The Way of Love is the Easiest Path

Elder Porphyrios emphasizes that there are two paths we can take. One is very hard and the other easy. The difficult path is to fight against evil and the easy way is the path of love. How do we nurture this love for God?

Edler Porphyrios says,

The Soul is sanctified and purified through the study of the words of the Fathers, through the memorization of the psalms and of portions of Scripture, through the singing of hymns and through the repetition of the Jesus Prayer.
 

 

He suggests that we read the holy books of the Church with joy. The Book of the Eight Tones, the Psalter, the books with the offices for the feasts and the daily saint commemorations. The lives of the saints give us examples of people who gave their lives entirely to Christ and became true lovers with God. We can take delight in their achievements and imitate them. They began their lives just like us. We have the same opportunity to become sanctified like them.

 

We should undertake this study, as with all things in our life, with great attention. The Elder advises us to look up each word in the dictionary and read clearly understanding the meaning of every word.

 

This is the easy way he tells us. All one needs to do is to do these things and ignore other things.

He says that the kind of effort necessary is,

 

To study and pray and have your aim to advance in the love of God and of the Church.
 

 

The object is not to sit and afflict and constrict yourself in order to improve. The object is to live, study, to pray and to advance in love––in love for Christ and for the Church.

This is a very practical way in today's busy life. Don't aggravate yourself with fighting the evil, but concentrate on your own study and prayer until this love for God is always at the forefront of your mind and heart. Simply set aside time for daily study and prayer with emphasis on the use of the Jesus Prayer. Then when you face difficulties God will be the first thought you have and your love for Him will bring you divine grace. Then you will act with the support of the Holy Spirit.

Το παιδί,το θαύμα και ο γέροντας Πορφύριος

Μεσημέρι, δύο η ώρα, βρίσκομαι στην Πλατεία Αγίων Αναργύρων Αθηνών. Είμαι σταματημένη στο φανάρι προς Αθήνα. Με πλησιάζει ένας κύριος. -Μενίδι, σας παρακαλώ, πάμε; -Όχι! του απάντησα, δεν προλαβαίνω. Όντως δεν προλάβαινα, γιατί τρεις η ώρα έπρεπε να παραδώσω το ταξί στον Πειραιά.
 

Ο κύριος στεκόταν μπροστά μου περιμένοντας να περάσει άλλο ταξί. Κάτι μέσα μου μου έλεγε να τον εξυπηρετήσω. Του έκανα νόημα να έρθει. Μόλις μπήκε στο ταξί αναφώνησε: «-Δεν είναι δυνατόν!» Και παίρνει τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου στα χέρια του και τη φιλάει. Την στιγμή εκείνη έχει ανάψει το φανάρι και έστριβα το τιμόνι προς Μενίδι. Ήθελα να του πάρω από τα χέρια τη φωτογραφία, μα όταν τον είδα με τι λαχτάρα τον κοιτούσε, ντράπηκα για τη σκέψη μου.


-Τον γνωρίσατε, με ρώτησε.

-Όχι, από τα βιβλία του τον γνώρισα και τον αγαπώ πάρα πολύ.

-Θέλεις, κοπέλα μου, να σου πω πώς τον γνώρισα εγώ;

-Και βέβαια θέλω, του είπα με χαρά.


-Άκου η γυναίκα μου ήταν άρρωστη βαριά, είχε καρκίνο- οι γιατροί μάς έδωσαν τρεις μήνες το πολύ ζωή. Εκείνη τη χρονιά ο γιος μου ο μεγάλος τελείωνε το Λύκειο. Και μας ανακοίνωσε πως έχει κανονίσει με άλλα δέκα παιδιά, συμμαθητές του, να πάνε στο Άγιο Όρος για μια εβδομάδα. Είπαμε εντάξει. Τα παιδιά έφυγαν. Στο μεταξύ η γυναίκα μου χειροτέρεψε. Ο γιατρός που την παρακολουθούσε μας είπε πως το τέλος ήταν κοντά. Τον ρωτήσαμε με αγωνία: «-Γιατρέ, τι μπορούμε να κάνουμε, να της δώσουμε λίγη ζωή ακόμη;» «-Θα κάνουμε ένα χειρουργείο ακόμη και ο Θεός βοηθός!» μας απάντησε. Εγώ συμφώνησα, η γυναίκα μου όμως αντέδρασε, γιατί ήθελε να περιμένουμε να γυρίσει το παιδί.

Ο γιος μου γύρισε τόσο ευτυχισμένος, τόσο χαρούμενος, που έτσι δεν τον είχαμε δει ποτέ. Μας διηγιόταν πόσο όμορφα ήταν εκεί, πόσο εγκάρδια τους υποδέχθηκαν οι μοναχοί, πόση γαλήνη ένιωσαν μεσ' στην ψυχή τους. Τόσο πολύ ένιωσε την παρουσία του Θεού, που είχε ξεχάσει πως η μητέρα του ήταν άρρωστη. Τη θυμήθηκε, όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους ο Γέρων Πορφύριος. Μας είπε για τον Γέροντα Πορφύριο θαυμαστά πράγματα, που μας φαίνονταν απίστευτα.
 
-Συγγνώμη, αυτά που λέτε πότε γίνανε; τον διέκοψα.


-Πριν δυο χρόνια.


-Α, πρόσφατα! Λοιπόν, για πέστε μου.



-Όλα τα παιδιά καθόντουσαν κάτω από ένα δένδρο, μιλούσανε και γελούσανε, όταν ξαφνικά είδανε έναν καλόγερο να τα πλησιάζει. Σηκώθηκαν, του φίλησαν το χέρι και ο Γέροντας άρχισε να τους μιλάει προσφωνώντας κάθε παιδί με το όνομά του. Όπως καταλαβαίνεις, τα παιδιά απόρησαν, πού ήξερε τα ονόματά τους και τα οικογενειακά τους. Στο γιος μου είπε: «-Πες της μαμάς σου να μην κάνει χειρουργείο, είναι καλά!» «-Την ξέρετε;» «-Την ξέρω, όλους σας ξέρω!» «-Ποιος είστε;» τον ρώτησε. «-Είμαι ο Γέροντας Πορφύριος», είπε και έφυγε.

Στο γυρισμό από το Άγιο Όρος, σταμάτησαν στην Ουρανούπολη, σε ένα φαρμακείο να πάρουν ασπιρίνες, γιατί τους πείραξε η θάλασσα και ζαλίστηκαν. Μπαίνοντας στο φαρμακείο είδαν την εικόνα του Γέροντα Πορφυρίου και είπαν: «-Να ο Γέροντας Πορφύριος που είδαμε στο Άγιο Όρος!» Μόλις το άκουσε η φαρμακοποιός, σάστισε. «-Συγγνώμη, παιδιά, είδατε αυτόν τον Γέροντα στο Άγιο Όρος;» «-Ναι, τώρα από εκεί ερχόμαστε.» «-Είστε σίγουροι;» «-Βέβαια είμαστε σίγουροι, αφού μιλήσαμε μαζί του.


Και μάλιστα απορήσαμε πού ήξερε τα ονόματά μας και τα οικογενειακά μας. Όταν τον ρωτήσαμε ποιος είναι, μας είπε πως ήταν ο Γέροντας Πορφύριος». «-Παιδιά, είμαι σίγουρη ότι τον είδατε, όμως... Μην τρομάξετε μ' αυτό που θα σας πω... Ο Γέροντας πέθανε πριν πέντε χρόνια!» Τα παιδιά έπαθαν σοκ! «-Αδύνατον!» της είπαν, «αφού μιλήσαμε!»

Και εγώ και η γυναίκα μου πιστέψαμε πως κάποιον άλλον είδαν, που τον έλεγαν κι αυτόν Πορφύριο και του έμοιαζε. Άλλωστε όλοι οι καλόγεροι μοιάζουν μεταξύ τους. «-Δεν με πιστεύετε, ε; Τέλος πάντων, εμένα μου είπε να μη πας για χειρουργείο, είσαι καλά», είπε το παιδί στη μητέρα του.


Σε δύο μέρες μπήκαμε στο νοσοκομείο. Την επομένη το πρωί θα γινόταν το χειρουργείο. Η ώρα του χειρουργείου έφτασε και, ενώ εγώ περίμενα απ' έξω με αγωνία, ξαφνικά, βλέπω τη γυναίκα μου να βγαίνει. Έτρεξα κοντά της: «-Τι έγινε;» «-Δεν κάνω χειρουργείο, είμαι καλά!» Από πίσω της βγήκε και ο γιατρός. «-Τι έγινε, γιατρέ;» «-Δεν ξέρω, δεν θέλει να χειρουργηθεί!» «-Σας είπα, είμαι καλά!» «-Κορίτσι μου, τρελάθηκες;» Την πήρα αγκαλιά και προσπαθούσα να την πείσω, πως πρέπει να γίνει η εγχείρηση. «-Σου είπα νιώθω καλά, κάντε μου εξετάσεις και θα δείτε ότι είμαι καλά, το νιώθω!» «-Ωραία!» είπε ο γιατρός, «ας μην την πιέσουμε, αφού νοιώθει καλά.» «- Δεν με πιστεύετε; Ωραία! Κάντε μου εξετάσεις για να πειστείτε.»


Πράγματι έγιναν οι εξετάσεις. Την επομένη μέρα μας ήρθαν και οι απαντήσεις.


Εδώ ο κύριος πήρε μια βαθιά ανάσα.


-Τι έδειξαν οι απαντήσεις;


-Πως ποτέ δεν την άγγιξε η αρρώστια! Οι γιατροί να βλέπουν τις παλιές εξετάσεις και τις καινούργιες και να έχουν τρελαθεί! Δεν μπορεί, θα πρέπει να μπερδεύτηκαν με άλλες, θα ξανακάνουμε αύριο, έλεγαν απορημένοι.


Ωστόσο ήρθε ο γιος μου, που βλέποντας τους γιατρούς μπερδεμένους με τις εξετάσεις, μου λέει.


-Γιατί δεν πιστεύεις αυτά που μου είπε ο Γέροντας Πορφύριος στο Άγιο Όρος;


Τότε πετιέται ένας γιατρός:

-Τι είπες; Ο Γέροντας Πορφύριος τι σου είπε;

-Πως η μαμάς μου είναι καλά και να μην κάνει χειρουργείο!

Ο γιατρός έβγαλε από την τσέπη του τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου.

-Αυτόν είδες, αγόρι μου, στο Άγιο Όρος;
 
-Ναι, Αυτόν!

-Οι εξετάσεις είναι σωστές! Η γυναίκα σας είναι καλά, μπορείτε να φύγετε και τώρα μάλιστα! Ετοιμαστείτε!

Στη γυναίκα μου οι γιατροί είχαν δώσει τρεις μήνες το πολύ ζωή. Έχουν περάσει δυο χρόνια και είναι μια χαρά, πιο καλά από ότι ήταν πριν την αρρώστια. Γι' αυτό αγαπούμε πάρα πολύ τον Γέροντα Πορφύριο. Έχουμε πάει και στο Μοναστήρι του πολλές φορές. Και όποτε έχουμε δυσκολίες, εκείνος μας στηρίζει.

Η αφήγηση του κυρίου για ένα ακόμη θαύμα του Γεροντάκου μου, μου έδωσε μεγάλη χαρά. Το μόνο που ψέλλισα, καθώς κατέβαινε ο κύριος, ήταν «ευχαριστώ!»


ΒΙΒΛ. ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ . ΠΟΡΦΥΡΙΑ ΜΟΝΑΧΗ

Η αγάπη που δεν έχει όρια-Γέροντας Παίσιος

 

...Αυτός ο άνθρωπος με τόση προσευχή, με τόσα δάκρυα που έχυνε...Μια φορά πήγα, τον είδα. Ήταν πολύ κουρασμένος. Του λέω:

-Τι έχεις γέροντα;

 

 

 

 

- Τι να κάνω, ευλογημένη ψυχή; Πονάω πάρα πολύ με τους ανθρώπους που έρχονται. Και ιδίως για τα παιδιά με τα ναρκωτικά (σσ: Τότε είχε αρχίσει το κύμα των ναρκωτικών το πολύ και έρχονταν πολλά παιδιά στον γέροντα και ζητούσαν βοήθεια).

 

 

 

 

Να, χθες είχα τρεις μέρες άυπνος κι ήρθε ένα παιδάκι, το καημένο εδώ πέρα, ταλαιπωρημένο, ορφανό, εγκαταλειμμένο, δεν είχε που την κεφαλή κλίνη και μου είπε: "Γέροντα, κανέναν δεν έχω στον κόσμο. Κανένας δεν με αγάπησε και είμαι και ορφανός και έμπλεξα και με τα ναρκωτικά. Θέλω να μου πεις κάτι". Και, ενώ τα μάτια μου έκλειναν απ'την αγρυπνία, τα τραβούσα -λέει- 9 ώρες, τα κόλλησα πάνω σ'αυτό το παιδάκι να μπορέσω να το βοηθήσω να καταλάβει κι αυτό ένα ίχνος αγάπης. Ε... Έφυγε αναπαυμένο. Τώρα δεν ξέρω πόσο το βοήθησα...

 

 

 

 

Αλλά αυτό το πράγμα, αν ερχόταν σε μένα κάποιος που θα'μουν κουρασμένος, θα έλεγα "άφησέ με να ξεκουραστώ και μετά".

Ο π. Παΐσιος δεν έβαζε τον εαυτό του ποτέ μπροστά. Έβαζε πάντοτε τον άλλον. Που είναι δείγμα μεγάλης αγιότητος αυτό...

Ο γέροντας Παίσιος περί πατρίδος

«Ό Γέροντας, ξερριζωμένος άττό την βρεφική του ηλικία, και έχοντας ζήσει την φρίκη του πολέμου και της Κατοχής, γνώριζε από την πείρα του ότι το να διάγωμεν ήρεμον και ήσύχιον βίον είναι μεγάλη ευλογία. Αγαπούσε την Πατρίδα και έλεγε: «Και ή Πατρίδα είναι μία μεγάλη οικογένεια».

Δεν επεδίωκε το εθνικό μεγαλείο, την δόξα και την ισχύ με την κοσμική έννοια, αλλά την ειρήνη, την πνευματική άνοδο και την ηθική ζωή των πολιτών, για να μας βοηθά ό Θεός. Όπως οί Προφήτες του Ισραήλ συμμετείχαν στην ζωή του έθνους ενεργά με τον τρόπο τους, προσεύχονταν, θρηνούσαν, έλεγχαν βασιλείς, κήρυτταν μετάνοια και προφήτευαν για τα επερχόμενα δεινά, το ίδιο και ό Γέροντας δεν ήταν αδιάφορος και απαθής στα θέματα της πατρίδος.

Ό προφήτης δεν ήταν εθνικιστής πού έλεγε: «Δια Σιών ου σιωπήσομαι». Το ίδιο και ή στάση του Γέροντα ήταν καθαρά πνευματική... Υπερασπιζόμενος την ελληνικότητα της Μακεδονίας άνήρτησε στο άρχονταρίκι του το κείμενο του προφήτη Δανιήλ πού αναφέρεται στον βασιλέα των Ελλήνων Αλέξανδρο και δί­πλα του μία μεγάλη χάρτινη εικόνα ενός Αγγέλου από Σερβικό Μοναστήρι, να δεί­χνει το κείμενο».

Ή πατρίδα, λοιπόν, είναι μία μεγάλη οικογένεια, έλεγε ό μακαριστός Γέρων Παίσιος, εννοώντας προφανώς ότι είναι δικαιολογημένη ή έμφυτη αγάπη του ανθρώπου προς τον τόπο οπού γεννήθηκε. αρκεί να μην γίνεται αυτή ή αγάπη αιτία να λησμονούμε τα καθήκοντα μας προς τον Θεό. Κατά θαυμαστό τρόπο ή επισήμανση αυτή μας θυμίζει την διδασκαλία του Με­γάλου Βασιλείου για το θέμα: «Την ένεγκουσαν και θρέψασαν πατρίδα ϊσα γονεύσι τιμάν», δηλαδή πρέπει να τιμούμε την πατρίδα μας, όπως ακριβώς τιμούμε τους γονείς μας.

It Is Not So Important Whether You Are a Monk or a Drunk

Fr. Artemy Vladimirov says,


To stand before the face of God, to cleanse your heart and sanctify the space of your life by invoking His name, this is your aim.We don't know how God cleanses our heart by His name, but we believe that He does so in a supernatural way. In saying the Jesus Prayer, it is not so important whether you are a monk or a drunk, but you are to be very steadfast, attentive, humble, mild, and concentrated.

The Jesus Prayer is one of the most important weapons we have in our spiritual struggle to join in union with God. It is simple, clear and proven to be most powerful: "Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner." The power is in the name of Jesus. With daily practice we can have His name in our mind and on the tip of our tongue at every moment during the day.


Father Artemy says it is feeling that we develop in our heart.


If you make progress in this humble prayer, you will begin to understand that this commandment is very complete. Your heart will be filled with a spiritual warmth that embraces the center of your feelings. You will come to understand what attentive prayer is, and that your heart has been created for ceaseless prayer. Ceaseless prayer is not a perpetual repetition of this or that word or phrase. The Holy Fathers say that it is the feeling of your heart. Just as you view the objects of this world with open eyes, so your heart, warmed by prayer to God, will partake of the spiritual world. This will be due, not to your piety, but to God's grace. Unceasing prayer may have no words, but you will walk and sleep in the presence of God.

Which psalms should I memorize? ( St. Theophan the Recluse )

Which psalms should you memorize? Memorize the ones that strike your heart as you are reading them. Each person will find different psalms to be more effective for himself. Begin with Have mercy on me, O God (Psalm 50); then Bless the Lord, O my soul (Psalm 102); and Praise the Lord, O my Soul (Psalm 145).


These latter two are the antiphon hymns in the Liturgy. There are also the psalms in the Canon for Divine Communion: The Lord is my shepherd (Psalm 22); The earth is the Lord’s, and the fulness thereof (Psalm 23); I believed, wherefore I spake (Psalm 115); and the first psalm of the evening vigil, O God, be attentive unto helping me (Psalm 69). There are the psalms of the hours, and the like. Read the Psalter and select.



- A Prayer Rule, by St. Theophan the Recluse

The Truth ( Fr. Seraphim Rose )

“Everything in this life passes away—only God remains, only He is worth struggling towards.
We have a choice: to follow the way of this world, of the society that surrounds us, and thereby find ourselves outside of God; or to choose the way of life, to choose God Who calls us and for Whom our heart is searching.” —



 Fr. Seraphim Rose

Γέροντας Πορφύριος:Ὄχι μεγάλες τιμωρίες. Ἀλλά σωστές συμβουλές.

 

«Κοίταξε, παιδί μου! Ο Θεός μας, προκειμένου να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά του, που τον πιστεύουν, τον αγαπούν και τον λατρεύουν, χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους, μεθόδους και σχέδια. Μέσα στα σχέδια του Θεού μας είναι και η επιβολή κανόνων, οι όποιοι αποσκοπούν, πάντα, στη σωτηρία τής ψυχής μας. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση τη δική σου. Εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε η να διαγράψουμε τα σχέδια τού Θεού. Πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να του το επιβάλλουμε. Μπορούμε, όμως, να τον παρακαλέσουμε και να τον ικετεύσουμε, και Εκείνος, σαν φιλάνθρωπος που είναι, μπορεί να εισακούσει τις προσευχές μας και να συντμήσει το χρόνο ή ακόμη και να τον διαγράψει.

 

 

 

Και το ένα και το άλλο, στο χέρι του είναι. Εμείς θα το ζητήσουμε. Και Εκείνος θα το εγκρίνει.Ύστερα, οι κανόνες αυτοί δεν έχουν το χαρακτήρα τής εκδικήσεως η τής τιμωρίας, αλλά τής διαπαιδαγωγήσεως, και δεν έχουν καμιά σχέση με αυτούς που επιβάλλονται από ορισμένους πνευματικούς κατά την εξομολόγηση, και οι οποίοι, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο, είτε από άγνοια, εξαντλούν τα όρια τής τιμωρίας, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ότι με τον τρόπο αυτό, αντί να κάνουν καλό, διαπράττουν έγκλημα.

 

Εγώ, πάντα τους φωνάζω και τους συμβουλεύω: Όχι μεγάλες τιμωρίες. Αλλά σωστές συμβουλές. Γιατί, οι μεγάλες τιμωρίες, τροφοδοτούν τον άλλο (το διάβολο) με πλούσια πελατεία. Και αυτός, αυτό περιμένει. Αυτό καραδοκεί, και έχει πάντα ανοιχτές τις αγκάλες του για να τους δεχτεί! Και τους τάζει, μάλιστα, λαγούς με πετραχήλια…Γι’ αυτό, απαιτείται μεγάλη προσοχή στην επιλογή του πνευματικού. Όπως αναζητάτε τον καλύτερο γιατρό, το ίδιο να κάνετε και για τον πνευματικό. Και οι δύο γιατροί είναι. Ο ένας του σώματος και ο άλλος τής ψυχής»!

 

 

 

Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου,

Ἰωσήφ Βατοπαιδινός: ”Φροντῖστε τώρα νά ἀντέξετε στήν λαίλαπα πού ἔρχεται”

Σας μεταφέρουμε απομαγνητοφωνημένα ορισμένα σημεία από μια συνάντηση του γέροντα με προσκυνητές η οποία έλαβε χώρα το 1998.

Διαβάστε πρώτα τα σημεία και μερικά πράγματα που θα ήθελα να πω, θα τα δείτε στο τέλος…
Οι σκοτεινές δυνάμεις μπαίνουν μεσ’ την χώρα και αλωνίζουν. Επομένως τώρα δεν υπάρχει σωτηρία, ομαδική, ανθρώπινη, μην περιμένετε, ο καθένας σαν άτομο. Τι μπορούμε μόνοι μας να κάνουμε. Μην περιμένετε από τους ηγέτες να μας προστατεύσουν. Δεν μπορούν. Αλλά τώρα ούτε και ξέρουν. Είναι δεμένοι τώρα πλέον, και ότι τους πουν οι σκοτεινές δυνάμεις που άρχουν και κυριεύουν, έτσι διατάζουν και σε εμάς.


…

Λοιπόν, δεν είναι παλικάρια ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Αμερικάνοι. Για μας αναπνέουν. Είναι γιατί φταίξαμε και πρέπει να έρθει ένα χέρι να κατεβάσει το δάχτυλο. … Πάντως είναι ευεργετικό, και πίσω από αυτό (εννοεί τον πόλεμο) σηκώνεται πάλι η φυλή μας. Πίσω από αυτό, θα επανέλθει πάλι το Βυζάντιο, πάλι. Η πρωτεύουσα πάλι η Κωνσταντινούπολη πάλι. Αλλά ποιοι θα μείνουν όμως. Θα μείνουν όσοι κρατούν χριστιανική ταυτότητα. Όχι αυτή που δίνει το υπουργείο. Αυτή που υπογράψαμε στο βάπτισμα. Λοιπόν φροντίστε όλοι μας να βρούμε αυτή την ταυτότητα να την κρατάμε, και τότε μην φοβάστε. Όταν θα περάσει ο οδοστρωτήρας να κάνει κάθαρση, να μας βρει σφραγισμένους και δεν θα μας πειράξει.

…

- Μήπως είναι αργά για εμάς τώρα;
- Όχι. Για τον Θεό δεν υπάρχει ποτέ αργά. Ο Θεός είναι πατέρας, δεν είναι σαράφης και μετράει τον χρόνο και τις μονάδες, κοιτάει την καρδιά, πότε να πει ήμαρτον και να την δεχθεί.

…

Φροντίστε τώρα να αντέξετε στην λαίλαπα που έρχεται, να ζήσετε στις ημέρες τις ειρηνικές αυτές (…εννοεί μετά τα γεγονότα της Πόλης) και τότε ο Θεός δεν θα αφήσει τους δικούς Του (με το ‘τότε’ εννοεί στα χρόνια του Αντίχριστου) ….Τώρα, στο τέρμα, πως θα νικήσει ο Θεός, δεν μπορούμε να το κρίνουμε από τώρα, διότι είναι ασύλληπτα, είναι απερίγραπτα, είναι αφάνταστα. Πάντως όμως, εκείνοι που κρατούν την πίστη τους, ούτε τότε ακόμα.. θα τους σκεπάσει ο Θεός.

…

Θα κινηθεί η Ρωσία και θα κατέβει σε μια εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολη. Τότε θα έρθει το ΝΑΤΟ. Ποιο είναι το ΝΑΤΟ; Οι επαίσχυντοι απόγονοι των προγόνων τους, του Βατικανού, που κατέστρεψαν τον Βυζαντινό πολιτισμό. Θα τους φέρει εκεί μέσα τώρα η δικαιοσύνη του Θεού και δεν θα γυρίσει ένας πίσω να πει ‘τι έπαθα’. ..Λοιπόν, τότε θα αρχίσει η ευγενής αυτή βασιλεία στην οποία δεν θα ξαναέχει αποκτήσει ο κόσμος τέτοια γαλήνη, τέτοια ευτυχία. Θα γίνονται θαύματα πολλά για να δυναμώσει καλά η δύναμη των Χριστιανών. Θα κρατήσει μια γενιά, έτσι 30, 35, 25, πάντως θα κρατήσει αυτό. Μετά αμέσως αρχίζουν τα δεινά, η συντέλεια.

The Church is holy

 

                                                        

         
The Church is holy, although there are sinners within her. Those who sin, but who cleanse themselves with true repentance, do not keep the Church from being holy. But unrepentant sinners are cut off, whether visibly by Church authority, or invisible by the judgement of God, from the body of the Church. And so in this regard the Church remains holy.




- St. Philaret, Metropolitan of Moscow

There is, my brethren, a true, real life…

 

                                              



There is, my brethren, a true, real life, and there is a false, imaginary life.



 To live in order to eat, drink, dress, walk; to enrich ourselves in general, to live for earthly pleasures or cares, as well as to spend time in intriguing and underhanded dealings; to think ourselves competent judges of everything and everybody is – the imaginary life; whilst to live in order to please God and serve our neighbors, to pray for the salvation of their souls and to help them in the work of their salvation in every way, is to lead the true life.
 The first life is continual spiritual death, the second – the uninterrupted life of the Spirit.




- St. John of Kronstadt

Οι Λοκατζήδες της Εκκλησίας ( Γεροντας Παισιος )

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Πολύ με πειράζει η συνείδηση μου, που δεν κράτησα σημειώσεις με λεπτομέρειες για τους ενάρετους Πατέρες, που έζησαν τώρα τα τελευταία χρόνια, για τους οποίους μου διηγούνταν οι ευλαβείς Γεροντάδες, όταν ήμουν αρχάριος μοναχός, όπως επίσης και στην συνέχεια, για την μεγάλη μου αμέλεια, που δεν κράτησα, έστω στην μνήμη μου, όλα τα θεία γεγονότα, τα οποία έζησαν εκείνα τα άγια Γεροντάκια και μου τα διηγούνταν με πολλή απλότητα, για να με βοηθήσουν πνευματικά.

Οι Πατέρες εκείνης της εποχής είχαν πολλή πίστη και απλότητα και οι περισσότεροι ήταν με λίγα μεν γράμματα, αλλά, επειδή είχαν ταπείνωση και αγωνιστικό πνεύμα, δέχονταν συνέχεια τον θείο φωτισμό. Ενώ στην εποχή μας, που έχουν αυξηθεί οι γνώσεις, δυστυχώς η λογική κλόνισε την πίστη των ανθρώπων από τα θεμέλια και γέμισε τις ψυχές από ερωτηματικά και αμφιβολίες. Έτσι, επόμενο είναι να στερούμεθα τα θαύματα, γιατί το θαύμα ζήται και δεν εξηγείται με την λογική.

Το πολύ αυτό κοσμικό πνεύμα που επικρατεί στο σημερινό άνθρωπο, ο οποίος έχει στρέψει όλη την προσπάθεια στο πώς να ζήσει καλύτερα, με μεγαλύτερη άνεση και λιγότερο κόπο, δυστυχώς έχει επιδράσει και στους περισσότερους πνευματικούς ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούν πώς να αγιάσουν με λιγότερο κόπο -πράγμα που δεν γίνεται ποτέ, γιατί «οι Άγιοι έδιναν αίμα και ελάμβαναν Πνεύμα».

Και ενώ χαίρεται κανείς τώρα για την μεγάλη αυτή στροφή προς τους Αγίους Πατέρες και τον Μοναχισμό και θαυμάζει τους αξιόλογους νέους που αφιερώνονται με ιδανικά, συγχρόνως όμως και πονάει, γιατί βλέπει όλο αυτό το καλό υλικό να μη βρίσκει το ανάλογο πνευματικό προζύμι, και έτσι δεν ανεβαίνει η πνευματική αυτή ζύμη και καταλήγει να γίνει σαν το λειψό ψωμί.

Παλαιότερα, πριν και από είκοσι χρόνια, έβρισκε κανείς ακόμη την απλότητα απλωμένη στο Περιβόλι της Παναγίας, και εκείνο το άρωμα της απλότητας των Πατέρων μάζευε τους ευλαβείς ανθρώπους, που μιμούνταν τις μέλισσες, και τους έτρεφε, και αυτοί μετέφεραν και στους άλλους από την πνευματική αυτή ευλογία, για να ωφεληθούν. Από όπου δηλαδή και αν περνούσες, θα άκουγες να διηγούνταν θαύματα και ουράνια γεγονότα, πολύ απλά, γιατί τα θεωρούσαν πολύ φυσιολογικά οι Πατέρες.

Ζώντας λοιπόν σε αυτή την πνευματική ατμόσφαιρα της Χάριτος, ποτέ δεν περνούσες λογισμό αμφιβολίας για όσα άκουγες, γιατί και ο ίδιος κάτι θα έβλεπες από αυτά. Αλλά ούτε και περνούσε λογισμός, για να σημειώσεις ή να κρατήσεις στην μνήμη σου εκείνα τα θεία γεγονότα για τους μεταγενέστερους, γιατί νόμιζες ότι θα συνεχισθεί εκείνη η Πνευματική κατάσταση.

Πού να ήξερες ότι μετά από λίγα χρόνια ο περισσότερος κόσμος θα παραμορφωθεί από την πολλή μόρφωση -επειδή διδάσκεται με το πνεύμα της αθεΐας και όχι με το πνεύμα του Θεού, για να αγιάσει και την εξωτερική μόρφωση- και η απιστία θα φθάσει σε τέτοιο σημείο, που να θεωρούνται τα θαύματα για παραμύθια της παλιάς εποχής; Φυσικά, όταν είναι ο γιατρός άθεος, όσες εξετάσεις και αν κάνει σε έναν Άγιο με τα επιστημονικά μέσα (ακτίνες κ.λπ.), δε θα μπορέσει να διακρίνει τη χάρη του Θεού. Ενώ, εάν έχει αγιότητα και ο ίδιος, θα δει τη θεία χάρη να ακτινοβολεί.

Για να δώσω μια ζωντανότερη εικόνα της χάριτος, και για να καταλάβουν καλύτερα οι αναγνώστες το πνεύμα το Πατερικό που επικρατούσε πριν από λίγα χρόνια, θεώρησα καλό να αναφέρω, σαν παραδείγματα, μερικά περιστατικά από απλά γεροντάκια της εποχής εκείνης.

Όταν ήμουν αρχάριος στην Μονή Εσφιγμένου, μου είχε διηγηθεί ο ευλαβής Γέρο-Δωρόθεος ότι στο Γηροκομείο ερχόταν και βοηθούσε ένα Γεροντάκι με τέτοια μεγάλη απλότητα, αφού νόμιζε ότι η Ανάληψη, που εορτάζει η Μονή, ήταν μια μεγάλη Αγία όπως η Αγία Βαρβάρα και, όταν έκανε κομποσχοίνι, έλεγε: «Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών»!

Μια μέρα είχε έρθει στο Γηροκομείο ένας φιλάσθενος αδελφός, και, επειδή δεν υπήρχε κανένα δυναμωτικό φάρμακο, το Γεροντάκι κατέβηκε γρήγορα-γρήγορα τα σκαλιά, πήγε στο υπόγειο και από το παραθυράκι που έβλεπε προς την θάλασσα, άπλωσε τα χέρια του και είπε:

«Αγία μου Ανάληψη, δωσ' μου ένα ψαράκι για τον αδελφό». Και ω του θαύματος! πετάχτηκε ένα μεγάλο ψάρι στα χέρια του, το πήρε πολύ φυσιολογικά, σαν να μη συνέβη τίποτε, και χαρούμενος το ετοίμασε, για να τονώσει τον αδελφό.

Ο ίδιος Γέροντας μου είχε διηγηθεί και για άλλον Πατέρα (νομίζω Παχώμιο), ο οποίος είχε πάει στην Καψάλα για ανώτερη άσκηση και είχε φθάσει σε μέτρα πνευματικά. Μια μέρα ένας πατέρας της Μονής είχε οικονομήσει δυο ψάρια και τα καθάριζε, για να πάει να τον δει και να του τα δώσει ευλογία. Την ώρα όμως που τα ετοίμαζε, ένας κόρακας ξαφνικά του πήρε το ένα ψάρι και το πήγε στον π. Παχώμιο στην Καψάλα (απόσταση πεντέμισι ώρες).

Ο π. Παχώμιος είχε λάβει πληροφορία από τον Θεό για την επίσκεψη του αδελφού και τη στιγμή που σκεφτόταν τι να τον φιλέψει, ο κόρακας του άφησε το ψάρι. Όταν ήρθε μετά ο αδελφός και το έμαθε αυτό, δόξασε και αυτός το Θεό, που τρέφει και στην εποχή μας τους ανθρώπους Του με τον κόρακα, όπως και τον Προφήτη Ηλία.

Γέροντας Παϊσιος

A Mighty Battle ( Elder Sophrony )

 

We are faced with a mighty battle but an especial, holy battle, not like the fratricidal wars that crowd the history of our world ever since Cain killed his brother Abel.


Our common and only real enemy is our mortality. We must grapple painfully with the death that pervades all things, first and foremost ourselves. The Lord’s gospel belongs to another, higher, celestial plane, where everything is ‘not after man, and not of man.


’ It would be criminal to belittle its eternal dimensions – that would cancel its power of attraction and even meaning for people. Of course, Christ’s commandments, ‘Love your enemies… Be ye perfect, even as your Father which is heaven is perfect’ – surpass our mind and our strength.


 But Christ in our flesh manifested this perfection: ‘He overcame the world.’ Which means victory can be given to us, too. ‘The seed is the word of God.’ May it be in us as seed not of this world. After death, having fallen in compatible soil, it will produce imperishable fruit.





- The Elder Sophrony in “On Prayer”

Αν στραφούμε στον εαυτό μας, δε θα κατακρίνουμε.( Γεροντας Παισιος )

- Γέροντα, όταν βλέπω κάποια αταξία στο διακόνημα, κατακρίνω μέσα μου.


- Εσύ, να κοιτάς την ευταξία τη δική σου και όχι τις αταξίες των άλλων. Να είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου και όχι με τους άλλους. Τι δουλειά έκανες σήμερα;


- Ξεσκόνιζα.


- Ξεσκόνιζες τους άλλους ή τον εαυτό σου;


- Δυστυχώς τους άλλους.


- Κοίταξε, θα αρχίσεις να κάνεις δουλειά στον εαυτό σου, όταν πάψεις να ασχολείσαι με το τι κάνουν οι άλλοι γύρω σου.


Αν ασχολείσαι με τον εαυτό σου και πάψεις να ασχολείσαι με τους άλλους, θα βλέπεις μόνο α δικά σου σφάλματα και στους άλλους δε θα βρίσκεις κανένα σφάλμα. Τότε θα απελπισθείς με την καλή έννοια από τον εαυτό σου και θα κατακρίνεις μόνο τον εαυτό σου.


Θα αισθάνεσαι την αμαρτωλότητά σου και θα αγωνίζεσαι να απαλλαγείς από τις αδυναμίες σου. Ύστερα, όταν θα βλέπεις στους άλλους κάποια αδυναμία, θα λες: «Μήπως εγώ ξεπέρασα τις αδυναμίες μου; Πώς λοιπόν έχω τέτοια απαίτηση από τους άλλους;».



Γι' αυτό να μελετάς και να παρακολουθείς συνέχεια τον εαυτό σου, για να αποφεύγεις την κρυφή υπερηφάνεια, και να έχεις αυτομεμψία με διάκριση, για να αποφεύγεις την εσωτερική κατάκριση " έτσι θα διορθωθείς.


- Γέροντα, ο Αββάς Ισαάκ γράφει: «Εάν αγαπάς την καθαρότητα, εισελθών έργασαι εν τη αμπέλω της καρδίας σου, εκρίζωσον εκ της ψυχής σου τα πάθη, έργασαι μη γνώναι κακίαν ανθρώπου». Τι εννοεί;


- Εννοεί να στραφείς στον εαυτό σου και να κάνεις δουλειά στον εαυτό σου. Οι Άγιοι πώς αγίασαν; Είχαν στραφεί στον εαυτό τους και έβλεπαν μόνο τα δικά τους πάθη. Με την αυτοκριτική και την αυτομεμψία που είχαν, έπεσαν τα λέπια από τα μάτια της ψυχής τους και έφτασαν να βλέπουν καθαρά και βαθιά.


Έβλεπαν τον εαυτό τους κάτω από όλους τους ανθρώπους και όλους τους θεωρούσαν καλύτερους από τον εαυτό τους. Τα δικά τους σφάλματα τα έβλεπαν μεγάλα και τα σφάλματα των άλλων πολύ μικρά, γιατί έβλεπαν με τα μάτια της ψυχής τους και όχι με τα γήινα μάτια.



Έτσι εξηγείται όταν έλεγαν: «Εγώ είμαι χειρότερος από όλους τους ανθρώπους». Τα μάτια της ψυχής τους είχαν καθαρίσει και είχαν γίνει διόπτρες, γι' αυτό και έβλεπαν τα μικρά τους σφάλματα - τα ξυλαράκια - σαν δοκάρια.


Εμείς όμως, ενώ τα σφάλματά μας είναι δοκάρια, δεν τα βλέπουμε ή τα βλέπουμε σαν ξυλαράκια. Κοιτάμε τους άλλους με το μικροσκόπιο και βλέπουμε τα δικά τους αμαρτήματα μεγάλα, ενώ τα δικά μας δεν τα βλέπουμε, γιατί δεν καθάρισαν τα μάτια της ψυχής μας.


Η βάση είναι να καθαρίσουν τα μάτια της ψυχής. Όταν ο Χριστός ρώτησε τον τυφλό: «πώς βλέπεις τώρα τους ανθρώπους;», εκείνος Του απάντησε: «σαν δέντρα», γιατί δεν είχε αποκατασταθεί όλο το φως του.


Όταν αποκαταστάθηκε όλο το φως του, τότε έβλεπε καθαρά. Θέλω να πω ότι ο άνθρωπος, όταν φτάσει σε καλή πνευματική κατάσταση, όλα τα βλέπει καθαρά, όλα τα σφάλματα των άλλων τα δικαιολογεί, με την καλή έννοια, γιατί τα βλέπει με το θεϊκό μάτι και όχι με το ανθρώπινο.



Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Οι τρείς αγάπες...

   

-Κατ' εμέ η αγάπη είναι τριών ειδών: η σαρκική αγάπη, η οποία είναι γεμάτη πνευματικά μικρόβια ,η κοσμική αγάπη, η οποία είναι φαινομενική, τυπική, υποκριτική, δίχως βάθος, και η πνευματική αγάπη, η οποία είναι η αληθινή, η αγνή, η ακριβή αγάπη. Αυτή η αγάπη είναι αθάνατη μένει «εις αιώνας αιώνων».

-Πώς θα καταλάβω γέροντα, αν έχω αληθινή αγάπη;

 

-Για να το καταλάβης, να εξετάσης αν αγαπάς όλους τους ανθρώπους εξίσου κι αν όλους τους ανθρώπους τους θεωρείς καλύτερους από σένα.

-Γέροντα, έχει ψυχρανθή η αγάπη μου για τον Θεό και για τον πλησίον.

-Σπείρε την λίγη αγάπη που σου έμεινε, για να φυτρώση αγάπη, να μεγαλώση, να καρπίση και να θερίσης αγάπη. Μετά θα σπείρης την περισσότερη αγάπη που θα θερίσης, και σιγά-σιγά θα γεμίση το αμπάρι σου και δεν θα έχης πού να την βάλης, γιατί, όσο σπέρνεις αγάπη ,τόσο πιο πολύ αυξάνει.

 Ας πούμε, ένας γεωργός έχει ένα σακκουλάκι σπόρο και τον σπέρνει. Μετά μαζεύει τον καρπό και γεμίζει μία μεγάλη σακκούλα. Αν σπείρη ύστερα τον καρπό που έχει στην σακκούλα, θα γεμίση ένα σακκί.

Και όταν μαζέψη πολύ σπόρο και τον σπείρη, θα γεμίση ένα αμπάρι. Ενώ, αν κρατήση τον σπόρο στο σακκουλάκι και δεν τον σπείρη, ο σπόρος θα σκουληκιάση.

Πρέπει να πετάξη τον σπόρο στην γη, για να φυτρώση , να μεγαλώση και να κάνη καρπό.

Έτσι ,θέλω να πω, γίνεται και με την αγάπη. Για να αυξηθή η αγάπη, πρέπει να την δώσης. Όποιος όμως δεν δίνει έστω και την λίγη αγάπη που έχει, είναι σαν να έχη ένα απλόχερο σπόρο, αλλά τον κρατάει και δεν τον σπέρνει. Αυτός είναι ο πονηρός δούλος που έκρυψε το τάλαντο.

Ανάλογα με την αγάπη που θα προσφέρης, θα έχης να λάβης. Αν δεν δώσης αγάπη, δεν θα λάβης αγάπη. Βλέπεις , η μάνα δίνει συνέχεια στα παιδιά της, αλλά και συνέχεια παίρνει από τα παιδιά της, και συνέχεια αυξάνει η αγάπη της.

Όταν όμως ζητάμε την αγάπη των άλλων αποκλειστικά για τον εαυτό μας και θέλουμε όλοι να μας δίνουν και, όταν κάνουμε κάποιο καλό, σκεφτώμαστε την ανταπόδοση, δεν έχουμε ακριβή αλλά φθηνή αγάπη. Τότε αποξενωνόμαστε από τον Θεό και δεν λαμβάνουμε αγάπη ούτε από τον Θεό ούτε από τους ανθρώπους.

Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιός να αρπάξη περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του. Όσοι όμως έχουν την πνευματική ,την ακριβή, αγάπη, μαλώνουν ποιός να δώση περισσότερη αγάπη στον άλλον. Αγαπούν, χωρίς να σκέφτωνται αν τους αγαπούν ή αν δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν.

Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνωνται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνωνται. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται απ' όλους, αλλά πιο πολύ από τον Θεό, με τον Οποίο και συγγενεύουν.

Αγάπη χωρίς αντιπαροχή! Να μην κάνουμε καλωσύνες, για να πάρουμε ευλογίες. Να καλλιεργήσουμε την αρχοντική, την ακριβή αγάπη, την οποία έχει ο Θεός, και όχι την φθηνή κοσμική αγάπη, η οποία έχει κάθε ανθρώπινη αδυναμία.

 

-Γέροντα, δυσκολεύομαι να δώσω την αγάπη μου εκεί που δεν θα την εκτιμήσουν.

-Δεν έχεις πραγματική αγάπη, γι' αυτό δυσκολεύεσαι. Όποιος έχει πραγματική αγάπη, δεν τον απασχολεί αν εκτιμήσουν την αγάπη του ή όχι. Την θυσία που κάνει για τον πλησίον του, επειδή την κάνει από καθαρή αγάπη, ούτε καν την θυμάται.

γέροντας Παϊσιος

If you want to attain salvation…

 

If you want to attain salvation, learn and keep in your heart all that the holy Church teaches, receiving heavenly power from the mysteries of the Church.


 Walk the path of Christ’s commandments, under the direction of lawful pastors, and you will undoubtedly attain the Heavenly Kingdom and be saved.



All of this is naturally necessary in the matter of salvation, necessary in it entirety and for all. Whoever rejects or neglects any part of it has no salvation.




- St. Theophan the Recluse, Five Teachings on the Path to Salvation, 3

Wherever your love wishes…

 

… When I was seriously ill and on the point of leaving this life, I didn’t want to think about my sins. I wanted to think about the love of my Lord, my Christ, and about eternal life.


 I didn’t want to feel fear. I wanted to go to the Lord and to think about His goodness, His love. And now that my life is nearing its end, I don’t feel anxiety or apprehension, but I think that when I appear at the Second Coming and Christ says to me: Friend, how did you get in here without a wedding garment?


 I will bow my head and I will say to Him: ‘Whatever you want, my Lord, whatever your love desires. I know I am not worthy. Send me wherever your love wishes. I am fit for hell. And place me in hell, as long as I am with You.



There is one thing I want, one thing I desire, one thing I ask for, and that is to be with You, wherever and however You wish.’




- Elder Porphyrios

How can we not honor her, the Mother of God.....( Elder Cleopa Ilie )

How can we not honor the Mother of God when Scripture itself shows us that even the archangel Gabriel esteemed her worthy of honorable veneration?


How can we not venerate the Theotokos who is the Church of the King of glory and is glorified above the heavens, since she bore in her womb God, whose glory can be contained neither in heaven or in earth?



For this reason we venerate the Mother of God who, according to the testimonies of Scripture and of the Evangelist, is “full of grace.” Likewise, for this reason the Theotokos is considered a woman of great virtue, for she had grace from God and was blessed among women.




- Elder Cleopa Ilie

The Eternal Joy of Christians

 

                      



Christians, always rejoice, for evil, death, sin, the devil and hell have been conquered by Christ. But when all of this is conquered, is there anyone in the world who can bring our joy to naught?



 You are the lord of this eternal rejoicing as long as you do not give in to sin. Joy burns in our hearts from His truth, love, resurrection, and from the Church and His saints.


 Joy burns in our hearts all because of sufferings for Him, mockings for Him, and death for Him, insofar as these sufferings write our names in heaven.


 There is no true joy on earth without the victory over death, but the victory over death does not exist without the Resurrection, and the Resurrection does not exist without Christ.


The risen God-Man Christ, the founder of the Church, constantly pours out this joy into the hearts of His followers through the Holy Mysteries and good deeds.


 Our faith is fulfilled in this eternal joy, insofar as the joy of faith in Christ is the only true joy for human nature.




- St. Justin Popovich

The Church is an endless source of miracles…

Despite appearances and the unworthiness of the monks and clergy, the Church is an endless source of miracles.


 It takes water and makes it Holy Water; it takes bread and wine and makes the Holy Eucharist; it takes man made of dirt and makes him a god!



But many people do not see the miracles. Because if they saw them they would not despise or hate the Church of Christ, but they would love and honor Her and would not be talking about Her with contempt as they do.




- Elder Paisios of Mount Athos

God created woman equal with man ( Saint Kosmas Aitolos )

God created woman equal with man, not inferior. My Christian, you must love your wife as your companion, and not consider her as your slave, for she is a creature of God, just as you are.


God was crucified for her as much as you. You call God ‘Father,’ she calls Him ‘Father’ too.


Both of you have the same Faith, the same Baptism, the same Book of the Gospels, the same Holy Communion, the same Paradise to enjoy.
God does not regard her as inferior to you.


- Saint Kosmas Aitolos

God is Everywhere

             

God is everywhere. There is no place God is not… You cry out to Him, ‘Where art Thou, my God?’ And He answers, “I am present, my child! I am always beside you.’




 Both inside and outside, above and below, wherever you turn, everything shouts, ‘God!’ In Him we live and move. We breathe God, we eat God, we clothe ourselves with God.




 Everything praises and blesses God. All of creation shouts His praise. Everything animate and inanimate speaks wondrously and glorifies the Creator. Let every breath praise the Lord!




- Elder Joseph the Hesychast

Prayer for others

 

 

Do not let pass any opportunity to pray for anyone, either at his request or at the request of his relatives, friends, of those who esteem him, or of his acquaintances.


The Lord looks favorably upon the prayer of our love, and upon our boldness before him. Besides this, prayer for others is very beneficial to the one himself who prays for others; it purifies the heart, strengthens faith and hope in God, and enkindles our love for God and our neighbor.


When praying, say thus: “Lord, it is possible for Thee to do this or that to this servant of Thine; do this for him, for Thy name is the Merciful Love of Men and the Almighty.”





– St. John of Kronstadt

True Joy

 

Don’t expect to find joy and rest in anything that grieves your soul and upsets divine grace. Joy is a gift of God to our soul…


And if you dishonor it, it will not come back, unless you feel sorry and repent with much pain for every sin you committed. But what is the point of thoughtlessly chasing away the dove of grace, and then with regret and many sighs seeking it back again?



 Many people have chased joy away by foolishly dishonoring it, and then it never came back.

- Elder Joseph the Hesychast, Monastic Wisdom, Forty-ninth Letter, p. 23

The prayer of Mount Athos

 

The prayer of Mount Athos, who does not recognize it? It is comprised of one small phrase, of measured words.



“Lord Jesus Christ, have mercy on me, a sinner.”



With the loud cry “Lord”, we glorify God, His glorious majesty, the King of Israel, the Creator of visible and invisible creation, Whom Seraphim and Cherubim tremble before.



With the sweet invocation and summons “Jesus”, we witness that Christ is present, our Savior, and we gratefully thank Him, because He has prepared for us life eternal.



With the third word “Christ”, we theologically confess that Christ is the Son of God and God. No man saved us, nor angel, but Jesus Christ, the true God.



There follows the intimate petition “have mercy”, and we venerate and entreat that God would be propitious, fulfilling our salvation’s demands, the desires and needs of our hearts.



That “on me”, what range it has! It is not only myself, it is everyone admitted to citizenship in the state of Christ, in the holy Church; it is all those who are members of the body of the Bridegroom.



And finally, so that our prayer be full of life, we close with the word “a sinner”, confessing – since we are all sinners – as all the Saints confess and became through this sound sons of light and of the day.




- By Elder Aimilianos of Simonopetra