On Glossologia ( Elder Cleopa of Romania )

Inquirer: What is glossologia or “speaking in tongues”?

Elder Cleopa: Glossologia, or “speaking in tongues,” as a gift of the Holy Spirit, is the ability to speak a foreign language without having to be taught it or knowing it beforehand. This is clear from the Holy Scriptures in which the events of Pentecost are described, and at which time this divine gift first appeared. The text is unabbreviated and unambiguous and recounts for us an actual event. Consequently, the text itself cannot be explained with some particular mystical or spiritual meaning alone, omitting the literal meaning.

Let’s allow the passage from the Acts of the Apostles itself to explain what the text means and what comprises the speaking of foreign tongues by the Grace of the Holy Spirit:

“And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. And there were dwelling at Jerusalem Jews, devout men, out of every nation under heaven. Now when this was noised abroad, the multitude came together, and were confounded, because that every man heard them speak in his own language. And they were all amazed and marvelled, saying one to another, Behold, are not all these which speak Galilaeans? And how hear we every man in our own tongue, wherein we were born? Parthians, and Medes, and Elamites, and the dwellers in Mesopotamia, and in Judaea, and Cappadocia, in Pontus, and Asia, Phrygia, and Pamphylia, in Egypt, and in the parts of Libya about Cyrene, and strangers of Rome, Jews and proselytes, Cretes and Arabians, we do hear them speak in our tongues the wonderful works of God. And they were all amazed, and were in doubt, saying one to another, What meaneth this? Others mocking said, These men are full of new wine” (Acts 2:1-13).

From an examination of these thirteen verses that contain the key to the solution of the problem, we can educe the following conclusions:

- The speaking of foreign tongues or languages, by the grace of the Holy Spirit, manifested itself, as a miracle, for the first time in history. For this reason the reader is provided with an extensive description, that he may be able to learn what this miracle is and in what it consists.

- With this powerful gift of the Holy Spirit the Apostles began to preach in other languages, even 15 different local languages of other tribes and nations that had converged there for the feast of Pentecost.

- The Jews of other nations, who had as their mother tongue the language of the nation in which they lived, marvelled when they heard the Apostles preach in their own language, for the Apostles were simple men of Galilee and it was impossible for them to know another language except the Aramaic they had learned at home.

- The Jews of other nations understood everything from the divine preaching of the Apostles. They spoke to them with precision in their own language concerning the greatness of God, without needing a translator, and it is in exactly this that the miracle rests. The visitors to Jerusalem were unable to explain what they witnessed and were full of wonder.

- Among the listeners of the preaching there were also some that did not understand anything that the Apostles said and subsequently mocked the Apostles, thinking that they were drunk. This group can be none other than the residents of Jerusalem, and perhaps those of nearby Palestine, who didn’t know other languages except their mother tongue, Aramaic. For these men the preaching of the Apostles was completely unintelligible and they considered it simply sputtering.

Thus, the residents didn’t understand anything from the preaching, unless someone translated it for them. For just as there is the gift of speaking in tongues or foreign languages, there also exists the gift of translation. This was given, as is apparent below, when those listening were only locals ignorant of other languages, as was, for example, the case in Corinth (1 Cor. 14). In Jerusalem, however, during this period there was not felt this deficiency. The gift of translation was itself also miraculous, just as was that of glossologia, on which it was directly dependent. Not having this gift the residents who were listening judged the work of the Apostles according to their personal determination and perception alone.

Glossologia was a sign of the power of God and, as a decisive means of proselytism, was manifested among men who ignored the Faith (1 Cor. 14:21-25). For, apart from this, what meaning does it have for someone to speak about Christ in a foreign language if he was taught, believed and lived his faith in Christ from his childhood years?

If there are those who speak foreign languages and they are not understood by anyone, how do they build up the Church or benefit it? For the purpose ofglossologia was for the Apostles to be able to spread, via the transmission of thekerygma (preaching) in foreign languages, the Faith of Christians to all people and to make the Gospel known throughout the world, as it is written:

“Their sound hath gone forth into all the earth, and their words unto the ends of the world” (Ps. 18:4).

If someone had this gift, we must not think that it was the greatest among the gifts of God. The Apostle Paul says that there are other, greater gifts of the Holy Spirit than that ofglossologia.

“I would that ye all spake with tongues but rather that ye prophesied: for greater is he that prophesieth than he that speaketh with tongues, except he interpret, that the church may receive edification” (1 Cor. 14:5).

And elsewhere he also says,

“If therefore the whole church be come together into one place, and all speak with tongues, and there come in those that are unlearned, or unbelievers, will they not say that ye are mad?” (1 Cor. 14:23).

Consequently, the gifts of prophecy, of preaching and of interpretation of Scripture are much higher than the gift of glossologia, for with these the Church of Christ is built up and benefited much more than with the gift of linguistics or speaking different languages (1 Cor. 14: 2-4). More sublime and higher than all the gifts is love, about which listen to what the Apostle Paul has to say:

“Though I speak with the tongues of men and of angels, and have not charity, I am become as sounding brass, or a tinkling cymbal” (1 Cor. 13:1).

Inq.: It is claimed by certain people that when the grace of the Holy Spirit comes to them and they begin to speak in tongues, they find themselves in a state of ecstasy. It is only at this time that they are able to speak certain inarticulate and incomprehensible human sounds, to have certain internal impulses or exclamations of joy, or to voice a certain remorse for their sins, as well as other movements of the body which are made by the action of the grace of the Holy Spirit. Saul had a similar spiritual manifestation when following David and going to Ramah. He was overcome by the prophetic spirit and with a flurry he prophesied, ripped his clothes off and went naked all day and all night (1 Sam. 19:22-24).

EC: It is incomprehensible for a healthy, clear and well-balanced intellect to reveal the great mysteries of God with inarticulate exclamations. Such a thing is not at all the same, as we know from that which was revealed through glossologia as a divine gift (1 Cor. 14: 2-4).

The Greek idol-worshipers of antiquity had similar exhibitions when they prayed to their gods Dionysus, Zeus and the others. When they were found before a diabolic idol they would fall into ecstasy or a trance, shaking and making rhythmic movements with their body, and tumble on the ground, with a few even foaming at the mouth like the demon-possessed of olden times. Next they would get up and sing rhapsodic melodies and make exclamations with demonic delight. The same happened with the Montanists, heretics of the first and second centuries after Christ, the Gnostics, and later the Methodists, the Quakers, the Pentecostals and others. These groups took to making uncanny and strange turns and movements of the body, had hallucinations and were in delusion, and thought that all of this came from God, when in actuality it comes from theologians of darkness who are familiar with Holy Scripture and who lead into delusion the unsuspecting, cheating them with words taken even from Holy Scripture.

Inq.: These people also say that with the charisma of glossologia that they possess, they maintain unbroken the work of the Holy Spirit among men and within the Church of Christ as it existed in the beginning of Christianity. For, they claim, today, as also in the beginning, with this perceptible sign of the gift of grace, the Holy Spirit stirs wonder and amazement in those who as yet are not Christians. Furthermore, with this visible sign of the gift of speaking in tongues, it becomes known to the faithful that there still exists a work of the Holy Spirit in the Church as in the first period of Christians in Jerusalem.

EC: The gift of speaking in foreign tongues or glossologia was not given by God for all time, until the end of the world. It was a sign given to the Church only for a time, with the aim of making it easier for those of other religions to convert to Christianity. We see, in this respect, that the Jews of Jerusalem, who did not understand the preaching of the Apostles – kerygma given by divine grace – did not, in fact, believe but rather said that the Apostles were drunk. The Prophet Isaiah prophesied concerning their disbelief before this great gift of grace, saying,

“For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear” (Isa. 28: 11-12).

Indeed, in Jerusalem they spoke to them with lips of strangers, for the foreign Jews, or Jews of the Diaspora, heard about the wondrous works of God in their own languages and believed (Acts 2:11). And thus it is that the Apostle Paul prophesied that the gift of speaking in foreign tongues would cease (1 Cor. 13:8 ,1 Cor. 14:22-28).

The people of that time were spiritually in the age of infancy, for only just before had they left the worship of idols and their intellects were blurred, confused and insensible. They were still captives to the enjoyment of the fleshly pleasures and did not have knowledge of the divine gifts that one enjoys only on account of faith. It is for this reason that signs and wonders were then showered upon them.

Some spiritual gifts are invisible and become accessible to man via faith. Others, however, are visible on account of the unbelief of men. Here is an example: The forgiveness of sins is an invisible spiritual work. We do not see with our sensible eyes how we are purified of our sins. Why? Because neither is the soul that is purified visible to the eyes of our body. Speaking in different tongues or languages is also a work of the Holy Spirit, but it is a visible sign and more easily persuades those of other religions. Hence, the reason Saint Paul says the following:

“Wherefore tongues are for a sign, not to them that believe, but to them that believe not: but prophesying serveth not for them that believe not, but for them which believe” (1 Cor. 14:22).

He who believes doesn’t have need of guarantees and signs. The first Christians would not have believed if they had not received signs.

Inq.: From those who I spoke to I learned that besides the gift of speaking in tongues, they have also the gift of the baptism of

“the Holy Spirit and fire” (Lk. 3:16)

which is totally different from baptism with water. This baptism showers upon them various miraculous gifts of the Holy Spirit, especially that of glossologia and the interpretation of Scripture, as happened also at Pentecost with the Apostles.

EC: Is it possible that there are two Christian baptisms? Doesn’t it say in Holy Scripture that there is one and only one? St. Paul tells us there is but

“one Lord, one faith, one baptism, one God and Father of all . . .” (Eph. 4:5; See also:1 Cor. 12:13).

The baptism of

“the Holy Spirit and fire” (Lk. 3:16)

of Pentecost is none other than the Christian baptism which was pre-announced by both Saint John the Baptist and the Saviour Himself (Mt. 3:11, Acts 1:5) and which He said would happen by “water and the Spirit” – baptism neither by water alone, as with the baptism of John, nor only by the Spirit (Jn. 3:5). These two elements, the one visible and the other invisible, constitute the two most necessary prerequisites for the one and only Christian baptism. If, with respect to the practice of this mystery, some still speak only of water or only of the Spirit as constituting the main element of this Mystery, let them know that the Mystery is one and only one and its two elements are inseparable.

Inq.: Each Christian should have within him the Holy Spirit. The members of a certain Christian brotherhood say that while they can give evidence of the presence of the Holy Spirit within them through the practice of speaking in foreign speech, the Orthodox are not able to show this by any means. Consequently, they say that the Orthodox are not true Christians due to the absence of this work of the Holy Spirit in their lives.

EC: It is true that each Christian should have consciously within himself the Holy Spirit. Yet, the presence of the Holy Spirit is not only made manifest via glossologia. The Apostle Paul tells us that

“But the fruit of the Spirit is love, joy, peace, longsuffering, gentleness, goodness, faith, meekness, temperance . . .” (Gal. 5: 22-23).

Do you see, therefore, that among the fruits of the Holy Spirit the practice of speaking in foreign languages is not referred to anywhere? This is the case because it is a gift of the Holy Spirit that was given for a certain period of time in the Church, while the gifts referred to here by the Apostle, all Christians, of every epoch, must have throughout their life. Whoever has the fruits of the Spirit has also the Holy Spirit within him. The gift of glossologia is not a common gift of grace but something special and not given to everyone (1 Cor. 12:10). How, then, can we consider it a precondition of salvation and a prerequisite for the presence of the Holy Spirit in our life when it is not given to everyone? The Apostle Paul says,

“Do all speak in tongues?” (1 Cor. 12:30).

Consequently, then, those who do not speak in tongues can also be good Christians. In the community of true Christians everyone does not have the same gifts. The Apostles did not require this gift from all the Christians, and indeed, in quite a few it was revealed that this talent was profitless. The Apostles themselves did not use this gift, apart from exceptional cases when they had a certain aim, as on the day of Pentecost. So, therefore, it should be clear that they did not call upon every Christian to have this gift as a means of salvation.

Inq.: I would like, after all that we have said concerning glossologia, for you to summarize exactly the main points of our discussion.

EC: Listen, brother, and guard well within your mind: True glossologia as a gift of the Holy Spirit can be recognized only when it is combined with the following presuppositions.

1) If someone, by inspiration [of the Holy Spirit], speaks a language, it should be understood by all those who stand nearby, as happened in the case that we cited from the Acts of the Apostles (Acts 2:1-13).

2) When someone speaks a language among the residents [of Jerusalem, Corinth etc.] that they do not understand, then another gift, the gift of translation of this language into the language of the people is necessary. Without this translation the foreign language is babbling and lunacy (1 Cor. 14:23).

3) Glossologia was not given to the Church forever, but only in the beginning of Christianity in order to awaken the idol-worshippers and Jews to belief in Christ. This is why the Apostle Paul said that the gift of glossologia would at some point cease to exist in the Church (1 Cor. 13:8).

4) Since we believe that Christ is our true God we no longer have need of glossologia, given the fact that the knowledge of foreign languages by inspiration [of the Holy Spirit] is a sign (miracle) necessary only for the unbelieving and not for the faithful (1 Cor. 14:22).

5) From the beginning of Christianity the gift of glossologia was one among the lesser in the Church of Christ, while the others, such as that of prophecy, interpretation of Scripture, of love and the rest, were much greater.

6) It is totally out of the question for speaking in tongues, as a gift of the Holy Spirit, to mean a delirium in a non-existent and incomprehensible language, for then it wouldn’t be speaking in languages, but our own [exclusive] language (Mk. 16:17). Moreover, it comes into clear contradiction with chapter two of the Acts of the Apostles.

7) The inarticulate voices, lunacies and incoherent utterances which we often hear from the self-proclaimed speakers of tongues very much resembles the scenes the idol-worshippers would make before their idols of Dionysus, as well as with quite a few of the Montanists, Gnostics, Quakers, and later Pentecostals, all of whom the true Church of Christ anathematizes (See the first and second Canons of the Sixth Oecumenical Council).

Thus, brother, foreign to the Spirit of God is the speaking in tongues of those who think they are grace-bearers and make bold to misconstrue the true glossologia, a gift of the Holy Spirit which existed at the outset of Christianity.



Source: Preachers Institute

Το συγκλονιστικό Θαύμα του Γέροντος Παΐσίου.

Βρε ευλογημένε μαζί πήγαμε στην άλλη ζωή και γυρίσαμε»!

Το θαύμα αυτό του Γέροντος Παϊσίου έγινε στον αξιωματικόν της Αστυνομίας κ Άγγελον Χοροζίδην, στην Θεσσαλονίκη, και το διηγείται ο ίδιος :
«Στις 8 Ιουνίου του 1986, εκτελώντας υπηρεσία ασφαλείας, κοντά στο κεντρικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, τραυματίστηκα με βόμβα «μολότωφ». Έπαθα βαρύτατα τραύματα. Στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκα, με άφησαν, θεωρώντας ότι ο θάνατος ερχόταν σύντομα. Παρέμενα στη ζωή έχοντας χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον. Ο παππούλης, από την πρώτη στιγμή που έλαβε γνώση, είπε : «Θα υποφέρει πολύ, αλλά θα ζήσει».


Μετά από λίγες μέρες ανέκτησα κάποια επαφή. Κάποια ημέρα όμως, αισθάνθηκα να πεθαίνω και είπα στην νοσοκόμα : «Αδελφή, πεθαίνω, πεθαίνω». Άρχισα τότε να ανεβαίνω προς τα πάνω, να βγαίνω από την γη, να κινούμαι ανάμεσα σε αστέρια και στην συνέχεια σε γαλαξίες. Αυτήν την ερμηνεία έδινα εκείνη την στιγμή. Ανέβαινα, ανέβαινα και μπροστά μου πήγαινε ένα φως, κάτι σαν αναμμένη λαμπάδα. Ξαφνικά, το ταξίδι σταμάτησε. Άρχισε αντίστροφη κίνηση και προσγείωση. Βρέθηκα στο νοσοκομείο με τραχειοτομή και γύρω μου γιατροί, να με κοιτάζουν.

Πέντε μήνες μετά, συνάντησα τον παππούλη στην Σουρωτή. Με αγκάλιασε, με φίλησε και άρχισα να του διηγούμαι πώς πέθανα. Με διέκοψε λέγοντας : “Βρέ ευλογημένε, μαζί πήγαμε στην άλλη ζωή και γυρίσαμε. Δεν με έβλεπες ;”. Τότε κατάλαβα τί ήταν το φως, που έβλεπα».

ΠΗΓΗ : ΣΩΤΗΡΧΟΣ Μ.Π., ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ, εκδ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ 2009, σ. 78.

Όλα, πάντως, τα δαιμόνια ….συνεργάζονται μεταξύ τους

 
ΕΡ.: Πώς μας πολεμούν τα πονηρά πνεύματα;
ΑΠ.: Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι, στον δαιμονικό πόλεμο εναντίον των ανθρώπων, κάθε πονηρό πνεύμα έχει τον δικό του ρόλο. Κάθε αμαρτία γίνεται με την παρακίνηση ή και τη συνεργεία ορισμένου δαιμονίου και κάθε πάθος υποστηρίζεται από ορισμένο δαιμόνιο. Έτσι, τα ηγετικά δαιμόνια είναι οχτώ, όσα και τα θανάσιμα πάθη: της γαστριμαργίας, της πορνείας, της φιλαργυρίας, της λύπης, της οργής, της ακηδίας, της κενοδοξίας, της υπερηφάνειας.



Κάθε πονηρό πνεύμα, πολεμώντας μας, ενεργεί με τους δικούς του τρόπους, ανάλογα με το πάθος που υποστηρίζει. Όλα, πάντως, τα δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους, για να μας βυθίσουν σε όσο το δυνατό περισσότερα πάθη και να μας κάνουν δούλους της αμαρτίας, ώστε να μας χωρίσουν από το Θεό και να μας οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο.

Βέβαια, η δύναμη των δαιμόνων δεν είναι ανεξέλεγκτη και ή δραστηριότητα τους δεν είναι απεριόριστη. Μας πολεμούν μόνο αν τους το επιτρέψει ο Θεός -και όσο τους το επιτρέψει, ποτέ πάντως πέρα από τα όρια της αντοχής μας (Α’ Κορ. 10:13)- , για να δοκιμαστούν η προαίρεσή μας, η πίστη μας και η αγάπη μας σ’Εκείνον, ή αν τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα με την αμέλειά μας, τη ραθυμία μας, την απροσεξία μας και, προπάντων, την υπερηφάνειά μας.

Τα πονηρά πνεύματα μας πολεμούν με πολλούς τρόπους. Με ποιούς;

Πρώτον, με τους εμπαθείς λογισμούς, με τους οποίους αιχμαλωτίζουν το νου, τον σκοτίζουν και τον πειθαναγκάζουν να συναινέσει στην αμαρτία.
Δεύτερον, με τα πάθη, που υπάρχουν μέσα μας, από τα οποία παίρνουν τις αφορμές για να υποκινήσουν τους εμπαθείς λογισμούς.
Τρίτον, με τις σωματικές αισθήσεις -την ακοή, την αφή, τη γεύση, την όσφρηση και, προπάντων, την όραση- μέσ’ από τις οποίες, σαν από πόρτες, περνούν στη ψυχή ποικίλα εξωτερικά ερεθίσματα, που ξεσηκώνουν τα πάθη μας και μας σπρώχνουν στην αμαρτία.
Τέταρτον, με άλλους ανθρώπους, τους οποίους βάζουν είτε να μας κατατρέχουν και να μας αδικούν είτε να μας παρασύρουν στην αμαρτία.
Πέμπτον, με θλίψεις, βάσανα και αρρώστιες.

Μας πολεμούν και με άλλους τρόπους τα πονηρά πνεύματα, αλλά οι κυριότεροι είναι αυτοί οι πέντε. Όπως κι αν μας πολεμούν, πάντως, καθόλου δεν μπορούν να μας βλάψουν, εφόσον με τα θεία Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος έχουμε λάβει τη χάρη και τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, εφόσον έχουμε βαθιά πίστη στο Θεό και εφόσον αγωνιζόμαστε για την τήρηση των εντολών Του με σταθερότητα και ανδρεία, με ταπεινοφροσύνη και υπομονή, με προσευχή και νηστεία, με τακτική Εξομολόγηση και συχνή θεία Κοινωνία.

(Γέροντος Ευστρατίου, «Απαντήσεις σε ερωτήματα Χριστιανών», Ι. Μ. Παρακλήτου, 2008)

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/06/25/

«Αυτή την προσευχή να λέτε κάθε μέρα και ο Θεός θα είναι δίπλα σας!» ( Γέροντας Παΐσιος )

Η αγάπη του Γέροντα Παΐσιου για όλο τον κόσμο είναι γνωστή. Ο Γέροντας έχει βοηθήσει πλήθος ανθρώπων και πριν και μετά την κοίμησή του.

Από πού ελάμβανε τη δύναμη να στηρίζει τους ανθρώπους αλλά και να θαυματουργεί; Από την θερμή του προσευχή προς το Θεό.


Η παρακάτω προσευχή είχε δοθεί σε κάποιο γυναικείο μοναστήρι, που του είχε ζητήσει κάποιο “τυπικό” για την αγρυπνία τους στο κελλί. Είναι από τα τελευταία έτη της ζωής του. Σε αυτό κυριαρχεί η αγάπη του για όλο τον κάσμο.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από τον κάθε πιστό , αφού καλύπτει όλες τις περιπτώσεις των ανθρώπων που έχουν ανάγκη από προσευχή. Ακόμα και τα παιδιά την κατανοούν, γιατί είναι γραμμένη με απλά λόγια, και έτσι μπορεί να διαβάζεται κατά την οικογενειακή βραδινή προσευχή...

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ,
Μην εγκαταλείπεις τούς δούλους Σου πού ζουν μακριά από την Εκκλησία, ή αγάπη Σου να ενεργήσει και να τούς φέρει όλους κοντά Σου.
- Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού υποφέρουν από τον καρκίνο.
- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα.

- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
- Των δούλων Σου πού υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.
- Μνήσθητι των αρχόντων και βοήθησον αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.
- Μνήσθητι, Κύριε, των παιδιών πού προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
- Των προβληματικών οικογενειών και των διαζευγμένων.
- Μνήσθητι, Κύριε, των ορφανών όλου του κόσμου, όλων των πονεμένων και των αδικημένων στην ζωή, όσων έχουν χάσει τούς συζύγους τους.
- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των φυλακισμένων, των αναρχικών, των ναρκομανών, των φονέων, των κακοποιών, των κλεφτών, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν.

- Μνήσθητι όλων των ξενιτεμένων.
- Όλων όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα και φύλαξον αυτούς.
- Μνήσθητι της Εκκλησίας μας, των πατέρων (κληρικών) της Εκκλησίας και των πιστών.
- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των μοναστικών αδελφοτήτων, ανδρικών και γυναικείων, των γερόντων και των γεροντισσών και όλων των αδελφοτήτων και των αγιορειτών πατέρων.
- Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού είναι σέ καιρό πολέμου.
- Όσων καταδιώκονται στα βουνά και στους κάμπους.
- Όσων είναι σαν κυνηγημένα πουλάκια

- Μνήσθητι των δούλων Σου πού άφησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ταλαιπωρούνται.
- Μνήσθητι, Κύριε, των φτωχών, αστέγων και προσφύγων.
- Μνήσθητι, Κύριε, όλων των εθνών, να τα έχεις στην αγκαλιά σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο. Και την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα και νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο.

- Μνήσθητι, Κύριε, των ταλαιπωρημένων εγκαταλελειμμένων, αδικημένων, δοκιμασμένων οικογενειών και δώσε πλούσια τα ελέη σου σ” αυτές.
- Μνήσθητι των δούλων σου πού υποφέρουν από ψυχικά και σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.
- Μνήσθητι oσων βρίσκονται σέ απόγνωση, βοήθησε και γαλήνευσε τους.
-Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού ζήτησαν τις προσευχές μας.
-Μνήσθητι και πάντων των απ” αιώνος κεκοιμημένων και ανάπαυσον αυτούς.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ;
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ



http://www.agioritikovima.gr/didaches/geronta-paisiou

Love in Christ ( Elder Paisios )

There is no man more intelligent than the merciful one who gives away earthly, perishable things and buys imperishable, heavenly things. Likewise, there is no greater fool in the world than the greedy one who gathers things continually and yet is deprived continually, finally buying hell with his collected savings. Those, naturally, who are lost in material things are totally lost, for they have also lost Christ.



Elder Paisios

Συνέντευξη ερημίτη-μοναχού που ζεί στην έρημο του Αγίου Όρους

1. Στο μυαλό μας το Άγιον Όρος είναι ένα ησυχαστήριο όπου μπορεί κανείς να βρεί τον εαυτό του, να ηρεμήσει και να νιώσει πιο κοντά στο Θεό. Είναι τόσο απλό, όπως οι «απλοί» άνθρωποι το φαντάζονται;



Καταρχήν δεν είναι απλοί οι άνθρωποι. Είναι σύνθετοι, και αυτό είναι το πρόβλημα. Ο Θεός μας έπλασε «μονοειδείς», με έναν λογισμό, και εμείς έχουμε διασκορπίσει την ενότητα του νού μας σε χιλιάδες περισπασμούς. Αυτό που προσπαθούν να επιτύχουν οι πλείστοι των μοναχών, των κατοίκων του Αγίου Όρους, είναι η ενοποίηση των λογισμών, ή αλλιώς η Θέωση, ή νήψη, ή φωτισμός ή όπως θέλει κανείς να το πεί. Είναι ένας δρόμος δύσκολος όμως, και πολλές φορές αποκάμνει ο οδοιπόρος-μοναχός. Γι’ αυτό θα δείτε πολλές φορές και ανθρώπινα πάθη. Όμως υπάρχει η μετάνοια, οπότε η ζωή εδώ μοιάζει με ένα σφυροκόπημα, άλλοτε χτυπάς, άλλοτε σταματάς για μια ανάσα, αλλά ξαναχτυπάς, μέχρι να πάρει ο εσωτερικός σου άνθρωπος το επιθυμητό σχήμα. Χωρίς ηρεμία, δεν μπορείς να δείς τον έσω άνθρωπο, όπως στο θολό νερό δεν μπορείς να δείς το πρόσωπό σου. Μόλις ηρεμήσει το νερό θα το δείς.



2. Περιγράψτε μας το Άγιο Όρος, από ποιά μέρη αποτελείται, από ποιούς ανθρώπους, τι κατηγορίες μοναχών ζούν εκεί - επειδή κυρίως οι γυναίκες που δεν έχουν πρόσβαση αναρωτιούνται πως είναι αυτό το μέρος, μια ουσιαστικά άλλη «κοινωνία», έτσι; Μιλήστε μας σαν να είστε ξεναγός. Ταξιδέψτε τη φαντασία των ανθρώπων που δεν σας έχουν επισκεφθεί ποτέ.



Το Άγιον Όρος έχει μια ζωή ασκητισμού περί τα 1400 έτη, από τον Όσιο Πέτρο τον Αθωνίτη, και μια ζωή 1000 ετών Κοινοβιακού βίου, από τον Άγιο Αθανάσιο, ιδρυτή της Μεγίστης Λαύρας (963μ.Χ.) Μετά από πολλές ανακατατάξεις, μάχες και εξισορροπήσεις κατέληξε να φιλοξενεί τρεις τρόπους ζωής:

• Τον Κοινοβιακό, δηλ. τη ζωή σε μία εκ των 20 Ιερών Μονών, όπου ζούν μαζί από 20 μέχρι 120 μοναχοί, υπό την πνευματική καθοδήγηση του Ηγουμένου.

• Τον Σκητιώτικο, δηλ. τη ζωή σε μία Σκήτη όπως π.χ. της Αγίας Άννης, όπου κανονικά ζούν μαζί μέχρι 4 μοναχοί, υπό την πν. καθ. του «Γέροντα» της «Καλύβης». Χαρακτηριστικό της Σκήτης είναι το «Κυριακό», η κεντρική εκκλησία όπου μαζεύονται όλοι οι Πατέρες της Σκήτης, δηλ. όλα τα «Καλύβια» ή Κελλιά, κάθε Κυριακή και Εορτή. Υπεύθυνός της Σκήτης είναι ο «Δικαίος», λειτούργημα διαρκείας ενός έτους.

• Τον Ερημικό ή Ασκητικό. (α- στερητικό και σκήτη). Εδώ κατοικούν πάλι μέχρι 3 μοναχοί σε ένα Κελλί, καλύβι, ή ξεροκάλυβο (δεν έχει πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό, σήμερα ελάχιστα) υπό την πνεύμ. Καθοδ. του Γέροντα. Η διαφορά είναι ότι στην «Έρημο» δεν υπάρχει «Κυριακό» και κάθε κελλί είναι υπεύθυνο για όλες τις λειτουργίες του. Φυσικά όλα τα κελλιά και όλες οι Σκήτες υπάγονται διοικητικά σε μία εκ των 20 Ι.Μ.

Όλοι ανεξαιρέτως οι μοναχοί έχουν ένα ή περισσότερα διακονήματα και ένα ή περισσότερα «εργόχειρα». Διακονήματα είναι οι εργασίες που σχετίζονται με την εύρυθμη λειτουργία της Ι.Μ., ή του Κελλιού, της Εκκλησίας, των υπολοίπων χώρων, ενώ εργόχειρο θεωρείται κάτι που δημιουργείται με σκοπό την πώληση, για τα προς το ζην.Παραδείγματα διακονημάτων είναι εκκλησιαστικός, φούρναρης, μάγειρας, βουρδουνάρης (υπεύθυνος μουλαριών, όπου δεν υπάρχουν δρόμοι), ψαράς, ράφτης κλπ. Παραδείγματα εργοχείρων είναι αγιογράφος, σκαλιστής ξύλου, σφραγιδοποιός, λιβανοποιός, κομποσχοινάς κλπ. «Σώμα έργασαι ίνα τραφής, ψυχή νήφε ίνα σωθής.» (Γεροντικό)



3. Ποιά είναι η διαφορά του ασκητή ή ερημίτη από τους Κοινοβιάτες και γιατί θεωρούνται οι πιο αυστηροί μοναχοί;



Η διαφορά ανεφέρθη στο ερώτημα 2. Θεωρούνται πιο αυστηροί γιατί επιλέγουν να ζήσουν σε τόπο που είναι από τη φύση του πιο αφιλόξενος. Γιά παράδειγμα ενώ στο Κοινόβιο υπάρχει ηλεκτρογεννήτρια και ηλιακά για επαρκή ηλεκτροδότηση, οι Κάτοικοι των Καρουλίων, του πλέον σκληροτέρου μέρους του Αγίου Όρους, αναγκάζονται να κουβαλούν μία φιάλη υγραερίου στην πλάτη τους, από δυσπρόσιτα μονοπάτια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτομάτως είναι και πιο «άγιοι». Ο Θεός εξετάζει τα κρύφια της καρδίας. Μπορεί θεωρητικά κάποιος στον κόσμο να φτάσει σε ανώτερα μέτρα από τον ερημίτη. (Υπάρχουν παραδείγματα στην εκκλησιαστική βιβλιογραφία). Απλά ο ερημίτης έχει κόψει με τον σκληρό τρόπο τα αίτια πολλών αμαρτιών, και δεν χρειάζεται να πολεμάει τα απλά, προχωρεί σε πιο λεπτό πόλεμο, αυτόν των λογισμών.



4. Γιατί κάποιος να γίνει «αυστηρός» μοναχός ενώ κάποιος άλλος όχι; Υπάρχει διαφορά όσον αφορά στην αυστηρότητα του μοναχισμού και για ποιό λόγο υπάρχουν διαβαθμίσεις ως προς αυτήν, με ποιά κριτήρια υφίστανται οι διαβαθμίσεις αυτές και ποιές είναι;



Κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλον, οπότε θα μπορούσα να πω ότι υπάρχουν τόσες διαβαθμίσεις μοναχισμού, όσοι και μοναχοί. Καθένας κάνει τον αγώνα του όπως νομίζει καλύτερα, βάσει των όσων έχει διαβάσει από τους παλαιούς και υπό τις συμβουλές ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων που εμπιστεύεται. Κάθε άνθρωπος έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα, ιδιαίτερα χαρίσματα, ιδιαίτερα προβλήματα. Νομίζω ότι η αυστηρότητα έχει να κάνει με την σωματική κράση, με το μέγεθος της πίστης, και κυρίως με το μέγεθος της Αγάπης προς τον Ι. Χριστό.



5. Ποιές είναι οι προδιαγραφές για να μονάσει κανείς, τι επιλογές έχει; Καί τι συνέπειες μπορεί να έχει η απόφασή του αυτή γνωρίζοντας εκ των προτέρων;



Δεν υπάρχουν «προδιαγραφές» για να μονάσει κανείς. Μόνο θέληση χρειάζεται. Προδιαγραφές υπάρχουν για να ιερωθεί κανείς. Όχι για να μονάσεις. Μοναχός είναι ένας άνθρωπος που μετάνιωσε για τις λανθασμένες πράξεις του και αποφάσισε να επανορθώσει, και να βελτιώσει τον εαυτό του πνευματικά, ώστε να φθάσει στην κατά χάριν Θέωση. Καταρχήν ο άνθρωπος που θα παρουσιαστεί σε μοναστήρι με κάποιες σκέψεις για να γίνει μοναχός, θεωρείται «δόκιμος», υπό δοκιμήν, για τουλάχιστον 1 έτος. Ακόμη και 3 ή και περισσότερα έτη είναι συνήθης χρόνος. Μετά τη δοκιμή κείρεται «Ρασοφόρος», δηλ. μοναχός ο οποίος μπορεί να φύγει σε άλλη αδελφότητα αλλά όχι πίσω στον κόσμο, χωρίς πνευματική απώλεια. Μετά από άλλα 3 έτη τουλάχιστον ο ρασοφόρος «χειροτονείται» «Μεγαλόσχημος», όπου υπόσχεται να παραμείνει εφ’ όρου ζωής στην αδελφότητα, εκτός εξαιτίας 2 συγκεκριμένων περιστατικών. Φυσικά δεν υπάρχουν αλυσίδες και σχοινιά, αν θέλει κανείς φεύγει. Απλά αναφέρω τους Ι. Κανόνες.



6. Σε τι διαφέρει η Μονή από το Κελί και τι άλλες τέτοιες διακρίσεις υπάρχουν που θα πρέπει κανείς να γνωρίζει αν θελήσει να μονάσει;



Ανεφέρθησαν ολίγα παραπάνω. Όποιος θέλει να μονάσει δοκιμάζει πρώτα σε διάφορα μέρη, ή έχει επισκεφτεί ως κοσμικός διάφορα Κοινόβια και Αδελφότητες και πηγαίνει εκεί που του ταιριάζει, σύμφωνα με τον χαρακτήρα του. Οι παλαιοί Γέροντες έκαναν μια χονδρική διάκριση ως εξής: οι θυμώδεις καλύτερα να πηγαίνουν σε Μοναστήρια, ενώ όσοι πολεμούνται από ακαθάρτους λογισμούς πολύ να πηγαίνουν σε Κελί με λίγους αδελφούς. Τίποτα δεν είναι όμως απόλυτο.



7. Μπορεί να υπάρξει κακό κλίμα ή ιδιαίτερη πίεση μεταξύ των μοναχών και της συμβίωσης αυτών - όπως συμβαίνει στα εγκόσμια συχνά ανάμεσα στους ανθρώπους - και να αποφασίσει ένας μοναχός ακόμα και να αποχωρήσει;



Βεβαίως υπάρχουν και αυτά στη μοναστική ζωή. Απλά η φυγή δεν είναι λύση, γιατί αν το φιλοσοφήσεις καλά, ο εαυτός μας είναι υπεύθυνος για το πως θα μας συμπεριφερθεί ο άλλος. Όπου και να πας θα κουβαλήσεις τον παλιό σου εαυτό μαζί. Γι’ αυτό συνήθως η λύση δεν είναι η φυγή, αλλά η υπομονή και το «σπάσιμο» των δικών μου «αιχμών» που ενοχλούν τον άλλον. Δεν ονομάστηκε τυχαία ο Μοναχισμός «Επιστήμη επιστημών». Αλλάζει τελείως τον άνθρωπο. Τον βελτιώνει.



8. Γιατί κανείς να αφήσει τις «ανέσεις» των εγκοσμίων και να αφιερωθεί «απομονωμένος» στο Θεό; Το άγνωστο μιάς ζωής απομόνωσης δεν φοβίζει τον άνθρωπο;



Όταν στην πνευματική αναζήτηση ο άνθρωπος φτάσει στο σημείο να κατανοήσει την ματαιότητα του κόσμου τούτου, την ψευδαίσθηση που ονομάζεται «πραγματικότητα», τότε δεν του φαίνεται ότι αφήνει κάτι καλό και πάει στα δύσκολα, αλλά ότι αφήνει κάτι ψεύτικο και πάει στο αληθινό. Κατά την Πατερική ορολογία «ανάπτει ο θείος έρως εντός της καρδίας» και δεν λογαριάζεις τίποτα.

Όσο για την απομόνωση είναι κάτι που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι κάποια στιγμή. Όταν πεθάνουμε θα είμαστε μόνοι. Απλά κάποιοι θέλουν να προπονηθούν από πιο νωρίς… Γιά πιο προχωρημένους πάλι, «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Είσαι ενωμένος με τον Ιησού, το αντικείμενο του πνευματικού σου έρωτα. Τι άλλο να θέλεις; Ποιά απομόνωση; Από τον κόσμο, ο οποίος σε χωρίζει από τον Ιησού;



9. Τι το διαφορετικό έχουν οι άνθρωποι που μονάζουν; Υπάρχει κατάλληλη στιγμή που κάποιος είναι ή νιώθει έτοιμος να μονάσει;



Ναί υπάρχει κατάλληλη στιγμή, προσωπικά το αποκαλώ «κάλεσμα», όταν σου γυρίζει η ζωή 180ο χωρίς να έχεις κάνει τίποτα πέρα από μια προσευχή. Άνθρωποι που ποτέ δεν είχαν σκεφτεί να γίνουν μοναχοί ανάβουν από θείο ζήλο σε μια στιγμή. Πως να τον κρατήσεις στον κόσμο; Δεν υπάρχει πάντως κάτι συγκεκριμένο για να ξεχωρίσεις κάποιον που θα μονάσει, γιατί υπάρχουν τελείως διαφορετικοί τύποι ανθρώπων: από αγνά παιδιά κάτω από 20 ετών μέχρι πρώην ναρκομανείς. Από τελείως αγραμμάτους μέχρι καθηγητές Πανεπιστημίου, πρώην επιστήμονες της NASA και του CERN, ο Χριστός απαντά σε όποιον τον φωνάξει.



10. Ένας άνθρωπος για να «αφιερωθεί» στον Θεό πρέπει να είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος και κατασταλαγμένος για να λάβει μια τόσο σημαντική απόφαση ζωής, που θα του αλλάξει τα πάντα. Μες στο μυαλό του κατά κάποιο τρόπο πρέπει να έχει αποδείξει την ύπαρξη του Θεού; Υπάρχει Θεός; Γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που διχάζονται ως προς αυτό.



Ο άνθρωπος είναι διττός: ψυχή και σώμα. Το μυαλό είναι μέρος του σώματος, ο νούς είναι ενέργεια της ψυχής. (Ο νούς καλείται και καρδία στην Πατερική διδασκαλία.) Το μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει ποτέ την ύπαρξη του Θεού, γιατί είναι διαφορετικών φύσεων. Ο ίδιος ο Θεός δεν θα ήθελε μια τέτοια απόδειξη διανοητική, γιατί θα καταργούσε το αυτεξούσιο. Μόλις όμως αποφασίσεις να υπερυψωθείς πάνω από την στυγνή λογική, και να «σκεφτείς» με την Καρδία, με την ψυχή, θα νιώσεις τον Θεό, γιατί είναι φτιαγμένη να είναι ενωμένη μαζί Του. Τότε δάκρυα χαράς θα πλημμυρίσουν τα μάτια σου. Η γαλήνη στην ψυχή σου θα είναι τελεία: βρήκες το λιμάνι που έψαχνες.

Μία «απόδειξη» για τον Θεό είναι ακριβώς εδώ: πως γίνεται πολλοί νέοι άνθρωποι, επιτυχημένοι σε όλα, να τα παρατάνε και να γίνονται μοναχοί; Η εύκολη απάντηση είναι ότι τρελάθηκαν. Μήπως όμως υπάρχει κάποια Δύναμη που τους βοηθάει να πάρουν αυτήν την απόφαση; Καί πως αντέχουν σε όλη τη ζωή τους «κλεισμένοι» στο Μοναστήρι; Μήπως η ίδια Δύναμη τους βοηθάει;



11. Έχετε γνωρίσει μοναχούς που θέλησαν μετά από κάποιο καιρό να επιστρέψουν στα εγκόσμια; Αν ναί, πως το εξηγείτε αυτό;



Γνωρίζω 3-4 περιπτώσεις. Το περίεργο δεν είναι ότι γυρίζουν πίσω ένα 1% ή 5%, δεν γνωρίζω ακριβώς. (Δεν μιλάμε για τους δοκίμους, οι οποίοι απλά δοκιμάζουν και δοκιμάζονται). Το περίεργο είναι πως οι υπόλοιποι μένουν σε όλη τους τη ζωή. Γιατί δεν γυρίζουμε πίσω; Επειδή ακριβώς οι περισσότεροι βλέπουμε την αλλαγή που συντελείται στον εαυτό μας, τη βελτίωση. Καί κάνουμε υπομονή στις δυσκολίες, γιατί θέλουμε και άλλη αλλαγή, κι άλλη βελτίωση. Δεν έχει τέλος.

Τώρα όσον αφορά στο γιατί φεύγουν μερικοί, είναι απλό. Είπαμε ότι η οδός προς την τελείωση είναι δύσκολη. Ανηφορική. Στον δρόμο αυτόν έχομε, όλοι οι Χριστιανοί, 3 εχθρούς: Τον Κόσμο, τη Σάρκα και τον Διάβολο. Οι Μοναχοί έχουν κυρίως 2: την Σάρκα και τον Διάβολο. Αυτός ο τελευταίος, όντας το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, έχει και απερίγραπτες ικανότητες. Γνωρίζει πως να επιτύχει τον σκοπό του, σε βάθος χρόνου. Έτσι, υποβάλλει σκέψεις στον αγωνιζόμενο, τέτοιες ώστε αν τις δεχθεί και δεν καταλάβει την πηγή τους, να τον αποκλίνουν ελάχιστα από την οδό του. Κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος «Μοναχός εστι βία φύσεως διηνεκής». Αν δεν το έχομε αυτό κατά νού και «χαλαρώσουμε» λίγο, υπάρχει κίνδυνος. Τα πάθη είναι τόσο ισχυρά που μπλοκάρουν τη λογική και δεν μας αφήνουν να σκεφτούμε σωστά. Παράδειγμα χονδροειδές: το πάθος της μέθης. Όλα τα πάθη κάνουν το ίδιο στον Νού, αλλά σε διαφορετικό βαθμό. Παράδειγμα λεπτότερο: το πάθος της υπερηφανείας. Αφού τα ξέρεις όλα, πως να μάθεις κάτι; Μόλις λοιπόν κάποιος χαλαρώσει, και αρχίσει να δουλεύει σε ένα πάθος ο δρόμος γίνεται κατηφόρα χωρίς τέρμα. Η πτώση είναι σίγουρη.



12. Μιλήστε μας για τη θρησκεία μας. Σε τι πιστεύετε;



Αυτό το θέμα απαιτεί τόμους επί τόμων. Πάντως ο κάθε Ορθόδοξος οφείλει να φρονεί ο,τι και η Εκκλησία του.



13. Έχουμε δεί εικόνες από το Άγιο Όρος, όπου βλέπουμε μοναχούς να μένουν σε σπήλαια, σε «καλύβια» χτισμένα πάνω σε γκρεμούς, στενόχωρα ίσως, όχι τόσο ασφαλή κάποιος θα έλεγε. Πως ζεί κανείς εκεί; Το να ζεί κανείς στα εγκόσμια σε ένα μεγάλο και πολυτελές σπίτι είναι κάτι το οποίο είναι μακριά από τον «πραγματικό» χριστιανισμό; Γιατί επιλέγετε συνειδητά να ζείτε σε τέτοιo χώρο;



Έχω αναφέρει και παραπάνω ότι δεν είναι ο τόπος, αλλά ο τρόπος. Αυτό όμως είναι για την περίπτωση που ο άνθρωπος είναι ελεύθερος παθών. Γιά εμάς τους εμπαθείς πρέπει να το κάνουμε με τον σκληρό τρόπο. Καταρχήν στον Χριστιανισμό δεν υπάρχει τίποτα Κακό. Το Κακό δεν έχει υπόσταση, ουσία. Είναι έλλειψη καλού. Ακόμη και ο Σατανάς έχει φύση Αγαθή, Αγγελική, αλλά θέλησε να απομακρυνθεί από το Καλό, τον Θεό. Με την ίδια λογική, ούτε το χρήμα είναι κακό, ούτε το φαγητό, ούτε οι νόμιμες γυναίκες, ούτε το ποτό. Τίποτα δεν είναι κακό. Ο εμπαθής λογισμός είναι το πρόβλημα. Αν μπορείς να τα απολαύσεις όλα χωρίς εμπάθεια, με τη φυσική τους χρήση, απόλαυσέ τα. Αν όμως δεν μπορείς, και φτάνεις στην παρά-φύσιν χρήση των όντων, τότε υπάρχει πρόβλημα. Θα βλαφτείς ο ίδιος δηλαδή. Γιαυτό κόβουμε όσα μπορούμε από τις ανέσεις, για να καταφέρουμε να υπερνικήσουμε τον εμπαθή λογισμό. Όσο περισσότερα κόβεις, τόσο περισσότερο κατανοείς ότι είμαστε περισσότερο ψυχή και λιγότερο σώμα. Επίσης έτσι, συνειδητοποιείς την αξία και του λίγου και του απλού. Καί ευχαριστείς που έχεις έστω και αυτό. Ενώ αν τα έχεις όλα, δεν τα εκτιμάς.



14. Χτίζετε οι ίδιοι τα σπίτια σας…; Γιατί αυτό λογικά απαιτεί γνώση ειδική.



Ο μοναχός, και ειδικά ο ερημίτης, είναι αναγκασμένος να μάθει να κάνει πολλά πράγματα που στον κόσμο δεν θα έκανε, γιατί εκεί με μια τηλ. κλήση έρχεται ο ειδικός. Όταν πρόκειται να χτίσουμε, καλούμε όλους τους γείτονες, δηλ. από όλους τους γείτονες τους νέους και δυνατούς και εμπείρους στο χτίσιμο. Αυτό λέγεται στην τοπική Αγιορείτικη διάλεκτο «παγκοινιά», δηλ. όλο το κοινό. Π.χ. έχουμε παγκοινιά αύριο στού παπά Λευτέρη, κτίζει αποθήκη για ξύλα. Από τον ένα στον άλλο μεταδίδεται η τεχνογνωσία. Υπάρχουν όμως και πολλοί Άλβανοί εργάτες στο Άγιο Όρος, για όσους διαθέτουν χρήματα.



15. Τι σημαίνουν οι όροι Καυσοκαλύβια, Κατουνάκια και φρικαλέα Καρούλια;



Καυσοκαλύβια ή Σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Ονομάστηκε έτσι από τον Όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη, ο οποίος έζησε στην περιοχή τον 13ο αι. (αν δεν κάνω λάθος) σχεδόν σαν αγρίμι. Μόλις αποκτούσε λίγη φήμη και τον ενοχλούσαν οι επισκέπτες από τη συνεχή ενασχόλησή του στη Θεωρία του Θεού, έκαιγε το καλύβι του και πήγαινε σε άλλο τόπο να φτιάξει άλλο. Φυσικά αυτό που λέμε σήμερα Καλύβι θα εθεωρείτο παλάτι από τον Άγιο Μάξιμο.

Κατουνάκια: Δεν έχουν Κυριακό. Ερημητήρια σκόρπια πάνω στο βραχώδες τοπίο. Ο πλησιέστερος γείτονας απέχει 15 λεπτά πεζοπορία. Λέγεται ότι το όνομα προήλθε από τους Θηβαίτες μοναχούς της Αιγύπτου. Αυτοί επεσκέφθησαν τον τόπο πολύ πριν τον οργανωμένο μοναχισμό στην Αθωνική χερσόνησο, αλλά δεν ηθέλησαν να ακολουθήσουν το τοπικό τυπικό που έγκειται στην μονοφαγία, ή αλλιώς ενάτη, δηλ. τη λήψη τροφής άπαξ της ημέρας, 3 ώρες πριν τη δύση του ηλίου, και ηκολούθουν το δικό τους τυπικό, δηλ. το τριάρι, τροφή κάθε 3 ημέρες. Οι ντόπιοι τους προειδοποίησαν ότι το κλίμα εδώ είναι βαρύ και υγρό, όχι σαν της Αιγύπτου. Αυτοί δεν ήκουσαν, με συνέπεια να αφήσουν τα κατούνια τους, δηλ. τις αποσκευές ή τα κόκκαλα στην έρημο.

Τα Καρούλια είναι η δυσπρόσιτη περιοχή πάνω από τη θάλασσα και κάτω από τα Κατουνάκια. Πήραν αυτό το όνομα από τα καρούλια που είχαν κατασκευάσει οι ασκητές για να κατεβάζουν το καλάθι με τα εργόχειρά τους στη θάλασσα, όπου οι ναύτες τα αντήλλασαν με παξιμάδια και άλλα αγαθά. Σήμερα έχουν αντικατασταθεί με ράουλα και βίντσια με τα οποία περνούν οι Καρουλιώτες τα αγαθά τους από τα Εξωτερικά Καρούλια στα Εσωτερικά. Η πρόσβαση στα Εσωτερικά γίνεται μόνο από ένα πέρασμα, όχι μονοπάτι, όπου απαιτείται αναρρίχηση σε 2-3 σημεία, και υπάρχουν μόνιμα εγκατεστημένες αλυσίδες για να πιάνονται. Γιά κάποιον που δεν έχει συνηθίσει τα ύψη, του κόβεται η ανάσα, νιώθει φρίκη, εξ ου και Φρικτά ή φρικαλέα.



16. Κάποιος μοναχός που έχει ενδιαφέροντα-χόμπι πριν μονάσει μπορεί να τα ασκήσει όταν γίνει μοναχός; Γιατί φανταζόμαστε θα του λείπουν τα αγαπημένα του ενδιαφέροντα.



Υπάρχουν έξεις και συνήθειες πολύ ισχυρότερες από τα χόμπι τα οποία έχει αφήσει ο μονάζων. Σκεφτείτε ότι αφήνει πίσω του γονείς, αδέλφια, συγγενείς, απολαύσεις, ηδονές. Στο χόμπι θα κολλήσουμε; Η εργασία για την τελειότητα είναι full time job. Πάντως υπάρχουν και ανθρώπινες στιγμές, στιγμές ξεκούρασης: ένα δεντράκι, μία βόλτα στο δάσος, ένα ψάρεμα στη θάλασσα. Αλλά πάλι ο εκπαιδευμένος νούς πρέπει να γυρίζει στον στόχο του. Μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο αισθάνεται πιο όμορφα όταν είναι κοντά στον Θεό παρά όταν "διασκεδάζει". (που σημαίνει σκορπίζω, από το σκεδάννυμι).

Λέγεται ότι επεσκέφθη ένας κυνηγός τον Αββά Αντώνιο τον Μέγα (4ος αι. μ.Χ.) και τον βρήκε να παίζει με τους μαθητάς του με μια πέρδικα. Ο Αββάς (=πατήρ στα εβραικά) κατάλαβε ότι σκανδαλίστηκε και του είπε:

«Τέντωσε το τόξο σου.» Αυτός το τέντωσε.

«Τέντωσέ το περισσότερο.» Το τέντωσε περισσότερο εκείνος.

«Ακόμη περισσότερο.» Τότε ο κυνηγός απεκρίθη:

«Δεν πάει άλλο, θα σπάσει».

«Το ίδιο και ο άνθρωπος», απήντησε ο διακριτικός Όσιος.



17. Μιλήστε μας για την καθημερινότητά σας, πως είναι η ζωή ενός μοναχού. Κάποιος θα φανταζόταν ότι μετά από κάποια στιγμή επέρχεται κάποιου είδους ανίας αν κάνει κανείς τα ίδια πράγματα. Αυτό μοιραία δεν συμβαίνει;



Μετά από κάποια χρόνια μοναστικής ζωής, νομίζω ότι το ίδιο σκεφτόμαστε εμείς για τον κόσμο. Τόσα χρόνια κάνετε τα ίδια: κάθε μέρα δουλειά, μπάλα, ψώνια, κινηματογράφος, θέατρο, διασκέδαση. Ο έσω άνθρωπος που αλλάζει; Ενώ ο μοναχός αλλάζει τον εαυτό του (ή μάλλον πρέπει). Δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήτο στον κόσμο. Αγώνας συνεχής, τώρα να κόψω τον θυμό μου, τώρα την πολυλογία κ.ο.κ. Δεν βλέπω ανία. Προσωπικά θα ήθελα η μέρα να έχει 40 ώρες.

Γιά να είμεθα δίκαιοι όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι όπως υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που αισθάνονται άνια ή πλήξη με τη ζωή τους, μπορεί να υπάρχουν και μοναχοί. Καί αυτό είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να υπερνικήσεις, ένας αγώνας που πρέπει να δώσεις. Είτε είσαι μοναχός, είτε κοσμικός.

Η καθημερινότητα τώρα. Υπάρχουν μικροδιαφορές στο πρόγραμμα, και από κελλί σε κελλί, και από εποχή σε εποχή, με πολλές εξαιρέσεις λόγω εορτών, αλλά ένα τυπικό πρόγραμμα είναι ως εξής: Στη Δύση του ηλίου διαβάζομε το Απόδειπνο. Μετά αποσυρόμεθα για ανάγνωση και προσευχή. 3-4 ώρες ύπνου και μετά έγερση στο μέσο της νυκτός για την καθημερινή ακολουθία. (Κάθε μέρα μπορεί να «λες» τα ίδια πράγματα, αλλά να νιώθεις άλλα συναισθήματα). Μετά την ακολουθία ανάπαυση 1-2 ώρες και μετά μελέτη 1 ώρα και κατόπιν εργασία. Το μεσημέρι προσευχή, Εσπερινός, φαγητό.Το απόγευμα άλλες εργασίες, ατομικές κλπ. διακονήματα. Φαίνεται κουραστικό αλλά ζούμε περισσότερο μέσα μας, διανοητικά. Ο άνθρωπος έχει δυνατότητες που ούτε τις φαντάζονται οι περισσότεροι. Μπορεί να ανταπεξέλθει υπό απίστευτες συνθήκες.



18. Αν αποφάσιζε κανείς να μονάσει, ποιές συνήθειες των μοναχών θα έπρεπε να γνωρίζει;



Δεν υπάρχει στάνταρ. Άλλοι νηστεύουν πολύ, άλλοι δεν κοιμούνται πολύ, άλλοι διαβάζουν πολύ, άλλοι κάνουν περισσότερο νοερά προσευχή. Άλλοι υποφέρουν στην πολύ ζέστη, άλλοι έχουν κλιματισμό. Άλλοι δουλεύουν χειρωνακτικά, άλλοι καθόλου. Άλλοι δεν πλένονται για άσκηση. Πάντως όλοι εκτός από μερικούς αρρώστους, δεν τρώνε κρέας. Επίσης ο υποτακτικός μοναχός δεν έχει χρήματα. Ο,τι χρειάζεται του το παρέχει το Κοινόβιο. Είναι απαλλαγμένος από αυτή τη φροντίδα.



19. Ποιά είναι η σχέση του μοναχού με το φαγητό; Καλλιεργείτε; Τι τρώτε;



Πάλι δεν υπάρχει μία απάντηση. Άλλοι περιποιούνται πολύ το φαγητό, άλλοι μαγειρεύουν τελείως απλά, σαν νοσοκομείο. Μερικοί κάνουν την άσκηση της απυρίας, δηλ. τρώνε μόνο ωμά, κυρίως ξηρούς καρπούς. Οι περισσότεροι πάντως καλλιεργούν τουλάχιστον τα καλοκαιρινά ζαρζαβατικά. Άλλοι καλλιεργούν και περισσότερα, όπως πατάτες, καλαμπόκι. Μερικοί μαζεύουν άγρια κάστανα, που είναι άφθονα στο Άγιο Όρος. Ορισμένοι ψαρεύουν. Εκείνο που διαφέρει πολύ από τον κόσμο είναι η τάξη με την οποία τρώμε. Οι περισσότεροι τρώνε μόνο 2 φορές τη μέρα και τίποτα πέρα από αυτό. Ούτε μπουκιά. Οπότε το στομάχι έχει μπεί σε ρυθμό και χωνεύει πλήρως την τροφή. Δεν το βομβαρδίζουμε συνεχώς με τσίπς, σοκολάτες κλπ ανθυγιεινά προιόντα. Συνήθως Δευτέρα Τετάρτη και Παρασκευή τρώμε μόνο 1 φορά, και φαγητά χωρίς λάδι, πολύ φτωχά σε θερμίδες. Γιά τις 4 νηστείες του έτους είναι γνωστά.



20. Είναι εύκολο κανείς εκεί να έχει πρόσβαση σε νερό να πίνει ή να πλένεται για παράδειγμα;



Σήμερα μπορώ να πω ότι το 95% των οικημάτων έχει πρόσβαση σε νερό άφθονο. Δηλ. όλοι έχουν στέρνες, από 1-2 κυβικών μέτρων μέχρι 200m3. Από τις πηγές πάνω στο βουνό έχουμε τραβήξει λάστιχα (παλαιότερα σωλήνες σιδερένιες) 5-6 χιλιομέτρων και τροφοδοτούνται οι στέρνες. Το περίεργο είναι ότι δεν βάζουμε κανένα χημικό στο νερό, και ενώ οι περισσότερες στέρνες γεμίζουν 1 φορά το μήνα, ακόμα και μία φορά στους 4 μήνες, δεν αρρωσταίνουμε από το στάσιμο νερό. Γιατί άραγε; Ή μάλλον γιατί στις πόλεις βάζουν τόσο χλώριο, ενώ υπάρχει και μεγαλυτέρα κατανάλωση νερού, οπότε μικρότερος χρόνος παραμονής του στις στέρνες;



21. Ο μοναχός προσεύχεται, νηστεύει, καθαρίζει τους λογισμούς του, μιλήστε μας για αυτό. Τι σημαίνει για έναν μοναχό αυτή η καθημερινή διαδικασία που ακολουθείται - σαν τελετουργικό κάποιος θα έλεγε καθημερινά;



Είναι πράγματι ένα τελετουργικό, που μπαίνει στη ζωή σου, και αισθάνεσαι ότι κάτι λείπει αν δεν το κάνεις. Η δύναμη της συνηθείας θα μου πείτε. Ίσως. Εγώ πάντως επιμένω στα αποτελέσματα. Ο μοναχός ξέρει πως είναι η ζωή χωρίς νηστεία, και ξέρει πως είναι και με νηστεία. Η νηστεία καθαρίζει το νού, σκέφτεσαι πιο λεπτά. Επίσης ξέρει πως είναι ο άνθρωπος χωρίς πίστη, χωρίς Θεό, και πως είναι με Θεό. Οι επικριτές σχολιάζουν κάτι που δεν έχουν δοκιμάσει όμως.

Όσο περισσότερο ασχολείσαι με την κάθαρση των λογισμών τόσο περισσότερο οξύνονται τα πνευματικά σου αισθητήρια. Ακριβώς όπως ένας με καταρράκτη στα μάτια δεν βλέπει παρά μόνο σκιές, και αυτές μόνο από τα μεγαλύτερα αντικείμενα, ενώ ένας με οξυτάτη όραση βλέπει ακόμη και τα κουνούπια, και τον ενοχλούν. Παράδειγμα στον πνευματικό τομέα: πολλοί κοσμικοί λένε, «εγώ είμαι καλός άνθρωπος, δεν σκότωσα κανέναν». Αν οξυνθούν τα πνεύμ. αισθητήρια θα θεωρείς αμαρτία, λάθος, όχι μόνο το να σκοτώσεις, αλλά και να χτυπήσεις, ή να λυπήσεις κάποιον συνάνθρωπο. Αργότερα θα θεωρείς αμαρτία ακόμα και να σκεφτείς κακό για κάποιον αδελφό. Μήπως και ο φόνος από μία σκέψη δεν ξεκινάει;



22. Όλες οι μέρες είναι ίδιες για ένα μοναχό;



Κάθε μέρα είναι τελείως διαφορετική από απόψεως ακολουθιών. Επτά διαφορετικές ακολουθίες για κάθε μέρα της εβδομάδος, οκτώ διαφορετικές εβδομάδες για κάθε ήχο, κάθε μέρα εορτάζει άλλος άγιος, περίοδοι νηστειών με τεράστιες αλλαγές στο πρόγραμμα. Υπάρχουν και μερικές αργίες, εκτός της Κυριακής, που δεν δουλεύουμε. Έχομε τότε περισσότερο χρόνο για ανάγνωση, προσευχή, ίσως και κάποιο «χόμπι» όπως το θέσατε. Εκείνο που ξεχωρίζει επίσης την κάθε μέρα είναι αν έχει «ενάτη», που σημαίνει ότι πρέπει να «σφίγξεις τα δόντια», γιατί δεν θα φας τίποτα, σχεδόν όλη τη μέρα! Προφανώς ξεχωρίζουν οι μέρες. Γιά να ανταποδώσω λίγο, με καλό σκοπό βέβαια, μήπως στον κόσμο οι μέρες είναι ίδιες; Μήπως το μόνο που διαφέρει είναι τι θα δούμε στην τηλεόραση; Γιά μερικούς ίσως.



23. Με τι πόρους ζείτε;



Ο μοναχός δεν έχει πολλές απαιτήσεις και πολλά έξοδα. Τα υλικά αγαθά είναι βέβαια ακριβότερα στο Άγιον Όρος εξαιτίας των ακριβών μεταφορικών με το πλοίο, αλλά επειδή έχουμε κόψει πολλές ανέσεις μας αρκούν 5-6 ώρες εργασίας 5-6 μέρες τη βδομάδα. Με τα λεφτά από τα εργόχειρα που κάνουμε συντηρούμεθα, αλλά επίσης, επειδή δεν είναι καλό για έναν μοναχό να έχει την ελπίδα του στο κομπόδεμά του, καλό είναι το πλεόνασμα να δίδεται σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Επίσης πολλοί μοναχοί ασκούν την αρετή της φιλοξενίας. Αλλά από αυτήν την δραστηριότητα τα κέρδη είναι και πνευματικά και υλικά: μερικοί φιλοξενούμενοι στέλνουν αργότερα από ευχαριστία μερικά προιόντα και τρόφιμα, τα οποία μπαίνουν πάλι στην υπηρεσία της φιλοξενίας.



24. Ο άνθρωπος είναι ύλη και πνεύμα. Γιατί με το να γίνει κανείς μοναχός πρέπει να παραμερίσει την ύλη και να ζήσει με πνευματικότητα; Τι σημαίνει πρακτικά αυτό;



Θα παρομοιάσω τη σχέση του πνεύματος με το σώμα, όπως είναι η σχέση του σώματος με το ρούχο. Αν χτυπήσει κάποιος νομίζω ότι πρέπει να προσέξει το τραύμα στο σώμα του και όχι στο ρούχο. Από αυτό δεν πρέπει να εννοηθεί ότι το σώμα είναι κακό και πρέπει να το καταστρέψομε. (Αυτή ήτο η αίρεσις των Νικολαιτών, του 1ου αι. μ.Χ.). Απλά σημαίνει ότι αποδίδουμε την πρέπουσα προσοχή στο σώμα και την πρέπουσα στην ψυχή. Τίποτα παρά-φύσιν δηλαδή.



25. Ποιός είναι ο ρόλος της ψυχής σε όλο αυτό;



Η ψυχή είναι η κυρία και το σώμα ο δούλος. Καί «ίνα μη νικήσει το κρείττον το μείζον» πρέπει να ταλαιπωρούμε λίγο το σώμα, όταν είναι υγιές, για να «θυμάται» ποιός κάνει κουμάντο…



26. Ο άνθρωπος έχει ανάγκες έμφυτες όπως λέμε. Γιατί θα πρέπει τις ίδιες του τις ανάγκες να τις παραμερίσει-καταπιέσει όταν γίνει μοναχός; Τι κερδίζει με αυτό και τι χάνει, αν χάνει κάτι;



Στο κατά Ματθ. Κεφ. 19, ρωτάνε οι Μαθητές τον Ιησού πότε μπορεί να διαζευχθεί κάποιος. Ο Ιησούς, αντίθετα με τον Μωσαικό Νόμο, τους λέει ότι αυτό γίνεται μόνο σε περίπτωση απιστίας, ανεξαρτήτως φύλου. Αυτοί, συνηθισμένοι να υπερέχει ο άνδρας, λένε «τότε δεν συμφέρει να παντρευτείς». Καί ο Ιησούς απαντά «Δεν μπορούν να δεχθούν όλοι τον λόγο αυτόν, αλλά όσοι τους έχει δοθεί (να τον δεχθούν)». Αυτές οι ανάγκες που αναφέρετε είναι σωματικές. Αν κατανοήσει κανείς ότι ο κυρίως άνθρωπος είναι η ψυχή, τότε προσανατολίζεται στο να υπηρετεί τις ανάγκες τις ψυχής πρώτα και κατόπιν του σώματος. Όποιος βέβαια δεν θέλει να το δεχθεί, και πιστεύει ότι ο άνθρωπος είναι μόνο ύλη, ένα σκέτο ζώο, δεν έχει καμμιά δουλειά με την πνευματικότητα που συζητούμε.

Είναι προφανές ότι όλη η ενέργεια του ανθρώπου που δεν σπαταλάται στην εξυπηρέτηση αυτών των αναγκών, είναι ελεύθερη να ξοδευτεί εποικοδομητικά. Τα θετικά τα αναφέραμε πολλές φορές. Αρνητικά; Τίποτα ουσιαστικό. Μόνο ψευδαισθήσεις χάνεις. Όλα τα αφήνεις στον τάφο, εκτός από τα έργα σου, δηλ. την κατάσταση που έχει φτάσει η ψυχή σου.



27. Το να γίνει μια κοπέλα μοναχή, δηλαδή να μην κάνει οικογένεια και παιδιά δεν έρχεται σε αντίθεση με την ίδια της τη φύση; Η φύση του ανθρώπου με τον Θεό δεν πρέπει να συμπορεύονται; Ποιά είναι η γνώμη σας;



Γιά τον Χριστό δεν διαφέρουν τα 2 φύλα. «(Γαλ. 3:28) ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ• πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού» . Όμως «Ου χωρούσι πάντες». Μιλάμε για ένα ποσοστό 4 τοις χιλίοις στην Ελλάδα (ανεξαρτήτως φύλου, γιατί και οι άνδρες θέλουν οικογένεια και παιδιά), ενώ την ίδια ώρα γίνονται τόσες εκτρώσεις (κάπου άκουσα ότι η δεύτερη έκτρωση καθιστά την πιθανότητα στείρωσης της γυναικός πολύ μεγάλη. Δεν επιμένω.), τόσοι δεν κάνουν παιδιά λόγω «καριέρας» κ.ο.κ., τόσα παιδιά πεθαίνουν από ναρκωτικά και άλλοι τόσοι από αυτοκινητιστικά. Το 4‰ μας πείραξε τώρα; Θα σβήσει το έθνος;

Ο Μοναχισμός είναι μια υπέρβαση της φύσης. Όποιος θέλει τον ακολουθεί. Δεν είναι αντίθεση στη φύση. Άλλο αντίθεση, άλλο υπέρβασις. Να θέσω ένα παράδειγμα. Είναι αξιέπαινο να ανεβείς στο Έβερεστ. Είναι ακόμη πιο αξιέπαινο να το καταφέρεις χωρίς οξυγόνο. Αν κάποιος έχει και αναπηρία και το καταφέρει είναι ακόμη πιο αξιέπαινος. Οι μοναχοί είναι στην κατηγορία αυτή: Σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού «ευνούχισαν εαυτούς διά την βασιλείαν των ουρανών. ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω.» (Ματθ. 19,12)

Τέλος να τονίσω ότι δεν πρέπει να περιλαμβάνουμε ο,τι θέλουμε στην λέξη «φύση». Ας μην τη συγχέουμε με τη λέξη «συνήθεια», που μπορεί να περιλαμβάνει και αφύσικες ενέργειες. Ας συγκρινόμαστε τουλάχιστον με τα άγρια ζώα, γιατί ο άνθρωπος πολλές φορές πηγαίνει χαμηλότερα.



28. Ο Ορθόδοξος χριστιανισμός μιλά για αντρόγυνο, για γάμο, «η δε γυνή να φοβήται τον άντρα» και για τεκνοποίηση, ο μοναχισμός σε αυτό δεν έρχεται σε πλήρη αντίθεση;



Θα πω κάτι άσχετο με τη συνέντευξη αλλά επειδή το έφερε η συζήτησις. Μία παράγραφο πριν το αναφερόμενο σημείο λέγει ότι ο ανήρ πρέπει να δίνει τη ζωή του για τη γυναίκα του, όπως ο Χριστός για την Εκκλησία, αλλά αυτό δεν το λένε οι φεμινίστριες, παίρνουν μόνο το κομμάτι που τις ενδιαφέρει για να αποδείξουν λάθος την Αγία Γραφή. Τέλος πάντων.

Λοιπόν καλά και άγια είναι αυτά που αναφέρετε, ο γάμος είναι μυστήριο ευλογημένο, «(Εβρ. 13:4 ) Τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος• πόρνους δε και μοιχούς κρινεί ο Θεός.», αλλά υπάρχει και άλλος δρόμος για τη σωτηρία. Γιά όσους θέλουν. Ελευθερία βουλήσεως έχει δώσει ο Θεός. Καί οι δύο δρόμοι στοχεύουν στη βελτίωση του ανθρώπου, στον αλτρουισμό, στην αυτοθυσία (τι περνά μια μάνα όταν αρρωστήσει το παιδί της), στην τελεία αγάπη. Αλλά, πως να το κάνουμε, ο μοναχισμός είναι ανώτερος. Στο γάμο πρέπει να αγαπήσεις τον/τη σύζυγο και τα παιδιά, πράγμα τελείως φυσικό, και τα ζώα το κάνουν. Στο μοναχισμό πρέπει να αγαπήσεις όλους, και μάλιστα χωρίς αντάλλαγμα. Ας μην επεκταθώ. Είναι αυτονόητο νομίζω.

Όσο για την τεκνοποίηση ας μην ξεχνούμε ότι το «ευ είναι» είναι ανώτερο από το απλώς «είναι». Πόσα παιδιά παραστρατημένα δεν έχουν βοηθηθεί από κάποιο μοναστήρι; Πόσα παιδιά εβάδιζαν στο λευκό θάνατο και εσώθησαν με τη βοήθεια ενός μοναχού, από μια συζήτηση; (Καί μια παραμονή στο μοναστήρι για αρκετούς μήνες βεβαίως). Ποιός είναι ο πραγματικός πατέρας αυτού του παιδιού; Ο φυσικός το άφησε και βάδισε στον θάνατο. Ο ξένος, ο μοναχός, έχασε τον χρόνο του, την «ησυχία του», έκανε έξοδα, για να το γλυτώσει από τον θάνατο, ψυχικό και σωματικό. Ποιός είναι ο πατήρ του;



29. Η μοναξιά, η απομάκρυνση από αγαπημένα πρόσωπα, το μοίρασμα - δεν έχει ανάγκη ένας μοναχός ως άνθρωπος να επιθυμήσει τα παραπάνω; Νιώθει ευτυχία μακριά από αγαπημένα του πρόσωπα; Ένας μοναχός δεν έχει ανθρώπινες κατά βάση, τέτοιου τύπου, αδυναμίες / ανάγκες;



Ο στόχος του μοναχού είναι η αιώνια αλήθεια και όχι η πρόσκαιρη ευτυχία. Αν μια ευτυχία με απομακρύνει από την αιώνια Αλήθεια, τον Θεό, την κόβω. Έρχεται μια σκέψη. Γιά παράδειγμα «Τι να κάνουν οι δικοί μου τώρα; Μήπως δυσκολεύονται χωρίς εμένα;» Αμέσως πρέπει να πάρεις στάση «παρατηρητή», και να δείς από ψηλά τον εαυτό σου απέναντι σ’ αυτήν τη σκέψη. Πού με οδηγεί αυτή η σκέψη; Πίσω στον κόσμο. Αντίσταση λοιπόν. Απαντάς στη σκέψη: «Οι δικοί μου είναι στα χέρια του Θεού. Αυτός ξέρει το συμφέρον τους.» Τελείωσε. Οι αδυναμίες έρχονται αλλά πρέπει να τις ξεπερνάς.



30. Η οικογένεια ενός μοναχού δεν λαμβάνει ένα δυνατό χτύπημα που δύσκολα ξεπερνιέται, με την έννοια ότι οι γονείς έχουν τα κλασικά όνειρα για τα παιδιά τους και όχι τον μοναχισμό συνήθως. Αυτό πως μπορεί κανείς που παίρνει μια τέτοια απόφαση να το εκλογικεύσει και να το αποδεχτεί με την έννοια ότι οι γονείς έχουν τα κλασικά όνειρα για τα παιδιά τους και όχι τον μοναχισμό συνήθως. Αυτό πως μπορεί κανείς που παίρνει μια τέτοια απόφαση να το εκλογικεύσει και να το αποδεχτεί με την έννοια ότι δεν θέλει να πληγώνει κανέναν. Οι γονείς θεωρείται ότι είναι στενόμυαλοι έχοντας την ιδιότητα του «γονέα»;



Εξαρτάται από τον γονέα. Νομίζω ότι οι Έλληνες γονείς είναι πολύ πιο «στενόμυαλοι» σε σχέση με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, με την έννοια ότι θέλουν σώνει και καλά να περάσουν στα παιδιά τους τον δικό τους τρόπο σκέψης, τα δικά τους όνειρα. Πού είναι η ελευθερία; Το πιο σωστό θα ήταν ο γονεύς να διδάξει στα παιδιά του αυτό που θεωρεί σωστό, ή καλύτερα τον τρόπο διακρίσεως σωστού / λάθους και να τα αφήνει να παίρνουν τις αποφάσεις τους. Δεν θέλω να πληγώνω κανέναν, αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω κάποιον που πληγώνεται μόνος του. Είμαι ελεύθερος να κάνω αυτό που θέλω με τη ζωή μου.



31. Θεωρείτε ότι κάποιος θα μπορούσε να μονάσει λόγω της κρίσης ή λόγω κατάθλιψης και όχι γιατί πραγματικά θα ήθελε να μονάσει;



Θα μπορούσε, αλλά θα ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του. Ο μοναχισμός είναι ο δυσκολότερος δρόμος προς την τελειότητα. Δεν συγκρίνεται με κρίσεις και τετριμμένα προβλήματα. Δηλ. θα έφευγαν από μια δυσκολία για να πάνε σε 10πλάσια. Είναι κάλεσμα, δεν θέλουν / μπορούν όλοι.

Πάντως υπήρξαν και περιπτώσεις όπου ο άνθρωπος πήγε από λάθος λόγο στο Μοναστήρι, αλλά στην πορεία βρήκε το δρόμο του. Άλλοι γυρίζουν πίσω, όπως είπαμε.



32. Το διαδίκτυο - το παράθυρο του κόσμου - το χρησιμοποιείτε για να μεταφέρετε τα μηνύματα / διδάγματά σας στον έξω κόσμο;



Όπως όλα τα πράγματα, έτσι και το διαδίκτυο δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Η χρήση του είναι αυτή που μπορεί να γίνει καλή ή κακή. Έχω έναν κύκλο ανθρώπων με τους οποίους ανταλλάσσω απόψεις, δεν διδάσκω τίποτα σε κανέναν. Όποιος με ρωτήσει θα του πω τη γνώμη μου, αν τη θέλει. Δεν με ενδιαφέρει να περάσω τη γνώμη μου σε άλλους.



33. Τι θέλουν περισσότερο να μάθουν από εσάς οι απλοί άνθρωποι; Τι σας ρωτάνε όταν σας επισκέπτονται και τι τους απαντάτε εσείς; Θυμάστε κάτι χαρακτηριστικά;



Μακάρι να ήταν απλοί οι άνθρωποι, μακάρι να ήμουν ο ίδιος απλός. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Είναι τόσο ευρεία η γκάμα των επισκεπτών που δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί το τι ρωτούν. Κλασικές ερωτήσεις πάντως: πως έφυγες από τον κόσμο; Είναι δύσκολα εδώ; Τι να κάνω με την κοπέλα μου, έχουμε το τάδε πρόβλημα; Τι γνώμη έχεις για το τάδε βιβλίο; Καί τώρα τελευταία πολύ πολιτική.

Θυμάμαι ένα Κυπριόπουλο που μας είχε επισκεφτεί λόγω ερωτικής απογοήτευσης όπως έλεγε, και ήθελε να φύγει κάπου μακρυά για να σκεφτεί. Ήταν άθεος όπως μου είπε, και κουβαλούσε μαζί του το βιβλίο του Richard Dawkins «Η περί Θεού αυταπάτη». Το ξεφύλλισα μαζί του, γιατί μου το ζήτησε, και συζητήσαμε για πολλές ώρες. Προσευχήθηκα πολύ για αυτόν. Την άλλη χρονιά ξαναήρθε, και όταν πήγα να του αναφέρω κάτι για τον Θεό μου είπε: «Μη μου λες τέτοια. Τώρα είμαι πιστός Χριστιανός.» Δόξα Σοι Κύριε!

Μερικοί μας λένε το γεγονός της ζωής τους που τους έκανε να πιστέψουν.



34. Είναι εμπειρία ζωής κανείς να σας επισκεφθεί; Γιατί κάποιος να έρθει και τι θα πάρει μαζί του φεύγοντας;



Δεν είμαι τόσο υπέρ της απόψεως αυτής. Σημασία έχει να έχεις καλή προαίρεση και θέληση να βρείς την αλήθεια, όσο πικρή κι αν είναι. Τότε μπορείς να ωφεληθείς ακόμα και από έναν «κακό» άνθρωπο, ή από ένα παιδί ας πούμε. Αν κάποιος θέλει να έρθει για πρώτη φορά, νομίζω ότι περισσότερο οφείλεται στην περιέργεια, να δεί μια κοινότητα με ιστορική συνέχεια 1000 και πλέον χρόνων, αρχαία κτίρια Βυζαντινής κληρονομιάς και τέχνης. Οι άλλοι που έρχονται και ξαναέρχονται είναι «δικοί μας», ξέρουν τι κάνουν και γιατί. Τα κέρδη που αποκομίζουν τα γνωρίζουν οι ίδιοι. Αλλά επαναλαμβάνω, είναι η προαίρεσή τους. Όπως η μέλισσα μπορεί να συλλέξει γύρη και από τα αγκάθια. Γιατί και εδώ δεν είναι όλοι άνθη. Είμαστε και αγκάθια…



35. Έχει κατηγορηθεί η εκκλησία ότι έχει τεράστια περιουσία και δεν προσφέρει στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, κρατά τα «υλικά πλούτη» της για εκείνη. Λένε ότι τα συσσίτια και η φιλανθρωπία με την έννοια αυτή δεν βοηθά πραγματικά τον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη και πολλοί ιερείς συμφωνούν με αυτό. Ποιά είναι η άποψή σας. Ποιός θα πρέπει να είναι ο πραγματικός ρόλος της Εκκλησίας και των ιερέων. Θα πρέπει κάτι να αλλάξει δεδομένων και των συνθηκών;



Σίγουρα η εκκλησία έχει μεγάλη περιουσία. Εξάλλου είναι ένας θεσμός 2.000 ετών. Το ζήτημα όμως είναι να προσέχουμε από που παίρνουμε τις πληροφορίες μας, και τι σκοπό εξυπηρετούν αυτοί που τις μεταδίδουν. Είναι πολύ λεπτό ζήτημα. Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω τις υπερβολές των ταγών της εκκλησίας. Είμαι εναντίον τους. Απλά θα πω ότι όσο πέφτει το πνευματικό επίπεδό των ανθρώπων γενικά, και γινόμαστε περισσότερο υλιστές, όπως σήμερα, τόσο θα πέφτει και το γενικό επίπεδό των ταγών, ακριβώς γιατί βγαίνουν και αυτοί μέσα από αυτήν την κοινωνία.

Ας εξετάσουμε την υπόθεση «Βατοπέδι». Οι τηλεοράσεις είχαν στρατευθεί για να ρίξουν την κυβέρνηση Καραμανλή, λόγω της φιλορωσσικής πολιτικής. Έτσι διετάχθησαν όλοι να κατηγορούν Εφραίμ, Βατοπέδι, Εκκλησία. Αποτέλεσμα; Ο Εφραίμ στη φυλακή, ενώ άλλοι πολιτικοί να μένουν ελεύθεροι, άνθρωποι με πολύ μεγάλη διαφθορά. Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμεθα μόνοι μας, να μην περιμένουμε από τα ΜΜΕ να μας λένε τι να σκεφτούμε. Ας αναλογιστούμε τι είναι η Ι.Μ. Βατοπεδίου, πόσα στόματα έχει να θρέψει, τι έργα έχει να επιτελέσει και βλέπουμε.

Το θέμα δεν είναι να αλλάξει η Εκκλησία και να δίνει μια σούπα παραπάνω στον κόσμο. Με ελεημοσύνες θα ζεί το κράτος; Το θέμα είναι να αλλάξουμε εμείς, όλοι οι άνθρωποι και να φτιάξουμε επιτέλους αυτόν τον τόπο. Να εκμεταλλευτούμε το υπέδαφός μας, τον ήλιο, να γίνουμε κάποια στιγμή Κράτος. Καί μάλλον πρέπει να ξεκινήσομε από την εγκατάσταση μιάς σωστής Κυβέρνησης. Σε αυτόν τον τομέα μπορεί να βοηθήσει η Εκκλησία, μέσω της ενοποίησης του λαού, υπό την ιδιότητα του Έλληνα-Χριστιανού, για να μην αναλωνώμεθα σε άσκοπες εμφύλιες διενέξεις και διαχωρισμούς. Ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ήτο ικανός ηγέτης, και κατάφερε να ενοποιήση αρκετά τους Έλληνες, έφερε τη νεολαία στην Εκκλησία. Ίσως να ενοχλούσε κάποιους…



36. Τι σημαίνει φιλανθρωπία; Πολλές φορές κάνοντας φιλανθρωπία αναγκάζουμε τον συνάνθρωπό μας που βρίσκεται στην ανάγκη να χάνει λίγο από την αξιοπρέπειά του. Φιλανθρωπία ή ίση αντιμετώπιση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο;



Η φιλανθρωπία υπό το ευαγγελικό πρίσμα είναι «(Ματθ. 6:3) σού δε ποιούντος ελεημοσύνην μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου». Όχι μόνο δεν πρέπει να χάνει την αξιοπρέπειά του ο αναξιοπαθών, αλλά αν γίνεται να μην γνωρίσει καν από ποιόν ηυεργετήθη. Παράδειγμα ο Άγιος Νικόλαος Μύρων Λυκίας πήγαινε κρυφά τη νύχτα και πέταγε ένα πουγκί με νομίσματα σε κάποιον που είχε ανάγκη και έφευγε κρυφά. Την 3η φορά τον επίασε ο ευεργετούμενος!

Εξάλλου φιλανθρωπία δεν είναι μόνο το να δίνουμε κάτι υλικό. Είναι και η αφιέρωση του πολυτίμου χρόνου μας σε κάποιον που έχει ανάγκη. Είναι και ένας καλός λόγος που στηρίζει έναν σε δύσκολη θέση. Κυρίως είναι ο σωματικός κόπος προς ανακούφιση ενός ασθενούς, ενός φυλακισμένου κλπ. Είναι ένα χαμόγελο. Είναι η Αγάπη. Πάντα πρέπει να γίνεται κρυφά, γιατί αλλιώς εισβάλλει η οίηση και χάνεται η πνευματική ωφέλεια.



37. Έχουμε ακούσει πολλά περιστατικά διαφθοράς και στις εκκλησίες με ιερείς-μητροπολίτες που κλέβουν παγκάρια και δίσκους και χτίζουν βίλες, αλλά και σε μονές ότι συνευρίσκονται ερωτικά μεταξύ τους μοναχοί και μοναχές. Πως τα σχολιάζετε;



Μεταξύ των 12 μαθητών ένας ήτο καιροσκόπος, φιλάργυρος. Μεταξύ των 100 ή 200 επισκόπων να μην υπάρχουν 20,30,50, δεν ξέρω, καιροσκόποι; Δεν είναι απίθανο. Πολλοί βρίσκονται σε αυτές τις υψηλές θέσεις με άλλη «ατζέντα». Δεν θα πω περισσότερα, όμως υπάρχουν.

Τώρα το θέμα της ερωτικής συνεύρεσης είναι προσωπικό τους. Ο Θεός θα τους κρίνει. Γιά την ιστορία όμως, τέτοια έκτροπα γίνονται μόνο όπου υπάρχουν «Μικτά» κοινόβια, δηλ. με μοναχούς και μοναχές, και το μόνο τέτοιο που γνωρίζω είναι στην Ιταλία, και ανήκει στην Φραγκολατινική εκκλησία. Όχι ότι δεν νικούνται κατά καιρούς μοναχοί/ες και «πέφτουν» σε σαρκικές πράξεις, αλλά όχι μέσα σε μοναστήρια. Οι άλλοι θα τους έδιωχναν αμέσως.

38. Ο κόσμος χάνει την εμπιστοσύνη του στους «θεσμούς» και πιστεύει «μόνος» του κλεισμένος σπίτι του. Επικοινωνεί με τον Θεό του, ο οποίος κρύβεται μέσα του βαθιά. Θα ήθελα τη γνώμη σας.

Ο Αγιος Παΐσιος για τα Χριστούγεννα.

Η καρδιά σας να γίνη Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις ευλογίες Του.

Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται».

«Ο Χριστός με τη μεγάλη Του αγάπη και με την μεγάλη Του αγαλλίαση που σκορπάει στις ψυχές των πιστών με όλες τις άγιες γιορτές Του, μας ανασταίνει αληθινά αφού μας ανεβάζει ψηλά πνευματικά. Αρκεί να συμμετέχουμε και να έχουμε όρεξη πνευματική να τις πανηγυρίζουμε πνευματικά· τότε τις γλεντάμε πνευματικά και μεθάμε πνευματικά από το παραδεισένιο κρασί που μας φέρνουν οι Άγιοι και μας κερνούν.

Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα της κάθε αγίας ημέρας και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ ευλάβεια κάθε γιορτή».



«Να μελετάει και να ζει τα θεία γεγονότα συνέχεια. Όταν κανείς μελετάει τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθεί και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθεί. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψέλνονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται.



-Γέροντα, μετά την Αγρυπνία των Χριστουγέννων δεν κοιμόμαστε;

-Χριστούγεννα και να κοιμηθούμε! Η μητέρα μου έλεγε: «Απόψε μόνον οι Εβραίοι κοιμούνται». Βλέπεις, την νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός οι άρχοντες κοιμόνταν βαθιά, και οι ποιμένες «αγραυλούσαν». Φύλαγαν τα πρόβατα την νύχτα παίζοντας την φλογέρα. Κατάλαβες; Οι ποιμένες πού αγρυπνούσαν είδαν τον Χριστό.

-Πώς ήταν Γέροντα, το σπήλαιο;

-Ήταν μία σπηλιά μέσα σε έναν βράχο και είχε μία φάτνη· τίποτε άλλο δεν είχε. Εκεί πήγαινε κανένας φτωχός και άφηνε τα ζώα του. Η Παναγία με τον Ιωσήφ, επειδή όλα τα χάνια ήταν γεμάτα και δεν είχαν πού να μείνουν, κατέληξαν σε αυτό το σπήλαιο. Εκεί ήταν το γαϊδουράκι και το βοϊδάκι, που με τα χνώτα τους ζέσταναν τον Χριστό! «Ἔγνω βοῦς τον κτησάμενον και όνος την φάτνην του κυρίου αὐτοῦ», δεν λέει ο Προφήτης Ησαΐας;

-Σε ένα τροπάριο, Γέροντα, λέει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος βλέποντας τον νεογέννητο Χριστό, «χαίρουσα ὁμοῦ καὶ δακρύουσα» ἀναρωτιόταν:… «Ἐπιδώσω σοι μαζόν, τῷ τὰ σύμπαντα τρέφοντι, ἢ υμνήσω σε, ὡς Υἱὸν καὶ Θεόν μου; ποίαν εὕρω ἐπὶ σοί προσηγορίαν;»

-Αυτά είναι τα μυστήρια του Θεού, η πολύ μεγάλη συγκατάβαση του Θεού, την οποία δεν μπορούμε εμείς να συλλάβουμε!

Γέροντα, πως θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»;

-Για να ζήσουμε αυτά τα θεία γεγονότα, πρέπει ο νους να είναι στα θεία νοήματα. Τότε αλλοιώνεται ὁ άνθρωπος. «Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον», ψάλλουμε. Άμα ο νους μας είναι εκεί, στο «παράδοξον», τότε θα ζήσουμε και το μεγάλο μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού.

Εγώ θα εύχομαι η καρδιά σας να γίνη Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις ευλογίες Του.

Από το βιβλίο: «Περί προσευχής», Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ”

Πηγή

Open to me the doors of repentance, O Giver of Life! ( St. John Maximovitch )

Repentance is expressed by the Greek word, metanoia. In the literal sense, this means a change of mind. In other words, repentance is a change of one's disposition, one's way of thinking; a change of one's inner self. Repentance is a reconsideration of one's views, an alteration of one's life.

How can this come about? In the same way that a dark room into which a man enters is illumined by the rays of the sun. Looking around the room in the dark, he can make out certain things, but there is a great deal he does not see and does not even suspect is there. Many things are perceived quite differently from what they actually are. He has to move carefully, not knowing what obstacles he might encounter. When, however, the room becomes bright, he can see things clearly and move about freely.

The same thing happens in spiritual life.

When we are immersed in sins, and our mind is occupied solely with worldly cares, we do not notice the state of our soul. We are indifferent to who we are inwardly, and we persist along a false path without being aware of it.

But then a ray of God's Light penetrates our soul. And what filth we see in ourselves! How much untruth, how much falsehood! How hideous many of our actions prove to be, which we fancied to be so wonderful. And it becomes clear to us which is the true path.

If we then recognize our spiritual nothingness, our sinfulness, and earnestly desire our amendment - we are near to salvation. From the depths of our soul we shall cry out to God: "Have mercy on me, O God, have mercy according to Thy Great mercy!" "Forgive me and save me!" "Grant me to see my own faults and not to judge my brother!"

As Great Lent begins, let us hasten to forgive each other all hurts and offenses. May we always hear the words of the Gospel for Forgiveness Sunday: If ye forgive men their debts, your heavenly Father will also forgive you; but if ye forgive not men their debts, neither will your Father forgive your debts (Matt. 6:14-15).

St. John Maximovitch

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ - Ι.Μ. Παναγίας της Παρηγορήτισσας

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ - 1993-2013 Ι.Μ. Παναγίας της Παρηγορήτισσας Brownsburg, Quebec 20 Ans de Souvenirs 1993-2013 Monastère Vierge Marie La Consolatrice Brownsburg, Quebec

Όσιος Αγάθωνας ο κτήτορας (14ος αι.) - Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου

 
Ο βίος του οσίου Αγάθωνος σχετίζεται με του οσίου Αθανασίου του Μετεωρίτου. Ο Αγάθων ακολούθησε στο Άγιον Όρος τον εξ΄ Υπάτης Αθανάσιο. Ο Αγάθων επιστρέφει μετά την αναχώρηση του Αθανασίου από το Άγιον Όρος στο παρά την Υπάτη όρος και ιδρύει μονή. Ο όσιος Αθανάσιος αφιερώνει τη μονή του, στα Μετέωρα, στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και στη Θεοτόκο. Το αυτό πράττει και ο Αγάθων.

Μετά την καθίζηση της πρώτης μονής και την ανεύρεση της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου υπό του οσίου, κτίζει νέα, εκεί όπου είναι σήμερα, και οι μαθητές του δίνουν στη μονή το όνομα του κτήτορα και πρώτου ηγουμένου τους Αγάθωνος.

Το 1959 στη νότια πλευρά του ωραίου Καθολικού της μονής, κατόπιν ανασκαφών, βρέθηκε ο τάφος του οσίου Αγάθωνος και τα χαριτόβρυτα τίμια λείψανα του. Η αρχαιότερη εικόνα του οσίου είναι σε τοιχογραφία του 16ου αιώνος, στο παρεκκλήσι της μονής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Ανέκδοτη ασματική ακολουθία του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Αγάθωνος, κτήτορος της εν Φθιώτιδι ομωνύμου μονής, ποιηθείσα εν Αγίω Όρει υπό του αειμνήστου μοναχού Γερασίμου Μικραγιαννανίτου, Υμνογράφου της Μεγάλης του Χρίστου Εκκλησίας, υπάρχει στη μονή.

Η μνήμη του τιμάται στις 7 Αυγούστου.

Πηγή: Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, Άγιοι Αγίου Όρους

Εκδόσεις Μυγδονία Θεσσαλονίκη, 2007

The Lord is love ( Elder Siluan )

The most precious thing on earth is to know God and at least in part understand His will. The soul that has felt God must submit to his will in everything and live before Him in fear and love. In love, because the Lord is love. In fear, because it must be afraid to insult God by some evil thought.


Elder Siluan

Θαυμαστή και ωφέλιμη διήγηση για την απλότητα της καρδιάς.

Διηγήθηκε ένας από τους Αγίους Πατέρες την ακόλουθη ιστορία που άκουσε στην έρημο της Θηβαϊδας. Συνέβηκε κάποτε και πέρασε από την έρημο ένας μεγάλος πνευματικός και στην αρετή περιβόητος. Τότε πολλοί από τους Πατέρες έτρεχαν και εξομολογούντο σ’αυτόν, μεταξύ τους δε πήγε και ένας απλός και άκακος άνθρωπος βοσκός στο επάγγελμα, που δεν ήξερε τι θα πει αμαρτία μόνη του δε επιθυμία ήταν πως να κερδίσει το παράδεισο. Ο πνευματικός τότε του είπε να κρατεί τον ίσιο δρόμο και θα φθάσει στο παράδεισο. Άκακος όπως ήταν ερμήνευσε κατά γράμμα τα λόγια του πνευματικού και περπατώντας τρεις μέρες έφτασε σ’ένα μοναστήρι και στον ηγούμενο τον πόθο του. Από τα λόγια του ο ηγούμενος εννόησε την απλότητα και ακεραιότητα του, τον δέχτηκε στο μοναστήρι και αφού τον έκαμε μοναχό τον έβαλε να «φιλοκαλή» την Εκκλησίαν, δηλαδή τον έκαμε νεωκόρο.
Μια μέρα όταν τον επεσκέφτηκε ο Ηγούμενος και τον νουθετούσε τα αναγκαία για τη σωτηρία του, πήρε και αυτός θάρρος και τον ρώτησε ποιός είναι αυτός που είναι κρεμμασμένος πάνω από το εικονοστάσιο και είναι συνέχεια νηστικός και διψασμένος, μη γνωρίζωντας ότι είναι ο Δεσπότης Χριστός. Αστεϊζόμενος τότε ο Ηγούμενος του είπε πως αυτός ήταν νεωκόρος πρωτύτερα και επειδή αμελούσε το «διακόνημα» του (υπηρεσία) τον ετιμώρησε να κρέμμεται επάνω στο σταυρό. Ο απλός τότε δεν είπε τίποτε, το βράδυ όμως σαν πήρε το φαγητό του, αφού έκλεισε της Εκκλησίας άρχισε να παρακαλεί τον κρεμασμένο να κατεβή να φάνε μαζί. Έβαζε μάλιστα μάρτυρα τον Θεό πως αν δεν κατέβει ούτε αυτός τρώει. Τότε ο πράος και ταπεινός Κύριος αυτός που κάθεται στις καρδιές των πραέων του απάντησε πως φοβάται να κατέβει μήπως το μάθει ο Ηγούμενος και τον τιμωρήσει. Ο απλός όμως και πάλι επέμενε και τότε του φάνηκε πως κατέβηκε και έτρωγαν και συνομιλούσαν μαζί. Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ (ω της πολλής σου φιλανθρωπίας Χριστέ) και ενώ οι άλλοι μοναχοί άκουαν ομιλίες στο ναό, όταν έμπαιναν μέσα έβλεπαν μόνο τον απλό που τους βεβαίωνε πως ήταν μόνος. Τότε έβαλαν ένα μοναχό πολύ αγαπητό στο νεωκόρο ο οποίος κατώρθωσε και έμαθε από τον απλό πως κάθε βράδυ κατεβαίνει ο φαινόμενος κατάδικος και συντρώγουν και του υπόσχεται πως γι’αυτο του το δείπνο, θα τον φιλεύση πλουσιοπάροχα στο σπίτι του πατέρα του. Όταν έμαθε ο ηγούμενός αυτά, κάλεσε τον απλό και αφού τον έπεισε να του πει αυτά που συμβαίνουν , τότε του είπε το επόμενο βράδυ να παρακαλέσει τον φαινόμενο και για τον ηγούμενο και να τον φιλεύση και αυτον στο σπίτι του πατέρα του. Πράγματι ο απλός παρακάλεσε το επόμενο βράδυ για τον ηγούμενο αλλα πήρε απάντηση πως αυτό δεν γίνεται και έτσι να μην τον ενοχλεί γιατί ο ηγούμενος δεν είναι άξιος ούτε για τα ψίχουλα που πέφτουν απ’εκείνο το τραπέζι. Σαν άκουσε το πρωί ο ηγούμενος την απόφαση λυπήθηκε άμετρα, ελπίζοντας όμως στο έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού με κλάματα παρακαλούσε τον απλό να επιμένει και να βιάζει τον αβίαστο να τον δεχθεί και αυτόν στο ουράνιο τραπέζι. Ο απλός συνέχισε να παρακαλεί το επόμενο βράδυ το Δεσπότη Χριστό αλλά ο Κύριος του είπε να μην επιμένει γιατί δεν γίνεται. Τότε η άπλαστη εκείνη ψυχή αποκρίνεται και του λέγει: «καλώς λέγεις ότι δεν είναι άξιος ο Ηγούμενος δια την άνωθεν τράπεζα× αλλά δια το ψωμί όπου μας έθρεφε τόσας ημέρας, όπου αν έλειπεν θα απεθάναμεν από την πείναν, καν δια ταύτην την καλωσύνην του δεν τον δέχεσαι;» Και ο Δεσπότης Χριστός «ας είναι είπε δια την αγάπη σου, και μόνον δια να μη σε λυπήσω, επειδή και τόσην αγάπη και φροντίδα έχεις και μεριμνάς πολύ δια τον πλησίον σου, ειπέ του λοιπόν να διορθωθή καλώς και μετά οκτω ημέρας να έλθητε αμφότεροι εις την ητοιμασμένη χαράν.»
Αφού έμαθε αυτά ο Ηγούμενος χάρηκε, έκαμε την πρέπουσα μετάνοια και αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων, αρρώστησε λίγο και παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό μετά από οκτώ μέρες. Ο δε απλός εκεί που συνομιλούσε κατά τη συνήθεια με τον αγαπημένο του Δεσπότη πέταξε η μακαρία του ψυχή και μετέβησαν και οι δύο σ’εκείνη την ευτυχισμένη και ατελεύτητη ζωή, την οποία είθε και εμείς «χάριτι Θεού» να απολαύσουμε. Αμήν.
Επιμέλεια Ιερομόναχου ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΟΥ

πηγη: http://nefthalim.blogspot.ca/2011/05/blog-post_582.html?m=1

«Γέροντα, τώρα τελευταῖα ὅλο νευριάζω καί θυμώνω μέ τό παραμικρό.»

 
- Γέροντα, τώρα τελευταία όλο νευριάζω και θυμώνω με το παραμικρό.
- Θυμός, οργή, κραυγή έκ τού στόματος υμών μή έξελθέτω! Αυτό το παθαίνεις από τον υπέρμετρο εγωισμό σου. «Οργή ανδρός, δικαιοσύνη Θεού ού κατεργάζεται». Θα πρέπει ν” αντιδράς και να προσπαθείς να συγκρατείς τον εαυτό σου, και να προσεύχεσαι να σού δοθεί ταπείνωσης.

Να παρακαλείς και την Παναγία: «Υπεραγία Θεοτόκε, διά πρεσβειών τού φύλακος αγγέλου μου, τών Αγίων Θεοδώρων και πάντων τών Αγίων, χάρισε μου την ειρήνη τού Υιού σου».

Να παρακαλάς: «Κύριε δώσε μου διπλή την χάριν της επιγνώσεως της ελεεινότητας μου κι αναξιότητας μου, όπως έδωσες διπλή την χάριν τού Προφήτου ’Ηλίου στον Προφήτη Ελισαίο».

Αυτά θα σου συμβαίνουν. Τά επιτρέπει κι ό Θεός, για να δεις τον εγωισμό σου, να ταπεινωθείς. Να δεις την αδυναμία σου.



http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6675-geronta-tora-telefta-a-lo-nevriazo-kai-thymono-me-to-paramikro.html

The Holy Protomartyr Stephen the Archdeacon

The Holy Protomartyr Stephen was a descendant of Jews living abroad, that is outside the borders of the Holy Land and in a Hellenic milieu. Those Jews were called the Hellenians as they were notably influenced by the Greek culture dominant in the Roman empire of those times. After the Holy Spirit descended onto the Apostles, the Church began growing rapidly and it became necessary to take care of the orphans, widows and poor people in general, who were baptized. The Apostles suggested that 7 righteous men be chosen to take care of the needy. Those seven men were ordained deacons (which means helpers, votaries). The Apostles made them to be their immediate assistants. Faithfulness and eloquence made Stephen outstanding among the deacons, he was the first of the seven deacons ordained for the service. That is why he was called the Archdeacon — the first, or chief, of them. Soon, in addition to helping the poor, the deacons began to take an active part in giving sermons.

Stephen preached the word of God in Jerusalem substantiating his words with presage signs and wonders. The wicked Jews disputed with him, but were always confounded by his wisdom and the power of the Spirit who acted through him. He was very successful in propagating the Faith, so the Pharisees, who were overseers of the Jewish law, hated him. They arrested him and brought him to Sanhedrin – the Supreme court of the Jews. There the Pharisees slandered Stephen, saying that he had blasphemed against God and against Moses, and quickly found false witnesses who supported their assertion. To justify his cause Stephen told the Sanhedrin the history of the Jewish people. He spoke of God’s manifold works and marvels, performed in the past for the People of Israel, and of the people’s manifold transgressions and opposition to God. He especially denounced them for the slaying of Christ the Lord, calling them ‘betrayers and murderers’ (Acts 7:52). And he supported his recount with illustrative examples of how they sinned against God and killed the God-sent prophets. Listening to him, the members of Sanhedrin were gnashing their teeth at him and could hardly contain their rage.

When Stephen stood before the people, all saw his face ‘like the face of an angel’: that is, his face was illumined by the light of grace as was the face of Moses when he talked with God. Stephen looked up and saw the heavens open and the glory of God, and spoke to the Jews of what he saw: ‘Behold, I see the Son of Man standing on the right hand of God’ (Acts 7:60). On hearing that the members of Sanhedrin became furious. Plugging their ears they threw themselves onto Stephen and dragged him out of the city. There according to their law, the witnesses who were the first to accuse Stephen started stoning him. A young man Saul guarding the clothes of the murderers was a witness to Stephen’s being stoned and he approved of the murder. Falling down under the hail of stones Stephen cried out, "Lord Jesus receive my spirit, do not hold this sin against them!" Evangelist Luke in the Book of Acts of the Apostles described both this event and Stephen’s speech at the Sanhedrin, chapters 6-8. At that time, the most holy Mother of God was standing on a rock at a distance with St. John the Theologian, and witnessed the martyrdom of this first martyr for the truth of her Son and God, and she prayed for Stephen. St. Stephen’s body was taken secretly and buried by Gamaliel in his own ground. He was a Jewish prince and a secret Christian.

Thus the Archdeacon Stephan became the first martyr (Protomartyr) for Christ in the year of 34 and this happened exactly a year after the descent of the Holy Spirit upon the Apostles. After that event the persecution of Christianity began in Jerusalem and Christians had to flee to other parts of the Holy Land and to neighboring countries. So the Christian Faith began to spread and reach other parts of the Roman empire. The blood of the Protomartyr Stephen was not shed in vain. Shortly after that event Saul, who had approved of St. Stephen’s death sentence, turned into a faithful Christian believer himself, was baptized Paul and became a famous preacher of the Gospel, one of the most successful evangelists and missionaries. Many years later on Paul’s visit to Jerusalem, he was also seized by a crowd of infuriated Jews who wanted to stone him to death. In his conversation with the crowd Paul reminded them about innocent Stephen’s murder and his own participation in the event (Acts, ch.22).



Troparion, Tone 4

Thou art crowned with a royal diadem/ for contests endured in Christ’s name, O First and holy Martyr;/ thou didst put to shame thy persecutors/ and see thy Savior at the right hand of the Father./ Ever pray to Him for our souls.






The Holy Protomartyr Stephen was a descendant of Jews living abroad, that is outside the borders of the Holy Land and in a Hellenic milieu. Those Jews were called the Hellenians as they were notably influenced by the Greek culture dominant in the Roman empire of those times. After the Holy Spirit descended onto the Apostles, the Church began growing rapidly and it became necessary to take care of the orphans, widows and poor people in general, who were baptized. The Apostles suggested that 7 righteous men be chosen to take care of the needy. Those seven men were ordained deacons (which means helpers, votaries). The Apostles made them to be their immediate assistants. Faithfulness and eloquence made Stephen outstanding among the deacons, he was the first of the seven deacons ordained for the service. That is why he was called the Archdeacon — the first, or chief, of them. Soon, in addition to helping the poor, the deacons began to take an active part in giving sermons.

Stephen preached the word of God in Jerusalem substantiating his words with presage signs and wonders. The wicked Jews disputed with him, but were always confounded by his wisdom and the power of the Spirit who acted through him. He was very successful in propagating the Faith, so the Pharisees, who were overseers of the Jewish law, hated him. They arrested him and brought him to Sanhedrin – the Supreme court of the Jews. There the Pharisees slandered Stephen, saying that he had blasphemed against God and against Moses, and quickly found false witnesses who supported their assertion. To justify his cause Stephen told the Sanhedrin the history of the Jewish people. He spoke of God’s manifold works and marvels, performed in the past for the People of Israel, and of the people’s manifold transgressions and opposition to God. He especially denounced them for the slaying of Christ the Lord, calling them ‘betrayers and murderers’ (Acts 7:52). And he supported his recount with illustrative examples of how they sinned against God and killed the God-sent prophets. Listening to him, the members of Sanhedrin were gnashing their teeth at him and could hardly contain their rage.

When Stephen stood before the people, all saw his face ‘like the face of an angel’: that is, his face was illumined by the light of grace as was the face of Moses when he talked with God. Stephen looked up and saw the heavens open and the glory of God, and spoke to the Jews of what he saw: ‘Behold, I see the Son of Man standing on the right hand of God’ (Acts 7:60). On hearing that the members of Sanhedrin became furious. Plugging their ears they threw themselves onto Stephen and dragged him out of the city. There according to their law, the witnesses who were the first to accuse Stephen started stoning him. A young man Saul guarding the clothes of the murderers was a witness to Stephen’s being stoned and he approved of the murder. Falling down under the hail of stones Stephen cried out, "Lord Jesus receive my spirit, do not hold this sin against them!" Evangelist Luke in the Book of Acts of the Apostles described both this event and Stephen’s speech at the Sanhedrin, chapters 6-8. At that time, the most holy Mother of God was standing on a rock at a distance with St. John the Theologian, and witnessed the martyrdom of this first martyr for the truth of her Son and God, and she prayed for Stephen. St. Stephen’s body was taken secretly and buried by Gamaliel in his own ground. He was a Jewish prince and a secret Christian.

Thus the Archdeacon Stephan became the first martyr (Protomartyr) for Christ in the year of 34 and this happened exactly a year after the descent of the Holy Spirit upon the Apostles. After that event the persecution of Christianity began in Jerusalem and Christians had to flee to other parts of the Holy Land and to neighboring countries. So the Christian Faith began to spread and reach other parts of the Roman empire. The blood of the Protomartyr Stephen was not shed in vain. Shortly after that event Saul, who had approved of St. Stephen’s death sentence, turned into a faithful Christian believer himself, was baptized Paul and became a famous preacher of the Gospel, one of the most successful evangelists and missionaries. Many years later on Paul’s visit to Jerusalem, he was also seized by a crowd of infuriated Jews who wanted to stone him to death. In his conversation with the crowd Paul reminded them about innocent Stephen’s murder and his own participation in the event (Acts, ch.22).



Troparion, Tone 4

Thou art crowned with a royal diadem/ for contests endured in Christ’s name, O First and holy Martyr;/ thou didst put to shame thy persecutors/ and see thy Savior at the right hand of the Father./ Ever pray to Him for our souls.

Προφητεία τού Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη για την Ελλάδα

 
Επέρχεται η κάθαρσις…

Θα την ανυψώσει την Ελλάδα ο Θεός, θα την δοξάσει !!!

Προφητεία του Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη, Μονής Αγίου Παντελεήμονα Νέας Πεντέλης, παρμένη από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά: “Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης 1901-1988, η ζωή και το έργο του”.

(απομαγνητοφωνημένο κείμενο)

Σήμερα όμως, έχουμε ανάγκη να θέλουμε νά κάνουμε κάτι τοιούτο, γιά νά ίδωμεν ότι, ότι μπορούμε σήμερα στήν ζωήν αυτήν, νά φέρομε ωραία αποτελέσματα, διότι όπως βλέπουμε σήμερα τόν κόσμο γενικώς, ότι δεν εδύνατο ο Θεός πλέον να ανεχθεί εκείνη την λυπηράν κατάσταση σ’όλη τήν οικουμένη μηδαμώς εξαιρουμένης και της Ελλάδος, πού τήν αγαπά περισσότερο και το οποίο στα χαρτιά μας λέει και σε λίγο πραγματοποιούνται, ότι ή Ελλάς, ή Ελλάς θά δείτε σέ λίγο πόσο θά γίνει μεγάλη, μεγάλη, μεγάλη.

Όχι μόνο θά δείτε, θά έχει εξαίρετο καί λαμπρό παράδειγμα εις όλη τήν οικουμένη,

διότι ενθυμείσθε ότι εδώ δέν εχύθηκε αίμα, όταν εκήρυξε ό Απόστολος Παύλος, ενώ ξέρεις τι αίμα χύθηκε σ’ όλα τά έθνη;

Ένθυμείστε ότι είπε, τί είπε ό Χριστός, όταν επήγαν τίνες Έλληνες, όταν επήγε ό Ανδρέας καί ό Φίλιππος;

Ένθυμείστε τώρα που είπανε, τίνες άνδρες Ιδείν θέλουνε τόν Κύριο καί είπε:

«Νύν έδοξάσθη ό ΥΙός τού Άνθρώπου», Καί γιατί;

Πώς γιατί; τά πράγματα μαρτυρούν γιατί, Είπαμε ότι διότι δέν εχύθηκε αίμα, διότι μετά πιστών φιλοσόφων επλησίαζαν τόν Θεό μερικοί.

Καί διά τούτο, ήταν ετοιμασμένοι καί ωραίαι ψυχαί.

Εις αυτές τίς ωραίες ψυχές λοιπόν θέλησε ο Θεός τίς ολίγες νά πλέξει τό εγκώμιο, Σύν τούτο έχομε καί ένα άλλο.

Ποιος ό λόγος λοιπόν, αυτοί οι Απόστολοι, νά μήν έγραψαν τά Ευαγγέλια, τήν Καινή Διαθήκην, τά άλλα όλα εις τήν εβραϊκήν γλώσσα, τήν δική τους, πού μάλιστα ήταν καί αγράμματοι;

Προς έντροπήν τών συμπατριωτών, διότι ήταν ανάξιοι αυτοί νά ακούσουνε στην εβραϊκή γλώσσα τά λόγια αυτών πού σταύρωσαν τόν Χριστό,

Καί έγραψαν εις τήν, εις τήν Ελλάδα, γιατί ή Ελλάς είχε τήν γλώσσα αυτήν ή όποια ήτανε ωραία γλώσσα, άφ’ ενός μεν πού ήτανε ωραία γλώσσα καί είχε καί απήχηση σ’ όλη τήν οικουμένη, αλλά αφ ετέρου δε, ότι ήτανε καί άξιοι…

Διότι δέν ήθέλησαν νά κάνουν κακό,

Ότι ήταν αμαρτωλοί, όλος ό κόσμος. ήτανε αμαρτωλοί, αλλά όμως καί δέν μπορούσανε νά μήν δεχθούν τό ωραίο τό όποιο ήκουοαν, την ύψηλήν αυτήν, την ύψηλήν διδασκαλία, τήν εδέχθηοαν.

Όχι ότι δεν ήτανε αμαρτωλοί αμαρτωλοί ήτανε, αλλά δεν εδέχοντο τά άλλα έθνη. “Ολίγοι μόνοι καί γι’ αυτό γινοταν τόσα καί τόσα μαρτύρια, τίς χιλιάδες τών μαρτύρων.

Άμα λοιπόν, διά τούτο καί φυλάει ό Θεός τήν Ελλάδα, τώρα ιδιαιτέρως νά τήν δοξάσει, αν καί πάντοτε έδειχνε τό μεγαλείον όταν εγινότανε πόλεμος, αλλά καί τώρα ιδίως πού πρόκειται λοιπόν άπαντες διά παντός.

Όχι ότι θά τήν μεγαλώσει ό Θεός. Θά τήν ανυψώσει, θά την δοξάσει οπότε επέρχεται η κάθαρσις,

έχουμε ολίγες ημέρες νά μην έρχονται σέ απόγνωση!

μόνο οφείλουμε να κηρύττουμε παντού καί νά λέγωμε παντού ότι καί πολλά καλά θέλουμε,

Έχει πει καί ό Θεός ότι «ουδέ θρίξ της κεφαλής δέν θά πειραχθή εις τους μετανοούντας», αλλά όχι μετάνοια όπως τήν θέλουμε.

Άρα λοιπόν, αγαπητοί, οφείλουμε νά γνωρίσουμε ότι, μή φοβηθούμε ό,τι λέγουν, ό,τι κάνουν καί ότι γίνεται, «ταύτα δει γενέσθαι».

Καταλάβατε; Πρέπει νά γίνουν αυτά!!!

Ήλθε η ώρα πλέον νά καθαρίσει, όχι η Δευτέρα Παρουσία, νά καθαρίσει τήν ήρα άπό τό στάρι.

Καί ή πρώτη, η πρώτη Ελλάς αυτήν πού θά υποστεί από τους Τούρκους μια Μικρή, μια μικρή αυτήν όπως είπομεν προσβολή, αλλά είναι ό τάφος τους όμως της Τουρκίας!

Ο τάφος τους καθώς τό είχανε πει καί αυτοί οι Τούρκοι, όπως είπαν μερικοί τώρα.

Είπαν λέει ότι είναι αδύνατον ό Αλλάχ νά ανεχθεί, είναι αδύνατον ό Αλλάχ νά ανεχθεί, εμείς θά γίνουμε θηρία, σείς δέ δέν ξέρω άν θά μείνει κανένας από σάς.

Όλίγοι πού θά μείνετε, θά πάτε στην Κόκκινη Μηλιά! Τό όποιο καί ….

Άρα λοιπόν, άρα λοιπόν, νά είμεθα ετοιμασμένοι, χαρούμενοι, ότι ό μετανοών άνθρωπος, δέν πρόκειται νά ύποστή τίποτα.

Να είμεθα χαρούμενοι, διότι εγνωρίσαμε τόν Χριστό, αλλά όχι όμως νά τόν λατρεύουμε όπως θέλει καθένας και λέγονται χριστιανοί άνθρωποι.

Αν θέλουμε νά δούμε τόν Χριστό, πρέπει νά είμαστε ανεξίκακοι, πρέπει νά έχουμε αγάπη, διά νά τήν μεταδίδουνε καί αυτή, μέ τήν συμπεριφορά μας, μέ τόν τρόπο μας καί μέ τίς καλές πράξεις μας.

Καί άν οί άλλοι άνθρωποι είναι αδύνατοι, νά τους βοηθήσουμε. Έάν οι άλλοι αυτοί είναι κακοί, νά προσπαθήσουμε, άν είναι δυνατόν νά δεχθούν τήν διδασκαλία τού Χριστού.

Τότε ασφαλώς ό άνθρωπος αυτός θά καταξιωθή διά διπλής, όχι μερίδος, αλλά τιμής παρά τού Θεού καί παρά τών ανθρώπων.

Γέρων Σίμων Μονής Πεντέλης (ο Αρβανίτης)

Πηγή ‘Aφυπνιστής’

http://hristospanagia1.wordpress.com