When Christ enters your heart

 

When you find Christ [in the heart], you are satisfied, you desire nothing else, you find peace. You become a different person.


You live everywhere, wherever Christ is. You live in the stars, in infinity, in heaven with the angels, with the saints, on earth with people, with plants, with animals, with everyone and everything. When there is love for Christ, loneliness disappears.


You are peaceable, joyous, full. Neither melancholy, not illness, nor pressure, nor anxiety, nor depression nor hell.


When Christ enters your heart, your life changes. Christ is everything. Whoever experiences Christ within himself, experiences ineffable things– holy and sacred things. He lives in exultation…



- Elder Porphyrios

Carrying your cross

 

Everyone has a cross to carry. Why? Since the leader of our faith endured the cross, we will also endure it. On one hand, the cross is sweet and light, but, on the other, it can also be bitter and heavy.



It depends on our will. If you bear Christ’s cross with love then it will be very light; like a sponge or a cork. But if you have a negative attitude, it becomes heavy; too heavy to lift.




- Taken from the book: Elder Ephraim of Katounakia

The animals enjoy being with man

 

The animals enjoy being with man and look at him as their king. In Paradise, Adam called the animals one by one and gave them each a name according to its kind. Animals recognized man’s superiority and were happy in his presence. After the fall, however, this relationship was destroyed. Man looked at the beasts with the intention of killing them, and the animals became wild.



      Nevertheless, the wild animals are still more sincere than man is. If you approach them with love, they return to that pristine state. Man has ruined the animals. Even the dog that lives continually by man’s side has changed, acquiring a police mentality and distrustful character.


 I used to feed a little kitten around here that would come and rub itself up against my leg and purr. Although it was very tame, when one day, I tossed a piece of bread to it, the animal pulled back in fear.


What had happened to it? Someone had thrown stones at it and ruined the animal’s attitude towards people. So you see, this evil state of affairs begins with man.




- Elder Paisios of Mt. Athos, From the book “The Gurus, The Young Man, and the Elder Paisios”

Forgiveness is so easy! ( Elder Ephraim - Arizona )

 

Our thanks to God must be unceasing. Our thanksgiving must never stop, because we are made worthy every time we want to receive this cleansing, and every time we feel a sin, immediately turn the mind to God.



 “I have sinned Lord, forgive me.” With this “I have sinned Lord, forgive me,” God answers: “My child, you are forgiven; the power of the law is remitted. Proceed to the application of the law.” And the application is beneath the petraheli (stole).



 There all the sinfulness of man is ended. Forgiveness is so easy! It is very wrong for man, when this forgiveness is so easy and so free, because of his egoism not to want to receive it, not to want to open the doors of paradise and walk eternally in the glory of God!




- Elder Efraim of Philotheou on Watchfulness, Prayer and Confession

When you suffer, do not blaspheme…( St. John Chrysostom )

… But, you say, you cannot keep silent when you are pricked by distress. I certainly do not forbid you to make a sound, but give thanks instead of blasphemy, worship instead of despair. Confess to the Lord, cry out loudly in prayer, cry out loudly glorifying God.



In this way your suffering will be lightened, because the devil will pull back from your thanksgiving and God’s help will be at your side. If you blaspheme, you have driven away God’s assistance, made the devil more vehement against you, and involved yourself even more in suffering; but if you give thanks, you have driven away the plots of the evil demon, and you have drown the care of God your protector to yourself.

- St. John Chrysostom

Ό διάβολος μερικές φορές κοιμάται, καί εμείς τον προκαλούμε

 

   

Ό Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς ανάλογα μέ τήν πνευματική μας κατάσταση.

Άλλοτε επιτρέπει νά κάνουμε ένα σφάλμα, λ.χ. μια μικρή απροσεξία, για να είμαστε άλλη φορά προσεκτικοί καί νά αποφύγουμε ή μάλλον νά προλάβουμε ένα μεγαλύτερο κακό πού θά μας έκανε το ταγκαλάκι.

Άλλοτε αφήνει τόν διάβολο νά μάς πειράζη, γιά νά μάς δοκιμάση.
Δίνουμε δηλαδή εξετάσεις καί αντί κακό ό διάβολος μάς κάνει καλό.

Θυμηθήτε τόν Γερο-Φιλάρετο πού έλεγε:
Τέκνον, έγκατάλειψις Θεού, ούδένα πειρασμόν σήμερα.
Ήθελε νά παλεύη κάθε μέρα με τους πειρασμούς, γιά νά στεφανώνεται άπό τόν Χριστό.
Ένας δυνατός, όπως ό Γερο-Φιλάρετος, δέν αποφεύγει τους πειρασμούς, άλλα λέει στον
Χριστό: Στείλε μου, Χριστέ μου, πειρασμούς καί δώσε μου κουράγιο νά παλέψω.

Ένας αδύνατος όμως θά πή: Μήν έπιτρέπης, Χριστέ μου, νά πειρασθώ. ­
Μη είσενέγκης ημάς εις πειρασμόν....
Εμείς όμως πολλές φορές, όταν έχουμε έναν πειρασμό, λέμε: ε, μά είμαι άνθρωπος κι εγώ δέν αντέχω άλλο!, ενώ θά έπρεπε νά πούμε: Δέν είμαι άνθρωπος είμαι παλιάνθρωπος.
Θεέ μου, βοήθησε με νά γίνω άνθρωπος.

Δέν λέω νά επιδιώκουμε εμείς τους πειρασμούς, άλλα, όταν έρχωνται, νά τους αντιμετωπίζουμε με καρτερία καί προσευχή.
Σέ κάθε πνευματική χειμωνιά νά περιμένουμε με υπομονή καί ελπίδα τήν πνευματική άνοιξη.

Οι μεγαλύτεροι πειρασμοί είναι συνήθως στιγμιαίοι καί, εάν εκείνη τήν στιγμή τους ξεφύγουμε, περνάει καί φεύγει ή φάλαγγα τών δαιμόνων καί γλυτώνουμε.
Όταν ένωθή ό άνθρωπος μέ τόν Θεό, δέν έχει πιά πειρασμούς.

Μπορεί ό διάβολος νά κάνη κακό στον Άγγελο; Όχι, καίγεται.
Ή πνευματική ζωή είναι πολύ απλή καί εύκολη εμείς τήν κάνουμε δύσκολη, γιατί δεν αγωνιζόμαστε σωστά. Με λίγη προσπάθεια και πολλή ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον
Θεό, μπορεί κανείς να προχώρηση πολύ. Γιατί, όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ό
διάβολος καί, όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν καί πειρασμοί.

- Γέροντα, ή πτώση σε μιά αμαρτία μπορεί να γίνη κατά παραχώρηση του Θεού;
- Όχι, είναι βαρύ νά πούμε ότι παραχωρεί ό Θεός νά αμαρτήσουμε. Ό Θεός ποτέ δεν παραχωρεί νά αμαρτήσουμε. Εμείς κάνουμε παραχωρήσεις καί έρχεται ό διάβολος καί μας
πειράζει. Όταν λ.χ. ύπερηφανεύωμαι, διώχνω τήν θεία Χάρη, φεύγει ό Φύλακας Άγγελος μου,
έρχεται ό άλλος ...άγγελος, ό διάβολος, καί σπάζω τά μούτρα μου. Αυτή είναι δική μου
παραχώρηση, καί όχι τού Θεού.

- Είναι σωστό, Γέροντα, όταν έχουμε μιά πτώση νά λέμε:
Ό πειρασμός μέ έρριξε;
- Πολλές φορές ακούω κι εγώ μερικούς ανθρώπους νά λένε ότι φταίει ό πειρασμός, όταν ταλαιπωρούνται, ένω φταίνε οί ϊδιοι πού δέν αντιμετωπίζουν σωστά τά πράγματα.
Έπειτα ό πειρασμός, πειρασμός είναι. Μπορεί νά μας έμποδίση άπό το κακό;
Τήν δουλειά του κάνει.

Νά μήν τά φορτώνουμε καί όλα στον πειρασμό.
Ένας υποτακτικός, πού ζούσε σέ μιά Καλύβη μέ τον Γέροντα του, μιά φορά πού έμεινε γιά λίγο μόνος του, πήρε ένα αυγό, το έβαλε πάνω σέ ένα κλειδί - ήταν άπό εκείνα τά μεγάλα, τά παλιά κλειδιά - καί άναψε άπό κάτω ένα κερί, γιά νά το ψήση!
Μπαίνει ξαφνικά ό Γέροντας καί τον βλέπει.

-Τί κάνεις εκεί;, τού λέει.
-Νά, Γέροντα, ό πειρασμός μέ έβαλε νά ψήσω έδώ ένα αυγό, τού λέει ό υποτακτικός του. Καί τότε ακούσθηκε μιά άγρια φωνή:

-Αυτήν τήν τέχνη έγώ δέν τήν ήξερα- άπό αυτόν τήν έμαθα!
Ό διάβολος μερικές φορές κοιμάται, καί εμείς τον προκαλούμε

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

Εγω πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος...

 

 

Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος, παν όπερ αν θέλεις εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστείς. Εγώ δουλεύσω.

 

 

 

 

 

Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ.

 

 

 

Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης δια σέ και αλήτης δια σέ, επι σταυρού δια σέ, άνω υπέρ σου εντυγχάνω τω Πατρί κάτω υπέρ σου πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός.

 

 

 

Πάντα μοι σύ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος.

Τι πλέον θέλεις;

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

God’s infinite love

 

As a poor man does not believe that he may in the future become a rich and very distinguished person, so many Christians do not believe that they shall possess a wealth of future blessings, and shall be made to ‘sit together in heavenly places in Christ Jesus’ (Eph. 2:6). We may well wonder how, without any special merits on our part, we can expect such high honor and glory, such riches.





We are self-loving, covetous, avaricious, and therefore we are unable to understand how such infinite love, such a wise and disinterested Father can exist; it is as though we still cannot believe that ‘God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whoever believes in Him should not perish, but have everlasting life’ (Jn. 3:16).








- Saint John of Kronstadt, “My life in Christ”

The invincible armor of faith

 

                                                        




When a man walks in the fear of God he knows no fear, even if he were to be surrounded by wicked men. He has the fear of God within him and wears the invincible armor of faith. This makes him strong and able to take on anything, even things which seem difficult or impossible to most people.




Such a man is like a giant surrounded by monkeys, or a roaring lion among dogs and foxes. He goes forward trusting in the Lord and the constancy of his will to strike and paralyze his foes. He wields the blazing club of the Word in wisdom.





- Saint Symeon the New Theologian, “The Practical and Theological Chapters”

The essence of freedom

 

                                       




The Lord wants us to love each other; this is the essence of freedom — love for God and for your neighbor. This is both freedom and equality. But in earthly titles there can be no equality; this is of no concern to the soul, however.



Not everyone can be a king or a prince; not everyone can be a patriarch or an abbot, or a leader, but no matter what your title you can love God and serve Him, and that is all that matters. And whoever loves God more on earth shall be in greater glory in the Kingdom.


 


 - St. Silouan the Athonite

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς).

                                                                                                 
                                                         

 

Κατά τη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου κάποιος στο στρατόπεδο μοίρασε στους στρατιώτες την Καινή Διαθήκη σε μικρά καλοδεμένα βιβλιαράκια. Πήρες και συ και με εκνευρισμό παρατήρησες ότι στον πόλεμο είναι απαραίτητο το ατσάλι και το μολύβι και όχι τα βιβλία. «Εδώ εάν δε μας σώσει το ατσάλι,το βιβλίο δεν θα μας σώσει σίγουρα!»

 

 

 

Τέτοιου είδους σχόλιο έκανες, αφού μέχρι εκείνη την ημέρα τίποτα δεν εναπέθετες στην πίστη στο Θεό. Την πίστη την θεωρούσες ως κάποια παλιά καμπαρτίνα, που το ανθρώπινο καραβάνι από καταβολής κόσμου, αν και άχρηστη τη σέρνει μαζί του.
Παρόλα αυτά πήρες το βιβλιαράκι και το έβαλες μέσα στην αριστερή τσέπη. Τι συνέβη;

 

 

 

Μόνος σου λες, θαύμα από τον Θεό και το προσυπογράφω. Την ίδια μέρα ξεκίνησε δυνατή μάχη. Γύρω σου έπεφταν τραυματίες. Ξαφνικά τραντάζεσαι. Σε χτύπησε σφαίρα. Πιάνεις με το χέρι την αριστερή πλευρά σου στο μέρος της καρδιάς.

 

 

 

Περίμενες να τρέξει αίμα. Όταν γδύθηκες, βρήκες τη σφαίρα σε αυτό το βιβλιαράκι, ακριβώς στο μέρος της καρδιάς. Έτρεμες σαν να είχες πυρετό. Το χέρι του Θεού! Το ιερό βιβλίο σου έσωσε τη ζωή από το ατσάλι και το μολύβι.

 

 

Την ημέρα αυτή την θεωρείς ως πνευματική σου γέννηση. Από την ημέρα εκείνη άρχισες να έχεις φόβο Θεού και διαφύλαξες την πίστη σου προσεκτικά. Όντως δεν είναι παλιά καμπαρτίνα! Και δεν την κουβαλά το ανθρώπινο καραβάνι μάταια.

                                                     

   

Gaining Control Over the "Flesh

                                                                    

We need to take care of our bodeis by giving them what they need. But this does not mean to give in to what it desires. We need to act with control as determined by reason and good intentions. Theophan says, "Give the body what it needs but deprive it a little, and leaving it behind, turn entirely to the soul."

Saint Theophan advises us that the flesh should be persecuted in all it parts and functions so that it can be transformed into a keen weapon of righteousness.

Here are the rules Saint Theophan outlines for persecuting the flesh:

 

 

 

1. Govern your senses, especially sight and hearing; bind your movements and hold your tongue.

2. Show you authority over the senses by forcing them to be attracted to beneficial subjects.

3. Measure the amount of food needed by the flesh. It should be simple and healthy.... Do the same with sleep.

4. Struggle with your flesh until it is humbled. Once it is used to this modest and rough environment, it will become your mute slave. Physical effort fosters virtues of solitude, silence, endurance, vigilance, labor, patience, purity, and virginity.

5. Remember that this friend of yours (your body) will end up in the grave.

6. For the most enduring success, the law of constancy must be observed. ( establish a rule and make it a regular part of your life)

7. The most important physical labors that persecute the flesh are fasting, vigils, labor and purity.

Reference: Path to Salvation, pp 263-264

St. Nikolai Velimirovic - How God can be inside man

 

St. Nikolai Velimirovic

Letter # - How God can be inside man
To a soldier of a student's brigade who asks how God can be inside man

You asked somebody, "where is God?" And you got an answer that God is inside you. And you marvel at this answer. How can that be?

 

 

Kind of like light in a room, or like fire in a stove. When you are able to feel God within you, you will feel and know that He is inside you, but you will not be able to explain it to someone else. But you will look for images in nature and then you will speak to the other person as I speak to you: God is within me like light in a room, or a like fire in a stove, or like air in the lungs, or like life in every creature, or like force and love and thought inside of man. Of course, these are just images and likenesses, and they cannot express what a man feels when God dwells within him in His fullness. God's apostle, our spiritual father Paul, wishes for the faithful to be filled with all fullness in God (Eph. 3, 19). God works from within a man in two ways -- by helping and by governing.

 

 

When helping, God works within a man of medium or weak faith, who only occasionally remembers God and only keeps His Commandments partially. God does not abandon him because he also does not completely abandon God. However, God acts through governing in a man of great faith, who has opened wide the doors of his soul to his Creator. And it is written, "He who opens the door I will enter to him" (Rev. 3, 20). Such a man does not rely on himself at all but only on the Almighty. He feels the presence and the working of the Spirit of God within himself and has great love toward his Lord. And Christ has promised to the one who loves God that God will come and dwell within him. "He who loves me will keep my word and my Father will love him. And we will come to him and will make our abode within him."

 

 

 

You will not be able to understand this. If you forget that God is a Spirit, who can enter everything and be everywhere, according to his power, and will. He is high above all matter, like the Sun is high above the earth but its light can enter every open thing. As the apostle says: "One God and the Father of all who is above all and through all, and in us all" (Eph. 4, 6). He writes this about the holy and the faithful.

 

But when someone rejects God, starts thinking ugly thoughts and speaking against God, God also leads him. It is the same as if somebody would close off the windows of a room and prevent the light from coming in and illuminating everything. For God's prophet Samuel said to the self-willed King Saul, "You have rejected the word of the Lord and for this the Lord has rejected you... and the spirit of the Lord abandoned Saul." But even one God abandons a soul of a stubborn man, He does not stop working on him from without, the way he works on water and stone and wood.

 

 

 

 

But if a man remains stubborn and resists God until the end and refuses to repent, then God allows an evil spirit to enter in. Like it is written about Saul when the Spirit of the Lord abandoned him, "and an evil spirit disturbed him from the Lord". Or as it is written, even worse, about Judas the betrayer, "Satan entered into him".

Such people, who rise against God, of course, can never feel God within themselves or say, "God is inside of us." And those who love God, and desire Him, and see Him, and entreat Him to come they feel God within themselves and they can say, "God is within us by His Holy Spirit." Blessed are such bright souls, for they will always reign in the kingdom of Christ. As the Lord has promised to those who love Him saying, "I will take you to myself so that you may be where I am."

Ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀνεβεῖ πάλι ἀπὸ τὶς κατακόμβες καὶ θὰ χτίσει πάλι τὴν Ἁγιά Σοφιά της

Ἡ παγκοσμιοποίηση ποὺ δὲν ἔρχεται καλπάζοντας καὶ καλλιεργεῖται μεθοδικὰ ἀπὸ κυβερνητικὰ καὶ ἐπιχειρηματικὰ στελέχη εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ σαρώσει θεσμοὺς καὶ παραδόσεις. Ἕνας θεσμὸς μόνο δὲν κινδυνεύει ἀπὸ καμιὰ παγκοσμιοποίηση καὶ αὐτὸς εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Καὶ δὲν κινδυνεύει γιατί ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς εἶναι παγκόσμια, δὲν εἶναι ἐθνική.

Τὸν ὁποιοδήποτε ἀλλοεθνῆ τὸν θεωροῦμε δυνάμει ἀδελφό μας καὶ ὅταν εἶναι βαπτισμένος εἶναι ἀδελφός μας καρδιακὸς καὶ τίποτε δὲν μᾶς χωρίσει ἀπ' αὐτόν. Πῶς ἐξηγεῖται ὅμως τὸ γεγονός μας ἡ Ἐκκλησία νὰ εὐλογεῖ τοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες καὶ νὰ εὐνοεῖ τὴν ἐθνικὴ ἀπελευθέρωση; Πῶς λέμε ὅτι τὸ ἔθνος μᾶς εἶναι συνυφασμένο μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ συμπορεύεται μαζί της; Γιατί ἡ ἐθνική μας σημαία προβάλλει τὸ σύμβολο τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸ Σταυρό;


Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς ὅτι μία Ἐκκλησία οἰκουμενικὴ δὲν εὐνοεῖ καμία ὑποδούλωση καὶ εὐνοεῖ κάθε ἀπελευθέρωση. Ὥστε ἡ θερμὴ συμπαράσταση τῆς Ἐκκλησίας μας στοὺς ἐθνικούς μας ἀγῶνες εἶναι μία παραχώρηση πρὸς τὶς ἀνάγκες καὶ τὰ προβλήματα τοῦ λαοῦ, μία συμπαράσταση σὲ θέμα δικαιοσύνης, μία ἔξοδος τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ....τὴ φύση της πρὸς βοήθεια τοῦ κόσμου.


Ἂν ἡ ἱστορία τοῦ ἔθνους μᾶς εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν ἐκκλησιαστική μας ἱστορία, αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι τὸ ἔθνος ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν ὑπάκουσε. Ἔγινε δηλαδὴ τὸ ἔθνος μας(σὲ πολὺ μεγάλο βαθμὸ) ὁ κόκκος τοῦ σίτου ποὺ ἔπεσε στὴ γῆ καὶ ἀπέθανε καὶ ἔδωσεν καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. Δὲν ἔγινε δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία ἔθνος ἀλλὰ τὸ ἔθνος ἔγινε(σὲ μεγάλο βαθμὸ) Ἐκκλησία.

Δὲν μᾶς παραγγέλλει ἡ Ἐκκλησία νὰ πολεμοῦμε καὶ νὰ σκοτώνουμε τὸν εἰσβολέα, ἀλλὰ ἐμεῖς,ποὺ δὲν ἀντέχομε τὴ σκλαβιά, ἀποφασίζομε νὰ πολεμήσουμε, κι ἐπειδὴ νιώθομε πὼς ὁ ἀγώνας μᾶς εἶναι δίκαιος, ἐπικαλούμαστε τὴ βοήθεια τῆς Ἐκκλησίας. Γι'αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μᾶς εὐλογεῖ τοὺς ἀπελευθερωτικοὺς καὶ ἀμυντικοὺς πολέμους, ποτὲ ὅμως τοὺς κατακτητικούς. Αὐτὸ τὸ κατάλαβε ἐπιτέλους καὶ τὸ Βατικανὸ καὶ ἐζήτησε ἔπειτα ἀπὸ ἑξήντα χρόνια συγγνώμην γιατί συντάχθηκε μὲ τὸν κατακτητικὸ φασισμὸ καὶ συνεργάστηκε κιόλας μαζί του.

Στὶς μέρες μας πάλι ἡ Ἐκκλησία προεξάρχει σὲ ἀγῶνες κοινωνικοὺς καὶ ἐθνικούς, ὄχι γιατί ὀρέγεται νὰ γίνει μία κοινωνικὴ ἢ ἐθνικὴ δύναμη, ἀλλὰ γιατί αὐτοὶ οἱ θεσμοὶ πολεμοῦνται καὶ κινδυνεύουν. Θὰ κάνει ὄντως κανεὶς τὴ σκέψη: ἂν οἱ θεσμοὶ αὐτοὶ ταυτίζονται μὲ τὴν Ἐκκλησία τότε δὲν κινδυνεύουν, ἂν δὲν ταυτίζονται τότε ἂς κινδυνέψουν. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δὲν νιώθει ἔτσι, ἀλλὰ νιώθει σὰν μάνα. Ὁ κόσμος, εἴτε εἶναι κάτω ἀπ'τὶς φτεροῦγες της εἴτε βόσκει παραπέρα, τῆς ἀνήκει τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἀγῶνες αὐτοὶ γίνονται κυρίως γιὰ τοὺς ἀδυνάτους, γιὰ τὶς λιγότερο σχετικούς.

Εἴδαμε ὅτι ὅταν τὸ Ρωμαϊκὸ κράτος μὲ τὸν ἅγιο καὶ μέγα Κωνσταντῖνο ἔγινε χριστιανικό, ἡ Ἐκκλησία εὐνόησε τὴ διανοητικὴ ρωμαιοσύνη τῶν Ἑλλήνων, γιατί δὲν τοὺς ἔβλαφτε σὲ τίποτε,καὶ παράλληλα εὐνόησε τὴν πολιτιστικὴ ἐλληνοποίηση τοῦ Ρωμαϊκοῦ κράτους, κάτι ποὺ πολὺ τὸ ὠφέλησε. Ἔτσι γίναμε κι ἐμεῖς Ρωμιοὶ καὶ τὸ'χομε καὶ καμάρι, γιατί μὲ τὸ Ρωμαίικο προσδιορισμὸ μᾶς αἰσθανόμαστε πολίτες ἑνὸς μεγάλου "ἔθνους"ποὺ τὰ χαρακτηριστικά του δὲν εἶναι φυλετικὰ ἀλλὰ πολιτιστικά. Οἱ Ρωμιοὶ εἶναι πολίτες ἑνὸς παγκόσμιου ἔθνους καὶ γι'αὐτὸ καμιὰ παγκοσμιοποίηση δὲν τοὺς τρομάζει.


Ἡ παγκοσμιοποίηση ποὺ ἐπιχειρεῖται στὶς μέρες μᾶς διαφέρει πάρα πολὺ ἀπὸ τὴ ρωμαϊκὴ-χριστιανικὴ παγκοσμιοποίηση, γιατί ἐκείνη εἶχε ἕνα μεγάλο μεταφυσικὸ μήνυμα νὰ μεταδώσει στὸν κόσμο καὶ γι'αὐτὸ τὸ μήνυμα ποὺ ἔγινε πίστη, ἕνωσε τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ κόσμου. Ἡ σημερινὴ παγκοσμιοποίηση εἶναι ἀπομυθοποιητική, ἐπιδιώκει τὴ διάψευση αὐτοῦ του μηνύματος, τὴν ἐπικράτηση τοῦ φόβου, τῆς ὁμοιομορφίας, τῆς ἐμπορευματικότητας τῶν ἀγαθῶν, τῆς κατάργησης κάθε ἠθικῆς.


Ἡ ἀπάλειψη τοῦ θρησκεύματος καὶ τῆς ἐθνικότητος ἀπὸ τὶς ταυτότητες, ποὺ εἴδαμε πόσο ἀντιδημοκρατικοὶ καὶ ἀνυποχώρητα ἐνεργεῖται ἀπὸ τὸ κρατικὸ καὶ ὑπερκρατικὸ κατεστημένο, θὰ φέρει τὸ σβήσιμο τῆς ἐθνικότητος στὸ λαὸ καὶ ἴσως καὶ τῆς θρησκευτικῆς του ὑπόστασης,ἀνεξάρτητα ἂν πολλοὶ ἀκόμα ἐξακολουθοῦν νὰ πιστεύουν καὶ νὰ καλλιεργοῦν τὴν ἐθνικὴ καὶ τὴ θρησκευτική τους ταυτότητα. Καὶ ἐξηγοῦμαι.

Μὲ τὴν ἐλεύθερη διακίνηση πολιτῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ποὺ ἐγκαινιάζεται σὲ λίγους μῆνες, θὰ εἶναι πολλὰ τὰ ἑκατομμύρια τῶν Εὐρωπαίων ποὺ θὰ ἔρθουν νὰ ζήσουν στὴν ὡραία Ἑλλάδα καὶ νὰ δουλέψουν σ'αὐτήν. Καὶ πολλοὶ ἀπ'αὐτοὺς θὰ εἶναι Εὐρωπαῖοι τουρκικῆς καταγωγῆς.Καὶ ὅπως τὰ καλοκαίρια ὅποιος πάει στὴ Μύκονο, ἢ στὴν Κρήτη δυσκολεύεται νὰ πιστέψει ὅτι βρίσκεται στὴν Ἑλλάδα, ἔτσι θὰ νιώθει ὁλοχρονὶς πιά. Αὐτοὶ οἱ καινούριοι συμπατριῶτες μας θὰ ἔχουν ὅλα τὰ πολιτικὰ δικαιώματα μὲ τοὺς"παλιοὺς" κατοίκους καὶ οἱ κοινότητές μας, οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες, ἡ Βουλή μας θὰ καταληφθοῦν νομίμως ἀπ'αὐτούς.


Τότε ὅσοι ἐπιμένουν νὰ ὀνειρεύονται τὴ γαλανόλευκη, τοὺς ἐθνικούς μας ἀγῶνες, τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια,τὸ φιλότιμό του Ἕλληνα, τὸν Μακρυγιάννη, τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τέτοια, θὰ θεωροῦνται ἁπλῶς ρομαντικοί. Αὐτὰ ποὺ βλέπομε σήμερα στὰ ἀμερικανικὰ καὶ εὐρωπαϊκὰ σενάρια, αὐτὰ ποὺ διαβάζομε στὴ λογοτεχνία τους, θὰ ἀποτελέσουν μόνιμη πραγματικότητα τῆς καθημερινῆς ζωῆς. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἀνήκουν σὲ καμιὰ οἰκογένεια,σὲ καμιὰ θρησκεία ἢ ἔθνος, παρὰ εἶναι ἀρσενικοὶ ἢ θηλυκοί, ὁ μόνος τους προσδιορισμός.


Ἐπιμένω ὅτι αὐτὴ ἡ κατάσταση εἶναι πολὺ κοντινή, γιατί κιόλας τὸ μοντέρνο κοσμικὸ μέρος τοῦ λαοῦ μᾶς αὐτὴ τὴν κατάσταση ζεῖ. Καὶ ἡ ἀσυγκράτητη ἀντιπάθεια τῶν ἰθυνόντων πρὸς τὴν Ἐκκλησία δείχνει τὴν ἐνόχληση τοῦ κοσμικοῦ κατεστημένου, γιατί ὡς θεσμὸς ἡ Ἐκκλησία δείχνει τὴν ἐνόχληση τοῦ κοσμικοῦ κατεστημένου, γιατί ὡς θεσμὸς ἡ Ἐκκλησία τοὺς ἀναγκάζει νὰ ἀναστέλλουν τὶς ροπές τους καὶ νὰ δείχνουν ντροπὴ ἢ καὶ νὰ ντρέπονται ἀκόμη. Οἱ ξένοι τουρίστες, λ.χ. μᾶς ἀπειλοῦν μὲ ἐγκατάλειψη τῶν τουριστικῶν μας ἐγκαταστάσεων ἂν ἐπιμένομε νὰ δυστροποῦμε μπροστὰ στὴν εἰσαγόμενη χυδαιότητα.


Ἡ Ἐκκλησία μας τὰ βλέπει ὅλα αὐτὰ καὶ εὐλογεῖ κάθε κοινωνικὴ ἀντίσταση στὴν ἐπερχόμενη λαίλαπα τῆς κατεδάφισης ὅλου του πολιτισμοῦ μας, ἂν καὶ εἶναι ὁ μόνος θεσμὸς ποὺ καὶ θὰ συντηρηθεῖ καὶ θὰ βρεῖ πεδίον δράσεως μέσα στὴ ρωμαϊκὴ κοινωνία στὰ χρόνια του Νέρωνα καὶ τῆς πιὸ μεγάλης διαφθορᾶς. Μέσα στὴ μοναξιὰ καὶ τὴν ἀνασφάλεια τοῦ κόσμου, μέσα στὴν ἀβάσταχτη πλήξη τοῦ μηδενισμοῦ θὰ λάμψουν ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ σοφία τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀνεβεῖ πάλι ἀπὸ τὶς κατακόμβες καὶ θὰ χτίσει πάλι τὴν Ἁγία-Σοφιά της.


Γι'αὐτὸ οἱ πιὸ ἀξιολύπητοι στὶς μέρες μᾶς εἶναι οἱ ἀνυποψίαστοι ἀστοί, συλλέκτες στιγμιαίων ἡδονῶν, καὶ ἀκόμα πιὸ ἀξιολύπητοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ φόρεσαν τὸ λουρὶ τοῦ ζυγοῦ τῆς νέας τάξης καὶ παλεύουν νὰ τὸ ἐπιβάλουν στὸ λαό μας. Αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι εἶναι τραγικὰ πρόσωπα. Ξέρουν ὅτι ὁ λαός μας(ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα) θὰ τοὺς συντρίψει(τὸ δείχνουν ἤδη οἱ δημοσκοπήσεις καὶ ὁ τρόμος ἑνὸς δημοψηφίσματος) ἀλλά, καὶ ἂν ταυτιστοῦν μὲ τὸ λαό, θὰ τοὺς συντρίψει τὸ νεοταξικὸ κατεστημένο.


Βέβαια, ἂν γίνει τὸ δεύτερο, θὰ γίνουν νεομάρτυρες, δὲν ἔχουν ὅμως τὴν ὡριμότητα νὰ τὸ δεχτοῦν αὐτό. Ὅταν ὅμως τοὺς συντρίψει ὁ λαός, θὰ ἀποδειχθοῦν καὶ κακοὶ καὶ γελοῖοι καὶ θὰ ντρέπονται μὲ τὴ σκέψη ὅτι τὰ ἐγγόνια τους θὰ διαβάζουν τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία τοὺς πρὸ πάντων τὴν πολιτεία τους.


Χαρὰ σ'ἐκείνους ποὺ θὰ παραμείνουν κάτω ἀπὸ τὶς φτεροῦγες τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ γίνουν ἁλιεῖς ἀνθρώπων,θὰ ἰδοῦν μὲ τὰ μάτια τοὺς θαύματα καὶ ὁράματα, αὐτοὶ θὰ χορτάσουν ἀλαλαγμό.

Advice on prayer ( St. John the Ladder )

 

                                                        





Try to restore, or more exactly, to enclose your thought in the words of the prayer. If on account of its infancy, it wearies and wanders, lead it again. The mind is naturally unstable. But He Who orders all things can control it.



 If you acquire this practice and constantly retain it, He who sets the bounds of the sea of your mind will say to it during your prayer: Hitherto thou shalt come, and shalt go no further (Job 38:11). It is impossible to bind a spirit. But where the Creator of that spirit is present, there everything obeys Him.



- Saint John of the Ladder

Ὁ ἐγωισμός προκαλεῖ τήν λύπη, τήν κατάθλιψη καί τά λεγόμενα «ψυχολογικά» (Ιερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης)

Ὁ ἐγωισμός ὁδηγεῖ στήν λύπη· σ' ἐκείνη τήν λύπη πού δέν εἶναι κατά Θεόν. Ἡ κατά Θεόν λύπη ὁδηγεῖ στή μετάνοια. Ἡ μή κατά Θεόν λύπη ὁδηγεῖ στήν ἀπελπισία. «Ὁ ἐγωισμός φέρνει πάντα λύπη καί ἄγχος» ἔλεγε ὁ π. Παΐσιος. Ὁ πονηρός «θέλει νά μᾶς βλέπει λυπημένους καί νά χαίρεται...τό ταγκαλάκι δέν θέλει κανένας νά χαίρεται».

Ὁ ἐγωισμός ἀνοίγει τήν πόρτα στό ταγκαλάκι γιά νά μᾶς ἐπηρρεάσει ρίχνοντάς μας στήν Κατάθλιψη καί τά διάφορα λεγόμενα «ψυχολογικά προβλήματα».

Ἔλεγε καί ὁ μακαριστός Γέροντας Πορφύριος: «Κύριον αἴτιον εἰς τήν κατάθλιψη καί σέ ὅλα αὐτά πού τά λένε πειρασμικά, σατανικά, ὅπως εἶναι ἡ νωθρότης, ἡ ἀκηδία, ἡ τεμπελιά, πού μαζί μ’αὐτά εἶναι τόσα ἄλλα ψυχολογικά, δηλαδή πειρασμικά πράγματα, εἶναι ὅτι ἔχεις μεγάλον ἐγωισμό μέσα σου».

Κάνει ἐντύπωση πού ὁ γέροντας ὅλα τά ἀνωτέρω «ψυχολογικά» τά ἀποκαλεῖ πειρασμικά, δηλ. δαιμονικά, δηλ. δαιμονικές ἐνέργειες, δαιμονικές ἐπήρρειες.

Ὁ ἐγωισμός-ὑπερηφάνεια πού εἶναι καί ἡ νόσος τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ βάση, ἡ αἰτία τῆς εἰσβολῆς καί δράσης τοῦ πονηροῦ στόν ἄνθρωπο. Ὁ διάβολος μπαίνοντας στήν ψυχή τήν γεμίζει μέ λύπη.

Κάποιος ρώτησε τόν Γέροντα Παΐσιος σχετικά μέ τήν στενοχώρια πού τοῦ ἐρχόταν γιά τίς πτώσεις του:

«- Γέροντα, κάμπτομαι ἀπό τήν στενοχώρια γιά τίς πτώσεις μου καί κουράζομαι στόν ἀγώνα μου.

- Ἀπό τόν ἐγωισμό εἶναι. Ἐπειδή δέν «κάμπτεις», γι’ αὐτό ἀποκάμνεις μετά. Δέν ὑπάρχει ταπείνωση, μετάνοια, συντριβή· ὑπάρχει ἐγωισμός, καί ὁ ἐγωισμός πάντα φέρνει λύπη καί ἄγχος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχη μετάνοια, ἀλλά στενοχωριέται ἀπό ἐγωισμό, ἀπό ἀνθρωπαρέσκεια, ἐπειδή ξέπεσε στά μάτια τῶν ἄλλων, τότε ὑπάρχει μέσα του ἀγωνία, φαρμάκι, πόνος».

Ὁ καταθλιπτικός ἄνθρωπος βιώνει ἀκριβῶς τήν λύπη, τό φαρμάκι, τόν πόνο διότι δέν «κάμπτει», δέν ταπεινώνεται, δέν μετανοεῖ ἀλλά στενοχωριέται ἀπό πληγωμένο ἐγωισμό καί ἀνθρωπαρέσκεια.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης.

Jesus Prayer Not Eastern Yoga

 

                                                               

 

 

 

 

A Gerondas from the Holy Mountain Athos enumerated the following points about the difference of the Jesus prayer from Yoga.

1. The Jesus prayer express faith in God through His Son Jesus as part of a trinitarian God. It emphasizes that salvation is attained through God which is why we ask for His mercy. Salvation cannot be attained by our own efforts.

2. We are not attempting to find some impersonal God or absolute truth through the Jesus Prayer. The Jesus Prayer focuses on a personal relationship with the God-Man Jesus.

3. We cannot fall into the sin of pride through the unceasing prayer of Jesus because in the prayer we continually seek mercy for our weaknesses. We consider ourselves unworthy of God’s grace and recognize our sinfulness in His eyes.

4. Salvation is about union with God. In this union we do not eliminate our personality. The human factor is not denied as it is in some Eastern yoga practices. We are not assimilated in this union, but retain our personhood.

5. As we progress in the prayer we gain the ability to discern error. We learn the movements of the devil and enhance our ability to distinguish between good and evil.

6. The struggle in the practice of the Jesus Prayer is connected with the cleansing of our body and soul from the negative effect of passions. We do not seek apathy or to destroy our passions, but to transform them into help to seek a relationship with God. Our salvation depends on this struggle of transformation, which requires the help of God’s grace.

 

 

 

7. We do not try and attain absolute nothingness, but seek to turn our heart so it brings the grace of God into our soul, so it can be spread throughout our body. We make no effort to negate or destroy the body, but see it as the temple of the Spirit. We practice the prayer because we want to live with God eternally.

8. We are not indifferent to the world. We continually pray for all beings. Salvation is a union with Christ, while we are in communion with other persons. It is not an individual goal.

9. We do not put great emphasis on psychosomatic methods or on body postures. They can only assist us in concentration.

 

 

 

(Metropoitan of Nafpaktos Hierotheos, A Night in the Desert of the Holy Mountain, pp 48 -50)

The difference from “New Age” practices or Eastern yoga meditation has been described by using the analogy of a framed masterpiece. We can admire the beautiful frame of a masterpiece, but the frame is not the masterpiece.

 

 

 

  The similarities between the Jesus Prayer and various meditation practices can be considered to be like the frame of a masterpiece. The masterpiece in the practice of the Jesus Prayer is union with Jesus Christ. The frame is only the methods used. There may be similarities with postures, techniques and other acts of the outer form of this prayer, but the content and aim is totally different and uniquely Christian.