Need of Humility ( Elder Paisios )

Every single act of ours and every single virtue has need of humility, love and discernment, the latter being the salt of the virtues. This is why Christ tells us in the Gospel: "Every sacrifice shall be salted with salt" (Mark 9:49).

Elder Paisios

Οι τέσσερις κατευθύνσεις της σύγχρονης εικονογραφίας ( Δρ. Θεοχάρης Προβατάκης )

Μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα και μακρόχρονη εξέταση που πραγματοποίησα σε εκατοντάδες παλαιότερες και νεότερες τοιχογραφίες και φορητές εικόνες στον ευρύτερο ελληνικό χώρο, τις όμορες χώρες Βουλγαρία, Σερβία και Τουρκία και ακόμη στη Ρωσία και την Παλαιστίνη και αφού μελέτησα με προσοχή τόσο το πνεύμα όσο και τις κυριότερες εκφράσεις και οραματισμούς της σύγχρονης εικονογραφίας, διέκρινα τέσσερις κατευθύνσεις των εικονογράφων, στις όποιες σύγχρονοι και παλαιότεροι καλλιτέχνες έχουν ενσαρκώσει την τέχνη τους και έχουν σηματοδοτήσει τούς οραματισμούς τους.

Η πρώτη χρονολογικά είναι η παλαιότερη και χαρακτηρίζεται για την αντιγραφή κατευ­θείαν δυτικών προτύπων τα όποια πολλές φορές απλοποίησαν ή παραποίησαν οι εικονογράφοι με αποτέλεσμα η τέχνη τους αυτή να είναι ανθρωποκεντρική τέχνη που επικράτησε, όπως είναι γνωστό, στη Δύση με την Αναγέννηση και την κυριαρχία τού Αριστοτέλη και των ανθρωπιστικών σπουδών(humanismus). Έτσι εικόνες του Χριστού, της Θεοτόκου, του Ευαγγελισμού, της Γεννήσεως τού Χριστού, της Μεταμορφώσεως, της Προσευχής στη Γεσθημανή, του Νυμφίου, της Σταυρώσεως, της Αποκαθηλώσεως, του Μυστικού Δείπνου, της Αναστάσεως, της Πορείας προς Εμμαούς, της Αναλήψεως κ.α. ανακαλούν στη σκέψη μας έργα των Ραφαήλ, Bοtticeli, Τισιάνου, Leonardo ba Vinci, Credi, Lippi, Ribera, Cigoli, Donatello, Greco, Corn, Cort, Rembrandt, Bellini, και άλλες, πού είναι από πλευράς τέχνης έργα σημαντικά, είναι όμως ξένα και άσχετα προς το ύφος, το πνεύμα και το βαθύ νόημα της Ορθοδοξίας.


Ο απόστολος Πέτρος από τη Μεταμόρφωση (λεπτομέρεια) Τοιχογραφίες Καθολικού Μονής Βατοπαιδίου (1312)

Η δεύτερη κατεύθυνση χαρακτηρίζεται από μια προσπάθεια επιδιόρθωσης τάχα των παλαιών προτύπων της βυζαντινής εικονογραφίας ή δημιουργίας νέων βάσει των μεθόδων της ευρωπαϊκής τέχνης. Γνήσια δηλ. αγιογραφικά έργα μεταποιούνται από το φυσικότερο (ωραιομορφία, ανατομή, σχέδιο, προοπτική κ.α.), για να ικανοποιηθούν απλά και μόνο οι αισθητικές αντιλήψεις των συγχρόνων. Τέτοια συνήθως «διορθωμένα» έργα είναι φορητές εικόνες τέμπλου, η Πλατυτέρα, ο Παντοκράτορας του τρούλου, οι τέσσερις Ευαγγελιστές, το Δωδεκάορτο, εικόνες εορταζομένων αγίων κ.ά. Κυριότεροι εκπρόσωποι αυτής της κατεύ­θυνσης είναι ο L Thirsch,, που πραγματοποίησε τις τοιχογραφίες της Ρωσικής Εκκλησίας στην Αθήνα, ο L. Seit, που ζωγράφισε τις εικόνες του τέμπλου της Μητροπόλεως Αθηνών, ο Σ. Χατζηγιαννόπουλος, που εργάστηκε στο ναό της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοσπηλιώτισσας, ο Κ. Φανέλλης, που επιχείρησε να διακοσμήσει το ναό της Μητροπόλεως, τον Άγιο Ε­λευθέριο κ.α.

Η τρίτη κατεύθυνση χαρακτηρίζεται από την επάνοδο στις μέρες μας στα πρόσωπα της Ορθόδοξης εικονογραφικής Παράδοσης, γεγονός που οφείλεται στη μελέτη και σπουδή της βυζαντινής εικονογραφίας, σε ημεδαπά και διεθνή βυζαντινολογικά συνέδρια, τα οποία μελετούν, παρουσιάζουν και εκθέτουν την αξία και τη σημασία της, προβάλλοντας συγ­χρόνως τα προβλήματά της. Παράλληλα πραγματοποιούνται όχι μόνο ειδικές εκθέσεις βυ­ζαντινών φορητών εικόνων και τοιχογραφιών στον ευρύτερο ελληνικό χώρο και σε χώρες τού εξωτερικού, αλλά γίνονται και ειδικές έρευνες συντήρησης και αποκατάστασης μνη­μείων και συνόλων, γεγονός που αποσπά το θαυμασμό των αναπτυγμένων θεολογικών και καλλιτεχνικών κύκλων σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Πολλοί εξάλλου συντηρητές έργων τέχνης και αρχαιοτήτων ειδικεύτηκαν στην εικόνα και την τοιχογραφία, καθάρισαν, στερέωσαν και συντήρησαν χιλιάδες φορητές κυρίως εικόνες και τοιχογραφίες και αποκάλυψαν τον πλούτο κυρίως της βυζαντινής και μεταβυζαντινής αγιογραφίας και τέχνης.



Έτσι φω­τισμένοι εικονογράφοι πού κατανόησαν τη σημασία της Παράδοσης στράφηκαν με ζήλο και σεβασμό στα γνήσια βυζαντινά ορθόδοξα ζωγραφικά πρότυπα, δημιουργώντας θαυ­μαστά πράγματι έργα με βάση τα παλαιότερα πρότυπα της ορθόδοξης ζωγραφικής τέχνης. Ως παράδειγμα αυτής της μεταστροφής και της αναζήτησης θα μπορούσα να αναφέρω αρ­χικά τον Αγιορείτη Μοναχό Μελέτιο Συκιώτη, που δημιούργησε εξαίρετα πιστά αντίγραφα από το ναό τού Πρωτάτου των Καρυών του Αγίου Όρους (Μακεδονική Σχολή), τον Φώτη Κόντογλου, που δίδαξε και έγραψε για τη βυζαντινή έκφραση της εικόνας, τούς αδελφούς Ιωασαφαίους, Δανιλαίους και Παχωμαίους, που δημιούργησαν και δημιουργούν στο Ά­γιον Όρος χιλιάδες πιστά αντίγραφα τόσο της Κρητικής όσο και της Μακεδονικής Σχολής, όπως και δεκάδες άλλοι στη συνέχεια και εκατοντάδες αγιογράφοι μεταγενέστερα, που κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες δημιουργίας πιστών αντιγράφων της βυζαντινής εικόνας. Ταυτόχρονα αναπτυγμένοι κύκλοι μετακαλούν Έλληνες εικονογράφους στην Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία, την Αφρική, την Παλαιστίνη κ.α. για την εικονογράφηση ιερών ναών, ενώ χιλιάδες φορητές εικόνες εξαιρετικής βυζαντινής τέχνης πού δημιουργούνται καλύπτουν τις παρουσιαζόμενες ανάγκες.

Η τέταρτη κατεύθυνση της σύγχρονης εικονογραφίας εστιάζεται στην ελαφρά τροποποίηση παλαιών προτύπων και συγχρόνως στη με βήμα αργό αλλά σταθερό ανανέωση και οπωσδήποτε διεύρυνση των εκφράσεων και των προσανατολισμών της, όπου έγκειται ακριβώς ο πλούτος, το πνεύμα και το μεγαλείο της. Και η προσπάθεια αυτής της έκφρασης προϋποθέτει συνεχή καλλιτεχνική ορμή για εξωτερίκευση και επομένως ζώντα οργανισμό πού εκδηλώνεται αδιάκοπα και δεν επαναπαύεται σ’ εκείνο που πέτυχε. Σ’ αυτό ακριβώς το στοιχείο οφείλονται και οι γνωστές κατά περιόδους «αναγεννήσεις» και ο διαρκής πλουτισμός της βυζαντινής εικονογραφικής τέχνης στα χρόνια του Ιουστινιανού, των Μακεδόνων και Κομνηνών, των Παλαιολόγων και του 16ου αιώνα, που έδρασε η περίφημη Κρητική Σχολή αγιογραφίας με πρωτουργό τον Θεοφάνη τον Κρήτα. Και ναι μεν σήμερα οι προτι­μήσεις των εικονογράφων στρέφονται στον παλαιολόγεια τέχνη και τα έργα της κρητικής αγιογραφίας, όμως δεν είναι αρκετές για μια πραγματική ανανέωση της βυζαντινής εικο­νογραφίας.


Η Δέηση στον νάρθηκα του παρεκκλησίου του Αγίου Δημητρίου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου (επιζωγράφηση του 1791)

Γιατί αυτή η αναγέννηση δεν επιτυγχάνεται με τη μίμηση και δημιουργία των καλύτερων έστω παλαιολόγειων, λοιπών βυζαντινών και μεταβυζαντινών έργων της βυ­ζαντινής ζωγραφικής, ούτε βέβαια με τα δύσκαμπτα σώματα της λαϊκοποιημένης εικονο­γραφίας της Τουρκοκρατίας, αλλά κυρίως με τη διεύρυνση, επέκταση και ακόμη τροποποί­ηση συνθέσεων στα πλαίσια του αληθινού νοήματος της βυζαντινής καθόλου αγιογραφίας και τέχνης. Η βυζαντινή δηλ. αγιογραφία παρέμεινε και είναι μία και μοναδική και κατά την ουσία και κατά το πνευματικό της περιεχόμενο, η μορφή της όμως δέχτηκε εξέλιξη. Άλλη ήταν ή μορφή της τέχνης των κατακομβών, άλλη επί Ιουστινιανού, άλλη επί Μακεδόνων, άλλη επί Παλαιολόγων και άλλη των μεταβυζαντινών χρόνων, επειδή ακριβώς η τέχνη αυτή δεν επιτρέπεται να αγνοεί το όλο πνευματικό κλίμα τού σύγχρονου ανθρώπου, όπως εξάλλου δεν αγνοεί τούτο και η ιθύνουσα Εκκλησία, η οποία συγχρονίζει το κήρυγμά της στις ανάγκες των χρόνων μας. Παραμένει όμως στην ουσία του το κήρυγμα χριστοκεντρικό, εμπλουτισμένο όμως με επιστημονικά και ψυχολογικά δεδομένα.

Από τα παραπάνω νομίζουμε έγινε φανερό πως η Βυζαντινή Τέχνη εκφράζει τον «σαρκωθέντα», τον «μεταμορφωθέντα», τον «ταπεινωθέντα», αλλά και τον θριαμβευτή Χριστό. Μέσα της κλείνει ένα μήνυμα πού είναι αποκλειστικά δικό της. Φυσικά δεν το καταλαβαί­νουμε, αν δεν γνωρίσουμε τη σιωπηλή της γλώσσα, δηλ. τις γραμμές, τούς όγκους, τα χρώματα πού εκφράζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα ανθρώπων πού ανήκουν πια σ’ ένα μακρινό παρελθόν. Σε μας, πέρα από την άμεση ευχαρίστηση πού μας προσφέρει η θέα των αριστουργημάτων, μπορούμε να ανακαλύψουμε μέσα εκεί πολλούς θησαυρούς αρκετά πνευματικούς, με κορύφωμα τον πνευματικό της χαρακτήρα, που είναι ο χαράκτης της πορείας της με μοναδικό σκοπό να «φέρει χαμηλότερον» τον Θεό και να «ανεβάσει υψηλότερν» τον άνθρωπο.

http://www.pemptousia.gr/2014/11/i-tesseris-katefthinsis-tis-sigchronis-ikonografias/

Humbleness is the key to keep the Grace ( Fr. Raphael Noica (of Essex) )

 
 Monasticism is like living something from the age that shall come, in which, as the Savior says: “They neither marry, nor are given in marriage, but are as the Angels of God in heaven” (Matthew 22:30). We [monks] are not like the angels, yet life has a tendency towards that, and when you receive the call [to monasticism], you don’t know what hit you, because in this [human] nature you don’t have any confirmation. So then, of course, you need someone to validate or invalidate your call. Because if you don’t [do this], you will suddenly find – or you will start to think: I’ll go to madhouse with my calls!

So, the Spiritual Father can validate or invalidate this thing on some level, but even this level is quite difficult to be defined. The essential line is this: I’m the only one who knows if I am for monasticism or not. Nobody else [would]! And the Spiritual Father can validate or invalidate, but he can’t… Father Sophrony [Sakharov] had [in Paris] Fr. [Sergius] Bulgakov as Spiritual Father and when he confessed to him that he would like to go in Mount Athos to became a monk, his Spiritual Father replied to him with a French saying: “The best is the enemy of the good”. Father Sophrony considered this word of his Spiritual Father, but he didn’t accept it – finally he went to Mount Athos and became a monk.



I got you here to a very difficult matter, to a thinking in which we all must assume our responsibility before God, before eternity – and not only in patterns in which we entered, but yet in a spirit of responsibility and obedience. And I say again: monasticism exists only in the intimate dialogue of every soul with God our Creator. So, I am deeply touched by the love of that sister for her own monasticism and for you; she thinks if she was fulfilled [in monasticism], you will be fulfilled too. But if this [call] isn’t from God – not for her reasons (they have some value, but they’re relative) – the most important thing, the absolute thing is to find into God: is this my way, or not? And: are really the hardships I endure a sign that I’m not on the right path, or they are some obstacle that needs to be overcome – all of these, through prayer…

Question: What prayers do I need to make, for me to find out?

Fr. Raphael: Begin [to pray] with this question. Put it before God – any prayer. Ask Him: “O, Lord, how should I pray? What do You expect of me?” Any thought you have – just add to it “Lord!”; add to your thinking a bit of “Lord!”, add [Him] to all your thoughts. This way, if you add a bit of “Lord!”, instead of you thinking like an engine which runs for nothing, your thinking will become prayer, and the engine will start to move the wheels.

Question: Is it possible to have matrimony, and also holiness and Jesus’ Prayer?

Fr. Raphael: The holiness is the nature of the man, the one that we should acquire in this ephemerality, and it isn’t something special for man – I mean it’s something different from transient, for biological life. The holiness is the nature that’s eternal in God, so it’s the nature of man. And either in matrimony, either in monasticism, either in other ways – if they are – the man always seeks the holiness. But we transformed the sanctity into a pattern; we made from it a false image; we put the Saints onto a pedestal which is very high and distant from us, and we look at them with a reversed binocular, to make it even more distant – and afterwards we are wondering why we don’t get there.

Question: And how do we escape from these patterns?

Fr. Raphael: O, may Lord deliver you! You may have a little too much confidence in your youth. [You have to keep] always before your eyes the fact that God is a God of Love and, from there, [you have] to seek and to examine why [is happening] anything that hurts you…

I don’t like what I heard – Why? Because I’m a sinner, or because that word isn’t right.

And for the rest, I say again: May God guide you! The path [together] with God is the path of freedom. The freedom is, of course, dangerous – but I also got this image, when I was afraid to soar. I said to myself: But, if I won’t go… – let’s say we’re travelling to the Jerusalem above – if we won’t go on road because we’re afraid that something may happen to us on the way there, we’ll know only one thing for sure: we will remain here. If we’ll go, fine, maybe we won’t get there (which is not the case [when we are] together with God), but if we think [like] “Maybe we’ll get there, maybe we won’t get there”, we still have in our imagination 50% and 50%. If I stay, [if I remain], I have a 100% certitude I won’t get there!

I want, with all these, to give you a bit of courage. But with God, as long we stick to God, is impossible not to get there, as Christ said: “My sheep shall never perish, neither shall any one pluck them out of my hand” (John 10:28). And He added immediately: “My Father is greater than all; and no one is able to pluck them out of My Father’s hand” (John 10:29). I emphasize this “no one is able”! Yet man is gifted with such a great Divine freedom, that in my freedom I don’t have my Salvation guaranteed – God didn’t put me in a concrete box. I have a frightful freedom, but this doesn’t mean God can’t support me until the end. I can’t express myself here more concrete, more correct, less clumsy, because we are at some boundaries where the human reason isn’t applicable anymore. We have for the one side absolute certainty that we will get there, because Christ said “no one is able to pluck them”, and for the other side my freedom, which could separate me from God in any moment; but if I add “God forbid!”, I can’t get separated.

There is one more thing: when we begin to see Who is the God of Love, Who is also Almighty, you’ll begin to see that you can’t get lost with this God – it’s impossible! [It is] when you see that our fallen nature is so evil, that everything God does for our Salvation we undo for our perdition, [that] you can’t save yourself in no way. We live, as a Serbian woman said many years ago, [thinking]: “I am tormented in Orthodoxy by this incertitude: that I may be saved, or I may be not. I would rather be like Protestants, who are sure that they are already saved!”

But something in her words “scratched” me and, after some time, I realized that we Orthodox aren’t living in incertitude, but into a double certitude. As I see myself, it’s impossible to save myself. Look, Christ spilled His blood for the Hebrew people and for the entire world, and the Jews called “His blood [to be] on us and on our children” (Matthew 27:25) as a curse. So, how can be saved such a man, even with the almighty love of God? And yet, when you see that God Christ, with divine power, divine word, tried to put off that curse, saying to the women of Jerusalem: “Weep not for me, but weep for yourselves, and for your children” (Luke 23:28) – meaning “weep for those upon you called some minutes ago My blood, as a curse, and I spill it for Salvation.” [We have] such a God, Who even then doesn’t get offended!… And [Who], when they put nails through His hands, says: “Father, forgive them; for they know not what they do” (Luke 23:34); [Who], when He was dying by our hands, gives for our Salvation His body, broken by us; gives His blood, spilled by us – only if we want to. Well, with such a God, Who defeated even the Hell when He got there, making a path up to the staying to the right of Father – with such a God, how could you get lost?!

So, we have two certitudes: with me, salvation is totally impossible, and this is part of my confession. But, if I confess this, I also confess God – it is impossible to be lost with God. And, between these two impossibilities, I think God’s impossibility must triumph. It’s enough just to cling and stay, not to despair until the end because of enemy’s assaults – and [finally] God will drew me into his fishing net.

Question: How can we know if we have Grace after Liturgy?

Fr. Raphael: Notice one thing: when we are in Grace, we feel that everything is beautiful, that everything can’t have something else but a happy end. When we lose the Grace, we feel the darkness is so great, that we’ll never get out of it. Notice this is the characteristic of that condition. There is not and cannot be tragedy in God, however tragic our life may be. But those things of Hell and of falsehood are as any things of Hell – the work of falsehood wants us to despair. This is one thing, and I emphasize these effects for you to notice.

The second thing is we put very much emphasis on the preparation before Communion, for us to be, supposedly, worthy of commune. I say “supposedly” because we remain unworthy. Our worthiness is Christ. [Yet I see] we don’t understand well the need to find how to keep Communions’ Grace after Communion. In a way, this thing is more important than the preparation; this preparation before Communion is not for us to be worthy. This preparation is to prepare the soil of our soul. […] The most important thing is how to keep that Grace.

In this matter, I say to you, if you look to all the Philokalic Fathers, humbleness is the key. But what is humbleness? Because, beyond a certain pattern, we don’t know what humbleness is. For one thing, humbleness is spiritual realism. If I am the greatest sinner, then may God grant me the power to see I am the greatest sinner amongst people! This is a divine vision, that doesn’t belong to human reason, neither to comparison with the others. [Humbleness] belongs to a spiritual way of seeing things, a realist one. This is not a mannerism, but spiritual realism.

Secondly, Father Sophrony [Sakharov] defined humbleness as that quality of divine love which gives itself to the loved one without returning upon itself. This “without returning upon itself” means the humble one doesn’t consider upon himself, but seeks towards his loved one. Yet humbleness doesn’t mean just humiliation and carelessness for humiliation, but also care for the fulfillment of the loved one. Why? Because it lives through the loved one. It seeks into the loved one, it empties itself into the loved one, for it to receive in its emptied ego the loved one – for the loved one to rest into it, and for it to rest into the loved one. And that, in our [ecclesiastic] language, is called “perichoresis” – Father Sophrony used to called this “the pharmaceutical language of modern theology” [Fr. Raphael smiles], but [it is] a word which is the essence of eternal love.

On the other hand, I think a second definition will give you a better understanding of what we need to seek. Humbleness isn’t a thing by itself, it belongs to love. Father Sophrony said to me one day: “You think that what Saint Silouan said were great things, but know this: the only great thing is humbleness, because the pride prevents love.” Pride dwells in itself, and then, if I live in myself, neither of you will have place [here], nor God. But if I learn to empty myself, to give myself with the aim that God and whole humanity will have place [in me], then every person become a bearer of God and of the entire Universe. This is humbleness.

And then, [following] these paths, we’ll find both the justification to draw near the Holy Communion – [or] the worthiness, if you prefer, because the worthiness is not ours: then Christ will partake with us His worthiness. And, living in this spirit, we’ll be able to keep the Grace we receive in Communion.

Question: And, yet, how can we keep the Grace?…

Fr. Raphael: Well, by persisting on this path of humbleness. I mean, there are many things to say, but I say again – you will find your way through God, [together] with your Spiritual Father, each of you. The general path is the humbleness. Humbleness is the key to keep the Grace.

Question: And what if we don’t know what [humbleness] is, and we ask Lord to give us [humbleness]?

Fr. Raphael: [Then] Lord shall give it to you, so ask it from Lord – speaking of correct understanding…

Transcript from a conversation with youth of Association of Romanian Orthodox Christian Students, Bucharest, 14 March 2002

http://pemptousia.com/2014/11/humbleness-is-the-key-to-keep-the-grace/

Abundant blessings ( Elder Paisios )

Although the Good God gives us abundant blessings, acts always for our own good and has made everything to be of service to us and to be sacrificed for us, from plants to animals and birds, whether big or small, and even though God Himself sacrificed His life to redeem man, many of us remain indifferent and wound Him with our great ingratitude and insensitivity. And, all of this even though He has given us our conscience as an inheritance together with all His other blessings.

Elder Paisios

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ!

Στο βιβλίο ''Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης'' η μοναχή Πορφυρία αναφέρει μία θαυμαστή εμφάνιση και ένα μεγάλο θαύμα του μακαριστού γέροντος Πορφυρίου που αποδεικνύουν ότι η ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον και διδάσκουν ότι ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα, διότι ο Θεός είναι Πανάγαθος και Παντοδύναμος.
Μεσημέρι, δύο η ώρα, βρίσκομαι στην Πλατεία Αγίων Αναργύρων Αθηνών.

Είμαι σταματημένη στο φανάρι προς Αθήνα. Με πλησιάζει ένας κύριος...

-Μενίδι, σας παρακαλώ, πάμε;
-Όχι! Του απάντησα, δεν προλαβαίνω.
Όντως δεν προλάβαινα, γιατί τρεις η ώρα έπρεπε να παραδώσω το ταξί στον Πειραιά.

Ο κύριος στεκόταν μπροστά μου περιμένοντας να περάσει άλλο ταξί. Κάτι μέσα μου μου έλεγε να τον εξυπηρετήσω. Του έκανα νόημα να έρθει. Μόλις μπήκε στο ταξί αναφώνησε: «Δεν είναι δυνατόν!»

Και παίρνει τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου στα χέρια του και τη φιλάει. Την στιγμή εκείνη έχει ανάψει το φανάρι και έστριβα το τιμόνι προς Μενίδι. Ήθελα να του πάρω από τα χέρια τη φωτογραφία, μα όταν τον είδα με τι λαχτάρα τον κοιτούσε, ντράπηκα για τη σκέψη μου.

-Τον γνωρίσατε, με ρώτησε.
-Όχι, από τα βιβλία του τον γνώρισα και τον αγαπώ πάρα πολύ.
-Θέλεις, κοπέλα μου, να σου πω πώς τον γνώρισα εγώ;
-Και βέβαια θέλω, του είπα με χαρά.
-Άκου η γυναίκα μου ήταν άρρωστη βαριά, είχε καρκίνο. Οι γιατροί μας έδωσαν τρεις μήνες το πολύ ζωή.

Εκείνη τη χρονιά ο γιος μου ο μεγάλος τελείωνε το Λύκειο. Και μας ανακοίνωσε πως έχει κανονίσει με άλλα δέκα παιδιά, συμμαθητές του, να πάνε στο Άγιον Όρος για μια εβδομάδα. Είπαμε εντάξει. Τα παιδιά έφυγαν.

Στο μεταξύ η γυναίκα μου χειροτέρεψε. Ο γιατρός που την παρακολουθούσε μας είπε πως το τέλος ήταν κοντά.

Τον ρωτήσαμε με αγωνία: «Γιατρέ, τι μπορούμε να κάνουμε, να της δώσουμε λίγη ζωή ακόμη;». «Θα κάνουμε ένα χειρουργείο ακόμη και ο Θεός βοηθός!» μας απάντησε. Εγώ συμφώνησα, η γυναίκα μου αντέδρασε, γιατί ήθελε να περιμένουμε να γυρίσει το παιδί.

Ο γιος μου γύρισε τόσο ευτυχισμένος, τόσο χαρούμενος, που έτσι δεν τον είχαμε δει ποτέ. Μας διηγιόταν πόσο όμορφα ήταν εκεί, πόσο εγκάρδια τους υποδέχθηκαν οι μοναχοί, πόση γαλήνη ένιωσαν μεσ’ στην ψυχή τους.

Τόσο πολύ ένιωσε την παρουσία του Θεού, που είχε ξεχάσει πως η μητέρα του ήταν άρρωστη. Τη θυμήθηκε, όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους ο Γέρων Πορφύριος. Μας είπε για τον Γέροντα Πορφύριο θαυμαστά πράγματα, που μας φαίνονταν απίστευτα.

-Συγνώμη, αυτά που λέτε πότε γίνανε; τον διέκοψα.
-Αυτό συνέβη το 1996.

Όλα τα παιδιά καθόντουσαν κάτω από ένα δένδρο, μιλούσανε και γελούσανε, όταν ξαφνικά είδανε έναν καλόγερο να τα πλησιάζει. Σηκώθηκαν, του φίλησαν το χέρι και ο Γέροντας άρχισε να τους μιλάει προσφωνώντας κάθε παιδί με το όνομά του.

Όπως καταλαβαίνεις, τα παιδιά απόρησαν, πού ήξερε τα ονόματά τους και τα οικογενειακά τους. Στο γιο μου είπε: «Πες της μαμάς σου να μην κάνει χειρουργείο, είναι καλά!». «Την ξέρετε;». «Την ξέρω, όλους σας ξέρω!». «Ποιος είστε;» τον ρώτησε. «Είμαι ο Γέροντας Πορφύριος», είπε και έφυγε.

Στο γυρισμό από το Άγιο Όρος, σταμάτησαν στην Ουρανούπολη, σε ένα φαρμακείο να πάρουν ασπιρίνες, γιατί τους πείραξε η θάλασσα και ζαλίστηκαν. Μπαίνοντας στο φαρμακείο είδαν την φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου και είπαν: «Να ο Γέροντας Πορφύριος που είδαμε στο Άγιο Όρος!». Μόλις το άκουσε η φαρμακοποιός, σάστισε.

«Συγνώμη, παιδιά, είδατε αυτόν τον Γέροντα στο Άγιο Όρος;». «Ναι, τώρα από εκεί ερχόμαστε». «Είστε σίγουροι;». «Βέβαια, είμαστε σίγουροι, αφού μιλήσαμε μαζί του.

Και μάλιστα απορήσαμε πού ήξερε τα ονόματά μας και τα οικογενειακά μας. Όταν τον ρωτήσαμε ποιος είναι, μας είπε πως ήταν ο Γέροντας Πορφύριος». «Παιδιά, είμαι σίγουρη ότι τον είδατε, όμως… Μην τρομάξετε μ’αυτό που θα σας πω… Ο Γέροντας πέθανε πριν από πέντε χρόνια!» Τα παιδιά έπαθαν σοκ! «Αδύνατον!» της είπαν, «αφού μιλήσαμε!».

Και εγώ και η γυναίκα μου πιστέψαμε πως κάποιον άλλον είδαν, που τον έλεγαν κι αυτόν Πορφύριο και του έμοιαζε. Άλλωστε όλοι οι καλόγεροι μοιάζουν μεταξύ τους. «Δεν με πιστεύετε, ε; Τέλος πάντων, εμένα μου είπε να μη πας για χειρουργείο, είσαι καλά», είπε το παιδί στην μητέρα του.
Σε δύο μέρες μπήκαμε στο νοσοκομείο.

Την επομένη το πρωί θα γινόταν το χειρουργείο. Η ώρα του χειρουργείου έφτασε και, ενώ εγώ περίμενα απ’ έξω με αγωνία, ξαφνικά, βλέπω τη γυναίκα μου να βγαίνει. Έτρεξα κοντά της: «Τι έγινε;». «Δεν κάνω χειρουργείο, είμαι καλά!».

Από πίσω της βγήκε και γιατρός. «Τι έγινε, γιατρέ;». «Δεν ξέρω, δεν θέλει να χειρουργηθεί!». «Σας είπα, είμαι καλά!». «Κορίτσι μου, τρελάθηκες;». Την πήρα αγκαλιά και προσπαθούσα να την πείσω, πως πρέπει να γίνει η εγχείρηση. «Σου είπα νιώθω καλά, κάντε μου εξετάσεις και θα δείτε ότι είμαι καλά, το νιώθω!».

«Ωραία!» είπε ο γιατρός, «ας μην την πιέσουμε, αφού νοιώθει καλά». «Δεν με πιστεύετε; Ωραία! Κάντε μου εξετάσεις για να πειστείτε».

Πράγματι έγιναν οι εξετάσεις. Την επόμενη μέρα μας ήρθαν και οι απαντήσεις. Εδώ ο κύριος πήρε μια βαθιά ανάσα.

-Τι έδειξαν οι απαντήσεις;
-Πως ποτέ δεν την άγγιξε η αρρώστια! Οι γιατροί να βλέπουν τις παλιές εξετάσεις και τις καινούργιες και να έχουν τρελαθεί! Δεν μπορεί, θα πρέπει να μπερδεύτηκαν με άλλες, θα ξανακάνουμε αύριο, έλεγαν απορημένοι.

Ωστόσο ήρθε ο γιος μου, που βλέποντας τους γιατρούς μπερδεμένους με τις εξετάσεις, μου λέει.

-Γιατί δεν πιστεύεις αυτά που μου είπε ο Γέροντας Πορφύριος στο Άγιο Όρος;
Τότε πετιέται ένας γιατρός:
-Τι είπες; Ο Γέροντας Πορφύριος τι σου είπε;
-Πως η μαμά μου είναι καλά και να μην κάνει χειρουργείο!
Ο γιατρός έβγαλε από την τσέπη του τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου.
-Αυτόν είδες, αγόρι μου, στο Άγιο Όρος;
-Ναι, Αυτόν!
-Οι εξετάσεις είναι σωστές! Η γυναίκα σας είναι καλά, μπορείτε να φύγετε και τώρα μάλιστα! Ετοιμαστείτε!

Στη γυναίκα μου οι γιατροί είχαν δώσει τρεις μήνες το πολύ ζωή. Έχουν περάσει δύο χρόνια και είναι μια χαρά, πιο καλά από ό,τι ήταν πριν την αρρώστια. Γι’αυτό αγαπούμε πάρα πολύ τον Γέροντα Πορφύριο. Έχουμε πάει και στο Μοναστήρι του πολλές φορές. Και όποτε έχουμε δυσκολίες, εκείνος μας στηρίζει.

Η αφήγηση του κυρίου για ένα ακόμη θαύμα του Γεροντάκου μου, μου έδωσε μεγάλη χαρά. Το μόνο που ψέλλισα, καθώς κατέβαινε ο κύριος, ήταν «ευχαριστώ». 

http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy

Η κολυμβήθρα που βαπτίστηκε ο Γέροντας Παΐσιος

Σήμερα, Δευτέρα 10 Νοεμβρίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη.
Ο Όσιος Αρσένιος βάπτισε τον γέροντα Παΐσιο, μικρό στα Φάρασα και απαίτησε από τους γονείς του να δοθεί το δικό του όνομα Αρσένιος και όχι το όνομα Χρήστος που ήταν του παππού του.
Τότε είπε χαρακτηριστικά με προφητικό νόημα: «Εσείς καλά θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού, εγώ δεν θέλω να αφήσω καλόγηρο στο πόδι μου;»
Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr δημοσιεύει την πέτρινη κολυμβήθρα που βάπτιστηκε ο Γέροντας Παϊσιος από τον Όσιο Αρσένιο.
Να αναφερθεί ότι την κολυμβήθρα είχαν οι Τούρκοι και μέσα εκεί άλεθαν στάρι, πρόσφατα βρέθηκε και με ενέργειες του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και του Συλλόγου Φαρασιωτών επεστράφει σε Μουσείο του χωριού.

http://www.romfea.gr
http://agioritikesmnimes.blogspot.ca/

There isn’t anywhere that God induces us against our will ( Elder Ambrose of Optina )

There isn’t anywhere that God induces us against our will, but rather offers us a choice for our determination, and it is through the personal will that individuals turn out to be either good or evil. Therefore, it is useless to blame those that live with us or surround us as interfering and impeding our salvation or spiritual improvement. Samuel lived and was brought up by the priest Elias, among his debauched sons, yet preserved himself and was a great prophet. Even in Heaven, Eve violated God’s law. While Judas, living three years in the presence of Christ Himself, did not improve even though he saw so many miracles and continually heard the Scriptural sermons, but became worse and sold his Teacher and the world’s Redeemer, for thirty pieces of silver.



Elder Ambrose of Optina

Ταπείνωση (Αγ. Νεκταρίου)

Να αγωνίζεστε προ πάντων στο να ταπεινώνετε τον εγωισμό σας. Αυτή είναι η αρχή της αυταπαρνήσεως και της επικρατήσεως σε εσάς του Θείου θελήματος. Εύχομαι όλες (απευθύνεται σε μοναχές) να κερδίσετε σ΄ αυτόν τον αγώνα κατά του εγωισμού ο οποίος είναι δυνατός, επειδή μοιάζει με την πολυκέφαλη Ύδρα την οποίας, αν κόψεις το ένα κεφάλι, φυτρώνει άλλο με άλλη μορφή και άλλο χαρακτήρα. Γι’αυτό ενώ κατορθώνουμε και αφήνουμε τον κόσμο και τα πράγματα του κόσμου και αρνιόμαστε κάθε σωματική απόλαυση και το ταλαιπωρούμε, για να μη κάνουμε το θέλημα του εγωισμού, βλέπουμε ξαφνικά και να παρουσιάζεται ως ψυχική νόσος, και συνήθως ως απείθεια, παρακοή, ως σύνεση, ως γνώση, ως φρόνηση, ως αυταρέσκεια, ως μεμψιμοιρία και τι πρώτο να αριθμήσω; Κάτω από όλες αυτές τις μορφές κρύβεται η ασχήμια του εγωισμού.



Εξετάστε λίγο κάθε μια από αυτές και θα ανακαλύψετε την άσχημη μορφή του∙ σπανιότερα παρουσιάζεται ως απαίτηση, ως αξίωση, ως δικαίωμα, ως επιθυμία και σπανιότατα ως φιλοδοξία και τα λοιπά. Όλα αυτά είναι ποικίλες μορφές του εγωισμού… Γι’ αυτό δεν επαναπαυόμαστε στις δεήσεις και τις προσευχές μας, εάν πρωτύτερα δεν φροντίσουμε με πολύ επιμέλεια να καταστήσουμε τους εαυτούς μας άξιους ιερομύστες ,και τις θυσίες μας ευπρόσδεκτες στο Θεό. Γι’ αυτό πλανώνται πλάνη δεινή μάλιστα αυτοί που νομίζουν, ότι κάθε λατρεία και κάθε θυσία είναι ευάρεστες στο Θεό. Λατρεία ευάρεστη στο Θεό και θυσία ευπρόσδεκτη, είναι πνεύμα και καρδιά που έχει συντριβεί, και όχι πνεύμα υπερηφάνειας και εγωισμού και καρδιά αγύριστη και με πάθη.

Πηγή

Natural course of spiritual life ( Elder Paisios )

When man does not go through the natural course of spiritual life, namely Crucifixion — Resurrection, so as to experience Paschal spiritual states, heavenly ones, he is more miserable than worldly people. Worldly people can somewhat understand when someone speaks to them about divine love. Those, however, who set off for heavenly love and higher joys, by turning also toward worldly joys (those not considered sinful), remain half way down the road like Lot’s wife (Genesis 19:26). Consequently, their hearts are as insensitive as stone, so much as to be scandalized even by the words "divine love," which they hear read from the books of the Church.

Elder Paisios

Η συνείδησή μας ( Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ )

Όσο αμαρτωλός κι αν είναι ο άνθρωπος, μένει πάντα μέσα η σπίθα του Θεού.
Αυτή η σπίθα είναι ικανή να θεριέψει, να γίνει πυρκαϊά και να κάψει την αμαρτωλότητα, λευκαίνοντας τον άνθρωπο.
Η σπίθα του Θεού, είναι η συνείδηση.
Άνθρωπος ασυνείδητος δεν υπάρχει.
Να φυλάγετε καλά, ως θησαυρό ατίμητο, τη συνείδησή σας.

Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ

http://www.diakonima.gr

The Holy Angels

The nine orders of the angels are divided into three heirarchies, each of which is divided into three orders: the highest, the intermediate, the lower.



The first hierarch, the highest and closest to the Most Holy Trinity, consists of the SERAPHIM, CHERUBIM, and THRONES.

The God-loving six-winged SERAPHIM stand closer than all before their Creator and Mker, as the prophet Isaiah saw, saying: “And the seraphim stood around Him, each having six wings” (Isaiah 6:2). They ar fire-like since they stand before That One of Whom it is written: “For our God is a consuming fire.” (Heb 12:29); “His throne was a flame of fire” (Dan 7:9); “the appearance of the Lord was like a blazing fire” (Ex 24:17). Standing before such glory, the seraphim are fire-like, as it said: “Who maketh his angels spirits; his ministers a flaming fire” (Ps 103:4). They are aflame with love for God and kindle others to such love, as i shown by their very name, for “seraphim” in the Hebrew language means: “flaming”.


The Archangels Michael and Gabriel

After the seraphim, before the All-knowing God, Who resides in inaccessable light, stand the many-eyeed CHERUBIM in ineffable radiance. More than the other lower orders of angels, they are always radiant with the light of th knowledge of God, with the knowledge of the mysteries of God and the depths of His Wisdom; being themselves enlightened, they enlighten others. Their name “cherubim” in translation from the Hebrew language, means: “great understanding” or “effusion of wisdom”, because throught the cherubim wisdom is sent down to tohers and enlightenment of the spiritual eyes is given for the seeing of God and knowledge of God.

Thereafter stand the God-bearing THRONES (as St Dionysius the Areopagite calls them) before Him Who sits on the high and exulted throne, being named “thrones” since on them, as on inctellectual thrones (as writes St Maximus the Confessor) God intellectually resides. They are not called “God bearing” according to essence but according to grace and according to their office, as the flesh of Jesus Christ (as St Basil the Great writes) is called “God-bearing” according to essence since it was indivisibly united with God the Word Himself. The thrones are then called “God-bearing” not according to essence but according o grace, given for their service, which is mystically and incomprehensibley to bear God in themselves. Residing on them in an incomprehensible manner, God makes His righteous judgement, according to the word of David: “Thou hast sat upon a throne, O Thou that judgest righteousness.” (Ps 9:4). Therefore through them the justice of God is pre-eminently manifesed; they erve His justice, glorifying it and pour out the power of justice onto the thrones of earthly judges, helping kings and masters to bring forth right judgement.

Th middle hierarchy also consists of three orders of holy angels: the DOMINIONS, the VIRTUES, and the POWERS.

The DOMINIONS are so nemed because, being themselves free, they dominate over the rest of the angels which follow behind them. Having abandoned servile fear, as St Dionysius the Aeropagite says, they voluntarily and with joy serve God unceasingly. Also they send down power for prudent governing and wise management to authorities on the earth set up by God. Further they teach how to control the senses, how to subdue in oneself dissolute desires and passions, how to enslave the flesh to the spirit, and how to rule over one’s will and be above all temptations.

The VIRTUES, [the usual translation of the name of this order of angels as "virtues" is readily misleading if the old meaning of the word "virtue" as "power" or "force", especially as regards to divine beings (cf Oxford English Dictionary), is not remembered. Note of translator.] filled with divine strength, quickly fulfill the will of the All-High and Omnipotent Lord, strong and powerful. They both work very great miracles and send down the grace of miracle-working to God’s saints, who are worthy of such grace, in order that these may work miracles, such as heal every sickness and foretell the future. The holy virtues also help people laboring and those overburdened by the bearing of an obedience placed on them by someone – by which their names “virtues” is explained – and they bear the infirmities of the weak. They also strengthen every man in patience, so that he does not faint away in affliction but rather bears all misfortune with a strong spirit, courageously, and with humility, giving thanks for everything to God, arranging all for our benefit.

The POWERS are so called because they have power over the devil, in order to restrain the power of the demons, to repulse the temptations brought upon people by them, and to prevent the demons from harming anyone to the degree that they would wish. The powers strengthen the good ascetics in spiritual struggles and labors, protecting them so that they may not be deprived of the spiritual kingdom. They help thos wrestling with passions and vices to cast out evil thoughts and slanders of the enemy and to conquer the devil.

In the lowest hierarchy there are also three orders: the PRINCIPALITIES, the ARCHANGELS, and the ANGELS.

The PRINCIPALITIES are named thus because they have command over the lower angels, directing them to the fulfilment of divine orders. The management of the universe and the keeping of all the kingdoms and princedoms, of lands and all peoples, races and nations, is also entrusted to them since each kingdom, race and people have for themselves a special deeper and manager from the heavenly order called the principalities, for all their country. Further, the service of this angelic order (according to the explanation of St Gregory the Dialogist) consists in teaching the people to requite each person in authority according to his calling. Finally, the angels of this order raise worthy people to various honorable offices and direct them so that they take power not for the sake of their own gain and benefit, nor for the sake of love of honr and vain renown, but for the sake of honor from God, for the sake of spreading and augmenting of His holy glory, and for the sake of the benefit of their neighbors – as serving the general needs of all their subordinates.

The ARCHANGELS are called the great heralds of good news, announcing the great and most glorious. Their service (as the great Dionysius the Aeropagite says) consists in revealing prophecies, knowledge, and understanding of God’s will which they receive from the higher orders of angels and announce to the lower order, ie. the angels, and through them, to men. St Gregory the Dialogist says that the archangels strengthen people in the holy faith, enlightening their mind with the light of knowledge of the holy Gospel and revealing the mysteries of devout faith.

The ANGELS are the lowest of all the orders in the heavenly hierarchy and the closest to man. They aannounce the lesser mysteries and intentions of God and teach people to live virtuously and righteously before God. They are appointed to guard each of us who believe: they sustain virtuous people from fallen, and never leave us though we have sinned, but are always ready to help us, if only we ourselves want it.

All of the heavenly orders are also called by the common name “angels”. Although they have different names according to their situation and grace given by God (as seraphim, cherubim, thrones and the rest of the orders), yet all in general are called angels, because the word “angel” is not a denomination of essence, but of service, as it is written: “Are they not all ministering spirits, sent forth to minister” (Heb 1:14). But their service is different and not identical: each order has its own service; for the All-Wise Creator does not reveal the mystery of His design to all to the same degree, but from the one to the others, through the higher He enlightens the lower, revealing to them His will and commanding it to be as in the book of the Prophet Zachariah. There it is said that one angel, after conversing with the prophet, met another angel who ordered him to go again to the prophet and reveal the future fate of Jerusalem: “And behold, the angel that talked with me went forth and another angel went out to meet him, and said unto him, Run, speak to thes young man (that is, the prophet Zachariah), saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of mena and cattle therein: For I, saith the Lord will be unto her a wall of fire round about” (Zach 2:3-5).

Deliberating about this, St Gregory the Dialogist says, “When one angel says to the other: ‘Run speak to this young man’ there is no doubt that certain angels send others, that the lower ones are sent, that the higher send” (St Gegory the Dialogist, Interpretation of the Gospels, #4).

We find exactly the same thing in the prophecy of Daniel, that one angel orders another to interpret the vision to the prophet. From this it is evident that angels of higher orders reveal the divine will and intention of their Creator to angels of the lower orders, that they enlighten them and send them to people.

The Orthodox Church militant, being in need of the help of the angels, celebrates the Assembly of all the nine angelic orders with a special supplication, as is fitting, on the eighth day of the month of November (Nov 21 OS) ie. the ninth month, since all these nine orders of angels will gather on the day of the Terrible Judgment of the Lord, which the divine teachers of the Church call the eighth day. For they say, at the end of seven thousand years will begin as if an eighth day, “When the Son of man shall in His glory, and all the holy angels with Him” (as the Lord Himself foretold in the Gospel – Matt 25:31). “And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds.” (Matt 24:31), ie. from the East, West, North, and South.

Source: The Minea of St. Dimitry of Rostov

http://pemptousia.com/

Ο Άγιος Ιέρων και οι συν αυτώ εν Μελιτηνή 33 Άγιοι μάρτυρες ( Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς )

Ο Ιέρων γεννήθηκε στα Τύανα της Καππαδοκίας από μια καλή και θεοσεβή μητέρα, που ήταν τυφλή. Ο ίδιος ήταν χριστιανός με ζήλο και διακονούσε τη μητέρα του με στορ­γική υιική αγάπη. Ο Ιέρων δεν επιθυμούσε να καταταχθεί στον στρατό για δύο βασικούς λόγους. Πρώτα-πρώτα δεν μπορούσε να εγκαταλείψει την ανήμπορη μητέρα του και ύστερα απεχθανόταν και την ιδέα ακόμη να αναγκαστεί ως στρατιώτης να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Έτσι, όταν ήρθαν απεσταλμένοι στρατιώτες να τον βρουν για να τον στρατολογήσουν, παρότι άοπλος, τους έδιωξε αφόβως. Τέλος, ο Ιέρων συνελήφθη και οδηγήθηκε για να δικαστεί ενώπιον του έπαρχου, μαζί με άλλους χριστιανούς στη, Μελιτηνή. Καθ’ οδόν, ένα βράδυ, εμφανίστηκε στον Ιέρωνα ένας λευκοφόρος άνδρας με απαστράπτοντα ενδύματα και του είπε: «Χαίροις Ιέρων! Ιδού αναγγέλλω σοι σωτηρίας ευαγγέλια· ότι δεν αγω­νίζεσαι διά βασιλέα επίγειον, αλλά διά τον ουράνιον βασιλέα υπερμαχείς και αυτός θέλει σε δοξάσει και θα λάβεις δόξαν και τιμήν!». Στο άκουσμα αυτών των λόγων, η καρδιά του Ιέρωνος γέμισε με ανεκλάλητη χαρά και αγαλλίαση.



Όταν έφθασαν στη Μελιτηνή, οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στη φυλακή μαζί με τον Ιέρωνα. Αυτός ανδρειοφρόνως τους ενίσχυε στην πίστη, ώστε να μην ολιγοψυχήσει κανείς στο επικείμενο μαρτύριο, αλλά όλοι μαζί ολοπρόθυμα να προ­σφέρουν τα σώματά τους στον μαρτυρικό θάνατο υπέρ του Χριστού. Όλοι ομολόγησαν την Πίστη τους στον Κύριο Ιησού Χριστό, πλην ενός, του Ουίκτωρος, που ήταν συγγενής του Ιέρωνος, και ο οποίος εξέπεσε από την Πίστη.

Οι βασανιστές απέκοψαν το ένα χέρι του Ιέρωνος, τον μαστίγωσαν και τον βασάνισαν ποικιλοτρόπως μέχρι που, τελικώς, τον αποκεφάλισαν μαζί με τους άλλους συναθλήσαντες. Οι τριάντα τρείς μάρτυρες, καθ’ οδόν προς τον τόπο του μαρτυρίου τους, έψαλλαν χαίροντες τον «άμωμο»: Μακά­ριοι οι άμωμοι εν οδώ, οι πορευόμενοι εν Νόμω Κυρίου (Ψαλ. 118, 1). Ιδού τα ονόματα των ένδοξων αυτών μαρτύρων που έχουν γραφεί στη Βίβλο της Ζωής: Ησύχιος, Νίκανδρος, Αθανάσιος, Μάμας, Βαράχιος, Καλλίνικος, Θεαγένης, Νίκων, Λογγίνος, Θεόδωρος, Ουαλέριος, Ξάνθιος, Θεόδουλος, Καλλί­μαχος, Ευγένιος, Θεοδόχος, Ουστρίχιος, Επιφάνιος, Μαξιμιανός, Δουκίτιος, Κλαυδιανός, Θεόφιλος, Γιγάντιος, Δωρόθεος, Θεόδοτος, Καστρίχιος, Ανίκητος, Θεμέλιος, Ευτύχιος, Ιλάριος, Διόδοτος και (άλλος) Ιέρων.

Κάποιος Χρύσανθος αγόρασε την αποτμηθείσα κεφαλή του Ιέρωνος και την ενταφίασε, ενώ αργότερα έκτισε εκεί εκκλησία προς τιμήν του. Την δεξιά χείρα του αγίου έδωσαν, κατά την επιθυμία του, στην τυφλή μητέρα του. Ο άγιος Ιέρων και οι συν αυτώ μαρτυρήσαντες τελειώθηκαν το έτος 298 και εισήλθαν στη δόξα του Χριστού.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος -Νοέμβριος, εκδ. Άθως, σ. 59-61) 

http://www.pemptousia.gr/2014/11/o-agios-ieron-ke-i-sin-afto-en-melitini-33-agii-martires/

The hand of a priest

Taken from Experiences During the Divine Liturgy, Protopresbyter Stephanos K. Anagnostopoulos

[While the Cherubic hymn is being sung during liturgy the priest reads the prayer which begins with the words, -ed]…”No one who is bound with the desires and pleasures of the flesh is worthy to approach…”

None of the priests ever approaches the Holy Altar, in order to serve the Divine Liturgy, trusting in his holiness. If he is ever fooled and believes that he is holy, he must not perform the Liturgy; in which case we have delusion and heresy. But at this point, we should not say much, for the more we say, the worse it is for us. Here, we do the sign of the Cross, are silent, and we priests ask for God’s mercy.

In order to comprehend what man is worth, for which God’s love can do anything, we ought to give some thought to the high ministry of the Priesthood. The priest, as a human being might not be wealthy, strong, wise and a scholar, but may be humble and insignificant. From the moment, however, he received the gift of the Priesthood and puts on “the grace of priesthood”, from that moment on the Priest receives spiritual power, which surpasses all secular power.

Saint Cosmas Aitolos used to say: “If I ever encounter the emperor of Byzantine. or the king and a poor priest on the street, I will first hasten to kiss the priest’s hand then greet the Emperor. And if I ever encounter an Angel or an Archangel or a Cherubim walking together with a priest on the same road, I will first hasten to kiss the hand of the Priest and then the hand of the Angel.”

The priest’s blessing is Christ’s blessing. It is Christ’s Grace. Whether the priest is young, or elderly, worthy, or unworthy, he bears Christ’s Priesthood, he possesses his Grace and imparts His divine Blessing.


http://frmilovan.wordpress.com/

Αυτές είναι οι 12 χειρότερες συνήθειές μας που μπορούν να οδηγήσουν στην κατάθλιψη

Η κατάθλιψη μπορεί να «χτυπήσει» την πόρτα οποιουδήποτε και για λόγους που δεν περνούν από το χέρι μας. Η απώλεια ενός αγαπημένου, η απόλυση, ή τα οικονομικά προβλήματα, μπορεί να την προκαλέσουν. Υπάρχουν όμως και μικρές, καθημερινές συνήθειες, που επίσης επηρεάζουν αρνητικά τη διάθεσή μας, χωρίς να το καταλάβουμε.

Yπάρχουν κάποιες συνήθειες, φαινομενικά «αθώες», οι οποίες όμως μπορούν να… σαμποτάρουν την καλή μας διάθεση και να ανοίξουν τον δρόμο για τον ερχομό της κατάθλιψης.

Συγκεκριμένα:
1. Περπατάτε αδέξια
Το πώς αισθανόμαστε μπορεί να επηρεάσει το πώς περπατάμε, αλλά ισχύει και το αντίστροφο. Ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν ζήτησαν από ανθρώπους να περπατούν με τους ώμους μαζεμένους και σκυφτοί, είχαν χειρότερη διάθεση. Επίσης, έφερναν στο νου τους περισσότερο αρνητικά πράγματα, παρά θετικά.

2. Φωτογραφίζετε τα πάντα
Όπως απέδειξε μελέτη, σε επισκέπτες σε ένα μουσείο, όσοι φωτογραφίζουν τα πάντα έχουν μεγαλύτερη δυσκολία να θυμηθούν τα όσα είδαν. Ο φακός είναι ουσιαστικά ένα «πέπλο» μπροστά στα μάτια, που ελάχιστοι συνειδητοποιούν.






3. Επιτρέπετε σε κάποιον να σας εκφοβίζει
Ο εκφοβισμός δεν τελειώνει μαζί με τα σχολικά χρόνια. Εκατομμύρια εργαζόμενοι ζουν μία ανάλογη κατάσταση στη δουλειά τους. Αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό, καθώς κάνει το θύμα εύθραυστο και του προκαλεί ακόμη και δυσκολία στο να δουλέψει.

4. Δεν γυμνάζεστε
Όσοι γυμνάζονται τρεις φορές την εβδομάδα, η πιθανότητα να πάθουν κατάθλιψη μειώνεται κατά 19%, σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη.

5. Αναβάλλετε τα πράγματα
Αν η συνεχής αναβολή μίας υποχρέωσης δεν οφείλεται σε βαρεμάρα, αλλά γιατί η υποχρέωση προκαλεί άγχος και φόβο αποτυχίας, τότε η συνεχής αναβολή του απλά παρατείνει αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση.


6. Είστε σε μία «δηλητηριώδη» σχέση
Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι το στρες που μπορεί να βιώνουν οφείλεται σε μία «δηλητηριώδη» σχέση που διατηρούν, καταστρέφοντας την αυτοεκτίμησή τους. Εξαιτίας των συντρόφων τους, αρχίζουν να πιστεύουν ότι είναι ανίκανοι, ή εγωιστές. Μερικές φορές παίρνει χρόνια σε κάποιον να συνειδητοποιήσει ότι τα προβλήματά του οφείλονται στη σχέση του.

7. Παίρνετε τη ζωή πολύ σοβαρά
Πέφτετε στο πεζοδρόμιο και αντί να γελάσετε, μαζεύεστε γεμάτος ντροπή. Αν αυτό σας θυμίζει τον εαυτό σας, τότε πρέπει να βρείτε τον τρόπο να γελάτε περισσότερο. Το γέλιο έχει θετική επίδραση στην υγεία και την κατάσταση του εγκεφάλου, σύμφωνα με μελέτες. Είναι ένα «γρήγορο» φάρμακο κατά του άγχους και της κατάθλιψης.

8. Δεν κοιμάστε
Ο ύπνος επηρεάζει τα πάντα. Συναισθηματικές και νοητικές ικανότητες, αλλά και τη λειτουργία του σώματος. Ο ύπνος είναι ο τρόπος που έχει το σώμα να αναγεννηθεί και χωρίς αυτό, το σύστημα υπολειτουργεί.

9. Δεν είστε ποτέ μόνοι
Παιδιά, δουλειά, γάμος, όλα απαιτούν χρόνο, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι να μην μένουν ποτέ μόνοι τους. Ειδικοί επισημαίνουν ότι είναι αναγκαίο να κάνει ο καθένας ένα διάλειμμα και να έχει τις δικές του στιγμές, ακόμη και για δέκα λεπτά, διαφορετικά η κατάθλιψη και το άγχος παραμονεύουν.

10. Δεν μιλάτε σε κανέναν
Αν κατά κύριο λόγο χρησιμοποιείτε τα μηνύματα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μένετε σε επαφή με τους φίλους σας, δεν έχει πραγματική σχέση μαζί τους. Στο Facebook δεν γίνονται πραγματικές συζητήσεις, που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τους ανθρώπους, λένε οι ειδικοί. Αντίθετα, αυτή η τακτική περιορίζει τις εμπειρίες και τα συναισθήματά μας. Επίσης, οι προσωπικές ηλεκτρονικές συσκευές, όπως τα smartphones, επηρεάζουν την προσοχή μας. Σταδιακά, οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν στην εικονική πραγματικότητα, χωρίς να συναντιούνται από κοντά με τους ανθρώπους. Αυτό, έχει συνέπειες στην ικανότητά μας αλλά και την επιθυμία να καθίσουμε στο ίδιο δωμάτιο με κάποιον και απλά να του μιλήσουμε.

11. Δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς το κινητό
Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάνατε αποτοξίνωση από τις ηλεκτρονικές συσκευές; Αν δεν μπορεί να θυμηθεί κάποιος, αυτό είναι κακό σημάδι. Οι τόσες πολλές συσκευές προκαλούν υπερδιέγερση. Αν είμαστε συνεχώς ”συνδεδεμένοι”, στην πραγματικότητα δεν ξεκουραζόμαστε ποτέ, εξηγούν οι ειδικοί, για την κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη ή άγχος.

12. Κάνετε πολλά πράγματα ταυτόχρονα
Οι περισσότεροι το συνηθίζουν. Γεύμα στο γραφείο, περιήγηση στο Facebook μπροστά στην τηλεόραση και άλλα παρόμοια. Έρευνες έχουν δείξει ότι παρότι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι πιο παραγωγικοί όταν κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αυτό δεν ισχύει, καθώς προκαλεί άγχος, αδιαφορία για το περιβάλλον και ανικανότητα για αποτελεσματική επικοινωνία.



Πηγή

The Lord loves us as His children ( Elder Siluan )

The Lord loves us as His children, and His love is stronger than a mother’s love, because even a mother can forget her child, but the Lord never forgets us. And if the Lord Himself had not given the Holy Spirit to the Orthodox people and our great pastors, then we could never know how much He loves us.

Elder Siluan

Το θέλημα του Θεού καλύτερο από το δικό μας ( Αγίου Νείλου του Ασκητή )

Αγίου Νείλου του Ασκητή

Πολλές φορές ζήτησα με την προσευχή από το Θεό, να μου γίνει κάτι που το νόμιζα καλό, και επέμενα παράλογα να το ζητώ βιάζοντας το θέλημα του Θεού, και δεν Τον άφηνα να οικονομήσει Εκείνος ό,τι γνωρίζει ως συμφέρον δικό μου.

Και λοιπόν αφού έλαβα ό,τι ζήτησα, στεναχωρέθηκα ύστερα πολύ που δεν είχα ζητήσει να γίνει το θέλημα του Θεού.

Γιατί δεν μου ήρθε το πράγμα έτσι όπως το νόμιζα.

http://agiameteora.net/

Why pain and suffering? ( Elder Paisios )

The world is full of pain, fear and suffering. These feelings, without any exceptions, are experienced by all humans. It’s what causes our heart to ache, our mind to go hay-wire, and our emotions to become distorted. People often wonder: How have we had to handle all these problems? Why God allows these tragedies to happen? Some times the questions are complicated and the answers very simple. Elder Paisios of Mount Athos, famous for his spiritual teachings, provides encouragement and support to those who are suffering afflictions.



The struggle to sanctify the soul

..Life of course, is no summer camp; it has joys but also sorrows. The Resurrection is always proceeded by the Crucifixion. The blows of life’s trials are essential for the salvation of the soul, for the soul is refined through them. Just as with clothes; the more we rub them in the wash, the cleaner they become. Even with the octopus, the more it is beaten, the more it is cleaned and tenderized. And the fish, too, appears so graceful when alive and swimming in the sea, or even when displayed in the market with the scales and entrails intact. But it becomes useful only once it is cleaned and made to look less appetizing on the outside before it is broiled. It is much the same with people; when a person sheds all things secular-his scales, if you will- it may seem that he is losing life, his worldly liveliness, but in fact, he is merely removing all useless matter in order to be “ broiled”. Only then is he made useful…

Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, p. 105.

What Helps Spiritual Progress

People who have been buffeted by rough winds, either because God allowed it in order to rein them in, or because of the devil’s envy, are in need of much sunshine and spiritual refreshment before they can blossom and bear fruit. They are like trees that have grown bold during winter’s halcyon days, only to face the cold north wind afterwards; they will need constant spring sunshine ad showers for their sap to circulate again and to blossom and bear fruit.

…Trust in God, simplicity, and struggle with philotimo will lead to inner peace and security and then the soul fills with hope and joy…

Christ helps those who are fighting the good fight that all Saints embraced in order to subdue the flesh to the spirit. Even when wounded, we must never lose our composure, but should instead ask for God’s help in continuing with the struggle courageously. The Good Shepherd will hear us and rush to our aid, just as a shepherd responds to the bleating of a lamb that is lost or wounded, or threatened by a wolf.

Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, pp. 106-107.

Divine Energies are Omnipotent

…God never abandons us; we are the ones who forget and abandon Him. When man does not live spiritually, he is no entitled to divine help. But when he does live spiritually and is near God, he is entitled to it. Then if something happens and he dies, he is read for the other life, in which case he gains both in this life and in the next.

God’s help can’t be obstructed, neither by men nor demons. Nothing is difficult for God or a Saint. The obstacle for us humans is our lack of faith, which prevent the great divine energies from coming to us. And while there is such a great power next to us, we, because there is such a great amount of the human element in us, cannot understand the divine energies which exceed all of the world’s human powers, because they are omnipotent.

We sit for hours on end in vain, trying by ourselves to find solution to a problem, using all of our inexperience. Our head spins, our eyes burn, sleep escapes us, because the little demon has hooked us with obsessive thoughts. We may finally find a solution, but later God will found for us a better solution, which we had not thought of, leaving us with the headaches and the sleepless nights. No matter how right our thought might be, if God is not foremost, the head will tire and ache, while prayer with trust in God brings restfulness. For this reason, we can leave to God those activities which are difficult to achieve by human means and not be dependent upon our human efforts, reassured that God will do what is best.

For everything you think of doing, remember to say, “God willing”

A good disposition

-Geronda, what will become of the kind people who don’t believe?

-…Benevolent God will find a way for these kind-hearted people, either with trials and tribulations, with illnesses, hardships, with an earthquake, a lightning bolt, a deluge, or even some word, to bring them around and in the end to lead them to Paradise….

Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, p 326-328.

Divine consolation

…With the people I went through so much pain! I didn’t pass over their problems lightly. I was painted by them, I sighed over them, but with every sigh I turned the matter over to God and in the pain I felt for the other person God provided consolation. That is to say, divine consolation came with the spiritual approach, because the pain which carries with it hope in God also has divine consolation. Otherwise how is one to endure! How could I possibly get through all the things that I hear? Yes, I feel the pain, but I also think of the divine reward in those who are suffering. We are in God’s hands. Since there is divine justice, divine reward, nothing is lost. The more one is tormented, the more he will rewarded. Although God sees so much suffering upon the earth, even things which we cannot imagine, He never falters. “You have suffered more?” He asks, “I will provide you with more in the other life”, and He rejoices. Otherwise, how could He endure so much injustice, so much evil that exists? But He keeps in mind the reward of those who suffer and, in a manner of speaking, endures that great pain. We don’t see the glory to be received by the other person and so we feel compassion for him, and for this God rewards us with divine consolation…

Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, p. 348.

Elder Paisios notes that God allows a calamity to happen due to our fault.

Sins Brings Calamities

Locusts, wars, drought and disease, they are all scourges. They’ re not God’s way of educating human beings but the result of our moving away from God. They happen because we stray from Him. God’s wrath comes to make us remember Him and ask for help. It’s not that He arranges and orders, so to speak, these calamities to happen. Rather, God allows them to happen because He sees how far human evil can go and how unwilling we are to change our ways, and so He tries to bring us to our senses. But they are not of His own making…

…It is good to know that the faithful who obey the commandments of God receives His Grace, and that God is, shall we say, obliged to help them in these difficult times….

Whatever God allows is out of love for Man

-Geronda, why does God allow a calamity to happen?

-There are al kind of reasons. Sometimes God will allow something to happen so that something better may come out of it, and other times He wants to educate us. Some people are rewarded others pay a debt; nothing is wasted. You know, whatever God allows, even when human beings perish, it is done out of love for man, because Goad has a “heart”.

Elder Paisios, With pain and love for contemporary man, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. I, p. 118-121.

Injustice draws the Wrath of God

Most bad and harmful things happen when we wrong other people. For example, when a fortune is made unjustly, the owners may live a few years like royalty, but in the end, they will spend all their money on doctors. Remember the saying “ What is gathered by the wind is also scattered by the wind.” Or remember what the Psalm says, Better is a little that the righteous hath than the abundance of many wicked. What they collect is spent, blown away. Rarely will an illness, a bankruptcy and so on be sent as a trial from God…

Elder Paisios, With pain and love for contemporary man, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. I, p. 87-88.

Elder Paisios spoke of various signs of the Times and noticed that we need to make spiritual preparation for the events prophesied.

The Antichrist

…the anticipated Antichrist will, in some manner, be the incarnate devil, who will present himself to the Jewish nation as the Messiah and will mislead the world. Difficult years are ahead; we will be tested very severely. The Christians will suffer great persecution. And, you see, people are not at all aware that we are living during the signs of the times, that the sealing is already advancing. It is as if nothing is happening. This is why the Sacred Scripture says that even the elect will be deceived. Those without a good disposition will not be enlightened and will be misled during the years of apostasy. For whoever does not have divine Grace, does not have spiritual clarity, just like the devil.

Elder Paisios, Spiritual awakening, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. II, pp. 198-199.

Difficult times lie ahead

…with God’s permission, a strong jolt will come our way. Difficult times lie ahead. We will be greatly tasted. We have to take this warning seriously and live spiritually. It is circumstances that are forcing us and will force us in the future, to labour spiritually. But we should try to do so by choice and joyfully rather than by necessity when various sorrows come upon us. Many Saints would plead to live in our times so that they would have the chance to struggle for Christ…

Elder Paisios, With pain and love for contemporary man, Souroti: Holy Monastery Evangelist John the Theologian, vol. I, 39-40.

Μορφές του Άθωνα: Πέτρος μοναχός Κατουνακιώτης

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Λαγιός γεννήθηκε το έτος 1891 στη Λήμνο. Φαίνεται ότι νέος δε βοηθήθηκε πνευματικά γι' αυτό έπινε και μεθούσε.

Αυτά γράφονται, όπως τα διέσωσαν παλαιοί γνώριμοί του, για να εξηγηθούν και κατανοηθούν κάποιες ιδιαίτερες μοναχικές του ασκήσεις. Αλλά ο καλός Θεός που είδε την καλή του προαίρεση, έδωσε μετάνοια φλογερή στην απλή και σπάνια ψυχή του και ήρθε να μονάσει στο Άγιον Όρος το έτος 1908.

Οι ησυχαστικές του αναζητήσεις και η φήμη του μεγάλου ησυχαστού, παπα-Δανιήλ Αγιοπετρίτου, οδήγησαν τα βήματά του στην πιο απομονωμένη και ησυχαστική περιοχή, στο Κελί που ασκήτευσε ο Άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης, ο πρώτος και μεγαλύτερος Αθωνίτης Ησυχαστής. Υποτάχθηκε στον παπα-Δανιήλ, τον οποίον προσπαθούσε να ακολουθεί στους αγώνες του και να του κάνει καλή υπακοή.

Μετά από παρατεταμένη δοκιμή έγινε μοναχός το έτος 1926 με το όνομα Πέτρος. Έμαθε από τον αγιασμένο Γέροντά του την πρακτική καλογερική και μυήθηκε απ' αυτόν τα μυστικά της ησυχίας, της νήψεως, τους εγκλεισμού και της αδιαλείπτου νοεράς προσευχής, τα οποία κράτησε μέχρι θανάτου.

Βιώνοντας βαθιά τη μετάνοια για τα εν γνώσει και αγνοία αμαρτήματα της νεανικής του ζωής ζήτησε και έλαβε ευλογία από το Γέροντά του επί τρεις μήνες να μην πιεί νερό, για να συγχωρήσει ο Θεός τις οινοποσίες του. Έτρωγε φαγητό και χόρτα βέβαια, αλλά δεν ήπιε νερό επί τρεις μήνες!

Ήταν πρόθυμος και γενναίος στους ασκητικούς αγώνες και με τη μεγάλη απλότητα που τον διέκρινε έκανε τελεία υπακοή στο Γέροντά του. Η καλή αρχή, το πνευματικό θεμέλιο που έθεσε, προοιμίαζε και τη μετέπειτα φωτεινή πορεία του.

Όταν εκοιμήθη ο παπα-Δανιήλ, περίπου το 1929, για λίγα χρόνια έζησε με τους παραδελφούς του. Κάποιος από αυτούς βγήκε στον κόσμο.

Οι άλλοι απεβίωσαν και φαίνεται ότι δυσκολευόταν μόνος του. Ήρθαν και τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και της πείνας˙ έτσι αναγκάστηκε το 1940 να αφήσει το Κελί της μετανοίας του και να πάρει ένα ξηροκάλυβο στη Μικρά Αγία Άννα. Βρίσκεται πάνω από την Καλύβη του Απ. Θωμά, χαμηλότερα από το δρόμο που οδηγεί στα Κατουνάκια και δε φαίνεται γιατί είναι μέσα στο βράχο. Έχει δύο μικρά και χαμηλά κελάκια.

Μία εσωτερική πόρτα οδηγεί στο βράχο όπου υπάρχει μία σπηλιά αρκετά ευρύχωρη με ένα άνοιγμα για φωτισμό. Εδώ απομονωνόταν ο Γέροντας για περισσότερη ησυχία.

Αυτό ήταν το πνευματικό του εργαστήριο, η πνευματική του κυψέλη, το "γλυκό Κατούνι του", που γι' αυτόν ήταν επίγειος παράδεισος, αφού γευόταν το μέλι της ησυχίας και το μάννα του ουρανού. Γι' αυτό δεν του έκανε καρδιά να βγαίνει από το καλύβι του, να συναναστρέφεται και να μιλά με άλλους. Ο μικρόσωμος, αγράμματος και φτωχός "Πετράκης" ήταν ησυχαστής σε μεγάλα μέτρα. Είχε την αδιάλειπτη προσευχή, έβλεπε συχνά το Άκτιστο Φως και ζούσε από αυτή τη ζωή παραδεισένιες καταστάσεις.

Διηγήθηκε ο γέρων Γεράσιμος ο Υμνογράφος: "Γνώρισα το γερω-Πέτρο (Πετράκη) τον Κατουνακιώτη. Ήταν όντως άγιος μοναχός. Έκανε πολλή προσευχή και μεγάλη άσκηση. Μια φορά την εβδομάδα μαγείρευε και έτρωγε κάθε μέρα από αυτό.

Μια φορά ήρθε στο Κελί μας αλλοιωμένος στη όψη˙ κλαίγοντας μου είπε ότι το βράδυ προσευχόμενος περικυκλώθηκε από λευκό άπλετο φως και γέμισε ευωδία το κελί του. Ο ίδιος αισθάνθηκε ανέκφραστη μακαριότητα, γλυκύτητα και ειρήνη. Δεν γνώριζε αν βρισκόταν στο κελί του. Ρωτούσε να μάθει τι είναι αυτό που του συνέβη. Μου είπε: "Εσύ είσαι μορφωμένος, ξέρεις γράμματα, να μου πεις μήπως είναι πλάνη του Σατανά, μήπως είναι τίποτε κακό;". Όλα όσα μου έλεγε ήταν της χάριτος˙ καθώς τα διηγείτο είχε βγει εκτός εαυτού και σε μια στιγμή ξαφνικά το πρόσωπό του έλαμψε και εγώ τα' χασα. Δε μιλούσα και τον άφησα να λέει. Δεν τον διέκοψα καθόλου. Αποτύπωνα και έλεγχα όσα έλεγε.

Δε διέκρινα κανένα σημείο πλάνης. Ύστερα του είπα να δοξάζει τον Θεόν που αξιώθηκε να δει αυτά, γιατί όλα είναι από τον Θεό και δεν είναι πλάνη. Φεύγοντας με παρακάλεσε να μην τα πω πουθενά και να παρακαλώ το Θεό να τον ελεήσει για να μην πλανηθεί. Ο γερω-Πέτρος ήταν της νοεράς προσευχής. Πολύ ταπεινός και απλός μοναχός".

Φαίνεται πως αυτό το γεγονός του συνέβη τότε για πρώτη φορά, γιατί στη συνέχεια ζούσε πολλές τέτοιες καταστάσεις, όπως απεκάλυψε στο γέροντα Παΐσιο. Έβλεπε συχνά το Άκτιστο Φως, είχε αείρροα δάκρυα που συνόδευαν την αδιάλειπτη προσευχή του και είχε ξεπεράσει τα τυπικά.

Τον ρώτησε κάποιος Γέροντας αν κάνει κανόνα και ακολουθία και απάντησε: "Ούτε κανόνα ούτε ακολουθία κάνω. Μόλις δύσει ο ήλιος τρώγω, κάνω το Απόδειπνο και κοιμάμαι δύο ώρες. Όταν ξυπνήσω, και όταν έχει ήδη νυχτώσει, αρχίζω τα κομποσχοίνια.

Στο δεύτερο-τρίτο κομποσχοίνι έρχονται τα δάκρυα και μέχρι το πρωί δεν ξέρω πού βρίσκομαι. Το καλοκαίρι αρχίζω την αγρυπνία το βράδυ και όταν βγει ο ήλιος, τότε συνέρχομαι και μπαίνω μέσα". (Πιθανότατα ηρπάζετο σε θεωρία).

Γι ' αυτό ζούσε έγκλειστος και δεν ήθελε να μιλά, "εγκοπήν γλυκύτητος Θεού λαβείν μη βουλόμενος". Για να μη χάσει την επικοινωνία του με τον Θεόν, απέφευγε τις συναναστροφές. "Ο αγαπών την ομιλίαν την μετά του Χριστού αγαπά γενέσθαι μοναστικός". Τον επισκέπτονταν οι πατέρες και χτυπούσαν την εξώπορτα, αυτός όμως άνοιγε λίγο το παραθυράκι και ρωτούσε ποιός είναι και τι θέλει. Αν του πήγαιναν τρόφιμα, τους έλεγε να τα αφήσουν έξω.

Δεν έβγαινε να τα πάρει μέχρι που σάπιζαν. Αυτό το έκανε για να βλέπουν οι πατέρες τα σαπισμένα τρόφιμα και να μην του ξαναφέρουν.

Τον ρώτησε κάποιος γιατί δε βγαίνει. "Άμα βγω έξω, θα πούμε λόγια περίσσια", απάντησε. Ήταν ακτήμων. Μια-δυο φορές το χρόνο έβγαινε για να δώσει το εργόχειρό του, τα κομποσχοίνια, και να προμηθευτεί το παξιμάδι του.

Έκανε κάθε μέρα ενάτη και λάδι δεν έτρωγε σχεδόν όλο το χρόνο. Η συνηθισμένη τροφή του ήταν τσάι με παξιμάδι. Έκανε και έκτακτα τριήμερα.

Έλεγε στον παπα-Διονύσιο τον Μικραγιαννανίτη όταν ήταν νέο καλογέρι: "Για να μείνεις στην έρημο, θα πρέπει να είσαι καλός μάγειρας. Θα μαγειρεύεις φασόλια την Κυριακή και θα τρως μέχρι την Τρίτη.

Την Τετάρτη θα βάλεις λίγο νεράκι και θα τα βράζεις, την Πέμπτη θα βάλεις λίγη ντοματούλα, την Παρασκευή λίγο αλατάκι και νερό, το Σάββατο θα βάλεις και λίγο χυλό από αλεύρι, και την Κυριακή άλλο φαγητό. Έτσι με ένα φαγητό περνάς όλη την εβδομάδα".

Κάποτε είχε χιονίσει και τον έβλεπε ο παπα-Διονύσιος από απέναντι να πηγαινοέρχεται ξυπόλυτος πάνω στο χιόνι. Ύστερα τον ρώτησε γιατί το έκανε αυτό, και του εκμυστηρεύτηκε ότι είχε σαρκικό πόλεμο και βγήκε ξυπόλυτος στο χιόνι για να πολεμήσει την πύρωση.

Ο γερω-Πέτρος είχε χάρισμα να βλέπει πράγματα που θα συνέβαιναν μελλοντικά. Κάποια μέρα πήρε πληροφορία και πήγε στον τότε Γέροντα της Καλύβης του Αγίου Χαραλάμπους στη Νέα Σκήτη και του είπε: "Γέροντα, έρχεται ο λύκος να φάει το προβατάκι σου, το ξέρεις; Το καλογέρι σου δεν πάει καλά. Το παρακολουθείς; Πρόσεξέ το, γιατί θα φύγει και θα πετάξει".

Όντως το καλογέρι ήταν πνιγμένο στους λογισμούς και σχεδίαζε να φύγει. Ο γερω-Πέτρος από τη Μικρά Αγία Άννα το έβλεπε αλλά δυστυχώς παρά την προσπάθεια του Γέροντά του έφυγε στον κόσμο και παντρεύτηκε.

Ζούσε τελείως απερίσπαστα. Ανέβαινε τα καλοκαίρια στον Άθωνα με την πρόφαση να μαζεύει τσάι, αλλά στην πραγματικότητα ησύχαζε και επεδίδετο στη νοερά και αδιάλειπτη προσευχή, και στη θεωρία. Δεν είχε πολλές επικοινωνίες.

Προσπαθούσε να ζει στην αφάνεια, γι' αυτό δε διασώζονται πολλά στοιχεία από τη ζωή του. Αλλά, όπως λένε οι Άγιοι Πατέρες, αρκεί πολλές φορές και ένας λόγος, για να φανερώσει όλη την πνευματική κατάσταση και την εσωτερική εργασία του μοναχού. Αν δοκιμάσει κανείς ένα ρακοπότηρο κρασί καταλαβαίνει όλη την ποιότητα του κρασιού ενός μεγάλου βαρελιού.

Και ο γερω-Πέτρος, απ' τα λίγα στοιχεία που υπάρχουν, φαίνεται ότι ήταν προχωρημένος στην ευχή. Ήταν μοναχός της ευχής, της εσωτερικής εργασίας. Μοναχός βιαστής, πραγματικός ασκητής που συνδύαζε πράξη και θεωρία.

Όλοι οι πατέρες που τον γνώρισαν εκφράζονται γι' αυτόν με τα καλύτερα λόγια. "Ήταν ο καλύτερος της περιοχής", "πραγματικός μοναχός", "αγιότατο Γεροντάκι".

Και ο γερω-Παΐσιος έλεγε ότι απ' όσους ασκητές γνώρισε ο γερω-Πέτρος ήταν σε ανώτερα μέτρα, γι' αυτό ήθελε να γίνει υποτακτικός του.

Ο παπα-Ευφραίμ ο Κατουνακιώτης είχε πολλή ευλάβεια στο γερω-Πέτρο και είπε γι' αυτόν: "Σου άφηνε μια γλυκύτητα μέσα σου, όταν τον συναντούσες και σε μιλούσε αυτός ο άνθρωπος. Ποτέ δε φάνηκε σε αγρυπνίες και ποτέ δεν προξένησε σκάνδαλο. Μια ζωή στο Άγιον Όρος και να είναι ειρηνικός με όλους, μεγάλο κατόρθωμα".

Ο γερω-Πέτρος, όταν συναντούσε Πατέρες στο δρόμο, δεν έλεγε τον καθιερωμένο χαιρετισμό "ευλογείτε", αλλά το εξής βαθυστόχαστο: "Πατέρες, φεύγουμε" (δηλαδή πεθαίνουμε).

Είχε μεγάλη λεπτότητα. Απέφευγε να διανυκτερεύει σε Κελιά, για να μην επιβαρύνει τους πατέρες, αλλά και για να μη χάνει ο ίδιος την ησυχία του και παραβαίνει το τυπικό του. Μια φορά ο γερω-Ιωακείμ ο Καρυώτης από τη Βατοπεδινή Καλύβη της Αναλήψεως τον πίεσε να διανυκτερεύσει στο Κελί του, αλλά δε δέχθηκε. Ξεκίνησε με τα πόδια για τη Δάφνη. Στο δρόμο νύχτωσε, άρχισε να βρέχει και διανυκτέρευσε σε μια κουφάλα καστανιάς.

Όταν προαισθάνθηκε ότι πλησιάζει η κοίμησή του, έφυγε από το Κελάκι του στη Μικρά Αγία Άννα και πήγε στη μετάνοιά του, στον Άγιο Πέτρο, ν ' αφήσει τα κόκαλά του εκεί, όπου ξεκίνησε την καλογερική του. Έζησε εκεί μερικούς μήνες και εκοιμήθη το έτος 1958 την ημέρα της μνήμης του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτου του οποίου είχε το όνομα και προς τιμήν του οποίου ετιμάτο ο ναός της Καλύβης. Όταν εκοιμήθη, τα μόνα πράγματα που βρέθηκαν στο κελί του ήταν λίγο παξιμάδι σ' ένα καλάθι και μισό μπουκάλι λάδι για το καντήλι. Ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα είχε.

Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση
Εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον "Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος"



http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6288-morfes-tou-athona-petros-monaxos-katounakiotis.html

The Divine Liturgy ( Elder Ephraim of Arizona )

Elder Ephraim of Arizona

The Divine Liturgy, what a splendor indeed! Man has been honored by God in such a way that He Himself comes down to earth with His Angelic Orders every time there is a Liturgy, in order to nurture man with His Most Holy Body and His Most Precious Blood! For He has given us everything. Is there anything physical or spiritual, perishable or everlasting, that has not been offered to us? None! Is there anything superior to His Most Holy Body and Blood, which is given to us on a daily basis? There is certainly not. God has enabled man, who is full of soil and dirt, to serve the Divine Liturgy. So priceless is the Divine Love that just a tiny drop exceeds any earthly, physical and secular love.

Adam and Eve’s sin was the starting point of all the distressing events that have occurred to this day and of those that will occur until the end of time. Disobedience, like a sperm inside Eve’s womb, gave birth to and transmitted physical and spiritual death to all of humanity. Poor Eve, could there have been a way for her to see that “the split second” taste of the fruit would cause such turmoil, thus compelling the Holy Trinity to have a “co-entreaty” so that the one Person of the Life-Giving Trinity would be sent to the world and endure, by the works of His hands, the blows, insults, whipping, spitting as well as all kinds of obscenity and ultimately be hung on the Cross as a curse! “Cursed is everyone that hangeth on a tree” (Gal. 3:13).

The sweet redemption of our Jesus, the light of our troubled souls, His Passion and Life-Giving Resurrection, are re-enacted in every Divine Liturgy through which every sinful soul is delivered. Great indeed is Jesus’ love for us! For He took on our human nature and was hung on the Cross, giving us freedom and thus wiping clean all our debts towards our Heavenly Father. And as our beloved Brother He makes us worthy of His co-inheritance which consists of the infinite riches of His Heavenly Father. And if during the time when the Law, which existed before Christ, had overshadowed things, and the blood of oxen and goats as well as a calf’s embers purified those who had partaken of them, how much more will Christ’s Most Holy Blood, which is partaken from the Holy Altar of the Holy Churches of God, cleanse us from sin and warm up our souls in order to receive the divine love of our most sweet Jesus. The Lamb which was slaughtered for our personal salvation will rinse us with His Most Precious Blood from the filth of our sins and give us eternal rest.



In any case, we owe it to ourselves to become partakers of this heavenly banquet which offers us this most wonderful Mystery of the Holy Altar. Once inside the church, we should stand in fear and devoutness, since our Lord Jesus Christ and His holy angels are present. Those who are attentive and devout are filled with grace and blessings; however, those who are inattentive are condemned, being unworthy.

On the one hand, the Angels serve the Divine Liturgy, and on the other, the faithful come to church in order to partake of the Body and Blood of Christ – “Receive the Body of Christ and taste the Fountain of Immortality” – so that they will live in Christ and not perish in sin. Thus, “let a man examine himself, and so let him eat of that Bread and drink of that Cup, for he that eateth and drinketh unworthily eateth and drinketh damnation to himself” (1 Cor. 11:28-29). For instance, when someone wants to appear before a king, it takes him days to get ready, in terms of general preparation, cleanliness, speech, manner, ethos, etc., so that he would succeed in drawing the king’s compassion and, in this way, have his desirable request granted. Even though there is no comparison as far as the two different kings are concerned, each believer should prior to Holy Communion prepare oneself in order to obtain divine mercy and forgiveness. Those who appear before a secular king are, most of the time, adorned by iniquity, flattery, pretence as well as deceit, in order to obtain that which is desired; nevertheless, the Christian believer who appears before the King of kings who in turn keeps an eye on the inner person must be adorned by holiness, humility and the sheer ethos of the soul that is more precious than lost gold.



The Lord created His Church on earth as a Bride, so that She would intercede for His children. He left us the Great Mystery of the Holy Eucharist, in order to be cleansed, become holy and thus become one with God. He has invited us all; some in their childhood, others in their middle as well as old age. As He is Good, He took hold of us like a hen gathers her chicks under her wings, in order to make us partakers of His divine Kingdom. Nothing repelled Him – no ulcer, no wound, no illness, not even the deformity of spiritual phenomena which may characterize our soul. As a father He accepted us, as a mother He breast-fed us, and as an unmercenery doctor He took care of us and clothed us in the garment of adoption, with grace ignoring the heavy debt of our trespasses. We thus owe Him infinite love and worship. Love should remain in the heart like a life-giving source, gushing forth springs of communion wine and streams of divine eros.



We should be partakers of the Sacrifice of the Slaughtered Lamb as often as we can, and as long as we are free to do so, since Holy Communion is a great aid for the believer which in turn helps him to fight sin. Also, we should approach this divine Mystery in a spirit of compunction, crushed hearts, and a good sense of our sins. Great is the mercy of God Who condescends to enter into us; not abhorring the multitude of our sins. Nonetheless, due to His infinite love and affection, we are sanctified, and in this way we are made worthy to become His children and co-heirs of His Kingdom. Hence, let us prepare with a pure conscience aiming at the fortification of our senses, and in chastity let us enter along with the Holy Apostles to the Mystical Supper and partake of our sweet Jesus so that He should dwell with us unto the infinite ages of ages.



Unworthy as I am, I serve my Lord. A ministry rendered that is holy and mighty. Everyday I offer God a well-pleasing sacrifice, the Lamb of God, Immaculate to His Immaculate Father and God, in order that He might be merciful for the things with which we sadden the most good God. He whom we cause grief and Who sacrificed His only begotten Son. My God, Your most beloved Son for our sake! And who are we to deserve this ultimate sacrifice! “For being enemies, we were reconciled to God by the death of His Son” (Rom. 5:10). [...]

The most unworthy of all,

+ Father Ephraim

Source: Experiences During the Divine Liturgy, Piraeus, Greece 2008 

http://pemptousia.com/2014/11/the-divine-liturgy/

Παναγία, η μάνα των Αγιορειτών

Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί.

Ήταν ένας Καυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε πλευρό τη νύχτα έψελνε το «Άξιον εστί».

Ήταν ένας Γρηγοριάτης ηγούμενος πού ΄χε «φάει» την εικόνα Της από τους πολλούς ασπασμούς.

Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παρακαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει, να γράψει, να εκδώσει, ότι υπήρχε για την Παναγία.

Ήταν ένας μακαρίτης Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη προς την Πορταΐτισσα.

Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Έχομεν βεβαίας τας ελπίδας εις την Γλυκοφιλούσαν»

Παναγία· η μάνα των Αγιορειτών.

Η Παναγία. Πάνω απ’ όλες τις αγίες. Μητέρα Θεού και ανθρώπων. Η καλύτερη παραμυθία. Η πιο σίγουρη πρέσβειρα των πιστών. Η πιο ταπεινή, η πιο καλή, η πιο σεμνή, η πιο υπάκουη, η πιο υπομονετική, η σιωπηλή, η γενναία, η πρώτη, η βασίλισσα, η Κυρία, η Έφορος, η Οικονόμισσα, η φωτοφόρος νεφέλη και μανναδόχος στάμνα.

Χαρά να την αντικρύσεις. Ευχαρίστηση να την επικαλείσαι. Ευλογία να σ’ επισκέπτεται. Ελπίδα βέβαιη να την παρακαλάς. Βοήθεια μεγάλη η σκέπη της.

Που να βρεις τα ωραία λόγια να την εγκωμιάσεις; Πόσο φτωχή είναι η γλώσσα για τα μεγάλα ονόματα; Πόσο έχει φθαρεί η γλώσσα από την κατάχρηση. Έτσι σιωπάς και τα λες όλα. Όπως σιωπηλή ακολουθούσε παντού τον αγαπητό Υιό Της. Μέχρι Σταυρού.

Αθωνίτισσα Θεοτόκε, το ακοίμητο κανδήλι, το αγνό κερί, οι Χαιρετισμοί, η Παράκληση, το Θεοτοκάριο, τα Θεοτόκια δεν σου αρκούν. Μήτε γονυκλισίες και τάματα και προσφορές και κομποσχοίνια. Την καθαρότητα της καρδίας ζητάς για νάλθει ο Υιός σου να κατοικήσει και να φέρει θεοτόκες και θεοφόρες ώρες αγίας θεοψίας και φωτοχυσίας…

Μητέρα του Θεού, μητέρα των ανθρώπων, μητέρα του πόνου, μητέρα της αγωνίας, μητέρα των θλιβομένων, σύντροφε των μονομάχων του Θεού, των καλογέρων.

Όπως και να το κάνουμε είναι ανώτερες ψυχές οι Αγιορείτες, αφού επέλεξαν ν’ αφοσιωθούν μόνιμα στην Αθωνίτισσα Θεοτόκο.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς· του Άξιον εστί του πάνσεπτου ναού του Πρωτάτου της πρωτεύουσας των Καρυών, της Κουκουζέλισσας της Μεγίστης Λαύρας, της Βατοπεδινής Εσφαγμένης, της Πορταΐτισσας των Ιβήρων, της Τριχερούσης του Χιλιανδαρίου, του Ακαθίστου της Διονυσίου, της Φοβεράς Προστασίας του Κουτλουμουσίου, της Γερόντισσας του Παντοκράτορος, της Γοργοϋπηκόου της Δοχειαρίου, της Μυροβλύτισσας του Αγίου Παύλου, της Οδηγήτριας του Ξενοφώντος και τόσες άλλες, σ’ εκκλησίες και παρεκκλήσια, κελλιά και καλύβια...

Από το βιβλίο «Αθωνικό απόδειπνο» του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου


http://agiameteora.net/

Ὑπομονὴ θὰ πῇ...

New Hieromartyr George of Neapolis (Asia Minor, +1797)

Saint George, the new martyr of Christ, lived in the city of Neapolis of Cappadocia (now Nev-Shekir in Turkey) in the eighteenth century. He was a priest at the Church of the Dormition of the Theotokos and served his flock with righteousness and holiness as a true servant of the Most-high. Gifted with the qualities of love and meekness, brotherly love and forbearance, humble and spotless was his support and consolation of the Greek Christians who then lived under the yoke of the Turks. As an angel on earth the divine George willingly served his fellow men cultivating the divine gifts and pleasing to God.



In the year 1797 he was invited to the village Malakopi, located within six hours from Neapolis, to serve at some great feast and to bless their pious Christians, because their priest was ill, and or, in the opinion of others, was hiding from the fury of the Turks. The elder George now gladly accepted the invitation without considering the suffering and above all the risks.

Mounting his shabby donkey, he proceeded willing. He approached close to Malakopi, when suddenly at “Kobia Dere “, meaning “ravine”, he experienced a wild attack of Turkish shepherds, who angrily fell on him with an indescribable fury. They robbed him they stripped him naked, and in the end they gave him a martyric death, cutting off his precious head. His body, naked and bloodied, with his head they left in an adjacent canyon, but his soul flew close to its Lord to be numbered among the Righteous and the Hieromartyrs.

Four days passed without the Holy priest reaching Malakopi, but also not returning to Neapolis. Concerned citizens of Neapolis went in search of him. They found his holy body and his precious head and lamenting and weeping at his difficult death, a shepherd hastily buried him, fearing the fury of Turks. Above his grave a stone bore the simple inscription: “The Priest George”.

Some time passed, until one night the holy hieromartyr appeared in a vision to a pious widow relating to her what happened and urging her to inform the Mayor to look to find the location in which he was buried. The woman did not give importance to it, but when after a few days the dream was repeated, she was fearful and did what the saint asked. Without delay the pious citizens of Neapolis led by a priest, called Neophytos, son also of priest Basilios, the fellow priest of Church of the Dormition, hastened and excavated the grave. Oh, the miracle! The relic of the Saint remained whole and incorrupt spreading heavenly fragrance and Grace! After they venerated it with reverence and awe, they placed in a wooden casket and carried it to the home of Fr. Neophytos, according to the desire of the Saint himself, and kept it in a cell.

There many came, locals and foreigners, to venerate the Saint and receive blessing from his venerable relic. Miracles began to occur: the sick and disabled were healed, childless couples bore children, spiritual illnesses disappeared, and further during drought the citizens of Neapolis fled to the Saint, that they might shortly see the blessed rain fall strongly. All confessed how miraculous St. George was shown to be!


The Holy and Incorrupt Relics of St. George of Neapolis. Church of St. Eustathios, Perissos (Attiki)

In 1924, with the exchange of populations, the Greeks of Cappadocia left for free Greece, each taking with him whatever he considered most precious. The then priest of the Church of the Dormition of the Theotokos archimandrite Ignatios, perceiving his first responsibility to safely transfer the miraculous and incorrupt relic of St. George, brought it from the shore of Mersinis by steamer to Attica. During the journey they had very rough seas, but they were lulled with a miracle of the Saint.

In Attica the sacred relic was handed over to citizens of Neapolis, who placed it with reverence in the Church of St. Eustathios in New Neapolis, Perissos. Since then countless are the miracles and the healings which St. George worked to those who call on his name with faith.


The Reliquary containing the Holy and Incorrupt Relics of St. George of Neapolis, treasured by the Church of St. Eustathios, Nea Neapolis, Perissos (Attiki)

Apolytikion in the Fourth Tone

As a sharer of the ways and a successor to the throne of the Apostles, O inspired of God, thou foundest discipline to be a means of ascent to divine vision. Wherefore, having rightly divided the word of truth, thou didst also contest for the Faith even unto blood, O Hieromartyr George. Intercede with Christ our God that our souls be saved.

Through the prayers of New Martyr George of Neapolis, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!

Source: full-of-grace-and-truth.blogspot.com