Μητροπολίτης Λεμεσού - Το Σταδιο Τον Αγιων Νηστειων

God often isolates those whom He chooses ( Father Seraphim Rose )

 



“Alison was witness to incidents which indicated how Eugene was “going crazy” and trying to “break the bonds” without really knowing how to do so. She recalls the night when Eugene and John’s argument about God came to a head. John, Eugene, Alison, and a few others had gone to the top of Mount Baldy, another local meeting place of the group of friends.
Everyone became drunk with wine, except Alison. “John was crying and ranting about how he had to give up women for God.” Alison recall, “and Eugene became totally disgusted with the whole scene.”
Then something unexpected happened. Eugene stood up and began shouting at John. “There is no God!” he bellowed. “Your God is a fable! If there was a God, He wouldn’t torment his followers. You believe that God is having fun sticking pins in people. Such a God does not exist!”
In his drunken rage, Eugene proceeded to pour win over John’s head, saying, “I’m John the Baptist!” Then, raising a fist to heaven from the top of the mountain, he cursed God and dared Him to damn him to hell. “See! Nothing happened,” he cried, looking at the distraught Alison with wild eyes. The others took this as some kind of joke, but Alison could see in it Eugene’s horrible struggle with God. In his despair, it seemed worth being damned forever by God’s wrath, if only he could empirically know that God existed – rather than remain in a stagnant state of indifference. If God  did damn him to hell, at least then he would, for that blissfull instant, feel God’s touch and know for sure that He was reachable.”
In this excerpt, we see Eugene’s (Father Seraphim) passion to find God through his struggle with Him. He is so desperate to feel God that he doesn’t care if he damns him to hell forever, he just wants to feel his touch. Most of us would think that, this is no way to find God, but that is the same passion that later made God reveal himself to Eugene. As Alison once quoted, “God often isolates those whom He chooses, so that we have nowhere to turn except to Him, and then He reveals Himself to us.” Let the same passion that filled Eugene’s heart, fill our hearts too.

                                                                                – Father Seraphim Rose His life and Works.

You have a missed call

I was looking at you when you woke up this morning. I was expecting you to tell me one or two things, thanking me for everything that was happening to you, asking for my assistance for whatever you were about to do today.

I realized that you were very busy trying to find what to wear for work. I was hoping that you would find a few moments to tell me ‘good morning’!

But you were very busy. To help you see that I was near you, I had created the colorful sky and the songs of the birds. What a pity! You didn’t even notice my presence, not even then.

I was looking at you being in a hurry for work and was again waiting for you. I suspected that because you were busy you didn’t have time to say a few words to Me, even then.

When you returned from work, I saw how tired you were and how stressed and sent you some rain to relieve you from the day’s stress. I thought that by making this favor to you, you would remember Me.

Instead, being tired, you swore at Me. I so much wished that you would have wanted to talk to Me.

Still the day was not over yet. You switched on the TV and watched your favorite program. I was waiting. Then you had dinner with your loved ones and once again you didn’t remember Me.

Seeing you so exhausted, I understood your need for silence and turned off the sky’s brilliance so you could get some rest, but I didn’t turn the sky into a dark pitch. I turned on innumerable stars for you. They were so beautiful… it’s a pity you didn’t see them… never mind!

Do you really realize that I am here for you; I have more patience that you can ever imagine. I want to demonstrate this, so that you tell those around you.I love you so much that I am putting up with you.

Any moment now, you will wake up again. All I can do is to love you and hope that today at least you will give me some of your time…

Your loving Father

The Lord of Infinite Love.

Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα: Πώς να κόψετε το Κάπνισμα

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ
ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

Ένας μανιώδης καπνιστής από την Αγία Πετρούπολη, ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς Μαγιόρωφ, άρχισε κάποτε να αισθάνεται τις επιζήμιες συνέπειες του καπνίσματος στην υγεία του. Οι πολλές συμβουλές και παραινέσεις των φίλων του αποδείχθηκαν μάταιες. Τελικά το έτος 1888 ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς κατέφυγε στην βοήθεια του στάρετς Αμβροσίου και με επιστολή τού ζήτησε να του υποδείξη τον τρόπο που θα καταπολεμήση το πάθος του.

Σε γράμμα του με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 1888 ο όσιος Αμβρόσιος απάντησε στον Αλέξιο Μαγιόρωφ τα εξής:

«Γράφεις ότι δεν μπορείς να κόψης το κάπνισμα! Αυτό που είναι αδύνατο για τον άνθρωπο, είναι δυνατό με τη βοήθεια του Θεού. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφασίσης με σταθερότητα να απαλλαγής απ' αυτό, αφού αναγνωρίζεις την ζημία που προξενεί στην ψυχή και στο σώμα σου. Διότι ο καπνός εξασθενίζει την ψυχή, αυξάνει και δυναμώνει τα πάθη, σκοτίζει το νου και καταστρέφει σιγά-σιγά τη σωματική υγεία με έναν αργό θάνατο. Ταυτόχρονα οι πνευματικές ασθένειες της οξυθυμίας και μελαγχολίας εμφανίζονται στην ψυχή σαν συνέπεια του καπνίσματος.

Σε συμβουλεύω να χρησιμοποιήσης πνευματική θεραπεία για την καταπολέμησι του πάθους σου. Να κάνης λεπτομερή εξομολόγησι όλων των αμαρτιών που διέπραξες από την ηλικία των επτά χρόνων έως σήμερα και να μεταλάβης τα Άχραντα Μυστήρια. Κάθε μέρα να διαβάζης όρθιος ένα ή περισσότερα κεφάλαια του Ευαγγελίου. Μόλις αρχίζει να εμφανίζεται η αποθάρρυνσις και η απελπισία, να διαβάζης και πάλι μέχρι να περάση. Αν ξαναεμφανισθή, άρχισε πάλι την μελέτη του Ευαγγελίου. Ή, αν θέλης, πήγαινε σε κάποιον απομονωμένο χώρο και κάνε τριάντα τρεις εδαφιαίες μετάνοιες εις ανάμνησιν της επίγειας ζωής του Κυρίου και προς τιμήν της Αγίας Τριάδος».

Μόλις έλαβε το γράμμα, ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς το διάβασε και «άναψε ένα τσιγάρο», όπως εξηγεί ο ίδιος σε ιδιόγραφο σημείωμα του:

«Άρχισα να το καπνίζω, άλλα ένιωσα ξαφνικά έναν φοβερό πονοκέφαλο και μια απέχθεια προς τον καπνό του τσιγάρου. Εκείνο το βράδυ δεν κάπνισα.

Την επομένη ημέρα τέσσερις φορές άρχισα να καπνίζω μηχανικά και από συνήθεια. Δεν μπορούσα όμως να καταπιώ τον καπνό, γιατί με έπιανε δυνατός πονοκέφαλος. Έτσι έκοψα το κάπνισμα με ευκολία.

Τα δύο προηγούμενα χρόνια δεν είχα μπορέσει να απαλλαγώ από το κάπνισμα όσο κι αν είχα πιέσει τον εαυτό μου. Παρ' όλο που η υγεία μου επιδεινώθηκε σοβαρά, συνέχισα να καπνίζω γύρω στα εβδομήντα πέντε τσιγάρα την ημέρα. Όταν λοιπόν άρχισα να αισθάνωμαι άρρωστος και ανίκανος να ξερριζώσω το πάθος μου, ακολούθησα τις συμβουλές των φίλων μου και κατέφυγα στον στάρετς Αμβρόσιο. Με ειλικρινή μετάνοια τού ζήτησα να προσευχηθή για μένα. Αργότερα, όταν πήγα να τον ευχαριστήσω, ο πατήρ Αμβρόσιος άγγιξε με το ραβδί του το κεφάλι μου που πονούσε και από εκείνη τη στιγμή δεν αισθάνομαι πια κανενός είδους πονοκέφαλο».

Αγιορείτικη Μαρτυρία
Τριμηνιαία έκδοσις Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου
Τεύχη 8-9
Ιούνιος - Νοέμβριος 1990

Πώς να σηκώνουμε την συκοφαντία

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Σας συκοφάντησαν. Δεν είστε ένοχος. Οφείλετε, ωστόσο, να υπομείνετε τη συκοφαντία μεγαλόψυχα. Και η υπομονή σας αυτή θα είναι ο κανόνας, το θεραπευτικό επιτίμιο, για παράπτωμα που διαπράξατε και για το οποίο είστε ένοχος. Μέσα στη συκοφαντία, επομένως, είναι κρυμμένο το έλεος του Θεού…

Μολονότι δεν είναι εύκολο, πρέπει οπωσδήποτε να συμφιλιωθείτε με τους συκοφάντες σας. Με μίσος στην καρδιά, δεν μπορεί να σωθεί κανείς. Γι΄αυτό οφείλουμε να αντιδρούμε με αυταπάρνηση στα εμπαθή αισθήματά μας. Έτσι εξαφανίζονται και οι θλίψεις. Η εμπάθεια, βλέπετε, είναι που γεννάει τη θλίψη.

Γνωρίζω πόσο δύσκολα υποφέρεται η συκοφαντία. Είναι λάσπη -μα λάσπη ιαματική. Υπομονή! Αργά ή γρήγορα θα λήξει η δοκιμασία. Ο Γιατρός των ψυχών θα αφαιρέσει το τσουχτερό κατάπλασμα…

Συκοφαντούσαν και τον Κύριο: «Ιδού άνθρωπος φάγος και οινοπότης, τελωνών φίλος και αμαρτωλών» (Ματθ. 11:19). «Δαιμόνιον έχει και μαίνεται» (Ιω. 10:20). Τι μεγάλη δόξα, να μετέχουμε στα παθήματα του Χριστού!

Σηκώστε ταπεινά κι αγόγγυστα το σταυρό σας. Μη λιποψυχείτε. Αν η συνείδησή σας δεν σας κατακρίνει, μπορείτε να υψώνετε πάντα με θάρρος το βλέμμα σας στο Θεό και να στέκεστε με παρρησία μπροστά Του. Τι πιο σπουδαίο απ’ αυτό;…

Να ζείτε και να φέρεστε φυσιολογικά. Το πώς σας βλέπουν οι άλλοι να μην το λογαριάζετε. Μόνο του Θεού η κρίση έχει βαρύτητα, ως αλάθητη. Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε καλά-καλά ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ περισσότερο τον πλησίον.

(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, Χειραγωγία στην Πνευματική Ζωή, Ι. Μ. Παρακλήτου, Εκδ. ε΄, 2005, σ. 18-19)

ΔΙΔΑΓΜΑ: Η «ΤΙΜΩΡΙΑ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ...

Ζούσε  ολόκληρη  η  οικογένεια, κάπου 30 ψυχές από τον 80χρονο παππού μέχρι και τα δισέγγονα στον περιφραγμένο με ψηλή μάντρα χώρο όπου κατέβαινε για τον χειμώνα.
- Παππού, ρώτησε ένα βράδυ ο δεκαοχτάχρονος εγγονός, γιατί ο Θεός μάς τιμωρεί αν ξεφύγουμε από τον νόμο του;
- Πήγαινε παιδί μου, φέρε ξύλα για την φωτιά και θα τα πούμε μετά.
Το παιδί τυλίχτηκε στη χοντρή κάπα του και βγήκε για να φέρει ξύλα. Όμως ξαφνικά άκουσε ένα γρύλλισμα, και πράγματι κατάλαβε κάποιο αγρίμι κοντά στη μάντρα. Χωρίς να το σκεφτεί άρπαξε από την αποθήκη ένα όπλο και όρμησενα σκοτώσει το αγρίμι.
Ήδη είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και κυνηγώντας το ζώο ήταν σίγουρος ότι θα το έπιανε. Όμως το αγρίμι ξεμάκραινε, η νύχτα έπεφτε πια για καλά και είχε ήδη μπει πια στο  μεγάλο χιονισμένο δάσος. Άρχισε να φοβάται. Τι έπρεπε  να κάνει; Μέχρι τότε δεν τον έπαιρναν οι μεγάλοι κοντά τους  και ήξερε ότι το κυνήγι στο δάσος γινόταν μόνο την ημέρα.
Ξαφνικά άκουσε πάλι το γρύλισμα, όμως άκουσε και άλλα και κατάλαβε. Το ζώο τον είχε παρασύρει και τώρα ολόκληρη η αγέλη τον είχε κυκλώσει. Το άλογο αφηνίασε και τον έριξε κάτω και αρπάζοντας το όπλο του  εκπυρσοκρότησε μέσα στη νύχτα, όμως τα θηρία παρόλο  που για λίγο σάστισαν όρμησαν πάλι πάνω του.
Τότε άρπαξε ένα κλαδί και ανέβηκε σε ένα δέντρο. Η νύχτα προχωρούσε παγερή και αυτός σκεφτόταν πια τον σίγουρο θάνατο ξυλιασμένος πάνω στο δέντρο.
Κι όμως ξαφνικά μακριά στην κοιλάδα άκουσε τον ήχο κυνηγετικού βούκινου. Τον έψαχναν! Όμως δεν μπορούσε  νααπαντήσει γιατί δεν είχε πάρει μαζί του το δικό του  βούκινο. Τελικά μετά από πολλή ώρα τον βρήκαν και τον μετέφεραν στο σπίτι. Όταν πια συνήλθε, ρώτησε τον  παππού:
- Ποια θα είναι η τιμωρία μου που παρέβηκα τους  νόμους της οικογένειας;
Ο παππούς χαμογέλασε και είπε:
- Τιμωρία είναι όλη αυτή η ταλαιπωρία που πέρασες. Το ίδιο κάνει και ο Θεός. Ρίχνει τις ακτίνες της αγάπης Του σε όλη την γη αδιάκοπα. Δεν είναι κρίμα να καταδικάσουμε τον εαυτό μας διαλέγοντας εμείς με πείσμα την σκιά; 



http://www.agioritikovima.gr/perizois/15941-didagma-i-tim%CE%BF

Homily on Marriage pt 6- The Source of Unity in Marriage- Constantine Zalalas

Role of Temptations - ( Fr. Dimitru Staniloae )

We grow spiritually both from our temptations for pleasure and the trials we face from pain.  We are either drawn to something based on our appetite for it or reject it by our refusal to accept it. The spiritual tests we receive are either attractive or repulsive. These tests are not merely for our self-knowing, but hey are aimed to correct ourselves; to help our soul regain control over the biological demands of our body. It is the way we master our passions.

Let's consider temptations. We may have a simple temptation for a second helping of ice cream which only brings to us later the feeling of being stuffed and then problems with being overweight. But our desire for more pleasure temps us to take more of what we know not to be in our best interests. By rejecting a temptation we strengthen our will, increasing our capacity to do God's will. This resistance demonstrates and fortifies our self-control. But resisting temptations may be easier to master than our capacity to reject dejection, anger and disgust. While pleasure is something we can anticipate, pain is something we must wait to address. It's easier to not be controlled by temptation for pleasure than to avoid pain because we never seek pain. It often appears due to our life experience and not necessarily something we can avoid, although much pain is the aftermath of pleasure. Dealing with our temptations is our first priority.

Fr. Dimitru says,

The primordial and direct cause of man's decadence isn't an avoidance of pain but a seeking of pleasure. The avoidance of pain comes later, because it is caused by pleasure. So first we must do battle with pleasure, principally and directly. Pleasure is often sought by our previous  initiative, while pain is almost always avoided, by a reaction which is produced when it arises; likewise if we wish to escape the preliminary initiative which looks for pleasure, we must also do it with a previous, contrary initiative, and if we want to escape the reaction contrary to pain which is produced the moment of the appearance of pain, we must wait for that moment to stop the reaction.... I run for pleasure as a reaction to something I am waiting for. But I must wait for the moment of pain to stop the repulsive reaction to it.

We can see this in the life of Jesus. First He was tested by pleasure in the wilderness and then faced the trial of suffering in His Passion and Crucifixion.


We seek pleasure for its own sake, but also because of our fear of pain. 
Fr. Dimitru says,

The restraint from pleasure and the patient endurance of suffering, far from being something negative-passive and of a weak nature, instead strengthens it and this means a spiritualization, a putting the spirit in control... . By refraining from pleasure we have taken a big step toward the spiritual force of dispassion.... . Dispasion isn't a passivity, but a concentration of the spirit in the realm of the good and of the spiritual world.

The true joy we seek does not come from pleasure.  When we are no longer automatically moved by an attraction to pleasure nor fear pain, we find a peace and stability in our life. We can see the divine providence of God at work.  We understand how God uses our life's situation in the world as both grace and judgment.  We appreciate how we grow through our self-control to avoid pleasure and exercise patience in our times of difficulty. 


In suffering we are attracted to God and tested so we will be stronger to resist future sins.  Our difficulties may not be due to our own sinfulness but due to that of others. In this fallen world stuff happens and we need to be prepared to respond to all kinds of difficulty with love and patience. Our ability to endure with patience is a sign of our recognition of God's power and wisdom.  We thank God for all he sends to us along our path of life.  It is through our avoidance of temptations and endurance of pain that we grow our faith in Him and find true joy.


As we say in the Lord's Pray, "Lead us not into temptation, but deliver us from evil."


Reference: Orthodox Spirituality, pp 170-176

Are Passions Natural? ( Fr. Dimitru Staniloae )

What is a passion? They are impulses that move us to action by overcoming our will.  Because of this we say they enslave us. They are powerful because they are also desires which cannot be satisfied. They act as a force that goes against what we know to be the proper action and lead us to actions which are counter to the commandments of Christ. There is no single list of these passions, but the following is a common list used in early Christian literature: gluttony, unchastity, avarice, anger, dejection, listlessness, self-esteem and pride. 


Their ultimate cause is the forgetting of God. Healing begins with faith.


Not all passions are bad. There are both natural and unnatural passions. Our natural passions are our appetite for food, enjoyment of food, fear and sadness. These are necessary for our the preservation of our nature. They are important animal aspect of our being given to by God.  But we are more than animals as we are spiritual. Because of this we have an aspiration for the infinite. Often these natural passions which are intended for earthly preservation are transformed into unnatural passions. They are frequently transformed into a mistaken quest for the infinite in things of this material world. The soul loses control and the passions take over. Out task is to control them so they can be limited to their proper purpose. Then  they can channeled to seek divine things.


Saint Maximus says,

The natural passions become good in those who struggle when, wisely unfastening them from the things of the flesh, use them to gain heavenly things. For example they can change appetite into the movement of a spiritual longing for divine things; pleasure into pure joy for the cooperation of the mind with divine gifts; fear into care to evade future misfortune due to sin and sadness into corrective repentance for present evil.

So the natural passions are not necessarily bad. When we are thinking of God they are kept to their necessary biological functions. Our task is not to eradicate them but to control them, keeping them within the limits necessary for the preservation of the body. They must continually be watched and controlled. This is the basis of asceticism.


Thoughts from Fr. Dimitru Staniloae:

Asceticism means, in the spirit of Eastern thought, the restraint and discipline of the biological, not a battle for its extermination. On the contrary, asceticism means the sublimation of this element of bodily affectivity, not its abolition.... Natural passions can assume a spiritual character and give an increased accent to our love for God....

Now here is the most important point. By controlling them we increase our spiritual blessings.
Fr. Dimitru says,

By putting a bridle and a limit on the pleasure of material things, a transfer of this energy of our nature takes place, in favor of the spirit; pleasure in spiritual blessings grows. ...

 The challenge we face is not easy. Is difficulty is increased by our tendency to react in the wrong way. Once a pleasure leaves us we feel a loss. This can be painful. Pain or dissatisfaction always follows pleasure. This pain that follows does not lead us to take action to temper the pleasure, but does the opposite. We seek even more pleasure.  The cycle continues without satisfaction.


Fr. Dimitru says,

The pain which follows pleasure, instead of making him avoid pleasure, as its source,...pushes his anew into pleasure as if to get rid of it, tangling him even more in this vicious chain.

Asceticism is aimed at breaking this dysfunctional cycle of pleasure and pain, liberating us from the unnatural extension of passions that have a proper role in our bodily preservation. This bodily domination through uncontrolled passions is our main block to union with God.

Reference: Orthodox Spirituality, pp77 - 89

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ

EAN OI ΜΙΣΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΤΑΝΟΟΥΣΑΝ ΤΟΤΕ ΘΑ ΞΕΚΙΝΟΥΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

 Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ…

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΡΟΠΉ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ.
Σε χθεσινή της συνομιλία η γερόντισσα έδωσε μικρές αλλά πολύ σημαντικές αναλύσεις σε πνευματικό της τέκνο.

Ρώτησε πνευματικό παιδί την γερόντισσα χθες και με αφορμή τα γεγονότα στο υπουργείο εργασίας, και τα τεκταινόμενα τις τελευταίες μέρες με τις απεργίες, τις διαμαρτυρίες και την αγανάκτηση των αγροτών.

-Άκου παιδί μου της είπε. Αναρωτιέται ο κόσμος γιατί υποφέρει απο τους πολιτικούς. Αυτοί έτσι πορευόταν τόσα χρόνια και με την ίδια λογική πορεύονται και τώρα.

Φταίνε τόσο, όσο ο κόσμος που τους ψηφίζει και τους εμπιστεύεται. Δεν πρόκειται να αλλάξουν οι πολιτικοί όσο ο κόσμος συνεχίζει να τους ψηφίζει πιστεύοντας στις υποσχέσεις τους για καλλίτερες μέρες…

Δεν υπάρχει καμία μεταμέλειά αυτήν την στιγμή στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού.

Δεν είμαστε αμέτοχοι στο κατάντημα της πατρίδας. Μόνο το χρήμα και οι οικονομικές του απολαβές, αυτό ενδιαφέρει αυτήν την στιγμή τον Έλληνα.

Η σκληροκαρδία του, αυτή είναι η πραγματική αιτία της κακοδαιμονίας στην σημερινή Ελλάδα. Δεν σου μιλάω μόνο για την αμετανοησία έναντι του Θεού. Αυτό είναι έτσι κι αλλιώς δεδομένο δυστυχώς. Όμως το χειρότερο είναι που ο σημερινός και καλοβολεμένος Έλληνας δεν σκέφτεται και λίγο παραπέρα απο το χρήμα,. Είναι διαβρωμένη η ψύχη του απο την ευμάρεια, την απόλαυση των προσκαιρων γήινων υλικών.

Και καλά δεν σκέφτεται τον συνάνθρωπο του , δεν θέλει να πει ένα ήμαρτον έναντι του Θεού… Μα ούτε τον εαυτό του πια δεν σκέφτεται; Δεν βλέπει που οδηγεί αυτή η κατάσταση;

Τι περιμένει ο σημερινός άνθρωπος, να αλλάξει η κατάσταση οικονομικά προς το καλλίτερο; Το καλοκαίρι, πόσες φορές ειδοποιήθηκαν οι ψηφοφόροι να μην εμπιστεύονται τον πολιτικό κόσμο; Άκουσε κανείς; Τα ίδια πάλι έγιναν, ξανά τα ίδια πρόσωπα που οδήγησαν την χώρα σε αυτό το χάλι, πάλι τα ίδια πρόσωπα στην κυβέρνηση!! Και τώρα βρίζει τους πολιτικούς, αυτούς που πάλι ο ίδιος επέλεξε να τoν κυβερνήσουν, μα δεν είναι τραγικό!!

EAN OI ΜΙΣΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΤΑΝΟΟΥΣΑΝ ΤΟΤΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΕΙΝΑ, ΟΥΤΕ ΠΟΛΕΜΟΣ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ, ΟΛΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΗΡΕΜΟΥΣΕ ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΟΥΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Θα σου πω το άλλο τώρα, μόνο το 60% των Ελλήνων θα μετανοιώσει πραγματικά, αυτό όμως όταν ξεκινήσουν για τα καλά τα γεγονότα, κι είναι πίστεψε με πολύ κοντά πια…

Το υπόλοιπο θα μένει ετσι σκληρόκαρδο,

ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ παιδί μου..

Και να ξέρεις αυτό το μικρότερο ποσοστό πάρα πολύ δύσκολα θα μετανοιώσει. Όμως ο Θεός δεν θα επιτρέψει να συνεχιστεί έτσι η κατάσταση. Η θα πρέπει να αλλάξει αυτή η μερίδα των ανθρώπων η δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι και να γίνει μαγιά σκληροκαρδίας. Θα υποφέρουν πολύ οι τραχιές ψυχές.

Κινδυνεύουν!!! Βέβαια στο τέλος μπορώ να σε βεβαιώσω ότι κι απο αυτήν την κατηγορία των αμετανόητων θα συντρίβουν και θα μετανοήσουν αρκετοί, όμως προς το τέλος όταν πλέον θα είναι σε πλήρη αδιέξοδο κι όταν ήδη θα ζούμε μέσα στα πραγματικά άσχημα παγκόσμια γεγονότα. Θα το δεις κι εσύ, αρκετοί , παρόλο που θα βλέπουν την πείνα , την δυστυχία δεν θα αλλάζουν, κι αν τους δίνεις ένα κομμάτι ψωμί, θα απαιτούν κι άλλο, κι άλλο. Δεν θα σκέφτονται και τον πεινασμένο δίπλα τους. Άρα ένας τέτοιος άνθρωπος πως μπορεί να να αλλάξει και να βοηθήσει κι άλλους;

Τώρα , θα γίνει η αρχή και άνθρωποι θα βρεθούν στην δεινή θέση να τους βγάλουν κι απο τα σπίτια τους, οι μέρες που ζούμε είναι πολύ δύσκολες και θα έρθουν κι ακόμα δυσκολότερες και το κακό είναι ότι ενώ το βλέπουμε δεν μαλακώνουμε.

Πρέπει πια να καταλάβουμε ότι θέλει αγώνα σκληρό, και κυρίως πρέπει να ψάξουμε μέσα μας. Εκεί πρέπει να γίνει η πραγματική αλλαγή… αγάπη στον συνάνθρωπο, αλτρουισμός, να θυσιάσουμε και κάτι απο την δική μας καλοπέραση για τον πεινασμένο αδελφό μας. Και να μην ξεχνάμε ότι μόνο ο Θεός όλα μπορεί, με ένα απλό ΗΜΑΡΤΟΝ να τα αλλάξει.

Επιτελούς ποιον περιμένουμε να μας σώσει; Από αυτούς που με την δίκη μας ανοχή και ψήφο μας έφεραν εδώ;

Μη γένοιτο!

Τώρα με την ανεργία και την φτώχεια άλλα και με την βια που αρχιζει να ξεπροβάλλει πολύς κόσμος θα φύγει στα χωριά του. Εκεί μπορούν να παράγουν πολλά γεωργικά και κτηνοτροφικά, όπως και μελισσοκομικά προϊόντα. Θα δεις, θα φέρει αρκετό καρπό η γη, αρκετό να θρέψει τον λαό μας, και κυρίως όταν θα αποκλειστούμε κι απο τις εξωτερικές αγορές αργότερα , μέσα στην δίνη των γεγονότων.

Οι μετανάστες θα φύγουν κι αυτοί όταν γίνει πιο δύσκολη η κατάσταση, κι αυτοί ακόμα που είναι χρόνια εδώ, μόλις δουν ότι αγρεύουν τα πράγματα θα ψάχνουν τρόπο να φύγουν.

Και σαν τελευταίο , να ξέρεις δεν είναι καιρός μαρτυριου τώρα αλλά ιεραποστολής. Πολλοί, και νέοι άνθρωποι κυρίως, τους βλέπεις αδιάφορους και να μην έχουν καταλάβει σε πόσο δεινή θέση βρίσκεται όλος ο σύγχρονος κόσμος. Όμως είναι καλοπροαίρετες ψυχές. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν απο Χριστό, όπως ακριβώς μας θέλει ο Κύριος. Όμως εμείς που ξέρουμε τον χριστιανικό βίο και μόνο με το παράδειγμα της βιοτής μας θα τους ωθούμε στο καλό. Πόσο μάλλον όταν μπορούμε να τους μιλήσουμε για τον Θεό και να τους δείξουμε την έμπρακτη αγάπη. Ας βοηθήσουμε λοιπόν τον κόσμο με όλες μας τις δυνάμεις γιατί θα γίνει μεγάλη ιεραποστολή κι εδώ, και αργότερα και στο εξωτερικό.

Τά χέρια τοῦ ἱερέα στή ζωή μας.

Ὅταν ἔμπαινε στό Ναό τῆς Ἱερουσαλήμ ἡ Παναγία μας, κρατῶντας στήν ἀγκαλιά της βρέφος 40 ἡμερῶν τόν Ἰησοῦ, μαζί μέ τίς ἄλλες μητέρες πού ἔρχονταν ἐκεῖ γιά νά καθαριστοῦν μετά τόν τοκετό καί νά παρουσιάσουν τά πρωτότοκά τους παιδιά, κανένας δέν μποροῦσε νά διακρίνει κάτι τό ξεχωριστό σ' αὐτό τό παιδί! Μόνο ἕνας, ὁ πρεσβύτης Συμεών, εἰδοποιημένος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἔτρεξε νά ὑποδεχτεῖ Ἐκεῖνον πού τόσα χρόνια περίμενε πρῶτα νά δεῖ μέ τά σωματικά του μάτια κι ἔπειτα νά πεθάνει...

Ἡ πολυπόθητη στιγμή εἶχε φτάσει! Πῆρε στά χέρια του τό βρέφος, τόν Ἰησοῦ, καί ζήτησε ἀπό τό Θεό τώρα πιά νά πεθάνει, ἀφοῦ εἶδαν τά μάτια του τό σωτῆρα ὅλου τοῦ κόσμου, τό Χριστό!

Κι αὐτή ἡ συγκλονιστική στιγμή ζωντανεύει στό διάβα τῶν αἰώνων κάθε φορά πού ἕνα ἀντρόγυνο φέρνει στό Ναό τό νεογέννητο παιδί της, γιά νά "σαραντίσει" ὅπως λέμε, γιά νά διαβάσει, δηλαδή, ὁ ἱερέας εἰδικές εὐχές στή μητέρα τοῦ παιδιοῦ καί νά πιάσει στά χέρια του, ὅπως καί τότε ὁ Πρεσβύτης Συμεών, τό μικρό παιδί...

Στά χέρια τοῦ Ἱερέα! Ἀλήθεια, ἔχετε ποτέ ἀναρωτηθεῖ πόσο μεγάλη σχέση ἔχει ἡ ζωή μας μέ τά χέρια τοῦ ἱερέα; Ἡ πρώτη ἔξοδος τοῦ νεογέννητου παιδιοῦ ἀπό τό σπίτι του γίνεται τήν ἡμέρα τοῦ σαραντισμοῦ. Τό παιδί μας κάνει τήν πρώτη ἐπίσκεψή του στό σπίτι τοῦ Οὐράνιου Πατέρα Του! Ἐκεῖ θά τό πρωτοπιάσει ὁ ἱερέας στά χέρια του καί θά τό ὁδηγήσει στόν πρῶτο του ἐκκλησιασμό. Θά τό βάλει μπροστά στίς εἰκόνες τοῦ τέμπλου, μετά μέσα στό Ἱερό Βῆμα, ἄν εἶναι ἀγόρι. Θά ἐκφωνήσει τά λόγια τοῦ Συμεών "Νῦν ἀπολύεις με Δέσποτα" καί θά τό παραδώσει στή μητέρα του.

Ἀργότερα, πάλι θά φέρει ἡ μητέρα τό παιδί στό Ναό. Τώρα γιά τή βάφτισή του, τή δεύτερη γέννα του ἀπό τήν κολυμβήθρα, τήν κοιλιά τῆς ἄλλης Μάνας, τῆς Ἐκκλησίας! Πάλι θά πιάσει στά χέρια του τό παιδί ὁ ἱερέας, νά τό ἀλείψει μέ λάδι ἀρχικά, νά τό βαπτίσει στό νερό, νά τό ντύσει, νά τό κουρέψει, νά τό χρίσει, τέλος, μέ τό ἅγιο Χρίσμα, δίνοντάς του τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀναδεικνύοντάς το γνήσιο παιδί τῆς Ἐκκλησίας.

Στή συνέχεια, ὄχι μόνο τρεῖς φορές, ὅπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν καί κάνουν μερικοί, ἀλλά πολλές φορές, πάλι ἔχοντας στό χέρι του τή λαβίδα θά τοῦ μεταδίδει τή θεϊκή τροφή... Τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ κι ὄχι τό μελάκι ἤ τό χρυσό δοντάκι, ὅπως πάλι ἐντελῶς ἀνόητα λένε κάποιοι στά παιδιά, ἀλλά τόν ἴδιο τό Χριστό, ὁλοζώντανο, θά βάζει μέ τό τίμιο χέρι του ὁ ἱερέας στό στόμα τοῦ παιδιοῦ, γιά νά συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες του καί νά ζεῖ αἰώνια! Γιατί τέτοια εἶναι αὐτή ἡ ζωή, ἡ νέα ζωή πού πῆρε μέ τό βάπτισμα, αἰώνια! Χωρίς τέλος, χωρίς ἡμερομηνία λήξεως!

Κι ὅσο θά μεγαλώνει θά τό μάθει ὁ νονός ἤ ἡ νονά του, ὅτι ὅταν θά λερώσει μέ τίς ἁμαρτίες, τίς κακίες, τίς ζήλειες, τά ψέματα, τίς κλεψιές, τῆς ψυχῆς τό λευκό φόρεμα, πού ἀπέκτησε μέ τή Βάπτισή του, τότε πάλι θά τρέξει στόν ἱερέα! Γιά νά τοῦ ὁμολογήσει τά σφάλματά του, μέ εἰλικρίνεια καί μετάνοια πραγματική, γιά ν'ἁπλώσει πάλι κι ἐκεῖνος μετά μέ τό χέρι του τό πετραχῆλι πάνω του, νά τοῦ διαβάσει τή συγχωρητική εὐχή, νά τόν σκεπάσει ὁλόκληρο ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ!

Ὅταν ἔρθει ἡ εὐλογημένη ὥρα τοῦ γάμου, πάλι ὁ ἱερέας θά πιάσει τά χέρια τῶν νέων πιά κι ὤριμων παιδιῶν μας, θά τά εὐλογήσει ἐξ ὀνόματος τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ, Ἐκείνου πού φέρνει τόν ἕνα στόν ἄλλο κοντά καί ἑνώνει τά διαιρεμένα καί θά τά ἑνώσει σφιχτά, τόσο σφιχτά, ὥστε κανένας νά μήν μπορεῖ νά μπεῖ ἀνάμεσά τους, κανένας νά μήν μπορεῖ νά χωρίσει αὐτό τό ἀντρόγυνο. Μέ τά χέρια του πάλι θά στεφανώσει τό γαμπρό καί τή νύφη, γιά τόν ἀγώνα πού ἔκαναν νά φθάσουν ἁγνοί μέχρι τό γάμο, θά τούς δώσει ἀργότερα νά πιοῦν κρασί ἀπό τό κοινό ποτήρι, μέ τά χέρια του ὕστερα θά τούς σύρει στό χορό τοῦ Ἠσα¾α, στό χορό τῆς γαμήλιας χαρᾶς! Καί λίγο πρίν τελειώσει τό μυστήριο τοῦ γάμου, πάλι μέ τά χέρια του θ'ἀναλάβει τά στέφανά τους καί θά χωρίσει τά χέρια τους, βάζοντας ἀνάμεσά τους τό Εὐαγγέλιο, δείχνοντάς τους ταυτογχρόνως, ὅτι μόνο ἄν ὁ Χριστός παραμένει ἀνάμεσά τους κι ἀγωνιστοῦν γιά νά ἐφαρμόζουν ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς τους τό λόγο Του, θ' ἀξιωθοῦν νά πάρουν καί τά στεφάνια τοῦ Παραδείσου, τή μεγάλη κείνη ἡμέρα καί τήν ἐπιφανή!

Κι ἄν τό παιδί μας δέν πάρει τό δρόμο τοῦ γάμου κι ἀποφασίσει νά ἀφιερωθεῖ "ψυχῇ τε καί σώματι" στό Θεό, τότε πάλι στά χέρια τοῦ Ἱερέα θά δώσει τρεῖς φορές τό ψαλίδι γιά τόν κείρει μοναχό! Τά χέρια τοῦ ἱερέα θά τόν ντύσουν τά μοναχικά ἐνδύματα! Κι ἄν προχωρήσει καί στήν ἱερωσύνη, τά χέρια τοῦ Ἀρχιερέα τώρα θά τοῦ μεταδώσουν τή Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, πού θεραπεύει τά ἀσθενῆ καί τά ἐλλείποντα ἀναπληρώνει! Θά τόν ντύσουν τά ἱερατικά ἄμφια, θά τοῦ παραδώσουν στά δικά του χέρια τήν "καλήν παρακαταθήκην", τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού θά τοῦ ζητήσει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τήν ἡμέρα τῆς δευτέρας Παρουσίας Του!

Τέλος, ὅταν θά ἔρθει ἡ ὥρα νά κλείσουμε κι ἐμεῖς τά μάτια μας ἐδῶ στή γῆ καί νά τ'ἀνοίξουμε στήν ἄλλη ζωή, στήν ποθεινή μας πατρίδα, πάλι ὁ ἱερέας θά πάρει μέ τά χέρια του τό χῶμα νά ραντίσει τό ἄψυχο πιά σῶμα μας, λέγοντας τά λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ "γῆ εἶ καί εἰς γῆν ἀπελεύσῃ", χῶμα εἶσαι δηλαδή καί πάλι στό χῶμα γυρνᾶς, θά ρίξει πάνω μας τό λάδι ἤ τό κρασί καί θά βάλει στό στόμα μας ἕναν κέρινο μικρό σταυρό, γιά νά βρεθεῖ στά χείλη μας ἡ καλή ἀπολογία ὅταν θά συναντήσουμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό...

Πόσο μεγάλη στ' ἀλήθεια σημασία δέν ἔχουν γιά τή ζωή μας, καί τήν ἐδῶ καί τήν πέρα τοῦ τάφου, τά χέρια τοῦ Ἱερέα! Γι'αὐτό νά τά φιλοῦμε εὐλαβικά! Νά τά ἀσπαζόμαστε ἀναλογιζόμενοι κάθε φορά τά πάρα πολλά πού χρωστοῦμε σ'αὐτά τά χέρια!

Καί νά προσευχόμαστε γιά τούς ἱερεῖς μας καί γιά τούς ἀρχιερεῖς μας ἀδελφοί! Ὅπως κι ἐκεῖνοι ὑψώνουν νύχτα καί ἡμέρα τά χέρια τους στίς δικές τους προσευχές καί μεταφέρουν τίς προσευχές μας στό Θεό, τά αἰτήματά μας, τά βάσανά μας, τά προβλήματά μας, τό καθετί πού μᾶς ἀπασχολεῖ, ἔτσι κι ἐμεῖς νά μήν ξεχνᾶμε νά ζητᾶμε γι'αὐτούς τό φωτισμό, τή δύναμη, τή χάρη, τήν προστασία τοῦ Θεοῦ... Γιατί μεγάλο ἔργο καί βαρύ ἀναλογεῖ στόν καθένα τους!

Κι ἀκόμη, νά προσευχόμαστε ν' ἀναδεικνύει κι ἄλλους ἐργάτες στόν ἀμπελώνα Του ὁ Κύριός μας, γιατί ὁ θερισμός εἶναι πολύς καί οἱ ἐργάτες ὀλίγοι! Γιατί οἱ χῶρες εἶναι ἕτοιμες γιά θερισμό, γιατί διψᾶνε οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων γιά Χριστό, γιατί κι ἄλλα πρόβατα ἔχει, πού δέν ἔχουν ἀκόμη ποιμένα, γιατί εἶναι ἕτοιμο τό δεῖπνο Του στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί πρέπει νά γεμίσουν ὅλες οἱ θέσεις!

+Ἀρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων
2.2.2000

Θέλω νά μέ φωνάζετε

Έχουμε μια προσωπική μαρτυρία, της αείμνηστης γερόντισσας Μακρίνας,
μοναχής, από την Πορταριά του Βόλου, που την διηγείτο τακτικά. Την
άκουσα και γω, προσωπικά, παρουσία και άλλων χριστιανών.
Μια νεαρά σχετικώς κυρία, είχε υποστεί κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο με
αποτέλεσμα να παραλύσει τελείως από τη μέση και κάτω, έμεινε παράλυτη
από τη μέση και κάτω, και ελαφρά από τη δεξιά της πλευρά. Το μυαλό
της, όμως, και η ομιλία της δεν πειράχτηκαν καθόλου... Από τη γερόντισσα
Μακρίνα, αυτή η συγκεκριμένη κυρία είχε μάθει, πριν από τέσσερα -
πέντε χρόνια, την ευχή και επικαλείτο συνεχώς, όχι μόνο το όνομα του
Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά και της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Έτσι, κατάκοιτη και ακίνητη, όπως ήταν, με το ελεύθερο αριστερό της
χέρι, έκαμε συνέχεια κομποσχοίνι στο όνομα της Παναγίας, λέγοντας και
φωνάζοντας με πόνο και θέρμη
<<Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι>>.

<<Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με>>.
<<Παναγία μου, σώσε με, είμαι αμαρτωλή>>.
Ύστερα από αρκετές ημέρες συνεχών επικλήσεων, ω του θαύματος θα
ανακράζαμε όλοι μαζί, παρουσιάστηκε ένα βράδυ την ώρα που ήτο ξυπνητή,
και απευθυνόταν προς την Παναγία με το κομποσχοινάκι της,
παρουσιάστηκε Εκείνη ολόλαμπρη μπροστά της.
Φωτεινή σαν τον ήλιο. Και είχε τέτοια ομορφιά που θαμπώθηκε, όχι μόνον
από την θεϊκή ακτινοβολία της, αλλά και από την απερίγραπτη ωραιότητά
της. Το ανάστημά της ήτο μεγαλοπρεπέστατο, ουράνιο και ακατάληπτο.
Ενώ πίσω της εφαίνοντο πολύ καθαρά ένα πλήθος από τάγματα αγγέλων και
αρχαγγέλων. Ταυτόχρονα είχε την ορατή αίσθηση ότι με τη θεία της
παρουσία η Παναγία σκέπαζε ολόκληρο τον κόσμο.
Και μέσα στο ιερό δέος της, τον θαυμασμό και την κατάπληξή της, άκουσε
την ουράνια φωνή Της να την ρωτάει.
- Τι θέλεις να σου κάνω, Μαρία, παιδί μου; - Μαρία την λέγανε.
Και η άρρωστη αλλά η ευλαβής εκείνη χριστιανή, χωρίς δισταγμό, Της απάντησε:
- Θέλω να γυρίζω από το ένα πλευρό στο άλλο, γιατί είμαι παράλυτη απ'
τη μέση και κάτω, και δεν μπορώ. Κουράστηκε η πλάτη μου απ' την
ακινησία. Ιδιαιτέρως, όμως, θέλω να σωθώ. Τη σωτηρία μου ποθώ, γι'
αυτό και Σε φωνάζω.
Και η Υπεραγία Θεοτόκος, η γλυκυτάτη Παναγία μας, που συμπονάει με
τους πόνους μας και τα βάσανά μας, της απάντησε:
- Αυτά θα σου τα δώσω. Και, γι' αυτό ήλθα, επειδή με φωνάζεις κάθε
μέρα, απ' το πρωί μέχρι το βράδυ. Γιατί θέλω να με φωνάζετε! Να με
φωνάζετε συνεχώς. Και γω ακούω και έρχομαι. Θέλω να με φωνάζεις, της
είπε.
Θέλω να με φωνάζετε όλοι σας, όλοι οι χριστιανοί, αυτό εννοούσε τώρα.
Πλημμύρισε, όχι μόνον το δωμάτιο από την υπέρλαμπρη φωτοχυσία της, και
το ουράνιο άρωμά της, αλλά και ολόκληρο το σπίτι της. Όλα τα μέλη της
οικογένειάς της, κατά την μαρτυρία της αείμνηστης γερόντισσας, έζησαν
αυτό το ολοζώντανο θαύμα.
Η δε ουράνια αυτή ευωδία παρέμεινε διάχυτη για μέρες μέσα στο σπίτι,
και ιδιαίτερα στο δωμάτιο της άρρωστης. Το πρόσωπο της Μαρίας έλαμπε
από την πολλή χάρη που έλαβε. Και όχι μόνον άρχιζε να κινεί το σώμα
της, και να γυρίζει πλευρό με ευκολία, αλλά σε λίγες μέρες έγινε
τελείως καλά και σηκώθηκε υγιεστάτη.
Εγώ όμως δεν θα μείνω στο καταπληκτικό αυτό θαύμα της θείας παρουσίας
της Υπεραγίας Θεοτόκου, ούτε στο θαύμα της θεραπείας της άρρωστης.
Αλλά θα παραμείνω σ' αυτά που είπε η Παναγία μας, η Μητέρα όλων μας.
Τι είπε; <<Θέλω να με φωνάζετε>>. <<Θέλω να με επικαλείσθε. Και 'γω ακούω
και έρχομαι. Θέλω να με φωνάζετε. >> <<Υπεραγία Θεοτόκε βοήθησέ με>>,
<<Υπεραγία Θεοτόκε σώσε με>>,
<<Υπεραγία Θεοτόκε σώσε το παιδί μου>>, και ό,τι άλλο νομίζετε ότι
μπορείτε να φωνάξτε απ' το βάθος της καρδιάς σας, αυτό που μας πονάει
συνήθως περισσότερο.

Ο Θεός είναι Αγάπη! - π. Ανδρέας Κονάνος

Αιωνία η Μνήμη του Αρχιμ. π. Θεοφίλου Ζησοπούλου

Orthodox Family…

Our lack of wholeness also affects our concept of the family. In our culture each member of the family is primarily concerned with his own private interests. Parents nurture a spirit of individualism which, in our day, has spawned such ideas as "Women's Liberation" (a term which Kireyevsky knew and analyzed) and "Gay Liberation". This lack of cohesiveness in the family has produced the most lifeless and sterile of environments for our children to grow up in: most homes are dominated by a television, which is often used to baby-sit children even when parents are at home. At the time of writing, 40% of American mothers work full or part-time outside of the home. As a result, children are encouraged to develop more and more outside interests which take them away from the home and the rest of the family as they "do their own thing." In the 20th century, the home has really become only a "house"-a place in which people take their meals and sleep.

Kireyevsky contrasted this with the Orthodox home in which parents are actively involved with the rest of the family and where children are taught to live and work for the good of the whole family; where parents put selfish or private interests after the goal of creating a warm, living environment in which children actually learn more from the parents than from school or their peers.

In a western family, the members rise in the morning and quickly scatter to their separate pursuits, returning home at different times in order to eat a quick dinner before again leaving to spend the evening elsewhere, in worldly pursuits. In the Orthodox family, the members awaken and gather before the household ikons while the father reads all or some of the Morning Prayers. Meals are taken together, with the parents presiding over and directing conversation. If there is a television at all, it is used with the greatest caution and parental control. Most evenings are spent quietly, either preparing for a feast or a fast, or in some other productive and family oriented activity. Parents read aloud the lives of the saints to their children.

Some have the pious custom of encouraging a child to read a saint's life aloud at a meal (often at Sunday dinner).

As Saint John Chrysostom writes:

"For just as with a general when his soldiery also is well organized the enemy has no quarter to attack; so, I say, is it also here: when husband and wife and children and servants are all interested in the same things, great is the harmony of the house. Since where this is not the case, the whole is oftentimes overthrown and broken up by one ... and that single one will often mar and utterly destroy the whole."

Above all, the Orthodox home "is the abode where the members of the family will spend the majority of their lives. It is here, not in society, nor at the market place, where individuals will learn of the important things of the Christian life. It is in the Christian home that individuals will be able to work out their eternal salvation. It is in the Christian home that children will be raised and taught by word and action what it means to be a Christian. It is in the Christian home that all of the teachings of Christ and of the Church can be practiced."

Source:

A Man Is His Faith, p 40

by Rev. Fr. Alexy (Hieromonk Ambrose) Young

About the writings of Ivan Kireyevsky 1806-1856

Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση

Μπορεί να σου πει ο πνευματικός: «Πως θα ήθελα να ήμασταν σε ένα ήσυχο μέρος, να μην είχα ασχολίες και να μου έλεγες τη ζωή σου από την αρχή, από τότε που αισθάνθηκες τον εαυτό σου^. όλα τα γεγονότα που θυμάσαι και ποια ήταν η αντιμετώπισή τους από σένα, όχι μόνο τα δυσάρεστα αλλά και τα ευχάριστα, όχι μόνο τις αμαρτίες αλλά και τα καλά. Και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Όλα. Όλα όσα απαρτίζουν την ζωή σου».

            Πολλές φορές έχω μεταχειρισθεί αυτή τη γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ' αυτό. Την ώρα που λες στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει από όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές^. διότι, την ώρα που τα λες ο εξομολόγος εύχεται θερμά για την απαλλαγή σου.

Ας μη γυρίζουμε πίσω στις αμαρτίες που έχουμε εξομολογηθεί. Η ανάμνηση των αμαρτιών κάνει κακό. Ζητήσαμε συγγνώμη; Τέλειωσε. Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά.

Ό,τι όμως με στενοχωρεί, το κάνω προσευχή, δεν το κλείνω μέσα μου, πάω στο πνευματικό, το εξομολογούμαι, τέλειωσε! Να μη γυρίζομε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ' αυτή τη στιγμή και έπειτα.

Γεροντας Πορφύριος

Ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνομε από πράγματα επιφανειακά και εξωτερικά

Να μην αποθαρρυνόμαστε, ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνομε από πράγματα επιφανειακά και εξωτερικά.

Αν, για παράδειγμα, βλέπετε μια γυναίκα γυμνή ή άσεμνα ντυμένη, να μη μένετε στο εξωτερικό, αλλά να μπαίνετε, στο βάθος, στην ψυχή της.

Ίσως να είναι πολύ καλή ψυχή κι έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, που τις εκδηλώνει με την  έξαλλη εμφάνιση.

Έχει μέσα της δυναμισμό, έχει τη δύναμη της προβολής, θέλει να εκλύσει τα βλέμματα των άλλων. Από άγνοια, όμως, έχει διαστρέψει τα πράγματα.

Σκεφθείτε να γνωρίσει αυτή τον Χριστό. Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα τη στρέψει στον Χριστό.

Θα κάνει το παν, για να ελκύσει τη χάρη του Θεού. Θα γίνει αγία.

Γεροντας Πορφύριος,

Ηλείας Γερμανός : "Εβραϊκό λόμπυ επιβάλλει κατάργηση της αργίας της Κυριακής"

«Εβραϊκό λόμπι, επιβάλλει την κατάργηση της αργίας της Κυριακής στην Ελλάδα», σχολίασε στο IONION FM, ο μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός, σε μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης.
Χαρακτήρισε ανεξήγητη την εμμονή της κυβέρνησης στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και την θέσπιση αργίας την Παρασκευή ή το Σάββατο. Ο Μητροπολίτης ανέφερε ότι η Εκκλησία συμπαρατάσσεται με τους εργαζόμενους και τους μικροεπειχειρηματίες που αντιδρούν στην απελευθέρωση του ωραρίου καταστημάτων και την Κυριακή.
Χαρακτήρισε την κρίση που βιώνει η χώρα κυρίως ηθική που οδήγησε στην οικονομική. Χρήματα και αγαθά υπάρχουν δεν χάθηκαν, αντιθέτως έχουν συγκεντρωθεί στα χέρια ολίγων, που δεν εφαρμόζουν το θείο νόμο, σε αντίθεση με την ανθρωπιστική συμπεριφορά του ανθρώπου. «Μας συνήθισαν σε μαλθακότητα και όχι στην αγωνιστικότητα της ζωής. Αποχαυνωθήκαμε και παίρνουμε δάνεια», σημείωσε ο Σεβασμιότατος.
Για το Κοινωνικό έργο της Μητρόπολης Ηλείας, ανέφερε ότι συνεχίζεται το έργο που ξεκίνησε από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Αθανάσιο, με την βοήθεια χριστιανών ευεργετών. Σχολιάζοντας το λουκέτο σε ιδρύματα της Μητρόπολης, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ηλείας ανέφερε ότι μετά την διακοπή το 2008 των νοσήλειων των γερόντων, από ΙΚΑ και ΟΓΑ, δεν υπήρξε δυνατότητα να διατηρηθούν όλα τα ιδρύματα, καθώς οι οφειλές έφτασαν τα 3,5 εκατ. ευρώ.
Σχετικά με τις απολύσεις των εργαζόμενων ανέφερε ότι ζητήθηκε από όλους να υπογράψουν τις νέες συμβάσεις, λόγω της κρίσης και αργότερα θα ξανασυζητούσαν σε άλλη βάση, ενώ τόνισε ότι η Μητρόπολη εκτελούσε και κοινωνική αποστολή προσλαμβάνοντας άπορα άτομα.
Μέχρι στιγμής φιλοξενούνται 232 γέροντες στα ιδρύματα της Μητρόπολης Ηλείας και πληρώνονται 149 εργαζόμενοι. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην διακοπή της Ολυμπίας Οδού, τονίζοντας ότι είναι κρίμα η Ηλεία να έχει την Ολυμπία και η Ολύμπια Οδός να μην φτάνει στην ομώνυμη πόλη.
Με αφορμή την επέτειο 5 χρόνων από τον θάνατο του Χριστόδουλου, ανέφερε ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος άφησε την δική του εποχή, αλλά σήμερα οι υπόλοιποι ζώντες πρέπει να φροντίσουν να επιβιώσουν στην δύσκολη συγκυρία.

Διάφορες διηγήσεις ωφέλιμες για τους πολέμους που ξεσηκώνει μέσα μας το πάθος της πορνείας

1. Είπε ο αββάς Αντώνιος: “Νομίζω πώς το σώμα έχει μία φυσική κίνηση που έχει γίνει ένα μ΄αυτό, αλλά δεν ενεργεί χωρίς τη συγκατάθεση της ψυχής, σημειώνει μόνο στο σώμα μια απαθή κίνηση. Υπάρχει όμως και άλλη κίνηση που προέρχεται από το ότι τρέφουμε και περιποιούμαστε το σώμα με φαγητά και ποτά. Και η θερμότητα του αίματος που οφείλεται σ΄αυτά, διεγείρει το σώμα σε ενέργεια.
Γι΄αυτό και έλεγε ο Απόστολος: “Μη μεθάτε με κρασί που οδηγεί στην ασωτεία”.
Αλλά και ο Κύριος, όταν έδινε εντολές στους μαθητές του, είπε: “Προσέχετε μη σκληρύνουν οι καρδιές σας μέσα στην κραιπάλη και στη μέθη”.
Υπάρχει όμως και μια άλλη κίνηση σ΄αυτούς που αγωνίζονται πνευματικά. Αυτή προέρχεται από την δολιότητα και τον φθόνο των δαιμόνων.
Ώστε πρέπει να γνωρίζουμε ότι τρεις σωματικές κινήσεις υπάρχουν. Μια η φυσική, η άλλη από απροσεξία στις τροφές και η τρίτη από τους δαίμονες”.


14. Είπε ο αββάς Ποιμήν:
“Όπως ο σωματοφύλακας του βασιλιά στέκεται στο πλάι του πάντοτε έτοιμος, το ίδιο και η ψυχή πρέπει να είναι σε εγρήγορση απέναντι στον δαίμονα της σαρκικής αμαρτίας”.


24. Διηγούνταν για την αμμά Σάρρα ότι υπέμεινε δεκατρία χρόνια σφοδρό πόλεμο από τον δαίμονα της πορνείας και ποτέ δεν προσεύχηθηκε για να απομακρυνθεί ο πόλεμος, αλλά μόνο έλεγε: “Θεέ μου, δός μου δύναμη”.


25. Είπαν επίσης για την ίδια ότι κάποια φορά το πονηρό πνεύμα της πορνείας της επετέθη σφοδρότερα θυμίζοντάς την τα μάταια πράγματα του κόσμου αυτού.
Αλλά αυτή ανυποχώρητη χάρις στο φόβο του Θεού και την άσκησή της, ευθύς ανέβηκε στο δωμάτιό της να προσευχηθεί.
Της παρουσιάζεται τότε το πνεύμα της πορνείας σωματικά και της λέει: “Εσύ με νίκησες, Σάρρα”.
Κι εκείνη απαντά: “Δεν σε νίκησα εγώ, αλλά ο Δεσπότης μου Χριστός”.


33. Είπε ένας Γέροντας: “Λέει ο εχθρός στον Πατέρα, στέλνω τους δικούς μου στους δικούς σου για να καταστρέψω τους δικούς σου. Κι αν δεν μπορώ να περάσω την πονηριά μου στους εκλεκτούς σου, τουλάχιστον τους δημιουργώ φαντασίες μέσα στη νύκτα”.
Και λέει σ΄αυτόν ο Σωτήρας: “Εάν ποτέ το έκτρωμα θα κληρονομήσει τον πατέρα του, άλλο τόσο κι αυτό θα λογαριασθεί ως αμαρτία στους εκλεκτούς μου”.


35. Για την αντιμετώπιση των βλαβερών λογισμών αποκρίθηκε κάποιος Γέροντας:
“Παρακαλώ, αδελφέ, όπως σταματήσαμε τις βλαβερές πράξεις, ας σταματήσουμε και τους λογισμούς. Γιατί τι είμαστε, παρά χώμα που προήλθε από χώμα;”


42. Πολεμήθηκε κάποτε ένας μαθητής μεγάλου Γέροντα από σαρκικό πειρασμό.
Και ο Γέροντας βλέποντας τον κόπο του, του λέει: “Θέλεις να παρακαλέσω τον Θεό να σου ξαλαφρώσει τον πόλεμο;”
Κι αυτός είπε: “Όχι, αββά, γιατί αν και κοπιάζω, αλλά βλέπω καρπό από τον κόπο μου. Καλύτερα παρακάλεσε τον Θεό να μου δίνει υπομονή να τον αντέξω”.
Κι ο αββάς τότε του είπε: “Σήμερα διαπίστωσα ότι έχεις προκόψει και με έχεις ξεπεράσει”.


80. Είπε επίσης ο Γέροντας ότι οι πονηροί λογισμοί μοιάζουν τις μύγες που μπαίνουν μέσα στο σπίτι.
Αν λοιπόν τις σκοτώνεις τμηματικά, μία-μία καθώς μπαίνουν, δεν κουράζεσαι. Αν όμως αφήσεις να γεμίσει το σπίτι, πολύς κόπος θα χρειαστεί για να τις βγάλεις.
Μπορεί βέβαια να το κατορθώσεις, μπορεί όμως να αποκάμεις και να τις αφήσεις να σου ρήμαξουν το σπίτι.


87. Είπε ένας Γέροντας: “Η αμεριμνία, η σιωπή και η καλυμμένη εσωτερική εργασία γεννούν την καθαρότητα”.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΜΟΣ B΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄

We Must Become Angry With Sin

Anger is an innate characteristic of the mind. Without using anger, that is without becoming enraged at all the evil thoughts the devil sows
within us, man cannot attain purity. 
(St. Isaiah the Solitary)
 

Anger has been implanted within us by God to aid in our salvation: so we can become angry with sin, not infuriated with our fellow man…
Anger is used according to nature only when we direct it against sinful thoughts. This is what the prophet teaches: "Become angry, and do not sin" (Ps. 4:5). That is, become angry with your passions and evil thoughts, and do not sin by carrying out what they suggest to you. This is
what he means in following also: "For what ye say within your hearts, feel compunction upon your beds" (Ps. 4:5). That is, when evil thoughts appear
in your heart, first banish them with resentment, and then when your soul is at peace (as if resting peacefully on a bed) repent with compunction. (St.
John Cassian)
 

Sensible anger was implanted by God the Creator within human nature to be used as a weapon of righteousness. If Eve had taken hold of this weapon and used it against the serpent, she would not have been overcome by the sinful pleasure. (St. Diadochos of Photiki)
 

 We must utilize our anger only against the demons, who attack us with thoughts and who have hatred for us. (St. Philotheos of Sinai)
 

We should wage the invisible warfare using the following systematic strategy: First, we should guard our mind. Second, once we realize that an
opposing evil thought has emerged in our heart, we must strike it angrily with words of condemnation. Third, we should immediately pray, calling upon the name of Jesus Christ to annihilate the imaginary, demonic picture. 
(St. Hesychios the Priest)
 

When anger is aroused and directed by sound reason, as needed and as necessary, it gives rise to courage, patience, and temperance.
Prudent people incite anger against evil, injustice, deceit, falsehood, treachery, and against them who work iniquity. Virtuous people evoke and use anger to resist sin, and to keep watch so that sin does not imperceptibly attack and conquer the soul. 
(St. Nektarios of Pentapolis)