The icon of the "disbeliever", as described by St. Nektarios of Pentapolis

Jesus Christ the Good Shepherd, Who lays down His life for the sheep 

  
The icon of the "disbeliever", as described by St. Nektarios of Pentapolis
The unbeliever is the most unfortunate person among men because he is denied the single most precious thing in this world, faith, which is the only true guide toward truth and good fortune. The unbeliever is so unfortunate because he has been denied hope, the only constant support on the long road of life. The unbeliever is very unfortunate because he is missing the true love of people which surround his troubled heart. The unbeliever is most unfortunate since he is being denied divine beauty and the divine likeness of the Creator. This is the beauty that the Divine Artist has engraved in our hearts and which our faith has revealed to us.

The eye of an unbeliever does not see anything else in creation but the forces of nature. The brilliant icon of the Holy Creator and its marvelous beauty for him remain hidden and unknown to him. His vision is out of focus in the immensity of creation. He does not see the beauty of creation anywhere. He does not find the beauty of God’s wisdom. He does not marvel at the great power of God. He does not discover the goodness of God; divine providence, justice and the love of the Creator toward creation. His mind cannot go beyond the physical world. Neither can he go beyond the realm of his senses. His heart remains insensitive before the image of divine wisdom and power. Being like this does not give birth to any feelings of worship. His lips remain sealed. His mouth is motionless. His tongue is wearisome. Wearisome is his turmoil. His turmoil is pain and his pain is despair. All things until now that attracted his attention have lost their grace. This is so because all the joys of life that he experienced are unable to make him happy.

As long as the heart of man has been created so that God can dwell in it, the ultimate joy of man revels and rejoices in this goodness because this is found only in God. But from the heart of an unbeliever, God has departed. The human heart has limitless yearnings since it was created to contain and seek out the unlimited. As long as the heart of the unbeliever is no longer filled with the infinite God, everything around him groans with despair. He seeks and desires after things but nothing satisfies him. And this is so because all the pleasures of life are powerless to fulfill the emptiness of the human heart.

When the true pleasures and activities of the world are turned off, the heart is left with a feeling of bitterness. The vain glories of the world are turned into grief. The unbeliever ignores that the happiness of man is not found by indulging in worldly pleasures but are found in the love of God, which is infinite and eternal good. It is here where we find the misfortune of those who ignore God. He who denies God is like that person who denies his happiness and its unending blessedness. The unfortunate one struggles with the toilsome battles of life without the presence of God.

And so, in despair and fear nestled in his heart, the unbeliever walks to his already opened grave. The miraculous work that unfolds before his eyes is played out on the world stage and is directed by divine wisdom, grace and power. All these things pass by him completely unnoticed. These things play a principal role in ones’ life with the assistance of harmony and divine goodness. Although the sweet water of the river of joy and happiness flows by his feet, he is unable in his disbelief to quench the dryness of his tongue. It is a thirst that burns him because the running water from the gurgling well is unshaken because his voice cannot be heard coming out of his chest, singing praises; glorifying and thanking God.

The joy that is unfurled in the universe has forsaken the heart of the unbeliever because God has distanced Himself from it. The emptiness has been filled with sorrow. It remains obstinate because of the absence of a desire to seek the spiritual has overwhelmed his soul. He is misled in this dark night without any light, a night where no beam of light enlightens his darkened avenues. There is no one to direct and guide his steps. In the race of life he is alone. He navigates life without the hope of a better life. He walks among many traps and there is no one to free him from them. He falls into these traps and is burdened by the weight of them. There is no one to relieve him of his sorrow.

The peace of the soul and the quietness of the heart have been banished by disbelief. Grief has bound up the depths of his heart. The joy which a believer finds in fulfilling the holy commandments and the joy that comes from a moral life is for the unbeliever unknown. Joy that comes from faith has never visited the heart of the unbeliever. The conviction which flows from faith in divine providence and which lighten the struggles of life is an unknown power to the unbeliever.

The feeling of thanksgiving and favor that comes from love is a great mystery to the unbeliever. The disbeliever who places material things first has limited true happiness for himself in a very limited circle of fleeting enjoyment. This is so because he is always attempting to satisfy himself with material things. The desire for virtue is for him completely foreign. He has not tasted the sweetness of this grace. The disbeliever has overlooked that which is the source of true joy and he is rushing without realizing it, toward the source of bitterness. Indulgence filled his worldly desires and in fulfilling them has only brought him nothing but emptiness. This emptiness brought faith but then slipped away and fell from his lips.

Oh, unfortunate slave of a difficult tyrant! How did they steal the joy of life from you? How did they rip away from you this profound treasure? You lost your faith. You denied your God. You denied His revelation to you and then you threw away the bountiful gift of divine grace. How unfortunate is the life of such a person! This life is filled with a whole host of troubles for the unbeliever because the delight of life has lost its flavor before his very eyes. Nature around him appears sterile and infertile because it does not fill him with any sense of joy and delight. He does not rejoice in any of the creations of God. A veil of grief envelopes all of nature and it no longer attracts a sense of fascination for him. His life has become an impossible burden and with the passing of time appears to him to be an unbearable hardship.

This is why despair appears before him like an executioner and terrible torturer. It terrorizes the unfortunate man. His courage has already abandoned him. His resistance is weakened and his moral moorings have since been corrupted by lack of faith. He appears like a man who is motivated completely by something else, that is disbelief. He has surrendered his life to the fearful shackles of despair which are devoid of mercy and sympathy. The thread of his life is forcefully and cruelly cut off from the gifts of God and is hurled to the depths of perdition, to the darkness of hell from where he can only be saved when he is called by the voice of his Divine Creator. This is the Creator that he has denied all his life and now he must give account for his disbelief. Then he will be judged and will be sent to the eternal fire.

http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2012/06/icon-of-disbeliever-as-described-by-st.html

  

Every Divine Liturgy is Theophany ( Elder Sophrony of Essex )

  

Every Divine Liturgy is Theophany by Elder Sophrony of Essex 

We Orthodox live Christ in the Divine Liturgy, or better yet, Christ lives within us in through the duration of the Divine Liturgy. The Divine Liturgy is a work of God. We say: “It is the time for the Lord to act” (Psalm 119:126). Among other things, this means that now is the time for God to work. Christ liturgizes, we live together with Christ.

The Divine Liturgy is the way that we come to know God, and the way that God comes to know us.

Christ accomplished the Divine Liturgy once, and this has passed unto eternity. He overcame corrupted human nature in the Divine Liturgy. We come to know Christ specifically in the Divine Liturgy. The Divine Liturgy that we celebrate is the same Divine Liturgy which Christ worked on Holy Thursday at the Mystical Supper.

Chapters 14-17 of the Gospel of St. John are a Divine Liturgy. Thus we understand the Holy Scriptures in the Divine Liturgy.

The first Church lived without the New Testament, however, not without the Divine Liturgy. The first forms, hymns, scriptures exist within the Divine Liturgy.

In the Divine Liturgy we live Christ, and we understand His word.

As Christ cleansed His Disciples with His work and told them: “Now you are clean by the word that I have spoken to you” (John 15:3), and He cleansed the feet of the Disciples with water during the Holy Niptir, thus the first part of the Divine Liturgy cleanses us that we might later sit at the Table of love. The purpose of the Divine Liturgy is for us to partake of Christ.

The Divine Liturgy teaches us an ethos, the ethos of humility. As Christ was sacrificed, thus we must sacrifice. The form of the Divine Liturgy is the form of He Who became poor for us. In the Divine Liturgy we try to humble ourselves, because we have the sense that there exists a humble God.

Every Divine Liturgy is Theophany [The Revealing of God]. The Body of Christ is revealed. Every member of the Church is an icon of the Kingdom of God.

After the Divine Liturgy we must try to continue to depict the Kingdom of God, keeping His commandments. The glory of Christ is that every one of His members might bear fruit. Thus His word explains: “This is to my Father’s glory, that you bear much fruit, showing yourselves to be my disciples.” (John 15:8)
 http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2012/08/every-divine-liturgy-is-theophany.html

The Long Suffering St.Job

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να προκύψη από αυτό καλό.

Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι' αυτό μη στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό.

Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ' αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη.

Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι' αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως.

Όλοι όμως ευθυνόμαστε για το γκρέμισμα αυτό· όχι μόνον αυτοί που αφαιρούν τις πέτρες και το γκρεμίζουν, αλλά και όσοι βλέπουμε να γκρεμίζεται και δεν προσπαθούμε να το υποστυλώσουμε. Όποιος σπρώχνει στο κακό τον άλλον θα δώσει λόγο στον Θεό γι' αυτό. Και ο διπλανός όμως θα δώσει λόγο, γιατί έβλεπε εκείνον να κάνη κακό στον συνάνθρωπο του και δεν αντιδρούσε. Ο κόσμος εύκολα πιστεύει έναν άνθρωπο που έχει τον τρόπο να πείθει.

- Ο λαός, Γέροντα, είναι σαν θηρίο. - Εγώ από τα θηρία δεν έχω παράπονο. Βλέπεις, τα ζώα δεν μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό, γιατί δεν έχουν μυαλό, ενώ ο άνθρωπος που φεύγει μακριά απότον Θεό γίνεται χειρότερος από το μεγαλύτερο θηρίο! Κάνει μεγάλο κακό. Το δυνατό ξίδι γίνεται από το χαλασμένο κρασί.

Τα άλλα τα τεχνητά ξίδια δεν είναι τόσο δυνατά... Πιο φοβερό είναι, όταν ο διάβολος συμμαχήσει με έναν άνθρωπο διεστραμμένο· τότε κάνει διπλό κακό στους άλλους, όπως ό σαρκικός λογισμός, όταν συμμαχήσει με την σάρκα, τότε κάνει μεγαλύτερο κακό στην σάρκα. Για να συνεργασθεί ο διάβολος με έναν τέτοιο άνθρωπο, πρέπει αυτός να είναι υπολογίσιμος, να έχει κακή προαίρεση, κακία. Στην συνέχεια, Θεός φυλάξοι, αυτοί θα φέρουν δυσκολίες, θα στριμώξουν ανθρώπους, μοναστήρια.

Η Εκκλησία, ο Μοναχισμός, θα τους κάνη κακό, γιατί θα τους εμποδίσει στα σχέδια τους. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά. Θα σηκωθεί ακόμη λίγη φουρτούνα, θα πετάξει έξω κονσερβοκούτια, σκουπίδια, όλα τα άχρηστα, και μετά θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα.

Σ' αυτήν την κατάσταση θα δείτε, άλλοι θα έχουν καθαρό μισθό και άλλοι θα ξοφλούν χρέη. Θα γίνουν έτσι τα πράγματα, που δεν θα στενοχωριέται κανείς για την ταλαιπωρία που θα περνάνε - δεν θα λέει φυσικά «δόξα σοι ο Θεός». Πόσο ο Θεός μας αγαπά! Αυτά που γίνονται σήμερα και αυτά που σκέφτονται να κάνουν, αν γίνονταν πριν από είκοσι χρόνια που είχε περισσότερη πνευματική άγνοια ο κόσμος, θα ήταν πολύ δύσκολα. Τώρα ξέρει ο κόσμος· η Εκκλησία δυνάμωσε. Ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο, το πλάσμα Του, και θα φροντίσει γι'αυτά που του χρειάζονται, φθάνει ο άνθρωπος να πιστεύει και να τηρεί τις εντολές Του.

  Γεροντας Παϊσιος

Ο ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ

-Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι , ενώ τα έχουν όλα ,νιώθουν άγχος και στενοχώρια;

-Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός.

Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό , έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει ...; Δεν θέλει την λιακάδα θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης.

-Γέροντα, τί θέλετε να πήτε μ' αυτό;

-Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι. Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό , την συνήθεια της γκρίνιας, να ξέρη ότι θα του έρθη σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ' αυτήν την ζωή. Και αν δεν του έρθη σκαμπιλάκι , αυτό θα είναι χειρότερο, γιατί τότε θα τα πληρώση όλα μια και καλή στην άλλη ζωή.

-Δηλαδή , Γέροντα, η γκρίνια μπορεί να είναι συνήθεια;

-Γίνεται συνήθεια, γιατί η γκρίνια φέρνει γκρίνια και η κακομοιριά φέρνει κακομοιριά. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος. Ενώ , όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι αν του δώση ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. Γι' αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει όλο αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του.

Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία, την οποία ήλεγξε ο Χριστός. «Ουχ οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού», είπε στον λεπρό που επέτρεψε να Τον ευχαριστήση . Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη εκείνους θα ωφελούσε.

Ατο βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄

Μόνο Αυτός χρωστάει χάρη...μόνο Αυτός δίνει εκείνα που δεν Του δανείσαμε!

Όταν έχουμε την ανάγκη ανθρώπων, χρειάζεται και χρήματα να δαπανήσουμε και δουλόπρεπα να κολακέψουμε και πολύ να τρέξουμε.

Γιατί οι άρχοντες του κόσμου τούτου όχι μόνο δεν μας δίνουν εύκολα ό,τι τους ζητάμε, αλλά συνήθως ούτε καν να μας μιλήσουν δεν καταδέχονται. Πρέπει πρώτα να πλησιάσουμε τους ανθρώπους που είναι κοντά τους -υπηρέτες, γραμματείς, υπαλλήλους κ.ά.- και να τους καλοπιάσουμε, να τους εκλιπαρήσουμε, να τους προσφέρουμε δώρα.

Έτσι θα εξασφαλίσουμε τη μεσολάβησή τους στους αρμόδιους αξιωματούχους, για το διακανονισμό της όποιας υποθέσεώς μας.

Ο Θεός, απεναντίας, δεν θέλει μεσολαβητές. Δεν χρειάζεται να Τον παρακαλούν άλλοι για μας. Προτιμά να Τον παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι. Μας χρωστάει χάρη, μάλιστα, όταν του ζητάμε ό,τι έχουμε ανάγκη.

Μόνο Αυτός χρωστάει χάρη όταν Του ζητάμε, μόνο Αυτός δίνει εκείνα που δεν Του δανείσαμε. Κι αν δει ότι επιμένουμε στην προσευχή με πίστη και καρτερία, πληρώνει δίχως να απαιτεί ανταλλάγματα. Αν, όμως, δει ότι προσευχόμαστε με νωθρότητα, αναβάλλει την πληρωμή· όχι γιατί μας περιφρονεί ή μας αποστρέφεται, αλλά γιατί, όπως είπα, με την αναβολή αυτή μας κρατάει κοντά Του.

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

The theory of evolution is wrong (Part 2)

They who have the audacity to group and compare the survival instincts of animals with the psychological qualities of man demonstrate that they are superficial and purblind because they perceive neither the restricted features of animals, nor the general, free, independent, and infinite character of man…
It is impossible, right from the onset, to compare man to animals because there is an infinite chasm separating the two from each other…They who equate the traits of animals (when taken collectively) to the virtues and qualities of man, or the works and actions of animals to the works and accomplishments of the human intellect, and draw conclusions concerning their similarity err upon the very fundamental basis of the comparison; thus, their conclusions are incorrect…
What type of comparison and can be made between the works of animals and the technological advancements or the miracles of science attained by man? How greatly is poor man deceived as a result of superficial examination! What is there in common between the instincts and the never-changing capacities of animals and the scientific
achievements of man? Man is extremely deceived, nearsighted, and blind!
Why can he not discern and distinguish the difference between human beings and animals? How have educated people strayed away from true
science to such an extent as to classify humans and animals together!
How are they able to recognize the similarity that exists in their anatomical composition yet unable to perceive the difference that exists in their spirits?
What is there in common between man and monkeys? If their similar physical appearance brings them together, their dissimilar spirit sets them apart to such an extent that the ability to compare the two vanishes. Was God perhaps obliged to create a different [anatomical] form for the embodiment of man, totally unlike any other found within the animal kingdom, prior to breathing His Divine breath into man, in order to render him an image of God? No, dear reader. God’s divine breath is so magnificent and noble that it was capable of rendering man an exceptional
and preeminent being even by using an inferior template [for his body].



by St. Nektarios

The theory of evolution is wrong (Part 1)

They who reduce man to the ranks of the irrational animals and who liken man’s soul to that of the animals deny the soul’s grandeur, the soul’s unique qualities and spiritual powers, and man’s sublime destiny. They are blind and unable to see the supremacy of the human soul, even though it is apparent through her works and clearly confirmed throughout the centuries. They close their ears to the voice trumpeted by the soul’s powerful achievements. 

Man’s soul is an exquisite entity that is adorned by divine virtues, which, in turn, sanctify his earthly domain. Man was truly created to sanctify the earth. Proponents of the theory that man evolved from apes are ignorant of man and his sublime destiny because they deny that man has a soul and refuse that he is capable of experiencing Divine revelation. They rejected the spirit, and the Spirit deserted them. They abandoned God, and God abandoned them. “Professing themselves to be wise, they became fools” (Rom. 1:22). “God gave them over to a reprobate mind to do those things which are not fit” (Rom. 1:28). 

A certain poet says very appropriately: “When the malicious demons want to harm someone, first they strip a person’s mind of sound reasoning and then persuade him to espouse a corrupt belief, so that man can no longer comprehend that he sins.” This is true because if people were aware of what they were saying, they would not debase themselves or pride themselves on being descendants of the genus of primitive animals. The prophet very fittingly said about them: “Man, being in honor, did not understand; he is compared to the mindless animals, and is become like unto them” (Ps. 48:20). 

St. Nektarios

As Many as Have Been Baptised (''ΟΣΟΙ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΒΑΠΤΙΣΘΗΤΕ")

Η ομορφιά της αθωότητας (The beauty of innocence)

Μητέρα

Έλεγε ο γέρων Παίσιος.

Η γυναίκα όταν είναι έγκυος πρέπει να είναι ήρεμη, να διαβάζει το Ευαγγέλιο, να προσεύχεται, να λέει την ευχή.

Έτσι αγιάζεται και το παιδί.
Από τώρα αρχίζει η ανατροφή του παιδιού.
Να προσέχεις να μην στεναχωρείς την έγκυο για κανένα λόγο.



Γεροντα Παισιος

Μία μητέρα που ήξερε να δακρύζει και να γονατίζει!

Η συμβολή των μητέρων των Τριών Ιεραρχών, Έμμέλειας του Μ. Βασιλείου, Νόνας του Γρηγορίου του Ναζιανζηνοϋ καί Άνθούσας Ιωάννη του Χρυσόστομουστην ανάδειξη αυτών των Μεγάλων Πατέρων καί Οίκουμενικών Διδασκάλων της Εκκλησίας υπήρξε αποφασιστική.
Καί είναι δίκαιος ό θαυμασμός του εθνικού ρήτορα Λιβάνιου για τη χριστιανή γυναίκα - «Βαβαί, οιαι παρά χριστιανοίς είσι γυναίκες» - στο πρόσωπο της μητέρας του Χρυσόστομου, της νεαρής χήρας με την εκπληκτική πιστότητα στη μοναδική αγά­πη της ζωής της καί την ολοκληρωτική της αφοσίωση στην αγωγή του υπέροχου γιου της.
Υπάρχει όμως μια ενδιαφέρου­σα λεπτομέρεια! Καί οι τρεις τους, εξαίρετα πνεύματα, ήταν δεκτικοί, εύάγωγοι ως παιδιά καί νέοι στα άφορώντα τη σχέση τους με τη χριστιανική Αλήθεια καί ζωή!
Την Ιδια εποχή στην Εκκλησία του Χρίστου πού παροικεί στη Δύση μια άλλη χριστιανή, ή Μόνικα - χήρεψε κι αυτή νέα -σήκωσε με ανάλογη προς την Ανθούσα πιστότητα το σταυρό της χηρείας της, καί επέδειξε άντόστοιχη αφοσίωση στήν άγωγη του επίσης εξαίρετου στο πνεύμα γιου της, Αύγουστίνου.
Μα αυτός, παρά τη σφοδρή επιθυμία καί μεγάλη προσπάθεια της, έδειξε απροθυμία, αδιαφορία για τα άφορώντα τη χριστια­νική Αλήθεια καί ζωή.Καί το χειρότερο, τράβηξε κατά την αντί­περα όχθη, έπεσε σε υπαρξιακό αδιέξοδο, έζησε βίο άστατο, παραδόθηκε σε εξάρτηση αισθησιακή!
Καί κείνη έγκαρτέρησε, όχι μια δυο μέρες, ένα ή δύο μήνες, ούτε ένα δυο αλλά δεκαέξι ολόκληρα χρόνια σε μαρτύριο δα­κρύων, δακρύων πού τα γόνατα της μεταποιούσαν σε σταλαγ­ματιές θερμής προσευχής! Καί ελεήθηκε από το Θεό, ευλογή­θηκε από την Αγάπη Του με την ευτυχία να δει το γιο της χρι­στιανό! Κι αργότερα Επίσκοπο Ίππώνος καί κορυφαίο Πατέρα ιδιαίτερα της Δυτικής Εκκλησίας!

Δε θα την πω πιο αξιοθαύμαστη από τις μητέρες των Τριών Ιεραρχών. Κρίση σε προσωπικούς σταυρούς δεν χωρεί! Ό Θε­ός γνωρίζει λογισμούς καί διαλογισμούς, διαθέσεις της καρδιάς καί ή Αγάπη Του κρίνει! Θα την πω όμως πιο μαρτυρική! Καί θα διερωτηθώ, τί άραγε θα αναφωνούσε ό Λιβάνιος, αν την είχε κι αυτήν γνωρίσει! Άλλα καί θα προτείνω την προσέγγιση της ιερής μορφής της πού ακολουθεί, ένα μικρό σταχυολόγημα από τα «εκ βαθέων» -«Εξομολογήσεις»- του τελικά λα­μπρού γιου της. Γιατί ή περίπτωση της ενδιαφέρει όχι λίγες μη­τέρες πού σηκώνουν σήμερα ανάλογους σταυρούς.(Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέχεια)

Ήταν χριστιανή με πληρότητα και νόημα! «Ή μητέρα μου δεν αγαπούσε το Θεό από υπακοή στους γονείς της, μάλλον υπάκουε σ' αυτούς από αγάπη σ' Εκείνον», γράφει ό Αυγουστίνος. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αληθι­νή πίστη ως προσωπική αγάπη του Θεού - το «πνεύμα πού ζωοποιεί» - καί την πίστη τυπικό χρέος ή καθήκον - «το γράμμα πού σκοτώνει»Όση άναμεσα σε ελευθερία καί δουλεία-έξάρτηση! «Ό Θεός την είχε στολίσει με εξωτερική, πιο πολύ εσω­τερική ομορφιά, αυτή πού της έδινε τη χάρη ζωντανής μαρ­τυρίας της αλήθειας του...», συνεχίζει με τρυφερό κι ανθρώ­πινο θαυμασμό. Ή χριστιανή μάνα δεν είναι ιερότητα παγερή, στεγνή! Ή ομορφιά κι ή χάρη της, θεία δώρα κι αυτά ασκούν ύπαρκτική γοητεία στο παιδί, αν καρπώνονται στο μέσα, της ψυχής το κάλλος. Αυτό προέχει, ενώ ή απουσία του δημιουρ­γεί επικίνδυνο κενό!
«Παντρεύτηκε τον ειδωλολάτρη πατέρα μου, άνθρωπο οξύθυμο μα αγαθό, του αφοσιώθηκε σαν στο Χριστό... Αντι­μετώπισε με σεβασμό την άλλη πίστη του, δεν επέτρεψε να γίνει το θέμα αυτό αφορμή φιλονικίας μεταξύ τους... Δεν αντιδρούσε με λόγια ή έργα σε ώρα οργής, αλλά την κατάλ­ληλη στιγμή με αγάπη καί λεπτότητα εξηγούσε το λάθος... Δεν έλεγε ούτε μετέφερε λόγο κακό, δεν υποδαύλιζε διχό­νοιες, υποβοηθούσε τη συμφιλίωση, την ειρήνη... Προσευ­χόταν νύχτα καί μέρα, εκκλησιαζόταν τακτικά, τιμούσε τους λειτουργούς της Εκκλησίας, πρόσεχε την ελεημοσύνη... Κέρδισε έτσι γρήγορα την αγάπη, την τρυφερότητα, το σεβα­σμό του πατέρα μου καί τον ίδιο στη χριστιανική πίστη»!«Αυτά συνέβησαν γιατί είχε Εσένα επιστήθιο φίλο καί δι­δάσκαλο στο σχολείο της ψυχής», εξηγεί ό Αυγουστίνος καί προσθέτει ότι ή επιστροφή του πατέρα του είναι «το πρώτο δώρο του Θεού στη μητέρα μου, ό αρραβώνας της δικής μου επιστροφής, πού όμως επρόκειτο να αργήσει»! Με το τελευ-ταίο ρίχνει τη γέφυρα πού μας περνά από τη Μόνικα αληθινή χριστιανή σύζυγο τή Μόνικα αληθινή χριστιανή μητέρα, στην περιπέτεια της δικής του αποστασίας καί επιστροφής.

Και είναι μια μεγάλη αποστασία ή πρώτη φάση της ζωής του. «Ή μητέρα μας ανάθρεψε γεννώντας μας με ώδίνες τοκετού κάθε φορά πού έβλεπε να ξεμακραίνουμε από Σένα...», γράφει για τη χριστιανική αγωγή της μητέρας του στα τρία παιδιά της. Για τον εαυτό του ειδικά προσθέτει: «Από την τρυφερή ηλικία είχα ακούσματα για την αιώνια ζωή. Η μητέ­ρα με σφράγισε με το σημείο του Σταυρού τη στιγμή που μ' έβγαλε άπ' την κοιλιά της. Με πότισε την Αλήθεια του Θεού με το μητρικό της γάλα... Μικρό παιδί κι εγώ, πρίν Σέ γνωρί­σω, σε Σένα εύρισκα στήριγμα καί καταφυγή όταν με μάλω­ναν οι γονείς ή οϊ δάσκαλοι μου...Αρρώστησα βαριά καί ζήτησα με λαχτάρα να βαφτιστώ... Ή μητέρα με μύησε στο Μυστήριο της λυτρώσεως, μου έμα­θε την ομολογία που έπρεπε να απαγγείλω... Καλυτέρεψε όμως ή υγεία μου κι ανέβαλα τη βάφτιση μου.
Νικήθηκα από την ιδέα πώς θα ξαναπέσω στην αμαρτία... Ή μήπως καί πήρα αυτή την απόφαση για να είμαι ελεύθερος να την απο­λαύσω»! Καί με την εμπειρία της επιστροφής πια την ώρα αυτού του «εκ βαθέων» του παρατηρεί: «Ίσως το επέτρεψε ό Θεός για να δώσει στην αγνή καρδιά της μητέρας μου τη χα­ρά να κυοφορήσει μακροχρόνια κι επώδυνα τη σωτηρία μου»!Η περιπέτεια της αποστασίας αρχίζει στην Καρχηδόνα, όπου σπουδάζει Φιλολογία καί Ρητορική.
Πρωτεύει στις σπουδές, καμαρώνει γι' αυτό, το... εξαργυρώνει με ερωτικές κατακτήσεις! «Αφέθηκα γρήγορα να γίνω έρμαιο φοβερών παθών καί ηδονών... Δε ντρεπόμουν να μπλέκομαι σε περι­πέτειες επιπόλαιων ερώτων... Είχα υποδουλωθεί στη φρε­ναπάτη της ήδονοθηρίας, που ή ανθρώπινη άναισχυντία θε­ωρεί καί προβάλλει ως ελευθερία! Με πυρπολούσε ό πόθος τοϋ έρωτα... Το ν'αγαπώ καί ν'αγαπιέμαι μου ήταν πιο γλυ­κό, όταν απολάμβανα το κορμί του άγαπώμενου προσώπου»!"Ομολογίες ρεαλιστικές αλλά αφοπλιστικά ειλικρινείς σε θέμα πού ή εποχή μας απομυθοποιεί καί είδωλοποιεί συνάμα. «Ή μητέρα μου, αυτή ή ταπεινή δούλη του Θεού, που ή καρ­διά της ήταν εκκλησιά, αληθινή κατοικία του Κυρίου, αγωνιά, τρομάζει με το δρόμο πού πήρα... Με συμβουλεύει... μα δε δίνω την παραμικρή προσοχή... Θεωρώ τίς συμβουλές της απλοϊκές γυναικείες παραινέσεις»! Είναι ή ώρα της μεγάλης φωτιάς, ή ώρα πού ήδονοθήρας αυτός, δε θεωρεί την υπόθε­ση φρεναπάτη, αλλά... ελευθερία.
Δεν του περνάει από το νου ότι το τελευταίο δείχνει σαν «φύλλο συκής» της ανθρώπινης άναισχυντίας.Διαβάζει τότε Κικέρωνα, διαβάζει καί Γραφή, μα καταφεύ­γει στην αίρεση των Μανιχαίων! Δεν αργεί βέβαια να διαπι­στώσει ότι πρόκειται «για ανθρώπους, υπερφίαλους, κενόδοξους, φλύαρους, σαρκικούς. Ανθρώπους πού φώναζαν συ­νεχώς, "ή αλήθεια", "ή αλήθεια", μα δεν είχαν μιαν αλήθεια για Σένα, παρά μονάχα πλάνη»! Ωστόσο τους ακολουθεί με πάθος. Γι' αυτό ή αγωνία της μητέρας του κορυφώνεται, μα ή αγάπη της τη φέρνει κοντά του. «Ή μητέρα μου έχυσε εκείνη την περίοδο για μένα δάκρυα πιο πολλά από όσα χύνουν οί μανάδες μπρος στα νεκρά παιδιά τους... Με την πίστη της με έβλεπε σαν νεκρό... Αλλά ή αγάπη της πότιζε τώρα με πιο πολλά δάκρυα προσευχών το χώμα! Αύτη την ξανάφερε κο­ντά μου καί με μήνυμα θεϊκό, παράθυρο ελπίδας»!

Παράθυρο ελπίδας από ένα όνειρο, όπου νεανίας γοητευ­τικός, παρότι την έβλεπε σε τόση θλίψη, χαμογελούσε καί της έλεγε: «Ηρέμησε, κοίταξε καί δες, όπου στέκεσαι εσύ, στέ­κεται καί ό γιος σου»! Καί κοίταξε καί βεβαιώθηκε, ήταν αλή­θεια. «Καί είχε τη δύναμη να ζει το όνειρο σαν τη χαρά της δικής μου επιστροφής, πού θα αργούσε πολύ ακόμα! Γιατί στα εννιά χρόνια πού ακολούθησαν κυλίστηκα σε βόρβορου βάραθρα, βυθίστηκα σε άβυσσο ψεύδους. Πάλευα βέβαια να βγω, αλλά βούλιαζα πιο βαθιά ακόμα»!
Το ευτύχημα όμως είναι, «ότι όλα αυτά τα χρόνια ή ευσε­βής καί εγκρατής χήρα μητέρα μου τρέφεται με την ελπίδα του ονείρου της! "Οτι δεν σταματά τους ποταμούς των δα­κρύων, τους στεναγμούς της καρδίας στις ατέλειωτες ώρες των προσευχών της για μένα»!

Και το ανθρώπινο παράπονο στο Θεό! «Εσύ άκουγες τίς παρακλήσεις της, μα άφηνες να κυλιέμαι σε βόρβορο, να παραδέρνω σε χάος... Να είμαιπλανώμενος καί πλανών, πα­ρασυρόμενος καί παρασύρων». Τόσο πού σοφός Επίσκοπος, δε δεχόταν να του μιλήσει παρά τίς θερμές παρακλήσεις της μητέρας του. «Είναι ισχυρογνώμων, εγωιστής, πνεύμα άντιλογίας, παθιασμένος αιρετικός. Άσ' τον ελεύθερο, της είχε πει, αλλά μη σταματήσεις τίς προσευχές σου, κάποτε θα κα­ταλάβει»! Εκείνη επέμενε να παρακαλεί καί αυτός της είπε: «Πήγαινε στην ειρήνη του Θεού.
Καί πίστεψε αυτό πού θα σου πω, ό Θεός δεν θα αφήσει να χαθεί ένα παιδί τόσων δακρύων»!Μήνυμα αιώνιο αυτό για κάθε αληθινή μητέρα! Μετά την Καρχηδόνα ιδρύει καί στη Ρώμη δική του Ρητορι­κή Σχολή. Εκεί ξεκόβει από τους Μανιχαίους, αλλά δεν έρχε­ται στην πίστη. Αρρωσταίνει πάλι βαριά καί ή μητέρα εντείνει τίς προσευχές της. Ό Θεός δεν έχει σχέδιο να τον πάρει πρίν αναγεννηθεί, να«καταφέρει πλήγμα θανατερό στην ψυχή αυτής της Άγιας Γυναίκας».
Γίνεται καλά κι έρχεται καί ιδρύ­ει νέα Ρητορική Σχολή στο Μιλάνο. Κορυφαία μορφή εδώ ό "Αγιος Αμβρόσιος, «ψυχή εκλεκτή, ευσεβής δούλος του Θεού, γνωστός σε όλο τον κόσμο. Τον αγαπώ, όχι όμως ως δάσκαλο της αλήθειας του Χριστού, έχω χάσει πια κάθε ελπί­δα σωτηρίας. Τον αγαπώ ως άνθρωπο πού με έχει συμπαθή­σει».Αυτή είναι ή κορύφωση της τραγωδίας του! Είναι πια πλάι σε μεγάλη πηγή «ύδατος ζώντος»! Άλλα δε νιώθει δίψα έλαφιού «επί τάς πηγάς των υδάτων»,δεν αισθάνεται την ανάγκη ν' αντλήσει «ύδωρ άλλόμενον εις ζωήν αϊώνιον»! Ή μητέρα σπεύδει, από την Αφρική στο Μιλάνο. Χαίρεται πού μαθαίνει πώς ξέκοψε από το Μανιχάίσμό. «Δεν είχα βρεί την αλήθεια ακόμα, όμως είχα απομακρυνθεί από το ψέμα»! Ωστόσο λυπάται πού οϋτε ένας Αμβρόσιος δεν είχε αγγίξει καμιά χορ­δή τήςς ψυχής του. Γνωρίζεται, συζητεί με τον "Αγιο, «διπλα­σιάζει τα δάκρυα καί τίς προσευχές της για μένα».

Ό Αυγουστίνος καί τότε ακόμα δείχνει να γλιστρά πιο πέ­ρα. Μετά από ένα μικρό διάστημα στην αστρολογία, καταφεύγει στο νεοπλατωνισμό, ένα φιλοσοφικό σύστημα της μόδας εκείνα τα χρόνια καί ζει κοινοβιακά με κάποιους φίλους. Πα­ράλληλα όμως δεν τον αφήνουν αδιάφορο ακούσματα για επι­στροφές στην πίστη κάποιων νομομαθών, γοητεύεται από το βίο του Άγιου Αντωνίου, διαβάζει την Αγία Γραφή πιο προσε­κτικά.Ηταν φανερό: το δίχτυ της Αγάπης του Θεού απλωνό­ταν πια για τα καλά πάνω άπ' τη ζωή του, ή αναγέννηση «εξ ύδατος καί πνεύματος» ερχόταν.Καί ήρθε, σε κείνο τον περίπατο, τότε πού περνούσαν μπρος άπ' τα μάτια του ταινία κινηματογραφική τα κρίματά του.
Τότε πού εκείνο το ρίγος της μετάνοιας ένιωσε να διαπερνά καί το κορμί του. Αυτό πού είχε κατεργαστεί τα κρίματά της ψυχής του δεκαέξι τόσα χρόνια! Τότε πού ή παιδική φωνή τρα­γουδούσε κι έψαλλε το λυτρωτικό:Tolle et lege'', «άνοιξε καί διάβασε». Τότε πού το βλέμμα του συλλάβισε τον σωτήριο στί­χο: «Ως εν ήμερα εύσχημόνως περιπατήσωμεν, μη κώμοις καί μέθαις, μη κοίταις καί άσελγείαις, μη έριδι καί ζήλω...» (Ρωμ. 14,13). Τότε πού στο τέλος της ανάγνωσης είχαν αλλά­ξει όλα! Είχε αρχίσει το «ένδύσασθε τον Κύριον Ίησούν Χριστόν», είχε γλυκοχαράξει ή ανατολή ενός νέου κόσμου!Καί ή μητέρα ευχαριστούσε το Θεό: «Μου έδωσε ό,τι του ζητήσαμε το παραπάνω»!'Έλεγε το δικό της«νυν απολύεις»! «"Ωρα να φύγω πια από αυτόν εδώ τον κόσμο»'Τό όνειρο της ελπίδας κι ό λόγος του Επίσκοπου ήταν ψηλαφητή αλήθεια.
Ό γιος της ήταν πια «στον δικό της τόπο», «ό Θεός δεν είχε αφή­σει να χαθεί ένα παιδί τόσων δακρύων». Καί όχι μόνο, αλλά καί το ανέδειξε Μεγάλο δικό Του, Μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, με παρουσία αγάπης καί γραφή στη Δύση ανάλογη με κείνη πού αξίωσε στην Ανατολή τους Τρεις Ιεράρχες. Η Αγία Μόνικα, ή μητέρα του Αγίου Αυγουστίνου, είχε με­γάλο πρόβλημα με το γιο της, σταυρό βαρύ, ασήκωτο. Το πέρασε όμως άπό μαρτύριο δακρύων, από στεναγμούς καρ­δίας, στα γόνατα ώρες ατέλειωτες δεκάξι τόσα χρόνια. Καί ή απάντηση του Θεού ήρθε! Το υπόδειγμα λέει κάτι ελπιδοφόρο.Σέ πολλές σημερινές μητέρες.

There is life after death (Part 2)

There was a simple and compassionate monk, named Fr. Gregory, who worked as an attendant in the geriatric hospital of the Monastery of St.Paul (on Mount Athos).

He himself told me [relates Elder Paisios] the following event from his life. About forty years ago, when he was serving in the monastery’s
geriatric hospital, one of the other monks gave him a bunch of grapes as a blessing.
 
 He decided not to eat any of the grapes; rather, he cut them into smaller bunches and shared them amongst the elderly monks. One monk,out of extreme appreciation—because they were the first grapes of the season he had eaten—kept wishing him, “Good Paradise to you! May you find these in Paradise!” The attendant, with simplicity, replied jokingly:“Go ahead and eat your grapes, blessed soul. Paradise and Hell are here in this life.”
 

Although he was only joking and didn’t believe what he said—furthermore, he also had the excuse of being simpleminded—this is what happened to him.That night he had a frightful dream, which he experienced as if he was awake! He found himself gazing out over a sea of fire. Across the other side, there was a beautiful bay with crystal palaces. From the distance, he noticed that there was a venerable elder who lived there. The elder was radiant—even his beard appeared to be of silk. 

There, he also encountered a brother from the monastery who had fallen asleep in the Lord three years prior. He began to ask the brother about these palaces (which impressed him tremendously), and about the venerable elder.
“He is Elder Abraham,” replied the brother, “and this beautiful coastline with the crystal palaces is ‘the bosom of Abraham,’ where the righteous souls come to rest.”
 

When righteous Abraham heard the brother saying these words, he looked at Fr. Gregory and ordered him with a stern voice:“Get out of here! You have no place here!”
When Fr. Gregory heard Patriarch Abraham censuring him, he quickly turned around to leave; however, he hadn’t gone too far when the flames from the sea caught up to him. The fire started to scorch him, and he woke up from the pain. To his surprise, his leg was burnt and covered in blisters at the exact area where he had felt the fire burning him. 

The pain in his leg continued for another twenty days before the wounds finally healed with the aid of various ointments and practical remedies.
Fr. Gregory bitterly repented for what he had said, and in the future he was much more careful with his words.




–from the book Athonite Fathers & Athonite Matters–

There is life after death (Part 1)

Elder Paisios relates the following experience:

I knew an old woman who was very stingy. Her daughter was verygood, and whatever she wanted to give as alms she would throw out the window so she could leave the house with empty hands,because her mother would always check to see if she was taking anything. 

Then she would go pick up whatever it was and give it away. But if she told her mother that “the monk” [that is, me] had asked for something, then her mother would be willing to give it up.
 
 After her death, I saw a young man [her guardian angel], and he said to me, “Come—so-and-so wants you.” I couldn’t understand what happened to me, but we were standing in front of a grave in Konitsa. He moved his hand, like this, and the grave opened. 

Inside, I saw a grimy mess and the old woman, who had started to decay. She was calling out,
“Monk, save me.”My heart went out to her. Feeling sorry for her, I climbed down inside and without being repulsed I embraced her and asked, “What’s wrong?”
She said, “Tell me, didn’t I always give you anything you asked,willingly?”
“Yes,” I said, “that’s true.”
“All right,” the young man reasurred her.


He moved his hand like this again and closed the grave like a curtain, and I was back in my cell.
The sisters from the monastery of Souroti asked me, “What happened to you on the feast of Saint Andrew?” I answered, “Pray for so and-so’s soul.”
Two months later, I saw her again. High above an abyss, there was a plateau with palaces, a lot of houses, and many people.

 The old woman was up there. She was very happy with the face of a small child that had just a tiny spot that her angel was also scrubbing to clean off. In the abyss, in the distance, I saw people being beaten and harassed, and trying to climb up.

I embraced her out of joy. I took her aside a little, so the people in the abyss wouldn’t see us and be hurt. She said to me, “Come on, let me show you the place where the Lord has put me.”



–from the book Elder Paisios of the Mount Athos–

The greatest day in history ( St. Nikolai Velimirovic )

With the God-man Christ, all that is God’s has become man’s, human, ours, so that each of us individually and all of us assembled together in the Divine-human body of Christ, the Church, might become god-men, having attained ‘to the perfect man, to the measure of the stature of the fullness of Christ’ (Eph 4:12-13). Therefore Christmas, the day of the birth of the God-man, the Lord Jesus Christ, is the greatest and most important day in the history of all the worlds in which man moves and lives.
-

 St. Nikolas Velimirovic

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ

Χριστούγεννα...οπως ξέρειησιάζουμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου...

Όπως θα ξέρεις, πλησιάζουμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου. Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή προς τιμή μου, έτσι και φέτος. 

Αυτές τις μέρες ο κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται διαφημίσεις μέχρι και στο ράδιο, την τηλεόραση και παντού κανείς δεν μιλά για κάτι άλλο εκτός από το τι λείπει μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα... 

Είναι ευχάριστο να ξέρω ότι τουλάχιστον μία μέρα τον χρόνο κάποιοι με σκέφτονται.

Όπως θα γνωρίζεις πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησαν να γιορτάζουν τα γενέθλιά μου. Στην αρχή φαινόντουσαν να καταλαβαίνουν και με ευχαριστούσαν γι' αυτό που έκανα για εκείνους. Όμως σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τι γιορτάζουν.

Οι άνθρωποι συναντώνται και περνούν πολύ καλά όμως κανείς δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται....

Θυμάμαι πέρυσι, την ημέρα των γενεθλίων που έκαναν μια μεγάλη γιορτή προς τιμή μου. Στο τραπέζι υπήρχαν τα πάντα, όλα ήταν διακοσμημένα όμορφα και υπήρχαν πολλά δώρα, αλλά ...;  Ξέρεις τι;...                                           

Ούτε που με κάλεσαν, ενώ ήμουν ο επίτιμος καλεσμένος κανείς δεν θυμήθηκε να με καλέσει.  Και η γιορτή γινόταν για μένα...

Και όταν έφτασε η μεγάλη μέρα... με άφησαν απ' έξω, μου έκλεισαν την πόρτα... εγώ ήθελα να βρεθώ στο τραπέζι μαζί τους...

Η αλήθεια είναι ότι δεν εξεπλάγην γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι μου κλείνουν την πόρτα.     Μιας και δεν με κάλεσαν, σκέφτηκα να παραβρεθώ χωρίς να κάνω θόρυβο κι έτσι μπήκα και στάθηκα σε μια γωνίτσα.

Διασκέδαζαν όλοι, κάποιοι έλεγαν ιστορίες, γελούσαν, πέρναγαν πολύ καλά, μέχρι που έφτασε ένας....

Γέρος χοντρός, ντυμένος στα κόκκινα με άσπρα γένια...     Και φώναζε...  χο, χο, χο!,  λες και είχε πιει λίγο παραπάνω...κάθισε βαριά βαριά σε μια πολυθρόνα και... Όλοι έτρεξαν καταπάνω του λέγοντας...Άγιε Βασίλη! ...λες και η γιορτή ήταν γι' αυτόν...

Ήρθαν τα μεσάνυχτα και όλοι άρχισαν να αγκαλιάζονται, άπλωσα κι εγώ τα χέρια μου ελπίζοντας πως κάποιος θα με αγκαλιάσει... Και ξέρεις; Κανείς δεν με αγκάλιασε.

Ξαφνικά άρχισαν όλοι να ανταλλάσσουν δώρα, ένας ένας τα άνοιγαν μέχρι που τελείωσαν όλα...    Πλησίασα να δω μήπως παρ' ελπίδα υπήρχε κάποιο για μένα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα... 

Πώς θα αισθανόσουν αν την ημέρα των γενεθλίων σου αντάλλασσαν δώρα όλοι μεταξύ τους κι εσένα δεν σου δώριζαν τίποτα;

Τότε κατάλαβα ότι εγώ περίσσευα σε εκείνη τη γιορτή, βγήκα χωρίς να κάνω θόρυβο, έκλεισα την πόρτα κι αποσύρθηκα...

Κάθε χρόνος που περνάει είναι χειρότερα, ο κόσμος θυμάται μόνο το δείπνο, τα δώρα και τις γιορτές. Κανείς δεν θυμάται εμένα... 

Θα ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να μου επιτρέψεις να έρθω στη ζωή σου, να αναγνωρίσεις ότι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια ήρθα σε αυτόν τον κόσμο για να δώσω τη ζωή μου για σένα, στον σταυρό, και να σε σώσω.   

 Το μόνο που θέλω σήμερα είναι να το πιστέψεις με όλη σου την καρδιά ...

Θα σου πω κάτι: σκέφτηκα, μιας και πολλοί δεν με προσκαλούν στη γιορτή που κάνουν, θα κάνω τη δική μου γιορτή και θα είναι σπουδαία, όπως κανένας δεν την έχει φανταστεί, μια γιορτή πολύ μεγάλη.        Ακόμη κάνω τις τελευταίες προετοιμασίες, στέλνω πολλές προσκλήσεις και σήμερα υπάρχει μία ειδικά για εσένα. 

Θέλω μόνο να μου πεις αν θέλεις να βοηθήσεις, θα σου κρατήσω μια θέση και θα γράψω το όνομά σου, στη μεγάλη λίστα μου με τους καλεσμένους με κράτηση και...       Θα πρέπει να μείνουν απ' έξω εκείνοι που δεν θα απαντήσουν στην πρόσκλησή μου... Ετοιμάσου γιατί όταν όλα θα είναι έτοιμα, μια μέρα που δεν θα το περιμένει κανείς, θα κάνω μια μεγάλη γιορτή...

ΧΡΙΣΤΕ,

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ

How to Celebrate the Nativity ( St Gregory the Theologian )

It is easy to forget the magnitude of the event of the Nativity of Jesus Christ. This was an act of God akin to Creation itself. 


Here is how Saint Gregory the Theologian views it:

Again the darkness is past; again Light is made; again Egypt is punished with darkness; again Israel is enlightened by a pillar. The people that sat in the darkness of ignorance, let it see the Great Light of full knowledge. Old things are passed away, behold all things are become new. The letter gives way, the Spirit comes to the front. The shadows flee away, the Truth comes in upon them. The laws of nature are upset; the world above must be filled.

It was an event to give rebirth to all of mankind. It was God's gift so we could  return to the union with Him we enjoyed at the time of our creation.


Saint Gregory says,

This is our present Festival; it is this which we are celebrating, the Coming of God to Man, that we might go forth, or rather (for this is the more proper expression) that we might go back to God -that putting off the old man, we might put on the New; and that as we died in Adam, so we might live in Christ, being born with Christ and crucified with Him and buried with Him and rising with Him.  

As we prepare for this mystical event we need to be sober, to prepare with prayer and fasting, so we can be appreciative of this gift God has given us and give thanks out of our unrestrained love for God.  We need this so we are not distracted from all the noise that surrounds this season.


Saint Gregory says,

Let us not adorn our porches; nor arrange dances, nor decorate the streets; let us not feast the eye, not enchant the ear with music, nor enervate the nostrils with perfume, not prostitute the taste, nor indulge the touch, those roads that are so prone to evil and entrances for sin; let us not be effeminate in clothing soft and flowing, whose beauty consists in its uselessness, nor with the glittering of gems or the sheen of gold or the tricks of colour, belying the beauty of nature, and invented to do despite unto the image of God. Not in rioting and drunkenness, with which are mingled, I know well, chambering and wantonness, since the lessons which evil teachers give are evil. Let us not appraise the bouquet of wines, the kickshaws of cooks, the great expense of unguents; and let us not strive to outdo each other in temperance, and this while others are hungry and in want, who are made of the same clay and in the same manner. 

Finally he asks us to leap with joy as did John the Baptist in his mother's womb.

Now then I pray you accept His Conception, and leap before Him; if not like John from the womb, yet like David, because of the resting of the Ark. Revere the enrolment of account of which you were written in heaven, and adore the Birth by which you were loosed from the chains of your birth, and honour little Bethlehem, which has led you back to Paradise; and worship the manger through which you, being without sense, was fed by the Word . . . If you are one of those who are as yet unclean and uneatable and unfit for sacrifice, and of the gentile portion, run with the Star, and bear your Gifts with the Magi, gold and frankincense and myrrh, as to a King, and to God, and to One Who is dead for you. With Shepherds glorify Him; with Angels join in chorus; with Archangels sing hymns. Let this Festival be common to the powers in heaven and to the powers upon earth. For I am persuaded that the Heavenly Hosts join in our exultation and keep high Festival with us today . . . because they love men, and they love God ... just like those whom David introduces after the Passion ascending with Christ and coming to meet Him, and bidding one another to lift up the gates. 

This is the time to focus all our actions on the glorification of God and avoid the degrading commercialization of this most important event for the salvation of mankind. All we do during this time preceding the feast of the Nativity should be to heighten our appreciation of the great gift and glorify Him. 

St Gregory the Theologian

The Nativity of our Lord and God and Savior Jesus Christ ( St. Nikolai Velimirovic )

'And when the fullness of time was come, God sent His only-begotten Son' (Gal. 4:4), to save the human race. And when the ninth month had come after the archangel Gabriel appeared to the most holy Virgin in Nazareth, saying: 'Hail) thou that art highly favoured... thou shalt conceive and bear a son' - at that time a decree went forth from Caesar Augustus that all the inhabitants of the Roman Empire be taxed. In accordance with this decree, everyone had to go to his own town and there be inscribed. Therefore righteous Joseph came with the most holy Virgin to Bethlehem, the city of David, for they were both of the royal House of David. But, there being a great many people in that small city for the census, Joseph and Mary could not find a lodging in any house, and found shelter in a cave which the shepherds used as a sheepfold. In this cave the most holy Virgin gave birth to the Saviour of the world, the Lord Jesus Christ. Bearing Him without pain, as He was conceived without sin of the Holy Spirit and not of man, she herself wrapped Him in swaddling bands, worshipped Him as God and laid Him in a manger. Then righteous Joseph drew near and worshipped Him as the divine Fruit of a virgin womb. Then the shepherds came in from the fields, directed by an angel of God, and worshipped Him as Messiah and Saviour. The shepherds had heard a multitude of angels singing: 'Glory to God in the highest, and on earth peace, goodwill among men' (Luke 2:14). At that time there also came wise men from the East, led by a wonderful star, bearing their gifts: gold, frankincense and myrrh, and worshipped Him as King of kings, offering Him their gifts (Matt. 2:11). Thus He came into the world Whose coming had been foretold by the prophets and Who was born in the way that they had prophesied: of the most holy Virgin, in the city of Bethlehem, of the lineage of David according to the flesh, at the time when there was no longer in Jerusalem a king of the tribe of Judah, but Herod the stranger was on the throne. After many types and prefigurings, messengers and heralds, prophets and righteous men, wise men and kings, finally He appeared, the Lord of the world and King of kings, to perform the work of the salvation of mankind that could not be performed by His servants. May His be eternal glory and praise! Amen.

 St. Nikolai Velimirovic

Pilgrimage to St Anthony's Greek Orthodox Monastery, Florence, Arizona

π Αθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσού- Που οδηγεί η Ορθοδοξία

Η Σημασια της προσευχης - Μητρ.ΛΕΜΕΣΟΥκ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Ορθοδοξία και άλλες θρησκείες

Γιατί όμως ό Χριστός θέλησε να γεννηθεί από παρθένα, αφήνοντας αβλαβή την παρθενία της; ( Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος )

Να γιατί:
Κάποτε ό διάβολος εξαπάτησε την παρθένα Εύα. Τώρα ό άγγελος έφερε το λυτρωτικό μήνυμα στην Παρθένο Μαριάμ.
Κάποτε ή Εύα ξεστόμισε λόγο, πού έγινε αιτία θανάτου. Τώρα ή Μαρία γέννησε το Λόγο, πού έγινε αιτία αιώνιας ζωής.

Ο λόγος της Εύας έδειξε το δέντρο, πού έβγαλε τον Αδάμ από τον παράδεισο.
Ο Λόγος της Μαρίας έδειξε το Σταυρό, πού έβαλε τον Αδάμ πάλι στον παράδεισο.

Σ' αυτόν λοιπόν, το Λόγο του Θεού και Υιό της Παρθένου, πού άνοιξε δρόμο μέσα σε τόπο αδιάβατο, ας αναπέμψουμε δοξολογία μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων.

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Why all the Fuss about Christmas?

 

 

 

The nature of the “Christmas Season,” which has unfortunately has become known as “the Holiday Season,” is now mostly devoid of Jesus Christ for which this celebratory season was originally created.  But wait! What are all the parties and all the gifts piled up under the Christmas tree for? Be honest. In our celebrating have we not forgotten why we celebrate? This is supposed to be the time when we celebrate the Incarnation of God. Think about what we have forgotten and why is it so important to re-remember.  Ask yourself, "Why is this spiritual event so significant for our salvation? What is the 'Season' really about?"

One may say that even the incarnation of God was not sufficient for the salvation of mankind.  For today we can witness the gross neglect of Him even in this most holy period.  But this is precisely why God chose to come as fully man. We seek happiness with many parties and expectations of gifts like ignorant children. We are like blind men wandering aimlessly in the city square looking for a lost coin.  Blinded by our limitations and separation from God we are unable to see what it is that God expects of us so we can be reunited with him in Paradise. 

The Incarnation is much more than a baby in a manger, kings bringing gifts, or some supernatural star in the sky.  If we are blind and unable to see what it is that God expects of us, what can God do to help us over come this blindness?  He can become like one of us and show us and ask us to follow Him. This is what He did. This why we should celebrate and give thanks. This we are in need of re-remembering.

The gift of the Son of God is a most merciful gift that God has given us.  With it comes not only clarity about how to live, but the establishment of the Church to aid us in overcoming our blindness––even 2000 years after the historical event of His Incarnation.  The Church gives us many aids for our spiritual healing. The Sacraments of His Church bring to us the powers of the Holy Spirit. The ascetic practices help us develop the self-control with the aid of the Holy Spirit so it can work freely through us, and the Scriptures that clarify how we are to follow Him. These were all given to us through the Church to aid us in becoming one with God, for eternal life in union with Him.  

Saint Athanasius tells us the following about the nature of the Incarnation in his well know treatise On the Incarnation:

Whence, naturally, willing to profit men, He sojourns here as man, taking to Himself a body like the others, and from things of earth, that is by the works of His body [He teaches them], so that they who would not know Him from His Providence and rule over all things, may even from the works done by His actual body know the Word of God which is in the body, and through Him the Father…..

For as a kind teacher who cares for His disciples, if some of them cannot profit by higher subjects, comes down to their level, and teaches them at any rate by simpler courses; so also did the Word of God. As Paul also says: “For seeing (1 Corinthians 1:21) that in the wisdom of God the world through its wisdom knew not God, it was God's good pleasure through the foolishness of the word preached to save them that believe.” For seeing that men, having rejected the contemplation of God, and with their eyes downward, as though sunk in the deep, were seeking about for God in nature and in the world of sense, feigning gods for themselves of mortal men and demons; to this end the loving and general Savior of all, the Word of God, takes to Himself a body, and as Man walks among men and meets the senses of all men half-way , to the end, I say, that they who think that God is corporeal may from what the Lord effects by His body perceive the truth, and through Him recognize the Father.

God, the Creator of all creation, became fully human in the Incarnation, then voluntarily suffered and showed us the path to eternal life if we learn to live as he showed us. Then after He left this earth, He sent the Holy Spirit to His disciples and they established the Church for our healing. It was through God's arrival as fully human, while still remaining fully God, the Incarnation we are about to celebrate, that we are now able to know the way to eternal life.

Let's be joyful for the reason of the Incarnation and as the Christmas hymn proclaims:

"Today Christ is born in Bethlehem of the Virgin.
Today He who is without a beginning begins,
And the Word is made flesh.
The powers of Heaven rejoice,
The earth and her people are jubilant;
The Wise Men bring gifts to the Lord,
The shepherds marvel at the One who is born;
And we sing without ceasing:
"Glory to God in the Highest, And on earth peace, (God's) good will toward men".

Let’s put Christ back into Christmas.