Oι δοκιμασίες κάνουν καλό. Μη φοβηθείς.
Ό Χριστός μας σαράντα μέρες αγωνίσθηκε στην ερημον, αλλά έπειτα Άγγελοι τον υπηρετούσαν.
Είναι πολύ στοργικός ο Χριστός μας.
Συχνά, για ωφέλειά μας, επιτρέπει και δυνατή λύπην. Για λίγο νοιώθουμε πώς μας εγκατέλειψε, αλλά μετά επειδή λυπάται, μας αγαπά, μας πνίγει το έλεος Του, ή στοργή Του.
Μη φοβηθείς ποτέ, μόνον αγάπα τον Χριστό μας.
Γεροντας Παϊσιος
"And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it" (Isa. 40:5).
The Lord promised to reveal Himself in great glory...
The Lord promised to come...
God fulfilled His ancient promise and appeared on
earth. But how did God reveal Himself in His glory? In inexpressible humility and obedience. In such a way that His angels seemed more resplendent, and His prophets greater than He.
When the prophet and the Master showed themselves on the Jordan, the prophet caught the eye more than the Master. John the Forerunner appeared stranger and greater than Christ the Lord. Christ the Lord hid His glory and majesty behind two thick curtains: those of human flesh and humility. And so men neither noticed nor
recognized Him, while the eyes of all the heavenly powers were fixed on Him more than on the whole created world. Clothed in real flesh and in true
humility, the Lord Jesus came from Galilee to Jordan unto John, to be baptized by him.
Wonderful is God in His works! Through all His works, He teaches us humility and obedience. He hides Himself behind His works, as the sun at
night behind the shining of the stars, as a nightingale in the bush behind its song. He lends light to the sun, and the sun shines as though with its own light, while the fact that it is God's light is ignored. He lends a voice to His thunder and His winds, and they are heard; but He is not heard. He lends beauty to His mountains and meadows,
and they are resplendent in beauty as though it were their own, while God's beauty remains shrouded in mystery.
He lends beauty and fragrance to the flowers of the field, and the beauteous flowers give off their fragrance as though it were their own; while God's fragrance goes unnoticed. He lends strength to every creature, and each creature preens itself in front of the others, showing off its strength as
though it were its own; while God's immeasurable strength neither preens itself nor cries for attention. He lends of His mind to men, and men cogitate and think as though with their own minds; while God's mind stands in a calm from tumult, turning from the world's praise.
St. Nikolai Velimirovic
Some would hold that vainglory is to be distinguished from pride, and so they give it a special place and chapter. Hence their claim that there are eight deadly sins. But against this is the view of Gregory the Theologian and other teachers that in fact the number is seven. I also hold this view. After all, what pride remains in a man who has conquered vainglory The difference is between a child and a man, between wheat and bread; for the first is a beginning and the second an end. Therefore, as the occasion demands, let us talk about the unholy vice of self-esteem, the beginning and completion of the passions; and let us talk briefly, for to undertake an exhaustive discussion would be to act like someone who inquires into the weight of the winds.
From the point of view of form, vainglory is a change of nature, a perversion of character, a taking note of criticism. As for its quality, it is a waste of work and sweat, a betrayal of treasure, an offspring of unbelief, a harbinger of pride, shipwreck in port, the ant on the threshing floor, small and yet with designs on all the fruit of one's labor. The ant waits until the wheat is in, vainglory until the riches of excellence are gathered; the one a thief, the other a wastrel.
The spirit of despair rejoices at the sight of increasing vice, the spirit of vainglory at the sight of the growing treasures of virtue. The door for the one is a multitude of wounds, while the gateway for the other is the wealth of hard work done.
Observe vainglory. Notice how, until the very day of the burial it rejoices in clothes, oils, servants, perfumes, and such like.
Like the sun which shines on all alike, vainglory beams on every occupation. What I mean is this: I fast, and turn vainglorious. I stop fasting so that I will draw no attention to myself, and I become vainglorious over my prudence. I dress well or badly, and am vainglorious in either case. I talk or I remain silent, and each time I am defeated. No matter how I shed this prickly thing, a spike remains to stand up against me.
A vainglorious man is a believing idolater. Apparently honoring God, he actually is out to please not God but men. To be a showoff is to be vainglorious. The fast of such a man is unrewarded and his prayer futile, since he is practicing both to win praise. A vainglorious ascetic doubly cheats himself, wearying his body and getting no reward. Who would not laugh at this vainglorious worker, standing for the psalms and moved by vainglory sometimes to laughter and sometimes to tears for all to see?
The Lord frequently hides from us even the perfections we have obtained. But the man who praises us, or, rather, who misleads us, opens our eyes with his words and once our eyes are opened our treasures vanish.
The flatterer is a servant of the devils, a teacher of pride, the destroyer of contrition, a ruiner of virtues, a perverse guide. The prophet says this, "Those who honor you deceive you" (Isa. 3:12).
Men of high spirit endure offense nobly and willingly. But only the holy and the saintly can pass unscathed through praise. And I have seen men in mourning who, on being praised, reared up in anger, one passion giving way to another as at some public meeting.
"No one knows the thoughts of a man except the spirit within him" (1 Cor. 2:11). Hence those who want to praise us to our face should be ashamed and silent.
When you hear that your neighbor or your friend has denounced you behind your back or indeed in your presence, show him love and try to compliment him.
It is a great achievement to shrug the praise of men off one's soul. Greater still is to reject the praise of demons.
It is not the self-critical who reveals his humility (for does not everyone have somehow to put up with himself?). Rather it is the man who continues to love the person who has criticized him.
I have seen the demon of vainglory suggesting thoughts to one brother, revealing them to another, and getting the second man to tell the first what he is thinking and then praising him for his ability to read minds. And that dreadful demon has even lighted on parts of the body, shaking and stirring them.
Ignore him when he tells you to accept the office of bishop or abbot or teacher. It is hard to drive a dog from a butcher's counter.
When he notices that someone has achieved a measure of interior calm, he immediately suggests to him the need to return from the desert to the world, in order to save those who are perishing.
Ethiopians have one kind of appearance, statues another. So too is it the case that the vainglory of those living in community is different from that of those living in the desert.
Vainglory anticipates the arrival of guests from the outside world. It prompts the more frivolous Christian to rush out to meet them, to fall at their feet, to give the appearance of humility, when in fact he is full of pride. It makes him look and sound modest and directs his eye to the visitors' hands in the hope of getting something from them. It induces him to address them as "lords and patrons, graced with godly life." At table it makes him urge abstinence on someone else and fiercely criticize subordinates. It enables those who are standing in a slovenly manner during the singing of psalms to make an effort, those who have no voice to sing well, and those who are sleepy to wake up. It flatters the presenter, seeks the first place in the choir, and addresses him as father and master while the visitors are still there.
Vainglory induces pride in the favored and resentment in those who are slighted. Often it causes dishonor instead of honor, because it brings great shame to its angry disciples. It makes the quick-tempered look mild before men. It thrives amid talent and frequently brings catastrophe on those enslaved to it.
I have seen a demon harm and chase away its own brother. For just when a brother had lost his temper secular visitors arrived, and the wretched man gave himself over to vainglory. He was unable to serve two passions at the one time.
The servant of vainglory leads a double life. To outward appearance, he lives with Christians; but in his heart of hearts he is in the world.
If we really long for heavenly things, we will surely taste the glory above. And whoever has tasted that will think nothing of earthly glory. For it would surprise me if someone could hold the latter in contempt unless he had tasted the former.
It often happens that having been left naked by vainglory, we turn around and strip it ourselves more cleverly. For I have encountered some who embarked on the spiritual life out of vainglory, making therefore a bad start, and yet they finished up in a most admirable way because they changed their intentions.
A man who takes pride in natural abilities-I mean cleverness, the ability to learn, skill in reading, good diction, quick grasp, and all such skills as we possess without having to work for them--this man, I say, will never receive the blessings of heaven, since the man who is unfaithful in little is unfaithful and vainglorious in much. And there are men who wear out their bodies to no purpose in the pursuit of total dispassion, heavenly treasures, miracle working, and prophetic ability, and the poor fools do not realize that humility, not hard work, is the mother of such things. The man who seeks a reward from God in return for his labors builds on uncertainty, whereas the man who considers himself a debtor will receive sudden and unexpected riches.
When the winnower tells you to show off your virtues for the benefit of an audience, do not yield to him. "What shall it profit a man to gain the whole world and destroy himself?" (Matt. 16:26).
Our neighbor is moved by nothing so much as by a sincere and humble way of talking and of behaving. It is an example and a spur to others never to become proud. And there is nothing to equal the benefit of this.
A man of insight told me this: "I was once sitting at an assembly," he said. "The demon of vainglory and the demon of pride came to sit on either side of me. One poked me with the finger of vainglory and encouraged me to talk publicly about some vision or labor of mine in the desert. I shook him off with the words, 'Let those who wish me harm be driven back and let them be ashamed' (Ps. 39:15). Then the demon on my left at once said in my ear, 'Well done! Well done! You have become great by conquering my shameless mother.' Turning to him I answered appropriately, making use of the rest of the verse, 'Defeat and shame on all who say, "Well done! Well done!" "And how is it, I asked him, that vainglory is the mother of pride?" His answer was this, "Praise exalts and puffs me up, and when the soul is exalted, pride lifts it up as high as heaven-and then throws it down into the abyss."
But there is a glory that comes from the Lord, for He says, "I will glorify those who glorify Me" (I Kings [I Sam.] 2:30). And there is a glory that follows it which is contrived by the demons, for it is said, "Woe to you when all men shall speak well of you" (Luke 6:26). You can recognize the first kind of glory when you look on it as dangerous and run from it in every possible way, hiding your life-style wherever you are. And you may be certain of the other sort when you find yourself doing something, however small, with the hope that men may notice you.
Dread vainglory urges us to pretend that we have some virtue which does not belong to us. It encourages us with the text, "Let your light so shine before men that they will see your good deeds" (Matt. 5:16).
The Lord often humbles the vainglorious by causing some dishonor to befall them. And indeed the first step in overcoming vainglory is to remain silent and to accept dishonor gladly. The middle stage is to restrain every act of vainglory while it is still in thought. The end - insofar as one may talk of an end to an abyss - is to be able to accept humiliation before others without actually feeling it.
Do not conceal your sin because of the idea that you must not scandalize your neighbor. Of course this injunction must not be adhered to blindly. It will depend on the nature of one's sinfulness.
If ever we seek glory, if it comes our way uninvited, or if we plan some course of action because of our vainglory, we should think of our mourning and of the blessed fear on us as we stood alone in prayer before God. If we do this we will assuredly outflank shameless vainglory, that is if our wish for true prayer is genuine. If this is insufficient let us briefly remember that we must die. Should this also prove ineffective, let us at least go in fear of the shame that always comes after honor, for assuredly he who exalts himself will be humbled not only there but here also.
When those who praise us, or, rather, those who lead us astray, begin to exalt us, we should briefly remember the multitude of our sins, and in this way we will discover that we do not deserve whatever is said or done in our honor.
Some of the prayers of the vainglorious no doubt deserve to win the attention of God, but He regularly anticipates their wishes and petitions so that their pride may not be increased by the success of their prayers.
Simpler people do not usually succumb to the poison of vainglory, which is, after all, a loss of simplicity and a hypocritical way of life.
A worm, fully grown, often sprouts wings and can fly up high. Vainglory, fully grown, can give birth to pride, which is the beginning and the end of all evil.
Anyone free of this sickness is close to salvation. Anyone affected by it is far removed from the glory of the saints.
Such, then, is the twenty-second step. The man untouched by vainglory will not tumble into that senseless pride which is so detestable to God.
Saint John Climacus
Η βασιλεία του Θεού έχει πόρτα χαμηλή.
Για να μπεις πρέπει ή να είσαι παιδί ή να σκύψεις. (Άγιος Αυγουστίνος)
Ένα ψυχωφελές απόσπασμα για την καθημερινή μας ζωή θα διαβάσουμε αγαπητοί αναγνώστες, από την ομιλία του πατρός Αντωνίου Στυλιανάκη στην επιστημονική διημερίδα «Ο Ορθόδοξος Χριστιανός στην εποχή του άγχους» του τομέως Επιστημόνων του παραρτήματος Θεσσαλονίκης.
Μπορεί η ίδια η πνευματική ζωή να δημιουργήσει με κάποιο τρόπο άγχος σε έναν άνθρωπο;
Ναι, όταν προσπαθεί να συνδυάσει τα κοσμικά με τα πνευματικά! Ας ακούσουμε τι λέει ο γέροντας Παΐσιος:
«Όσο μπορείτε στις δουλειές σας καρδιά να μη δίνετε. Χέρια, μυαλό να δίνετε. Καρδιά να μη δίνετε σε χαμένα, σε άχρηστα πράγματα. Γιατί μετά πώς θα σκιρτήσει η καρδιά για το Χριστό; Όταν η καρδιά είναι στο Χριστό τότε αγιάζονται και οι δουλειές, υπάρχει και η εσωτερική ψυχική ξεκούραση συνέχεια και νιώθει κανείς την πραγματική χαρά. Να αξιοποιείτε την καρδιά σας, να μην τη σπαταλάτε.» (Γέροντος Παϊσίου Λόγοι Α΄ σ.191)
Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να αναλίσκεται σε υλικά πράγματα και να προσκολλάται η καρδιά του σ’ αυτά, αλλά ει δυνατόν να ξοδεύει την καρδιά του μόνο για το Θεό (Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της καρδίας, εξ όλης της διανοίας και εξ όλης της ισχύος σου… είπε ο Θεός). Και αυτό αφορά είτε τις χαρές είτε τις λύπες που μας περιστοιχίζουν και μας καταβροχθίζουν.
Όσο μεγάλη χαρά και να έχεις για κάτι δεν μπορεί αυτό να σε διαπεράσει, αν δεν έχει πνευματική χροιά και υπόσταση και συμφέρον. Διαφορετικά έχεις διαποτιστεί από το υλικό φρόνημα.
Άλλη περίπτωση είναι όταν αμαρτάνει κανείς και δε μετανοεί ολοκληρωτικά, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να λειτουργεί σωστά η συνείδησή του. Πολύ περισσότερο όταν κάνει αμαρτήματα εκ προθέσεως και εκ προμελέτης. Μπορεί λοιπόν να υπάρξουν και καθαρά πνευματικοί παράγοντες άγχους. Θέλεις –ας πούμε- να είσαι συνεπής με το θέλημα του Θεού, αλλά θεωρείς ότι δύσκολα τα βγάζεις πέρα και αναγκάζεσαι να κάνεις οικογενειακό προγραμματισμό, όπως οι κοσμικοί! Θέλεις να είσαι καλός χριστιανός, αλλά κλέβεις – «όπως όλοι» λες – στις επαγγελματικές δοσοληψίες με αποτέλεσμα όμως αυτό να σου δημιουργεί ανασφάλεια και άγχος. Διότι όσο και αν συμβιβαστεί κανείς με τη συνείδησή του, δεν παύει να νιώθει ότι έρχεται σε σύγκρουση με το θέλημα του Θεού.
Με πολύ όμορφο πραγματικά τρόπο
ο γέροντας Παΐσιος μιλάει για τα λεγόμενα απωθημένα της συνείδησης (με τη χαριτωμένη έκφραση «καπακωμένη συνείδηση»!) και μάλιστα τα απωθημένα στην πνευματική ζωή, όταν δεν έχουν σβηστεί από τη χάρη της εξομολόγησης.
«Αν βλέπεις ότι δεν έχεις γαλήνη, αλλά στεναχώρια, να ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου κάτι ατακτοποίητο και πρέπει να το βρεις, για να το διορθώσεις. Κάνεις ας υποθέσουμε ένα σφάλμα, στεναχωριέσαι, αλλά δεν το εξομολογείσαι. Σου συμβαίνει μετά ένα ευχάριστο γεγονός και νιώθεις χαρά. Αυτή η χαρά σκεπάζει τη στεναχώρια για το σφάλμα σου και σιγά-σιγά το ξεχνάς, δεν το βλέπεις επειδή καπακώθηκε από τη χαρά. Αλλά εκείνο εσωτερικά δουλεύει…» (Γ.Π., Λόγοι Γ΄ σ.128)
Και πιο κάτω λέει ο γέροντας πως δημιουργείται μια λανθασμένη συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος αναπαύει το λογισμό του και δικαιολογεί τα σφάλματά του, λόγω του ότι έχει εγωισμό. Ενώ όταν δεν έχει εμπιστοσύνη στο λογισμό του και ρωτάει τον πνευματικό, τότε βρίσκει θεϊκή παρηγοριά. Επίσης, όταν λειτουργεί χρησιμοποιώντας το ψέμα, τότε σκαρτίζει τη συνείδησή του και δε βρίσκει ανάπαυση. Ενώ η ορθή συνείδηση, όταν ο άνθρωπος είναι τακτοποιημένος ενώπιον του Θεού, μας πληροφορεί σωστά.
Είναι δυνατόν όμως το άγχος αυτό να οφείλεται και σε άλλους πνευματικούς παράγοντες όπως άγνοια ή παρεξήγηση της πνευματικής ζωής. Για παράδειγμα όταν ένας χριστιανός αγωνίζεται να είναι καλός και συνεπής στα καθήκοντά του και ξεχάσει ότι η σωτηρία μας έχει δοθεί δωρεάν από το Χριστό και δεν εξαρτάται από τα δικά μας έργα (πρβ.
Ρωμ. 3, 28)! [...]
Άλλες πνευματικές περιπτώσεις άγχους
Όταν σε συκοφαντούν ή σε αδικούν
και εσύ αδημονείς να απολογηθείς, να αποκατασταθείς, να απαντήσεις, να εκδικηθείς καμιά φορά, τότε είσαι γεμάτος άγχος και ταραχή. Πρόκειται φυσικά για παθολογική κατάσταση στην οποία ασφαλώς έχει μερίδιο και ο πονηρός που σπρώχνει προς τα εκεί που φυσάει ο ούριος άνεμος, για να καταποντίσει το πλοίο! Όλα αυτά όμως δεν αρμόζουν σε χριστιανό όπως τονίζει ο Μέγας Μακάριος. Όταν όμως σκεφτείς όπως σου ζητάει ο Χριστός, με μακροθυμία, με συγχωρητικότητα, με αγάπη, τότε δεν έχεις τίποτε από όλα αυτά, αντίθετα παίρνεις ουράνιο μισθό και στο τέλος παίρνεις και μια άρρητη χαρά και ικανοποίηση από την ευλογία του Θεού, από τα δώρα του Αγίου Πνεύματος.
Δεν πρέπει έπειτα να παραβαίνουμε οποιαδήποτε εντολή του Θεού, διότι αυτό μας δημιουργεί εύλογα μια εσωτερική πνευματική σύγκρουση με τη συνείδησή μας και αυξάνει το άγχος.
Λέει ο αββάς Ισίδωρος ότι το φοβερότερο από τα πάθη είναι το να ακολουθεί κανείς την καρδιά του. Αυτό στην αρχή μεν δείχνει ότι αναπαύει κάπως τον άνθρωπο, ύστερα όμως τον οδηγεί στην κατάθλιψη, επειδή αγνόησε το έργο της θείας οικονομίας και το δρόμο του Θεού για να τον ακολουθήσει (Μικρός Ευεργετινός σ.113).. Αντιμετώπιση θα είναι η πιστή εφαρμογή του θελήματος του Θεού. Επίσης η τυπική αυτοεξέταση με βάση το θείο νόμο και η εξαγόρευση όλων των αμαρτιών μας. Όποια καθυστέρηση δημιουργείται είναι φυσικό να μας ενισχύει το άγχος και μπορεί να μας οδηγήσει ακόμη και σε μελαγχολία και απογοήτευση.
Η υπερηφάνεια μπορεί να μας γεμίσει με άγχος αφού μπαίνουμε σε έναν αγώνα υπερίσχυσης και διάκρισης (εκ του πονηρού) σε σχέση με τους άλλους. Να γίνουμε αρεστοί και δακτυλοδεικτούμενοι. Από την άλλη πληγωνόμαστε εύκολα από τις παρατηρήσεις και τις υποδείξεις, ακόμη και όταν απλώς διαφωνεί κάποιος μαζί μας.
Η ταπείνωση όμως μας απαλλάσσει από το άγχος σε οποιαδήποτε περίπτωση. Μας διαβεβαιώνει ρητά ο Χριστός: «μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών». Το λέει ξεκάθαρα ότι θα βρείτε ανάπαυση και ηρεμία στην ψυχή σας.
Άλλη μια περίπτωση που μπορεί να σε γεμίζει άγχος και ταραχή είναι ο φανατισμός.Ο φανατικός δε φτάνει ποτέ στην ειρήνη του νου και στη χαρά λέει ο αββάς Ισαάκ (Μικρός Ευεργετινός σ.215). Ο φανατισμός είναι ασθένεια της ψυχής που οφείλεται στην πολλή άγνοια. Και καταλήγει: «Αν επιθυμείς να θεραπεύσεις τους αρρώστους, μάθε πως έχουν ανάγκη από ευσπλαχνία και φροντίδα και όχι από επιτίμηση».
Και ο αββάς Κασσιανός (Μικρός Ευεργετινός σ.319) παρατηρεί ότι το φοβερό πνεύμα της λύπης όταν κυριεύσει την ψυχή του ανθρώπου (ίσως και μέσα από μια υπερβολική αγχώδη κατάσταση όταν την αφήσουμε ανεξέλεγκτη) την εμποδίζει από κάθε αγαθή εργασία, από την προσευχή, από τα ιερά αναγνώσματα. Τέλος προκαλεί σύγχυση, παράλυση και απελπισία.
Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι το πνευματικό άγχος, ταραχή και κατάθλιψη δεν είναι απλώς πιο έντονες συναισθηματικές ψυχολογικές διαταραχές, έστω κι αν εκδηλώνονται με τον ίδιο τρόπο (αφού ο νους είναι ο οφθαλμός της ψυχής), αλλάσκοτισμός της ψυχής και απομάκρυνση από το Θεό. […]
Επίλογος
Δυστυχώς η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την ανισόρροπη ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, σε βάρος της πνευματικής καλλιέργειας του ατόμου. Διότι «πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής πανουργία και ου σοφία φαίνεται» κατά τον Πλάτωνα. Όπως είπε χαρακτηριστικά ένας διανοούμενος καθηγητής του περασμένου αιώνα, οι περασμένες γενιές χαρακτηρίστηκαν από την εμφάνιση ιδεολόγων άθεων, με ζωή όμως και αρχές που θα ζήλευε και ένας καλός χριστιανός! Σήμερα κινδυνεύει τόσο η κοινωνία όσο και η εκκλησία μας, από «χριστιανούς» στην ταυτότητα αλλά υλιστές στο φρόνημα, αφού πιστεύουν στα λόγια (χριστιανοί κατ’ όνομα!), αλλά η ζωή και οι πράξεις των διαποτίζονται από το μοντέρνο πνεύμα του καταναλωτισμού, του ατομισμού και της επίδειξης που δεν είναι τίποτε άλλο από έναν άκρατο υλισμό.
Για τον αληθινό πνευματικό άνθρωπο, η ελπίδα και πίστη στην αιώνια ζωή του δίνουν περιθώρια να αξιολογεί ως δευτερεύοντα τις ψευτοανέσεις και τον υπερκαταναλωτισμό της εποχής μας, άρα να έχει λιγότερη ανησυχία για τα καθημερινά. Του δίνουν την άνεση να αντικαθιστά τη μοντέρνα ανασφάλεια με την αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης στη χάρη και τη βοήθεια του Θεού, άρα να έχει περισσότερη ηρεμία.
Για τους άλλους; Τι σχέση μπορεί να έχει το καθημερινό άγχος με τις γενικότερες υπαρξιακές αναζητήσεις του ανθρώπου; Από τη μια έχουμε την ψυχολογία και από την άλλη έχουμε την πνευματική ζωή… Μήπως συχνά ο άνθρωπος επιλέγει να είναι πάντοτε απασχολημένος και αγχωμένος από εξωτερικές αιτίες, για να αποφύγει τις εσωτερικές συγκρούσεις και προβληματισμούς; Είναι πιθανό. Μήπως τότε και η ευτυχία του αλλά και η ηρεμία του μοιάζουν με την καραμέλα που δίνει κάποιος σε ένα ορφανό παιδί, σαν ψεύτικη παρηγοριά, αντί να το υποστηρίξει συναισθηματικά με δυο καλές κουβέντες;
Πάντως τα αδιέξοδα στο παράλογο άγχος δε βρίσκονται μπροστά μας αλλά στο μυαλό μας. Η διέξοδος θα είναι να συζητάμε περισσότερο με τον εαυτό μας και με ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, με τον πνευματικό μας. Να κοιταζόμαστε πιο συχνά στον καθρέφτη που είναι ο λόγος του Θεού.
Τι είμαστε άραγε; Ένα παραγωγικό ρομπότ που βγάζει χρήματα ή ένας άνθρωπος τον οποίο ήρθε να συναντήσει και να λυτρώσει ο ίδιος ο Θεός; Αυτός «όταν έρθει και κατοικήσει σε όλο το χώρο της ψυχής μας ο Χριστός, τότε φεύγουν όλα τα προβλήματα, όλες οι πλάνες, όλες οι στεναχώριες. Τότε φεύγει και η αμαρτία» (Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο γέροντα Πορφύριο σ.391).
Από το περιοδικό “Η Δράση μας” Χριστιανική Φοιτητική Δράση www.xfd.gr.
- Γέροντα, ποιά σημασία έχει το κομποσχοίνι;
- Το κομποσχοίνι είναι μια κληρονομιά, μια ευλογία, που μας έχουν αφήσει οι Άγιοι Πατέρες μας. Και μόνο γι’ αυτό έχει μεγάλη αξία. Βλέπεις, σε κάποιον αφήνει ο παππούς του μια κληρονομιά ένα ασήμαντο πράγμα και το έχει μετά σαν φυλαχτό, πόσο μάλλον το κομποσχοίνι που μας το άφησαν κληρονομιά οι Άγιοι Πατέρες!
Παλιά, που δεν υπήρχαν ρολόγια, οι μοναχοί μετρούσαν την ώρα της προσευχής με το κομποσχοίνι, αλλά οι κόμποι του κομποσχοινιού ήταν απλοί. Κάποτε ένας ασκητής έκανε πολύ αγώνα, πολλές μετάνοιες κ.λπ., και ο διάβολος πήγαινε και έλυνε τους κόμπους του κομποσχοινιού του. Έκανε – έκανε μετάνοιες ο καημένος και απέκαμε, γιατί δεν μπορούσε να τις μετρά, αφού ο διάβολος του έλυνε συνέχεια τους κόμπους. Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος Κυρίου και του δίδαξε πώς να πλέκη τους κόμπους, ώστε σε κάθε κόμπο να σχηματίζωνται εννέα σταυροί. Ο διάβολος μετά, ο οποίος τρέμει τον σταυρό, δεν μπορούσε να τους λύση. Έτσι κάθε κόμπος του κομποσχοινιού έχει εννέα σταυρούς, που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των Αγγέλων.
- Γέροντα, τι σημαίνουν οι τριάντα τρεις, οι πενήντα, οι εκατό και οι τριακόσιοι κόμποι που έχουν τα κομποσχοίνια;
- Μόνον ο αριθμός τριάντα τρία είναι συμβολικός συμβολίζει τα τριάντα τρία χρόνια που έζησε ο Χριστός επάνω στην γη. Οι άλλοι αριθμοί απλώς μας βοηθούν να μετράμε τις μετάνοιες που κάνουμε ή πόσες φορές θα πούμε την ευχή.
Μερικές μηχανές έχουν ένα σχοινί με μια χειρολαβή στην άκρη και, όταν θέλης να τις βάλης μπρος, τραβάς μερικές φορές το σχοινί με δύναμη, μέχρι να ξεπαγώσουν τα πνευματικά λάδια. Έτσι και το κομποσχοίνι είναι το σχοινί το οποίο τραβάμε μία - δύο - πέντε - δέκα φορές και ξεπαγώνουν τα πνευματικά λάδια και παίρνει μπρος η πνευματική μηχανή της αδιάλειπτου προσευχής, οπότε δουλεύει μετά μόνη της η καρδιά στην ευχή. Αλλά, και όταν η καρδιά πάρη μπρος στην ευχή, και πάλι δεν πρέπει να καταργήσουμε το κομποσχοίνι, για να μην παρακινηθούν και άλλοι να το καταργήσουν, ενώ δεν πήρε ακόμη μπρος η καρδιά τους στην ευχή.
- Όταν, Γέροντα, κρατώ το κομποσχοίνι μου και λέω την ευχή μηχανικά, μήπως υπάρχει κίνδυνος ανθρωπαρέσκειας;
- Αν κάνης κομποσχοίνι εξωτερικά από ανθρωπαρέσκεια, ακόμη και τα χέρια σου να ξεφλουδίσης, σε τίποτε δεν θα σε ωφελήση. Μόνον κούραση θα σου φέρη και την ψευδαίσθηση ότι δήθεν ασχολείσαι με την νοερά προσευχή.
- Γέροντα, εγώ δεν έχω συνηθίσει να κρατώ κομποσχοίνι.
- Το κομποσχοίνι να το κρατάς, για να μην ξεχνάς την ευχή, την οποία πρέπει να εργάζεσαι εσωτερικά, στην καρδιά. Όταν μάλιστα βγαίνης από το κελλί σου, να θυμάσαι ότι ο εχθρός είναι έτοιμος για επίθεση. Γι’ αυτό, να μιμήσαι τον καλό στρατιώτη που βγαίνοντας από το πολυβολείο έχει πάντοτε «ανά χείρας» το αυτόματο όπλο. Το κομποσχοίνι έχει μεγάλη δύναμη είναι το όπλο του μοναχού και οι κόμποι είναι σφαίρες, που θερίζουν τα ταγκαλάκια.
Πηγή: Από το βιβλίο «Περί Προσευχής», Λόγοι
http://agioritikesmnimes.blogspot.ca/2014/01/4195.html#more
Treat every man not with flattery, but simply, just as you do yourself. As you appear to him outwardly, be so inwardly as well; and what you say to him and what you have on your lips must be in your heart also. For flattery and treachery are the works of pestilent people, and the devil lives in their heart teaching them flattery and treachery so as to deceive us.
Keep, then, from treating your neighbor craftily and treacherously, lest you give place to the devil in your heart, and lest he overcome you and take you captive.
Be extremely careful not to offend anyone in word or deed, for it is a grave sin. When someone is offended, God, Who loves the man, is also offended, for there can be no offending man without offending God. Whoever sins against man, also sins against God. This is a serious matter, as you can see for yourself. And when you offend your neighbor, straightway humble yourself before him and beg forgiveness of him with humility, lest you fall under God's just condemnation.
Keep from prying into other people's affairs, for such prying gives occasion for slander, judgment and other grievous sins. Why do you need to be concerned about others? Know and examine your own self.
Recall your own past sins and purge them with repentance and contrition of heart, and you will not look at what other people do. Look often into your own heart and examine that most ruinous evil hidden there, and you will have sufficient material for investigation. For we can never examine our heart without knowing precisely that every evil is contained in it.
This investigation is profitable to you, for it gives birth to humility and to fear and watching over one's own self, and to sighing and prayer to God. But examination of the sins of others is the beginning of every iniquity and it is a curiosity hateful to God and man. Then guard yourself against it.
If you see or hear someone sin, keep from slandering him and judging him. You tell someone else about him, he tells it to another, the other to the third, the third to the fourth, and so everyone will come to know it and be tempted. And they will judge the one who sinned, which is a very serious thing. And you will be the cause of all this, by publishing your brother's sin. Slanderers are like lepers that harm others by their foul odor, or like those stricken by the plague who carry their disease from place to place and destroy others. Keep yourself, then, from slandering your neighbor, lest you sin gravely and give someone else cause for sin.
Likewise keep from judging him, because he stands or falls before his Lord (cf. Rom. 14:4), and because you yourself are a sinner. A righteous man has no need to judge and condemn another, how much less should a sinner judge a sinner.
And to judge people is a matter for Christ alone. To Him judgement is given by His Heavenly Father, and He shall judge the living and the dead, before Whose judgement you yourself will stand.
Keep, then, from usurping to yourself the authority of Christ, which is a very serious thing, and from judging people like unto yourself, lest you appear at that Judgement with this most abominable sin, and lest you be rightly condemned to everlasting punishment. Turn your eyes and mind, then, on your own self and examine yourself, and reproach and accuse yourself before God for your sins, which requires the labor of repentance. Reproach and accuse yourself before God and beg mercy of Him, as the publican did, so that you may be justified by Him.
Listen to what Christ the Lord says to the condemned, "And why dost thou behold the mote that is in thy brother's eye, but considerest not the beam that is in thine own eye? Or how wilt thou say to thy brother, Let me pull out the mote out of thine eye; and, behold, a beam is in thine own eye? Thou hypocrite, first cast out the beam out of thine own eye; and shalt then thou see clearly to cast out the mote out of brother's eye" (Mt. 7:3-5).
You see that those that judge and condemn others are hypocrites or false Christians. These do not know themselves and their own sins, although outwardly they may appear as saints.
St. Tikhon of Zadonsk
Holiness is not simply righteousness, for which the righteous merit the enjoyment of blessedness in the Kingdom of God, but rather such a height of righteousness that men are filled with the Grace of God to such an extent, that it flows from them, upon those who associate with them. Great is their blessedness, which proceeds from personal experience of the Glory of God. Being filled also with love for men, which proceeds from love of God, they are responsive to men's needs and upon their supplication, they also appear as intercessors and defenders before God.
At the time of the high spiritual fervor in the first centuries of persecutions against Christians, such were the "martyrs also. The martyr's death became a door to the higher Mansions, and Christians at once began to invoke them as holy men pleasing to God. Miracles and signs confirmed this faith of the Christians and were a proof of their sanctity.
Subsequently, the great ascetics likewise, began to be revered. No one decreed the veneration as saints such as Anthony the Great, Macarius the Great, Basil the Great, Gregory the Theologian, Nicholas the Wonder-worker, and many others like them, but East and West equally revered them. Their sanctity can be denied only by those who do not believe in sanctity.
The choir of saints pleasing to God grew unceasingly; in every place, where Christians were, its own new ascetics appeared, also. However, the general life of Christians began to decline; the spiritual burning began to grow faint. There no longer was a clear sense of what Divine righteousness was. So the general consciousness of the faithful could not always distinguish who was a righteous man and pleasing to God. In some places, there appeared dubious persons who by false ascetic exploits attracted a part of the flock. For this reason, the Church authority began to keep watch over the veneration of saints, showing concern to guard the flocks from superstition. The life of ascetics revered by the faithful began to be investigated, and the accounts of their miracles to be verified. Towards the time of the baptism of Russia, it had already been established that the acknowledgement of a new saint was to be performed by the Church authority. The decree of the Church authority, of course, was disseminated to the region within its jurisdiction; but other places, too, usually acknowledged a canonization performed elsewhere, even though they did not enter it into their own calendars. After all, the Church authority only testified of sanctity. Righteous men became saints not by the decree of the earthly Church authority, but by the mercy and grace of God. The Church showed approval by the praising in church and the invocation in prayer of a new saint.
Which authority should and could do this was not precisely determined; in any case it was an episcopal authority.
There have been canonizations performed by the higher Church authority of an entire Local Church, and the names of the newly canonized were then entered into the Church calendar of that entire Church. Others were canonized in one or another locality and their veneration gradually spread to other places. Ordinarily, the canonization was performed in the place where the righteous one lived or suffered. But it also happened in other ways. Thus, the youth George from the city of Kratov (Serbia), who suffered at the hands of the Turks in Sofia (Sredets) (Bulgaria) in 1515, was canonized within fourteen years in Novgorod. Notwithstanding the fact that his fellow-countrymen also revered him as a new martyr, and that a Church service to him was compiled by his spiritual father, they did not dare to show this openly, fearing the Turks. Therefore, in Novgorod, which had trading connections with these places, by order of the Archbishop a service was compiled and the memory of the martyr George the New began to be revered, and from there it was spread to all of Russia. Later when Serbia and Bulgaria were freed from Turkish slavery, they began to use the Service compiled in Russia, and the Service compiled originally in Sofia remains to this day on a library shelf.
In the last two centuries, when Russia lived in glory and prosperity, the canonization of new saints was usually performed quite solemnly by the decree of the Higher Authority. Sometimes (but not always) taking place throughout the whole of Russia, especially in the place where the wonderworking relics were obtained. However, this does not alter the general order in the Church. If the Russian people under the godless yoke of power today cannot openly praise and invoke a Saint of God, glorified by God, it is the duty of the part of the Russian Church that is free, to universally revere and invoke a Wonderworker like St. Nicholas, who is revered in the whole world, to pray to St. John the Righteous one [of Kronstadt] for the correction of our life and the cessation of calamities which (according to prophecy) have befallen our Fatherland.
May the Lord grant, that that longed-for day come, when from the Carpathians to the Pacific Ocean will thunder out: "We magnify thee, O righteous Father John, and we venerate thy holy memory, for thou dost pray for us to Christ our God!"
St John Maximovich
« … Δια να μην αμαρτάνης του λοιπού σου δίδω τας εξής πατρικάς συμβουλάς.
1 ) Να προσεύχεσαι αδιαλείπτως νοερώς, μετά προσοχής, επιμελείας και συναισθήσεως να λέγης διαφόρους προσευχάς, όσας γνωρίζης και ιδίως την σύντομον προσευχήν . Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, και το Δόξα σοι ο Θεός, Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς κ.λ.π. Να προσεύχεσαι και όταν περιπατής καθ’ οδόν, και όταν εργάζεσαι, και όταν πίπτης εις την κλίνην να αναπαυθής, και όταν εγείρεσαι και εν παντί καιρώ και πάση ώρα. Όταν, λοιπόν, προσεύχεσαι μετ’ ευλαβείας, επιμελείας, προσοχής και κατανύξεως ο εχθρός δεν πλησιάζει , αλλά και αν πλησιάση και όσας φοράς πλησιάση φεύγει, αναχωρεί άπρακτος…
2 ) Να ενθυμήσθε πάντοτε τον Θεόν. Επειδή το αμαρτάνειν γίνεται , λέει ο Μ. Βασίλειος ,κατ’ απουσίαν Θεού. Όταν λησμονήσωμεν τον Θεόν , λησμονήσωμεν ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών, και μας βλέπει και τίποτε δεν τον λανθάνει ή καλόν ή κακόν. Τότε δεν θα αμαρτάνωμεν. Πώς ποιήσω το πονηρόν ενώπιον του Κυρίου μου και αμαρτήσομαι, είπεν ο νέος Ιωσήφ ο σώφρων, ο ανδρείος κατά την ψυχήν, ο ωραίος και πάγκαλος, εις την ασελγεστάτην κυρίαν του, η οποία τον παρεκίνει προς αμαρτίαν . Και ούτω έφυγε την αμαρτίαν , ο δε προφητάναξ Δαβίδ, ηλικιωμένος , υπανδρευμένος, με παιδιά , ελησμόνησε τον Θεόν , αμάρτησε , και αφού μετενόησε πικρά , επενθούσε, ενήστευε, ηγρύπνει και εστέναζε δια την αμαρτίαν. Δια να μην αμαρτήση εις το εξής εσκέπτετο πάντοτε ότι ο Θεός ήτο έμπροσθέν του. « Προωρώμην τον Κύριόν μου, ότι δια παντός ενώπιόν μου εστι, ίνα μη σαλευθώ » , έλεγε.
3 ) Να ενθυμήσαι τον θάνατον. Μνήσθητι, τέκνον μου, των εσχάτων σου και ουχ αμαρτήσεις , μας συμβουλεύει ο Σοφός Σειράχ. Εκείνος που ενθυμείται διαρκώς τον θάνατον, λέγει ο Μ. Βασίλειος, ή τελείως ή ολίγον θέλει αμαρτήσει…
4 ) Να αγαπήσης τον Θεόν με όλην σου την ψυχήν, την καρδίαν, την δύναμιν και την διάνοιαν, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Αγάπην όμως όχι ψευδή, με λόγια, αλλά πραγματικήν, και όταν αγαπά τις τον Θεόν ολοψύχως μένει μαζί με τον Θεόν μένει μαζί με αυτόν. Πού πλέον να πλησιάση ο πονηρός, η αμαρτία; …
Αυτάς τας τέσσερας πατρικάς συμβουλάς , αγαπητόν μου τέκνον, σου δίδω και ως παρακαταθήκην σου αφήνω, και αν αυτάς φυλάξης μετά προσοχής και επιμελείας θα σωθής και θα κερδίσης την βασιλείαν των ουρανών , της οποίας είθε να αξιωθώμεν πάντες.
Μετά πατρικής αγάπης και εγκαρδίων ευχών
Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος
The Doctor of our souls has placed the remedy in the hidden regions of the soul.....
St. John Cassian
True perfection consists...in having but one fear,
the loss of God's friendship.
St. Gregory of Nyssa
Every obedience that seems difficult becomes very easy when we fulfill it, because that is how obedience works.
St. Nectarius of Optina
«Όσο μεγαλύτερη η αγάπη τόσο μεγαλύτερη η οδύνη της ψυχής. Όσο πληρέστερη η αγάπη τόσο πληρέστερη η γνώση. Όσο πιο φλογερή η αγάπη τόσο πιο πύρινη η προσευχή. Όσο τελειότερη η αγάπη, τόσο αγιότερος ο βίος»
Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
Ο Γέροντας μου μιλούσε, όχι για κάποια αποσπασματική καλή μας προσπάθεια, αλλά για ένα αποφασιστικό, οριστικό πέρασμα από την παλιά ζωή της αμαρτίας στην καινούρια ζωή της αγιότητας, κατά την οποία εμείς ζούμε εν Χριστώ και ο Χριστός εν ημίν και γι’ αυτό το πέρασμα χρειαζόταν να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις. Μια φορά, με ρώτησε: «Δε μου λες, για να σπουδάσει κανείς δικηγόρος ,πόσα χρόνια χρειάζονται;» Του απάντησα. Με ξαναρώτησε: «Για να γίνει κανείς μηχανικός, χημικός, γιατρός, πόσα χρόνια χρειάζονται;» Του απάντησα αναλόγως, απορώντας για τη φύση των ερωτήσεών του. Κι ο Γέροντας κατέληξε: «Εμείς, για να σπουδάσουμε, για να μάθουμε το θέλημα του Θεού και να το εφαρμόσουμε;» Κατάλαβα τι εννοούσε και ντράπηκα να του απαντήσω. Τι να του πω; Ότι οι πιο πολλοί από μας τους πιστούς είμαστε ράθυμοι, χλιαροί, «ερασιτέχνες χριστιανοί»; Το ήξερε. Και μου το είπε: «Δε γίνεται κανείς χριστιανός με την τεμπελιά∙ χρειάζεται δουλειά, πολλή δουλειά». Ο ίδιος ήταν υπόδειγμα, χωρίς να αυτοπροβάλλεται. Είχε αφιερώσει με ζήλο, όλα τα χρόνια της μακράς ζωής του, στο να σπουδάζει και να ζει το Χριστό. Ήταν εργατικός, σωματικά και πνευματικά, και ήθελε να μεταδώσει την φιλεργία και στους άλλους. Πίστευε ότι η αργία οδηγεί στην ακηδία κι αυτή σε πολλές αρρώστιες, ψυχικές και σωματικές. Συνιστούσε την εργασιοθεραπεία. Ιδιαίτερα σ’ όσους είχαν αποδιοργανωθεί και απελπισθεί. Για το Γέροντα, ποτέ δεν ήταν αργά για ένα νέο ξεκίνημα. Θεωρούσε μάλιστα τη διάψευση των κοσμικών ελπίδων και τη συντριβή του εγωισμού σαν την καλύτερη προϋπόθεση γι’ αυτό το ξεκίνημα.
Αγιος Πορφύριος
Just as one cannot build a ship unless one has some nails, so it is impossible to be saved without humility.
St.Syncletica of Alexandria
The devil belittles small sins, otherwise he cannot lead us into greater ones...
St. Mark the Ascetic
Ο φιλάνθρωπος Θεός έκανε τον άνθρωπο αυτεξούσιο και μας δίδαξε να μη μετέχουμε σε πράξεις αισχρές και δε σκεπτόμαστε σοβαρά τα θεία και σωτήρια λόγια Του.
Γέροντας Ιωσήφ ο ησυχαστής
«Oργή δικαιοσύνην Θεού ου κατεργάζεται» (Ιακ. 1,20). Έτσι χαρακτηρίζει ο απόστολος Ιάκωβος την ολεθριότητα του θυμού. Και οι προφήτες μας αναφέρουν: «ανήρ θυμώδης ουκ ευσχήμων» (Παρ. 11,25) και «εταράχθη από θυμού ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. 6,8). Και οι θεόπνευστοί μας Πατέρες τονίζουν με έμφαση: «ανήρ θυμώδης κάν νεκρόν εγείρει ουκ έστιν ευπρόσδεκτος».
Αν ο δημιουργός, συνοχέας και κύριος του σύμπαντος, είναι πράος και ταπεινός, φαντασθείτε το αποκορύφωμα της διαστροφής και παραμορφώσεως: το μόριο της κτίσεως ο άνθρωπος, να είναι σκεύος του θυμού, τί άλλο είναι ο θυμός παρά η θέση του παραλόγου, ο τόπος του ολέθρου, η μερίδα και η φύση του διαβόλου, αυτή η ίδια η απώλεια σε αντίθεση με το Θεό, που είναι παναγάπη!
Τα αίτια, που προκαλούν το πάθος του θυμού, είναι ποικίλα, αλλά συγγενικά και αλληλοεξαρτώμενα, αφού τα συνδέει η ιδιοτέλεια, το συμφέρον και γενικά η φιλαυτία. Όπου επικρατήσει ο ολέθριος ατομισμός δεν απουσιάζει και η σκιά του, που είναι ο θυμός!
Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός
Σήμερα ο Θεός ανέχεται την κατάσταση. Ανέχεται, ανέχεται, για να είναι αναπολόγητος ο κακός.
Είναι περιπτώσεις που ο Θεός επεμβαίνει άμεσα και αμέσως, ενώ σε άλλες περιπτώσεις περιμένει. Δεν δίνει αμέσως την λύση και περιμένει την υπομονή των ανθρώπων , την προσευχή, τον αγώνα. Τι αρχοντιά έχει ο Θεός!
Ένας πόσους είχε σφάξει τότε με τον πόλεμο και ακόμη ζη. Θα του πη στην άλλη ζωή ο Θεός: « Σε άφησα να ζήσης περισσότερο και από τους καλούς » . Δεν θα έχη ελαφρυντικά.
- Γέροντα, μερικοί τέτοιοι άνθρωποι , ενώ είναι βαριά άρρωστοι, πώς δεν πεθαίνουν;
- Φαίνεται έχουν βαριές αμαρτίες, για αυτό δεν πεθαίνουν. Περιμένει ο Θεός μήπως μετανοήσουν.
- Και τον κόσμο που παιδεύουν;
- Αυτοί που παιδεύονται και δεν φταίνε, αποταμιεύουν. Αυτοί που φταίνε, εξοφλούν.
- Γέροντα, τι θα πη « Πονηροί άνθρωποι και γόητες προκόψουν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι» ;
- Κοίταξε. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάποιον εγωισμό και ο Θεός τους δίνει ένα σκαμπίλι να πάνε παρακάτω. Άλλοι έχουν λίγο παραπάνω εγωισμό και ο Θεός στους δίνει ένα σκαμπίλι και πάνε ακόμη παρακάτω.
Αυτούς όμως που έχουν εωσφορική υπερηφάνεια, ο Θεός τους αφήνει. Μπορεί να φαίνεται ότι κάνουν προκοπή, αλλά τι προκοπή είναι αυτή; Μαύρη προκοπή.
Και μετά δεν πέφτουν απλώς κάτω, αλλά πέφτουν κατ' ευθείαν στο βάραθρο. Ο Θεός να φυλάη!
Γεροντας Παϊσιος
Let us examine as to why a person sometimes gets annoyed when he hears an insult, and other times he endures it without getting agitated. What is the reason for this contrast? And is there one reason or are there several? There are several reasons, although they are all born from a main one. Sometimes it happens that after praying or completing a benevolent exercise, the person finds himself in a kind spiritual disposition and therefore, is amenable to his brother and doesn’t get annoyed over his words. It also happens that a person is partial to another, and as a consequence, endures without any annoyance, everything that the individual inflicts upon him. It also happens that a person may despise the individual who wants to insult him, and therefore ignores him.
I will relate the following event. There was a novice living in the cloister with me and whom I have never seen annoyed or angry, even though he was plagued and insulted by many. This youth endured everything as though it wasn’t happening. Once I asked him to disclose to me the thought that he retains in his heart that makes him so patient. He responded with great contempt: "Why should I accept insults from them as I would from humans? After all — they are barking curs." Upon hearing this, I staggered away and thought: "Some path this brother had found!" Crossing myself, I departed, entreating God so that He would preserve him and me from such thoughts. And so it happens that one doesn’t get annoyed because he despises the insulter, and this is obvious perdition.
People usually get annoyed either because they are in a bad mood, or they are nurturing unpleasant thoughts about another. However, the main reason for our annoyance is that we don’t reproach ourselves: this incurs spiritual disturbance and loss of inner peace. The true and genuine path toward a calm disposition is continual self-reproach. Even if a person had accomplished many good deeds yet doesn’t hold fast to the path of self-reproach, he will never cease being annoyed and insulting others, thereby losing the fruits of his good labor. In contrast, what joy and tranquility that person acquires who reproaches himself! Wherever he goes and whatever unpleasantness happens, or whatever insults he hears; he has convinced himself beforehand that he deserves all types of sorrows. That’s why when something unpleasant does happen, he doesn’t get annoyed. What more sorrowless condition can there be?
St. Dorotheus of Gaza
"An Angel of peace, a faithful guide and guardian of our souls and bodies let us ask of the Lord," we pray during services. The Orthodox Church believes every child receives from God a Guardian Angel. The Lord Jesus Christ said: "See that you do not despise one of these little ones; for I tell you, their angels in heaven always behold the face of My Father in heaven" (Matthew 18:10).
The Blessed Augustine writes, "The angels, with great concern, and with untiring eagerness, reside with us at every hour and in every place. They help us, they foresee our needs, serve as mediators between God and ourselves, lifting up to Him our groans and sighs … Accompanying us in all our travels, they go in and out with us, attentively watching if we deport ourselves with piety and honor among the evil species, and with what effort do we seek the Kingdom of God." A similar thought is expressed by Basil the Great, "With every believer there is an angel, which, as a child's leader and pastor, directs his life." And in confirmation of this he quotes the Psalm that says about God that "He commands His angels regarding you to guard you in all your paths … The angel of the Lord encamps all around those who fear Him, and delivers them" (Psalm 91:11, 34:7). Bishop Theophan the Recluse instructs in one of his letters, "We must remember that we have a Guardian Angel and turn to him in our thoughts and heart. This is good during peaceful times and especially so during turmoil. When such contact with the angel is missing, he has no means of influencing us. For example, if one approaches quicksand or an abyss, and has plugged his ears and closed his eyes, how can anyone help him?"
Thus should a Christian remember his good angel, who for the span of all his life concerns himself with him, rejoicing in his spiritual achievements, and grieves over his downfalls. When a person dies, the angel takes his soul to God. Having found itself in the spirit world, according to many accounts, the soul recognizes its Guardian Angel.
The following is a short morning prayer to the Guardian Angel (from the Russian prayer book):
Angel of God, my holy protector, given to me from heaven by God for my protection, I fervently beseech you: enlighten me and preserve me from all evil, instruct me in good deeds and direct me on the path of salvation. Amen.
Originally God created all angels as benevolent celestial beings. Nevertheless they, like humans, were endowed with a free will and could chose either to obey or oppose God, to opt between good and evil. Some of the angels, headed by Lucifer, one of the closest to God, misused that freedom and rebelled against God. They were expelled from heaven and established their own kingdom — hell. Lucifer, which means bearer of light, was later renamed Satan, which means antagonist. He is also called the devil (which means slanderer), the serpent, and the dragon. The words of the Savior, "I saw Satan, fallen from heaven as a bolt of lightning," refer to this prehistoric event, the rebellion by Lucifer and other angels against God. This is described in the book of Revelation with the following details: "There occurred a war in the heavens. Michael and his angels fought against the dragon, and the dragon and his angels fought against them. However they did not prevail, and there was no room for them in heaven. The great dragon was cast down, that ancient snake, known as devil and satan … and his angels were also cast down with him" (Revelation 12:7-9). From the initial words of chapter 12 of the book of Revelation, where it is said that the dragon drew after him one third of the stars in heaven (Revelation 12:4), some conclude that at that time Lucifer seduced one third of the angels. These fallen angels are called demons.
Having become malevolent, the fallen angels try to push men to the path of sin and thus to their damnation. Oddly, the fallen angels themselves fear the kingdom they have created — hell or the abyss. Indeed, when the Savior, healing a person possessed by demons, wanted to send them back to their abyss, they begged Him to allow them instead to enter swine (Luke 8:31). The Savior calls the devil "murderer from the beginning and the father of lies," having in mind that moment in which, taking the form of a snake, he deceived our forbears Adam and Eve to break the commandment of God and by doing so deprived them of everlasting life (Genesis 3:1-6; John 8:44).From that moment on, having the opportunity to influence the thoughts, feelings and acts of man, the devil and his demons endeavor to pitch him deeper and deeper into the mire of sin, into which they themselves have sunk: "He who sins is from the devil, because the devil himself sinned first … Anyone who commits sin is a slave of sin" (1 John 3:8; John 8:34). The presence of evil spirits among us presents a constant danger. That is why the Apostle Peter extols us: "Be sober and watchful, for your adversary the devil, as a roaring lion, goes about seeking someone to devour" (1 Peter 5:8). The Apostle Paul expresses the same thoughts on discretion, saying, "Put on the armor of God, so that you may be able to stand against the wiles of the devil. For our wrestling is not against flesh and blood, but against the principalities and the powers, against the world rulers of this darkness, against the spiritual forces of wickedness on high" (Ephesians 6:11-12).
From these warnings of the Holy Scriptures, we should remind ourselves that our life is pervaded by a persistent battle for the salvation of our souls. Whether one wants it or not, every human being, from early childhood, is drawn into the battle of choosing between good and evil, between the will of God and the will of demons. The battle between good and evil began even before the creation of the world and will continue until the day of the final Judgment. Actually the battle in heaven is finished, with the complete defeat of evil. Now the site of the battle has been transferred into the world, more precisely into our minds and hearts. As we shall see, the good angels, and in particular our Guardian Angels, actively help us in our battle against evil.
As we have already heard, from a troublesome root and mother comes a most troublesome offspring. What I mean is that unspeakable blasphemy is the child of dreadful pride. Hence the need to talk about it, since it is no ordinary foe but is far and away the deadliest enemy of all. Worse still, it is extremely hard to articulate and to confess it and therefore to discuss it with a spiritual healer, and the result has been to cause frustration and despair in many people, for like a worm in a tree this unholy enemy gnaws away all hope.
This atrocious foe has the habit of appearing during the holy services and even at the awesome hour of the Mysteries, and blaspheming the Lord and the consecrated elements, thereby showing that these unspeakable, unacceptable, and unthinkable words are not ours but rather those of the God-hating demon who fled from heaven because, it seems, of the blasphemies he uttered there too against the Lord. It must be so, for if these dreadful and unholy words are my own, how could I offer humble worship after having partaken of the sacred gift? How could I revile and praise at the same time?
This deceiver, this destroyer of souls, has often caused men to go mad. And no other thought is as difficult to admit in confession, which is why so many are dogged by it all their days. In fact nothing gives demons and evil thoughts such power over us as to nourish them and hide them in our hearts unconfessed.
If you have blasphemous thoughts, do not think that you are to blame. God knows what is in our hearts and He knows that ideas of this kind come not from us but from our enemies.
Drunkenness leads to stumbling. Pride leads to unholy thoughts. The drunkard will be punished not for his stumbling but for his drunkenness.
Those unclean and unspeakable thoughts come at us when we are praying, but, if we continue to pray to the end, they will retreat, for they do not struggle against those who resist them.
This unholy demon not only blasphemes God and everything that is divine. It stirs up the dirtiest and most obscene thoughts within us, thereby trying to force us to give up praying or to fall into despair. It stops the prayer of many and turns many away from the holy Mysteries. It has evilly and tyrannously wearied the bodies of some with grief. It has exhausted others with fasting and has given them no rest. It has struck at people living in the world, and also at those leading the monastic life, whispering that there is no salvation in store for them, murmuring that they are more to be pitied than any unbeliever or pagan.
Anyone disturbed by the spirit of blasphemy and wishing to be rid of it should bear in mind that thoughts of this type do not originate in his own soul but are caused by that unclean devil who once said to the Lord, "I will give you all this if only You fall down and adore me" (Matt. 4:9). So let us make light of him and pay no regard whatever to his promptings. Let us say, 'Get behind me, Satan! I will worship the Lord my God and I will serve only Him' (Matt. 4:10). May your word and your effort rebound on you, and your blasphemies come down on your own head now and in the world to come." To fight against the demon of blasphemy in any way other than this is to be like a man trying to hold lightning in his hands. For how can you take a grip on, seize, or grapple with someone who flits into the heart quicker than the wind, talks more rapidly than a flash, and then immediately vanishes? Every other kind of foe stops, struggles a while, lingers and gives one time to struggle with him. But not this one. He hardly appears and is gone again immediately. He barely speaks and then vanishes.
This particular demon likes to take up residence in the minds of simpler and more innocent souls, and these are more upset and disturbed by it than others. To such people we could quite rightly say that what is happening to them is due not to their own undue self-esteem but to the jealousy of the demons.
Let us refrain from passing judgment or condemnation on our neighbor. If we do, then we will not be terrorized by blasphemous thoughts, since the one produces the other.
The situation here is like that of someone shut up in his own house who overhears but does not join in the conversation of passersby. The soul that keeps to itself overhears and is disturbed by the blasphemies of devils who are merely transients.
Hold this foe in contempt and you will be liberated from its torments. Try cleverly to fight it and you will end up by surrendering, for the man who tries to conquer spirits by talk is like someone hoping to lock up the winds.
There was once a zealous monk who was badly troubled by this demon. For twenty years he wore himself out with fasting and vigils, but to no avail, as he realized. So he wrote the temptation on a sheet of paper, went to a certain holy man, handed him the paper, bowed his face to the ground and dared not to look up. The old man read it, smiled, lifted the brother and said to him, "My son, put your hand on my neck." The brother did so. Then the great man said, "Very well, brother. Now let this sin be on my neck for as many years as it has been or will be active within you. But from now on, ignore it." And the monk who had been tempted in this fashion assured me that even before he had left the cell of this old man, his infirmity was gone. The man who had actually experienced this told me about it, giving thanks to Christ.
He who has defeated this vice has banished pride.
Saint John Climacus
Μάνα συγγνώμη και …σ’ ευχαριστώ
Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.
Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»
«Όχι του απάντησε ο νεαρός».
«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.
«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.
« Που εργάζεται η μητέρα σου;»
«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»
Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.
«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»
«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.
Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».
Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.
Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.
Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.
Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά – σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα» Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα»… ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.
Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.
Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.
«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο»
Ο νεαρός απάντησε: «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο»
«Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία»
Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχτούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί»
Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του. Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους. Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ένα παιδί, που μεγαλώνει με υπερπροστασία και συνήθως απολαμβάνει ότι θέλει, αναπτύσσει πολλές φορές την «αρρωστημένη» νοοτροπία να θέτει τον εαυτό του πάνω απ’ όλα. Αυτό το άτομο δύσκολα εκτιμά τις προσπάθειες και τον αγώνα των γονέων του. Όταν αρχίζει να εργάζεται, έχει την απαίτηση, κάθε εργαζόμενος να τον ακούει υποτακτικά και αν γίνει προϊστάμενος ή διευθυντής, ποτέ δεν θα αναγνωρίσει τις προσπάθειες των εργαζομένων του και θα κατηγορεί πάντα τους άλλους, για τυχόν αποτυχίες. Αυτό το είδος των ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί να είναι μορφωμένοι σπουδασμένοι και με πολλά πτυχία, μπορεί προσωρινά να επιτύχουν, αλλά τελικά ποτέ δεν αισθανθούν την «γλύκα» της επιτυχίας. Θα γκρινιάζουν συνεχώς θα είναι γεμάτοι μίσος και θυμό στην προσπάθειά τους να αναδειχτούν.
Αν ανήκουμε σ’ αυτό το είδος των γονέων καλό θα ήταν να λάβουμε υπόψη μας τα παραπάνω.
Μπορεί το παιδί μας να μεγαλώνει σ’ ένα όμορφο και άνετο σπίτι, να έχει το φαγητό της αρεσκείας του, να του προσφέρουμε άφθονα παιχνίδια, να το μαθαίνουμε πιάνο και χορό, να του προσφέρουμε όλες τις ανέσεις και να μην του χαλάμε χατίρι, αλλά.…. Όταν πχ σκαλίζουμε ή καθαρίζουμε τον κήπο μας ας το αφήσουμε να συμμετέχει, όταν στρώνουμε το τραπέζι για φαγητό ας το καλέσουμε να βοηθήσει, ας το μάθουμε να συμμετέχει. Δεν είναι επειδή έτσι θα μας ελαφρύνει από τα οικονομικά βάρη, ή ότι δεν έχουμε - αν είμαστε πλούσιοι - την ανάγκη της βοήθειάς του, αλλά με αυτό τον τρόπο του δείχνουμε την βασισμένη σε σωστές βάση αγάπη μας και το πιο σημαντικό του μαθαίνουμε να εκτιμά την αξία της συνεργασίας με άλλους προκειμένου να επιτευχθούν κάποια πράγματα σ’ αυτή τον κόσμο.
http://ahdoni.blogspot.gr/2014/01/blog-post_21.html
Είτε προσευχόμαστε για τον εαυτό μας είτε για τους άλλους η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή. Το πρόβλημα των άλλων να γίνεται και δικό μας πρόβλημα. Πρέπει να κάνετε προετοιμασία για την προσευχή. Να διαβάζετε ένα κομμάτι από το Ευαγγέλιο ή το Γεροντικό και μετά να προσεύχεσθε. Χρειάζεται μια προσπάθεια για να μεταφερθεί ο νούς στο θείο χώρο. Η μελέτη μοιάζει με γλυφιντζούρι που μας δίνει ο Θεός για να μας οδηγήσει στα πνευματικότερα. Με τη μελέτη θερμαίνεται η ψυχή.
Γεροντας Παϊσιος
Η φιαργυρία, η φιλοδοξία κα η φιληδονία εχουν τέτοια γλυκύτητα και δύναμη, που μαραίνουν τις ευγενικές και πνευματικές εφέσεις του ανθρώπου.
Μ' έναν ανεξήγητο τρόπο, τον κανουν να πιστεύει πως γεννήθηκε για ν' αποκτάει χρήμα, δόξα και ηδονή.
Κι' έτσι υποδουλώνεται!
Αγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
http://1myblog.pblogs.gr/tria-fobera-pathh.html
Χρήσιμες συμβουλές, τόσο προς τους γονείς όσο και προς τα παιδιά, για την προφύλαξη και προστασία τους από πράξεις ασέλγειας ή κακοποίησης δίνει μέσω ανακοίνωσής της η ΕΛ.ΑΣ., μετά και το περιστατικό με τον 40χρονο «Δράκο» των Πετραλώνων ο οποίος κατηγορείται για ασέλγεια σε 21 ανήλικες.
Στην ανακοίνωσή της η ΕΛ.ΑΣ. τονίζει ότι οι συμβουλές για την αναγνώριση των παιδοφίλων αποτελούν ενδείξεις αλλά όχι απαραίτητα και αποδείξεις ότι κάποιος είναι παιδόφιλος. Σε συνδυασμό, ωστόσο, με οποιαδήποτε «περίεργη» συμπεριφορά, θα πρέπει να κινήσει υποψίες.
Τι είναι η σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου;
Σεξουαλική κακοποίηση είναι οποιουδήποτε τύπου επαφή ενός ενήλικου (παιδόφιλος) με ένα παιδί με στόχο τη σεξουαλική ικανοποίηση του ενηλίκου, ο οποίος έχει πάντα την αποκλειστική ευθύνη μιας τέτοιας πράξης.
Ο παιδόφιλος, στα γενικά του χαρακτηριστικά, είναι συνήθως άντρας, άνω των 30 ετών, με λίγους φίλους της ηλικίας του και συχνάζει σε χώρους με παιδιά όπως παιδικές χαρές, Ίντερνετ καφέ, αθλητικά κέντρα κ.α. Συχνά μάλιστα εργάζεται με παιδιά, ενώ δεν αποκλείεται να είναι άτομο «υπεράνω πάσης υποψίας».
Σε πολλές περιπτώσεις είναι γνωστό μέλος της εκάστοτε τοπικής κοινωνίας και συνήθως ανήκει στο περιβάλλον του παιδιού ή και της οικογένειας. Οπως έχει αποδειχθεί σε αρκετές περιπτώσεις στην πράξη, χρησιμοποιεί τα ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση σε παιδιά, ενώ ενδέχεται να προσποιείται τον έφηβο για να συζητά και να παίζει παιχνίδια μαζί τους στο Διαδίκτυο.
Στοχεύει σε συγκεκριμένες ηλικίες και φύλο, συνήθως παιδιά προεφηβικής ηλικίας, και δρα μεθοδικά και με υπομονή για να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Μπορεί επίσης να προβεί σε πράξεις συναισθηματικού εκβιασμού ή να απειλήσει το παιδί, προκειμένου να μην αποκαλύψει τις δραστηριότητές του στους γονείς του.
Οδηγίες προς τους γονείς:
1.Παρατηρήστε το άτομο που υποψιάζεστε για σεξουαλικά κακοποιητική συμπεριφορά σε παιδιά:
α) Παρατηρήστε τη συμπεριφορά του:
Ενδιαφέρεται περισσότερο για τα παιδιά απ’ ότι για τους ενήλικες;
Προσφέρεται να κρατήσει τα παιδιά σας για να κάνετε τις δουλειές σας ή για να βγείτε έξω;
Εργάζεται με παιδιά;
Είναι ιδιαίτερα εκδηλωτικός με τα παιδιά;
Εμπλέκεται σε δραστηριότητες με παιδιά, όταν δεν είναι παρόντες οι γονείς;
β) Παρατηρήστε τις προσωπικές του σχέσεις:
Είναι ελεύθερος, δεν ενδιαφέρεται να έχει ένα σύντροφο της ηλικίας του ή έναν οποιονδήποτε σύντροφο;
Ενδιαφέρεται περισσότερο για τα παιδιά της συντρόφου του απ’ ότι για την ίδια; (σε μονογονεϊκές οικογένειες)
Είναι παντρεμένος, αλλά πιο εκδηλωτικός με τα παιδιά του απ’ ότι με τη σύζυγό του;
γ) Παρατηρήστε τις κοινωνικές του σχέσεις:
Ταυτίζεται περισσότερο με τα παιδιά απ’ ότι με άτομα της ηλικίας του;
Εχει περισσότερες φιλικές σχέσεις με παιδιά απ’ ότι με ενήλικες;
Οι φίλοι του (που είναι παιδιά) είναι συγκεκριμένης ηλικιακής κατηγορίας ή/και φύλου;
2. Προσέξτε τα παιδιά σας:
Παρατηρείτε κάποια απότομη αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού σας;
Μήπως εμφανίζει ξαφνικά προβλήματα στον ύπνο ή βλέπει πιο συχνά εφιάλτες;
Ζωγραφίζει θέματα με σεξουαλικό περιεχόμενο;
Εχει σεξουαλική συμπεριφορά που δεν ταιριάζει με την ηλικία του ή επιδεικνύει σεξουαλική συμπεριφορά προς άλλα παιδιά;
Εχει παλινδρομήσει σε προηγούμενες συμπεριφορές, όπως ενούρηση και εγκόπρηση, ενώ είχε μάθει να ελέγχει τις συμπεριφορές αυτές;
Φοβάται πρόσωπα ή μέρη που δεν φοβόταν παλιότερα;
Μιλάει τον τελευταίο καιρό συνέχεια για κάποιον ενήλικο για τον οποίο δε μιλούσε στο παρελθόν;
Προσπαθεί να σας πει κάτι, αλλά σταματά όταν εμφανίζεται κάποιος άλλος ενήλικος;
Ερχεται σπίτι με σκισμένα ρούχα ή λερωμένα εσώρουχα;
Εμφανίζει δυσκολία να περπατήσει ή να καθίσει;
Όλα τα παραπάνω αποτελούν σημάδια που θα πρέπει να υποψιάσουν τους γονείς, προκειμένου να δώσουν περισσότερη προσοχή στο παιδί τους και να δουν τι συμβαίνει. Μην πανικοβάλλεστε, αλλά έχετε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά.
3. Ασφάλεια στο Διαδίκτυο:
Συζητείστε με το παιδί σας για τους κινδύνους του Διαδικτύου, χωρίς βέβαια να απαγορεύσετε τη χρήση του. Εξηγείστε του ότι δεν πρέπει να δίνει προσωπικές πληροφορίες (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κ.λπ.) ή να στέλνει φωτογραφίες σε αγνώστους μέσω Διαδικτύου.
Σκόπιμο είναι να φροντίσετε ώστε να έχετε πρόσβαση στο Διαδίκτυο από το σπίτι, ώστε να μπορείτε να ελέγχετε τις ηλεκτρονικές δραστηριότητες του παιδιού σας και να μη χρειάζεται να πηγαίνει σε Ίντερνετ καφέ.
Βάλτε τον υπολογιστή σε έναν κοινό χώρο του σπιτιού και όχι στο παιδικό δωμάτιο, για να αποφύγετε την πιθανότητα να το «βρει» ο παιδόφιλος μόνο του.
Ρωτήστε το παιδί σας ποιες ιστοσελίδες επισκέπτεται ή/και ελέγξτε το μόνοι σας μέσω των «αγαπημένων» και του «ιστορικού περιήγησης» του προγράμματος φυλλομετρητή (browser) και κάντε του προτάσεις για ηλεκτρονικές διευθύνσεις κατάλληλες για την ηλικία του.
Λάβετε επίσης υπόψη ότι τα παιδιά στην εφηβεία μπορεί να είναι αντιδραστικά και να αναζητούν την ιδιωτικότητα, ενώ πολλές αλλαγές στη συμπεριφορά τους μπορεί να οφείλονται στο σεξουαλικό ξύπνημα της εφηβικής ηλικίας.
Σταθείτε δίπλα τους με τρόπο διακριτικό και όχι παρεμβατικό
Μιλήστε στα παιδιά σας, κερδίστε την εμπιστοσύνη τους. Πρέπει να πιστεύουν ότι μπορούν να σας πουν οτιδήποτε χωρίς να φοβούνται ή να ντρέπονται. Μιλήστε τους για το σώμα τους. Πείτε τους τι να προσέχουν. Διδάξτε τους τις συμπεριφορές που είναι αποδεκτές απέναντι στους άλλους ενήλικες, αλλά και απέναντι στα παιδιά της ηλικίας τους.
Οδηγίες προς τα παιδιά
Ο παρακάτω ενδεικτικός οδηγός μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα παιδιά, είτε διαβάζοντάς τον απευθείας, είτε μπορεί να διαβαστεί από τους γονείς, προκειμένου να πάρουν ιδέες για το πώς μπορούν να μιλήσουν με απλό τρόπο στα παιδιά τους για το τι να αποφεύγουν.
Ενας ενήλικος δεν πρέπει ποτέ να ζητάει από ένα παιδί να αγγίξει το ίδιο τα γεννητικά του όργανα.
Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να αγγίζει τα γεννητικά όργανα των παιδιών, εκτός αν είναι γιατρός στο ιατρείο του.
Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να ζητάει από ένα παιδί να κάνει οτιδήποτε μαζί του, ενώ είναι είτε εκείνος είτε το παιδί χωρίς ρούχα.
Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να ζητάει από ένα παιδί να κρατήσει κάτι κρυφό ή μυστικό από τους γονείς του, κυρίως κάτι που αφορά το ίδιο.
Πες «όχι» όταν:
Ενας ενήλικος σου ζητά να κάνεις κάτι που ξέρεις ότι είναι λάθος.
Ενας ενήλικος θέλει να σε αγγίξει κάπου που δεν θέλεις εσύ.
Ενας ενήλικος κάνει κάτι στο σώμα σου, που σε κάνει να νιώθεις περίεργα ή και να πονάς.
Ενας ενήλικος σου ζητά να κάνεις κάτι και να μην το πεις στους γονείς σου.
Ξεχώρισε το «δώρο» από τη «δωροδοκία»:
Δώρο έιναι κάτι που σου δίνει κάποιος γιατί σε αγαπάει. Δωροδοκία είναι όταν κάποιος σου δίνει κάτι ή σε αφήνει να κάνεις κάτι και ζητάει αντάλλαγμα για αυτό. Για παράδειγμα: «Θα σου δώσω ένα γλυκό, αν βγάλεις τα ρούχα σου και ξαπλώσεις δίπλα μου».
Προστασία στο δρόμο:
Φρόντισε να είσαι έξω με παρέες και απόφυγε να τριγυρνάς μόνος σου.
Μη μιλάς σε αγνώστους ή άτομα που δεν γνωρίζεις καλά.
Βάλε τις φωνές και τρέξε γρήγορα, αν κάποιος προσπαθήσει να σε παρασύρει κάπου απόμερα ή να σε βάλει σε ένα αυτοκίνητο.
Εχε το νου σου να αρνηθείς, αν είσαι έξω και κάποιος σου προσφέρει χρήματα για να του κάνεις μια χάρη.
Πρόσεχε στις δημόσιες τουαλέτες και πήγαινε με έναν φίλο, αν αυτό είναι δυνατό. Βγες γρήγορα έξω αν σε πλησιάσει κάποιος.
Εχε πάντα χρήματα μαζί σου για να γυρίσεις στο σπίτι και μην ξοδεύεις ποτέ αυτά τα χρήματα.
Προστασία στο Διαδίκτυο:
Ρύθμισε την ασφάλεια του λογαριασμού σου (στο facebook , myspace , friendster κ.λπ.), ώστε να μπορούν μόνο οι «φίλοι» σου να δουν λεπτομέρειες του προφίλ σου.
Μη δίνεις ποτέ και σε κανέναν τους κωδικούς πρόσβασής σου.
Χρησιμοποίησε μια φωτογραφία προφίλ που να μη δείχνει το πρόσωπό σου ή να εμφανίζει άλλες πληροφορίες για εσένα.
Μη δίνεις πληροφορίες για το σχολείο σου, το πού μένεις ή το τηλέφωνό σου.
Μην κάνεις «φίλους» άτομα που δεν έχεις γνωρίσει προσωπικά.
Μη συναντάς άτομα που έχεις «γνωρίσει» στο Διαδίκτυο, χωρίς την παρουσία ενός από τους γονείς σου.
Εχε στο νου σου ότι οι άνθρωποι που γνωρίζεις στο Διαδίκτυο μπορεί να λένε ψέματα για το ποιοι είναι.
Τι να κάνω σε περίπτωση που υποψιάζομαι ή έχω ενδείξεις ότι κάποιος ενήλικος ασελγεί σε βάρος ανηλίκων;
Μπορείτε να απευθυνθείτε
Στην Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφαλείας Αττικής – Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ): Λεωφ. Αλεξάνδρας 173, 3ος όροφος, τηλ. 210 6476370.
Στο Τμήμα Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης: Μοναστηρίου 326, τηλ. 2310 388456, 2310 388457, 2310 388458.
Στις κατά τόπους Υπηρεσίες Ασφαλείας των Νομών των υπόλοιπων Υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας.
Για αναφορές περιστατικών διαδικτυακής παρενόχλησης – παιδοφιλίας ή παιδικής πορνογραφίας, μπορείτε να επικοινωνείτε με τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην ειδική τηλεφωνική γραμμή καταγγελιών 11012 (λειτουργεί όλο το 24ωρο) ή και μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας (e-mail) στη διεύθυνση 11012@hellenicpolice.gr
Οποιαδήποτε πληροφορία ή καταγγελία ελέγχεται από εξειδικευμένο αστυνομικό προσωπικό, προκειμένου να διερευνηθεί και να διαλευκανθεί η υπόθεση.
http://www.pentapostagma.gr
If thou wilt endure an offensive word, then thou hast extinguished an ember. But if thou wilt think about it, then, like someone kindling a fire, thou wilt produce smoke, which is confusion. However, one can conveniently extinguish it too by silence, prayer and a bow from the heart.
Believe that dishonors and reproaches are medicines that heal the pride of thy soul, and pray for those who reproach thee, as for true physicians of thy soul, being assured that he who hates dishonor, hates humility, and he who avoids those who grieve him, flees from meekness.
St. Dorotheus of Gaza
Even if thy soul should suffer somewhat from an offense, keep the sorrow within thyself. For it is said: "Within me my heart is troubled" (Psalm 142:4), that is, the passion has not come out, but has been humbled like a wave that has broken up on the shore. Calm thy raging heart. Let thy passions be ashamed at the presence of reason in thee, as playful children are ashamed before a man commanding respect.
Saint Basil the Great
Death, for men who understand it, is immortality; while for the simple, who do not understand it, it is death. And one should not fear this death, but ought to fear the perdition of the soul, which is ignorance of God. This is what is terrible for the soul! Life is the uniting and joining of the mind (spirit), soul and body; while death is not the perdition of these joined parts, but the dissolution of their union; God preserves all this even after the dissolution. Just as a man comes forth from his mother's womb, so does a soul come forth naked from the body. Some are pure and bright, some are spotted by falls, and some are black from many transgressions. That is why the wise and Godloving soul, remembering and considering the calamities and extremities that come after death, lives piously lest it be condemned and subjected to them. But the unbelievers, the mindless in soul, do not perceive and they sin, despising what is to come. Just as on issuing forth from the womb thou dost not remember what was in the womb, so on issuing forth from the body thou dost not remember what was in the body. Just as on issuing forth from the womb thou becamest better and greater in body, so on issuing forth from the body pure and undefiled, thou wilt be better and incorrupt, abiding in the heavens.
Mortal men ought to care about themselves, knowing in advance that death awaits them. For blessed immortality is the lot of the holy soul when it is good, and death eternal meets it when it is evil. Remember that thy youth is past and thy powers exhausted, while thine infirmities have grown and already the time of thy departure is near, when thou wilt give an account of all thy deeds; and know that there, neither will brother redeem brother, nor will father deliver son. Always remember thy departure from the body, and do not let eternal condemnation out of thy thoughts; if thou wilt act thus, thou wilt not sin unto the ages.
St. Anthony the Great
