Ήταν απόγευμα, ένα από τα συνηθισμένα πολυτάραχα απογεύματα στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος ουρά στην στάση της Ομονοίας των ΤΑΞΙ.
- Κουκάκι, παρακαλώ!… – Ευχαρίστως, του απαντώ• και αυτός ήταν όλος ο διάλογος μέχρι τέλους της διαδρομής, διότι το ύφος και ο τρόπος δεν άφηνε κανένα περιθώριο συζητήσεως. Στο ύψος του Αγίου Ιωάννου (Γαργαρέτας) και επί της οδού Βεΐκου κατέβηκε, και λίγα μέτρα πιο κάτω ένα άλλο χέρι με το χαρακτηριστικό νεύμα με σταματάει.
Ήταν νεαρός ο καινούργιος μου επιβάτης 25-27 ετών περίπου, μετρίου αναστήματος και κρατούσε μια βαλίτσα. Τοποθετώντας εγώ τα πράγματά του στο «πόρτ-μπαγκάζ», ο νεαρός κάθισε στην θέση του συνοδηγού.
Και με μια ποιητική έκφραση, που σπάνια χρησιμοποιούσα κατά το παρελθόν: «Σαν Βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, ναύχεσαι ναναι μακρύς ο δρόμος σου, μεγάλο το ταξίδι», υπονοούσα: «για που πάμε;»
- Ναι, φίλε μου, για την Ιθάκη, όμως όχι για το νησί, όπως θα φαντάστηκες, άλλα για το αποτοξινωτικό κέντρο «Ιθάκη»…, ήταν η απάντησις που για λίγα δευτερόλεπτα με άφησε άναυδο.
- Στον σταθμό Λαρίσης στα τραίνα, παρακαλώ…, συμπληρώνει:
Ήταν αναπάντεχη πράγματι η απάντησις του νεαρού επιβάτου μου, διότι τίποτε από τα εξωτερικά του γνωρίσματα (ματιά, ύφος, ενδυμασία, συμπεριφορά) δεν πρόδιδε το επάρατο πάθος της ναρκομανίας του. Ένα πλήθος συναισθημάτων, (πόνου, λύπης, συμπάθειας, αγάπης…), διαδέχονταν το ένα το άλλο μέσα μου, ένα δυνατό σφίξιμο στην καρδιά μου που την έκανε να κινείται άτακτα μέσα στα στήθος μου, ένα δάκρυ κύλησε στα μάγουλά μου για το κατάντημα του αδελφού μου, για το πλάσμα του Θεού μου. Προσπάθησα να συγκρατηθώ, διότι ήθελα και να μάθω κάτω από τι συνθήκες έφθασε εκεί πού έφθασε, επειδή είμαι και εγώ πατέρας με παιδιά στα πρόθυρα της εφηβείας.
Αφού αλληλοσυστηθήκαμε, παρακάλεσα τον Παύλο, αν δεν του έκανε κακό το φρεσκάρισμα τέτοιων γεγονότων και αν δεν τον εκούραζε, να μου έλεγε λίγα πράγματα γύρω από τη ζωή του και από το πάθος του.
Με προθυμία ανταποκρίθηκε στην παράκλησή μου και τον ευχαριστώ.
«Κατ’ αρχήν έχω να πάρω δύο μήνες απ’ αυτό το δηλητήριο και νοιώθω όπως όλοι οι άνθρωποι οι φυσιολογικοί. Δεν έχω καμία επιθυμία για να το ξαναβάλω στο αίμα μου και αυτό το οφείλω όχι σε κάποια προσπάθεια δική μου, άλλα εξ ολοκλήρου στην θαυμαστή δύναμη του Θεού και των Αγίων Του. Aλλά ας σου τα πω απ’ την αρχή, αφού τόσο πολύ το θέλεις.
Γεννήθηκα και μέχρις οκτώ ετών μεγάλωσα στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Κουκάκι εκεί που με πήρες. Είμαι μοναχοπαίδι και οι γονείς μου με αγαπούν παθολογικά, χωρίς να μου χαλούν κανένα χατίρι. Σε ηλικία λοιπόν οκτώ ετών, μαζί με τους γονείς μου εφύγαμε για την Αμερική για καλύτερη ζωή.
Οι γονείς μου με τη βοήθεια των συγγενών μου εκεί έπιασαν δουλειά και εγώ επήγαινα στο σχολείο.
Μεγαλώνοντας όμως μεγάλωναν μαζί μου και οι παράλογες επιθυμίες μου και τα “βίτσια” μου. Έμπλεξα λόγω χαρακτήρος εύκολα με άσχημες παρέες και πολύ γρήγορα δοκίμασα την μαριχουάνα και το χασίς. Περνώντας ο καιρός και τα χρόνια δεν με ικανοποιούσαν τα ελαφρά ναρκωτικά ούτε εμένα ούτε και την παρέα μου.
Το ρίξαμε λοιπόν όλοι στα σκληρά ναρκωτικά, που τα βρίσκαμε στο ίδιο περιβάλλον και με την ίδια ευκολία, όπως και τα ελαφρά. Αυτά όμως ήταν ακριβά κι’ εγώ δεν εργαζόμουν. Στην αρχή έκλεβα από τις τσέπες και τα πορτοφόλια των γονιών μου. Όταν όμως με τον καιρό είχα ανάγκη από μεγαλύτερες δόσεις και σε σημείο που έγινα αντιληπτός από τους γονείς μου, τότε μέχρι και που τους έδερνα για να τους τα παίρνω.
Η κατάστασή μου ήταν δραματική το καταλάβαινα, άλλα δεν μπορούσα να κάνω πίσω με τίποτα. Οι γονείς μου με έτρεχαν σε γιατρούς και σε ψυχολόγους μήπως καταφέρουν κάτι, άλλα τίποτε, κανένα φως από πουθενά, μερικοί, και μάλιστα, διακεκριμένοι επιστήμονες τους έλεγαν, ότι αν δεν αλλάξω σύντομα περιβάλλον, λίγος είναι ο καιρός της ζωής μου.
Στο διάστημα αυτό και καθώς ήμουν μόνος μου στο σπίτι σε κατάσταση απελπισίας, εμφανίζεται μπροστά μου ένας παράξενος επισκέπτης που για πρώτη φορά τον έβλεπα. Ήταν μέτριος στο ανάστημα, είχε στρογγυλά και πολύ μεγάλα μάτια πού περιστρεφόντουσαν, είχε μαύρο και δασύ τρίχωμα, του οποίου το μήκος θα ξεπερνούσε τα δεκαπέντε εκατοστά. Επίσης είχε κέρατα και ουρά. Είχε μία τρανταχτή σταθερή φωνή και φοβερή πειθώ που δεν σου άφηνε περιθώρια για αντιρρήσεις.
Άρχισε να απαριθμεί την ζωή μου από τότε που γεννήθηκα μέχρι εκείνη την στιγμή με κάθε λεπτομέρεια κι’ εγώ απλώς έλεγα: “Ναι”. – Όλα τα έχεις απολαύσει, μου λέει στο τέλος, τίποτα δεν σου μένει πια, παρά ναρθής μαζί μου… Του απαντώ. “Πώς;”
- Θα πάρεις το αυτοκίνητο, μου λέει, και θ’ ακολουθήσεις τον τάδε δρόμο, θα τρέξεις με τόσα μίλια (δεν θυμάμαι τον αριθμό) κι’ εκεί θα σε περιμένω εγώ… Ό δρόμος αυτός ήταν ευθύς για πολλά μίλια και σε κάποιο σημείο είχε μια ελαφρά στροφή, ώστε όσοι έτρεχαν με υπερβολική ταχύτητα έβγαιναν έκτος δρόμου και προσέκρουαν σ’ ένα μανδρότοιχο που δεν γλύτωναν. Είχα ακούσει για πολλά ατυχήματα στο σημείο εκείνο κατά το παρελθόν. Έκανα όπως ακριβώς μου είπε και κατέληξα κι’ εγώ στον μανδρότοιχο. Το αυτοκίνητο έγινε σχεδόν αγνώριστο κι’ εμένα μ’ έβγαλαν με μικροτραύματα. Αφού μου προσέφεραν τις πρώτες Βοήθειες, επήγα στο σπίτι μου.
Επέρασαν δέκα ήμερες περίπου από το ατύχημα μου και εμφανίζεται στο σπίτι μου, στην κουζίνα αυτή τη φορά, ο ίδιος παράξενος επισκέπτης. Μια γκριμάτσα δυσφορίας στο άγριο και επιβλητικό πρόσωπό του• ένα κούνημα της κεφαλής προς τα πίσω• και ή ίδια χαρακτηριστική φωνή του μου λέγει: – Τίποτα δεν κατάφερες.
Καθόμουν και τον κοίταζα σαν απολιθωμένος και μόλις που κατάφερα να τον ρωτήσω:
- Τί να κάνω;
- Τώρα θα πάρεις τρεις φορές δόση απ’ αυτό που παίρνεις και θάρθης σίγουρα μαζί μου.
Εξαφανίστηκε αυτός και δεν αναρωτήθηκα, ούτε πώς μπήκε στο σπίτι ούτε ποιος ήταν.
Έβαλα σε εφαρμογή αμέσως το σχέδιο.
Ετοίμασα το υλικό στην σύριγγα κι’ έψαξα να βρω μέρος στο κατάσπαρτο από τα τρυπήματα σώμα μου. Η δόσις ήταν μεγάλη κι’ έπεσα αμέσως αναίσθητος. Καθώς βρισκόμουν σ’ αυτή την κατάσταση, βλέπω έναν ψηλό με ράσα με μαύρο σκουφί που στο μέτωπό του ήταν χαραγμένος Σταυρός. – Μη φοβάσαι, μου είπε, θα γίνεις καλά και όταν επιστρέψεις στην Ελλάδα, ναρθής στο σπίτι μου• είμαι ο Εφραίμ…
Σηκώθηκα σαν να μην είχα πάρει εντελώς απ’ αυτό το καταραμένο δηλητήριο. Ένοιωσα την επιθυμία να φύγω για την Ελλάδα και μόλις το είπα στη μητέρα μου απόρησε και το θεώρησε θαύμα, διότι πολλές φορές προσπάθησαν να με διώξουν απ’ αυτό το περιβάλλον και δεν τα κατάφερναν.
Εξιστόρησα στην μητέρα μου τα όσα μου είχαν συμβεί και θέλησε να με συνοδεύσει στο ταξίδι μου. Όταν ήρθαμε στην παλιά μου γειτονιά, πήγαμε στον Ιερέα της Ενορίας εκεί και απ’ αυτόν έμαθα, ποιος ήταν αυτός ο παράξενος επισκέπτης και τι ζητούσε από μένα. Ήταν ο διάβολος και ζητούσε την αθάνατη ψυχή μου. Ευχαριστώ τον Θεό μέσα από τα τρίσβαθα της ψυχής μου. Αφού εξομολογήθηκα και νήστεψα, ο Ιερέας με κοινώνησε σε δεκαπέντε μέρες. Όταν είδα την εικόνα του Αγίου Εφραίμ, θυμήθηκα ότι αυτός ήταν πού με γλύτωσε από το φοβερό μου πάθος.
Επήγα στην Ν. Μάκρη κι’ έκανα Λειτουργία κι’ ευχαρίστησα τον άγιο. Τώρα πηγαίνω σ’ αυτό το Ίδρυμα, για να ξεφύγω λίγο από τον κόσμο και να σιγουρευτώ, ότι δεν το αποζητώ».
Κ.Σ., Αθήνα
Περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ
http://agiameteora.net/
(Source)
There once lived a woman of prayer and fasting. Externally she appeared pious, but [internally] she had great pride and thought herself a saint. She also had remembrance of wrongs; if she argued with someone not only would she not want forgive the other woman, she never even wanted to see her again.
At some point she became sick and she called for a spiritual father to come. But she did not confess thoroughly – this is something some nominal Christians have the habit of doing, they hide their big sins and only reveal the small ones.
In the end when the priest came with Holy Communion for her to commune, she turned her face toward the wall and wasn’t able to even look at the divine communion.
At the same time, with divine concession, she confessed in a loud voice: “Just as I from pride did not forgive those who trespassed against me, and abhorred [and turned away from] them, so now the Lord turns His face from me and refuses to enter my unworthy soul. I will not see Him in the Heavenly Kingdom, but I will burn in the eternal fire.”
And with this her soul departed.
_____________________________
May God enlighten us all to forgive and love one another just as the Lord forgives and has compassion on us!
http://lessonsfromamonastery.wordpress.com/
Θαυμαστό γεγονός συνέβη σε οικογένεια την ημερομηνία της εορτής της Αγίας Παρασκευής στο Κορωπί Αττικής.
Η μαρτυρία της οικογένειας έχει ως εξής: Υπάρχει στο Κορωπί ένα παντρεμένο ζευγάρι όπου ο άντρας είναι το πιστό μέλος της οικογένειας και η γυναίκα του είναι άπιστη και είρωνας της πίστης.
Ο άντρας είχε πολύ μεγάλη ευσέβεια στην Αγία Παρασκευή. Πάντα στην παραμονή και ανήμερα τις εορτής της άναβε το καντήλι στο σπίτι του. Αντίθετα η σύζυγος του δεν το άναβε ποτέ.
Την ημέρα λοιπόν της εορτής της σηκώθηκε πρωί – πρωί και αφού άφησε την γυναίκα του και την πεθερά του να κοιμάται, ντύθηκε και με προσοχή έφυγε από το σπίτι για την Εκκλησία. Έκλεισε και την εξώπορτα και την κλείδωσε δυο φορές.
Πήγε λοιπόν στην εκκλησία και αφού λειτουργήθηκε γύρισε πίσω για το σπίτι.
Μόλις έφτασε βρήκε τις δυο γυναίκες τρομοκρατημένες και πανικοβλημένες.
Τις ρώτησε τι είχε συμβεί και αυτές τον ρώταγαν εάν το πρωί που έφυγε κλείδωσε την πόρτα του σπιτιού. Η απάντηση του άνδρα ήταν βεβαίως και την κλείδωσα αφού ξέρουμε εδώ στο Κορωπί τι πρόβλημα έχουμε με τους κλέφτες και τους κακοποιούς. Γιατί είστε τόσο ανήσυχες όμως τις ρώτησε ο σύζυγος.
Να του λέει: Μόλις έφυγες μετά από λίγο ακούσαμε να ξεκλειδώνεται η πόρτα. Δυο φορές κρακ, κρακ. Κοκαλώσαμε!!! Είδαμε τότε μπροστά μας μια γυναίκα να μπαίνει μέσα στο σπίτι με μαύρα ρούχα, ψιλή, πολλή όμορφη, να μας κοίτα αμίλητη και να πηγαίνει στο δωμάτιο που είναι η καντήλα.
Πηγαίνει λοιπόν εκεί, παίρνει το καντήλι πηγαίνει κατόπιν στην κουζίνα βάζει λαδί, βάζει λουμινάκι και το ανάβει. Το παίρνει το καντηλάκι και το τοποθετεί πάλι στο δωμάτιο. Μας κοίτα με πολλή αυστηρό τρόπο και μας λέει, «σήμερα είναι η εορτή μου», και φεύγει πάλι από όπου ήρθε.
Οι γυναίκες ήταν συγκλονισμένες δεν μπορούσαν να μιλήσουν καθόλου με αυτό το θαυμαστό γεγονός που τους συνέβη. Ο δε άντρας είχε συγκινηθεί από αυτό το Θαύμα που έκανε η Αγία Παρασκευή στην άπιστη γυναίκα του.
http://agiameteora.net/
St. John the Forerunner and Baptist of Christ, who fasted his entire life in the desert (source)
"Fasting is a commandment of God. Because of this, we should also fast, my children. I have not neglected fasting in my 70 years. My mother taught me fasting from childhood. I am not being a hypocrite, my children, when I fast, but I am doing that which my parents taught me and that which I keep until today, my children. Fasting has never brought sickness upon me.
Physicians and Bishops say that frugal fasting is very beneficial to man. Once, a doctor told me: "Father, don't eat for five days, nor even drink a drop of water, because we will do a test to see what is going on with your body." Therefore I fasted for five days. It had done great things to me. How much more are we benefited when we fast for our soul! Because within our body inhabits an eternal soul. Therefore, let us take care for our soul, which is truly an immortal thing.
Let us fast, my children, do not listen to those who say that fasting is nothing, and that this is something from monks. This is not from monks, my children, forgive me, God says this. The first commandment of God is fasting, and our Christ fasted.
We can say that we are fasting, and eat so much. Now, what fasting are we doing, my children? When we eat, forgive me, so much food, even if it is without oil. It is sufficient that man have his health and the desire to fast.
Once, someone came to me and said: "My priest, they told me that fasting doesn't exist." "And who told you that there was no fasting? Go tell the Priest to open the Bible and see that which discusses fasting: 'without prayer and fasting' (Matthew 17:21, Mark 9:29), which our Christ says, and other things.' And the demons, and sicknesses, and all the passions are cast out with fasting. The Holy Forerunner, what did he eat in the desert? What did the Venerable David eat? With an antidoron, he passed the whole week in his cell of asceticism."
-Elder Iakovos Tsalikis of Evia
(amateur translation of text from source)
Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!
http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/
Φιλάνθρωπε Κύριε, δεν λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, αλλά γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου και μου εμφανίστηκες με ακατάληπτο τρόπο! Εγώ, πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα. Συ όμως, Κύριε, για τη μικρή μου μετάνοια μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη και την άμετρη αγαθότητά σου.
Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου. Τί να σου ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω; Συ δίνεις τη χάρη σου, για να καίγεται αδιάλειπτα η καρδιά μου από αγάπη, και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη. Η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου, που τίποτε στη γη δεν την αναπαύει εκτός από Σένα. Γι’ αυτό με δάκρυα Σε ζητώ, και πάλι ποθεί ο νους μου τη γλυκύτητά σου… Κύριε, δώσε μου να αγαπώ μόνον Εσένα. Συ με έπλασες, Συ με φώτισες με το άγιο Βάπτισμα, Συ συγχωρείς τα αμαρτήματά μου και μου δίνεις τη χάρη να κοινωνώ το τίμιο Σώμα και Αίμα σου. Δώσε μου τη δύναμη να μένω πάντα κοντά σου. Κύριε, δώσε μου τη μετάνοια του Αδάμ και την άγια ταπείνωσή σου.
Αμήν
Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου
http://lllazaros.blogspot.ca/2014/11/blog-post_16.html
Πως να μιλάμε στα παιδιά μας για τους δαίμονες, την κόλαση και το θάνατο.
Είναι σοβαρό παιδαγωγικό σφάλμα να μιλάμε στα μικρά παιδιά με κάθε λεπτομέρεια για τους δαίμονες, διότι, αν ένα παιδί ακούσει μία φορά πως ακριβώς είναι, είναι αδύνατο να μην αρχίσει να τους φαντάζεται.
Οι ενήλικες είναι δυνατόν να προειδοποιηθούν για τον κίνδυνο που διατρέχουν, αν αφήσουν εικόνες των δαιμόνων να εισβάλουν στο μυαλό τους, αλλά ένα μικρό παιδί, ακόμη κι αν το προειδοποιήσουμε, δεν μπορεί εύκολα να σταματήσει να σκέπτεται κάτι που το βασανίζει, και αυτό μπορεί να το οδηγήσει σε μία επικίνδυνη πνευματική κατάσταση ή, το λιγότερο, να υποφέρει από εφιάλτες. Όταν τα μικρά παιδιά ρωτούν για το διάβολο η για την ύπαρξη των πνευμάτων του κακού, είναι προτιμότερο να μην κάνουμε διεξοδική ανάλυση αλλά να λέμε ότι δεν πρέπει να δίνουμε σ' αυτά περισσότερη προσοχή απ' ο,τι στα όνειρα η κάτι παρόμοιο. Γενικά πρέπει να στρέφουμε το μυαλό των παιδιών προς τον Χριστό, τους αγίους και τους αγγέλους.
Είναι καλύτερα να διδάσκουμε στα παιδιά το χριστιανικό αγώνα χωρίς άμεση αναφορά στη μάχη εναντίον των δαιμόνων. Τα παιδιά μπορούν να μάθουν εντελώς φυσικά να κάνουν το σημείο του σταυρού πριν κοιμηθούν (επάνω τους και πάνω στο κρεβάτι η το μαξιλάρι τους) ως ευλογία για τη νύκτα, να χρησιμοποιούν την προσευχή του Ιησού (Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με) η να μιλούν στον Κύριο και τους αγίους με δικά τους λόγια, όποτε θέλουν. Έτσι όταν δοκιμάσουν κάποιο πειρασμό (π.χ. από φόβο η εφιάλτες), θα χρησιμοποιήσουν εντελώς φυσικά τα σωστά όπλα. Τα παιδιά μπορούν να κοιμούνται με ένα κομποσχοίνι στο χέρι η κάτω απ' το μαξιλάρι τους και να λένε την προσευχή του Ιησού (έστω μόνο λίγες φορές στις καθημερινές τους προσευχές).
Η ιδέα της κολάσεως φοβίζει τα παιδιά. Βέβαια φοβίζει κι εμάς άλλα ο φόβος μας δεν είναι παθολογικός, πηγάζει από την αγάπη μας για τον Θεό και από το φόβο μας μήπως αποξενωθούμε απ' Αυτόν. Αυτό το οποίο πρέπει να καλλιεργήσουμε στα παιδιά δεν είναι ο φόβος της κόλασης αλλά η αγάπη για τον Θεό. Τα παιδιά μπορούν να σκεφθούν σοβαρά το μεταφυσικό πρόβλημα του κακού και της αγάπης του Θεού. Όταν μιλάμε για την κόλαση (όχι, φυσικά, σε μικρά παιδιά) πρέπει να τονίζουμε ότι η κόλαση δεν είναι ένας τόπος όπου ο Θεός θέλει να στείλει τους κακούς ανθρώπους, κόλαση είναι ο πόνος που επιβάλλουμε στον εαυτό μας με την απόρριψη της αγάπης του Θεού. Κόλαση είναι η θέα του φωτός του Θεού που κατακαίει όσους δεν έχουν γίνει όμοιοι μ' Αυτόν. Η ακόμη μπορούμε να πούμε ότι, αν κάποιος είναι άρρωστος αλλά αρνείται να πάρει τα φάρμακα που συνιστά ο γιατρός, δεν φταίει ο γιατρός, αν δεν θεραπευθεί.
Όπως πάντα δεν υπάρχουν συνταγές, δίνω μόνο μερικά παραδείγματα. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ενηλίκων οι οποίοι απέρριψαν το Χριστιανισμό, επειδή αυτό νόμιζαν ότι ήταν ο καλύτερος τρόπος να ελευθερωθούν απ' τον ασφυκτικό φόβο της κολάσεως μέσα στον οποίο ανατράφηκαν. Ακόμα κι όταν μιλάμε για κακές πράξεις η για τους ανθρώπους που τις διέπραξαν, είναι σημαντικό να γνωρίζει σίγουρα το παιδί ότι ο Χριστός είναι πάντα έτοιμος να συγχωρήσει οποιοδήποτε αμάρτημα.
Όταν τα παιδιά μιλούν για τον Ουρανό, εκφράζουν συχνά διάφορες ιδέες για το τι μπορούμε να συναντήσουμε εκεί, ιδέες οι οποίες θεολογικά φαίνονται ίσως λανθασμένες. Πρέπει όμως να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην καταστρέψουμε μέσα τους την επιθυμία να πάνε στον Ουρανό. Μπορείτε να φαντασθείτε ότι θα επιθυμούσε κανείς να πάει σ' έναν τόπο, όπου δεν υπάρχει ούτε φαγητό, ούτε παιχνίδια, ούτε αγαπημένα ζωάκια; Πρέπει να δίνουμε την εντύπωση (και δεν είναι εσφαλμένη εντύπωση) ότι ο Ουρανός είναι ασυγκρίτως καλύτερος απ' ο,τι μπορούμε να φαντασθούμε. Μερικά παιδιά, μόλις το άκουσαν αυτό, ρώτησαν αυθόρμητα: Καλύτερος κι απ' τη νύχτα της Αναστάσεως; Καλύτερος κι απ' το παγωτό; Καλύτερος κι απ' όταν η μαμά σε βάζει να κοιμηθείς; Η Βίβλος μας διδάσκει ότι θα υπάρχει ουράνια τροφή, ουράνιο γέλιο κ.ο.κ.
Όσον αφορά τα ζώα, τα παιδιά θέλουν να ξέρουν αν το αγαπημένο τους ζώο θα έχει μία θέση στον ουρανό. Δεν υπάρχει λόγος να εξηγήσουμε θεολογικά αυτή τη στιγμή σ' ένα παιδί σε τι διαφέρει η ψυχή ενός ζώου από την ψυχή ενός άνθρωπου. Είναι προτιμότερο να του θυμίσουμε πόσο φροντίζει ο Θεός για κάθε μικρό σπουργίτι (Ματθ. 10, 29).
Δεν πρέπει ποτέ, όταν μιλάμε θεολογικά, να καταστρέψουμε μία ιδέα που έχει κάποιος μέσα του, αν δεν την αντικαταστήσουμε με μία ωριμότερη ιδέα, η οποία δεν ξεπερνά το επίπεδο αντιλήψεώς του. Στο Γεροντικό υπάρχει μία διήγηση για κάποιο μοναχό ο οποίος ήταν ανθρωπομορφιστής (δηλαδή ερμήνευε στην κυριολεξία αγιογραφικές εκφράσεις όπως τα χέρια του Θεού, τα μάτια του Θεού κ.λ.π.). Οι ορθόδοξοι μοναχοί τον διόρθωσαν. Τον επισκέφθηκε όμως κάποιος άλλος μοναχός και τον βρήκε να κλαίει. Ο επισκέπτης τον ρώτησε: Γιατί κλαίς, πάτερ; Δε χαίρεσαι που επέστρεψες στη σωστή πίστη; Ο μοναχός απάντησε: Κλαίω, γιατί μου πήραν τον Θεό μου και τώρα πιά δεν ξέρω ποιόν να λατρέψω.
Δε θέλουμε τα παιδιά μας να φοβούνται το θάνατο. Πρέπει να μιλάμε γι' αυτόν ως ένα κομμάτι της ζωής μας -το κατώφλι της ουράνιας ζωής- το σκαλοπάτι προς την αιώνια ζωή με τον Χριστό. Μερικές φορές ορισμένα παιδιά θέλουν τόσο πολύ να πάνε στον Ουρανό, ώστε εκφράζουν την επιθυμία να πεθάνουν η ακόμα να θέσουν μόνα τους τέρμα στη ζωή τους. Δεν πρέπει να βάζουμε μέσα σ' αυτά τα παιδιά ένα νοσηρό φόβο του θανάτου για να μετριάσουμε αυτή την επιθυμία, αλλά να τους εξηγούμε ότι ο θάνατος είναι ευλογημένος μόνο αν φύγουμε απ' αυτόν τον κόσμο όταν μας καλέσει ο Θεός, επειδή Εκείνος μόνο γνωρίζει πότε είμαστε έτοιμοι. Δεν πηγαίνουμε στον Ουρανό πριν μας στείλει το εισιτήριο. Δεν υπάρχουν συνταγές για το τι θα πούμε στο κάθε παιδί, πρέπει να προσπαθούμε να προσαρμόζουμε την απάντησή μας στην κάθε περίπτωση. Πρόκειται για ένα πρόβλημα το οποίο συχνά βρίσκει τους γονείς απροετοίμαστους. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι μικρά παιδιά έχουν έστω ακούσει για την αυτοκτονία άλλα είναι μία πραγματικότητα την οποία οι χριστιανοί κατηχητές πρέπει να αντιμετωπίσουν.
Οι ερωτήσεις για την κόλαση και τον Ουρανό, το κακό και το καλό, τους δαίμονες, το θάνατο, την αυτοκτονία κ.ο.κ. θα τεθούν πολλές φορές κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Οι απαντήσεις μας σ' αυτές (όπως και στην ερώτηση πως γεννιούνται τα παιδιά) πρέπει να είναι ανάλογες με το επίπεδο αναπτύξεως του παιδιού. Δεν απαντούμε σ' ένα πεντάχρονο παιδί με τον ίδιο τρόπο που θα απαντούσαμε σ' ένα δεκάχρονο, αν έθετε την ίδια ερώτηση.
Μαγδαληνή Μοναχή
http://agiameteora.net/
How do we know that evil people who enjoy all the earthly goods in this life are actually punished harshly in the next life? I will remind you of the parable of the rich man and poor Lazarus, which
the Lord Himself narrated to us. There was a certain rich man, says Christ,who was living in
luxury, and delighting in various pleasures.
His table was filled with sumptuous meals every day. Simultaneously, there was a certain beggar
named Lazarus, full of sores, who was laid just outside the front door of the rich man’s house.
This poor man was trying to appease his hunger
by eating the crumbs that would fall from the rich man’s table. Moreover the dogs came and licked his sores. When the beggar died, the angels
carried him to Abraham’s bosom, where his soul found rest and joy.
When, however, the rich man died,he found himself unexpectedly being tormented in Hades. In this state he lifted up his eyes and saw Abraham
afar off and Lazarus next to him. Then he cried
out woefully to the patriarch, “Father Abraham, have mercy on me, and send Lazarus that he may dip the tip of his finger in water and cool my tongue; for I am tormented in this flame.”
But Abraham said, “Son, remember that in your lifetime you received your good things, and likewise Lazarus evil things. Consequently, now
he is comforted and you are tormented” (cf. Lk. 16:19-25). Therefore, let us not be distraught when we witness sinful people enjoying prosperity in this present life; rather, we should rejoice when we suffer. Because the sorrows that we experience are, in fact, paying off the sins we have committed. And when we repay our debt and settle our sins in this life, we secure our salvation.
This is why the divinely-inspired Apostle Paul states, “For our light affliction, which is but for a moment, is working for us a far more exceeding and eternal weight of glory” (2 Cor. 4:17).
We as Christians, in general, should not seek comforts. Christ promised to give His disciples sorrows: “In the world you will have tribulation” (Jn. 16:33).
“If they persecuted Me, then they will also
persecute you” (Jn. 15:20). Furthermore, the Apostle irrevocably confirms, “All who desire to live godly in Christ Jesus will suffer persecution”
(2 Tim. 3:12).
St. John Chrysostom
Όπως είναι γνωστό, στο Άγιον Όρος εκτός από τις 20 σεβάσμιες μεγάλες ιερές Μονές υπάρχουν και αρκετές Σκήτες . Ανάμεσά τους και η Σκήτη της Αγίας Άννας , στο νοτιοδυτικό άκρο της Χερσονήσου του Άθω, στις υπώρειες του μεγαλόπρεπου αυτού βουνού και τις παρυφές της ερήμου των Κατουνακίων.
Στον «Κυριακόν» λοιπόν της ιεράς αυτής Σκήτης φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός τμήμα του αριστερού ποδιού της αγίας Άννας. Περί αυτού υπάρχει η κάτωθι πληροφορία την οποία αντλούμε από τον κώδικα υπ. Αρ. 3 της Σκήτης , όπως παρατίθεται στο έργο του Γεράσιμου Σμυρνάκη «Το Άγιον Όρος» ( εκδ. «Πανσέληνος» 1988 ) . Εδώ σε απόδοσή μας στην καθομιλουμένη:
«Κάποιος ιερέας , εφοδιασμένος με έγγραφο του Οικουμενικού Πατριάρχη, ταξίδευε χάριν ελέους. Όταν έφτασε στην πόλη Ερζερούμ ή Θεοδοσιούπολη της Αρμενίας, όπου υπήρχε ναός των αγίων μαρτύρων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου, στον οποίο ήταν εναποθεμένα λείψανα διαφόρων αγίων, αγόρασε το πόδι της αγίας Άννας, για να μη περιέλθει στα χέρια των αλλοδόξων, λόγω των δύσκολων τότε περιστάσεων. Προκειμένου μάλιστα να βεβαιώσει τη γνησιότητα του αγίου λειψάνου, πήγε αργότερα και πήρε πιστοποιητικό από τους μητροπολίτες Καισαρείας της Καππαδοκίας Επιφάνιο και Χαλδείας Σίλβεστρο. Στο πιστοποιητικό υπάρχουν οι υπογραφές τους, όχι όμως και η χρονολογία.
»Ύστερα από χρόνια, δύο άραβες αρχιερείς περιόδευαν στο Άγιον Όρος χάριν ελεημοσύνης , έχοντας μαζί τους το ιερό λείψανο του ποδιού της Αγίας Άννας και το μνημονευθέν πιστοποιητικό, τα οποία φαίνεται είχαν αγοράσει από τον εν λόγω ιερέα. Έφτασαν μάλιστα και στη Σκήτη της Προβάτας του Αγίου Όρους, όπου παρέμειναν κοντά στον πνευματικό Ματθαίο τον Λέσβιο, που ήταν εξομολόγος του βοεβόδα Κατακουζηνού. Ο Ματθαίος, έχοντας οικονομική άνεση, αγόρασε από τους αλλόγλωσσους εκείνους αρχιερείς – που ανήκαν στο κλίμα του πατριαρχείου Αντιοχείας- το λείψανο του αριστερού ποδιού της αγίας Άννας, μαζί με το πιστοποιητικό της γνησιότητάς του.
»Όταν ο Διονύσιος Γ΄ ο Βάρδαλης επεξέτεινε το “Κυριακόν” το έτος 1666 , οι αδελφοί που εγκαταβίωναν στη Σκήτη αποφάσισαν να αποκτήσουν το ιερό πόδι της Αγίας Άννας. Το έργο ανέλαβαν να φέρουν σε πέρας ο πνευματικός Γερμανός και ο από τη Μικρά Αγία Άννα πνευματικός Διονύσιος, οι Λέσβιοι. Πήγαν λοιπόν στο κελί του Αγίου Γεωργίου στην Προβάτα, όπου εγκαταβίωνε ο συμπατριώτης τους πνευματικός Ματθαίος. Ο γέροντας επιφυλάχθηκε να τους δώσει τον πολύτιμο αυτό θησαυρό. Μετά όμως από δεκαπέντε ημέρες, μόνος του και χωρίς να ενοχληθεί από τους Πατέρες της Σκήτης, πήγε στην Αγία Άννα μαζί με το ιερό λείψανο και το κατέθεσε στο “Κυριακόν”, όπως σημειώθηκε ήδη, το έτος 1666».
http://agiameteora.net/
Saint Paisius Velichkovsky was born in Poltava in Ukraine on December 21, 1722, and was the eleventh of twelve children. His father John was a priest, who named him Peter at his Baptism, in honor of St Peter the Metropolitan of Moscow, on whose Feast he was born.
After the children’s father died, their mother Irene raised them in piety. Peter was sent to study at the Moghila Academy in Kiev in 1735. After four years, Peter decided to leave the world and become a monk. At the age of seventeen, he went in search of a monastery and a good spiritual Father. For seven years Peter visited various monasteries, including the Kiev Caves Lavra, but he did not feel drawn to any of the monasteries of Ukraine.
After being made a rassophore monk (one blessed to wear the rasson, but not yet tonsured “into the mantle”) at the St Nicholas Medvedevsky Monastery with the name Platon, he found that there was no experienced Elder there who could teach him obedience or give him spiritual direction. Not wishing to begin his monastic life without such guidance, he left the monastery a week after his tonsure with the blessing of his Elder.
At first, he went to Kiev, where he happened to meet his sister-in-law, the widow of his older brother Archpriest John. She informed him of his mother’s sorrow when he left Kiev, and her mind seemed to be affected by her grief. Then one day an angel appeared to her and told her that instead of loving the Creator with her whole heart and soul, she loved His creation (her son) more. Because of this excessive love, the angel went on, she was thinking of starving herself to death, which would result in her eternal condemnation. The angel said that by God’s grace, her son would become a monk, and that she should also renounce the world and become a nun. After this, she became calm and accepted God’s will. She entered a convent and was tonsured with the name Juliana. After about ten years, she departed to the Lord.
While at Kiev, Platon met two monks from Romania who were about to return to their country. After crossing the border into Moldavia, they came to Vlachia and the Skete of St Nicholas, which is called Treisteny, around 1745. The Elder of the Skete, Hieroschemamonk Michael, was away on business in Ukraine, so Platon and his companions were welcomed by the Superior, Fr Demetrius. Platon was placed under a general obedience and given a cell near the Skete, from which the church was visible.
As he was sleeping one night, the semantron was sounded calling the monks to Sunday Matins, but Platon did not hear it. He woke up and ran to the church, only to find that the Gospel had already been read, and the Canon was being sung. In his grief and shame, he did not enter the church, but returned to his cell and wept bitter tears. After the Liturgy, when it was time for the meal, the Superior and the Elder were surprised that Platon had not been seen at the services. The Elder ordered that the meal be delayed while he sent a Fr Athanasius to find out what had happened to Platon. Fr Athanasius found him and asked why he was weeping. With difficulty, Platon was able to tell him the cause of his sorrow. Fr Athanasius tried to console him and urged him to come to the Skete, where the others were waiting for him. Finally, he was persuaded to go.
Seeing the brethren at table but not eating, Platon fell down before them weeping and asking forgiveness. The Elder and the Superior lifted him up and heard from Fr Athanasius the reason for his sorrow. The Elder told Platon not to grieve so over something that had happened involuntarily, and did his best to console him. From that time, however, the saint would not sleep lying down in bed, but sitting up on a bench.
One day the Elder Onuphrius of Kyrkoul visited the Skete and spoke about his Skete at Kyrkoul. Platon long to see Kyrkoul, and so he returned there with Fr Onuphrius. He remained there for a time, conversing with Fr Onuphrius about overcoming the passions, the struggle with demons, unceasing prayer, and other soul-profiting topics. This seed fell on good ground, later bearing spiritual fruit a hundredfold.
The time came when Platon was filled with a longing to visit Mount Athos. He asked the brethren of the Skete, and those of other Sketes, for their forgiveness and blessing for the journey. He also thanked them for their kindness and their paternal instruction. They blessed him and let him go in peace. At that time he was just twenty-four years old.
Platon went to Mount Athos in 1746, arriving at the Great Lavra on July 4, the eve of the Feast of St Athanasius of Athos. His traveling companion, Hieromonk Tryphon fell ill and died after four days. Platon would have died from the same illness, if not for the care of the Russian monks. He recovered and lived in solitude in a cell called Kaparis near the Pantokrator Monastery. He went around visiting the ascetics and solitaries, looking for a spiritual Father, but was unable to find anyone suitable.
In 1750 St Basil of Poiana Marului (April 15) visited the Holy Mountain and spent some time with Platon, who asked him for monastic tonsure. Elder Basil granted his request, giving him the name Paisius. Then Fr Basil returned to his Skete at Vlachia. About three months later, a young monk named Bessarion came to the Holy Mountain from Vlachia. He went around to the monasteries searching for an instructor, but did not find one. He also came to Fr Paisius and asked him to tell him something about saving his soul. Fr Paisius sighed and told him that he himself had been looking for an instructor without success. Yet, feeling compassion for Fr Bessarion, he talked to him a little about the qualifications necessary for a true instructor, and about the Jesus Prayer. After hearing him, Fr Bessarion said, “What more do I seek?” He fell down at the feet of Fr Paisius, entreating him to be his Elder. Fr Paisius did not want to be anyone’s Elder, wishing instead to be under authority himself. Fr Bessarion remained for three days weeping until Fr Paisius agreed to accept him as a friend, and not as a disciple. For about four years they lived together fulfilling God’s commandments, cutting off their own will and obeying one another as equals.
Other disciples began to join them, and their number continued to increase. Since they needed a priest and a confessor, they begged Fr Paisius to accept ordination. He did not want to hear of this, and repeatedly refused to consent. They did not give up, however. They asked him how he could expect to teach the brethren obedience and cutting off their own will, when he disobeyed the tearful entreaties of those who wanted him to accept. Finally, he said, “May the will of God be done.”
In 1754 Fr Paisius was ordained to the holy priesthood and was given the Skete of the Prophet Elias, where he began to accept even more disciples. St Paisius remained on Mt Athos for a total of seventeen years, copying Greek patristic books and translating them into Slavonic.
In 1763 Fr Paisius went to Moldavia with sixty-four disciples, and was given the Dragomirna Monastery near the city of Sochava and on the border between Bukovina and Moldavia. Here he remained for twelve years, and the number of monks increased to three hundred and fifty. His friend Hieromonk Alexius came to visit him from Vlachia, and Fr Paisius asked him to tonsure him into the Schema. Fr Alexius did so, but without changing his name. While at Dragomirna, Fr Paisius corrected the Slavonic translations of patristic books by comparing them to the Greek manuscripts he had copied on Mt Athos.
The Russo-Turkish war broke out in 1768, and Moldavia and Vlachia saw many battles. Dragomirna and the forests around it became filled with refugees from the villages near the battlegrounds. Another catastrophe appeared in 1771 with the outbreak of plague. When Dragomirna and Bukovina came under the control of Austrian Catholics, St Paisius and his flock fled to Moldavia. In October of 1775, he went to Secu (“Beheading”) Monastery, which was dedicated to St John the Baptist, with many of his monks.
Secul was too small for the number of brethren, who were crowded with three to five monks in a cell. In the spring, more brethren were due to arrive from Dragomirna, so new cells had to be built. After three years of labor one hundred cells were completed, and everyone had a place. Still, the numbers increased and they had to look for a larger monastery.
Prince Constantine Muruz wrote to the Elder saying that there was no larger monastery than Neamts, about two hours from Secul. On August 14, 1779, St Paisius moved to Neamts Monastery where he spent the last fifteen years of his life translating the writings of the Holy Fathers. He organized the community according to the Typikon (Rule) of Mt Athos. He gathered about a thousand monks in the monastery, instructing them in the unceasing prayer of the heart.
Archbishop Ambrose visited St Paisius at Neamts in 1790, staying for two days to converse with the Elder. During the Sunday Liturgy, he raised St Paisius to the rank of Archimandrite. He remained two more days, then departed after blessing everyone.
St Paisius fell asleep in the Lord on November 15, 1794 at the age of seventy-two. It is possible that God revealed the date of his death to him beforehand, for he stopped translating books. He only reviewed and corrected what had already been translated.
He was ill for four days, but felt well enough to attend the Liturgy on Sunday. After the service, he asked everyone to come and receive his blessing. He said farewell to them all, then returned to his cell and would not receive anyone. A few days later, on November 15, he received the Holy Mysteries again and surrendered his soul to God. His funeral was conducted by Bishop Benjamin of Tuma, and was attended by multitudes of priests, monks, laymen, nobles and ordinary people.
The holy relics of St Paisius were uncovered in 1846, 1853, 1861 and 1872, and were found to be incorrupt.
St Paisius has had an enormous influence, not only in Romania, but throughout the Orthodox world. His disciples traveled to Russia, sparking the spiritual revival of the nineteenth century with Slavonic translations of the PHILOKALIA and the tradition of eldership which they had learned from St Paisius. This influence has been felt even in America through St Herman of Alaska (December 13). St Herman was taught by Elders whose spiritual formation was guided by St Paisius. He first met Fr Nazarius, who became his Elder at Valaam, at Sarov, then followed him to Sanaxar when St Theodore (February 19) was their igumen.
One of the books that St Herman brought with him to America was the Slavonic PHILOKALIA, printed in 1794. He absorbed the spiritual wisdom that it contained, and imparted it to others.
Troparion — Tone 2:
Having become a stranger on earth, / you reached the heavenly homeland, venerable Father Paisius. / You taught the faithful to lift up their minds to God, / crying out to Him with all their hearts: / “Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner!”
Kontakion — Tone 8:
Like a much-laboring bee, you were an elect zealot of the monastic life, / supplying our souls with the writings of the Fathers through which you guide us on the path of salvation. / Therefore we cry out to you: “Rejoice, truly-wise Paisius, / for through you the tradition of spiritual elders has been restored to us!”
Source: oca.org
http://pemptousia.com/2014/11/saint-paisius-velichkovsky/
The priest had just finished a board meeting with the church committee. Night had fallen and it was very dark.. The rain made the streets shine in the moonlight. The priest got into his car and headed home.. He was very tired, physically and spiritually. All day he had heard the problems of the world, trying to guide, trying not to be weary himself with what he heard while offerring forgiveness and hope.
As he had almost reached home, he suddenly braked in front of a store that sells sandwiches. He descended from his car and with two to three quick steps he walked into the store. The rain was falling harder . His glasses were wet and he then took them off and wiped them down..
The store was empty of clients .There were two girls standing behind the cash and one other man preparing the deilveries for the homes. "I would please like two gyro sandwiches and two souvlaki sandwiches ..." said the priest. The two girls looked at each other in the eyes, in the mood to make a joke.
The priest went to the fridge to get two soft drinks and he then placed them next to the cash register. What the priest requested was ready. "What do I owe please ..." he asked the girl who was punching in the items at the cash. Instead of hearing price of the order ,the priest was asked a question ... "Father, do you know what day it is today? Did you forget? " The priest was surprised ... "What day is it ..."? "It's Friday father, is it not a fasting day ? You supposedly have to lead by example and not to eat meat such a day .... " The priest lowered his head. He pulled from his wallet the amount that was indicated on the cash register. "Keep the change , he said ..... I would like for you to pray for me,I am a wretched man and full of passions ..." he said and went out of the shop. She noticed that the priest, leaving from the shop did not head towards his car, not fully satisfied for what the priest had said, she exited the store...
"Where is he going ..."? she said looking at the other girl who was baffled with the whole scene.. The priest went to the passenger side of the car, facing the path to his house. With quick footseps the priest found himself within in a few seconds where he wanted.to be, in front of a rubbish bin. The rain began to fall harder. "Brother, can I trouble you a bit ..." were the words of the priest to the tan man who was looking in the trash. The man left the bags that he had in his hands and headed towards the priest. He stood exactly in front of the priest . Their eyes communed the same rain, the same air, the same cold ... The priest did not say anything else, he spread out his hands with the bags of sandwiches and refreshments. The swarthy man did not spread out his hands , probably not believing what is happening. A small child, probably his son, who was standing beside him, spread out his small and weak hands and took the bags and began to pry them open.. The priest turned around and left..
Reaching his car, which he had left in front of the sandwich store, a surprise awaited him. The girl that had made the remark had come out to see where the priest had gone ... she had seen everything that had happened. "Father .... sorry ...". she didn't have time to finish, the priest grabbed her hands and interrupting told her: "Do not worry ... pray for me, and wished her a good night."
The girl's eyes became watery ... two or three tears were rolling down her cheeks as she saw the priest's car disappearing into the rainy night. Across the street passed the swarthy man and the small child, laughing and eating what the priest had offerred to them. The girl walked into the shop. "Are you okay?" her colleague asked. "It is very bad to judge quickly and especially the things we only see..." she said with a trembling voice.
Archimandrite Pavos Papadopoulos
Translation of original in Greek
http://artoklasia.blogspot.ca/2014/11/blog-post_25.html
The contemporary spiritual, theological problem concerns the person [πρόσωπο]… Revelation reveals that “I am who I am” (Exodus 3:14). If He says, “I am” it means that He is a person. The word “I” has great significance. For it expresses the person. God says, “Let Us make man in Our image, according to Our likeness” (Genesis 1:26). Science cannot say this. Only revelation can say this. And we need to base ourselves on revelation, which the Lord never refuted…Theology is the content of our prayers. And an example of this theology is the Liturgy of St. Basil the Great. The whole anaphora is theology and is expressed through prayer. But then theology comes as a state of being. John the Theologian, from an academic point of view, was not a theologian, he says things simply. His theology, however, is a state of being. Whatever he says becomes dogma for everyone. But the only study that enables us to sense what God is like, is the ascetic life according to the commandments of the Gospel. When our life is lived according to the will of God, then we understand that there cannot be a difference between the commandments and the mind of God Himself. When we think according to the commandments, then our mind gets used to thinking as God Himself thinks. And regarding theosis, they say: but what is theosis? With obedience to the abbot from the beginning, one’s will is cut off, then in obedience to the Gospel commandments one reaches this state. We do small things but the results must become great. Through obedience we enter into the life of divine Being. We have good descriptions of this in the writings of St. Nicodemus the Athonite. I have told others, as well, that when they learn things from the world, they are living in sin. They need to free themselves through asceticism. This is how I tried to make them understand the need for patience. [Just as the Incarnation was a great kenotic act, where Christ God became man as one person and bore our sins patiently with humility and love. In following Him, we become true persons in Him and realize our life and fully live our freedom. It is here where personhood finds its greatest achievement: in putting on Christ and His indwelling in us by the Holy Spirit sent from God the Father. The very essence of our life must become constant personal encounter with Christ, and in this we become truly persons, truly free, truly loving. This is how personhood is understood in theosis. We fulfill our personhood in living in Christ and His dwelling within us, and inasmuch as He has perfected humanity, He raises us in freedom, in love, to the fulfillment of our humanity, as true persons in Him.]
Φωτο:liveinternet.ru
Αν σου πω, νήστεψε πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.
Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.
Αν σου πω να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.
Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.
Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου…
Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια, αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι.
Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;
Διότι νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο.
Γι’ αυτό απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη. Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό; Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς;
Πως θα ζητήσεις συγνώμη;
Ακόμη κι’ αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.
Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία Του.
Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
Πηγή: xristianos.gr
St Gregory Palamas was one of the greatest patristic figures of the Church. In his teaching on the divination of man and his real participation in the uncreated energies of God, he expressed the essence of Orthodox spirituality, in contrast with the secularised theology of his age (14th century), which had taken shape under the influence of the Scholasticism of the Roman Catholic Church.
Saint Gregory Palamas, fresco from Vatopedi Monastery, 1371
St Gregory Palamas was born in 1296 in Constantinople of devout parents. His father, Constantine, was a senator and was held in such high esteem by the Emperor Andronicus II Palaeologus that the latter entrusted to him the education of his grandson, the future Emperor Andronicus II.
When his father died relatively young, Gregory was seven years old and the Emperor Andronicus II undertook his guardianship, seeing to it that the boy had a brilliant training in philosophy and theology under the famous philosopher and theologian Theodorus Metochites. At the age of about 17, Gregory abandoned his study of philosophy and devoted himself with great zeal to the study of the literature of asceticism. His spiritual guide was the renowned teacher of mental prayer Theoleptus of Philadelphia, who had a profound influence on his thinking.
At the age of 20, having persuded his mother and his two sisters to enter the monastic life, he departed with his two brothers for the Holy Mountain. On the way, they stopped for a while at Mt Papikion, between Macedonia and Thrace, where they met monks from Marseilles, whom Gregory converted, together with their leader, to Orthodoxy. On his arrival on Mount Athos, Gregory chose, instead of the coenobitic life, to live as a hermit near the Vatopaidi Monastery, which at that time was an important centre for Hesychasm, and subjected himself to the famed ascetic Nicodemus, who, as we have seen, lived in a kelli near the Monastery. After the death of Nicodemus, Gregory went to live at the Megiste Lavra, but very soon moved to the Skete of Glossia for greater tranquillity. The Turkish raids of 1325 forced him together with others to leave the Holy Mountain for Thessaloniki, where he was ordained priest. In the following year (1326), together with ten fellow-ascetics, he moved to the Skete of Beroea, where he remained, living a life of great strictness, for five years. Five days of the week he spent in complete isolation, devoted to uninterrupted mental prayer, while on Saturdays and Sundays he emerged to partake of the sacrament of the Holy Eucharist.
When the incursions of the Serbs in 1331 forced the hermit monks to leave Beroea, Gregory took refuge once more on the Holy Mountain, settling at the Hesychasterion* of St Sabbas, until he was elected Abbot of the Esphigmenou Monastery (1335). There, however, his great strictness was resented by the monks, and he returned to his hesychasterion. It was there, at Pentecost of 1337, that he read the theological treatises of Barlaam of Calabria and subjected their erroneous views on the procession of the Holy Spirit to severe criticism.
Barlaam, a Greek monk and philosopher from Calabria in Lower Italy, had maintained in the debates in which he took part as representative of the Eastern Church on the union of the Orthodox and Roman Catholic Churches that the teaching of the Latins on the procession of the Holy Spirit “and from the Son (Filioque)” is objectionable, since we cannot know the relationships between the Persons of the Holy Trinity, since God as He is in Himself is inconceivable. Against these views of Barlaam, Palamas wrote his Demonstrative Discources on the Procession of the Holy Spirit, maintaining the procession of the Holy Spirit as a hypostasis from the Father alone.
The theological dispute between Barlaam and Palamas took on greater dimensions because of the accusations of Barlaam against the Hesychasts, whom, because of the psychsomatic technique which they used in the practice of mental prayer, he called ‘omphalopsychoi’ – those with their souls in their navels. The defence of the Hesychasts was undertaken by Palamas in his works In Defence of those Practising Hesychasm in Sanctity, in which he put forward in a creative manner the Orthodox teaching on the divination of man and real vision of the divine light, on the basis of the traditional distinction between the essence and the energies of God. A council which met in Constantinople in June 1341 condemned the views of Barlaam, who, disillusioned, joined the Latins, though leaving behind him supporters of his views. One of these was Gregory Acindynus, who was condemned by another council in August 1341.
Two months later civil war broke out (1341-1347), in which the theological conflict between Palamas and Acindynus also became involved. This resulted in the imprisonment of Gregory Palamas (1342-1346), as being ecclesiastically and politically dangerous. When in 1346 the political scene altered with the victory of John Cantacuzenus and the Hesychast Isidorus ascended the patriarchal throne, Palamas was elected Metropolitan of Thessaloniki. He was unable, however, to go to his see immediately because of the five-year ascendancy there of the Zealots, who were opposed to the political state of affairs prevailing in the Empire. Only when Cantacuzenus took Thessaloniki was Palamas able to enter the city in triumph and to take up his pastoral duties, labouring untiringly in making peace and for the unity of the people of his diocese. These pastoral tasks were, however, interrupted by the recrudescence of the Hesychasm controversy. This time it was the man-of-letters Nicephorus Gregoras who, in the name of the Renaissance ideas of the West, presented himself as the opponent of Gregory Palamas. After the failure of the attempts of Ioannes Cantacuzenus to achieve reconciliation, two councils were convened in 1351 which condemned Gregoras and his followers. The ‘Tome’ which was compiled by the second of these councils was signed by Cantacuzenus and was finally accepted by the Church as an official expression of its teaching on the subject of Hesychasm.
On his way to Constantinople to bring about a reconciliation between Cantacuzenus and John V Palaeologus, he was arrested at Callipolis by the Turks in March of 1354. He was taken to various cities in Asia Minor, in some of which he had interesting theological discussions with the Turks and the heretical Chiones. His release was obtained in spring 1355 by the payment of heavy ransoms and he returned to Constantinople, where he conducted a public theological debate with Gregoras, which provided him with the occasion of writing his works entitled To Gregoras.
Saint Gregory Palamas, byzantine icon, 1370-1380
In summer 1355 he returned to Thessaloniki, where he continued, untroubled, his pastoral work until his death on 14 November 1359. Before ten years had passed, Patriarch Callistus in 1368, by an act of the Synod, declared Palamas a saint of the Church and laid down that his memory should be celebrated on the Second Sunday in Lent. An encomium and an order of service in his honour were written by his pupil and the successor of Callistus on the patriarchal throne, Philotheus Coccinus.
http://pemptousia.com/2014/11/saint-gregory-palamas-the-monastery%E2%80%99s-saints/
«Βασίλισσα» των συναισθημάτων η στεναχώρια…
Σύμφωνα με νέα βελγική έρευνα που είδε το φως της δημοσιότητας, η λύπη που προκαλείται λόγω τραυματικών γεγονότων στη ζωή ενός ανθρώπου, διαρκεί περισσότερο από όλα τα άλλα συναισθήματα.
Σαφέστερα, η λύπη μπορεί να διαρκέσει έως 240 φορές περισσότερο από την ντροπή, την έκπληξη, τον θυμό ή τη βαρεμάρα. Αυτή ήταν η πρώτη μελέτη που έκανε μια άμεση σύγκριση της διάρκειας των διαφόρων συναισθημάτων και των αιτιών που κάποια διαρκούν περισσότερο από άλλα.
Η βασική διαπίστωση της μελέτης, ήταν ότι η «βασίλισσα» των συναισθημάτων, τουλάχιστον όσον αφορά στη διάρκεια, είναι αναμφισβήτητα η λύπη, κυρίως επειδή προκαλείται από πιο σοβαρές αιτίες, όπως ένας θάνατος ή ένα ατύχημα.
Αντίθετα, ανάμεσα στα πιο σύντομα συναισθήματα, που εξαφανίζονται σχετικά γρήγορα, είναι η ντροπή, η έκπληξη, ο φόβος, η αηδία, η βαρεμάρα, η ανακούφιση κ.ά.
Μια ακόμα ενδιαφέρουσα πληροφορία, είναι ότι η ενοχή διαρκεί πολύ περισσότερο από την ντροπή, ενώ το άγχος πολύ περισσότερο από τον φόβο.
Ειδικά για τη βαρεμάρα, ένα συναίσθημα που συχνά νιώθουν έφηβοι και ενήλικοι, οι ερευνητές ανέφεραν ότι, αν και όταν βαριέται κάποιος ο χρόνος φαίνεται να περνά αργά, στην πραγματικότητα ένα επεισόδιο βαρεμάρας συνήθως δεν διαρκεί πολύ.
Τα συναισθήματα που διαρκούν λίγο είναι κατά βάση εκείνα που προκαλούνται από γεγονότα τα οποία έχουν σχετικά μικρή προσωπική σημασία για κάποιον. Όσο πιο βαθιά επιδρά ένα συμβάν σε έναν άνθρωπο, τόσο περισσότερο διαρκεί το αντίστοιχο συναίσθημα.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με τη μελέτη, το συναίσθημα της λύπης τείνει να ανανεώνεται στην πορεία του χρόνου, καθώς ένας άνθρωπος σκέφτεται ξανά και ξανά το συμβάν που του προκάλεσε τη λύπη και τις συνέπειες που έχει αυτό για τη ζωή του.
Όπως είπε ο Φιλίπ Βερντουάν, επικεφαλής του Πανεπιστημίου της Λουβέν, το «κλειδί» τελικά για τη διάρκεια ενός οποιουδήποτε συναισθήματος είναι το στοχαστικό «αναμάσημα» του συμβάντος και του αντίστοιχου συναισθήματος στο μυαλό κάποιου – και αυτό ισχύει τόσο για τα θετικά όσο και για τα αρνητικά συναισθήματα.
Πηγή: star.gr
http://www.diakonima.gr/2014/11/13/%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CE%B7-%CE%BB%CF%85%CF%80%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%AF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%83%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF/
Every single act of ours and every single virtue has need of humility, love and discernment, the latter being the salt of the virtues. This is why Christ tells us in the Gospel: "Every sacrifice shall be salted with salt" (Mark 9:49).
Elder Paisios
Μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα και μακρόχρονη εξέταση που πραγματοποίησα σε εκατοντάδες παλαιότερες και νεότερες τοιχογραφίες και φορητές εικόνες στον ευρύτερο ελληνικό χώρο, τις όμορες χώρες Βουλγαρία, Σερβία και Τουρκία και ακόμη στη Ρωσία και την Παλαιστίνη και αφού μελέτησα με προσοχή τόσο το πνεύμα όσο και τις κυριότερες εκφράσεις και οραματισμούς της σύγχρονης εικονογραφίας, διέκρινα τέσσερις κατευθύνσεις των εικονογράφων, στις όποιες σύγχρονοι και παλαιότεροι καλλιτέχνες έχουν ενσαρκώσει την τέχνη τους και έχουν σηματοδοτήσει τούς οραματισμούς τους.
Η πρώτη χρονολογικά είναι η παλαιότερη και χαρακτηρίζεται για την αντιγραφή κατευθείαν δυτικών προτύπων τα όποια πολλές φορές απλοποίησαν ή παραποίησαν οι εικονογράφοι με αποτέλεσμα η τέχνη τους αυτή να είναι ανθρωποκεντρική τέχνη που επικράτησε, όπως είναι γνωστό, στη Δύση με την Αναγέννηση και την κυριαρχία τού Αριστοτέλη και των ανθρωπιστικών σπουδών(humanismus). Έτσι εικόνες του Χριστού, της Θεοτόκου, του Ευαγγελισμού, της Γεννήσεως τού Χριστού, της Μεταμορφώσεως, της Προσευχής στη Γεσθημανή, του Νυμφίου, της Σταυρώσεως, της Αποκαθηλώσεως, του Μυστικού Δείπνου, της Αναστάσεως, της Πορείας προς Εμμαούς, της Αναλήψεως κ.α. ανακαλούν στη σκέψη μας έργα των Ραφαήλ, Bοtticeli, Τισιάνου, Leonardo ba Vinci, Credi, Lippi, Ribera, Cigoli, Donatello, Greco, Corn, Cort, Rembrandt, Bellini, και άλλες, πού είναι από πλευράς τέχνης έργα σημαντικά, είναι όμως ξένα και άσχετα προς το ύφος, το πνεύμα και το βαθύ νόημα της Ορθοδοξίας.
Ο απόστολος Πέτρος από τη Μεταμόρφωση (λεπτομέρεια) Τοιχογραφίες Καθολικού Μονής Βατοπαιδίου (1312)
Η δεύτερη κατεύθυνση χαρακτηρίζεται από μια προσπάθεια επιδιόρθωσης τάχα των παλαιών προτύπων της βυζαντινής εικονογραφίας ή δημιουργίας νέων βάσει των μεθόδων της ευρωπαϊκής τέχνης. Γνήσια δηλ. αγιογραφικά έργα μεταποιούνται από το φυσικότερο (ωραιομορφία, ανατομή, σχέδιο, προοπτική κ.α.), για να ικανοποιηθούν απλά και μόνο οι αισθητικές αντιλήψεις των συγχρόνων. Τέτοια συνήθως «διορθωμένα» έργα είναι φορητές εικόνες τέμπλου, η Πλατυτέρα, ο Παντοκράτορας του τρούλου, οι τέσσερις Ευαγγελιστές, το Δωδεκάορτο, εικόνες εορταζομένων αγίων κ.ά. Κυριότεροι εκπρόσωποι αυτής της κατεύθυνσης είναι ο L Thirsch,, που πραγματοποίησε τις τοιχογραφίες της Ρωσικής Εκκλησίας στην Αθήνα, ο L. Seit, που ζωγράφισε τις εικόνες του τέμπλου της Μητροπόλεως Αθηνών, ο Σ. Χατζηγιαννόπουλος, που εργάστηκε στο ναό της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοσπηλιώτισσας, ο Κ. Φανέλλης, που επιχείρησε να διακοσμήσει το ναό της Μητροπόλεως, τον Άγιο Ελευθέριο κ.α.
Η τρίτη κατεύθυνση χαρακτηρίζεται από την επάνοδο στις μέρες μας στα πρόσωπα της Ορθόδοξης εικονογραφικής Παράδοσης, γεγονός που οφείλεται στη μελέτη και σπουδή της βυζαντινής εικονογραφίας, σε ημεδαπά και διεθνή βυζαντινολογικά συνέδρια, τα οποία μελετούν, παρουσιάζουν και εκθέτουν την αξία και τη σημασία της, προβάλλοντας συγχρόνως τα προβλήματά της. Παράλληλα πραγματοποιούνται όχι μόνο ειδικές εκθέσεις βυζαντινών φορητών εικόνων και τοιχογραφιών στον ευρύτερο ελληνικό χώρο και σε χώρες τού εξωτερικού, αλλά γίνονται και ειδικές έρευνες συντήρησης και αποκατάστασης μνημείων και συνόλων, γεγονός που αποσπά το θαυμασμό των αναπτυγμένων θεολογικών και καλλιτεχνικών κύκλων σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Πολλοί εξάλλου συντηρητές έργων τέχνης και αρχαιοτήτων ειδικεύτηκαν στην εικόνα και την τοιχογραφία, καθάρισαν, στερέωσαν και συντήρησαν χιλιάδες φορητές κυρίως εικόνες και τοιχογραφίες και αποκάλυψαν τον πλούτο κυρίως της βυζαντινής και μεταβυζαντινής αγιογραφίας και τέχνης.
Έτσι φωτισμένοι εικονογράφοι πού κατανόησαν τη σημασία της Παράδοσης στράφηκαν με ζήλο και σεβασμό στα γνήσια βυζαντινά ορθόδοξα ζωγραφικά πρότυπα, δημιουργώντας θαυμαστά πράγματι έργα με βάση τα παλαιότερα πρότυπα της ορθόδοξης ζωγραφικής τέχνης. Ως παράδειγμα αυτής της μεταστροφής και της αναζήτησης θα μπορούσα να αναφέρω αρχικά τον Αγιορείτη Μοναχό Μελέτιο Συκιώτη, που δημιούργησε εξαίρετα πιστά αντίγραφα από το ναό τού Πρωτάτου των Καρυών του Αγίου Όρους (Μακεδονική Σχολή), τον Φώτη Κόντογλου, που δίδαξε και έγραψε για τη βυζαντινή έκφραση της εικόνας, τούς αδελφούς Ιωασαφαίους, Δανιλαίους και Παχωμαίους, που δημιούργησαν και δημιουργούν στο Άγιον Όρος χιλιάδες πιστά αντίγραφα τόσο της Κρητικής όσο και της Μακεδονικής Σχολής, όπως και δεκάδες άλλοι στη συνέχεια και εκατοντάδες αγιογράφοι μεταγενέστερα, που κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες δημιουργίας πιστών αντιγράφων της βυζαντινής εικόνας. Ταυτόχρονα αναπτυγμένοι κύκλοι μετακαλούν Έλληνες εικονογράφους στην Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία, την Αφρική, την Παλαιστίνη κ.α. για την εικονογράφηση ιερών ναών, ενώ χιλιάδες φορητές εικόνες εξαιρετικής βυζαντινής τέχνης πού δημιουργούνται καλύπτουν τις παρουσιαζόμενες ανάγκες.
Η τέταρτη κατεύθυνση της σύγχρονης εικονογραφίας εστιάζεται στην ελαφρά τροποποίηση παλαιών προτύπων και συγχρόνως στη με βήμα αργό αλλά σταθερό ανανέωση και οπωσδήποτε διεύρυνση των εκφράσεων και των προσανατολισμών της, όπου έγκειται ακριβώς ο πλούτος, το πνεύμα και το μεγαλείο της. Και η προσπάθεια αυτής της έκφρασης προϋποθέτει συνεχή καλλιτεχνική ορμή για εξωτερίκευση και επομένως ζώντα οργανισμό πού εκδηλώνεται αδιάκοπα και δεν επαναπαύεται σ’ εκείνο που πέτυχε. Σ’ αυτό ακριβώς το στοιχείο οφείλονται και οι γνωστές κατά περιόδους «αναγεννήσεις» και ο διαρκής πλουτισμός της βυζαντινής εικονογραφικής τέχνης στα χρόνια του Ιουστινιανού, των Μακεδόνων και Κομνηνών, των Παλαιολόγων και του 16ου αιώνα, που έδρασε η περίφημη Κρητική Σχολή αγιογραφίας με πρωτουργό τον Θεοφάνη τον Κρήτα. Και ναι μεν σήμερα οι προτιμήσεις των εικονογράφων στρέφονται στον παλαιολόγεια τέχνη και τα έργα της κρητικής αγιογραφίας, όμως δεν είναι αρκετές για μια πραγματική ανανέωση της βυζαντινής εικονογραφίας.
Η Δέηση στον νάρθηκα του παρεκκλησίου του Αγίου Δημητρίου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου (επιζωγράφηση του 1791)
Γιατί αυτή η αναγέννηση δεν επιτυγχάνεται με τη μίμηση και δημιουργία των καλύτερων έστω παλαιολόγειων, λοιπών βυζαντινών και μεταβυζαντινών έργων της βυζαντινής ζωγραφικής, ούτε βέβαια με τα δύσκαμπτα σώματα της λαϊκοποιημένης εικονογραφίας της Τουρκοκρατίας, αλλά κυρίως με τη διεύρυνση, επέκταση και ακόμη τροποποίηση συνθέσεων στα πλαίσια του αληθινού νοήματος της βυζαντινής καθόλου αγιογραφίας και τέχνης. Η βυζαντινή δηλ. αγιογραφία παρέμεινε και είναι μία και μοναδική και κατά την ουσία και κατά το πνευματικό της περιεχόμενο, η μορφή της όμως δέχτηκε εξέλιξη. Άλλη ήταν ή μορφή της τέχνης των κατακομβών, άλλη επί Ιουστινιανού, άλλη επί Μακεδόνων, άλλη επί Παλαιολόγων και άλλη των μεταβυζαντινών χρόνων, επειδή ακριβώς η τέχνη αυτή δεν επιτρέπεται να αγνοεί το όλο πνευματικό κλίμα τού σύγχρονου ανθρώπου, όπως εξάλλου δεν αγνοεί τούτο και η ιθύνουσα Εκκλησία, η οποία συγχρονίζει το κήρυγμά της στις ανάγκες των χρόνων μας. Παραμένει όμως στην ουσία του το κήρυγμα χριστοκεντρικό, εμπλουτισμένο όμως με επιστημονικά και ψυχολογικά δεδομένα.
Από τα παραπάνω νομίζουμε έγινε φανερό πως η Βυζαντινή Τέχνη εκφράζει τον «σαρκωθέντα», τον «μεταμορφωθέντα», τον «ταπεινωθέντα», αλλά και τον θριαμβευτή Χριστό. Μέσα της κλείνει ένα μήνυμα πού είναι αποκλειστικά δικό της. Φυσικά δεν το καταλαβαίνουμε, αν δεν γνωρίσουμε τη σιωπηλή της γλώσσα, δηλ. τις γραμμές, τούς όγκους, τα χρώματα πού εκφράζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα ανθρώπων πού ανήκουν πια σ’ ένα μακρινό παρελθόν. Σε μας, πέρα από την άμεση ευχαρίστηση πού μας προσφέρει η θέα των αριστουργημάτων, μπορούμε να ανακαλύψουμε μέσα εκεί πολλούς θησαυρούς αρκετά πνευματικούς, με κορύφωμα τον πνευματικό της χαρακτήρα, που είναι ο χαράκτης της πορείας της με μοναδικό σκοπό να «φέρει χαμηλότερον» τον Θεό και να «ανεβάσει υψηλότερν» τον άνθρωπο.
http://www.pemptousia.gr/2014/11/i-tesseris-katefthinsis-tis-sigchronis-ikonografias/
Monasticism is like living something from the age that shall come, in which, as the Savior says: “They neither marry, nor are given in marriage, but are as the Angels of God in heaven” (Matthew 22:30). We [monks] are not like the angels, yet life has a tendency towards that, and when you receive the call [to monasticism], you don’t know what hit you, because in this [human] nature you don’t have any confirmation. So then, of course, you need someone to validate or invalidate your call. Because if you don’t [do this], you will suddenly find – or you will start to think: I’ll go to madhouse with my calls!
So, the Spiritual Father can validate or invalidate this thing on some level, but even this level is quite difficult to be defined. The essential line is this: I’m the only one who knows if I am for monasticism or not. Nobody else [would]! And the Spiritual Father can validate or invalidate, but he can’t… Father Sophrony [Sakharov] had [in Paris] Fr. [Sergius] Bulgakov as Spiritual Father and when he confessed to him that he would like to go in Mount Athos to became a monk, his Spiritual Father replied to him with a French saying: “The best is the enemy of the good”. Father Sophrony considered this word of his Spiritual Father, but he didn’t accept it – finally he went to Mount Athos and became a monk.
I got you here to a very difficult matter, to a thinking in which we all must assume our responsibility before God, before eternity – and not only in patterns in which we entered, but yet in a spirit of responsibility and obedience. And I say again: monasticism exists only in the intimate dialogue of every soul with God our Creator. So, I am deeply touched by the love of that sister for her own monasticism and for you; she thinks if she was fulfilled [in monasticism], you will be fulfilled too. But if this [call] isn’t from God – not for her reasons (they have some value, but they’re relative) – the most important thing, the absolute thing is to find into God: is this my way, or not? And: are really the hardships I endure a sign that I’m not on the right path, or they are some obstacle that needs to be overcome – all of these, through prayer…
Question: What prayers do I need to make, for me to find out?
Fr. Raphael: Begin [to pray] with this question. Put it before God – any prayer. Ask Him: “O, Lord, how should I pray? What do You expect of me?” Any thought you have – just add to it “Lord!”; add to your thinking a bit of “Lord!”, add [Him] to all your thoughts. This way, if you add a bit of “Lord!”, instead of you thinking like an engine which runs for nothing, your thinking will become prayer, and the engine will start to move the wheels.
Question: Is it possible to have matrimony, and also holiness and Jesus’ Prayer?
Fr. Raphael: The holiness is the nature of the man, the one that we should acquire in this ephemerality, and it isn’t something special for man – I mean it’s something different from transient, for biological life. The holiness is the nature that’s eternal in God, so it’s the nature of man. And either in matrimony, either in monasticism, either in other ways – if they are – the man always seeks the holiness. But we transformed the sanctity into a pattern; we made from it a false image; we put the Saints onto a pedestal which is very high and distant from us, and we look at them with a reversed binocular, to make it even more distant – and afterwards we are wondering why we don’t get there.
Question: And how do we escape from these patterns?
Fr. Raphael: O, may Lord deliver you! You may have a little too much confidence in your youth. [You have to keep] always before your eyes the fact that God is a God of Love and, from there, [you have] to seek and to examine why [is happening] anything that hurts you…
I don’t like what I heard – Why? Because I’m a sinner, or because that word isn’t right.
And for the rest, I say again: May God guide you! The path [together] with God is the path of freedom. The freedom is, of course, dangerous – but I also got this image, when I was afraid to soar. I said to myself: But, if I won’t go… – let’s say we’re travelling to the Jerusalem above – if we won’t go on road because we’re afraid that something may happen to us on the way there, we’ll know only one thing for sure: we will remain here. If we’ll go, fine, maybe we won’t get there (which is not the case [when we are] together with God), but if we think [like] “Maybe we’ll get there, maybe we won’t get there”, we still have in our imagination 50% and 50%. If I stay, [if I remain], I have a 100% certitude I won’t get there!
I want, with all these, to give you a bit of courage. But with God, as long we stick to God, is impossible not to get there, as Christ said: “My sheep shall never perish, neither shall any one pluck them out of my hand” (John 10:28). And He added immediately: “My Father is greater than all; and no one is able to pluck them out of My Father’s hand” (John 10:29). I emphasize this “no one is able”! Yet man is gifted with such a great Divine freedom, that in my freedom I don’t have my Salvation guaranteed – God didn’t put me in a concrete box. I have a frightful freedom, but this doesn’t mean God can’t support me until the end. I can’t express myself here more concrete, more correct, less clumsy, because we are at some boundaries where the human reason isn’t applicable anymore. We have for the one side absolute certainty that we will get there, because Christ said “no one is able to pluck them”, and for the other side my freedom, which could separate me from God in any moment; but if I add “God forbid!”, I can’t get separated.
There is one more thing: when we begin to see Who is the God of Love, Who is also Almighty, you’ll begin to see that you can’t get lost with this God – it’s impossible! [It is] when you see that our fallen nature is so evil, that everything God does for our Salvation we undo for our perdition, [that] you can’t save yourself in no way. We live, as a Serbian woman said many years ago, [thinking]: “I am tormented in Orthodoxy by this incertitude: that I may be saved, or I may be not. I would rather be like Protestants, who are sure that they are already saved!”
But something in her words “scratched” me and, after some time, I realized that we Orthodox aren’t living in incertitude, but into a double certitude. As I see myself, it’s impossible to save myself. Look, Christ spilled His blood for the Hebrew people and for the entire world, and the Jews called “His blood [to be] on us and on our children” (Matthew 27:25) as a curse. So, how can be saved such a man, even with the almighty love of God? And yet, when you see that God Christ, with divine power, divine word, tried to put off that curse, saying to the women of Jerusalem: “Weep not for me, but weep for yourselves, and for your children” (Luke 23:28) – meaning “weep for those upon you called some minutes ago My blood, as a curse, and I spill it for Salvation.” [We have] such a God, Who even then doesn’t get offended!… And [Who], when they put nails through His hands, says: “Father, forgive them; for they know not what they do” (Luke 23:34); [Who], when He was dying by our hands, gives for our Salvation His body, broken by us; gives His blood, spilled by us – only if we want to. Well, with such a God, Who defeated even the Hell when He got there, making a path up to the staying to the right of Father – with such a God, how could you get lost?!
So, we have two certitudes: with me, salvation is totally impossible, and this is part of my confession. But, if I confess this, I also confess God – it is impossible to be lost with God. And, between these two impossibilities, I think God’s impossibility must triumph. It’s enough just to cling and stay, not to despair until the end because of enemy’s assaults – and [finally] God will drew me into his fishing net.
Question: How can we know if we have Grace after Liturgy?
Fr. Raphael: Notice one thing: when we are in Grace, we feel that everything is beautiful, that everything can’t have something else but a happy end. When we lose the Grace, we feel the darkness is so great, that we’ll never get out of it. Notice this is the characteristic of that condition. There is not and cannot be tragedy in God, however tragic our life may be. But those things of Hell and of falsehood are as any things of Hell – the work of falsehood wants us to despair. This is one thing, and I emphasize these effects for you to notice.
The second thing is we put very much emphasis on the preparation before Communion, for us to be, supposedly, worthy of commune. I say “supposedly” because we remain unworthy. Our worthiness is Christ. [Yet I see] we don’t understand well the need to find how to keep Communions’ Grace after Communion. In a way, this thing is more important than the preparation; this preparation before Communion is not for us to be worthy. This preparation is to prepare the soil of our soul. […] The most important thing is how to keep that Grace.
In this matter, I say to you, if you look to all the Philokalic Fathers, humbleness is the key. But what is humbleness? Because, beyond a certain pattern, we don’t know what humbleness is. For one thing, humbleness is spiritual realism. If I am the greatest sinner, then may God grant me the power to see I am the greatest sinner amongst people! This is a divine vision, that doesn’t belong to human reason, neither to comparison with the others. [Humbleness] belongs to a spiritual way of seeing things, a realist one. This is not a mannerism, but spiritual realism.
Secondly, Father Sophrony [Sakharov] defined humbleness as that quality of divine love which gives itself to the loved one without returning upon itself. This “without returning upon itself” means the humble one doesn’t consider upon himself, but seeks towards his loved one. Yet humbleness doesn’t mean just humiliation and carelessness for humiliation, but also care for the fulfillment of the loved one. Why? Because it lives through the loved one. It seeks into the loved one, it empties itself into the loved one, for it to receive in its emptied ego the loved one – for the loved one to rest into it, and for it to rest into the loved one. And that, in our [ecclesiastic] language, is called “perichoresis” – Father Sophrony used to called this “the pharmaceutical language of modern theology” [Fr. Raphael smiles], but [it is] a word which is the essence of eternal love.
On the other hand, I think a second definition will give you a better understanding of what we need to seek. Humbleness isn’t a thing by itself, it belongs to love. Father Sophrony said to me one day: “You think that what Saint Silouan said were great things, but know this: the only great thing is humbleness, because the pride prevents love.” Pride dwells in itself, and then, if I live in myself, neither of you will have place [here], nor God. But if I learn to empty myself, to give myself with the aim that God and whole humanity will have place [in me], then every person become a bearer of God and of the entire Universe. This is humbleness.
And then, [following] these paths, we’ll find both the justification to draw near the Holy Communion – [or] the worthiness, if you prefer, because the worthiness is not ours: then Christ will partake with us His worthiness. And, living in this spirit, we’ll be able to keep the Grace we receive in Communion.
Question: And, yet, how can we keep the Grace?…
Fr. Raphael: Well, by persisting on this path of humbleness. I mean, there are many things to say, but I say again – you will find your way through God, [together] with your Spiritual Father, each of you. The general path is the humbleness. Humbleness is the key to keep the Grace.
Question: And what if we don’t know what [humbleness] is, and we ask Lord to give us [humbleness]?
Fr. Raphael: [Then] Lord shall give it to you, so ask it from Lord – speaking of correct understanding…
Transcript from a conversation with youth of Association of Romanian Orthodox Christian Students, Bucharest, 14 March 2002
http://pemptousia.com/2014/11/humbleness-is-the-key-to-keep-the-grace/
Although the Good God gives us abundant blessings, acts always for our own good and has made everything to be of service to us and to be sacrificed for us, from plants to animals and birds, whether big or small, and even though God Himself sacrificed His life to redeem man, many of us remain indifferent and wound Him with our great ingratitude and insensitivity. And, all of this even though He has given us our conscience as an inheritance together with all His other blessings.
Elder Paisios
Στο βιβλίο ''Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης'' η μοναχή Πορφυρία αναφέρει μία θαυμαστή εμφάνιση και ένα μεγάλο θαύμα του μακαριστού γέροντος Πορφυρίου που αποδεικνύουν ότι η ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον και διδάσκουν ότι ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα, διότι ο Θεός είναι Πανάγαθος και Παντοδύναμος.
Μεσημέρι, δύο η ώρα, βρίσκομαι στην Πλατεία Αγίων Αναργύρων Αθηνών.
Είμαι σταματημένη στο φανάρι προς Αθήνα. Με πλησιάζει ένας κύριος...
-Μενίδι, σας παρακαλώ, πάμε;
-Όχι! Του απάντησα, δεν προλαβαίνω.
Όντως δεν προλάβαινα, γιατί τρεις η ώρα έπρεπε να παραδώσω το ταξί στον Πειραιά.
Ο κύριος στεκόταν μπροστά μου περιμένοντας να περάσει άλλο ταξί. Κάτι μέσα μου μου έλεγε να τον εξυπηρετήσω. Του έκανα νόημα να έρθει. Μόλις μπήκε στο ταξί αναφώνησε: «Δεν είναι δυνατόν!»
Και παίρνει τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου στα χέρια του και τη φιλάει. Την στιγμή εκείνη έχει ανάψει το φανάρι και έστριβα το τιμόνι προς Μενίδι. Ήθελα να του πάρω από τα χέρια τη φωτογραφία, μα όταν τον είδα με τι λαχτάρα τον κοιτούσε, ντράπηκα για τη σκέψη μου.
-Τον γνωρίσατε, με ρώτησε.
-Όχι, από τα βιβλία του τον γνώρισα και τον αγαπώ πάρα πολύ.
-Θέλεις, κοπέλα μου, να σου πω πώς τον γνώρισα εγώ;
-Και βέβαια θέλω, του είπα με χαρά.
-Άκου η γυναίκα μου ήταν άρρωστη βαριά, είχε καρκίνο. Οι γιατροί μας έδωσαν τρεις μήνες το πολύ ζωή.
Εκείνη τη χρονιά ο γιος μου ο μεγάλος τελείωνε το Λύκειο. Και μας ανακοίνωσε πως έχει κανονίσει με άλλα δέκα παιδιά, συμμαθητές του, να πάνε στο Άγιον Όρος για μια εβδομάδα. Είπαμε εντάξει. Τα παιδιά έφυγαν.
Στο μεταξύ η γυναίκα μου χειροτέρεψε. Ο γιατρός που την παρακολουθούσε μας είπε πως το τέλος ήταν κοντά.
Τον ρωτήσαμε με αγωνία: «Γιατρέ, τι μπορούμε να κάνουμε, να της δώσουμε λίγη ζωή ακόμη;». «Θα κάνουμε ένα χειρουργείο ακόμη και ο Θεός βοηθός!» μας απάντησε. Εγώ συμφώνησα, η γυναίκα μου αντέδρασε, γιατί ήθελε να περιμένουμε να γυρίσει το παιδί.
Ο γιος μου γύρισε τόσο ευτυχισμένος, τόσο χαρούμενος, που έτσι δεν τον είχαμε δει ποτέ. Μας διηγιόταν πόσο όμορφα ήταν εκεί, πόσο εγκάρδια τους υποδέχθηκαν οι μοναχοί, πόση γαλήνη ένιωσαν μεσ’ στην ψυχή τους.
Τόσο πολύ ένιωσε την παρουσία του Θεού, που είχε ξεχάσει πως η μητέρα του ήταν άρρωστη. Τη θυμήθηκε, όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους ο Γέρων Πορφύριος. Μας είπε για τον Γέροντα Πορφύριο θαυμαστά πράγματα, που μας φαίνονταν απίστευτα.
-Συγνώμη, αυτά που λέτε πότε γίνανε; τον διέκοψα.
-Αυτό συνέβη το 1996.
Όλα τα παιδιά καθόντουσαν κάτω από ένα δένδρο, μιλούσανε και γελούσανε, όταν ξαφνικά είδανε έναν καλόγερο να τα πλησιάζει. Σηκώθηκαν, του φίλησαν το χέρι και ο Γέροντας άρχισε να τους μιλάει προσφωνώντας κάθε παιδί με το όνομά του.
Όπως καταλαβαίνεις, τα παιδιά απόρησαν, πού ήξερε τα ονόματά τους και τα οικογενειακά τους. Στο γιο μου είπε: «Πες της μαμάς σου να μην κάνει χειρουργείο, είναι καλά!». «Την ξέρετε;». «Την ξέρω, όλους σας ξέρω!». «Ποιος είστε;» τον ρώτησε. «Είμαι ο Γέροντας Πορφύριος», είπε και έφυγε.
Στο γυρισμό από το Άγιο Όρος, σταμάτησαν στην Ουρανούπολη, σε ένα φαρμακείο να πάρουν ασπιρίνες, γιατί τους πείραξε η θάλασσα και ζαλίστηκαν. Μπαίνοντας στο φαρμακείο είδαν την φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου και είπαν: «Να ο Γέροντας Πορφύριος που είδαμε στο Άγιο Όρος!». Μόλις το άκουσε η φαρμακοποιός, σάστισε.
«Συγνώμη, παιδιά, είδατε αυτόν τον Γέροντα στο Άγιο Όρος;». «Ναι, τώρα από εκεί ερχόμαστε». «Είστε σίγουροι;». «Βέβαια, είμαστε σίγουροι, αφού μιλήσαμε μαζί του.
Και μάλιστα απορήσαμε πού ήξερε τα ονόματά μας και τα οικογενειακά μας. Όταν τον ρωτήσαμε ποιος είναι, μας είπε πως ήταν ο Γέροντας Πορφύριος». «Παιδιά, είμαι σίγουρη ότι τον είδατε, όμως… Μην τρομάξετε μ’αυτό που θα σας πω… Ο Γέροντας πέθανε πριν από πέντε χρόνια!» Τα παιδιά έπαθαν σοκ! «Αδύνατον!» της είπαν, «αφού μιλήσαμε!».
Και εγώ και η γυναίκα μου πιστέψαμε πως κάποιον άλλον είδαν, που τον έλεγαν κι αυτόν Πορφύριο και του έμοιαζε. Άλλωστε όλοι οι καλόγεροι μοιάζουν μεταξύ τους. «Δεν με πιστεύετε, ε; Τέλος πάντων, εμένα μου είπε να μη πας για χειρουργείο, είσαι καλά», είπε το παιδί στην μητέρα του.
Σε δύο μέρες μπήκαμε στο νοσοκομείο.
Την επομένη το πρωί θα γινόταν το χειρουργείο. Η ώρα του χειρουργείου έφτασε και, ενώ εγώ περίμενα απ’ έξω με αγωνία, ξαφνικά, βλέπω τη γυναίκα μου να βγαίνει. Έτρεξα κοντά της: «Τι έγινε;». «Δεν κάνω χειρουργείο, είμαι καλά!».
Από πίσω της βγήκε και γιατρός. «Τι έγινε, γιατρέ;». «Δεν ξέρω, δεν θέλει να χειρουργηθεί!». «Σας είπα, είμαι καλά!». «Κορίτσι μου, τρελάθηκες;». Την πήρα αγκαλιά και προσπαθούσα να την πείσω, πως πρέπει να γίνει η εγχείρηση. «Σου είπα νιώθω καλά, κάντε μου εξετάσεις και θα δείτε ότι είμαι καλά, το νιώθω!».
«Ωραία!» είπε ο γιατρός, «ας μην την πιέσουμε, αφού νοιώθει καλά». «Δεν με πιστεύετε; Ωραία! Κάντε μου εξετάσεις για να πειστείτε».
Πράγματι έγιναν οι εξετάσεις. Την επόμενη μέρα μας ήρθαν και οι απαντήσεις. Εδώ ο κύριος πήρε μια βαθιά ανάσα.
-Τι έδειξαν οι απαντήσεις;
-Πως ποτέ δεν την άγγιξε η αρρώστια! Οι γιατροί να βλέπουν τις παλιές εξετάσεις και τις καινούργιες και να έχουν τρελαθεί! Δεν μπορεί, θα πρέπει να μπερδεύτηκαν με άλλες, θα ξανακάνουμε αύριο, έλεγαν απορημένοι.
Ωστόσο ήρθε ο γιος μου, που βλέποντας τους γιατρούς μπερδεμένους με τις εξετάσεις, μου λέει.
-Γιατί δεν πιστεύεις αυτά που μου είπε ο Γέροντας Πορφύριος στο Άγιο Όρος;
Τότε πετιέται ένας γιατρός:
-Τι είπες; Ο Γέροντας Πορφύριος τι σου είπε;
-Πως η μαμά μου είναι καλά και να μην κάνει χειρουργείο!
Ο γιατρός έβγαλε από την τσέπη του τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου.
-Αυτόν είδες, αγόρι μου, στο Άγιο Όρος;
-Ναι, Αυτόν!
-Οι εξετάσεις είναι σωστές! Η γυναίκα σας είναι καλά, μπορείτε να φύγετε και τώρα μάλιστα! Ετοιμαστείτε!
Στη γυναίκα μου οι γιατροί είχαν δώσει τρεις μήνες το πολύ ζωή. Έχουν περάσει δύο χρόνια και είναι μια χαρά, πιο καλά από ό,τι ήταν πριν την αρρώστια. Γι’αυτό αγαπούμε πάρα πολύ τον Γέροντα Πορφύριο. Έχουμε πάει και στο Μοναστήρι του πολλές φορές. Και όποτε έχουμε δυσκολίες, εκείνος μας στηρίζει.
Η αφήγηση του κυρίου για ένα ακόμη θαύμα του Γεροντάκου μου, μου έδωσε μεγάλη χαρά. Το μόνο που ψέλλισα, καθώς κατέβαινε ο κύριος, ήταν «ευχαριστώ».
http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Σήμερα, Δευτέρα 10 Νοεμβρίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη.
Ο Όσιος Αρσένιος βάπτισε τον γέροντα Παΐσιο, μικρό στα Φάρασα και απαίτησε από τους γονείς του να δοθεί το δικό του όνομα Αρσένιος και όχι το όνομα Χρήστος που ήταν του παππού του.
Τότε είπε χαρακτηριστικά με προφητικό νόημα: «Εσείς καλά θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού, εγώ δεν θέλω να αφήσω καλόγηρο στο πόδι μου;»
Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr δημοσιεύει την πέτρινη κολυμβήθρα που βάπτιστηκε ο Γέροντας Παϊσιος από τον Όσιο Αρσένιο.
Να αναφερθεί ότι την κολυμβήθρα είχαν οι Τούρκοι και μέσα εκεί άλεθαν στάρι, πρόσφατα βρέθηκε και με ενέργειες του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και του Συλλόγου Φαρασιωτών επεστράφει σε Μουσείο του χωριού.
http://www.romfea.gr
http://agioritikesmnimes.blogspot.ca/
There isn’t anywhere that God induces us against our will, but rather offers us a choice for our determination, and it is through the personal will that individuals turn out to be either good or evil. Therefore, it is useless to blame those that live with us or surround us as interfering and impeding our salvation or spiritual improvement. Samuel lived and was brought up by the priest Elias, among his debauched sons, yet preserved himself and was a great prophet. Even in Heaven, Eve violated God’s law. While Judas, living three years in the presence of Christ Himself, did not improve even though he saw so many miracles and continually heard the Scriptural sermons, but became worse and sold his Teacher and the world’s Redeemer, for thirty pieces of silver.
Elder Ambrose of Optina
Να αγωνίζεστε προ πάντων στο να ταπεινώνετε τον εγωισμό σας. Αυτή είναι η αρχή της αυταπαρνήσεως και της επικρατήσεως σε εσάς του Θείου θελήματος. Εύχομαι όλες (απευθύνεται σε μοναχές) να κερδίσετε σ΄ αυτόν τον αγώνα κατά του εγωισμού ο οποίος είναι δυνατός, επειδή μοιάζει με την πολυκέφαλη Ύδρα την οποίας, αν κόψεις το ένα κεφάλι, φυτρώνει άλλο με άλλη μορφή και άλλο χαρακτήρα. Γι’αυτό ενώ κατορθώνουμε και αφήνουμε τον κόσμο και τα πράγματα του κόσμου και αρνιόμαστε κάθε σωματική απόλαυση και το ταλαιπωρούμε, για να μη κάνουμε το θέλημα του εγωισμού, βλέπουμε ξαφνικά και να παρουσιάζεται ως ψυχική νόσος, και συνήθως ως απείθεια, παρακοή, ως σύνεση, ως γνώση, ως φρόνηση, ως αυταρέσκεια, ως μεμψιμοιρία και τι πρώτο να αριθμήσω; Κάτω από όλες αυτές τις μορφές κρύβεται η ασχήμια του εγωισμού.
Εξετάστε λίγο κάθε μια από αυτές και θα ανακαλύψετε την άσχημη μορφή του∙ σπανιότερα παρουσιάζεται ως απαίτηση, ως αξίωση, ως δικαίωμα, ως επιθυμία και σπανιότατα ως φιλοδοξία και τα λοιπά. Όλα αυτά είναι ποικίλες μορφές του εγωισμού… Γι’ αυτό δεν επαναπαυόμαστε στις δεήσεις και τις προσευχές μας, εάν πρωτύτερα δεν φροντίσουμε με πολύ επιμέλεια να καταστήσουμε τους εαυτούς μας άξιους ιερομύστες ,και τις θυσίες μας ευπρόσδεκτες στο Θεό. Γι’ αυτό πλανώνται πλάνη δεινή μάλιστα αυτοί που νομίζουν, ότι κάθε λατρεία και κάθε θυσία είναι ευάρεστες στο Θεό. Λατρεία ευάρεστη στο Θεό και θυσία ευπρόσδεκτη, είναι πνεύμα και καρδιά που έχει συντριβεί, και όχι πνεύμα υπερηφάνειας και εγωισμού και καρδιά αγύριστη και με πάθη.
Πηγή
When man does not go through the natural course of spiritual life, namely Crucifixion — Resurrection, so as to experience Paschal spiritual states, heavenly ones, he is more miserable than worldly people. Worldly people can somewhat understand when someone speaks to them about divine love. Those, however, who set off for heavenly love and higher joys, by turning also toward worldly joys (those not considered sinful), remain half way down the road like Lot’s wife (Genesis 19:26). Consequently, their hearts are as insensitive as stone, so much as to be scandalized even by the words "divine love," which they hear read from the books of the Church.
Elder Paisios
Όσο αμαρτωλός κι αν είναι ο άνθρωπος, μένει πάντα μέσα η σπίθα του Θεού.
Αυτή η σπίθα είναι ικανή να θεριέψει, να γίνει πυρκαϊά και να κάψει την αμαρτωλότητα, λευκαίνοντας τον άνθρωπο.
Η σπίθα του Θεού, είναι η συνείδηση.
Άνθρωπος ασυνείδητος δεν υπάρχει.
Να φυλάγετε καλά, ως θησαυρό ατίμητο, τη συνείδησή σας.
Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ
http://www.diakonima.gr
