- Γιατί στενοχωριέσαι; Βούλιαξαν τα καράβια σου; Πού τα έβγαλες και βούλιαξαν ; στον Ατλαντικό;
Καλά, βγάζουν τα καράβια με τέτοιο καιρό στον ωκεανό; Πόσα βούλιαξαν;
- Όλα, Γέροντα, βούλιαξαν.
- Ε, τότε είσαι ακτήμων και μπορείς να γίνης καλή μοναχή!
- Γέροντα, αυτόν τον καιρό, στενοχωριέμαι πολύ.
Γιατί δεν δοξάζεις διαρκώς τον Θεό; Τί σου λείπει; Να έχη λύπη ένας άνθρωπος που βρίσκεται μακριά από τον Χριστό, το καταλαβαίνω αλλά να έχη λύπη ένας που είναι κοντά στο Χριστό , δεν το καταλαβαίνω, γιατί , και πόνο να έχη,ο πόνος του μελώνεται από τον Χριστό.
Όπως έχω καταλάβει, στον άνθρωπο δεν υπάρχει φαρμάκι, γιατί, αν το φαρμάκι ακουμπήσειστον Χριστό, γίνεται γλυκό σιρόπι. Όποιος έχει μέσα του φαρμάκι ,σημαίνει ότι δεν ακουμπάει τα προβλήματά του στον Χριστό.
Η χαρά είναι του Χριστού, η λύπη είναι του διαβόλου. Όταν βλέπω μοναχό να είναι σαν ζημιωμένος μπακάλης, ξέρετε πως στενοχωριέμαι; Άλλο η κατά Θεόν λύπη, το χαροποιόν πένθος. Τότε ο άνθρωπος αγάλλεται.
Η σιωπή, η συστολή που έχει, στάζουν μέλι στην καρδιά του.
Όταν δω έναν τέτοιον άνθρωπο, να του φιλήσω και τα πόδια.
- Γέροντα, από πού θα καταλάβει κανείς αν η λύπη του είναι πράγματι κατά Θεόν;
- Ας υποθέσουμε , κάνει μια αμαρτία ο άνθρωπος και λυπάται.
Αν λυπάται από καθαρό φιλότιμο για την πτώση του, γιατί στενοχώρησε τον
Χριστό, νιώθει μέσα του έναν γλυκό πόνο, γιατί ο Θεός σκορπά στην ψυχή του γλυκύτητα,την θεία παρηγοριά. Αυτή η λύπη, είναι κατά Θεόν.
Ενώ, όταν κανείς νιώθη συνεχή λύπη με άγχος και απελπισία, πρέπει να καταλάβη ότι αυτή η λύπη δεν είναι κατά Θεόν.
Η κατά Θεόν λύπη είναι χαρά πνευματική και φέρνει στην ψυχή παρηγοριά,ενώ η λύπη που δεν είναι κατά Θεόν φέρνει άγχος και αδιέξοδο.
- Και όταν ,Γέροντα, ένας πνευματικός άνθρωπος στενοχωριέται, επειδή κάποιος αιρετικός χρησιμοποιεί το όνομά του και κάνει κακό στους ανθρώπους;
- Αυτή η στενοχώρια είναι δικαιολογημένη και πρέπει να στενοχωρηθεί ο άνθρωπος, γιατί βλάπτονται πολλοί. Και σ' αυτήν όμως την περίπτωση η αντιμετώπιση πρέπει να είναι πνευματική. Αν τοποθετηθή ταπεινά και πη :
«Θεέ μου, δεν θέλω να πάθουν κακό οι άνθρωποι φώτισέ τους να καταλάβουν την αλήθεια», αναπαύεται. Ενώ, αν αρχίση να αγωνιά και να λέη:
«τί να κάνω; χρησιμοποιούν το όνομά μου και καταστρέφονται ψυχές» κ.λπ.,ανάπαυση δεν θα έχη.
Πάντως, όταν κανείς δεν έφταιξε και έχη αναπαυμένη την συνείδησή του, ακόμη κι αν οι άλλοι τον πληγώνουν,εκείνος νιώθει μέσα του μεγάλη παρηγοριά
Γεροντας Παϊσιος
One of the common errors we make is to think in either/or or black&white terms. For example we may read from one of the desert fathers about giving up all that is of this world and to only concentrate on God. If this notion is taken literally we will create great problems in our life by ignoring the reality of our integral existence. We are physical and spiritual beings. We cannot separate one from the other. It is equally wrong to ignore spirit and to live according to our physical needs alone. This is the most common of errors as our physical needs and passions seem to be the stronger and difficult to manage. What is essential for our spiritual well- being is to balance the physical realities of our daily life with our spiritual needs.
How do we best do this? This is where discipline and balance are essential. We have to be attentive to both body and spirit. We need to pray and we need to eat. We need to set aside time for exercise and for worship. We can't let one dimension of our life out weigh the other. We must care for our whole being all the time.
Saint Seraphim of Sarov says the following:
One should go by the middle path: ‘turn not aside to the right hand nor to the left’ (Pr. 4:26); and one should render unto the spirit what is spiritual, and unto the body what is bodily; for the maintenance of temporal life, one should render what is necessary, and for life in society, that which is lawfully demanded by it, in accordance with the words of Holy Scripture: ‘Render unto Caesar the things that are Caesar’s, and unto God the things that are God’s’ (Mt. 22:21).
He calls this balance the "middle path." our approach to life must be one that is a balance. We must care for the body we have been given, we must have time to express our love for our neighbors, and we must also continually nurture our love for God. When we have such balance we will find that our heart is filled with peace and that God's grace fills it with His love enabling us to walk this thin line of balance. With perfect balance there is no sin but only harmony and love.
I must admit, this is not an easy path to find. Most of will find this balance hard to find. This is why the Church provides so many ways to assist us. As we are more aware of our sinfulness we are discovering the points of imbalance in our lives. Through the ascetic practices, worship and regular participation in the sacraments, we are making an effort to achieve a better balance. No one can walk out on a high wire ir even a balance beam without practice and self effort. The same is true in aging the necessary balance between the physical and spiritual aspects of our life.
Saint Seraphim of Sarov
Μιά καταπληκτική συζήτηση ενός πατέρα με τό γιό του.
-Πατέρα, είπε την Κυριακή ο μικρός στον πατέρα του, έχω την άδεια σου να πάω στην Εκκλησία;
- Όχι, απάντησε ο άπιστος πατέρας. Η Εκκλησία δεν είναι για σένα. Είναι για τους γέρους και τις γριές.
- Μα, πατερούλη μου, είπε ο μικρός, στο σχολείο έμαθα ότι η τέταρτη εντολή του Θεού, λέει να πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, για να λατρέψουμε τον Θεό.
- Αυτό είναι ανοησία, συνέχισε ο πατέρας.
-Αλλά τότε, πατέρα μου, αν είναι ανοησία να εφαρμόζουμε την τέταρτη εντολή, θα είναι επίσης ανοησία να προσέχουμε την πέμπτη εντολή, που λέει να σεβώμεθα τους γονείς μας....!
Τα λόγια αυτά έπεσαν σαν κεραυνός στ'αυτιά του πατέρα, που τελικώς αποδέχθηκε το μήνυμα του μικρού παιδιού του. Γιατί ο Θεός μας διδάσκει και δια των μικρών και δια των νηπίων... ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ..
http://iliaxtida.wordpress.com/?fp=0
Ήταν τέτοια η
αγάπη του γέροντος Παϊσίου για το συνάνθρωπο, τέτοιο το μέγεθος του θυσιαστικού του φρονήματος που όταν προσευχόταν για τους καρκινοπαθείς, διαβάζουμε στο βίο του, πως ευχόταν να «πάρει» ο ίδιος τον καρκίνο. Σε μια παρόμοια περίπτωση, θέλοντας να μιμηθώ το γέροντα, προσευχήθηκα όχι να μου δώσει τον καρκίνο που βασάνιζε το κορμί ενός αγαπημένο μου προσώπου, αλλά ει δυνατόν να πάρει ως αντίδωρο ζωής, τη δική μου.
Σφάλμα και ολιγοψυχία.
Ξέρετε γιατί; Γιατί ο θάνατος πολλές φορές σε τέτοιες περιπτώσεις λειτουργεί λυτρωτικά, ακόμη και για τη θυσιαστική έκφραση του εγωισμού μας, αν μπορεί να εννοηθεί κάτι τέτοιο.
Ο καρκίνος, όπως και κάθε άλλη παρόμοια ασθένεια και νόσος, δε φέρνει μόνον το θάνατο. Πριν από αυτόν προηγούνται πολλά άλλα. Προηγείται πόνος πολύς, δάκρυα, θλίψη, αγωνία, εσωτερική μάχη με την απελπισία και την απόγνωση, το συμβιβασμό και την αποδοχή του τέλους της επιγείου ζωής. Ναι, έστω ότι μπορείς να δεχθείς το θάνατο αμαρτωλέ εαυτέ μου, ποιος θα δεχόταν όμως τα δίχως χρονικό όριο προαναφερθέντα, πώς να δεχθεί κάποιος το μαρτύριο που ματώνει και πληγώνει ψυχή και σώμα;
Μόνο ένας άγιος ή μόνο ένας τρελός. Μάλλον ένας δια Χριστόν σαλός, ένας γνήσιος και αληθινός χριστιανός, που όρισε ως λογική της ζωής του, το υπέρ λόγον, το υπέρ φύσιν, το υπέρ έννοιαν. Γιατί αυτός δεν ελπίζει στην αιωνιότητα που χαρίζει ο Χριστός, δεν προσδοκεί απλά «Ανάσταση νεκρών». Αυτός βιώνει από τώρα κι από εδώ τον Παράδεισον, ως άλλος ένσαρκος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος.
Ξέρετε τι είναι γι' αυτόν ο καρκίνος; Άνθος μυρίπνοο, που μοσχοβαλά Ουρανό, μια ανάσα αιωνιότητας, μια πνοή ζωής.
Υ.Γ. Χάρισε Θεέ μου δύναμη και πίστη στον καθένα που παλεύει καθημερινά για το αγαθό της ζωής και γέμισε με ελπίδα την ψυχή τους, ότι «Συ εί η Ζωή και η Ανάστασις ημών».
Θεολόγος Παπαδόπουλος
Βιολόγος
Πηγη : http://www.imverias.blogspot.gr/2014/01/blog-post_30.html
Γέροντα, πώς θα δείξω αγάπη;
- Να δείξω αγάπη; Δεν το καταλαβαίνω. Αυτό είναι κάτι ψεύτικο, υποκριτικό. Να υπάρχη η αγάπη μέσα μας και να μας προδώση, ναι. Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Αγάπη είναι να ακούσης με πόνο την στενοχώρια του άλλου. Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πης με πόνο στον άλλον, όταν αντιμετωπίζη κάποια δυσκολία.
Αγάπη είναι να συμμερισθής την λύπη του, να τον αναπαύσης στην δυσκολία του. Αγάπη είναι να σηκώσης έναν βαρύ λόγο που θα σου πη. Όλα αυτά βοηθούν περισσότερο από τα πολλά λόγια και τις εξωτερικές εκδηλώσεις.
Όταν πονάς εσωτερικά για τον άλλον, ο Θεός τον πληροφορεί για την αγάπη σου και την καταλαβαίνει χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Όπως και όταν δεν εκδηλώνεται η κακία μας, αλλά είναι εσωτερική, πάλι ο άλλος την καταλαβαίνει. Βλέπεις, και ο διάβολος, όταν παρουσιάζεται ως «άγγελος φωτός», φέρνει ταραχή, ενώ ο Άγγελος ο πραγματικός φέρνει μια απαλή ανέκφραστη αγαλλίαση.
- Τι είναι αυτό, Γέροντα, που με εμποδίζει να πληροφορούμαι την αγάπη των άλλων;
- Μήπως δεν έχεις καλλιεργήσει την αγάπη; Όποιος αγαπάει, πληροφορείται για την αγάπη του άλλου, αλλά και πληροφορεί τον άλλον για την αγάπη του.
Καταλαβαίνει ο άλλος αν υποκρίνεσαι ή αν τον αγαπάς πραγματικά, γιατί πάει σαν τηλεγράφημα η αγάπη. Αν κάνουμε λ.χ. μια επίσκεψη σ' ένα ορφανοτροφείο , τα παιδιά αμέσως θα καταλάβουν με τι διάθεση πήγαμε. Είχαν έρθει μια φορά στο Καλύβι να ζητήσουν τη γνώμη μου κάποιοι που ήθελαν να κάνουν ένα ίδρυμα για εγκαταλελειμμένα παιδιά. «Το κυριώτερο από όλα, τους είπα, είναι να πονέσετε τα παιδιά αυτά σαν παιδιά σας και ακόμη περισσότερο.
Αυτό είναι που θα πληροφορήση τα παιδιά για την αγάπη σας. Αν δεν τα πονάτε, μην ξεκινάτε να κάνετε τίποτε». Τότε ένας γιατρός , πολύ ευλαβής, είπε: «Έχεις δίκαιο, Πάτερ. Κάποτε μια συντροφιά είχαμε επισκεφθή για πρώτη φορά ένα ορφανοτροφείο και τα παιδιά κατάλαβαν την διάθεση του καθενός. "Ο κύριος τάδε, είπαν, είναι περαστικός ο κύριος τάδε ήρθε να περάση την ώρα του μαζί μας ο κύριος τάδε μας αγαπάει πραγματικά"». Βλέπετε πώς πληροφορεί η αγάπη.
Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
πηγη : http://www.agioritikovima.gr/didaches/geronta-paisiou/37934-i-agapi-plirofo
God gave all this teaching on humility and obedience to men indirectly, either through created nature or through His prophets, chosen men, and angels. Only in the Person of the Lord Jesus did God give this teaching directly, through Himself clothed in flesh. In every moment of His earthly life, from His birth in the cave to His death on the Cross, the Lord Jesus was a living example,
teaching men humility and obedience. He gave this living teaching also through His baptism in the Jordan.
John was the hero of the day. Christ was known to no one, and even when they knew Him, sinful men thought John to be greater than Him. The people flocked to John from all sides: the simple and the learned, the poor and the rich. John was eye-catching, both by his external appearance and
by his ascetic life in the desert, and also by his strange words ... Christ did not arouse curiosity. In the midst of the crowd, He slowly went up to the
Jordan. There was nothing about Him that caught theeye of the people, and nobody paid any attention to Him. His appearance was not as
remarkable as John’s, nor His clothing so unusual, nor His life so harshly ascetic.
However, in all that mass of people by the Jordan, there was one man, and one only, who truly knew Him. This was John the Baptist himself ... John forgot all about the rest of the crowd, and pointing to Jesus he said, “Behold the Lamb of God” (Jn. 1:29). “The Lamb of God!” With these four words, the Forerunner expressed the humility and obedie
nce of Christ the Lord. He is humble as a lamb, and obedient as a lamb.
He says, “The Lamb of God,” because He goes meekly and humbly as a lamb. As a lamb goes both to pasture and to slaughter with the same trust in his shepherd, so Christ goes wherever His heavenly Father guides Him: to birth in a cave, to baptism in the Jordan, and to death on the Cross
—all with the same readiness and trust.
St. Nikolai Velimirovic
Food and rest are essential to sustain human life; knowledge, art, and culture in general enrich the mental capabilities of men, but only prayer reveals and expands our spiritual faculties.
God loves all His creations, and in particular He loves each of us since He is our Heavenly Father. As it is natural for children to want to see and converse with their parents, so it should also be natural and pleasant for us to converse with our Heavenly Father and to want to be in spiritual communion with Him. This conversation with God is called prayer. The soul, while uniting with God in prayer, simultaneously is united with the whole spiritual world — with the angels and saints. According to Saint John of Kronstadt, "Prayer is a golden bond of the Christian — a stranger and wanderer on earth — with the spiritual world of which he is a part, and even more so with God, the source of life."
Prayer is frequently accompanied by devout words and other outward signs of piety: the sign of the Cross, kneeling, prostration, etc. But prayer can also be offered without words, and without other external manifestations. This is the inner or hidden prayer of a pious soul, which is familiar through experience to many earnest Christians.
Saint John of Kronstadt
Saints come from every class and occupation, every temperament and background. They show us how Christ can be imitated in everyone's life including our own. As we have models in business, science, homemaking, etc., so we have faith models. We have soldier-saints, scholar-saints, politician- saints. missionary--saints, parent-saints, praying-saints, healer-saints, worker-saints, and most important of all, sinner-saints. Saints are not perfect people: to be a saint is to be the best one can be by God's grace. That is why every saint is different and why every Christian can be one.
Στα χρόνια του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του νέου, πλήθος από Σκύθες με δική του διαταγή ξεκίνησαν για την Ανατολή. Κάποτε έφτασαν και στην Τραπεζούντα.
Ανάμεσά τους ήταν και κάποιος δεμένος με αλυσίδες, γιατί είχε μέσα του ολόκληρη λεγεώνα πονηρών πνευμάτων.
Οι άλλοι Σκύθες τον πρόσεχαν νύχτα-μέρα, από φόβο μήπως οι δαίμονες τον ρίξουν στη φωτιά και τον κάψουν ή τον πνίξουν στο νερό ή τον γκρεμίσουν σε κανένα βάραθρο…
Πριν δαιμονιστεί ο Σκύθης αυτός, από νέος ακόμα, έκανε τα θελήματα των δαιμόνων και ζούσε ζωή ακόλαστη.
Κάποτε όμως έκανε και μία φρικτή ασέβεια. Στη Βασιλεύουσα, όπου είχε πάει μαζί με άλλους ομόφυλους του, επισκέφθηκε μία εκκλησία.
Εκεί, μολονότι αβάπτιστος και ακάθαρτος, τόλμησε να πλησιάσει στο άγιο ποτήριο την ώρα της θείας μεταλήψεως και να κοινωνήσει! Την ίδια όμως στιγμή παραδόθηκε στους απάνθρωπους δαίμονες, που άρχισαν από τότε να τον βασανίζουν αλύπητα.
Σ’ αυτή λοιπόν την κατάσταση έφτασε στην Τραπεζούντα. Οι σύντροφοί του, μαθαίνοντας για τα πολλά θαύματα του Aγίου Ευγενίου, τον έφεραν στο ναό του. Στο μεταξύ η σατανική λεγεώνα τον έκανε να σπαράζει και ν’ αφρίζει.
Πώς τόλμησες, τον φοβέριζαν τα δαιμόνια, να μεταλάβεις το Χριστό, αφού είσαι δικός μας; Θα σ’ εξαφανίσουμε με τον πιο σκληρό τρόπο! Κανένας δεν Θα σε γλιτώσει απ’ τα χέρια μας!…
Ενώ όμως κόμπαζαν και απειλούσαν οι μιαροί δαίμονες, τί κάνει ο γρήγορος βοηθός των ανθρώπων, ο ένδοξος Ευγένιος;
Παρακαλεί τον φιλάνθρωπο Δεσπότη να σπλαχνιστεί το πλάσμα Του και να το απαλλάξει από την τυραννία του σατανά.
Και με τις παρακλήσεις του λυγίζει τον πολυέλεο Κύριο.
Καθώς στεκόταν λοιπόν ο δαιμονισμένος μπροστά στο λείψανο του αγίου, ήρθε σε έκσταση. Του φάνηκε πως είδε το Χριστό να κατεβαίνει από τον ουρανό μέσα στην εκκλησία.
Εκεί, αφού του θύμισε τις βέβηλες πράξεις, που από νέος είχε κάνει, άρχισε να τον ελέγχει αυστηρά.
Μ’ όλες τούτες τις παρανομίες σου, κατέληξε ο Κύριος, με λύπησες πάρα πολύ, δεν είσαι άξιος ελέους, για χάρη όμως του αγαπητού μου Ευγένιου σε λυπήθηκα και θα σ’ ελεήσω. Και γυρίζοντας στο μάρτυρα, που στεκόταν δίπλα Του ικετευτικά, συνέχισε: Γιάτρεψέ τον, Ευγένιε, αφού κατέφυγε στην προστασία σου.
Αμέσως ο Ιησούς εξαφανίστηκε. Ο Άγιος είπε τότε στον δαιμονισμένο: Αυτό το κακό το έπαθες επειδή κοινώνησες τα άχραντα Μυστήρια, ενώ ήσουν αβάπτιστος και βουτηγμένος στις αμαρτίες.
Ο Σκύθης συνήλθε από την έκσταση.
Είδε τότε, αισθητά πια, να βγαίνει φωτιά από τα άγια λείψανα, να μπαίνει στο στόμα του και να κατακαίγει -έτσι του φάνηκε- τα σωθικά του.
Όσοι ήταν εκεί κοντά μπόρεσαν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τη δύναμη του αγίου Ευγενίου, που βασάνιζε και τιμωρούσε εξουσιαστικά τους πονηρούς δαίμονες, διώχνοντάς τους βίαια μέσ’ από τον ταλαίπωρο άνθρωπο.
Άφριζε και ίδρωνε και χτυπιόταν ο Σκύθης, ώσπου ελευθερώθηκε εντελώς από τ’ ακάθαρτα πνεύματα.
Ειρηνικός πια και ανενόχλητος, σιχάθηκε την παλιά του ζωή, και δεν έπαψε ποτέ να ευχαριστεί τον θαυματουργό μάρτυρα που τον ευεργέτησε..
http://www.diakonima.gr
Peacemakers are people living with everyone in peace and harmony and fostering peace among people. When other people are at enmity among themselves they try to reconcile them, or at least pray to God for their reconciliation.
Peacemakers remember the words of the Saviour, Peace I leave with you, My peace I give unto you (John 14:27). It be possible, as much as lieth in you, live peaceably with all men, said the Apostle Paul (Romans 12:18).
To the peacemakers the Lord promises that they will be called sons of God. They will be the closest to God, heirs of God, joint-heirs with Christ. The peacemakers by their spiritual feat resemble the Only-begotten Son of God, Jesus Christ, Who came to earth to reconcile sinful people with Divine judgment and establish peace among people in place of the animosity reigning among them. Therefore to the peacemakers is promised the epithet, "sons of God," and inexpressible blessedness.
The most powerful way to develop self control, to overcome the passions that lead us away from God, is to remember the name of God when we are fist enticed by a passion. As soon as we enter into a situation where we might be subject to anger, lust, gluttony or any other passion we must become very watchful. When we encounter, as an example, a person that has dishonored us and the idea of revenge or anger arises in our mind, this is the time to act - immediately! In fact we want to get angry at the thought. This is the proper role of anger and why were were given this capacity. Once we have set ourselves against the thought, then we need to call for help. How do we do this? We call on the name of the Lord. "Lord, Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner!"
Scripture in many places affirms that when we call on the Lord with faith in Him, He will come to our aid.
Because he has set his hope on me, therefore will I deliver him: I will set him on high, because he has known my name. He shall call upon me, and I will answer him: He also will hear their prayer, and will save them. (Psalm 144: 18-19)There is another method often taught is to counteract the attack with a negative thought. If anger is the passion you are struggling with, you could say to yourself, "Anger only separates me from God. You will become irrational and do or say things that are hurtful causing you to sin." Saint Theophan tells us that this approach is a weak one. He says,
Sometimes they drive it out, but this method is for the most part unreliable. By exposing the passionate thought we are still keeping it in our mind... Whenever we appeal directly to the Lord with fear, reverence, hope and faith in His complete activity without entering into a verbal battle with the passionate, the passionate then moves away from the mind's eye, which is fixed on the Lord. When it is cut off from the mind through such attention, the passionate departs of its own accord.Saint Theophan also gives us as story told by Saint John the Dwarf.
I act as a man sitting under a tree who looks attentively around him. This man, as soon as he sees wild beasts coming toward him, immediately climbs up the tree, and the beasts, after coming up to the tree, walk around for a while and go away. And I, as soon as I observe mental beasts coming toward me in passionate thoughts, immediately rise up my mind to the Lord, and the beasts cannot get to me as they are forced to scatter every which way.This is how the Jesus Prayer works for us. Once we have made it part of our daily prayer practice it is always at the front of our mind and ready to go into action when we need it. As soon as we call on the Lord we move away from the thought caused by the passion and sheltered by the prayer. It is just like we have climbed the tree in John the Dwarf's story.
Saint Theophan the Recluse
Ο Γέροντας Στέφανος Σέρβος (ή Στέφανος ο Καρουλίτης) ήταν μια πολύ σημαίνουσα προσωπικότητα της Ορθοδοξίας, που έζησε επί μισό αιώνα στο Άγιο Όρος.
Στη διάρκεια αυτών των δεκαετιών, ο μοναχός αυτός διακρίθηκε για τις διδακτικές του αρετές, την ικανότητά του να μεταδίδει την ορθόδοξη χριστιανική πίστη, αλλά και το ενδιαφέρον του για διάφορα σημαντικά ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο.
Γεννημένος το 1922, κοιμήθηκε τον Δεκέμβριο του 2001 (με το παλαιό ημερολόγιο, στις 21 Νοεμβρίου 2001) στο Βελιγράδι, σε ηλικία 79 ετών. Στο Άγιο Όρος έζησε από το 1950 έως το 2000, ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του.
Ένα θέμα για το οποίο μίλησε συχνά ο Γέροντας Στέφανος ο Καρουλίτης ήταν αυτό που αφορούσε το τέλος του κόσμου και τα συμφραζόμενα με αυτό: την εμφάνιση του Αντίχριστου, τον αριθμό 666… Δεν ήταν λίγοι που τον ρωτούσαν για να μάθουν γύρω από τα πολύπλοκα αυτά ζητήματα. Ο καλόγερος ήταν πάντα πρόθυμος να μεταδώσει τις δικές του απόψεις για τα θέματα αυτά, οι οποίες έχουν καταγραφεί.
Να, λοιπόν, τι είχε πει και γράψει η μεγάλη αυτή μορφή της Ορθοδοξίας:
“Όταν δείτε να κατασκευάζουν οι Εβραίοι τον ναό του Σολομώντα, πρέπει να ετοιμάσετε τρόφιμα για 3-4 χρόνια, και ιδιαιτέρως αλεύρι… Προτού αρχίσουν την κατασκευή του ναού, δεν πρέπει να ετοιμάσετε. Ο Κύριος θα επιτρέψει να κατασκευαστεί ο ναός μόνο πριν από το βέβαιο τέλος του κόσμου. Πριν από αυτό, είναι αδύνατο να το πραγματοποιήσουν, γιατί σ’ αυτόν θα βασιλεύσει εκείνος ο δικός τους καταστροφικός κατ’ όνομα βασιλεύς, το όνομα του οποίου έχουν αρχίσει ήδη να τοποθετούν υπό τη μορφή του αριθμού 666 σε όλους που δεν βλέπουν ότι εξαιτίας του τους περιμένουν αιώνια βάσανα. Αυτός ο καταστροφικός τους βασιλεύς θα καθίσει και στο δικό τους το κεφάλι και δεν θα μπορούν να τον διώξουν. Αυτό θα το πράξει ο Κύριος όταν θα έρθει για την καθολική Κρίση.
Προτού τελειώσει η ιστορία του κόσμου, θα συμβεί και ένα άλλο σημαντικό γεγονός, για το οποίο οι σύγχρονοι θεολογικοί συγγραφείς λίγα ή σχεδόν τίποτε δεν γράφουν. Οι Εβραίοι θα στραφούν στον Κύριο Ιησού Χριστό και θα περάσουν στον χριστιανισμό. Φυσικά, όχι όλοι. Πότε θα συμβεί αυτό; Ή κατά την εποχή του ίδιου του Αντίχριστου, όταν δουν στην πράξη ότι πλανήθηκαν με τον Αντίχριστο, ή πριν. Αυτό θα μας το δείξει ο καιρός. Εδώ μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι αυτό θα συμβεί και τίποτε άλλο παραπέρα”…
Σε ερώτηση διάφορων πιστών για το αν υπάρχουν σημεία της Δευτέρας Παρουσίας και του τέλους αυτού του κόσμου, ο Γέροντας εξηγούσε:
“Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής, αυτά τα σημεία και οι φοβεροί προάγγελοι του τέλους του κόσμου και της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι:
- ο πολλαπλασιασμός της ανομίας ανάμεσα στους ανθρώπους,
- το κήρυγμα του Αγίου Ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο, σε όλα τα έθνη,
- οι φοβερές φυσικές καταστροφές,
- ο ερχομός του Αντίχριστου και
- ο αγώνας με την Αγία Εκκλησία του Χριστού”…
Συγκεκριμένα παραδείγματα που ανέφερε ο Γέροντας Στέφανος από τα σημεία που θα προηγηθούν του τέλους του υλικού κόσμου:
“Κατά το τέλος του κόσμου, οι ανομίες θα αναπτυχθούν στα ανώτατα όριά τους. Θα κυριαρχήσει τότε στον κόσμο η κακία και το μίσος. Τότε ανάμεσα στους ανθρώπους δεν θα υπάρχει αγάπη, ούτε αλληλοσεβασμός. Φυσικά, δεν θα εκλείψει τελείως, αλλά στην πλειοψηφία των ανθρώπων η αγάπη θα ψυχρανθεί. Οι άνθρωποι θα αλληλομισούνται, θα ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και θα κοιτάζουν να κάνουν ζημιά στον πλησίον τους.
Συχρόνως με αυτά, θα ταλαντεύεται η πίστη τους και θα πιστέψουν στους απατεώνες και τους ψευδοπροφήτες. Η ανομία στους ανθρώπους θα κυριαρχήσει σε τέτοιο βαθμό που δεν θα αντιληφθούν τα σημεία του τέλους του κόσμου, που ο Κύριος θα στείλει υπό μορφή διάφορων φυσικών κακών, και στο τέλος, του Αντίχριστου.
Όπως έγινε στον καιρό του Νώε, έτσι θα γίνει και με τον ερχομό του Υιού του Ανθρώπου. Στον κόσμο θα πληθυνθούν ο ηδονισμός, η γαστρυμαργία και η μέθη, σε τόσο βαθμό μάλιστα που ως και οι θλίψεις και οι ατυχίες που θα στείλει ο Κύριος για να τους συνετίσει – πείνα, σεισμούς, ασθένειες, και τέλος το φοβερό βασανιστήριο του Αντίχριστου στους ανθρώπους που μέθυσαν από την ακολασία – δεν θα προκαλέσουν καμιά αίσθηση φόβου και ανάγκης για μετάνοια”…
Οι ερμηνείες που έδωσε ο Γέροντας στην Αποκάλυψη, και συγκεκριμένα στην προσωπικότητα του Αντίχριστου και τον “αριθμό του Θηρίου”, δηλ. το 666, έχουν συζητηθεί πολύ. Οι ερμηνείες αυτές βασίζονται αποκλειστικά στην Αποκάλυψη του Ιωάννη και είναι απολύτως συμβατές με την Εκκλησία μας. Να τι επακριβώς ανέφερε ο Γέροντας Στέφανος Σέρβος:
“Το μυστήριο του Κακού κρύβεται με μεγάλη μυστικότητα από εμάς. Αυτοί που εργάζονται πάνω του – και είναι γνωστό ποιοί είναι – κάνουν το παν για να γεννηθεί και να μεγαλώσει αυτό το δημιούργημα του Κακού μέσα σε μεγάλη μυστικότητα, να ανατραφεί με τις μεθόδους του Σατανά, δηλαδή να αναδειχθεί στην αρχή ως πολύ καλός, κόλακας, ευσεβής, μαθημένος στη νηστεία, να προστατεύει τους χριστιανούς, δηλαδή να παραλλαχθεί όσο το δυνατόν καλύτερα και να ντυθεί την προβιά μέχρι να κυριαρχήσει. Τότε θα πετάξει την προσωπίδα και θα δείξει τόση κακία όση δεν είδε ποτέ η ανθρωπότητα.
Αυτή την κακία του θα τη δοκιμάσουν πρώτα οι Εβραίοι, που τον έφεραν στην εξουσία. Θα προσπαθήσουν να τον ανατρέψουν αλλά δεν θα μπορέσουν. Μόλις τότε θα αναγνωρίσουν οι Εβραίοι τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και μόλις τότε θα βγάλουν το προσωπείο ή το βέλο που φορούσαν τόσες χιλιάδες χρόνια και θα απευθυνθούν στον Χριστό και θα κλάψουν γι’ αυτόν όπως κλαίει χήρα μητέρα όταν κηδεύει τον μοναχογιό της. Μόλις τότε θα δεχθούν οι Εβραίοι τον χριστιανισμό και θα στραφούν στον Ιησού Χριστό”.
O Γέροντας είπε επίσης, σχετικά με την εμφάνιση του Αντιχρίστου:
“Μόλις αρχίσει το χτίσιμο του ναού του Σολομώντα, τότε είναι ήδη βέβαιο ότι ο Αντίχριστος βρίσκεται εκεί και ότι μας έμειναν ακόμη μόνο μερικά χρόνια ζωής στη Γη. Τότε δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά να συγκεντρώσουμε τροφή, η οποία κατόπιν θα λείψει τελείως, ακόμη και για εκείνους που πήραν τη σφραγίδα του Αντίχριστου και τον αριθμό 666.
Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι ειδικά αυτοί θα αισθανθούν μεγαλύτερη πείνα και ότι εξαιτίας της έλλειψης τροφής θα φάνε πτώματα ανθρώπων, που από την πείνα θα πέφτουν σε όλες τις μεριές. Όσοι δεν δεχθούν τη σφραγίδα και τον αριθμό, με τη βοήθεια του Θεού θα κρατηθούν και δεν θα φάνε πτώματα”…
Ο Γέροντας Στέφανος Σέρβος για τους έσχατους καιρούς (Μέρος B’)
Ο Γέροντας Στέφανος Σέρβος (ή Στέφανος ο Καρουλιώτης) ήταν μια πολύ σημαίνουσα προσωπικότητα της Ορθοδοξίας, που έζησε επί μισό αιώνα στο Άγιο Όρος. Στη διάρκεια αυτών των δεκαετιών, ο μοναχός αυτός διακρίθηκε για τις διδακτικές του αρετές, την ικανότητά του να μεταδίδει την ορθόδοξη χριστιανική πίστη, αλλά και τενδιαφέρον του για διάφορα σημαντικά ζητήματα που απασχολούντον σύγχρονο άνθρωπο. Γεννημένος το 1922, κοιμήθηκε τον Δεκέμβριο του 2001 (με το παλαιό ημερολόγιο, στις 21 Νοεμβρίου 2001) στο Βελιγράδι, σε ηλικία 79 ετών. Στο Άγιο Όρος έζησε από το 1950 έως το 2000, ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του.
Aκολουθούν μερικά ακόμη συγκλονιστικά σημεία από τα λεγόμενα του Γέροντα Σέρβου, που αναφέρονται στους έσχατους καιρούς και τα οποία καλό θα ήταν να μας προβληματίσουν.
“Μπροστά μας είναι οι μέρες των μεγάλων γεγονότων. Ο Χριστιανισμός δεν είπε ακόμη την τελευταία λέξη. Μέσα από εμάς θα διαδοθεί το όνομα του Χριστού. Μέσα από εμάς θα γίνει και το τελευταίο φοβερό δικαστήριο. Εμείς θα κρίνουμε όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τα πεσμένα πνεύματα των αιτίων κάθε κακού. Πότε; Όταν ο Κύριος γεμίσει τη βασιλεία Του με νέες ψυχές στη θέση των ξεπεσμένων πνευμάτων, όπως είναι με σαφήνεια γραμμένο στους Ψαλμούς του Δαυίδ.
Όταν πλέον δεν θα υπάρχουν αυτοί που επιθυμούν τη σωτηρία, αλλά αυτοί που παραδόθηκαν τελείως στην υπηρεσία του Κακού και δεν θέλουν πλέον ούτε να ακούσουν για τον Κύριο, τότε και θα ευδοκήσει η θεία θέληση, να γίνει το τέλος αυτού του ορατού υλικού κόσμου, που δε θα καταστραφεί, αλλά με φωτιά θα μεταμορφωθεί σε φωτιά, όπως όταν λιώνει ο τεχνίτης το μέταλλο και απ’ αυτό χύνει και δίνει σχήμα στο αντικείμενο που επιθυμεί.
Κατά τη διάρκεια των φοβερών γεγονότων, ο Κύριος θα κρύψει τους πιστούς Του και παρά τις φοβερές διώξεις, θα τελείται κρυφά η Θεία Λειτουργία και η μόνη προσευχή τότε θα είναι: “Κύριε, έλα όσο το δυνατόν νωρίτερα”… O Κύριος δεν θα καθυστερήσει. Θα έρθει και θα μεταφέρει τη γήινη αγωνιζόμενη εκκλησία και θα την ενώσει με την ουράνια θριαμβεύουσα και η βασιλεία δεν θα έχει τέλος”.
Όλα τα παραπάνω παρουσιάζουν, βεβαίως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αποτελούν μοναδικά ντοκουμέντα από την πλέον σύγχρονη χριστιανική μαςπαράδοση. Να, λοιπόν, τι ακόμη είπε για τους έσχατους καιρούς ο Γέροντας Στέφανος Σέρβος:
«Οι τόσο φοβερές διώξεις της Aγίας Eκκλησίας θα γίνουν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αντίχριστου. Τότε δεν θα μπορέσει κανείς να διδάξει το καλό, παρά μόνο το κακό. Τότε θα είναι αρκετό να αποτραβηχτεί ο καθένας όπου του δείξει ο Κύριος και να επικαλείται τον ταχύτερο δυνατό ερχομό του Κυρίου. Πριν από την κυριαρχία του Αντίχριστου, θα πρέπει ο καθένας να φροντίσει να σωθούν όσο το δυνατό περισσότεροι άνθρωποι και θα είναι μεγαλύτερη η ανταμοιβή του από τον Κύριο. Τώρα είναι για εμάς ο καιρός του κηρύγματος. Αυτό θα γίνει ανάλογα με τα τάλαντα που έδωσε στον καθένα ο Κύριος:
με το γράψιμο, με τις υπομνήσεις, με τις συμβουλές. Μην κρύβεις το τάλαντό σου. Ακόμη μπορούν να γίνουν πολλά για τη σωτηρία και τη δική μας και του πλησίον και ιδιαίτερα εκείνων που τους εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Μόλις αρχίσει η βασιλεία του καταστροφικού Αντίχριστου, τότε φύγε, κρύψου και περίμενε τον Κύριο»…
Συγκλονιστικά τα λόγια του Γέροντα, όμως ακόμη συγκλονιστικότερα είναι τα όσα ακολουθούν και αφορούν τον ερχομό του Προφήτη Ηλία, όπως άλλωστε προβλέπεται και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, με τον Γέροντα Στέφανο Σέρβο να προφητεύει τα εξής:
«Πρέπει ακόμη να γνωρίζουμε ότι 7 χρόνια πριν από το τέλος του κόσμου θα έρθει ο Προφήτης Ηλίας και ο Προφήτης Ενώχ, για να κηρύξουν ώστε να μη γίνει δεκτός ο Αντίχριστος και ο καταστροφικός του αριθμός και η σφραγίδα. Από ανεπιβεβαίωτες πηγές έμαθα ότι ήδη ο Προφήτης Ηλίας ήρθε και άρχισε το κήρυγμα στην άγια πόλη της Ιερουσαλήμ. Αυτό μου το διηγήθηκε αυτόπτης μάρτυρας. Αν είναι ακριβές, τότε μας μένει πολύ λίγη ζωή στη γη. Καλό είναι να εκμεταλλευθεί ο καθένας αυτό το διάστημα και να κάνει κάτι για τη ζωή του καιτην αιώνια ζωή. Δεν πρέπει να περιμένουμε, γιατί γρήγορα θα περάσει αυτό το σύντομο χρονικό υπόλοιπο.
Πρώτα, άφησε την αμαρτία. Κοίτα στην ψυχή σου να βρεις ποια αμαρτία ιδιαίτερα σε κατέχει και αμέσως άνοιξε αγώνα μαζί της. Μετανόησε και διόρθωσε τη ζωή σου. Μην επιτρέψεις να περιμένεις το δικαστήριο του Θεού με αυτό το αμάρτημα. Τότε δεν θα είναι δεκτή η μετάνοια. Άφησε το αμάρτημα νωρίτερα, αντικατάστησέ το με κάποιο καλό έργο, απευθύνσου στον Κύριο με όλη την καρδιά και την ψυχή και κλάψε μπροστά στον Κύριο, να σε συγχωρέσει και να σε ελεήσει. Θα συγκεντρώσει ο άγιος φύλακας άγγελος τα δάκρυά σου και τη μετάνοια και θα τα παρουσιάσει μπροστά στον Κύριο για κρίση»…
Στο σημείο αυτό, έχουμε να κάνουμε ένα μόνο σχόλιο, σε ό,τι αφορά τη ρήση του Γέροντα Στέφανου σχετικά μετο ότι ο Προφήτης Ηλίας ήρθε, μαζί με τον Προφήτη Ενώχ. Σύμφωνα με το ιερό βιβλίο της Αποκάλυψης, οι δύο προφήτες θα αγωνιστούν εναντίον του σκοτεινού τυράννου της ανθρωπότητας, αλλά εκείνος θα τους νικήσει και θα τους εξοντώσει. Όταν ο Γέροντας Σέρβος λέει “ήρθε”, ακολουθεί την πεπατημένη του προφητικού λόγου, που πάντοτε μιλάει σε χρόνο αόριστο, για να δείξει κατ’ αυτόν τον τρόπο ότι τα κοσμοϊστορικά αυτά γεγονότα είναι πολύ κοντά, ή ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι και τόσο μακριά από την εποχή μας. Δεν εννοεί, επομένως, κυριολεκτικά ότι ο Προφήτης Ηλίας άρχισε όντως το κήρυγμα, αλλά συμβολικά θέλει να δείξει ότι δεν θα αργήσει η εκ νέου εμφάνιση του προφήτη και ο αγώνας του κατά του Αντίχριστου.
Ακόμη, ο Γέροντας Στέφανος ανέφερε και τα ακόλουθα, άξια επίσης να καταγραφούν στην έρευνά μας:
«Όταν δείτε και ακούσετε ότι οι Εβραίοι έχουν ήδη καταστρέψει το τέμενος του Ομάρ στην Ιερουσαλήμ και άρχισαν να κτίζουν το ναό του Σολομώντα*, τότε είναι καιρός να ετοιμάσετε τρόφιμα και ιδιαιτέρως αλεύρι για μερικά χρόνια, για να μην αναγκαστείτε εξ αιτίας της πείνας να δεχθείτετη σφραγίδα του Αντίχριστου και τον αριθμό 666. Αλλά ούτε και αυτό θα σας βοηθήσει, αφού θα πέσει πείνα και ξηρασία. Πριν από την έναρξη της ανέγερσης του ναού τουΣολομώντα, δεν είναι απαραίτητη η συγκέντρωση τροφίμων, αφού ακόμη δεν ήρθε τοτέλος, ούτε όταν θα συγκεντρώνουν υλικά και πολύτιμους λίθους. Το τέλος θα έρθει όταν θα χτιστεί ο ναός και βασιλεύσει σε αυτόν ο Αντίχριστος»…
Τέλος, ας δούμε έναν τρόπο που ανέφερε ο Γέροντας, κατά τον οποίο μπορούν να φυλάξουν οι άνθρωποι αλεύρι για μεγάλο διάστημα στους δύσκολους καιρούς που έρχονται, έτσι ώστε να μην χαλάει. Παραθέτουμε το πολύ ενδιαφέρον αυτό απόσπασμα από τη διδασκαλία του:
«Δεν γνωρίζουμε με ποιόν τρόπο φύλαξαν το σιτάρι για να μη χαλάσει στα 14 χρόνια της πείνας, όταν ζούσε ο σώφρων Ιωσήφ στην Αίγυπτο. Έμεινε μυστικό για εμάς. Μπορώ, όμως, να σας συμβουλέψω με τι τρόπο να φυλάξετε σιταρένιο αλεύρι πολλά χρόνια και να μη χαλάσει.
Πάρτε ένα τενεκέ των 20 κιλών, από αυτούς στους οποίους βάζουν τυρί, με στρογγυλό καπάκι. Πάρτε φρέσκο αλεύρι και γεμίστε το έως επάνω, πατώντας συνεχώς, για να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερο και να μην υπάρχουν κενά αέρος. Βάλτε στην κορυφή λίγο ξερό βασιλικό και κλείστε τον τενεκέ με το καπάκι. Κολλήστε ολόγυρα το καπάκι, ώστε να μην μπαίνει αέρας. Αλείψτε τον τενεκέ εξωτερικά με λάδι για να μη σκουριάσει και βάλτε τον στη θέση του. Με τον τρόπο αυτό, το αλεύρι μπορεί να διατηρηθεί πάνω από 10 χρόνια. Το έχω δοκιμάσει προσωπικά. Τα άλλα τρόφιμα ασφαλίστε τα από τη φθορά με τον τρόπο που θα σας μάθει ο Θεός»…
Πηγή: Οι Γέροντες της Ορθοδοξίας για την Κρίση
(Απομαγνητοφωνημένα λόγια του Γέροντα. Αναδίδουν το μυστικό άρωμα της ένθεης πνευματικής του ζωής).
Λοιπόν, ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δε βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό.
Πως το κατάλαβες;
Θυμάμαι κι ένα τραγούδι.
«Συν Χριστώ πανταχού,
φόβος ουδαμού».
Το ‘ χετε ακούσει; Ε; Το λένε τα παιδιά, δε το θυμάμαι.
Λοιπόν, έτσι πράγματι πρέπει να βλέπωμε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «Σας έχω φίλους, βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε εγώ δεν είμαι… δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή». Κατάλαβες;
Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε ενδοστρέφεια, που ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διαφόρους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.
Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πως το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στο Χριστό.
Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιονε θησαυρό ή ό, τι άλλο, δεν θέλομε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός εγκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για το Χριστό, τι είναι ο Χριστός. Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού. Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στο Χριστό υπάρχουν τα ωραία.
Και μακράν του Χριστού η θλίψις, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στενοχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών, έτσι, ωρών. Όλα, ζούμε εκείνα εκεί της ζωής μας. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί, και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε. Όπου βρούμε το Χριστό, ας είναι μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε το Χριστό. Διαβάστε να ιδήτε. Ασκηταί, που εγνώρισαν το Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε έβγαιναν έξω να κάνουνε πιο πέρα ∙ θέλαν να είναι εκεί που αισθανόντουσαν το Χριστό μαζί τους.
Ο Χριστός είναι το παν.
Ο Χριστός είναι η πηγή της ζωής, της χαράς. Το παν. Πως τα βλέπεις, ρε Νίκο;
- Αυτά, που είπατε, Γέροντα, είναι χρυσά λόγια, είναι η πραγματικότητα. Όπως το λέτε εσείς, έτσι είναι.
Ε, ναι- εξακολούθησε ο Γέροντας- αλλά έτσι καλούμεθα να ζήσωμε. Όταν λέμε είμαστε Χριστιανοί, όταν λέμε είμαστε του Χριστού. Κατάλαβες; Ό,τι να είναι. Και στις ώρες της αδυναμίας μας, μόλις ιδούμε το Χριστό, αμέσως αλλάζομε γνώμη και θέλουμε να ‘μαστε με το Χριστό. Αλλά ο Χριστός είναι φίλος μας, είναι ο αδελφός μας, το φωνάζει: «Υμείς φίλοι μου εστε». «Δεν θέλω να με βλέπετε διαφορετικά, δεν θέλω να με βλέπετε έτσι, ότι εγώ είμαι ο Θεός, ότι είμαι ο Λόγος του Θεού, ότι είμαι μία υπόστασις της Αγίας Τριάδος. Θέλω να με βλέπετε δικό σας, φίλο σας, να με αγκαλιάζετε, να με αισθάνεστε στην ψυχή σας, το φίλο σας. ΕΜΕΝΑ, που είμαι η πηγή της ζωής, όπως είναι η αλήθεια».
Κι όμως αυτά είναι η αλήθεια. Τώρα, είπαμε, υπάρχει ο σατανάς, υπάρχει η κόλασις, υπάρχει ο θάνατος. Όλα αυτά υπάρχουν, όντως υπάρχουν. Είναι το άλλο μέρος, το κακό, είναι το σκοτάδι, είναι όλα του σκοταδιού.
Ο άνθρωπος του Χριστού πρέπει ν’ αγαπήσει το Χριστό, κι όταν αγαπήσει το Χριστό, απαλλάττεται απ’ το διάβολο, από την κόλαση και από το θάνατο. Θα μου πεις, εσύ έφθασες να είσαι έτσι; Δεν έχω φθάσει, αυτό ζητάω, αυτό θέλω. Και στη σιωπή μου και παντού προσπαθώ να ζήσω σε αυτά. Δεν τα ζω. Όμως, ε… προσπαθώ. Δηλαδή, πώς να σου το πω, πώς να σας τα πω; Δεν έχω πάει σ’ ένα μέρος, έτσι… ή πήγα μια φορά, το είδα, τώρα δεν είμαι εκεί, αλλά το θυμάμαι, το λαχταράω, το θέλω. Να, τώρα, αυτή τη στιγμή, αύριο, μεθαύριο, κάθε στιγμή μου ’ρχεται και το θέλω, θέλω να πάω εκεί, το ζητάω. Δεν είμαι, όμως, εκεί. Δεν μπορώ να σας τα εξηγήσω αυτά. Τα καταλαβαίνετε ;
Αγιος Πορφύριος
Fool-for-Christ-sake (Yurodstvo Hrista radi) is one of the most difficult and inexplicable spiritual feats of asceticism. The word "Yurodstvo" means "insanity." Some righteous people born normal and even very bright would fake insanity so that their feat would be harder. Historically Fools-for-Christ-Sake evoked two opposite reactions in people. Some reactions were malicious and scornful. People would persecute, beat and mock God’s fools. Others would feel compassion and be drawn to them in a subliminal way.
According to Venerable Seraphim of Sarov, the devotion of fool-for-Christ-Sake requires special courage and power of spirit, and no one should assume it on themselves without a special designation from God. Otherwise one may fail and become a false folly for Christ. Contemporary western Christianity cannot understand or value the feat of voluntary insanity.
The expression "fool-for-Christ’s-sake" was first applied by Apostle Paul saying, "We are insane for Christ’s sake." In his letter to Corinthians he explains that preaching about the crucifixion of the God-and-man is in itself insanity for the people of the world. "For the message of the Cross is foolishness for those who are perishing, but for us who are being saved, it is the power of God... Since, in the wisdom of God, the world through wisdom did not know God, God was pleased through the foolishness of what was preached to save those who believe" (1 Cor. 1:21 and 4:10). The Christians worshiping the crucified God-and-man are perceived by non believers as "fools-for-Christ;" People blinded by unspiritual wisdom, such as the ancient scholars, dared to allege that even Jesus Christ Himself was "raving mad" (John 10:20)! Interrogating Saint Paul, the pro-consul Festus said forthrightly to the great Apostle, "You are out of your mind, Paul! Your great learning is driving you insane" (Acts 26:24).
Fool-for-Christ-Sake, as a special form of asceticism, appeared in the middle of the 4th century in Egypt concurrently with monasticism. This phenomenon can be considered from two standpoints. Objectively, it is a godly calling. Fools-for-Chris-Sake are carrying out a special mission in this sinful world. Subjectively, it is a very difficult form of spiritual asceticism, "a narrow path" chosen by those aspiring for greater spiritual perfection.
Why would God call some of the righteous ones to live in such "humiliation?" In order for us to understand that, we have to take into account the fact that the life of the human society is permeated by evil through to its core — it is full of falsehood, lies, hypocrisy, greed, pride, wile and other sins. Often the most sinful feelings and intentions are concealed under a mask of righteousness, sophistication and nobility. Such people would willingly praise minor and illusory virtues while hating genuine goodness. A vivid example of such people can be seen in Judaic scribes contemporary with Christ. Once seeing their inability to accept His message, Jesus Christ, our Lord, exclaimed, "I thank Thee, Father, Lord of heaven and earth, that Thou hast hidden these things from the wise and prudent and hast revealed them to babes" — that is to simple and humble people (Matt.11:25).
As we know from the Holy Script, the Lord exposed the wiles of the rulers acting in a seemingly strange way. In serving God, even such great prophets as Isaiah, Jeremiah and Ezekiel sometimes turned into "fools-for-Christ-sake." Their allegedly meaningless phrases and strange actions veiled the sublime wisdom and prophecy (See, e.g.: Isaiah 8:3; Jeremiah 13:1-9, 18:1-4, 19:1-4, 20:2-10, 27:2, 38:6; Ezekiel 4:1-15, 5:1-4, 12:2-7, 24:3-5).
But God’s calling to become a Fool-for-Christ-Sake does not subdue the person’s will. Fools for Christ subjected themselves to this extraordinary asceticism not just out of obedience, but because of their yearning for righteousness. Pride is the hardest passion to be quenched. Many saints, who overcame usual physical passions relatively easily, were struggling to suppress pride and vanity throughout their lives till their last breath. Venerable John of the Ladder says, "Vanity gloats in every virtue."
Rejecting common sense and bearing humbly the daily scorn, Fools-for-Christ-Sake cut the very roots of pride. From among all the Fools-for-Christ-Sake especially renown are Andrew, Prokopius of Ustug, St. Basil, Paraskeva of the Diveyev Monastery. (Remembrance days: October 15, July 21 and August 15 acc. to the new calendar). The asceticism of giving up property and family was not enough for them. They rejected the most outstanding feature of a personality — common use of mind, and voluntarily assumed an attitude of a person unaware of a sense of measure, manners or embarrassment.
Fool-for-Christ-Sake is a mask applied by those who have a special calling to do it. It is known that at times Fools-for-Christ-Sake would remove the mask before some people and amaze them with their wisdom and talents. A Fool-for-Christ-Sake, Pelagia of the Diveyev monastery, who was blessed to that asceticism by venerable Seraphim, was going back to a usual state during her confessions. A newly appointed preacher was deeply impressed by her mental and spiritual power. Saint Andrew, God’s fool, also removed his mask of folly when talking to his disciple Epiphanius, who was later to become a renowned bishop.
Yet, in everyday life Fools-for-Christ-Sake, pretending to be insane were constantly abused and outcast by everyone. Living in the society they were as lonely as those in an inaccessible desert. Having given up every worldly property and comfort, free from all attachments to earthly things and exposing themselves to all hazards of homeless life, those people chosen by God were like aliens from another world.
Despite all, Fools-for-Christ-Sake were always retaining sublime spirituality, constantly lifting up the eyes of their minds and hearts to God, their spirit ceaselessly aflame before Him. Acquiring great humbleness and spiritual cleanness Fools-for-Christ-Sake became particularly dear to God and received the gift of wonderworking and discernment. They sometimes accomplished such humane deeds of love to their neighbor, that would be beyond any other person. They were not shy to tell the truth openly regardless of the person; their words and sometimes extraordinary actions either criticized fiercely and condemned the unjust people who were often powerful and ominous; or gave joy and consolation to the righteous and God fearing ones. Generally Fools-for-Christ-Sake would mix with the most sinful classes of society for the purpose of correcting and saving these people. And they did lead them, and many other outcasts to the way of goodness. Being close to God, they often relieved their compatriots from various pending misfortunes and averted God’s wrath from them through prayers.
The asceticism of Fool-for-Christ-Sake was not only hard in itself, but it required special wisdom from the saintly ascetics so that their own humiliation further served to honor God and guide people, being ridiculous without sinfulness and seeming to behave shamelessly without tempting or hurting anyone.
The pure in heart are those people who not only do not sin openly, but who do not conceal unclean thoughts, desires and feelings in their hearts. The hearts of such people are free from attachment and infatuation with physical, earthly things. In general they are free from sinful passions caused by self-centeredness, egotism and pride. People with pure hearts unceasingly think about God.
In order to acquire a pure heart, it is necessary to observe the fasts proclaimed by the Church, and to guard oneself against gluttony, drunkenness, depraved spectacles and amusements, improper teachings and indecent books.
Purity of heart is far superior to simple sincerity. Sincerity requires only that a person be candid and single hearted in relation to his neighbor. But purity of heart requires complete suppression of depraved thoughts and constant remembrance of God and His holy commandments.
To the pure in heart God promises that they will see God. Here on earth they will see Him through Grace, mysteriously, with the spiritual eyes of their hearts. They can see God in His revelations, images and likenesses. In the future, eternal life, they will see God as He is (I John 3:2). Furthermore, since contemplation of God is a source of the highest blessing, the promise to see God is a promise of the highest degree of blessedness.
«Δεν διαβάσατε ότι από την αρχή ο Δημιουργός τους έπλασε άντρα και γυναίκα; Και είπε: Γι΄ αυτόν τον λόγο θα εγκαταλείπει ο άντρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα ενώνεται με τη γυναίκα του (Γεν. 2,24)...
Πρόσεξε, μάλιστα, ότι αυτό δεν το υποστήριζε μόνο από τη δημιουργία, αλλά και από την εντολή του. Διότι δεν είπε μόνο ότι έπλασε έναν άντρα και μια γυναίκα, αλλ΄ ότι διέταξε και τούτο το να ενώνεται δηλαδή ο άντρας με τη γυναίκα.
Αν όμως στις προθέσεις του ήταν να αφήνει τη γυναίκα και να παίρνει άλλη, θα έπλαθε έναν άντρα αλλά πολλές γυναίκες. Τώρα κι από τον τρόπο της δημιουργίας και τον τρόπο της νομοθεσίας έδειξε ο Θεός ότι ένας άντρας πρέπει να ζει μαζί με μια γυναίκα διαρκώς και να μη χωρίζουν ποτέ...
Και δε νομοθέτησε απλά να πηγαίνει ο άντρας προς τη γυναίκα αλλά και να ενώνεται, φανερώνοντας με τη διατύπωση αυτή το αδιάσπαστο [της σχέσης]. Και δεν αρκέστηκε μόνο σ΄ αυτό, αλλά επεδίωξε και άλλη στενότερη επαφή γιατί είπε: "θα γίνουν οι δύο σάρκα μία" (ένα σώμα)...
Όπως λοιπόν το να κομματιάσεις ένα σώμα είναι οδυνηρό, έτσι και το να χωρίσεις γυναίκα είναι αντίθετο στο νόμο του Θεού. Και δεν σταμάτησε μέχρι εδώ, αλλά και τον Θεό επικαλέστηκε να λέει: Ότι ο Θεός συνένωσε, δεν πρέπει να το χωρίζει άνθρωπος» - Ματθ. 19,6 (Υπόμνημα εις τον άγιον Ματθαίον..., ΚΒ΄, Migne Ε.Π. 58, σ. 597).
«Όταν ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα υπάρχει ομόνοια και ειρήνη και σύνδεσμος αγάπης, εκεί μαζεύονται όλα τα αγαθά και γίνονται απρόσβλητοι από κάθε κίνδυνο, σα να είναι με κάποιο μεγάλο και απόρθητο τείχος προστατευμένοι, δηλαδή με την κατά Θεόν ομόνοια»
Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
The merciful are those who have compassion on others, who with all their hearts pity those who have fallen into misfortune or unhappiness, and who try to help them with good works.
Works of mercy are both physical and spiritual.
Bodily works of mercy:
Feeding the hungry.
Giving drink to the thirsty.
Clothing the naked.
Visiting those in prison.
Visiting the sick and helping them recover or preparing them for a Christian death.
Inviting strangers and foreigners and travellers into one’s home and giving them rest.
Burying the dead.
Spiritual works of mercy:
By word and example to convert the sinner from the error of his way (James 5:20).
Teaching the ignorant truth and goodness.
Dispensing good and timely advice to neighbors who are in distress or danger.
Comforting the grieving.
Refraining from returning evil for evil.
Forgiving offenses with all one’s heart.
Praying to God for everyone.
To the merciful, God promises in return that they will receive mercy. In the future judgment of Christ they will be shown the special mercy for the righteous. They will be delivered from eternal punishment for their sins to the degree to which they showed mercy to others on earth (See Matt: 25:31-46).
To live an Orthodox Christian Life we must fulfill God's Commandments. We must love Him with our whole heart and love our neighbors as we love ourselves. This involves a life of repentance and humility. Key to our adopting an Orthodox Way of Life is the zeal we have been given. The Lord told us "I have come to bring fire on the earth, and how I wish it were already kindled!" (Lk 12:49) Paul continually reminds us to press toward the mark (Phil 3:24). The Church Fathers also remind us of this with words such as "seeking, proposing, fervor, diligence, warmth of spirit, burning, and simply zeal."
This zeal we are speaking of is one combined with love.
St. Nectarios of Aegina tells us,
"The zealot according to knowledge, motivated by the love of God and his neighbor, does all things with charity and self-effacement; he does nothing that might bring sorrow to his neighbor; such a zealot is enlightened by knowledge and nothing prompts him to deviate from what is morally right" (Self-Knowledge, pp. 135-136).
Saint Symeon the New Theologian says,
"For every pursuit and every endeavor involving great toil that does not end up in love and a contrite spirit is futile, and yields no profitable result" (Catechesis I, Sources Chretiennes, Vol. 96, pp. 143-145).
Saint Theophan emphasizes that preserving this zeal is our first priority.
The first job of the Christian ascetic should be the preservation of this zeal and fervor as the source of power for living a God-pleasing life.
Apostle Peter teaches,
"Make every effort to add to your faith goodness; and to goodness, knowledge; and to knowledge self-control, and to self-control, perseverance" (2 Peter 1:5-6).
How do we do this? It requires an inward journey to the heart. Just like our awakening to Christ was transforming, we must continually transform our worldly view into a celestial one.
Saint Theophan advises as follows:
Whoever wishes to preserve an undying zeal should:
a) go within,
b) view the new world and
c) stand in those feelings and thoughts by which he ascend as on
the steps of ladder to the foot stool of the Lord's throne.
In the following posts I will expand on these three ideas as taught to us by Saint Theophan the Recluse.
Be zealous, therefore, and repent! (Apoc. 3:19)
Ref: Path to Salvation, pp 221-222
Καποια στιγμη στον ουρανό ζήτησε ο Θεός απο τους αγγέλους να του φέρουν τα πιο πολύτιμα πράγματα,που υπάρχουν στη γή.
Οι άγγελοι ξεκίνησαν και έψαξαν ολόκληρη τηγή.Πολλοί ομολογουμένως έφεραν πολλά ωραία και πολύτιμα πράγματα.Ξεχώρισαν όμως τρείς.
Ο ένας έφερε και απέθεσε στον θρόνο του Θεού ένα ωραιότατο μαργαριτάρι.Ήτανμια σταγόνα ιδρώτα.Είχε πέσει απο το μέτωπο κάποιου που τίμια προσπαθούσε να ζήσει την οικογένειά του.
-Ωραίο το εύρημα σου,είπε ο Θεός,αλλά υπάρχει και πιο ωραίο απο αυτό
.Ήρθε τότε δεύτερος άγγελος.Αυτός απέθεσε με σεβασμό μπροστά στον Θεό ένα κατακόκκινο ρουμπίνι.Ήταν μια σταγόνα αίματος ενος ήρωα,που είχε πέσει στο πεδίο της τιμής.Οι άγγελοι έμειναν εκστατικοί.Ασφαλώς αυτός θα κέρδιζε το βραβείο.
-Υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο ακόμη,είπε ο Θεός. Τότε όλοι στράφηκαν προς το μέρος του τρίτου αγγέλου, που εκείνη την ώρα ερχόταν και με πολλή ευλάβεια άφησε να κυλίσει στον θρόνο του Θεού ένα ασταφτερό διαμάντι,που όμοιο μ'αυτό ποτέ δεν είχαν δεί.Ήταν ένα δάκρυ κάποιου αμαρτωλού,που γονατιστός ομολογούσε τις αμαρτίες του μπροστά στον πνευματικό.
-Αυτό είναι το πιο πολύτιμο πράγμα ,είπε τότε ο Θεός,και το βραβείο
δόθηκε στον τελευταίο άγγελο.Αλήθεια,πόσο αξίζει η μετάνοια και η εξομολόγηση.
Αυτό το βεβαιώνει ο ίδιος ο Κύριος,που λέγει<χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού επι ενι αμαρτωλώ
μετανοούντι>.(Λουκ.ιε΄10).
Γεροντικο
Η αλήθεια είναι ότι συχνά και πάνω στα νεύρα μας εκτοξεύουμε στα παιδιά μας κατηγορίες ή λόγια σκληρά που αν και μας φαίνονται αθώα πληγώνουν ανεπανόρθωτα την ευαίσθητη ψυχολογία των παιδιών. Την επόμενη λοιπόν φορά μήπως να σκεφτόμασταν πριν τους πούμε…
1. Καλά πως δεν καταλαβαίνεις, Είσαι χαζό, κουτό ή καθυστερημένο;
Λέξεις και χαρακτηρισμοί που ευφυία καλό είναι να χρησιμοποιούνται με σύνεση, ειδικά όταν αυτές λέγονται με μορφή χιούμορ. Μπορεί σε εμάς να φαίνεται αστείο να χαρακτηρίσουμε μπούφο το παιδί, αλλά εκείνα δεν το βλέπουν έτσι, αντίθετα αυτοί οι «χαριτωμένοι» χαρακτηρισμοί, αφήνουν μια πίκρα στο παιδί και μεγαλώνοντας ένα πολύ μεγάλο κενό…
2. Μην τρως άλλο, έχεις τάση για πάχος!
Τα παιδιά, ιδιαίτερα τα κορίτσια μεγαλώνουν (δυστυχώς) σε έναν κόσμο όπου έχει εμμονή με την εικόνα. Το πώς δείχνουν και το πώς νιώθουν με το σώμα τους θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο μέλλον τους. Και η μητέρα τους ο τελευταίος άνθρωπος που θα ήθελαν να ακούσουν μια τόσο σκληρή κριτική.
3. Είσαι ίδιος (ίδια) ο πατέρας σου
Ο τρόπος που κάθε μητέρα συμπεριφέρεται στα παιδιά της είναι ίδιος με αυτόν που συμπεριφέρεται και στο σύντροφό της. Θυμηθείτε ότι όποια απωθημένα κι αν έχετε με το σύντροφό σας, παραμένει πάντα ο πατέρας των παιδιών σας. Μην βάζετε ποτέ το παιδί στη δύσκολη (και πολύ άσχημη) θέση να κρίνει τον πατέρα. Αν το παιδί θεωρεί ότι έχει έναν ακατάλληλο, κουτό, παθητικό πατέρα, που εσείς παντρευτήκατε, το πιο πιθανό είναι να διαλέξει στο μέλλον έναν κουτό, παθητικό, ακατάλληλο…σύντροφο.
4. Γιατί δεν μοιάζεις στον αδερφό σου (αδερφή σου);
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος στην ανατροφή από την σύγκριση. Ο κάθε γονιός θα πρέπει να καταλάβει ότι το κάθε παιδί του είναι ξεχωριστό, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά αλλά και τα στοιχεία του χαρακτήρα του και την ψυχοσύνθεσή του. Η σύγκριση, αυτόματα βάζει δύο ή παραπάνω αδέλφια σε ανταγωνισμό, κάτι που κάνει κακό τόσο στη μεταξύ τους σχέση όσο και στη σχέση τους με άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Επίσης μη συγχέετε τη διαφορετική αντιμετώπιση με την προνομιακή μεταχείριση. Το ένα από τα παιδιά σας μπορεί να θέλει χάδια και αγκαλιές το πρωί πριν φύγει για το σχολείο, ενώ στο άλλο μπορεί να αρκεί μόνον ένα χαμόγελο. Το καθένα έχει διαφορετικές συναισθηματικές ανάγκες, τις οποίες θα πρέπει να προσπαθήσετε να ικανοποιήσετε. Η διαφορετική αντιμετώπιση δεν είναι συνώνυμη με την προνομιακή μεταχείριση.·Είναι λοιπόν απαγορευτικό να συγκρίνουμε, ειδικά όταν πρόκειται για δύο εντελώς ανόμοια παιδιά.
5. Εγώ τελείωσα μαζί σου
Όλες οι μαμάδες έχουν κατά καιρούς νιώσει αγανακτισμένες εξουθενωμένες και με τα αποθέματα της υπομονής μας να τελειώνουν. Ωστόσο φράσεις όπως «δε θα ξαναασχοληθώ μαζί σου), ακούγονται ιδιαίτερα σκληρές σε ένα παιδί που εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς. Σκεφτείτε το ως εξής. Ένα παιδί περιμένει από εμάς προστασία, φαγητό, ζεστασιά και υποστήριξη. Όταν το άτομο που του προσφέρει όλα αυτά, το απειλεί πως θα του τα αποκλείσει, νιώθει σοκαρισμένο, φοβισμένο και πολύ -πολύ μόνο!
Από την ψυχολόγο και σύμβουλο σχέσεων Carole Bank
Από: Ελένη Χαδιαράκου
Πηγή: imommy.gr
Λοιπόν, όταν εσύ δεν αμαρτάνεις, δεν ψεύδεσαι, δεν κατακρίνεις, δεν πονηρεύεσαι κατά του πλησίον σου, τότε έχεις φόβο Θεού. Τότε είσαι σοφός και κατανοείς το Θεό, και για να μην Τον λυπήσεις δεν αμαρτάνεις. Και αυτή είναι η όραση του Θεού, και ο Θεός που βλέπει τα πάντα σε σκεπάζει από τις παγίδες του σατανά.
Γέροντας Ιωσήφ ο ησυχαστής
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Σίγουρα κανείς δεν θα το πίστευε αν δεν έβλεπε το δημοσίευμα-ομολογία της τουρκικής εφημερίδας, Aksam, με την πραγματικά πρωτοφανή και συνάμα εκπληκτική φωτογραφία όπου προβάλλεται ένας Τούρκος ιμάμης να αναγινώσκει περικοπές από το Κοράνι στους μουσουλμάνους υπό… την σκέπη του Παντοκράτορα Ιησού Χριστού. Σημεία των καιρών ;
Το εκπληκτικό αυτό γεγονός έγινε στην περιοχή της Αμάσειας, μια περιοχή που πριν από την ανταλλαγή των πληθυσμών κατοικούσε πυκνός ελληνορθόδοξος πληθυσμός καθώς και πολλοί κρυπτοχριστιανοί που άλλοι μεν διασώθηκαν φεύγοντας για την Ελλάδα ή την Ρωσία, πολλοί όμως και με τις ίδιες τις τουρκικές μαρτυρίες παρέμειναν και ίσως εξακολουθούν να ζουν, (οι απόγονοι τους), στα μέρη εκείνα όπου γράφτηκαν πολλές μαρτυρικές σελίδες του ηρωικού Πόντου.
Σύμφωνα λοιπόν με την τουρκική εφημερίδα στην περιοχή της Αμάσειας και συγκεκριμένα στην κωμόπολη, Gümüşhaciköy και στο μουσουλμανικό τζαμί που λειτουργούσε μέχρι το 1923 σαν ελληνορθόδοξη εκκλησία, ο τοπικός Ιμάμης όρθιος διαβάζει το Κοράνι υπό την σκέπη του Παντοκράτορα Ιησού Χριστού. Όπως φαίνεται και στην αποκαλυπτική φωτογραφία του δημοσιεύματος, οι ντόπιοι μουσουλμάνοι, (;;;), δεν θέλησαν να καταστρέψουν την εικόνα παρά του ότι η απεικόνιση μορφών θεωρείται για το Ισλάμ μεγάλη αμαρτία. Έτσι στον τρούλο αυτού του τζαμιού διακρίνει κανείς μια περίτεχνη αγιογραφία του Ιησού Χριστού – Παντοκράτορα καθώς και τους δώδεκα αποστόλους που τον πλαισιώνουν από όλες τις μεριές. Μια πραγματικά εντυπωσιακή τοιχογραφία που δεσπόζει εν έτη 2014 μέσα σε ένα μουσουλμανικό τέμενος. Η εκκλησία αυτή που σήμερα είναι τζαμί, όπως αναφέρεται κτίστηκε το 1800 όταν ανθούσαν τα τοπικά μεταλλεία από Έλληνες εργάτες και το ελληνικό στοιχείο της περιοχής αριθμούσε πάνω από 100.000 κατοίκους με πάνω από 300 ενορίες με ισάριθμες εκκλησίες ενώ ήταν και έδρα Μητρόπολης. Σήμερα στην πόλη της Αμάσειας επιβιώνουν οι παλιές ελληνικές γειτονιές, με σπίτια-φαντάσματα. Πολλά από αυτά βρίσκονται στις όχθες του ποταμού Ίρι, που διασχίζει την πόλη.
Αλλά το εντυπωσιακό, όπως αναφέρεται στην τουρκική εφημερίδα που παίρνει τις διαστάσεις θαύματος, είναι ότι στην εκκλησία αυτή η οποία μετά το 1924 έγινε τζαμί, η μεγαλοπρεπή αυτή τοιχογραφία του Ιησού Χρηστού που μέχρι τότε ήταν καλυμμένη εμφανίστηκε μετά από ένα τοπικό σεισμό. Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι δεν τόλμησαν στη συνέχεια να την καταστρέφουν ή να την σκεπάσουν με άσβεστη όπως είναι η συνήθης πρακτική των μουσουλμάνων για τις τοιχογραφίες όταν μια εκκλησία μετατρέπεται σε τζαμί. Έτσι σήμερα που η εκκλησία αυτή συγκεντρώνει του μουσουλμάνους για την προσευχή, αναδίδει το άρωμα της ελληνορθόδοξης ταυτότητας της και μάλιστα στο κορυφαίο σημείο του κτίσματος, δηλαδή στον τρούλο με τον Ιησού Χριστό των Ρωμιών που λατρεύονταν επί αιώνες στη περιοχή. Ίσως εδώ πρόκειται για άλλο ένα δείγμα μπερδεμένων θρησκευτικών συνειδήσεων, ίσως ακόμα και για κάποια ίχνη κρυπτοχριστιανών που εκδηλώνονται με αυτόν τον τρόπο κάτω από ένα καταπιεστικό ισλαμικό καθεστώς. Είναι γνωστό πως ο Πόντος επί αιώνες είχε ζήσει το μεγάλο δράμα των κρυπτοχριστιανών που επιφανειακά ζούσαν σαν μουσουλμάνοι ενώ στην πραγματικότητα και κρυφά λάτρευαν τον ελληνορθόδοξο Ιησού Χριστό. Έχουν γραφεί άπειρες ιστορίες από ζωντανές μαρτυρίες για τα χρόνια αυτά που οι κρυπτοχριστιανοί με χίλια βάσανα κράτησαν κρυφά την πίστη τους, είχαν διπλά ονόματα, ένα μουσουλμανικό και ένα χριστιανικό και όταν ήρθε η ώρα οι περισσότεροι εκδηλώθηκαν φανερά πως είναι χριστιανοί και όχι μουσουλμάνοι. Όταν έγινε η ανταλλαγή των πληθυσμών έφυγαν για την Ελλάδα όχι όμως όλοι, κάποιοι παρέμειναν εκεί στην πατρίδα τους και οι απόγονοι τους ζουν μέχρι σήμερα το δικό τους συνειδησιακό δράμα.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
http://www.pentapostagma.gr/2014/01/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%80%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84.html#.UuqytbT-ZLs
The Way of Love is the simplest and most direct way to join in union with Christ. Through our love of Him we are sanctified.
Saint Porphyrios says,
Whoever experiences Christ within himself, experiences ineffable things––holy and sacred things. He lives in exultation. With Christ as our lover there is no loneliness. We find peace and joy. The thought of Christ permeates everything. We find patience and have endurance of everything.
Elder Porphyrios says that with our love of Christ even our passions disappear. There is no longer possibility for hatred, dislikes, anxieties or depressions. Not even death concerns us. He says this longing we have for Christ makes even death seem like a bridge what we can cross in an instant to continue our life in Christ We find ourselves in Christ and Him in us.
With our Love of Him there is no longer pain or suffering. Our craving for God, our passionate love for Him, overcomes all pain.
He says
Divine craving defeats every pain, and so every pain is transformed and becomes love of Christ. Love Christ and He will love you All pains will pass away, they will be defeated and transformed. Everything is transformed by this love.
The love of God transforms everything; it sanctifies, amends and changes the nature of everything.
Saint Porphyrios
Wonderful is God in thus teaching us humility! And He is also wonderful in teaching us obedience. Man can never be as obedient as God.
Man sows seed in the field, and then leaves it to God. Man does this sowing in one day, but God stands over the seed for a hundred days,
guarding it, warming it, giving it life and gradually bringing it up out of the earth as a blade, filling the blade with an ear and ripening it, until man once
more goes into the field, to spend a day or two harvesting the grain and carting it off to his barn.
The raven hatches its young and then leaves
them, caring no more about them. But God takes this caring on Himself, and obediently cares for the fledglings day and night. The fish lays its eggs
and goes off, but God stays to hatch young fish from the eggs, and to watch over their feeding and growth. The innumerable orphans, both of humans and animals, would not survive were God not to care for them.
God watches day and night over all His creation, lending an ear to their desires and fulfilling their needs.
God hearkens to the pleas and prayers of men and fulfills them; He always fulfills them obediently, as long as there is no sin in their pleas and prayers. Prayers, however, that seek to draw God into sin and to make Him a participant in human sin, these prayers God refuses and does not listen to them....
And so, man can never be as humble as God, nor as obedient as He. Through all His creation on heaven and earth, God teaches men humility and
obedience. God offers this message to mankind out of His great love for men and out of His burning desire that all men be saved, and that not one of them perish.
St. Nikolai Velimirovic
Those who hunger and thirst for righteousness are those people who deeply acknowledge their sinfulness, their guilt before God, and have a burning desire for righteousness. They try to serve God by a righteous life according to the commandments of Christ, which requires from Christians the most holy righteousness in all their relations with their neighbors.
The expression "hunger and thirst" indicates that our yearning for righteousness must be very strong, as strong as our desire to appease our appetite and thirst. King David beautifully expressed such yearning, As the hart panteth after the fountains of water, so panteth my soul after thee, O God. My soul thirsted for God, the mighty the living (Ps. 4:1-2).
God promised that those who hunger and thirst for righteousness will be filled. By this is meant spiritual satisfaction, comprised of internal spiritual peace, a calm conscience, justification, and forgiveness. Such satisfaction in the present, earthly life occurs only in part. The Lord reveals the mysteries of His kingdom to those who hunger and thirst after righteousness, more than to others. Their hearts in this world are delighted with knowledge revealed in the divine truths of the Gospel, in Orthodox teachings.
Full satiety, full satisfaction of the holy yearnings of the human soul, and from this highest joy and blessedness, will be granted them in the future, blessed life with God. As the psalmist King David says, I shall be filled when Thy glory is made manifest to me (Ps. 16:16).
Δύο αδέλφια πήγαν μαζί στην έρημο κι ασκήτευαν στην ίδια καλύβη. Ο διάβολος, φθονώντας την αγάπη τους, βάλθηκε να τους χωρίση.
'Ενα βράδυ ο νεώτερος πήγε ν'ανάψη το λυχνοστάτη, τον αναποδογύρισε και χύθηκε το λάδι. Ο μεγαλύτερος θύμωσε και του έδωσε ένα μπάτσο. Τότε ο πιο μικρός, χωρίς να ταραχτεί, έσκυψε, του έβαλε μετάνοια και είπε ταπεινά:
-Συγχώρησε την απροσεξία μου, Αδελφέ. Τώρα αμέσως θα ετοιμάσω άλλο.
Την ίδια νύχτα ένας ειδωλολάτρης ιερεύς, που έτυχε να βρίσκεται μέσα στο ειδώλειο, άκουσε τα δαιμόνια να κάνουν δικαστήριο μεταξύ τους. 'Ενα απ' αυτά ομολόγησε ντροπιασμένο στον αρχηγό του:
-Πηγαίνω και κάνω άνω κάτω τους Μοναχούς. Μα τι φταίω, όταν κάποιος απ'αυτούς γυρίζει και βάζει στον άλλο μετάνοια και μου καταστρέφει όλη τη δουλειά;
Ακούγοντας αυτά ο ειδωλολάτρης, έγινε ευθύς χριστιανός κι' αποτραβήχτηκε στην έρημο. Σ' όλη του τη ζωή κράτησε στην καρδιά του την ταπείνωσι και στο στόμα του είχε διαρκώς πρόχειρο το «συγχώρησόν με».
Γεροντικό
"Our family lived in Greece, destitute. Our father had 5-6 tracts of land, which he cultivated, and off of which we lived. Suddenly he died, and we, the five children, were left with only our mother. The brothers decided to work out the inheritance, i.e. which piece of land each one of us should take, because our father did not have time to leave a will. So, we sat down, and the brothers began to quarrel about who would take the biggest piece, and who -- the most fertile. I, being the youngest and, by nature, extremely timid, sat on the side, waiting for whatever the brothers would give me. When they divided the good fields among themselves, they gave me a field in a distant and deserted area. The soil there was absolutely barren, sandy, where only wild grass could grow. I was hurt that they slighted me so, but I thanked them, not reproaching them for their injustice.
A few years later, I married, and because I could no longer stay in Greece because of financial difficulties, I took my wife and moved to Germany. There, with God’s help, I established my own business, and I fed my family on the money from my business — without anyone else’s support.
After living in Germany for 20 years and saving up a modest sum, we decided to return to Greece and continue our business there. We had completely forgotten about the field that my brothers had given me as an inheritance, and crossed it out of our memories as useless, but God did not forget it.
And so? — During our absence, many big hotels and tourist attractions were built around my barren land, so that the prices for land in that district increased greatly. It turned out that our sandy piece of land was in the middle of several large buildings, and I was offered a good price for it.
As was typical at that time, I decided to sell it at auction, because many wanted to buy it and its price rose to several millions. Naturally, I sold the field to the one who offered the highest price.
Now, living in complete comfort, I came to the Elder, in order to make a generous donation for benevolent deeds. Advise me, Geronta, how much should I give and for what?"
When the pilgrim finished his story, the Elder asked him:
— And what are your brothers doing?
— They are cultivating their fields from which they live, — answered the pilgrim.
So, — concluded the Elder, —Divine truth triumphs everywhere! It may be a little late, but it never happens that it won’t triumph. For that reason, the Lord demands from us that our truth be higher than the Pharisees’, for they limited themselves to human truth …
The Elder explained that when we are not right, God does not accept our prayers — no matter how many vigils and bows we perform. We sit and judge our brothers, and then serve night vigils. Eh, we waste our batteries for nothing! God will not listen to us until we change.
Each one should look at himself, and not touch others. Otherwise, God cannot look at us. But, if we have Divine truth and do not look at ourselves at all, but love God and others, then God, fearful thing, watches and takes care of us.
Meekness is peaceful, fully developed Christian love, free from all malice. It is manifested in the spirit of a man who never becomes angry, and never permits himself to grumble against God or people.
Meek people do not become irritated and they do not vex or aggravate other people. Christian meekness expresses itself mainly in patient endurance of insults inflicted by others and is the opposite of anger, malice, self-exaltation and vengeance.
A meek person always regrets the hardness of heart of the offending party. He desires his correction, prays to God for forgiveness of his deeds, remembering the precept of the Apostle: // it be possible, as much as lieth in you, live peaceably with all men. Dearly beloved, avenge not yourselves, but rather give place unto wrath: for it is written, Vengeance is mine; I will repay, saith the Lord (Romans 12:18-19).
The best example of meekness given to us is that of our Lord Jesus Christ praying on the cross for His enemies. He taught us to not take vengeance on our enemies but to do good to them. Take my yoke upon you and learn of me; for I am meek and lowly in heart: and ye shall find rest unto your souls (Matt. 11:29). Meekness tames even the hardest hearts. We can be convinced of this by observing the lives of people, and we find confirmation of it throughout the history of Christian persecutions.
A Christian may become angry only with himself, at his own fall into sin, and at the tempter — the Devil.
The Lord promises the meek that they will inherit the earth. This promise indicates that meek people in the present life will be preserved on earth by the power of God, in spite of all the intrigues of men and the most cruel persecution. But in the future life, they will be heirs of the heavenly homeland, the new earth (II Peter 3:13) with its eternal blessings.
Σε ένα χωριό της Ρουμανίας δεν υπήρχε ιερέας, και οι κάτοικοι πήγαιναν συχνά στον Πατριάρχη με το αίτημα, την πλήρωση της κενής θέσης.
Όμως ο Πατριάρχης δεν είχε την δυνατότητα να ικανοποιήσει το αίτημα των ανθρώπων.
Πήγαιναν και ξαναπήγαιναν οι κάτοικοι, αλλά, τίποτε ο Πατριάρχης τους έλεγε τα ίδια λόγια, ότι δεν έχω ιερέα να σας στείλω στο χωριό.
Εντωμεταξύ άλλοι πέθαιναν αδιάβαστοι, άλλοι είχαν γυναίκες και παιδιά χωρίς γάμο, τα παιδιά και οι μεγάλοι ήταν αβάπτιστοι.
Μια μέρα σταμάτησε έξω από τον Ναό ένα αυτοκίνητο και κατέβηκε ένας ιερέας όλο το χωριό ανάστατο ήρθε παπάς φώναζαν.
Πήγαν εκεί οι κάτοικοι, τον καλωσόρισαν και του είπαν: πως ήρθες στο χωρίο αφού ο πατριάρχης μας είχε πει ότι δεν έχει παπά να μας στείλει;
Τότε ο ιερέας τους είπε αυτό δεν θέλατε; δεν θέλατε ιερέα; Να ήρθα.
Όλο το χωριό χάρηκε στην παρουσία του νέου ιερέα.
Ο Ιερέας άρχισε αμέσως δουλειά πήγε σε όλους τους τάφους και διάβαζε την εξόδιο ακολουθία, βάπτισε και πάντρεψε όλους στο χωριό λειτουργούσε τους κοινωνούσε.
Μια μέρα καλεί του χωρικούς και τους λέγει ότι: θα φύγω τελείωσε η αποστολή μου.
Τότε το χωριό αναστατώθηκε, τώρα που ήρθε θα φύγεις;
Όμως ο ιερέας δεν άκουγε τους κατοίκους και ενέμενε στην απόφασή του.
Αφού οι χωρικοί κατάλαβαν ότι δεν γινόταν τίποτε τον ευχαρίστησαν για την προσφορά του και τον κατεβόδωσαν.
Μετά από μέρες πήγαν στον Πατριάρχη να τον ευχαριστήσουν που τους έστειλε παπά και να του πουν όταν μπορέσει να τους ξαναστείλει κάποιον ιερέα, αλλά ο πατριάρχης δεν ήξερε τίποτε. Τους είπε ότι εγώ δεν έστειλα κανέναν παπά γιατί δεν έχω, όμως περιμένετε μήπως ο πρωτοσύγκελος, σας έστειλε κάποιον για να σας εξυπηρετήσει.
Πήρε τηλέφωνο τον πρωτοσύγκελο αλλά ούτε αυτός είχε στείλει κανέναν.
Ο πατριάρχης τους είπε τι έκανε αυτός ο ιερέας στην ενορία;
οι χωρικοί είπαν μας πάντρεψε, μας βάπτισε, μας έκανε τις κηδείες των γονέων, μας έκανε ότι κάνει ένας παπάς.
Καλά είπε ο πατριάρχης δεν σας έδινε χαρτιά δεν έγραφε τα μυστήρια;
-βεβαίως είπαν οι χωρικοί μας έδινε χαρτιά και τα καταχώρισε στα βιβλία του Ναού.
- Δεν είδατε τι έγραφε; και πως υπέγραφε με τι όνομα;
-Ολα τα στοιχεία δέσποτα τα έγραφε στα ρουμανικά πολλά γράμματα δεν ξέρουμε γιατί την υπογραφή την έβαζε σε άλλη γλώσσα που δεν έχουμε ξαναδεί.
Ο πατριάρχης παρακάλεσε να πάνε να φέρουν τα βιβλία για να δει ποιος ήταν αυτός ο κληρικός.
Όταν του πήγαν τα βιβλία ο πατριάρχης έμεινε έκθαμβος δεν πίστευε στα μάτια του όντως όλα τα στοιχεία ήταν γραμμένα στα ρουμανικά ενώ το όνομα του ήταν γραμμένο στα Ελληνικά με το όνομα της υπογραφής Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως.
πηγή: Δημήτριος Βελαώρας
Blessed are they that mourn, for they shall be comforted.
The weeping about which the second beatitude speaks is first of all true tribulation of heart, and repentant tears for our sins, over our guilt before the merciful God (for example, the tears of the Apostle Peter after his renunciation).
For godly sorrow worketh repentance to salvation not to be repented of: but the sorrow of the world worketh death, said the Apostle Paul (II Cor. 7:10).
Tribulation and tears coming from misfortunes which befall us can be spiritually beneficial. For example, the death of one of our close ones can result in beneficial tears, if the sorrow is permeated by faith and hope, patience and devotion to the will of God. Jesus Christ Himself wept over the death of Lazarus.
Even more so can tears and tribulation lead to blessedness when they are shed over the suffering of our unfortunate neighbor, if these sincere tears are accompanied by Christian deeds of love and mercy.
Worldly grief is grief without hope in God. It proceeds not from acknowledgment of one’s sins before God, but rather from disappointment in ambition, aspiration to power, desire for gain. Such sadness, characterized by despondency and despair, leads to spiritual death, which can also result in physical death, by suicide or simply weakness due to lack of will to live. An example of such grief is that of Judas Iscariot, the betrayer of Christ the Saviour. As a reward for mourning the Lord promises that they that mourn will be comforted. They will receive forgiveness of sins, and through this, internal peace. The mourners will receive eternal joy, eternal blessedness
