have authority.

The One, Holy, Catholic, and Apostolic Church is furthermore called Orthodox (from the Greek, ortho, correct, straight, true, and doxa, glory, worship, in the sense also of dogma, piety, teaching), because, under the guidance of the Holy Spirit, It unchanging, correctly and gloriously keeps the teachings of Jesus Christ — so that we may glorify God in a way that pleases Him.

Our Prayers Help the Departed ( Part 4 )

In the Skete of St. Anne lived a certain hieromonk Savvas, the famous “Papa-Savvas” as he was called. Fr. Joachim Spetsieris had him as his spiritual father. The Empress of Russia, Catherine, also had him as her spiritual father. He served the Liturgy every day; he was a God-bearing, clairvoyant teacher of noetic prayer.
 

Once some people asked him, “What motivates you to commemorate so many names in the proskomidi?”
He answered, “When I was younger, we called the bishop to consecrate the church above the Holy Monastery of St. Dionysios. After the consecration
, the bishop said to my elder, ‘May I give
Papa-Savvas some names to commemorate for forty days, since he serves Liturgy every day?’ My elder told him, ‘Give him as many as you want.’ So he gave me sixty-two names. When I had completed thirty-nine Liturgies and was about
to serve the fortieth, I leaned against the chanter’s stand and waited for my elder to come, so that I could say the entrance prayers to serve the Liturgy.
 


I fell asleep and saw in my sleep that I was wearing priestly vestments and was standing before the Holy Table. On the Holy Table was the holy diskos for the Liturgy, and the holy chalice fu
ll of the holy Blood of Christ. Then I saw Papa-
Stephen come and take the communion spoon and the paper from the proskomidi, approach the Holy Table, and put the paper on it beside the holy diskos. Then he dipped the spoon into the holy Blood of Christ and a name was erased. He dipped it again, and another one was erased, and so forth until all were done and the paper was clean.
 

“Then I awoke, and in a little while my elder came. Immediately I told him what I saw. The elder said to me, ‘Didn’t I tell you not to believe in
dreams?’ After the Liturgy he added, ‘You are not worthy for their sins to be forgiven; through the power of the Blood of Christ their sins were
forgiven.’ So this is the reason why commemorate
the names of everyone.”

The proskomidi is the service of preparation for the Divine Liturgy in which the portion to be
used for the Eucharist is cut out of the prosphora, and during which the living and the dead are
commemorated. 

from the book
Counsels from the Holy Mountain

Μικρή γεύση του Άθω - Little taste of Athos ( Video )

Τι θα έκανες εάν γνώριζες ότι σου έμεινε ένας μήνας ζωής;

Το ερώτημα περίεργο, ανατριχιαστικό και όμως εφικτό μιας και πολλοί συνάνθρωποί μας ήρθαν αντιμέτωποι με αυτήν την πραγματικότητα. Ένιωσαν αδιαθεσία, πήγαν στον γιατρό, κάνανε εξετάσεις…διαπιστώθηκε ότι έχουν καρκίνο….οι γιατροί έδωσαν σε κάποιους ελπίδα, σε κάποιους όμως τους είπαν την θλιβερή πραγματικότητα: «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, σας μένουν μερικοί μήνες ζωής, στην καλύτερη περίπτωση». Εάν λοιπόν έρθουμε και εμείς αντιμέτωποι σε μία τέτοια κατάσταση, πώς θα αντιδρούσαμε; Τι θα κάναμε; Πώς θα ζούσαμε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας;

Δυστυχώς πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι μόνο σε τέτοιες καταστάσεις συνερχόμαστε από τον πνευματικό λήθαργο που έχουμε πέσει, δυστυχώς μόνο όταν ο θάνατος μας κτυπήσει την πόρτα συνειδητοποιούμε την υπαρξιακή μας μοναξιά, την πνευματική μας γύμνια, την ματαιότητα των πραγμάτων.
Όταν ένας άνθρωπος έχει κάποιους μήνες –ημέρες ζωής αρχίζει να ΒΛΕΠΕΙ, αρχίζει να ΑΚΟΥΕΙ, αρχίζει νομίζω να ΖΕΙ να βάζει τις σωστές προτεραιότητες που τόσο καιρό δεν είχε... και πάλι όχι πάντοτε. Ένας άνθρωπος που θα φύγει σύντομα από αυτή την ζωή, καταλαβαίνει την ανικανότητα της ανθρωπότητας να τον ΣΩΣΕΙ, καταλαβαίνει την ανικανότητα του πολιτισμού να τον ειρηνεύσει, καταλαβαίνει το πόσο γνωρίζει τον Θεό ή όχι.

Πολλοί άνθρωποι καθώς βλέπουν ότι η ζωή τους βαδίζει στο τέλος, γυρίζουν στην Εκκλησία, γυρίζουν περιμένοντας το Θαύμα, περιμένοντας η ελπίδα τους να πάρει σάρκα και οστά…όμως αυτό είναι λάθος, όχι γιατί η Εκκλησία δεν σου παρέχει ελπίδα και ειρήνη στην καρδιά σου αλλά γιατί οι άνθρωποι περιμένουν από την Εκκλησία του Χριστού να ικανοποιήσει την δίψα τους για την επίγεια ζωή και όχι για την Αιωνιότητα.

Η Εκκλησία του Χριστού, ο ίδιος ο Χριστός δεν θα πρέπει να είναι η τελευταία ελπίδα μας, αλλά η πρώτη.
Ο Χριστός δεν είναι ο μάγος που θα μας κάνει καλά, προσφέροντάς μας περισσότερο χρόνο σε αυτήν την ζωή απλά επειδή δεν τα έχουμε ζήσει όλα!
Ο Χριστός δεν είναι η έσχατη λύση αλλά η μοναδική ΣΩΤΗΡΙΑ μας.

Ο πόνος του ανθρώπου σε τέτοιες καταστάσεις είναι μεγάλος. Είδα ανθρώπους που πολεμούσαν την Εκκλησία, να μπαίνουν σε ναό και γονατιστοί, με δάκρυα στα μάτια να εκλιπαρούν τον Θεό για έλεος, είδα «ανθρώπους της Εκκλησίας» να βλασφημούν και να τα βάζουν με τον Θεό, είδα ανθρώπους να συνεχίζουν να ζουν ήρεμοι και γαλήνιοι, είδα ανθρώπους να αδιαφορούν τελείως για τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής τους, είδα ανθρώπους να πέφτουν με τα μούτρα στην αμαρτία, είδα όμως και ανθρώπους που από τα χείλια τους έβγανε το «Δοξα τω Θεώ…».

Ο Θάνατος είναι το πιο σίγουρο γεγονός που όλοι μας θα γευτούμε, όμως συγχρόνως σχεδόν όλοι μας ζούμε σαν «επι γης αθάνατοι», μακρυά από τον Θεό, έχοντας στην καλύτερη των περιπτώσεων μία χλιαρή σχέση με την μυστηριακή ζωή που προτείνει η Εκκλησία.

Ο χριστιανός και γενικότερα ο κάθε άνθρωπος δεν θα πρέπει να περιμένει τις τελευταίες ημέρες της ζωής του για να ζήσει κατατάσσοντας σωστά τις προτεραιότητες της ζωής του. Όλοι μας ζούμε βάζοντας σαν «πρώτα» τα «δευτερεύοντα» και σαν σημαντικά τα ασήμαντα. Οι σχέσεις μας με τους άλλους… επιφανειακές. Οι ασχολίες και δραστηριότητές μας πολλές φορές αποσκοπούν απλά να «γεμίσουν τον χρόνο» μας. Ζούμε την κάθε μας ημέρα σαν την πρώτη ημέρα που θα την ακολουθήσουν κι άλλες χιλιάδες ημέρες και όχι σαν την τελευταία μας…

Ο χρόνος είναι απατηλός. Όταν μας λένε ότι πρέπει να θυμόμαστε το θάνατο, δεν είναι για να μας δώσουν φόβο για τή ζωή, αλλά για να μας κάνουν να ζήσουμε με όλη την ένταση που θα είχαμε αν συνειδητοποιούσαμε ότι κάθε στιγμή είναι μόνο η στιγμή πού κατέχουμε, και ότι η κάθε στιγμή της ζωής πρέπει να είναι τέλεια: μας υποδεικνύεται όχι το βάθος αλλά η κορυφή του κύματος, όχι μια ήττα αλλά ένας θρίαμβος.
Έτσι, η μνήμη θανάτου φαίνεται ότι είναι η μόνη δύναμη που κάνει τελικά τη ζωή έντονη. Και όταν μιλούμε για έντονη ζωή δεν εννοούμε την αμαρτωλή ζωή, αλλά την όντως εν Χριστώ ζωή, την ζωή που θα γεμίσει με την Χάρη του Θεού, με την Παρουσία του Χριστού.
Όλοι μας λοιπόν θα πρέπει να ζούμε το τώρα αλλά με εσχατολογική προοπτική, να ζούμε το τώρα πριν είναι αργά, να βάλουμε τις σωστές προτεραιότητες στην ζωή μας πριν είναι αργά, να αγαπήσουμε τους άλλους πριν είναι αργά, να αγαπήσουμε τον Θεό πριν είναι αργά…να ΖΗΣΟΥΜΕ πριν πεθάνουμε.

Ας μην περιμένουμε να μάθουμε ότι πεθαίνουμε για να το καταλάβουμε. Ας μην περιμένουμε να γεράσουμε για να γνωρίσουμε τον Χριστό, ας μην δώσουμε στον Χριστό τις τελευταίες ημέρες της ζωή μας (από ανάγκη), αλλά να δώσουμε στον Χριστό όλα τα χρόνια της ζωή μας.

Στο Άγιο Όρος θα δει κανείς πολλούς μεγαλόσχημους μοναχούς σε σχετική μικρή ηλικία. Κάποιος λοιπόν Ρώσος κληρικός όταν έμαθε ότι ο τάδε και ο τάδε (πολύ μικρότεροι από αυτόν στην ηλικία) είναι μεγαλόσχημοι μοναχοί σκανδαλίστηκε (στην Ρωσία μεγαλόσχημος μοναχός γίνεται συνήθως μόνο κάποιος σε μεγάλη ηλικία). Πήγε λοιπόν στον γέροντά τους που τους έκανε μεγαλόσχημους και τον ρώτησε με ποιο σκεπτικό έκανε κάτι τέτοιο.
Τότε ο σοφός γέροντας του είπε: «Μα ευλογημένε, πότε θα έπρεπε τους κάνω μεγαλόσχημους; Όταν θα φτάνανε σε μεγάλη ηλικία και δεν θα μπορούσαν να κάνουν μετάνοιες και αγρυπνίες, νηστείες και γενικότερα λόγο των γηρατειών καμία πνευματική άσκηση; Τώρα που είναι νέοι θα πρέπει να τα κάνουνε αυτά, τώρα που το πνεύμα τους και το σώμα τους είναι νέο πρέπει να ασκηθεί πιο έντονα ώστε στα γεράματα να απολαμβάνουν τους καρπούς της νιότης τους».

Ο χρόνος της ζωής μας είναι πολύτιμος, η στιγμή του θανάτου μας άγνωστη, ο τρόπος όμως της σωτηρίας μας είναι γνωστός. Η Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία μας δείχνει τον δρόμο προς την Ζωή, τον τρόπο ζωής που βίωσαν πρώτοι οι Πατέρες της Εκκλησίας και έπειτα προς όφελος δικό μας, κατέγραψαν στο χαρτί. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας καλεί να ζήσουμε θεάρεστα διαμέσου του μυστηριακού τρόπου, διαμέσου της ασκήσεως, της ταπείνωσης και της μετάνοιας.
Το πόσο θα ζήσουμε δεν έχει αξία…το πώς θα ζήσουμε είναι το ζητούμενο.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

The Eighth Article of the Creed.

And in the Holy Spirit, the Lord, the Giver of Life, Who proceedeth from the Father, Who with the Father and the Son together is worshipped and glorified, Who spake by the Prophets.

The eighth Article of the Creed speaks about the third Person of the Holy Trinity, the Holy Spirit. The Holy Spirit is also true God, as is the Father and the Son. This we confess, calling Him Lord.

The Holy Spirit is also called the Giver of Life because He, together with God the Father and God the Son, gives life to all, especially spiritual life. It follows that He is likewise the Creator of the world, equal to the Father and the Son. It is said about the creation of the world: And the Spirit of God moved upon the face of the waters (Gen. 1:2). Jesus Christ Himself said about the blessed regeneration by the Spirit, ...Except a man be born of water and of the Spirit, he cannot enter into the Kingdom of God (John 3:5).

Thus the Holy Spirit is true God, the third Person of the Triune God. To Him we must render the same worship and glory as to the Father and the Son.

The words, "Who proceedeth from the Father," define the personal hypostatic nature of the Holy Spirit, by which He is distinguished from God the Father, and from the Son, begotten of the Father. His nature is such that the Holy Spirit continually proceeds from the Father. Jesus Christ Himself spoke on this point to His disciples: But when the Comforter is come, Whom I will send unto you from the Father, even the Spirit of truth, Which proceedeth from the Father, He shall testify of Me (John 15:26).

The words, "Who spake by the Prophets," means who spoke through the prophets. The prophets predicted the future and wrote Holy Scriptures under the inspiration of the Holy Spirit, and therefore their books are called divinely inspired. The words, "spake by the Prophets," are stated so that no one need doubt that the Holy Scriptures were written under the inspiration of the Holy Spirit, not by the authors themselves, as ordinary books are written. They therefore contain the highest God-given truth, the Word of God, or Divine revelation.

The fact that the Holy Spirit spoke through the Apostles is not mentioned in the Symbol of Faith because at the time of its composition no one doubted it.

The Holy Spirit now conveys His gifts to true Christians through the Church of Christ, in prayer and the Holy Mysteries. In the Holy Mysteries the Holy Spirit enlightens the faithful with the light of Christ’s teaching, warms their hearts by love for God and neighbor, and purifies them of every stain of sin.

Jesus Christ called the Holy Spirit, Spirit of Truth (John 14:17; 15:26; 16:13) and warned us, All manner of sin and blasphemy shall be forgiven unto men; but the blasphemy against the Holy Spirit shall not be forgiven unto men (Matt. 12:31).

"Blasphemy against the Holy Spirit" is conscious and hardened opposition to the truth, because the Spirit is truth (I John 5:6). Conscious and hardened resistance to the truth leads man away from humility and repentance, and without repentance there can be no forgiveness. That is why the sin of blasphemy against the Spirit cannot be forgiven, since one who does not acknowledge his sin does not seek to have it forgiven.

The Holy Spirit was revealed to people in visible form at the Baptism of the Lord in the form of a dove, and on the day of Pentecost when He descended to the Apostles in the form of tongues of fire. He appeared also as a cloud of light in the Old Testament and at the Transfiguration of Christ.

Glory to God ( video )

Άγιον Όρος - Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας ( video )

Ο άνθρωπος από την φύση του είναι παρήκουος ( Ή Γερόντισα Μακρίνα τής Πορταριάς Βόλου (1921-1995) )

Ο άνθρωπος από την φύση του είναι παρήκουος. Γι' αυτό πρέπει να κάνουμε άσκηση να γίνουμε υπάκουοι. Σ' αυτό βοηθά η Χάρη του Θεού, η ευχή του Γέροντος και ο προσωπικός αγώνας.
Να φροντίσουμε, έλεγε, να νικήσουμε τα πάθη μας. Τακτική εξομολόγηση και εξαγόρευση των λογισμών. Πίσω από κάθε μας ενέργεια να ευρίσκεται ο Χριστός, Αυτό γίνεται όταν παίρνουμε ευλογία. Κοπή θελήματος είναι ό,τι πιο ευλογημένο υπάρχει δια τον Πνευματικόν άνθρωπον.

Ή Γερόντισα Μακρίνα τής Πορταριάς Βόλου (1921-1995)

Ανοίξτε την καρδιά σας ( Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ )

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ανοίξτε την καρδιά σας, για να χαράξει εκεί το Αγιο Πνεύμα την εικόνα του Χριστού. Τότε θα γίνετε σιγά-σιγά ικανοί να έχετε μέσα σας τη χαρά και το πένθος, το θάνατο και την ανάσταση.


Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Salvation ( Elder Paisios )

Those who suffer deeply for the salvation of the whole world and help in their own way (as strugglers) and humbly entrust themselves to the hands of God, feel the greatest joy in the world. Their life is a constant doxology, for they flutter about internally like angels, glorifying God day and night. Those, however, who neglect the salvation of their souls and try to find joy and rest in this vain life, are continually tortured and entangled in endless worldly machinery and live in hell in this life.



Elder Paisios

The Seventh Article of the Creed.

And He shall come again, with glory, to judge both the living and the dead, Whose kingdom shall have no end.

In the seventh article of the Creed it is stated that Jesus Christ will come to earth again to judge all people, living and dead, who will all rise at that time, and that after the terrible Last Judgment the Kingdom of Christ will begin, of which there will be no end.

The second coming of the Saviour is clearly discussed in Holy Scripture. For example, when Jesus Christ ascended into Heaven, angels appeared and said to the Apostles, "This Jesus, Who is taken up from you into Heaven, will come again to earth in the same form, in the body of a man, as you saw Him going up to Heaven."

The second coming of Christ will not be at all like the first. The first time He came in the humble form of a man to suffer for us and by this to save us from sin. He was born in a stable for cattle, lived, not having a place to lay His head, and died between criminals on the cross. In the second coming He will appear suddenly as a King, with majesty. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west, so shall also the coming of the Son of man be (Matt.24:27). The second coming of Christ the Saviour will be extraordinary: The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken; and then shall appear the sign of the Son of man, (a cross) in heaven; and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory (Matt. 24:29-30), ...and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: And before Him shall be gathered all nations (Matt. 25:31-46), and He will judge all people, all of us, the righteous and the sinful.

This judgment is called terrible, because the conscience of every man will be revealed before all. Not only the good and evil deeds will be disclosed, but also the manner in which each man conducted his earthly life; every spoken word, secret wish, and thought will be laid bare.

According to this judgment, the righteous will enter into eternal life, and the sinners into eternal torment — for doing evil deeds and failing to repent of them, or to make amends through good deeds and a righteous life.

For the hour is coming, says the Lord Himself, in which all that are in the graves shall hear His voice, and shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation (John 5:28-29).

The exact hour of the second coming of the Lord to earth is known to no man. It is a secret which, by the word of the Lord Himself, no one knows, not even the angels of God, only the Heavenly Father alone. Therefore, we must always be ready to appear before the judgment of God.

Although the exact time is not known to us, God’s word reveals several signs of the approach of the coming of the Lord. Before this time the Gospels will be preached to all people. The Jews will return in great numbers to Christ.

At the same time there will be more corruption, lack of faith, less love toward one’s neighbor, and increased wickedness and calamity among people. False prophets will appear. Discord and war will grow stronger among the people; famine and starvation, epidemics and earthquakes will occur in various places. Finally, when evil reaches its highest manifestation on earth, Antichrist will appear.

Antichrist, the antagonist of Christ, will appear before the end of the world, and will seek to exterminate Christian faith on the earth with all his power. But with the coming of Christ, the dominion of the Antichrist will end in terrible ruin, as will he, since he is a disciple of the Devil himself.

After all these things have come to pass the eternal Kingdom of Christ will begin.

''Forgive Me O Lord''...- Συγχωρήστε με Κυριε ( video )

Γιατι τους πειρασμούς ( Γέροντας Παΐσιος )

Ο Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς «για να μας ξεσκονίζουν και να εξαγνίζεται έτσι η ψυχή μας με τις θλίψεις και τα κλάματα και να αναγκαζόμαστε να καταφεύγουμε στο Θεό για τη σωτηρία μας».

Γέροντας Παΐσιος

“Γιατί φεύγει ο νους μου στην προσευχή;”

Αγαπώ την προσευχή. Γνωρίζω ότι είναι μεγάλη δυνατότητα να μπορεί να στέκεται ο άνθρωπος ενώπιον του Θεού, να αναφέρει τα προβλήματά του και να ζητεί βοήθεια· ότι είναι μέγιστη τιμή να μπορεί να συνομιλεί με τον άπειρο και παντοδύναμο Θεό ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος· ότι είναι πολύ μεγάλο και αποτελεσματικό όπλο στον αγώνα μας, που χαρίζει παρηγοριά, ελπίδα και ανάπαυση στην κουρασμένη ψυχή μας η προσευχή. Για όλους αυτούς τους λόγους μου αρέσει η προσευχή, θέλω να προσεύχομαι· και να προσεύχομαι σωστά, με καθαρή την ψυχή μου, με πίστη στην καρδιά, με συγκεντρωμένο το νου.

Δυστυχώς όμως τόσο συχνά διαπιστώνω ότι δεν τα καταφέρνω. Δεν μπορώ να συγκεντρώσω το νου, έστω και για λίγη ώρα, στην προσευχή. Κάνω το σταυρό μου και ξεκινώ. Λέω λίγα λόγια και χαίρομαι γι’ αυτό. Άρχισε η συνομιλία μου με τον Θεό. Τι όμορφα που είναι! Πόση χαρά νιώθω, όταν σκέπτομαι ότι μ’ ακούει ο Θεός, ο πανάγαθος Πατέρας, που όλα τα γνωρίζει, όλα τα μπορεί και μόνο το καλό μου θέλει! Σύντομα όμως φεύγει ο νους! Μόλις το καταλάβω, τον συμμαζεύω στην προσευχή. Όμως ξανά σε λίγο διαπιστώνω ότι βρίσκομαι αλλού και αρχίζω πάλι να προσπαθώ να συγκεντρωθώ στα λόγια της προσευχής και να μιλήσω στον άγιο Θεό. Δεν περνά λίγη ώρα και κάτι απ’ όσα με απασχολούν έρχεται και πάλι να κερδίσει το νου. Το συνειδητοποιώ σύντομα και διερωτώμαι με λύπη: Τι προσευχή είναι αυτή;

Αχ, αυτός ο νους! Ταχύτατος, ασυγκράτητος! Καλπάζει, φεύγει, μετατίθεται από το ένα στο άλλο, από τη γη στον ουρανό, από την Αμερική στην Αυστραλία, από τον ήλιο μας μέχρι την άκρη του σύμπαντος, από το παρόν στο μέλλον, και με την ίση ευκολία στο παρελθόν, στα χρόνια του Χριστού, και από εκεί ακόμη πιο πίσω, μέχρι την αρχή της δημιουργίας. Και όλα αυτά περνούν μπροστά μου πολύ γρήγορα και μετακινούμαι από το ένα στο άλλο σε μια μόνο στιγμή. Όσο ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου καλύπτω τεράστιες αποστάσεις στο χώρο και στο χρόνο, στα παλιά και στα σύγχρονα, στα πλησιέστερα και στα πιο μακρινά. Με το νου. Το ταχύτερο μέσο μεταφοράς! Πώς να τον συμμαζέψεις, να τον συγκρατήσεις; Πώς να δαμάσεις τον ατίθασο νου;

Και το χειρότερο είναι ότι δεν κινείται μόνο ταχύτατα ο νους. Κινείται και επικίνδυνα, πάει και εκεί που δεν πρέπει, εκεί που κινδυνεύει η καθαρότητά του, εκεί όπου είναι η αμαρτία! Και αυτό μπορεί να το κάνει και στις πιο ιερές ώρες, και στον πιο άγιο τόπο. Να βρίσκεσαι στην ιερότατη ώρα της θείας Λειτουργίας, μέσα στον άγιο τόπο του ναού, και να σκέφτεσαι αυτά που δεν πρέπει! Να πνίγεται ο νους από σκέψεις μνησικακίας, εκδικητικότητος, κενοδοξίας, φιλοπρωτίας, σαρκικότητος και κάθε άλλης βρωμερής αμαρτίας! Είναι, όπως λένε οι άγιοι Πατέρες, «ταχυπετές όρνεον καί αναιδέστατον», κινείται γρήγορα και πηγαίνει αναιδώς και εκεί που δεν είναι επιτρεπτό. Είναι ένα βρώμικο χασαπόσκυλο, «φιλομάκελλος κύων καί φιλόβρωμος».

Έχει ο νους μας την τάση να κινείται στα χαμηλά, σ’ αυτά που δεν μας ταιριάζουν, στα αμαρτωλά.«Ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ», λέγει ο Θεός (Γεν. η’ 21). «Ἔγκειται», στρέφεται η διάνοια του ανθρώπου «ἐπὶ τὰ πονηρὰ», μάλιστα «ἐπιμελῶς», και έπιπλέον «ἐκ νεότητος αὐτοῦ». Με την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία διεστράφη το εσωτερικό του. Γι’ αυτό και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια πηγαίνει ο νους μας στα αμαρτωλά, ενώ με πολύ κόπο μπορεί κανείς να τον οδηγήσει στα ανώτερα και πνευματικά. Κάτι χάλασε μέσα μας και αναπτύχθηκε στην ψυχή μας η ροπή προς το κακό. Αυτή η ροπή είναι που επηρεάζει συχνά και σκοτίζει το νου. Γι’ αυτό και δεν αντέχει ο νους πολύ στην προσευχή και φεύγει.

Υπάρχει όμως και κάποια άλλη αιτία αυτού του κακού. Είναι ο πονηρός δαίμων, ο διάβολος. Αυτός είναι τελείως σκοτισμένο πνεύμα, ανεπανόρθωτα διεστραμμένος, σκέπτεται μόνο το κακό, δεν μπορεί να σκεφθεί το αγαθό. Και η κακία του τον ωθεί να πολεμεί τον άνθρωπο για να τον παρασύρει στο κακό. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι σκέψεις οι αμαρτωλές και η διάσπαση του νου στην προσευχή έρχεται ως αποτέλεσμα δικών του επιθέσεων. «Ἐχθροῦ προσβολαῖς τοῦ δυσμενοῦς» μετακινείται ο νους από το αγαθό κι πέφτει σε ποικίλους λογισμούς που το μολύνουν, που τον αποσπούν από τη προσευχή και δεν τον αφήνουν ν’ ανεβεί ελεύθερος στον Θεό. Μάλιστα μπορεί κάποτε ο διάβολος να φέρει και καλές σκέψεις την ώρα της προσευχής, προκειμένου να μας αποσπάσει την προσοχή. Γιατί η προσευχή τον καίει και δεν αντέχει τη δύναμή της. Προκειμένου λοιπόν να σταματήσει η προσευχή, μπορεί να χρησιμοποιήσει και καλούς λογισμούς. Κα αφού μ’ αυτό τον τρόπο πάρει τον νου από την προσευχή, στη συνέχεια θα επιχειρήσει και με κατά μέτωπον επίθεση με πονηρούς λογισμούς, να κάνει τη ζημιά.

Πώς λοιπόν θα αντιμετωπισθεί η κατάσταση αυτή της αδύναμης ψυχής μας; Πώς πρέπει να ενεργήσουμε ώστε να ανεβάσουμε την ποιότητα της προσευχής, ώστε η συνομιλία μας με τον Θεό να γίνεται χωρίς παρεμβολές, να μην καταντά μία ψυχρή, ράθυμη και τυπική εκπλήρωση ενός βασικού θρησκευτικού καθήκοντος; Πώς η προσευχή μας θα γίνεται «μετ’ ἐκτενείας, μετά ὀδυνωμένης ψυχῆς, μετά συντεταμένης διανοίας», δηλαδή με επίμονη και εκτενή προσπάθεια, με ψυχή που πονάει, με τη διάνοια σταθερή και με έντονο αγώνα προσηλωμένη; «Αὕτη ἐστίν ἡ πρός τόν οὐρανόν ἀναβαίνουσα»προσευχή, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Περιοδικό “Ο Σωτήρ”, αριθ. 1986

Πηγή: xfd.gr

Elder Paisios sees a vision of murdered children ( Elder Paisios )

On the third day after Pascha, 1984 , the Elder saw a terrible vision during his prayer:

In front of him there was a big field, sowed with wheat, which had only begun to come up. He was standing near a wall that surrounded the field. Lighting candles, he stuck them to the wall. He did this in memory of the departed, as in reality he had a custom of lightning candles for the whole suffering world — for the living and the departed.

To the left of the field there was a wild and deserted place, dark, without any traces of greenery, full of rocks and stones. A continuous earthquake shook it, and a loud roar was heard everywhere. The Elder listened more attentively to it and determined that it was made up of the thousands of blood-curdling shrieks. He did not know their origin, but suffered greatly when he heard them.

There, where he was, perplexed with the meaning of that vision, he heard a voice explaining to him, that the field, sowed with wheat which had not yet matured, symbolized the tomb of the souls of the departed that will be resurrected. And the terrible place on the left was where the souls of the children, killed through abortions, were gathered. The Elder suffered so greatly because of what he had seen that, after the vision, in spite of the fact that he was exhausted, he could not lie down to sleep a little.



Elder Paisios

The Sixth Article of the Creed.

And ascended into the Heavens, and sitteth at the right hand of the Father.

In the sixth article of the Creed, it is stated that Jesus Christ ascended into Heaven with His pure body, and sits at the right hand of God the Father.

The Ascension of the Lord occurred forty days after His Resurrection. The Lord Jesus Christ ascended to Heaven in body and soul, and in His Divinity He always abides with the Father.

"Sitteth at the right hand of the Father" means on the right side, in the place of honor and glory. These words mean that the human body and soul of Christ was received with the glory that Christ has by His Divinity.

By His Ascension, our Lord Jesus Christ united earth and Heaven and glorified our human nature, raising it to the throne of God. He showed us that our fatherland is in Heaven, in the Kingdom of God, which is now open to all who truly believe in Him.

To him that overcometh will 1 grant to sit with Me in My throne, even as I also overcame, and am set down with My father in His throne (Rev. 3:21).

Πνευματική πρόοδος ( Γέροντας Παΐσιος )

“…Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δε βλέπει πνευματική πρόοδο, έχει υπερηφάνεια και εγωισμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολλή ταπείνωση…”



Γέροντας Παΐσιος

The Fifth Article of the Creed.

And He arose again on the third day according to the Scriptures.

The fifth article of the Creed speaks about the Resurrection of Jesus Christ on the third day after His death.

Since in the writings of the prophets of the Old Testament there were clear predictions about the suffering, death, burial of the Saviour, and His Resurrection, it is stated "according to the Scriptures." The words, "according to the Scriptures," pertain not only to the fifth, but also to the fourth article of the Creed.

Jesus Christ died on Great Friday about three o’clock in the afternoon and rose after midnight of the following Saturday, on the first day of the week, called from that time the Christian Sabbath, the day of the Resurrection of Christ. But in those days, a part of a day belonged to the whole day, so it is said that He was in the tomb three days.

The circumstances of Jesus Christ from the time of His death until the Resurrection are expressed in the Orthodox Christian Church by the following words," In the grave bodily, but in hades with Thy soul as God; in paradise with the thief, and on the throne with the Father and the Spirit wast thou Who fillest all things, O Christ the Inexpressible."

We know that in the Old and New Testaments several people rose from the dead, but there the dead were raised by someone else, and the resurrected rose in their former earthly corruptible bodies, and therefore, had to die again. Jesus Christ rose from the dead by Himself, by the power of His own Divinity; He rose and was changed in His body, which became immortal and eternal. He came forth from the tomb, not disturbing the Sanhedrin’s seal, not rolling away the stone, and invisible to the guards.

The Lord revealed His Resurrection to people first through an angel, who rolled the stone away from the entrance to the tomb. The Resurrection was witnessed by soldiers guarding the tomb, who dispersed in fright. Then the angel announced the Resurrection of Jesus Christ to the Myrrhbearing women. Finally, Jesus Christ Himself, over the course of forty days, repeatedly appeared to His disciples, with many tangible demonstrations of His Resurrection. He allowed the disciples to touch His wounds from the nails and the lance, He ate before them, and spoke with them about the mysteries of the Kingdom of God.

On the day of the Resurrection of Christ we sing: "Christ is risen from the dead, trampling down death by death, and on those in the tomb bestowing life."

By death, the Lord conquered death, and to all in the graves, that is, all the dead, He gave life. Now the Lord abides in this new, resurrected body forever. Also in the new body of the resurrection lives the Mother of God, Whom the Lord resurrected after Her death. All people will receive a new, changed body at the second coming of the Saviour, when there will be a general resurrection, which the eleventh article of the Creed speaks about.

Thus is fulfilled the prophecy spoken through the Prophet Hosea: I will ransom them from the power of the grave; I will redeem them from death (Hosea 13:14). O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? (I Cor. 15:55).

Τα παιδικά χρόνια του Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτη

Στα πολύ παλιά χρόνια, πριν περάσουν τετρακόσια χρόνια από την γέννηση του Ιησού Χριστού μας, γεννήθηκε στα Μύρα της Λυκίας ένας από τους μεγαλύτερους αγίους της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης.

Τα Μύρα ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, που ήταν Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια. Την εποχή του Βυζαντίου τα Μύρα γιναν πρωτεύουσα της επαρχίας της Λυκίας και μέχρι τον 17ο αιώνα ήταν έδρα επισκόπου. Ένας από τους επισκόπους των Μύρων, ήταν και ο Άγιος Νικόλαος ο προστάτης των θαλασσών. Ο Άγιος Νικόλαος λάμπρυνε με την παρουσία του τον επισκοπικό θρόνο των Μύρων κατά τον 4ο αιώνα και πέθανε λίγα χρόνια πριν γεννηθεί ο Άγιος Γεράσιμος. Τα ερείπια που σώζονται δείχνουν ότι τα Μύρα βρίσκονται τέσσερα χιλιόμετρα μακριά από την θάλασσα.

Ο ευλογημένος Γεράσιμος γεννήθηκε όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Ζήνωνας, μεταξύ 376 και 391 μ.Χ. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι, ευσεβείς και ευλαβείς χριστιανοί. Τα άφθονα υλικά αγαθά δεν τους εμπόδισαν να έχουν αυστηρές ηθικές αρχές. Τον πολυαγαπημένο τους γιο τον ανάθρεψαν σύμφωνα με τα αθάνατα διδάγματα της Αγίας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Του έδωσαν μια τέλεια χριστιανική ανατροφή.

Όσο μεγάλωνε ο χαριτωμένος Γεράσιμος, τόσο πιο πολύ πλουτιζόταν με άφθονες αρετές, που του χάριζε ο φωτοδότης Χριστός. Δεν ήθελε να ζει όπως οι πιο πολλοί νέοι της εποχής του και να φροντίζει μόνο το σώμα του, παραμελώντας την αθάνατη ψυχή του. Ήταν φρόνιμος και προσεκτικός. Καταλάβαινε πως η ζωή του ανθρώπου πάνω στην γη είναι προσωρινή, ενώ ο Παράδεισος είναι παντοτινός και αιώνιος. Ο μεγάλος σεβασμός στο Θεό ριζώθηκε για καλά στα τρίσβαθα της ψυχής του από τα παιδικά του χρόνια. Οι γονείς του τον αφιέρωσαν από βρέφος στον Θεό και από παιδί ζούσε την μοναχική ζωή σε κοινόβιο μοναστήρι.

Ας μη μιλάει η γλώσσα σου, αλλά η πράξη.

Ρώτησαν τον αββά Ησαία τι είναι ταπείνωση, κι εκείνος είπε:

-Ταπείνωση είναι να θεωρούμε τον εαυτό μας πιο αμαρτωλό απ΄ όλους τους ανθρώπους και να εξουθενώνουμε τον εαυτό μας ότι τίποτε καλό δεν κάναμε ενώπιον του Θεού.
Και η εργασία της ταπείνωσης είναι η εξής: Να σιωπούμε, να μη ψηφίζουμε τον εαυτό μας σε καμιά περίπτωση, να μην είμαστε φιλόνικοι, να είμαστε έτοιμοι για υποταγή, με το βλέμμα χαμηλωμένο, τον θάνατο να έχουμε πρό οφθαλμών, να μην χρησιμοποιούμε το ψέμα και τον αργό λόγο.

Να μην αντιμιλούμε στον μεγαλύτερο, να μη θέλουμε να περάσει ο λόγος μας, να υπομένουμε τις περιφρονήσεις, να μισήσουμε την ανάπαυση, να βιάζουμε τον εαυτό μας σε κάθε περίπτωση, να είμαστε νηφάλιοι, να κόψουμε το θέλημά μας, να μην προκαλούμε κανέναν και να μη φθονούμε κανένα».
«Ας μη μιλάει η γλώσσα σου, αλλά η πράξη. Ο λόγος σου να΄ ναι ταπεινός περισσότερο απ΄ ό,τι η πράξη.
Μην μιλήσεις ερήμην της συνειδήσεώς σου και μη διδάξεις χωρίς ταπείνωση, για να δεχθεί η γη τον σπόρο σου».




ΓΕΡΟΝΤΙΚΌ

How Elder Paisios saved a soul from suicide ( Elder Paisios )

The Elder, according to his custom, spent the night praying. Once, while praying, about 1 a.m. he was "informed" by Divine grace that, at that moment, someone in the world, called John, was in danger. Upon receiving this information, the Elder immediately lit a candle and began to pray for John. Approximately half an hour later, the Elder’s soul received was "informed," that John was out of danger. But, the Elder still did not understand, what had happened.

The next day a young man came to the Elder and told him, what the Divine grace had concealed, i.e. that he, depressed because of a multitude of problems, found himself at a dead end, and decided to commit suicide.

Getting on his motorcycle at 12.30 a.m, he left the city, heading towards a distant district, in order to drive off a precipice and crash.

Around 12.50, while he was driving along the highway, he had a thought: "They say so many things about this Paisios on the Holy Mountain, maybe I should visit him, and if nothing happens there, then I shall crash."

That was that very John, about whom the Divine grace instilled the Elder to pray, when the young man was approaching the abyss.

And of course, when the young man returned home, he did not drive to that abyss, but to a confessor, to whom he confessed his sins. Thus, by the prayers of the Elder, the youth started on the right path.



Elder Paisios

Continue in the word of Christ ( Elder Sophrony Sakharov )

Our sole care will be to continue in the word of Christ, to become His disciples and cease to be servants of sin.

Elder Sophrony Sakharov

The Fourth Article of the Creed.

And was crucified for us under Pontius Pilate, and suffered, and was buried.

In the fourth article of the Creed, it is stated that the Lord Jesus Christ was crucified on the cross for us during the reign of Pontius Pilate, the Roman governor over Judea; He was crucified for our sins and for our salvation, because He Himself was without sin. At that time, He really suffered, died, and was buried.

Of course the Saviour suffered not as God, Who cannot suffer, but as man. He suffered not for His sin, of which He had none, but for the sins of the whole human race. After His death, His body was buried in the tomb of Joseph of Arimathea. But from the time of the burial until His Resurrection, He descended in soul into hades and liberated all those who believed in Him, beginning with Adam and Eve.

Hades is the name of the place of estrangement from God, devoid of light or bliss. There Satan reigns. In regard to the soul the word "hades" signifies a condition of great affliction and torment.

The Lord Jesus Christ, as perfect man and Son of God, because He by one word is able to annihilate all enemies, voluntarily offered Himself as a sacrifice for the sins of people through crucifixion on a cross. Execution by hanging on a cross was the most infamous, cruel, and terrible form of capital punishment. It was the symbol of every human evil, and the most striking display of the power of the Devil. This terrible execution, devised by men according to the suggestion of the Devil, subjected people to hate, malice, embitterment and death. The Saviour, having endured disgraceful execution on the Cross, died, but rose from the dead. Through the Cross, life shone forth! Christ destroyed the main support of the Devil, and turned the Cross into an instrument of eternal victory over evil and death. The Lord sanctified the Cross with His pure blood and by His sacrificial heroic feat of love. The most terrible criminal, if he be repentant, is not rejected by the Saviour. From this moment, neither suffering nor death are able to deprive us of eternal bliss if we are with Christ the Saviour. On the contrary, the way of the Cross has become the path to eternal glory in the Kingdom of God.

The words in the Creed "suffered and was buried" were directed against some heretics who falsely taught that the Lord did not suffer torment on the Cross, but that His suffering only appeared to be suffering and death.

The words "under Pontius Pilate" point out the true historical event of the suffering of Christ, which occurred at this specific time. During the hours of Christ’s suffering on the Cross, there was darkness over all the earth (Luke 23:44), states the Evangelist. Early historical writings of the Roman astronomer Phlegontus, Thaddeus, and Julius Africanus note this darkness.

One of these exclaimed, "One of the gods has died!" A well-known philosopher from Athens, Dionysius the Areopagite, was at that time in the city of Heliopolis, in Egypt. Observing the sudden darkness, he said,..".either the Creator is suffering, or the world is coming to an end." Afterwards, after the preaching of the Apostle Paul, Dionysius accepted Christianity and became the first bishop of Athens.

Glory to Thy long-suffering, O Lord! Before Thy Cross we bow down, O Master, and Thy holy

Resurrection we glorify.

The Resurrection of Christ is discussed in the following, fifth article of the Creed