Ο θυμός ( Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός )

«Oργή δικαιοσύνην Θεού ου κατεργάζεται» (Ιακ. 1,20). Έτσι χαρακτηρίζει ο απόστολος Ιάκωβος την ολεθριότητα του θυμού. Και οι προφήτες μας αναφέρουν: «ανήρ θυμώδης ουκ ευσχήμων» (Παρ. 11,25) και «εταράχθη από θυμού ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. 6,8). Και οι θεόπνευστοί μας Πατέρες τονίζουν με έμφαση: «ανήρ θυμώδης κάν νεκρόν εγείρει ουκ έστιν ευπρόσδεκτος».

Αν ο δημιουργός, συνοχέας και κύριος του σύμπαντος, είναι πράος και ταπεινός, φαντασθείτε το αποκορύφωμα της διαστροφής και παραμορφώσεως: το μόριο της κτίσεως ο άνθρωπος, να είναι σκεύος του θυμού, τί άλλο είναι ο θυμός παρά η θέση του παραλόγου, ο τόπος του ολέθρου, η μερίδα και η φύση του διαβόλου, αυτή η ίδια η απώλεια σε αντίθεση με το Θεό, που είναι παναγάπη!

Τα αίτια, που προκαλούν το πάθος του θυμού, είναι ποικίλα, αλλά συγγενικά και αλληλοεξαρτώμενα, αφού τα συνδέει η ιδιοτέλεια, το συμφέρον και γενικά η φιλαυτία. Όπου επικρατήσει ο ολέθριος ατομισμός δεν απουσιάζει και η σκιά του, που είναι ο θυμός!




Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Γιατί ο Θεός αποφασίζει να αφήσει τους ανθρώπους να ζουν περισσότερο και άλλοι λιγότερο ( Γεροντας Παϊσιος, )

Σήμερα ο Θεός ανέχεται την κατάσταση. Ανέχεται, ανέχεται, για να είναι αναπολόγητος ο κακός.

Είναι περιπτώσεις που ο Θεός επεμβαίνει άμεσα και αμέσως, ενώ σε άλλες περιπτώσεις περιμένει. Δεν δίνει αμέσως την λύση και περιμένει την υπομονή των ανθρώπων , την προσευχή, τον αγώνα. Τι αρχοντιά έχει ο Θεός!

Ένας πόσους είχε σφάξει τότε με τον πόλεμο και ακόμη ζη. Θα του πη στην άλλη ζωή ο Θεός: « Σε άφησα να ζήσης περισσότερο και από τους καλούς » . Δεν θα έχη ελαφρυντικά.

- Γέροντα, μερικοί τέτοιοι άνθρωποι , ενώ είναι βαριά άρρωστοι, πώς δεν πεθαίνουν;

- Φαίνεται έχουν βαριές αμαρτίες, για αυτό δεν πεθαίνουν. Περιμένει ο Θεός μήπως μετανοήσουν.

- Και τον κόσμο που παιδεύουν;

- Αυτοί που παιδεύονται και δεν φταίνε, αποταμιεύουν. Αυτοί που φταίνε, εξοφλούν.

- Γέροντα, τι θα πη « Πονηροί άνθρωποι και γόητες προκόψουν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι» ;

- Κοίταξε. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάποιον εγωισμό και ο Θεός τους δίνει ένα σκαμπίλι να πάνε παρακάτω. Άλλοι έχουν λίγο παραπάνω εγωισμό και ο Θεός στους δίνει ένα σκαμπίλι και πάνε ακόμη παρακάτω.

Αυτούς όμως που έχουν εωσφορική υπερηφάνεια, ο Θεός τους αφήνει. Μπορεί να φαίνεται ότι κάνουν προκοπή, αλλά τι προκοπή είναι αυτή; Μαύρη προκοπή.

Και μετά δεν πέφτουν απλώς κάτω, αλλά πέφτουν κατ' ευθείαν στο βάραθρο. Ο Θεός να φυλάη!





Γεροντας Παϊσιος

Attaining spiritual peace ( St. Dorotheus of Gaza )

Let us examine as to why a person sometimes gets annoyed when he hears an insult, and other times he endures it without getting agitated. What is the reason for this contrast? And is there one reason or are there several? There are several reasons, although they are all born from a main one. Sometimes it happens that after praying or completing a benevolent exercise, the person finds himself in a kind spiritual disposition and therefore, is amenable to his brother and doesn’t get annoyed over his words. It also happens that a person is partial to another, and as a consequence, endures without any annoyance, everything that the individual inflicts upon him. It also happens that a person may despise the individual who wants to insult him, and therefore ignores him.

I will relate the following event. There was a novice living in the cloister with me and whom I have never seen annoyed or angry, even though he was plagued and insulted by many. This youth endured everything as though it wasn’t happening. Once I asked him to disclose to me the thought that he retains in his heart that makes him so patient. He responded with great contempt: "Why should I accept insults from them as I would from humans? After all — they are barking curs." Upon hearing this, I staggered away and thought: "Some path this brother had found!" Crossing myself, I departed, entreating God so that He would preserve him and me from such thoughts. And so it happens that one doesn’t get annoyed because he despises the insulter, and this is obvious perdition.

People usually get annoyed either because they are in a bad mood, or they are nurturing unpleasant thoughts about another. However, the main reason for our annoyance is that we don’t reproach ourselves: this incurs spiritual disturbance and loss of inner peace. The true and genuine path toward a calm disposition is continual self-reproach. Even if a person had accomplished many good deeds yet doesn’t hold fast to the path of self-reproach, he will never cease being annoyed and insulting others, thereby losing the fruits of his good labor. In contrast, what joy and tranquility that person acquires who reproaches himself! Wherever he goes and whatever unpleasantness happens, or whatever insults he hears; he has convinced himself beforehand that he deserves all types of sorrows. That’s why when something unpleasant does happen, he doesn’t get annoyed. What more sorrowless condition can there be?



St. Dorotheus of Gaza

Our Guardian Angel

"An Angel of peace, a faithful guide and guardian of our souls and bodies let us ask of the Lord," we pray during services. The Orthodox Church believes every child receives from God a Guardian Angel. The Lord Jesus Christ said: "See that you do not despise one of these little ones; for I tell you, their angels in heaven always behold the face of My Father in heaven" (Matthew 18:10).

The Blessed Augustine writes, "The angels, with great concern, and with untiring eagerness, reside with us at every hour and in every place. They help us, they foresee our needs, serve as mediators between God and ourselves, lifting up to Him our groans and sighs … Accompanying us in all our travels, they go in and out with us, attentively watching if we deport ourselves with piety and honor among the evil species, and with what effort do we seek the Kingdom of God." A similar thought is expressed by Basil the Great, "With every believer there is an angel, which, as a child's leader and pastor, directs his life." And in confirmation of this he quotes the Psalm that says about God that "He commands His angels regarding you to guard you in all your paths … The angel of the Lord encamps all around those who fear Him, and delivers them" (Psalm 91:11, 34:7). Bishop Theophan the Recluse instructs in one of his letters, "We must remember that we have a Guardian Angel and turn to him in our thoughts and heart. This is good during peaceful times and especially so during turmoil. When such contact with the angel is missing, he has no means of influencing us. For example, if one approaches quicksand or an abyss, and has plugged his ears and closed his eyes, how can anyone help him?"

Thus should a Christian remember his good angel, who for the span of all his life concerns himself with him, rejoicing in his spiritual achievements, and grieves over his downfalls. When a person dies, the angel takes his soul to God. Having found itself in the spirit world, according to many accounts, the soul recognizes its Guardian Angel.

The following is a short morning prayer to the Guardian Angel (from the Russian prayer book):

Angel of God, my holy protector, given to me from heaven by God for my protection, I fervently beseech you: enlighten me and preserve me from all evil, instruct me in good deeds and direct me on the path of salvation. Amen.

The Fallen Angels

Originally God created all angels as benevolent celestial beings. Nevertheless they, like humans, were endowed with a free will and could chose either to obey or oppose God, to opt between good and evil. Some of the angels, headed by Lucifer, one of the closest to God, misused that freedom and rebelled against God. They were expelled from heaven and established their own kingdom — hell. Lucifer, which means bearer of light, was later renamed Satan, which means antagonist. He is also called the devil (which means slanderer), the serpent, and the dragon. The words of the Savior, "I saw Satan, fallen from heaven as a bolt of lightning," refer to this prehistoric event, the rebellion by Lucifer and other angels against God. This is described in the book of Revelation with the following details: "There occurred a war in the heavens. Michael and his angels fought against the dragon, and the dragon and his angels fought against them. However they did not prevail, and there was no room for them in heaven. The great dragon was cast down, that ancient snake, known as devil and satan … and his angels were also cast down with him" (Revelation 12:7-9). From the initial words of chapter 12 of the book of Revelation, where it is said that the dragon drew after him one third of the stars in heaven (Revelation 12:4), some conclude that at that time Lucifer seduced one third of the angels. These fallen angels are called demons.

Having become malevolent, the fallen angels try to push men to the path of sin and thus to their damnation. Oddly, the fallen angels themselves fear the kingdom they have created — hell or the abyss. Indeed, when the Savior, healing a person possessed by demons, wanted to send them back to their abyss, they begged Him to allow them instead to enter swine (Luke 8:31). The Savior calls the devil "murderer from the beginning and the father of lies," having in mind that moment in which, taking the form of a snake, he deceived our forbears Adam and Eve to break the commandment of God and by doing so deprived them of everlasting life (Genesis 3:1-6; John 8:44).From that moment on, having the opportunity to influence the thoughts, feelings and acts of man, the devil and his demons endeavor to pitch him deeper and deeper into the mire of sin, into which they themselves have sunk: "He who sins is from the devil, because the devil himself sinned first … Anyone who commits sin is a slave of sin" (1 John 3:8; John 8:34). The presence of evil spirits among us presents a constant danger. That is why the Apostle Peter extols us: "Be sober and watchful, for your adversary the devil, as a roaring lion, goes about seeking someone to devour" (1 Peter 5:8). The Apostle Paul expresses the same thoughts on discretion, saying, "Put on the armor of God, so that you may be able to stand against the wiles of the devil. For our wrestling is not against flesh and blood, but against the principalities and the powers, against the world rulers of this darkness, against the spiritual forces of wickedness on high" (Ephesians 6:11-12).

From these warnings of the Holy Scriptures, we should remind ourselves that our life is pervaded by a persistent battle for the salvation of our souls. Whether one wants it or not, every human being, from early childhood, is drawn into the battle of choosing between good and evil, between the will of God and the will of demons. The battle between good and evil began even before the creation of the world and will continue until the day of the final Judgment. Actually the battle in heaven is finished, with the complete defeat of evil. Now the site of the battle has been transferred into the world, more precisely into our minds and hearts. As we shall see, the good angels, and in particular our Guardian Angels, actively help us in our battle against evil.

Concerning unspeakably blasphemous Thoughts ( Saint John Climacus )

As we have already heard, from a troublesome root and mother comes a most troublesome offspring. What I mean is that unspeakable blasphemy is the child of dreadful pride. Hence the need to talk about it, since it is no ordinary foe but is far and away the deadliest enemy of all. Worse still, it is extremely hard to articulate and to confess it and therefore to discuss it with a spiritual healer, and the result has been to cause frustration and despair in many people, for like a worm in a tree this unholy enemy gnaws away all hope.

This atrocious foe has the habit of appearing during the holy services and even at the awesome hour of the Mysteries, and blaspheming the Lord and the consecrated elements, thereby showing that these unspeakable, unacceptable, and unthinkable words are not ours but rather those of the God-hating demon who fled from heaven because, it seems, of the blasphemies he uttered there too against the Lord. It must be so, for if these dreadful and unholy words are my own, how could I offer humble worship after having partaken of the sacred gift? How could I revile and praise at the same time?

This deceiver, this destroyer of souls, has often caused men to go mad. And no other thought is as difficult to admit in confession, which is why so many are dogged by it all their days. In fact nothing gives demons and evil thoughts such power over us as to nourish them and hide them in our hearts unconfessed.

If you have blasphemous thoughts, do not think that you are to blame. God knows what is in our hearts and He knows that ideas of this kind come not from us but from our enemies.

Drunkenness leads to stumbling. Pride leads to unholy thoughts. The drunkard will be punished not for his stumbling but for his drunkenness.

Those unclean and unspeakable thoughts come at us when we are praying, but, if we continue to pray to the end, they will retreat, for they do not struggle against those who resist them.

This unholy demon not only blasphemes God and everything that is divine. It stirs up the dirtiest and most obscene thoughts within us, thereby trying to force us to give up praying or to fall into despair. It stops the prayer of many and turns many away from the holy Mysteries. It has evilly and tyrannously wearied the bodies of some with grief. It has exhausted others with fasting and has given them no rest. It has struck at people living in the world, and also at those leading the monastic life, whispering that there is no salvation in store for them, murmuring that they are more to be pitied than any unbeliever or pagan.

Anyone disturbed by the spirit of blasphemy and wishing to be rid of it should bear in mind that thoughts of this type do not originate in his own soul but are caused by that unclean devil who once said to the Lord, "I will give you all this if only You fall down and adore me" (Matt. 4:9). So let us make light of him and pay no regard whatever to his promptings. Let us say, 'Get behind me, Satan! I will worship the Lord my God and I will serve only Him' (Matt. 4:10). May your word and your effort rebound on you, and your blasphemies come down on your own head now and in the world to come." To fight against the demon of blasphemy in any way other than this is to be like a man trying to hold lightning in his hands. For how can you take a grip on, seize, or grapple with someone who flits into the heart quicker than the wind, talks more rapidly than a flash, and then immediately vanishes? Every other kind of foe stops, struggles a while, lingers and gives one time to struggle with him. But not this one. He hardly appears and is gone again immediately. He barely speaks and then vanishes.

This particular demon likes to take up residence in the minds of simpler and more innocent souls, and these are more upset and disturbed by it than others. To such people we could quite rightly say that what is happening to them is due not to their own undue self-esteem but to the jealousy of the demons.

Let us refrain from passing judgment or condemnation on our neighbor. If we do, then we will not be terrorized by blasphemous thoughts, since the one produces the other.

The situation here is like that of someone shut up in his own house who overhears but does not join in the conversation of passersby. The soul that keeps to itself overhears and is disturbed by the blasphemies of devils who are merely transients.

Hold this foe in contempt and you will be liberated from its torments. Try cleverly to fight it and you will end up by surrendering, for the man who tries to conquer spirits by talk is like someone hoping to lock up the winds.

There was once a zealous monk who was badly troubled by this demon. For twenty years he wore himself out with fasting and vigils, but to no avail, as he realized. So he wrote the temptation on a sheet of paper, went to a certain holy man, handed him the paper, bowed his face to the ground and dared not to look up. The old man read it, smiled, lifted the brother and said to him, "My son, put your hand on my neck." The brother did so. Then the great man said, "Very well, brother. Now let this sin be on my neck for as many years as it has been or will be active within you. But from now on, ignore it." And the monk who had been tempted in this fashion assured me that even before he had left the cell of this old man, his infirmity was gone. The man who had actually experienced this told me about it, giving thanks to Christ.

He who has defeated this vice has banished pride.



Saint John Climacus

Μάνα συγγνώμη και …σ’ ευχαριστώ

Μάνα συγγνώμη και …σ’ ευχαριστώ


Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.


Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»


«Όχι του απάντησε ο νεαρός».


«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.
«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.


« Που εργάζεται η μητέρα σου;»


«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»


Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.


«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»


«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.


Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».


Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.


Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.


Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.


Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά – σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα» Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα»… ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.


Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.


Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.


«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο»


Ο νεαρός απάντησε: «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο»


«Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία»


Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχτούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί»


Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του. Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους. Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ένα παιδί, που μεγαλώνει με υπερπροστασία και συνήθως απολαμβάνει ότι θέλει, αναπτύσσει πολλές φορές την «αρρωστημένη» νοοτροπία να θέτει τον εαυτό του πάνω απ’ όλα. Αυτό το άτομο δύσκολα εκτιμά τις προσπάθειες και τον αγώνα των γονέων του. Όταν αρχίζει να εργάζεται, έχει την απαίτηση, κάθε εργαζόμενος να τον ακούει υποτακτικά και αν γίνει προϊστάμενος ή διευθυντής, ποτέ δεν θα αναγνωρίσει τις προσπάθειες των εργαζομένων του και θα κατηγορεί πάντα τους άλλους, για τυχόν αποτυχίες. Αυτό το είδος των ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί να είναι μορφωμένοι σπουδασμένοι και με πολλά πτυχία, μπορεί προσωρινά να επιτύχουν, αλλά τελικά ποτέ δεν αισθανθούν την «γλύκα» της επιτυχίας. Θα γκρινιάζουν συνεχώς θα είναι γεμάτοι μίσος και θυμό στην προσπάθειά τους να αναδειχτούν.


Αν ανήκουμε σ’ αυτό το είδος των γονέων καλό θα ήταν να λάβουμε υπόψη μας τα παραπάνω.


Μπορεί το παιδί μας να μεγαλώνει σ’ ένα όμορφο και άνετο σπίτι, να έχει το φαγητό της αρεσκείας του, να του προσφέρουμε άφθονα παιχνίδια, να το μαθαίνουμε πιάνο και χορό, να του προσφέρουμε όλες τις ανέσεις και να μην του χαλάμε χατίρι, αλλά.…. Όταν πχ σκαλίζουμε ή καθαρίζουμε τον κήπο μας ας το αφήσουμε να συμμετέχει, όταν στρώνουμε το τραπέζι για φαγητό ας το καλέσουμε να βοηθήσει, ας το μάθουμε να συμμετέχει. Δεν είναι επειδή έτσι θα μας ελαφρύνει από τα οικονομικά βάρη, ή ότι δεν έχουμε - αν είμαστε πλούσιοι - την ανάγκη της βοήθειάς του, αλλά με αυτό τον τρόπο του δείχνουμε την βασισμένη σε σωστές βάση αγάπη μας και το πιο σημαντικό του μαθαίνουμε να εκτιμά την αξία της συνεργασίας με άλλους προκειμένου να επιτευχθούν κάποια πράγματα σ’ αυτή τον κόσμο.

http://ahdoni.blogspot.gr/2014/01/blog-post_21.html

Χρειάζεται προετοιμασία για την προσευχή ( Γεροντας Παϊσιος )

Είτε προσευχόμαστε για τον εαυτό μας είτε για τους άλλους η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή. Το πρόβλημα των άλλων να γίνεται και δικό μας πρόβλημα. Πρέπει να κάνετε προετοιμασία για την προσευχή. Να διαβάζετε ένα κομμάτι από το Ευαγγέλιο ή το Γεροντικό και μετά να προσεύχεσθε. Χρειάζεται μια προσπάθεια για να μεταφερθεί ο νούς στο θείο χώρο. Η μελέτη μοιάζει με γλυφιντζούρι που μας δίνει ο Θεός για να μας οδηγήσει στα πνευματικότερα. Με τη μελέτη θερμαίνεται η ψυχή.



Γεροντας Παϊσιος

Τα τρία φοβερά πάθη ( Αγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος )

Η φιαργυρία, η φιλοδοξία κα η φιληδονία εχουν τέτοια γλυκύτητα και δύναμη, που μαραίνουν τις ευγενικές και πνευματικές εφέσεις του ανθρώπου.

Μ' έναν ανεξήγητο τρόπο, τον κανουν να πιστεύει πως γεννήθηκε για ν' αποκτάει χρήμα, δόξα και ηδονή.

Κι' έτσι υποδουλώνεται!


Αγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος 

http://1myblog.pblogs.gr/tria-fobera-pathh.html

Πώς θα αναγνωρίσετε έναν παιδόφιλο – Οδηγίες προς γονείς και παιδιά.

Χρήσιμες συμβουλές, τόσο προς τους γονείς όσο και προς τα παιδιά, για την προφύλαξη και προστασία τους από πράξεις ασέλγειας ή κακοποίησης δίνει μέσω ανακοίνωσής της η ΕΛ.ΑΣ., μετά και το περιστατικό με τον 40χρονο «Δράκο» των Πετραλώνων ο οποίος κατηγορείται για ασέλγεια σε 21 ανήλικες.

Στην ανακοίνωσή της η ΕΛ.ΑΣ. τονίζει ότι οι συμβουλές για την αναγνώριση των παιδοφίλων αποτελούν ενδείξεις αλλά όχι απαραίτητα και αποδείξεις ότι κάποιος είναι παιδόφιλος. Σε συνδυασμό, ωστόσο, με οποιαδήποτε «περίεργη» συμπεριφορά, θα πρέπει να κινήσει υποψίες.

Τι είναι η σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου;

Σεξουαλική κακοποίηση είναι οποιουδήποτε τύπου επαφή ενός ενήλικου (παιδόφιλος) με ένα παιδί με στόχο τη σεξουαλική ικανοποίηση του ενηλίκου, ο οποίος έχει πάντα την αποκλειστική ευθύνη μιας τέτοιας πράξης.

Ο παιδόφιλος, στα γενικά του χαρακτηριστικά, είναι συνήθως άντρας, άνω των 30 ετών, με λίγους φίλους της ηλικίας του και συχνάζει σε χώρους με παιδιά όπως παιδικές χαρές, Ίντερνετ καφέ, αθλητικά κέντρα κ.α. Συχνά μάλιστα εργάζεται με παιδιά, ενώ δεν αποκλείεται να είναι άτομο «υπεράνω πάσης υποψίας».

Σε πολλές περιπτώσεις είναι γνωστό μέλος της εκάστοτε τοπικής κοινωνίας και συνήθως ανήκει στο περιβάλλον του παιδιού ή και της οικογένειας. Οπως έχει αποδειχθεί σε αρκετές περιπτώσεις στην πράξη, χρησιμοποιεί τα ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση σε παιδιά, ενώ ενδέχεται να προσποιείται τον έφηβο για να συζητά και να παίζει παιχνίδια μαζί τους στο Διαδίκτυο.

Στοχεύει σε συγκεκριμένες ηλικίες και φύλο, συνήθως παιδιά προεφηβικής ηλικίας, και δρα μεθοδικά και με υπομονή για να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Μπορεί επίσης να προβεί σε πράξεις συναισθηματικού εκβιασμού ή να απειλήσει το παιδί, προκειμένου να μην αποκαλύψει τις δραστηριότητές του στους γονείς του.

Οδηγίες προς τους γονείς:

1.Παρατηρήστε το άτομο που υποψιάζεστε για σεξουαλικά κακοποιητική συμπεριφορά σε παιδιά:
α) Παρατηρήστε τη συμπεριφορά του:
Ενδιαφέρεται περισσότερο για τα παιδιά απ’ ότι για τους ενήλικες;
Προσφέρεται να κρατήσει τα παιδιά σας για να κάνετε τις δουλειές σας ή για να βγείτε έξω;
Εργάζεται με παιδιά;
Είναι ιδιαίτερα εκδηλωτικός με τα παιδιά;
Εμπλέκεται σε δραστηριότητες με παιδιά, όταν δεν είναι παρόντες οι γονείς;
β) Παρατηρήστε τις προσωπικές του σχέσεις:
Είναι ελεύθερος, δεν ενδιαφέρεται να έχει ένα σύντροφο της ηλικίας του ή έναν οποιονδήποτε σύντροφο;
Ενδιαφέρεται περισσότερο για τα παιδιά της συντρόφου του απ’ ότι για την ίδια; (σε μονογονεϊκές οικογένειες)
Είναι παντρεμένος, αλλά πιο εκδηλωτικός με τα παιδιά του απ’ ότι με τη σύζυγό του;
γ) Παρατηρήστε τις κοινωνικές του σχέσεις:
Ταυτίζεται περισσότερο με τα παιδιά απ’ ότι με άτομα της ηλικίας του;
Εχει περισσότερες φιλικές σχέσεις με παιδιά απ’ ότι με ενήλικες;
Οι φίλοι του (που είναι παιδιά) είναι συγκεκριμένης ηλικιακής κατηγορίας ή/και φύλου;

2. Προσέξτε τα παιδιά σας:

Παρατηρείτε κάποια απότομη αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού σας;
Μήπως εμφανίζει ξαφνικά προβλήματα στον ύπνο ή βλέπει πιο συχνά εφιάλτες;
Ζωγραφίζει θέματα με σεξουαλικό περιεχόμενο;
Εχει σεξουαλική συμπεριφορά που δεν ταιριάζει με την ηλικία του ή επιδεικνύει σεξουαλική συμπεριφορά προς άλλα παιδιά;
Εχει παλινδρομήσει σε προηγούμενες συμπεριφορές, όπως ενούρηση και εγκόπρηση, ενώ είχε μάθει να ελέγχει τις συμπεριφορές αυτές;
Φοβάται πρόσωπα ή μέρη που δεν φοβόταν παλιότερα;
Μιλάει τον τελευταίο καιρό συνέχεια για κάποιον ενήλικο για τον οποίο δε μιλούσε στο παρελθόν;
Προσπαθεί να σας πει κάτι, αλλά σταματά όταν εμφανίζεται κάποιος άλλος ενήλικος;
Ερχεται σπίτι με σκισμένα ρούχα ή λερωμένα εσώρουχα;
Εμφανίζει δυσκολία να περπατήσει ή να καθίσει;

Όλα τα παραπάνω αποτελούν σημάδια που θα πρέπει να υποψιάσουν τους γονείς, προκειμένου να δώσουν περισσότερη προσοχή στο παιδί τους και να δουν τι συμβαίνει. Μην πανικοβάλλεστε, αλλά έχετε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά.

3. Ασφάλεια στο Διαδίκτυο:
Συζητείστε με το παιδί σας για τους κινδύνους του Διαδικτύου, χωρίς βέβαια να απαγορεύσετε τη χρήση του. Εξηγείστε του ότι δεν πρέπει να δίνει προσωπικές πληροφορίες (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κ.λπ.) ή να στέλνει φωτογραφίες σε αγνώστους μέσω Διαδικτύου.
Σκόπιμο είναι να φροντίσετε ώστε να έχετε πρόσβαση στο Διαδίκτυο από το σπίτι, ώστε να μπορείτε να ελέγχετε τις ηλεκτρονικές δραστηριότητες του παιδιού σας και να μη χρειάζεται να πηγαίνει σε Ίντερνετ καφέ.
Βάλτε τον υπολογιστή σε έναν κοινό χώρο του σπιτιού και όχι στο παιδικό δωμάτιο, για να αποφύγετε την πιθανότητα να το «βρει» ο παιδόφιλος μόνο του.
Ρωτήστε το παιδί σας ποιες ιστοσελίδες επισκέπτεται ή/και ελέγξτε το μόνοι σας μέσω των «αγαπημένων» και του «ιστορικού περιήγησης» του προγράμματος φυλλομετρητή (browser) και κάντε του προτάσεις για ηλεκτρονικές διευθύνσεις κατάλληλες για την ηλικία του.
Λάβετε επίσης υπόψη ότι τα παιδιά στην εφηβεία μπορεί να είναι αντιδραστικά και να αναζητούν την ιδιωτικότητα, ενώ πολλές αλλαγές στη συμπεριφορά τους μπορεί να οφείλονται στο σεξουαλικό ξύπνημα της εφηβικής ηλικίας.

Σταθείτε δίπλα τους με τρόπο διακριτικό και όχι παρεμβατικό
Μιλήστε στα παιδιά σας, κερδίστε την εμπιστοσύνη τους. Πρέπει να πιστεύουν ότι μπορούν να σας πουν οτιδήποτε χωρίς να φοβούνται ή να ντρέπονται. Μιλήστε τους για το σώμα τους. Πείτε τους τι να προσέχουν. Διδάξτε τους τις συμπεριφορές που είναι αποδεκτές απέναντι στους άλλους ενήλικες, αλλά και απέναντι στα παιδιά της ηλικίας τους.

Οδηγίες προς τα παιδιά
Ο παρακάτω ενδεικτικός οδηγός μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα παιδιά, είτε διαβάζοντάς τον απευθείας, είτε μπορεί να διαβαστεί από τους γονείς, προκειμένου να πάρουν ιδέες για το πώς μπορούν να μιλήσουν με απλό τρόπο στα παιδιά τους για το τι να αποφεύγουν.

Ενας ενήλικος δεν πρέπει ποτέ να ζητάει από ένα παιδί να αγγίξει το ίδιο τα γεννητικά του όργανα.
Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να αγγίζει τα γεννητικά όργανα των παιδιών, εκτός αν είναι γιατρός στο ιατρείο του.
Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να ζητάει από ένα παιδί να κάνει οτιδήποτε μαζί του, ενώ είναι είτε εκείνος είτε το παιδί χωρίς ρούχα.
Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να ζητάει από ένα παιδί να κρατήσει κάτι κρυφό ή μυστικό από τους γονείς του, κυρίως κάτι που αφορά το ίδιο.

Πες «όχι» όταν:

Ενας ενήλικος σου ζητά να κάνεις κάτι που ξέρεις ότι είναι λάθος.
Ενας ενήλικος θέλει να σε αγγίξει κάπου που δεν θέλεις εσύ.
Ενας ενήλικος κάνει κάτι στο σώμα σου, που σε κάνει να νιώθεις περίεργα ή και να πονάς.
Ενας ενήλικος σου ζητά να κάνεις κάτι και να μην το πεις στους γονείς σου.

Ξεχώρισε το «δώρο» από τη «δωροδοκία»:
Δώρο έιναι κάτι που σου δίνει κάποιος γιατί σε αγαπάει. Δωροδοκία είναι όταν κάποιος σου δίνει κάτι ή σε αφήνει να κάνεις κάτι και ζητάει αντάλλαγμα για αυτό. Για παράδειγμα: «Θα σου δώσω ένα γλυκό, αν βγάλεις τα ρούχα σου και ξαπλώσεις δίπλα μου».

Προστασία στο δρόμο:

Φρόντισε να είσαι έξω με παρέες και απόφυγε να τριγυρνάς μόνος σου.
Μη μιλάς σε αγνώστους ή άτομα που δεν γνωρίζεις καλά.
Βάλε τις φωνές και τρέξε γρήγορα, αν κάποιος προσπαθήσει να σε παρασύρει κάπου απόμερα ή να σε βάλει σε ένα αυτοκίνητο.
Εχε το νου σου να αρνηθείς, αν είσαι έξω και κάποιος σου προσφέρει χρήματα για να του κάνεις μια χάρη.
Πρόσεχε στις δημόσιες τουαλέτες και πήγαινε με έναν φίλο, αν αυτό είναι δυνατό. Βγες γρήγορα έξω αν σε πλησιάσει κάποιος.
Εχε πάντα χρήματα μαζί σου για να γυρίσεις στο σπίτι και μην ξοδεύεις ποτέ αυτά τα χρήματα.

Προστασία στο Διαδίκτυο:
Ρύθμισε την ασφάλεια του λογαριασμού σου (στο facebook , myspace , friendster κ.λπ.), ώστε να μπορούν μόνο οι «φίλοι» σου να δουν λεπτομέρειες του προφίλ σου.

Μη δίνεις ποτέ και σε κανέναν τους κωδικούς πρόσβασής σου.
Χρησιμοποίησε μια φωτογραφία προφίλ που να μη δείχνει το πρόσωπό σου ή να εμφανίζει άλλες πληροφορίες για εσένα.
Μη δίνεις πληροφορίες για το σχολείο σου, το πού μένεις ή το τηλέφωνό σου.
Μην κάνεις «φίλους» άτομα που δεν έχεις γνωρίσει προσωπικά.
Μη συναντάς άτομα που έχεις «γνωρίσει» στο Διαδίκτυο, χωρίς την παρουσία ενός από τους γονείς σου.
Εχε στο νου σου ότι οι άνθρωποι που γνωρίζεις στο Διαδίκτυο μπορεί να λένε ψέματα για το ποιοι είναι.

Τι να κάνω σε περίπτωση που υποψιάζομαι ή έχω ενδείξεις ότι κάποιος ενήλικος ασελγεί σε βάρος ανηλίκων;

Μπορείτε να απευθυνθείτε
Στην Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφαλείας Αττικής – Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ): Λεωφ. Αλεξάνδρας 173, 3ος όροφος, τηλ. 210 6476370.
Στο Τμήμα Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης: Μοναστηρίου 326, τηλ. 2310 388456, 2310 388457, 2310 388458.
Στις κατά τόπους Υπηρεσίες Ασφαλείας των Νομών των υπόλοιπων Υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας.
Για αναφορές περιστατικών διαδικτυακής παρενόχλησης – παιδοφιλίας ή παιδικής πορνογραφίας, μπορείτε να επικοινωνείτε με τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην ειδική τηλεφωνική γραμμή καταγγελιών 11012 (λειτουργεί όλο το 24ωρο) ή και μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας (e-mail) στη διεύθυνση 11012@hellenicpolice.gr
Οποιαδήποτε πληροφορία ή καταγγελία ελέγχεται από εξειδικευμένο αστυνομικό προσωπικό, προκειμένου να διερευνηθεί και να διαλευκανθεί η υπόθεση.

http://www.pentapostagma.gr

Humbling the soul ( St. Dorotheus of Gaza )

If thou wilt endure an offensive word, then thou hast extinguished an ember. But if thou wilt think about it, then, like someone kindling a fire, thou wilt produce smoke, which is confusion. However, one can conveniently extinguish it too by silence, prayer and a bow from the heart.


Believe that dishonors and reproaches are medicines that heal the pride of thy soul, and pray for those who reproach thee, as for true physicians of thy soul, being assured that he who hates dishonor, hates humility, and he who avoids those who grieve him, flees from meekness.


St. Dorotheus of Gaza  

Humility ( Saint Basil the Great )

Even if thy soul should suffer somewhat from an offense, keep the sorrow within thyself. For it is said: "Within me my heart is troubled" (Psalm 142:4), that is, the passion has not come out, but has been humbled like a wave that has broken up on the shore. Calm thy raging heart. Let thy passions be ashamed at the presence of reason in thee, as playful children are ashamed before a man commanding respect. 


Saint Basil the Great

Eternal Life ( St. Anthony the Great )

Death, for men who understand it, is immortality; while for the simple, who do not understand it, it is death. And one should not fear this death, but ought to fear the perdition of the soul, which is ignorance of God. This is what is terrible for the soul! Life is the uniting and joining of the mind (spirit), soul and body; while death is not the perdition of these joined parts, but the dissolution of their union; God preserves all this even after the dissolution. Just as a man comes forth from his mother's womb, so does a soul come forth naked from the body. Some are pure and bright, some are spotted by falls, and some are black from many transgressions. That is why the wise and God­loving soul, remembering and considering the calamities and extremities that come after death, lives piously lest it be condemned and subjected to them. But the unbelievers, the mindless in soul, do not perceive and they sin, despising what is to come. Just as on issuing forth from the womb thou dost not remember what was in the womb, so on issuing forth from the body thou dost not remember what was in the body. Just as on issuing forth from the womb thou becamest better and greater in body, so on issuing forth from the body pure and undefiled, thou wilt be better and incorrupt, abiding in the heavens.

Mortal men ought to care about themselves, knowing in advance that death awaits them. For blessed immortality is the lot of the holy soul when it is good, and death eternal meets it when it is evil. Remember that thy youth is past and thy powers exhausted, while thine infirmities have grown and already the time of thy departure is near, when thou wilt give an account of all thy deeds; and know that there, neither will brother redeem brother, nor will father deliver son. Always remember thy departure from the body, and do not let eternal condemnation out of thy thoughts; if thou wilt act thus, thou wilt not sin unto the ages.



St. Anthony the Great

Να μην καταδικάζουμε το κακό ,αλλά να το διορθώνουμε ( Αγιος Πορφύριος )

Ο Γέροντας αποδεικνυόταν ανατόμος και θεραπευτής τόσο της ανθρώπινης ψυχής, όσο και των ανθρώπινων ψυχικών σχέσεων. Μου έλεγε σχετικά: «Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό ,αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί∙ με την κατανόηση και τη βοήθεια θα σωθεί. Τον αμαρτωλό πρέπει να τον αντικρίζουμε με αγάπη και σεβασμό στην ελευθερία του. Όταν ένα οικογενειακό μας πρόσωπο ρίχνει ένα βάζο από το τραπέζι, και το σπάει, συνήθως οργιζόμαστε. Αν εκείνη τη στιγμή, την κρίσιμη, με μια κίνηση ψυχικής ανύψωσής μας, δείξουμε κατανόηση και δικαιολογήσουμε τη ζημία, κερδίσαμε και την ψυχή μας και την ψυχή του αδελφού μας. Κι αυτή είναι όλη η πνευματική ζωή μας: μια κίνηση ανύψωσής μας, μέσα στις δοκιμασίες των θλίψεων, από την αγανάκτηση του εγωισμού στην κατανόηση της αγάπης».



Αγιος Πορφύριος

Do not seek vengeance ( Elder Ambrose of Optina )

Starets said: "You must force yourself, though against your will, to do some good for your enemies and mainly, not to seek vengeance but to be careful so as not to offend them with an appearance of contempt and humiliation."

Elder Ambrose of Optina

The root of Sin ( Metropolitan Philaret Voskresensky )

All Orthodox Christians know from the Holy Scripture, and believe, that God created man in His own image and likeness. Therefore, in the creation man received a sinless nature, but not even the first man, Adam, remained sinless. He lost his original purity in the first fall into sin in paradise. The toxin of this sinfulness contaminated the entire human race, which descended from its forbears who had sinned - just as poison water flows from a poisoned spring. Acting upon the inclination to sin inherited from our ancestors, each person commits their own personal sins, as the Scriptural indictment says, "There is no one who will live for a single day and not sin." Only our Lord Jesus Christ is absolutely free from sin. Even the righteous, God's saints, bore sin within themselves and, although with God's help they struggled with it, yet they humbly acknowledged themselves to be sinners. So, without exception, all people are sinners, tainted with sin.

Sin is a spiritual leprosy, an illness and an ulcer which has stricken all mankind, both in his soul and his body. Sin has damaged all three of the basic abilities and powers of the soul; the mind, the heart and the will. Man's mind became darkened and inclined toward error, thus, man constantly errs - in science, in philosophy and in his practical activity.

What is even more harmed by sin is man's heart - the center of his experience of good and evil, as well as feelings of sorrow and joy. We see that our heart has been bound in the mire of sin; it has lost the ability to be pure, spiritual and Christian, to possess truly elevated feelings. Instead of this, it has become inclined toward pleasures of sensuality and earthly attachments. It is tainted with vainglory and often startles one with a complete absence of love and of the desire to do good toward one's neighbor.

What is harmed most of all, however, is the capability of our will to effect our intentions. Man proves to be without strength of will particularly when it is necessary to practice true Christian good - even though he might desire this good. The holy apostle Paul speaks of this weakness of will when he says: "For I fail to practice the good deeds I desire to do, but the evil deeds which I do not desire to do are what I am always doing." That is why Christ the Savior said of man the sinner, "Whoever practices sin is the slave of sin," although to the sinner, alas, serving sin often seems to be freedom while struggling to escape its net appears to be slavery.

How does a sin develop in one's soul? The holy fathers, strugglers of Christian asceticism and piety, knowing the sinful human soul, explain it far better than all the learned psychiatrists. They distinguish the following stages in sin: The first moment in sin is the suggestion, when some temptation becomes identified in a person's conscience - a sinful impression, an unclean thought or some other temptation. If, in this first moment, a person decisively and at once rejects the sin, he does not sin, but defeats sin and his soul will experience progress rather than degeneration. It is in the suggestion stage of sin that it is easiest of all to remove it. If the suggestion is not rejected, it passes over first into an ill-defined striving and then into a clear, conscious desire to sin. At this point, one already begins to be inclined to sin of a given type. Even at this point, however, without an especially difficult struggle, one can avoid giving in to sin and refrain from sinning. One will be helped by the clear voice of conscience and by God's aid if one will only turn to it.

Beyond this point, one has fallen into sin. The reproaches of the conscience sound loudly and clearly, eliciting a revulsion to the sin. The former self-assurance disappears and the man is humbled (compare Apostle Peter before and after his denial of Christ). But even at this point, defeat of sin is not entirely difficult. This is shown by numerous examples, as in the lives of Peter, the holy prophet-king David and other repentant sinners.

It is more difficult to struggle with a sin when, through frequent repetition, it becomes a habit in one. After acquiring any kind of habit, the habitual actions are performed by the person very easily, almost unnoticed by himself, spontaneously. Thus, the struggle with sin which has become a habit for a person is very difficult since it is not only difficult to overcome, but is even difficult to detect in its approach and process.

An even more dangerous stage of sin is vice. In this condition, sin so rules a person that it forges his will in chains. Here, one is almost powerless to struggle against it. He is a slave to sin even though he may acknowledge its danger and, in lucid intervals, perhaps even hates it with all his soul (such is the vice of alcoholism, narcotic addiction, etc.). In this condition, one cannot deal with oneself without special mercy and help from God and one is in need of prayer and the spiritual support of others. One must bear in mind that even a seemingly minor sin such as gossiping, love of attire, empty diversions, etc. can become a vice in man if it possesses him entirely and fills his soul.

The lowest stage of sin, in which sin completely enslaves one to itself, is the passion of one or another type. In this condition, man can no longer hate his sin as he can with a vice (and this is the difference between them). Rather he submits to sin in all his experiences, actions and moods, as did Judas Iscariot. At this stage, one literally and directly lets Satan into his heart (as it is said of Judas in the Gospel) and in this condition, nothing will help him except Grace-filled Church prayers and other such actions.

There is yet another special, most terrible and destructive type of sin. This is blaspheming against the Holy Spirit. Even the prayers of the Church cannot help one who is found in this condition. The Apostle John the Theologian speaks of this directly when he entreats us to pray for a brother who has sinned, but points out the uselessness of prayer for the sin of blasphemy against the Holy Spirit.

The Lord Jesus Christ Himself says that this sin - the blasphemy against the Holy Spirit - is not forgiven and will not be forgiven either in this age or in the future. He pronounced these terrible words against the Pharisees who, though they clearly saw that he worked everything according to the will of God and by God's power, nevertheless distorted the truth. They perished in their own blasphemy and their example is instructive and urgent for all those who would sin mortal sin: by an obdurate and conscious adversity to the undoubted Truth and thereby blaspheming the Spirit of truth - God's Holy Spirit.

We must note that even blasphemy against the Lord Jesus Christ can be forgiven man (according to His own words) since it can be committed in ignorance or temporary blindness. Blasphemy against the Holy Spirit could be forgiven, says St Athanasios the Great, only if a man ceased from it and became repentant. But the very nature of the sin is such that it makes it virtually impossible for a man to return to the truth. One who is blind can regain his sight and love the one who revealed the truth to him and one who is soiled with vices and passions can be cleansed by repentance and become a confessor of the Truth, but who and what can change a blasphemer who has seen and known the Truth and who has stubbornly refused and hated it? This horrible condition is similar to the condition of the devil himself who believes in God and trembles but who nevertheless hates Him, blasphemes Him and is in adversity to Him.

When a seduction, a temptation to sin, appears in man, it usually comes from three sources: from man's own flesh, from the world and from Satan.

Concerning man's flesh, there is absolutely no doubt that in many respects it is a den and source of anti-moral predisposition's, strivings and inclinations. The ancestral sin - this inclination towards sin, a heritage from the sin of our progenitors and our own personal sinful experiences: all this added up and each (experience) strengthening one another, creates in our flesh a source of temptations, sinful moods and acts.

More often, though, the source of seduction for us is the world around us which, according to the Apostle John the Theologian, "is under the power of the Evil-One" and friendship with which, according to another Apostle, is enmity with God. The milieu around us seduces us, the people around us do likewise (especially the willful, conscious seducers and corrupters of youth about whom the Lord said: "Whoever causes one of these little ones to stumble and sin, it were better for that man that a millstone be tied around his neck and he be cast into the sea."

The enticers are also external goods, riches, comforts, immoral dances, dirty literature, shameless attire, etc. - all of this is undoubtedly a fetid source of sin and seduction.

But the main and root source of sin is, of course, the devil, as the Apostle John the Theologian says, "He who practices sin is of the devil; for the devil has sinned from the beginning." In struggling with God and His Truth, the devil struggles with people, striving to destroy each of us. He struggles most intensely and with the most malice with the saints as we see in the Gospel and in the lives of the saints. We, sick and infirm, are specially defended by Christ against those fierce temptations to which God's saints, strong in spirit, are subjected. Nevertheless, Satan does not ignore us, acting through the enticements of the world and the flesh, making them stronger and more deceptive, and also tempting us by sinful suggestions of all kinds. It is because of this, that the Apostle Peter compares Satan with a "raging lion which stalks about seeking whom he might devour."

Θανάσης , ο Ταξιτζής ( Αληθινές ιστορίες της Μετάνοιας ) ( video )

Νηστεία, Προσευχή και Ελεημοσύνη - Γεροντα Εφραιμ της Αριζονας ( video )

Ο Θεός δεν έδωσε λύπη, έδωσε μόνο χαρά. ( Γέροντας Παΐσιος )

- Γέροντα, μερικές φορές δεν μπορώ να χαρώ ,και τότε σκέφτομαι μήπως η χαρά δεν είναι για μένα .

- Τι λες; Δεν είναι η χαρά για σένα; Και για ποιον είναι; για το ταγκαλάκι; Χαμένο τόχεις; Για τον άνθρωπο είναι η χαρά. Ο Θεός δεν έδωσε λύπη∙ έδωσε μόνο χαρά.

- Γιατί όμως ,Γέροντα, δεν έχω πάντοτε μέσα μου χαρά;

- Όταν ο νους σου δεν είναι στον Θεό, πώς θα νιώσης την χαρά του Θεού; Εσύ ξεχνάς τον Χριστό και ο νους σου γυρίζει συνέχεια στις δουλειές και στις μηχανές , και έτσι σταματάει η πνευματική σου μηχανή. Βάλε λοιπόν μπρος την ευχή και την σιγανή ψαλμωδία, και μετά θα τρέχης και θα γυρίζης σαν σβούρα γύρω από τον Χριστό.

Μόνον κοντά στον Χριστό βρίσκει κανείς την πραγματική, την γνήσια χαρά, γιατί μόνον ο Χριστός δίνει χαρά και παρηγοριά πνευματική. Όπου Χριστός ,εκεί χαρά αληθινή και αγαλλίαση παραδεισένια. Όσοι είναι μακριά από τον Χριστό, δεν έχουν πραγματική χαρά. Μπορεί να κάνουν όνειρα: «θα φτιάξω αυτό, θα φτιάξω το άλλο, θα πάω εδώ, θα πάω εκεί», μπορεί να απολαμβάνουν τιμές ή να τρέχουν σε διασκεδάσεις και να χαίρωνται, αλλά η χαρά που νιώθουν δεν είναι δυνατόν να γεμίση την ψυχήν τους. Αυτή η χαρά είναι υλική, κοσμική χαρά, αλλά από υλικές χαρές δεν γεμίζει η ψυχή, και ο άνθρωπος μένει μ’ ένα κενό στην καρδιά του. Είδες τί λέει ο Σολομών; «Έχτισα σπίτια ,φύτεψα αμπέλια ,έκανα κήπους ,μάζεψα χρυσάφι, απέκτησα ό,τι πόθησε η καρδιά μου, αλλά στο τέλος κατάλαβα ότι όλα αυτά είναι μάταια».

Η κοσμική χαρά δίνει κάτι το πρόσκαιρο, κάτι για εκείνη την στιγμή, δεν δίνει αυτό που δίνει η πνευματική χαρά. Η πνευματική χαρά είναι ζωή παραδεισένια .Όσοι πέρασαν πρώτα από την Σταύρωση και αναστήθηκαν πνευματικά, ζουν την πασχαλινή χαρά. «Πάσχα Κυρίου Πάσχα»! Και μετά έρχεται η Πεντηκοστή!...Και όταν φθάσουν πια στην Πεντηκοστή και δεχθούν την πύρινη γλώσσα, το Άγιο πνεύμα, τότε όλα τελειώνουν…



Γέροντας Παΐσιος

Όλους τους ανθρώπους τους πολεμάει ο διάβολος...

...γιατί όλους θέλει να τους κολάσει. Αλλά περισσότερο πολεμάει τους ενάρετους, αυτούς που αγωνίζονται με πόθο «τον καλό αγώνα της πίστεως» (βλ. Α΄ Τιμ. ς΄ 12), αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς. Όπως τα παιδιά πετούν πέτρες στις καρυδιές που έχουν καρύδια, έτσι και ο διάβολος πετροβολάει αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς. Κι όπως ο κλέφτης πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί υλικοί, έτσι κι ο διάβολος πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί πνευματικοί.

Ο ιερός Χρυσόστομος σημειώνει ότι «ο κλέπτης ουκ έρχεται όπου καλάμη, και χόρτος, και ξύλον· αλλ’ όπου κείται χρυσός, ή άργυρος, ή μαργαρίτης». Δεν πηγαίνει να συλήσει αχυροκαλύβες ή ξύλινες παράγκες. Διότι εκεί δεν υπάρχουν πράγματα αξίας. Πηγαίνει στα πλουσιόσπιτα, που έχουν χρήματα πολλά, ασημικά, χρυσαφικά ή άλλα πράγματα μεγάλης αξίας. Πηγαίνει στις τράπεζες και τις χρηματαποστολές, εκεί που θα γεμίσει σάκο ολόκληρο. Έτσι κι ο διάβολος «ουκ εισέρχεται όπου πόρνος, ή βέβηλος, ή άρπαξ, ή πλεονέκτης» (ΕΠΕ 33, 406). Δεν πηγαίνει να πολεμήσει ανήθικους ή βέβηλους ή άρπαγες ή πλεονέκτες. Αυτούς τους έχει δεμένους με το πάθος και τους ξεγελάει ευκολότερα. Περισσότερη δουλειά έχει να κάνει, όταν πηγαίνει να πολεμήσει αγωνιστές μοναχούς, που βαδίζουν με συνέπεια την οδό του αγιασμού, ή συνειδητοποιημένους χριστιανούς που αγωνίζονται με πόθο.

Σε άλλη ομιλία του ο χρυσορρήμων Πατήρ παρατηρεί ότι οι πειρατές δεν επιτίθενται στα πλοία που μεταφέρουν άμμο, διότι η άμμος είναι φθηνό υλικό και τόσο βαρύ, που κανείς δεν κάνει τον κόπο να τη μεταφέρει στην πλάτη. Οι πειρατές επιτίθενται στα πλοία που μεταφέρουν αμύθητους θησαυρούς ή εμπορεύματα μεγάλης αξίας. Έτσι κι ο διάβολος επιτίθεται στους πιστούς που έχουν αρετή και αγιότητα (Ομιλία εις τον Ιώβ).

● Από την Αγία Γραφή πληροφορούμαστε ότι ο διάβολος έβαλε τα λαγωνικά του και κυνηγούσε να σκοτώσει τον πύρινο προφήτη Ηλία!
● Έκλεισε στη φυλακή και αποκεφάλισε τον κήρυκα της μετανοίας, τον τίμιο Πρόδρομο!
● Έριξε τα πεπυρωμένα βέλη του στον σώφρονα και πάγκαλο Ιωσήφ, που ήταν διαμάντι πνευματικό, τύπος του Χριστού!
● Πολέμησε τον πολύαθλο Ιώβ, που ήταν ακέραιος άνθρωπος, δίκαιος, θεοφοβούμενος και έφευγε μακριά από κάθε κακό και πονηρό πράγμα!
● Είναι τόσο αδίστακτος πειραστής, που πήγε να πειράξει στην έρημο ακόμη και τον Κύριό μας!

Πώς επιτίθεται στις δικές μας ζωές;

Τα ίδια κάνει και στον καθένα από μας ο μισάνθρωπος!

● Αν βλέπει ότι βαδίζουμε στην ευθεία οδό των εντολών του Θεού, προσπαθεί να μας κάνει να παρεκκλίνουμε!
● Αν βλέπει ότι δίνουμε μαρτυρία για τον Χριστό, επιχειρεί να μας φιμώσει.
● Αν βλέπει ότι κάνουμε το καλό, παρεμβάλλει εμπόδια για να μας ανακόψει.
● Αν βλέπει ότι προσευχόμαστε με θέρμη, φέρνει χασμουρητό και υπνηλία, για να σταματήσουμε να προσευχόμαστε.

Παρακολουθεί πώς λατρεύουμε τον άγιο Θεό! Αν βλέπει ότι η σκέψη μας φεύγει πολύ μακριά ή γεμίζει από τον θόρυβο των βιοτικών φροντίδων, μένει πολύ ευχαριστημένος ο διάβολος. Αν όμως συμμετέχουμε συνειδητά στη θεία Λατρεία, αρχίζει να μας πολεμάει. Μας φέρνει αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, εργασίες που αφήσαμε σε εκκρεμότητα, επείγοντα τηλεφωνήματα που έπρεπε να κάνουμε και δεν τα κάναμε, και τα όμοια. Κι αν δεν τα καταφέρει να στρέψει αλλού τα ενδιαφέροντά μας, καλεί και άλλους δαίμονες να τον βοηθήσουν.

Παρακολουθεί πώς μελετούμε το ιερό Ευαγγέλιο! Εάν βλέπει ότι δεν προσηλώνεται η σκέψη μας στα νοήματα του θείου λόγου, δεν ανησυχεί ιδιαίτερα ο διάβολος. Γιατί γνωρίζει ότι αυτά που διαβάζουμε, μετά από λίγη ώρα θα τα ξεχάσουμε. Αν όμως είμαστε αγαθή γη που με λαχτάρα ακούμε τον λόγο του Θεού, που με ευλάβεια τον μελετούμε ημέρα και νύχτα, που τον κρύβουμε σαν θησαυρό βαθιά στην καρδιά μας και τον έχουμε οδηγό στη ζωή μας, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να διακόψουμε τη μελέτη του θείου λόγου και να ασχοληθούμε με κάτι άλλο.

Από τα όσα γράφονται εννοούμε πόσο πανούργος εχθρός είναι ο αντίδικος, πόσο απατηλά στρατηγήματα επινοεί για να μας πλανήσει, με πόσο μεγάλη μανία εργάζεται το καταχθόνιο έργο του και με τι τέχνη αρπάζει κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται, για να μας υποσκελίσει!

Να μην τον φοβόμαστε
Αλλά οι πιστοί χριστιανοί να μην τον φοβόμαστε, διότι «μείζων ἐστίν ὁ ἐν ἡμῖν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ιω. δ΄ 4).

● Να μάθουμε να διακρίνουμε τις παγίδες του και να λαμβάνουμε εγκαίρως τα μέτρα μας, «ἵνα μή πλεονεκτηθῶμεν ὑπό τοῦ σατανᾶ· οὐ γὰρ αὐτοῦ τὰ νοήματα ἀγνοοῦμεν», γράφει ο θείος Απόστολος Παύλος (Β΄ Κορ. Β΄ 11).
● Κι ακόμη να ταπεινοφρονούμε, διότι την ταπείνωση δεν την αντέχει ο διάβολος. Μόλις ταπεινωθούμε, φεύγει από κοντά μας.
● Τέλος, να μην υποχωρούμε από την έπαλξή μας, όση κι αν είναι η πολεμική που ασκεί εναντίον μας ο σατανάς. «Ἄοκνος ψυχὴ ἐξήγειρε καθ’ ἑαυτῆς δαίμονας. Πληθυνθέντων δε πολέμων, ἐπληθύνθησαν στέφανοι», γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.

Ο αγωνιστής του καλού αγώνα εξεγείρει εναντίον του τους δαίμονες. Αλλά όσο πιο πολύ αυτοί τον πολεμούν, τόσο περισσότερο τον δοξάζει ο αγωνοθέτης Κύριος!
_________________

«Όπου επισκιάζει η χάρις σου Αρχάγγελε, από εκεί διώκεται η δύναμη του διαβόλου.
Διότι δεν μπορεί να μείνει κοντά στο Φώς σου ο εωσφόρος που έπεσε στο σκοτάδι και παραμένει σ’ αυτό.
Γι' αυτό Μιχαήλ Αρχάγγελε, σε παρακαλούμε να σβήνεις τα βέλη του που είναι γεμάτα πυρ και κινούνται εναντίον μας»

http://xristianos.gr/

On Sin ( St. Tikhon of Zadonsk )

For sin is the cause of each and every misfortune that occurs in this world. If it were not for sin there would be no misfortune.


Sin came into being in the world and upon it followed every calamity. Sin is sweet to men, but its fruits are bitter to them.


St. Tikhon of Zadonsk

Love ( St. Silouan the Anthonite )

 

We know that the greater the love, the greater the sufferings of the soul. The fuller the love, the fuller the knowledge( of God ). 

The more ardent the love, the more fervent the prayer. The more perfect the love, the holier the life.


St. Silouan the Anthonite

The Power of Prayer ( video )

Η Κατακριση - Γεροντα Εφραιμ της Αριζονας ( video )

Δευτέρα Παρουσία του Χριστού - Γεροντα Εφραίμ της Αριζονας ( video)

Γιατί ή λύπη ( Αββά Ησαΐα )

Γιατί ή λύπη, οταν είναι όπως τή θέλει ό Θεός, είναι χαρά, καθώς βλέπεις τον εαυτό σου να στέκεται στο θέλημα του Θεού- ενώ ό λογισμός πού σου λέει: «Πού θά ξεφύγεις; Δέν έχεις μετάνοια» προέρχεται από τον εχθρό με σκοπό να κάνει τον άνθρωπο να αφήσει την εγκράτεια.

Αντίθετα, ή λύπη ή σύμφωνη με το θέλημα του Θεού δέν έρχεται επιθετικά στον άνθρωπο, άλλα του λέει: «Μη φοβάσαι. Προσπάθησε πάλι».

Ξέρει δηλαδή ότι ό άνθρωπος είναι αδύνατος και τον ενδυναμώνει.

Αββά Ησαΐα

Doing good out of love for Christ ( Elder Paisios )

Is it right to do good so we can get to Paradise where we will be protected and comfortable? But what is our motivation for this? Is it not a bit self-centered? Here we have to be careful. We know its not good to wast our life with evil deeds. But when we do good for the sake of obtaining Paradise, what are we saying?

Elder Paisios tells us he is not concerned whether he will go to Paradise. He says:

...I am not concerned with where I am going. I have set myself aside. Not that I want to be separated from Christ and so am not concerned whether I'll go to Paradise; but rather it is not my goal to do good just to get to Paradise. So I say, "Even if you set me aside, Lord, I will still be satisfied; I am not worthy of Paradise." Our aim must be to do good out of the love of God and to be satisfied with His judgment, trusting in His love where He will place us. The motivation for our good acts must be the love of Christ and not for some self-centered benefit for ourselves.

There are many today in this environment of heroism and self-gratification who seek a spiritual life for some benefit. They want peace, they want less stress, they want eternal life, they want a spiritual experience, and so forth. It all about what they want.

Elder Paisios says:

Let us not do good expecting to receive wages like a hireling; let us do good out of love for Christ. We must guard against the calculating human spirit of selfishness, of self-interest and self-love. We must keep in mind that Christ sees us, He is observing us, and we must be ever vigilant not to grieve Him. Otherwise, our faith and our love become worn out and frayed.

The spiritual disciplines we undertake as taught by the Church may in fact lead us to a healthier life but this is not our purpose. It's a side effect. We do not fast and pray for physical benefits. We do it to become closer to the one we love, Jesus Christ.

Why do we do good deeds? Because we love Jesus Christ and want to follow Him, doing His will as obedient servants of His. It is our love of God that brings us into union with Him.



Elder Paisios

Why do we have trials and temptations ( Elder Paisios )

Why are we so often called on to endure difficulty? It seems like life is filled with obstacles. We have desires for this or that and often find that what we want is not possible. Also, even when we don’t seem to have any desire, something we take for granted, like our good health or a close friend, is taken away from us. Why is this the nature of our worldly life?

Elder Paisios says,
Sometimes God allows for a relative or a fellow worker to cause us problems in order to exercise our patience and humbleness; however, instead of being grateful for the chance God gives us, we react and refuse to be cured. It is like refusing to pay the doctor who is giving us a shot when we are ill.
Apparently, God is always working to help us to grow in the virtues. He wants us to be humble and to have great patience. When we object to the roadblocks that are put in our path in life we are rejecting the medicine God is providing for our growth.

The Elder says,
God does not want us, His children, to be pestered. He gives us temptations and hardships, in order to become perfect. Temptations will cease to exist in our life, when we reach the level of perfection.
Christians ought to love afflictions and not try to get rid of them; afflictions are necessary means leading to our perfection.

Elder Paisios

Ένας ερημίτης του Αγίου Όρους

 

Μιλήστε μου για το μέλλον.
Τι μπορεί να περιμένει η ανθρωπότητα από δω και πέρα, και ειδικότερα η Ελλάδα και οι Έλληνες;
Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους σαν και εσάς να μας μιλάνε και να τους ακούμε με μεγάλη προσοχή.
Η εποχή των λόγων έχει παρέλθη.
Όχι εγώ ο μηδαμινός, αλλά ούτε άνθρωποι αξιόλογοι δεν μπορούν πλέον να πούνε κάτι που να βοηθήσει τον κόσμο.
Γιατί η ανθρωπότητα έχει αλλάξει πολύ.
Η διείσδυση της τεχνολογίας στο μυαλό του ανθρώπου έχει κάνει τέτοια ζημιά που δεν ακούει κανείς.
Λόγω του τεραστίου όγκου της πληροφορίας που διαχέεται όλοι νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα.
Το μόνο που απομένει να κάνουμε είναι ΕΡΓΑ.
Ο Χριστός είπε: «(Ματθ. 5:16) ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθέν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς.» Δεν είπε «όπως ακούσωσιν υμών τα καλά λόγια».
Νομίζω ότι ο καθένας μας οφείλει να βελτιώσει τον εαυτό του, και τότε το παράδειγμά του θα λάμψει και στους γύρω του.
Τότε μπορεί να έρθει και κάποιος και να του πεί: «Αδελφέ, πως το κατάφερες αυτό;» Μόνο τότε μπορείς να πείς κάτι. Αλλιώς χάνεις τα λόγια σου.
Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι κάτι που έγινε τώρα και κατά λάθος.
Είναι απλά το σημείο καμπής στο οποίο ξύπνησαν αρκετοί και είπαν: «Α, εκεί μας οδηγούσαν τόσα χρόνια;» Δυστυχώς όμως όχι όλοι.
Πολλοί συνεχίζουν τον υπό μανδραγόρα ύπνο τους: τηλεόραση, ποδόσφαιρο, με μία λέξη ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ, δηλ. σκορπισμός του νού.
Όσο έχουν ένα κομμάτι ψωμί, έναν καναπέ και μια οθόνη, δεν αντιδρούν.
Αν τους τα πάρουν, ξυπνούν για να διεκδικήσουν, όχι την ελευθερία τους, αλλά το αντικείμενο που τους διατηρεί στην ύπνωσή τους, στον κόσμο τους. Οι παγκόσμιοι επί-κυρίαρχοι δεν κοιμούνται όμως. Αυτοί πλάθουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων που τους ακούνε.
Έχουν μια ατζέντα για όλον τον κόσμο.
Εκατοντάδες χρόνια τώρα. Η ατζέντα για την Ελλάδα ξεκινά το 1821, ίσως και παλαιότερα.
Όσο θα τους αφήνουμε αυτοί θα προχωρούν.
Σκοπός τους είναι η τελεία σκλαβιά: η σκλαβιά του Νού.
Όποιος αποφασίσει να ελευθερωθεί πλήρως, δηλ. να ελευθερωθεί από τα πάθη του, και με το παράδειγμά του να ξυπνήσει-ελευθερώσει και άλλους, δεν τους φοβάται.
Το πολύ-πολύ να τον βοηθήσουν να μεταβεί εκεί που επιθυμεί: στην αιωνιότητα. Αν όμως γίνουν πολλοί οι ελεύθεροι, φτάσουν την critical mass, όπως λένε, τότε δεν θα μπορέσουν να μας κάνουν τίποτα.
Γιατί είναι λίγοι και είμαστε πολλοί.
Καλή Λευτεριά!

http://www.diakonima.gr

Ενα σκαμπίλι ( Γεροντας Παϊσιος )

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάποιον εγωϊσμό και ο Θεός τους δίνει ένα σκαμπίλι να πάνε παρακάτω.

Άλλοι έχουν λίγο παραπάνω εγωϊσμό και ο Θεός τους δίνει ένα σκαμπίλι και πάνε ακόμα παρακάτω.

Αυτούς όμως που έχουν εωσφορική υπερηφάνεια, ο Θεός τους αφήνει.
Μπορεί να φαίνεται ότι κάνουν προκοπή αλλά τι προκοπή είναι αυτή; Μαύρη προκοπή.

Και μετά δεν πέφτουν απλώς κάτω, αλλά πέφτουν κατ' ευθείαν στο βάραθρο. Ο Θεός να φυλάει!


Γεροντας Παϊσιος

Humility ( St. Simeon the New Theologian )

He, who grieves sorely in his heart when dishonored or offended by others, ought to know from this that he bears within himself the ancient serpent. If he will bear the offense in silence, or will answer the one offending him with deep humility, then he has thereby weakened and crushed this serpent.


St. Simeon the New Theologian

God is......( St. Seraphim of Sarov )

God is fire, warming and igniting the heart and inward parts. So, if we feel coldness in our hearts, which is from the devil (for the devil is cold), then let us call the Lord: He, in coming, will warm our heart with perfect love, not only towards Himself, but to our neighbors as well. And the coldness of the despiser of good will run from the face of His warmth.


Where there is God, there is no evil. Everything coming from God is peaceful, healthy and leads a person to the judgment of his own imperfections and humility.


God shows us His love for man not only in those instances when we do good, but also when we affront Him with our sins and anger Him. With what longsuffering he bears our lawlessness! "Do not call God a rightful Judge," says St. Isaac, "for His rightful judgment is not seen in your deeds. True, David called Him a righteous judge and rightly, but the Son of God has shown us that God is good and merciful even more. Where is His righteous judgment? We were sinners, but Christ died for us" (St. Isaac the Syrian, Word 90).



St. Seraphim of Sarov

Η ασθένεια και η θλίψη ( Γεροντας Εφραιμ Φιλοθεϊτης )

Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ' εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του. Ο Ιώβ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη, αλλά ο Θεός ήθελε να τον κάνει ακόμα καλύτερο. Και από τότε που δοκιμάστηκε, από τότε και δοξάστηκε.

Ήταν καλός άνθρωπος και ευσεβής κ.λ.π. αλλά χωρίς δοκιμασία δεν ήταν ονομαστός ο Ιώβ. Αφ' ης στιγμής όμως δοκιμάστηκε και πολέμησε και αγωνίστηκε και στεφανώθηκε και πλούτισε, από κει και ύστερα άρχισε η δόξα του, και απλώθηκε μέχρι σήμερα. Το παράδειγμα του, είναι φωτεινότατο και ενισχύει κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται.

Αν αυτός δοκιμάστηκε που ήταν ένας άγιος, πολύ περισσότερο εμείς που είμαστε αμαρτωλοί. Και το αποτέλεσμα ήταν να τον κάμει άγιον και να του δώσει πάλι χρόνια ζωής και να τον ευλογήσει διπλά και τριπλά απ' ότι έχασε, και έτσι να γίνει ένα φωτεινό παράδειγμα ανά τους αιώνες για κάθε πονεμένο άνθρωπο να προσαρμόζεται και ν' ακουμπάει σ' αυτό το παράδειγμα και να ξεκουράζεται και αυτός και να λέει: Ως έδοξε τω Κυρίω, ούτω και εγένετο.

Είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένο. Σκύβει το κεφάλι και λέει: ο Θεός έδωσε, ο Θεός πήρε. Και το παιδί ακόμα να μου πάρει, ο θεός δεν μου το δώσε; Το πήρε. Που είναι το παιδί μου; Στον ουρανό; Εκεί τι γίνεται; Αναπαύεται εκεί...

Σε κάθε δοκιμασία πίσω κρύβεται το θέλημα του Θεού και η ωφέλεια την οποία φυσικά ίσως εκείνο τον καιρό να μην μπορεί να την δει, αλλά με τον χρόνο θα την γνωρίζει την ωφέλεια. Έχουμε τέτοια παραδείγματα πάρα πολλά.

Όπως και με τους Αγίους Ανδρόνικο και Αθανασία. Αυτοί ήταν αντρόγυνο και ήταν χρυσοχόος ο Ανδρόνικος με πολύ πλούτο κ.λ.π. Το ένα μέρος του κέρδους έτρεφε την οικογένειά του.

Το ένας μέρος του κέρδους το έδινε στους φτωχούς και το ένα μέρος του άλλου κέρδους το ένα τρίτο το έδινε άτοκα στους ανθρώπους που δεν είχανε χρήματα. Είχαν δύο χαριτωμένα κοριτσάκια. Και μια μέρα από μία αρρώστια πέθαναν και τα δύο. Πηγαίνουν και τα θάβουν και οι δύο.

Η Αθανασία η καημένη πάνω στον τάφο έκλαιγε έκλαιγε, έκλαιγε. Ε ο Ανδρόνικος έκλαιγε και αυτός. Είδε και απόειδε, τράβηξε για το σπίτι. Έμεινε η καημένη η Αθανασία και έκλαιγε πάνω στον τάφο: «Τα παιδιά μου» και «τα παιδιά μου», και κόντευε να βασιλέψει ο ήλιος και να κλείσει το νεκροταφείο. Για μια στιγμή επάνω στη θλίψη της και στη στεναχώρια της, βλέπει και έρχεται ένα μοναχός και της λέει:

«Κυρά μου γιατί κλαις;»

«Πως να μην κλαίω πάτερ;» (Αυτή νόμιζε πως ήταν ο παπάς του νεκροταφείου). «Έθαψα τα παιδιά μου, τους δυο αγγέλους μου, τους έβαλα μέσα στον τάφο και έμεινα εγώ και ο άντρας μου εντελώς μόνοι. Δεν έχουμε δροσιά καθόλου».

Της λέει: «Τα παιδιά σου είναι στον παράδεισο με τους αγγέλους. Είναι στην ευτυχία και στη χαρά του Θεού και συ κλαις παιδί μου; Κρίμα είσαι και χριστιανή».

«Ώστε ζουν τα παιδιά μου; Είναι άγγελοι;»

«Βεβαίως είναι άγγελοι τα παιδιά σου».

Ήτανε ο Άγιος της εκκλησίας εκεί. Τελικά έγιναν μοναχοί ο Ανδρόνικος και η Αθανασία και αγίασαν....

Γεροντας Εφραιμ Φιλοθεϊτης ( Αριζονα )

The Way Of A Christian ( Saint Herman of Alaska )

Without exalting myself to the rank of teacher, nonetheless, fulfilling my duty and obligation as an obedient servant for the benefit of my neighbor, I will speak my mind, founded on the commandments of Holy Scripture, to those who thirst and seek for their eternal heavenly homeland.

A true Christian is made by faith and love of Christ. Our sins do not in the least hinder our Christianity, according to the word of the Savior Himself. He said: I am not come to call the righteous, but sinners to repentance; there is more joy in heaven over one who repents than over ninety and nine just ones. Likewise concerning the sinful woman who touched His feet, He said to the Pharisee Simon: to one who has love, a great debt is forgiven, but from one who has no love, even a small debt will be demanded. From these judgements a Christian should bring himself to hope and joy, and not in the least accept the torment of despair. Here one needs the shield of faith.

Sin, to one who loves God, is nothing other than an arrow from the enemy in battle. The true Christian is a warrior fighting his way through the regiments of the unseen enemy to his heavenly homeland. According to the word of the Apostle, our homeland is in heaven; and about the warrior he says: we wrestle not against flesh and blood, but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness in high places (Eph.6: 12)].

The vain desires of this world separate us from our homeland; love of them and habit clothe our soul as if in a hideous garment. This is called by the Apostles the outward man. We, traveling on the journey of this life and calling on God to help us, ought to be divesting ourselves of this hideous garment and clothing ourselves in new desires, in a new love of the age to come, and thereby to receive knowledge of how near or how far we are from our heavenly homeland. But it is not possible to do this quickly; rather one must follow the example of sick people, who, wishing the desired health, do not leave off seeking means to cure themselves. 


Saint Herman of Alaska
(From a Letter of June 20, 1820)

Inner Attention ( Saint Nektarios of Aegina )

ATTENTION is the first teacher of truth and consequently absolutely necessary. Attention rouses the soul to study itself and its longings, to learn their true character and repulse those that are unholy. Attention is the guardian angel of the intellect, always counseling it this : be attentive. Attention awakens the soul, rouses it from sleep... Attention examines every thought, every desire, every memory. Thoughts, desires, and memories are engendered by various causes, and often appear masked and with splendid garb, in order to deceive the inattentive intellect and enter into the soul and dominate it. Only attention can reveal their hidden form. Often their dissimulation is so perfect that the discernment of their true nature is very difficult and requires the greatest attention. One must remember the saving words of the Lord: "Be wakeful and pray that ye enter not into temptation." He who is wakeful does not enter into temptation, because he is vigilant and attentive.



Saint Nektarios of Aegina

Power of prayer ( St. John of Kronstadt )

Addressing his listeners, St. John continued his speech.

"I will tell all of you, beloved fathers, that prayer must be our constant companion. And I always keep up within me a constant prayerful frame of mind: I thank, praise and glorify God the Benefactor in all places of His dominion. Prayer — it is the life of my soul; without prayer I cannot exist. To keep up within myself a constant prayerful frame of mind and intercourse with God’s grace, I try to serve as often as possible, daily if possible, and to partake of Christ’s Holy Body and Blood, each time drawing from this most holy source rich and powerful strength for the different pastoral labors. During my prayerful appeals to God I use the prayers laid down in the service book. This book represents such wealth, from which a man can draw everything required for his multifarious needs and prayerful sighs to God. Here the Holy Church, like a loving mother, has painstakingly gathered all that is essential for us in different occasions in life. At times which are free from church services and pastoral activities, I read the Holy Scriptures of the Old and New Testaments, especially the holy Gospels — these most precious and good tidings for us about our salvation. When reading, I try to delve into each verse, into each phrase, even into separate words and expressions. And then, with such an attentive regard to the Holy Book, such a wealth of ideas arises, as it were, a wealth of basic material for sermons, that no preacher could ever exhaust this depth of God. And when I have to deliver a sermon, for example, on the daily reading of Holy Writ, then at times I do not know which thought to choose, which one to prefer, so edifying are they. And how marvelously is the soul of man revealed in the Scriptures; it seems there isn’t a single state of the soul which would not find itself an answer here. But if reading of the Holy Scriptures is cursory and insufficiently thoughtful, their boundless wealth slips away.

"So as not to fall behind current events, I read contemporary periodicals by choice during my spare minutes."

One of those present addressed St. John with this question:

"You, Batiushka, with your constant travels all over Russia and at home, have to almost constantly serve with new people; when mistakes are often made, and confusion occurs among your co-servers, it appears as if you do not notice them; see, within a minute you are again in deep and concentrated prayer. Tell us, please, how you came to achieve this."

"Only by habit," replied St. John, "by the habit of always praying. Whenever any state of mind in a man becomes a habit with him, he is very quick to pass into that state. And the same way I, having formed the habit of being in a constant prayerful frame of mind, am able very quickly to concentrate on prayer."

His interlocutor continued:

"Tell us, Batiushka, what set of prayers do you say before celebrating the Liturgy during your multifarious labors, demanding from you both time and great effort?"

"In this case I perform the usual rule of prayers laid down by the Church for those preparing to partake of Holy Communion; but in case it is totally impossible to perform this rule, either as a result of insufficient time or for other reasons, I reduce the number of prayers, but the prayers before Holy Communion I always read without fail. In this I am guided by the consideration that God needs from us and finds pleasing, not numerous prayers, but attentive supplication, offered from the whole heart. For this reason it is better to read a small number of prayers with complete attention and heartfelt, deep emotion, than many hurriedly and absent-mindedly. But I am especially strongly elevated and put into a prayerful frame of mind before celebrating Divine Liturgy by the reading of the canons at Matins. I always read the canons at Matins myself. What wealth is contained here, what deep meaning, what marvelous examples of burning faith in God, patience in afflictions, and faithfulness to duty amid the most savage tortures is here offered to us daily by the Church. Through the reading of canons the soul is little by little imbued with the high feelings and emotions of these saints which are glorified by the Church; it lives among Church recollections and through that becomes accustomed to Church life. And I, one might say, was brought up in Church life upon this reading, which is why I advise others also, who sincerely wish to obtain spiritual wealth, to pay serious attention to the reading of the canons out of the Octoechos, Menaion, or Triodion... So, dear fathers and brothers, I have bared my soul before you; I have, so to speak, revealed the countenance of my soul, so that you would see by which method I attained what you see in me. My life — is a lengthy, stubborn and constant battle with myself, a battle which I am waging at present being constantly fortified by God’s grace. And each one of you can achieve the same results, if he will keep a constant vigil over himself with the aim of battling with his ‘old man’ and the spirits of wickedness, so as to be, with the aid of God’s grace, a candle, burning not under a bushel, but on a candlestick..."



St. John of Kronstadt