Our lack of understanding is not due to the
difficulty of temptations, but to our ignorance. Often it happens that while some are in the midst of these trials, they depart from the world laden with guilt, since they did not confess, but rather denied and blamed. But the merciful God waited with the hope that somehow they might be humbled, so that He might forgive them and
make for them a way of escape. And He would not only have provided them with a way of escape from their temptations, but would have forgiven
them their transgressions by reason of the brief confession of their hearts.
St. Isaac the Syrian
Εχθές το βράδυ, την ώρα που ελάμβανε χώρα το γεύμα μετά συνέδριο για την Νέα Γραφή της Βυζαντινής μουσικής στη Θεσσαλονίκη μάς ήρθε η είδηση: «Κοιμήθηκε ο παππούς ο Γαλακτίων…». Η αίθουσα ήταν γεμάτη από αγιορείτες και φιλαγιορείτες. Καταλάβαινε κάποιος εύκολα ότι για κάποια λεπτά όλοι χαμηλόφωνα συζητούσαν για το γεγονός αυτό. Την σοβαρότητα στα πρόσωπα την διαδεχόταν αμέσως σχεδόν ένα χαμόγελο, λες και όλοι προσπαθούσαν να μιμηθούν το χαμόγελο του γέρο – Γαλακτίωνα, του «παππού», όπως τον αποκαλούσαμε όλοι όσοι τον γνωρίσαμε από κοντά και ζήσαμε στιγμές μαζί του.
Καταγόταν από το Δενδροχώρι Τρικάλων, έγγαμος και πατήρ πέντε τέκνων εκ των οποίων τα δύο έγιναν μοναχοί, η Γερόντισσα Νικοδήμη, Ηγουμένη του Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια της Χαλκιδικής και ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, ιερομόναχος και Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Ο Γέρων Γαλακτίων εκάρη και ο ίδιος Μοναχός στην Σιμωνόπετρα, από τον τότε Ηγούμενο Γέροντα Αιμιλιανό, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και κατόπιν διετέλεσε ηγούμενος στην Ιερά Μονή του Κωνσταμονίτου, από όπου αργότερα παραιτήθηκε και επέστρεψε στην Μονή της μετανοίας του έως την κοίμησή του εχθές.
Τέτοιες ώρες σπουδαίες και μεγάλες για κάθε ψυχή, τις ώρες της Εξόδου και της συνάντησης με τον Kτίστη του παντός, εμείς οι «περιλειπόμενοι» απορφανιζόμαστε από το πρόσωπο των κεκοιμημένων με μία θλίψη ανθρώπινη. Η καρδιά μας όμως που μένει συνεχώς μαζί τους βοά εν ησυχία, γεμίζει από την παρουσία τους, ζωντανεύει εικόνες και μνήμες που χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα της και χάραξαν τους δρόμους μιας ολόκληρης ζωής.
Μετά από μία κουρά μοναχού, πριν από πολλά χρόνια, κατά την ομιλία στην τράπεζα ο Γέρων Αιμιλιανός ήταν από τις ελάχιστες φορές που αναφέρθηκε σε κάποιο πρόσωπο επαινώντας το, χωρίς να το κατονομάσει. Είπε: «Αυτός ο άνθρωπος είναι το χαμόγελο όλων μας. Όταν δεν τον βλέπουμε εις τον Ναό, όλοι τον αναζητούμε και αναρωτιόμαστε πότε θα έρθει. Είναι ο πιο αγαπητός και ο πιο χρήσιμος άνθρωπος της Μονής μας…». Μειδιώντας όλοι όσοι ήμασταν εκεί αμέσως καταλάβαμε σε ποιον αναφερόταν. Δεν υπάρχει επισκέπτης-προσκυνητής της Σιμωνόπετρας που να μην άκουσε τον π. Γαλακτίωνα να διαβάζει τον Προοιμιακό ή τον Εξάψαλμο, να ψέλνει με την χαρακτηριστική γλυκιά του φωνή τα Ευλογητάρια και την «Τιμιωτέρα» ή το «Ερχόμενος ο Κύριος» την Μεγάλη Εβδομάδα. Να έρχεται έως το βαθύ του γήρας πρώτος στις ακολουθίες και να αναχωρεί τελευταίος κοσμώντας τον Ναό με την αρχοντική και γλυκεία συνάμα παρουσία του.
Τα καλάθια τα οποία έπλεκε ο ίδιος με περισσή τέχνη και ορισμένες φορές έδινε ως ευλογία αποκτούν πια ακόμη μεγαλύτερη αξία στις γωνιές των σπιτιών μας μαζί με την ευχή του.
Αιωνία η μνήμη του Γέροντος Γαλακτίωνος του Σιμωνονοπετρίτου!
Την ευχή του να έχουμε
Καλόν Παράδεισο Παππού!
http://www.pemptousia.gr/
Christianity flourished in antiquity in the face of seemingly insurmountable odds. In defiance of odds of a different kind, the odds of chance, a pair of physician brothers came into the service of Christ. Less than five hundred years later they were followed by two different sets of brothers of identical name and purpose in the service of the Lord. The result is that all six have become saints of the Church. Evidence of divine purpose in this succession of saints demonstrates that the precise science of mathematical probabilities has a hand in the spiritual affairs of mankind.
The original pair of brothers were born Cosmas and Damian during the early years of the Christian Church. They were raised in comfortable circumstances in a comparatively wealthy family which saw to their thorough training of mind and body in Asia Minor. Endowed with keen intellect, the brothers became inseparable in common pursuit of the science of medicine. Both firmly believed that “of the most high cometh healing” and were aided in their work by religious devotion. As students they vowed to supply their medical skill without charge to a suffering Christian community and thereby prince and pauper alike were to feel the balm of their healing art.
Dubbed the “unmercenaries” for their refusal to accept money for their services, they also came to be acknowledged as miracle workers for the remarkable cures they were able to effect. Their parents’ estate had provided for their well being, but it was to last them only through strict austerity; they could not afford any of the comforts which could have been theirs if they had chosen to charge their patients for their services.
As time went on, the brothers’ love of the Savior became more and more evident, subordinating even their great devotion to medical science. The word miracle had a literal meaning for their great work as physicians, for only through the power of the Lord could they have brought about such healing of those afflicted with serious and often terminal illnesses.
Such was the veneration in which the brothers were held in their own lifetime that they remained unchallenged by even the most avowed pagan enemies of Christianity. They carried on their work for God and man all the years of their lives, which were full, and they died peacefully of natural causes quite unlike the saints who were to die for Christ in agony. It is not uncommon for parents to name children for someone dear to them or for some great figure in the Church. In keeping with this tradition, a pair of brothers of a wealthy Roman family were named Cosmas and Damian in honor of the master physicians and saints of Asia Minor. The lives of this second pair of saints with identical names paralleled those of the original pair. They emulated their predecessors in every detail and were also venerated in their own lifetime as miracle working physicians and men of God. The similarity ends, however, with the manner of their death, because the hostile Romans did not allow them to lead their lives to the fullest in the service of God, and they suffered martyrdom at the hands of their enemies.
A third pair of physician saints appeared in ancient Arabia, and remarkably enough they were named Cosmas and Damian. The lives of this third pair are not detailed in any extant accounts of the saints, but it is known that they also served in the manner of the original saints and that they were martyred in the manner of the second pair. The original saints Cosmas and Damian are honored on the feast day of Nov. I; the second pair of saints on July I, and the third pair on October 17.
Source: George Poulos, Orthodox saints: spiritual profiles for modern man, Brookline: Holy Cross Orthodox Press, c1976, pp.165-166
Επισκέφθηκε την Ι. Μονή το καλοκαίρι του 2001 μια μητέρα μεσήλιξ από την Ναύπακτο. Από την χαρά της έλαμπε το πρόσωπό της . Αφού προσκύνησε την εικόνα της Μεγαλομάτας Παναγιάς, όπως λένε πολλοί την Βαρνάκοβα, είπε:
- “Έχω τρία παιδιά. Ένα κορίτσι και δυο αγόρια. . Και τα τρία είχαν σοβαρά προβλήματα , που με στεναχωρούσαν. Η κόρη συνδεδεμένη με κάποιον έμενε ατακτοποίητη, χωρίς να φαίνεται προοπτική γάμου. Ο ένας άνεργος , δεν εύρισκε πουθενά δουλειά και η στεναχώρια του απειλούσε την ψυχική υγεία του. Ο άλλος ήταν μπλεγμένος με κακές παρέες και ερχόταν στο σπίτι ξημερώματα. Κόντευα να πεθάνω από την στενοχώρια μου…
Πριν λίγο καιρό ήλθα εδώ, στην Παναγία, και Την παρακάλεσα με δάκρυα για τα παιδιά μου. Το βράδυ εκείνο Την βλέπω στον ύπνο μου . Μεγαλόπρεπη και στοργική. Και μου είπε με γλυκύτητα: “Άφησε τα παιδιά σου σε μένα!”.
Ξύπνησα χαρούμενη , με ελαφρωμένη την ψυχή και Της είπα: “Πάρε τα , Παναγιά μου, και τακτοποίησέ τα όπως θέλεις. Εγώ δεν θα ξανασχοληθώ με τα προβλήματά τους, μόνο θα προσεύχομαι!”.
Το είπα και το έκανα , αλλά και η Παναγία έκανε αυτό που υποσχέθηκε. Τους τακτοποίησε όλους γρήγορα. Η κόρη παντρεύτηκε και νοικοκυρεύτηκε, ο δεύτερος βρήκε μια καλή δουλειά και τον άλλον τον φώτισε ο Θεός και κατάλαβε την κακή ποιότητα των φίλων του και ξέκοψε απ’ αυτούς. “Δόξα Σοι ο Θεός , δόξα Σοι ο Θεός”, επανελάμβανε πολύ συγκινημένη η μάννα, η περίπτωση της οποίας δίνει ένα σωτήριο μήνυμα σε όλους και ιδιαιτέρως στους γονείς.
Πηγή: ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑ
The prophet David asked the following:
“Who shall ascend into the mountain of the Lord? Or who shall stand in His holy place?”
The same prophet gives the answer:“He that is innocent in hands and pure in heart, who hath not received his soul in vain” (Ps. 23:3-4).
A person receives something in vain when he does
not use it for the purpose for which he initially acquired it. For example, if we acquire a piece of clothing, or shoes, or something else similar, and
we never ever wear it, it is in vain that we gained possession of them.
Similarly, it is in vain that we received our soul if
we do not cooperate and work with it in order to fulfill and execute the purposes for which God
created us. God gave us our memory so we can
think of Him; He gave us our mind in order to come to know Him; He gave us desire so we can
love Him. Thus, we are obligated to love Him with all our heart and to serve Him all the days of our lives, in order to attain and be able to enjoy the glory for which we have been destined.
Whoever has a soul but does not live with virtuous conduct resembles the animals. Whoever has a mind that is completely occupied and surrendered to acquiring honor and wealth, and whoever
desires only temporary goods has received his soul in vain, because the Lord did not create the soul for these functions. Divine bliss is your ultimate goal, O man! Neither wealth, nor education, nor any other similar thing can ever make you content or provide you with any satisfaction. Raise your eyes you poor man!
Lift your heart away from the soul-harming desires and the pursuit of temporary things, and love God alone, for this is why He created you. Despise and disregard every secular and sinful pleasure, if you want to attain the sought-after goal and purposeful end for which you were created; that is, the Kingdom of Heaven, where you will enjoy and delight in our wondrous God. In His absence, you will never be able to experience perfect joy or enjoyment.
from the book The Salvation of Sinners
Κάποτε είχε πάει ένας κοσμικός στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, για να γίνη Μοναχός.
Οι Πατέρες όμως της Σκήτης δεν τον δέχονταν, γιατί, εκτός που τήταν ράθυμος και αμελής, ήταν και πολύ σκανδαλοποιός και δημιουργούσε συνέχεια θέματα. Επειδή εκείνος αναπαυόνταν στην Σκήτη, παρακάλασε τους Πατέρες να τον αφήσουν να μένη ως λαϊκός και να εργάζεται καμιά φορά.
Έτσι λοιπόν πέρασε την ζωή του με ραθυμία και αμέσως μέχρι την ώρα του θανάτου του που έπεσε πιά στο κρεβάτι και ψυχοραγούσε. Οι Πατέρες όμως του συμπαραστέκονταν και βρίσκονταν συνέχεια κοντά του.
Μια μέρα ο ετοιμοθάνατος είχε έρθει σε έκσταση και έκανε νοήματα. Οι Πατέρες απορούσαν τι να συμβαίνη ! Όταν συνήλθε τους διηγήθηκε το εξής φοβερό:
Είδα τον Αρχάγγελο Μιχαήλ μ’ ένα χαρτί στα χέρια του, που είχε όλες τις αμαρτίες μου, και μου είπε:
«Βλέπεις, αυτά εδώ τα έκανες όλα , γι’ αυτόν ετοιμάσου να πας στην κόλαση».
Τότε εγώ του λέω:«Για κοίταξε, ανάμεσα σ’ αυτά τα αμαρτήματα, υπάρχει το αμάρτημα της κατακρίσεως».
Ψάχνει ο Αρχάγγελος και μου λέει :«Όχι , δεν υπάρχει»«Οπότε, του λέω, δεν πρέπει να πάω στην κόλαση, σύμφωνα με αυτό που είπε ο Κύριος . «Μη κρίνετε και ου μη κριθήτε»
Τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έσχισε το χαρτί με τα αμαρτήματά μου. Έτσι, Πατέρες μου, θα πάω στον Παράδεισο . Όταν μου είχατε πει ότι δεν κάνω για Μοναχός στην Σκήτη και εργαζόμουν ως λαϊκός και εκκλησιαζόμουν στον Κυριακό τις εορτές, είχα ακούσει τα λόγια του Ευαγγελίου «Μη κρίνετε , ίνα μη κριθήτε» και είπα : «Ταλαίπωρε , τουλάχιστον αυτό να εφαρμόσης», και αυτό με έσωσε δίχως άλλον κόπο». Μόλις τελείωσε αυτά τα λόγια, παρέδωσε την ψυχή του στον Αρχάγγελο Μιχαήλ.
http://agiameteora.net/
Why do we judge our neighbors? Because we are not trying to get to know ourselves. Someone busy trying to understand himself has no time to notice the shortcomings of others. Judge yourself — and you will stop judging others. Judge a poor deed, but do not judge the doer. It is necessary to consider yourself the most sinful of all, and to forgive your neighbor every poor deed. One must hate only the devil, who tempted him. It can happen that someone might appear to be doing something bad to us, but in reality, because of the doer's good intentions, it is a good deed. Besides, the door of penitence is always open, and it is not known who will enter it sooner — you, "the judge," or the one judged by you.
St. Seraphim of Sarov
A very astute observation by Fr. John Romanides in Partistic Theology (pp. 34-35):
In the early Church, there was no special or official healer, because every Christian was a healer. Healing was the mission of the early Church. The missionary effort of the early Church was not like that of today’s Orthodox Church, which sometimes consists of advertising our beautiful beliefs and traditional form of worship as though they were nothing but products for sale. For example, we talk like this: “Take a look, folks! We have the most beautiful doctrines, the most beautiful worship, the most beautiful chanting, and the most beautiful vestments. See what a beautiful robe the bishop is wearing today!” And that sort of thing. We try to dazzle the with our staffs, our robes, and our head coverings so that we can carry out our missionary work. Of course, there is some sense and some success in doing missionary work this way, but it is not genuine missionary work like that of the early Church.
Today’s missionary work consists mainly of this: we enlighten superstitious people and make them Orthodox Christians, without trying to heal them. By doing this, however, we are just replacing one superstition with another. And I say this because when Orthodoxy is presented in this way and is offered in this way, how is it different from superstition? After all, when Orthodoxy is presented and offered as a Christianity that does not heal – despite the fact that healing is its primary task – how is it different than superstition?
matushka constantina
http://lessonsfromamonastery.wordpress.com/
Το λάθος μας πάντα είναι ότι δεν παίρνουμε στα σοβαρά αυτό που είναι η δεδομένη, η παρεχομένη σημερινή ημέρα της ζωής μας, το ότι ζούμε στο παρελθόν ή στο μέλλον και το ότι όλο και περιμένουμς κάποιαν ιδαίτερη μέρα, οπότε η ζωή μας θα ξεδιπλωθεί και θα αποκτήσει όλη την σημασία και σπουδαιότητά της και δεν προσέχουμε ότι η ζωή μας κυλάει και φεύγει σα νερό, που διαρρέει μέσα από τα δάκτυλα του χεριού, ή όπως τον πολύτιμο σπόρο, που διαπερνά και πέφτει από μη σφιχτοδεμένο σακκί.
Συνεχώς, την κάθε μέρα και την κάθε ώρα, ο Θεός μας στέλνει ανθρώπους είτε περιστάσεις είτε καθήκοντα, που πρέπει να χρησιμεύσουν σαν αφετηρία στην αναγέννησή μας, αλλά εμείς δεν του δίνουμε προσοχή, με αποτέλεσμα την κάθε ώρα να εναντιωνόμαστε στο θέλημα Του Θεού για μας. Και πράγματι, πως μπορεί ο Θεός να μας βοηθήσει; Μόνο στέλλοντάς μας στην καθημερινή μας ζωή συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένες συγκυρίες περιστάσεων. Αν δε την ώρα της ζωής μας την δεχόμαστε σαν την ώρα, όπου εκδηλώνεται του Θεού το θέλημα για μας και σαν την αποφασιστική, την σπουδαιότατη και μοναδική ώρα της ζωής μας, οποίες ως την ώρα εκείνη κρυμμένες πηγές χαράς, αγάπης και δύναμης θα ξεπηδούσαν και θα ανέβλυζαν από τα βάθη της ψυχής μας!
Να δεχόμαστε, λοιπόν, με σοβαρότητα κάθε άνθρωπο, που συναπαντούμε στον δρόμο της ζωής μας και να παίρνουμε στα σοβαρά κάθε ευκαρία και δυνατότητα να κάνουμε έργο καλό και νάστε βέβαιοι ότι μ’ αυτό τον τρόπο κάνετε αυτό, που θέλει ο Θεός για σας στις συγκεκριμένες εκείνες περιστάσεις, την δεδομένη εκείνη ημέρα και ώρα.
Αν αγαπούσαμε τον Θεό περισσότερο, πόσο εύκολα θα Του εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο με όλες τις αντινομίες του και τις ακατανόητες πλευρές του! Όλες οι δυσκολίες οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον αρκετά. Εκεί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορούν να υπάρχουν δυσκολίες.
Πολλή από την σύγχυση, που υπάρχει ανάμεσα στους σύγχρονους Χριστιανούς, θα διαλύοταν, αν είμαστε πραγματικά Χριστιανοί με την κυριολεκτική, Ευαγγελική σημασία της λέξης, θα λυόταν, ανάμεσα σ’ άλλα, και το θέμα της σημασίας του πόνου στη ζωή,του να υποφέρουμε “όπως ο Κύριος υποφέρει”… και άλλα πολλά. Λαμβάνοντας υπόψη την ακόρεστη και άπληστη προσκόλλησή μας στα αγαθά του κόσμου τούτου – όταν η ίδια η προσκόλληση στα αγαθά του κόσμου τούτου – όταν αυτή η ίδια η προσκόλληση γίνεται πρόξενος πολλού πόνου – για ποιο θρησκευτικό και πνευματικό νόημα της ζωής μας, περιλαμβανομένου και του δικού μας πόνου, μπορούμε να μιλούμε;
πρεσβ. Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ
Αποδελτίωση: Ορθόδοξο Ιστολόγιο Επαρχίας Αμμοχώστου (11/8/2009)
Πηγή: h-agaph-panta-elpizei.blogspot.gr
Αν ένας αδελφός σού κάνει κακό και τον κατηγορήσει κάποιος μπροστά σου, φύλαξε την καρδιά σου, για να μην ανανεωθεί μέσα σου η κακία. Θυμήσου αμέσως τις αμαρτίες που έχεις κάνει ενώπιον του Θεού και που θέλεις να σού συχγωρεθούν, και μην ανταποδώσεις (το κακό) στον πλησίον σου.
Αν ακούσεις ότι κάποιος είπε κακό λόγο για σένα, και τον συναντήσεις κάπου η σε επισκεφθεί, δώσε, όσο μπορείς, στο πρόσωπό σου έκφραση πρόσχαρη και καλωσυνάτη και μην του πείς τίποτε απ΄ όσα άκουσες. Γιατί είναι γραμμένο: «Ος μνησικακεί παράνομος» (Παροιμ. 21:24).
*Από τον Μικρό Ευεργετινό, της Ιεράς Μονής Παρακλήτου.
http://agiameteora.net/
Sfântul Timotei, după numele său de botez Triandáfillos, se trăgea după neam din satul Parástra, din Thracia. Fiind căsătorit, a avut două fete. Într-o zi însă, soția, prin lucrarea diavolului, l-a părăsit și s-a căsătorit cu un turc. După o vreme, dându-și seama de greșeala ei, a încercat zadarnic să plece de la acel necredincios. Soțul ei, Triandáfillos, pentru a o scăpa din mâinile turcului, s-a gândit să treacă de formă la credința musulmană, iar apoi să devină amândoi monahi.
Într-adevăr, mergând la judecător, a promis că, după ce îi va înapoia femeia, va deveni musulman. Cu multă bucurie, judecătorul i-a aprobat cererea, iar după ce l-au tăiat împrejur, i-au dat înapoi soția.
După câteva luni însă, cei doi au plecat pe ascuns în Kydonies, la o mănăstire de maici, soția rămânând acolo, iar el și-a continuat drumul spre Sfântul Munte.
Ajungând în Munte, la început a lucrat ca grădinar la Marea Lavră, unde a fost apoi tuns monah cu numele Timotei. Auzind de martiriul Noului Mucenic Agathanghélos de la Esfigménu, care fusese martirizat chiar în acel an, s-a născut și înlăuntrul său dorința de martiriu.
Venind la Mănăstirea Esfigménu, a primit schima mare. Dorința sa pentru martiriu a început să crească. L-a rugat pe egumenul Eftimie să-i dea binecuvântare pentru a mărturisi credința. Egumenul, vrând să-l pună la încercare, l-a îndemnat să aibă răbdare. Văzându-i dorința nestăvilită și starea duhovnicească de pocăință, în cele din urmă i-a dat binecuvântarea, împreună cu câteva scrisori de recomandare către Părintele Gherman care trăia pe țărmul Propontídei, rugându-l să-l însoțească pe Timotei și să-l întărească spre mucenicie.
Ajungând la Părintele Gherman, acesta i-a dat să poarte haine lumești și au mers amândoi în Kisánio. Acolo Timotei s-a înfățișat în fața judecătorului, spunându-i: „Creștin am fost și creștin vreau să mor”.
Judecătorul s-a înfuriat și, legându-l, l-a închis în temniță și a hotărât să-l omoare. A doua zi, însă, l-a trimis legat la Pașa din Adrianopolis, care l-a aruncat în temniță, punându-i picioarele în lemn.
La sfârșitul lunii octombrie, judecătorul din Adrianopolis a poruncit să fie adus înaintea lui, încercând să-l determine să nu se lepede de islam. Vâzându-i credința de neclintit, a poruncit să i se taie capul.
Călăii, după ce l-au prins și l-au legat, l-au dus la locul martiriului. Îngenunchind mucenicul, i s-a tăit capul, iar sfintele sale moaște au fost aruncate în râu.
La Mănăstirea Esfigménou se află o parte din hainele însângerate ale Noului Mucenic Timotei.
http://www.pemptousia.ro/
Those who think about the heavy crosses of the righteous, never worry about their own small trials, for, although they have made more mistakes in their life, they suffer less than the righteous.
Elder Paisios
Αρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη, Προηγουμένου Ι. Μ. Ιβήρων
Ὁπότε, δὲν στέκουν οἱ ἀπόψεις ὅτι ὑπάρχουν κάποιοι πλούσιοι καὶ δυνατοὶ ποὺ ἀδικοῦν ἐ μᾶς, τοὺς φτωχοὺς καὶ λίγους «τῆς θρησκευτικῆς καὶ πολιτιστικῆς μειονότητος».
Εἶναι ψέμμα αὐτό. Εἴμαστε οἱ πλούσιοι, οἱ δυνατοὶ καὶ πολιτισμένοι, ποὺ ἀδικοῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους. Ἔχομε τὴν ἰσχὺ τοῦ Πνεύματος καὶ κληρονομιὰ ἀκατάλυτη, ποὺ μᾶς καθιστᾶ ὑπεύθυνους γιὰ τὴν προστασία τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας καὶ ἀξιοπρέπειας.
Τὰ κροκοδείλια δάκρυά μας δὲν θὰ μᾶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴν εὐθύνη. Εἴμαστε ὀφειλέται. Καὶ θὰ μᾶς ζητήσουν λόγο οἱ ἄνθρωποι, οἱ χιλιάδες, τὰ ἑκατομμύρια, ποὺ ἀδικήθηκαν, κάηκαν, σάπισαν στὰ κάτεργα, καὶ αὐτοὶ ποὺ σήμερα ζοῦν μέσα στὸν λιμὸ τῆς εὐμαρείας καὶ στὴν εἱρκτὴ τῆς «ἐλευθερίας», ποὺ τοὺς ὁδηγεῖ στὴ νάρκωσι καὶ τοὺς πνίγει.
Δὲν θὰ μᾶς σώση κανένα ἄλλοθι, ὅταν σταθοῦμε στὴν τελικὴ κρίσι, ὅταν θὰ προσπαθοῦμε καὶ δὲν θὰ μποροῦμε νὰ δικαιολογήσωμε τὸ γιατί δὲν ζήσαμε καὶ δὲν δώσαμε τὴ μαρτυρία τῆς Παραδόσεώς μας, ποὺ προσφέρει σαρκωμένη καὶ ἔμπρακτη λύσι στὸ πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας του· στὸ πρόβλημα τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς καὶ τῆς συνεχείας της.
Ἂν οἰκονομικὰ εἴμαστε ὑποδεέστεροι, συγκρινόμενοι μὲ ἄλλους λαούς, καὶ ἂν δὲν διαθέτωμε τὰ κεφάλαια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τραπέζης, ὅμως ἔχομε κάποια ἄλλα, μοναδικά, ἀδαπάνητα λειτουργικὰ κεφάλαια κάποιας ἄλλης Ἁγίας Τραπέζης, ποὺ εἶναι ἱκανὴ νὰ θρέψη τὴν οἰκουμένη μὲ τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο:
«Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος» ( Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Λόγος κατηχητικὸς τοῦ Πάσχα).
Τὸ χρέος μας εἶναι μεγάλο, συγκεκριμένο καὶ οἰκουμενικό. Καὶ τὸ ὅτι ἡ ἐλάχιστη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ μικρὴ ἀριθμητικὰ καὶ ἀδύνατη ἀνθρωπίνως, προκαλεῖ κάποια ἀντίδρασι –γιατὶ αὐτὴ σώζει τὸν ἄνθρωπο– φανερώνεται καὶ στὶς ἐκδηλώσεις καὶ ἐνέργειες ἀνθρώπων «δυνατῶν καὶ ὑπευθύνων», ποὺ κανονικά, ἂν ἦταν ἀμελητέα ποσότης, ἔπρεπε ἁπλῶς νὰ τὴν ἀντιπαρέρχωνται διὰ τῆς σιωπῆς. Ἐνῷ συμβαίνει τὸ τελείως ἀντίθετο: Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριά, ἀπὸ τὰ κέντρα ἐξουσίας καὶ ἀπὸ τοὺς «δοκοῦντας ἄρχειν τῶν ἐθνῶν» (πρβλ. Μάρκ. 10, 42) ἐκφράζεται μιὰ ἀνησυχία.
Ὁ κ. Χάντινγκτον μὲ τοὺς ἐπιτελεῖς του στὸ Χάρβαρντ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ παρουσία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ξένης λογικῆς της συνιστᾶ ἐπικίνδυνη ἀνωμαλία στὴν ἀνατολικὴ περιοχὴ τῆς Μεσογείου.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὁ πολιὸς μελετητὴς καὶ γνώστης τῆς ἱστορίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲρ Στῆβεν Ράνσιμαν δηλώνει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὴ δύναμι νὰ ἐπιζήση κατὰ τὸν ἐρχόμενο αἰώνα. Ὁ Ρωμαιοκαθολικισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμὸς ἔχουν τὴν ἴδια λογικὴ καὶ κινοῦνται στὸ ἴδιο πλαίσιο καὶ στὴν ἴδια ὁλοκληρωτικὴ τακτική, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἀγνοεῖται, ὑποτιμᾶται.
Καὶ οἱ δύο πλευρὲς ἔχουν δίκιο. Ἂν καὶ ξεκινοῦν ἀπὸ διαφορετικὲς προϋποθέσεις, καταλήγουν στὸ ἴδιο: ἐντοπίζουν τὴν ἴδια πραγματικότητα, ποὺ εἶναι γιὰ ἄλλους ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωήν, καὶ γιὰ ἄλλους ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον (βλ. Β΄ Κορ. 2, 16). Οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νὰ εἴμαστε εὐγνώμονες καὶ πρὸς τὶς δύο πλευρὲς (προπαντὸς πρὸς τὴν πρώτη), γιατὶ μᾶς στέλνουν τὸ ἴδιο μήνυμα: δὲν μποροῦμε ἀτιμωρητὶ νὰ κοιμώμαστε. Τὸ συμπέρασμα:
– Δὲν εἴμαστε λίγοι, εἴμαστε πολλοί. Τὸ πλῆθος καὶ ἡ δύναμίς μας βρίσκονται στὸν δυναμισμὸ τοῦ προζυμιοῦ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Πνεύματος.
– Δὲν θὰ μᾶς φᾶνε. Ὀφείλομε νὰ φαγωθοῦμε, γιὰ νὰ δώσωμε στοὺς πεινασμένους «τὸν οὐράνιον ἄρτον, τὴν τροφὴν τοῦ παντὸς κόσμου» (Εὐχὴ τῆς Προθέσεως τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου), ποὺ μελίζεται καὶ δὲν διαιρεῖται· ἐσθίεται καὶ οὐδέποτε δαπανᾶται (βλ. ὀπισθάμβωνο εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου). Ἔτσι, βρίσκομε τὸν ἑαυτό μας, ἀποκτοῦμε δύναμι καὶ ἐξοφλοῦμε τὸ χρέος μας.
– Δὲν φοβόμαστε καὶ δὲν τὰ χάνομε. Ὄχι ἐπειδὴ εἴμαστε δυνατοί, ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶναι δυνατὸς Αὐτὸς ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ, καὶ ἀγαπᾶ τὸν κάθε ἄγνωστο καὶ ἀνώνυμο ἄνθρωπο μὲ τὴν ἀγάπη ποὺ ἀγαπᾶ τὴν οἰκουμένη.
– Ἡ ἐποχή μας εἶναι κρίσιμη, ἄρα καλή, ἂν τὴ δοῦμε μέσα ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας, τῆς ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως· εἶναι μία ἀφορμὴ μετανοίας καὶ σωτηρίας ὅλων μας. Ἂν ἤμασταν καλὰ κατὰ φαντασίαν καὶ ἀνθρωπίνην ἐπίνοιαν, ἂν δὲν εἴχαμε προβλήματα ἢ νομίζαμε ὅτι δὲν εἴχαμε· θὰ ἤμασταν σὲ κατάστασι ἐπικινδύνου νάρκης, ὕπνου καὶ ψευδαισθήσεως.
– Δὲν ἀμυνόμαστε. Κάνομε ἐπίθεσι. Καὶ ἡ ἐπίθεσι γίνεται πρὸς ὄφελος ἐκείνων πρὸς τοὺς ὁποίους ἐπιτιθέμεθα. Καὶ ἂν θέλετε γιὰ τὴ Συνθήκη τοῦ Σένγκεν καὶ τὸ φακέλωμα: τὸ «ὄχι» ἔρχεται ἀπὸ μόνο του. Καὶ τὸ «ὄχι» αὐτὸ λέγεται ἀπὸ ἀγάπη καὶ γιὰ τὸ καλὸ περισσότερο τῶν Εὐρωπαίων (ἐκείνων ποὺ νομοθετοῦν καὶ παίρνουν ἀποφάσεις – ὅπως τὶς παίρνουν – καὶ ἐκείνων ποὺ τὶς ὑφίστανται).
Ὄχι τόσο γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους· αὐτοὶ εἶναι δοκιμασμένοι καὶ παρηγορημένοι μέσα στὰ ἀτελείωτα ἱστορικά τους μαρτύρια καὶ στὴν οὐράνια παράκλησι τῆς θείας Λειτουργίας. Ἔτσι, καὶ οἱ πιὸ μεγάλες ἐλευθερίες εἶναι ἀνεπαρκεῖς γιὰ τὶς ἀπαιτήσεις τους, καὶ ἡ βαρύτερη σκλαβιὰ ἀνίκανη νὰ θίξη τὴν ἐλευθερία τους. νὰ θίξη τὴν ἐλευθερία τους.
http://agiameteora.net/
Fasting is an ordinance of the Church, obliging the Christian to observe it on specific days. Concerning fasting, our Savior teaches: "When thou fastest, anoint thine head, and wash thy face; that thou appear not unto men to fast, but unto thy Father Who is in secret: and thy Father, Who seethe in secret, shall reward thee openly." From what the Savior teaches we learn (a) that fasting is pleasing to God, and (b) that he who fasts for the uplifting of his mind and heart towards God shall be rewarded by God, Who is a most liberal bestower of Divine gifts, for his devotion.
In the New Testament fasting is recommended as a means of preparing the mind and the heart for divine worship, for long prayer, for rising from the earthly, and for spiritualization.
Saint Nektarios of Aegina
Σ'ένα μοναχικό ερημίτη έφτασαν μια μέρα κάποιοι επισκέπτες. Τον ρώτησαν:
Τι νόημα έχει η ζωή σου στην ησυχία;
Ο μοναχός εκείνη τη στιγμή μόλις έβγαζε νερό από ένα βαθύ πηγάδι.
Είπε: Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;
Εκείνοι κοίταξαν: Τίποτα.
Μετά από λίγο ο μοναχός τούς είπε ξανά: Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;
Εκείνοι κοίταξαν πάλι κάτω. Ναι, τώρα βλέπουμε τα πρόσωπά μας.
Και ο μοναχός απάντησε:
Βλέπετε πριν, όταν έβγαλα νερό, το νερό ήταν ταραγμένο. Τώρα
είναι ήρεμο.
Αυτή είναι η εμπειρία της ησυχίας.
Βλέπεις τον εαυτό σου!
Aπόσπασμα απ'το βιβλίο του Heinz Nussbaumer
http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/6186-mpeiria-t-s-syxias.html
Long ago in the days when Arcadius and Honorius ruled the Roman Empire, a saint was born on the islanld of Cyprus. His parents were pious, humble islanders whose names are not recorded. The saint’s name was Tychon.
Tychon’s father was a baker in a small Cypriot village. Each day, as he measured the flour, kneaded the dough and shaped the loaves of bread, he dreamed one dream, that someday his son would become a priest. Tychon’s gentle mother cherished the same dream. How happy and proud these good, simple people would be when their son was a priest.
Tychon spent the years of his boyhood in the village of his birth. He played in the fields around the village and helped his father in the small bakery, which was next to their house.
Along with the other boys he attended the school belonging to the village church. Here, in the only available school, the village boys learned to write and read. The priest was their only teacher, the Holy Scriptures their single text.
The priest also taught them the long history of their native island. The boys learned that St. Paul himself had brought Christianity to Cyprus. They were proud that their own church was one of the oldest in the world.
Of all the Bible stories that he knew, Tychon’s favorite was that of Barnabas. This apostle had been born on Cyprus. In Jerusalem he had become a Christian, and changed his name from Joseph to Barnabas. Barnabas, his new name, meant ‘son of consolation.” Tychon liked this new name better than the old.
Tychon liked especially to hear the story of Barnabas’ generosity. Soon after he became a Christian, Barnabas sold a piece of the land that he owned and gave the money for the poor. The young village boy never forgot Barnabas’ act of charity.
Barnabas’ journeys and voyages fascinated Tychon, who had never traveled beyond the fields around his village. · He could not imagine any city as large as Antioch, where his favorite apostle had preached. Nor could he imagine Jerusalem, familiar though it was from the Scriptures.
He could, however, imagine Barnabas’ journey with PauI to Cyprus, the beautiful island covered with olive groves and vineyards. Tychon knew by heart the story of their visit. The two apostles had landed at ancient Salamis. Together they traveled the length of the island, preaching everywhere. Then the two missionaries sailed away from Paphos, said to be the birthplace of the goddess Aphrodite, born of the sea.
Later Barnabas returned to his native island and became its first bishop. An energetic, eloquent and compassionate saint. he was Tychon’s hero. The Cypriot apostle was often in the boy’s thoughts, in school, in church, and when he was selling bread from his father’s oven.
Every day the baker gave his son a large, round, straw basket filled with round loaves of bread. Taking the basket, Tychon went through the winding, narrow streets of the village to sell his father’s bread. As he went along, he called out in his clear, strong voice, “Bread, fresh bread. Buy some bread warm from the oven.” His cheerful words sounded through the streets like a song.
Hearing his cries, the village housewives, especially those who did not have ovens of their own, came out of their walled courtyards to buy fresh bread from the baker’s son. When he had sold all the loaves his father had given him, Tychon returned home. He carried an empty basket in one hand, and in the other a little bag filled with coins.
One day as he set out with a basket filled with sweet-smelling loaves of fresh bread to sell for his father, Tychon suddenly remembered how Barnabas had sold his land and given the money to the poor. Then he thought of the poor people of his village. The poor Families who lived on the edge of the village, he knew, were often hungry.
That day Tychon did not follow his usual route among the winding, narrow streets in the village. Instead, he went straight to the outskirts of the village. There stood the hovels, the forlorn houses of the village poor. In a few minutes Tychon distributed all his round loaves of bread, one by one to the hungry families.
Then with empty bread basket and empty money bag, Tychon went home. He laid down the basket and handed his father the empty money bag. The baker eagerly opened the little money bag to count the coins. Butthere was not a single coin in the bag.
“Where is the money?” the baker demanded, holding the empty bag in his hand.
“I did not get any money today, Father,” Tychon replied .
The baker did not understand. “But the loaves are all gone. The basket is empty. You sold the bread, didn’t you?”
“No, Father,” Tychon replied quietly. “I did not sell the bread today. I gave it all away to our poor neighbors who have nothing to eat.”
Tychon’s answer enraged his father. The village baker was a poor man himself, not a rich man. He barely earned enough money from the bakery to take care of his family. Of all people he should not be expected to feed the poor. The baker was angry with his son. Tychon had given away a whole basket of bread. A day’s profit had been lost.
His father’s anger, however, did not frighten Tychon. He tried to explain. “Father,” he said, “do not be angry with me. I loaned the loaves to God so that He could feed the hungry. I have an account with Him. God will repay the loan. I know He will.”
Tychon’s words of explanation fell on deaf ears. His father would not listen to him. Nor could he under· stand what Tychon was saying. He could think only of the money he had lost because his son imagined he had an account with God!
Despite his father’s anger, Tychon insisted that he had loaned the bread to God. Early the next morning the baker went to the store· room where he kept his flour. Yesterday he had almost used all of it to make the bread his foolish son had given away. There was not much flour left. And now there was no money with which to buy more. If only Tychon had sold the bread, and not given it to the poor. If he borrowed money from the village moneylender, he would have to pay high interest. By feeding the poor Tychon had impoverished his own family.
Unlocking the storeroom, the baker entered, sadly expecting to find empty flour bags. To his amazement he saw that all the bags were bulging, full of fine, milled four. Had his eyes deceived him? The baker touched each bag. Each was solid to the touch. He tried to lift them. But he could not. Each bag was too heavy even for a man as strong as the baker to lift. The little storeroom had never contained so much flour before. Today he could bake twice as much bread as yesterday. And still he would have flour left over.
It was a miracle. The loan that Tychon had made to God had been richly repaid. The baker never again reproached his son’s generosity. In time Tychon finished the little school that belonged to the village church. The good priest had taught his pupil well. Tychon now became a reader in the church, reading the Scriptures on Sundays and holy days.
Faithful and conscientious in his duties, loving and generous to all, the young reader was later ordained a deacon by the bishop of Amathus. The baker and his wife were proud of their son. Their dream was coming true. When the bishop died, Tychon was chosen to succeed him. The baker’ s son became Bishop of Amathus.
Bishop Tychon still remembered his boyhood hero, Barnabas, the first bishop of Cyprus. For many years Tychon’s words and deeds graced his Episcopal throne. By his eloquence and goodness he converted many pagans. All the islanders loved the bishop who was always kind, patient and generous.
The bright memory of the good Bishop of Amathus still survives any centuries after Tychon’s death. Each year, on his feast day which is celebrated on the sixteenth day of June, the story is told again of the baker’s son who fed the poor and loaned loaves of bread to God. From the book Sacred stories from Byzantium, by Eva C. Topping (Holy Cross Orthodox Press) 1977.
http://pemptousia.com/2012/10/the-bakers-son-st-tychon-of-cyprus/
Κυκλώστε τους ανθρώπους που έχουν τάσεις αυτοκτονίας με εντατικές προσευχές
Για μια νέα κοπέλα, που έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, συνέστησε στους γονείς να την περικυκλώσουν προστατευτικά με εντατικές προσευχές, όσο το δυνατόν περισσοτέρων ανθρώπων. Αυτό έγινε, και η κοπέλα σώθηκε από υποτροπές.
Να αλλάξεις συντροφιές
Σε μια νέα, που είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, συνέστησε ν ἀλλάξει απαραιτήτως τις συντροφιές της, που την επηρέαζαν αρνητικά, και να κάνει συντροφιά με χριστιανές νέες της αρεσκείας της, που μαζί τους να μπορεί να συζητά ευχάριστα, να πηγαίνει εκδρομές και να επισκέπτονται ναούς, όπου θα παρακολουθούν Ιερές ακολουθίες. Φρόντισε μάλιστα να αναθέσει σε μια καλή κοπέλα, που τον επισκεπτόταν τακτικά, να αναλάβει εκείνη την πρωτοβουλία της προσεγγίσεως.
Από το βιβλίο “Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου”
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ: ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ
Πηγή: hristospanagia3.blogspot.gr
A drawing I did of Elder Iakovos in 2007.
matushka constantina
Excerpt from The Garden of the Holy Spirit: Elder Iakovos of Evia, p. 79
That year, the area [of Livanates] suffered from a long drought. The villagers in the boat, who knew Fr. Iakovos, pleaded for rain. Fr. Iakovos listened to them, then sat in a corner. The boat was approaching Livantes. Then Fr. Iakovos, holding the woven bag with the holy head [of St. David of Evia] in his arms, addressed the following exact words to St. David: “Old man, your fellow villagers are here on account of the drought. Now, when we arrive, I ask you to thunder [rain]. Take good care not to embarrass me. You will be ridiculed, and I will be ridiculed too!” As soon as they got on shore, it started thundering. Thirty years later, Fr. Iakovos said: “I, my brother, say these things to the Saint’s ears, and he opens a direct line with our Christ!”
This simple explanation contains, in fact, the theological wisdom of a thousand and one theologians. God alone has miraculous power, divine grace, and uncreated energies. He bestows them, though, upon human beings through his very elect, through the saints, who, having loved Him exceedingly and having cleansed themselves by means of every kind of ascesis, having obtained the gift of boldness towards God. That is, the saints have been given the privilege to ask something from God, while God “obeys” them and fulfills it.
Elder Iakovos with St. David of Evia
http://lessonsfromamonastery.wordpress.com/2014/05/10/the-boldness-of-a-saint/
«… Όλα τα παιδάκια πήγαιναν σχολείο μια φορά την ημέρα. Το Ιακωβάκι πήγαινε δύο. Το αγαπούσε πολύ, γιατί το σχολείο του στα πρώτα χρόνια ήτανε κι Εκκλησία, της Αγίας Παρασκευής. Αργά το απόγευμα πήγαινε κι άναβε τα καντήλια. Πήγαινε μόνο του το παιδί και του άρεσε να μένει μέχρι το νύχτωμα. Προσευχότανε όσο ήξερε κι όσο μπορούσε. Έπειτα έπαιρνε τον κατήφορο για το σπίτι, αφήνοντας το δάσος με τα πεύκα. Ένα απόγευμα όμως, θα᾽ τανε τότε οκτώ-εννέα ετών, εκεί που προευχότανε του εμφανίστηκε ολοζώντανη η αγία Παρασκευή ως μοναχή, όπως ήτανε στην εικόνα. Το παιδί τρόμαξε, το ᾽βαλε στα πόδια κι έφτασε λαχανιασμένο στο σπίτι. Ούτε γύρισε να κοιτάξει πίσω από τον φόβο του. Ξαναπήγε άλλη μέρα ν᾽ ανάψει τα καντήλια και του εμφανίστηκε πάλι. Και πάλι τρόμαξε. Έφυγε τρέχοντας τον κατήφορο, μα η Αγία βγήκε από το ναό, μίλησε γλυκά και καθησύχασε το παιδάκι. Αυτό, τώρα, σταμάτησε να τρέχει, γύρισε να δει ποιός του μιλούσε. Η Αγία του εξήγησε ποιά είναι, του ᾽πε να μη φοβάται, και το Ιακωβάκι ανέβηκε δειλά δειλά πάλι προς το εκκλησάκι. Έκατσε κοντά της και την άκουσε προσεκτικά. Η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής επαναλήφθηκε πολλές φορές. Το Ιακωβάκι συνήθισε και δε φοβότανε πια. Καθόσανε δίπλα δίπλα και μιλάγανε… τέτοια οικειότητα και αφελή παρρησία ο μικρός! Σε μία από τις πρώτες εμφανίσεις της η Αγία, όταν είχε ξεθαρρέψει ο μικρός, του είπε:
– Τι θέλεις, Ιάκωβέ μου, να σου χαρίσω για τις προσευχές που κάνεις και που περιποιείσαι το σπίτι μου;
Εκείνο δεν ήξερε τι να ζητήσει. Όμως το βράδυ ρώτησε τη μητέρα του, τη Θοδώρα. Εκείνη το συμβούλεψε απλοϊκά: «Να σου πει, να σου δώσει, την τύχη σου». Το άλλο απόγευμα εμφανίστηκε η Αγία και απάντησε στο παιδί:
– Άκουσέ με. Θα δεις δόξες και τιμές πολλές, πολύς κόσμος θα ᾽ρχεται να σε δει, πολλά χρήματα θα έρχονται στα χέρια σου, αλλά δε θα μένουν (και πράγματι όλα επαληθεύτηκαν. Τον τίμησαν τον γέροντα Ιάκωβο πλούσιοι και φτωχοί, σοφοί και αγράμματοι, άρχοντες και αρχόμενοι, καθηγητές πανεπιστημίου
και ανώτατοι δικαστικοί, μοναχοί, ιερείς, επίσκοποι και πατριάρχες, που έφταναν τα τελευταία χρόνια στο μοναστήρι να τον γνωρίσουνε, να εξομολογηθούνε, να ωφεληθούνε, να πάρουνε την ευχή του. Και χρήματα επίσης, τα τελευταία χρόνια, του έδιναν πολλά, μα κι αυτός τα προσέφερνε όλα σε όποιους είχανε ανάγκη, δε μένανε στο σακκούλι του – γιατί σ᾽ ένα σακκούλι τα έβαζε, που δεν άδειαζε ποτέ, όσα και να ᾽δινε). Ο ίδιος, που τα διηγότανε αυτά, πρόσθετε:
– Και μήπως ψέματα μου είπε, αδελφέ μου, η αγία Παρασκευή; Μικρή τύχη μου έδωσε; Μ᾽ έκανε ιερέα των μυστηρίων του Θεού!
ΠΗΓΗ : Στ. Παπαδόπουλου, Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ, Εκδ. Ακρίτας, Θ´ έκδοση, Σεπτέμβριος 2005, σσ. 37-39.
Πηγή: tribonio.blogspot.gr
Greater worth has he who has acquired virtues through struggle than he who was born with inherent virtues and who therefore must double them so as to hear, "Well done, thou good and faithful servant..." (Matthew 25:21)
Elder Paisios
- Παππού, βοήθησέ με.
- Τι έχεις, παιδί μου; μωρέ πολύ τρομαγμένος φαίνεσαι.
- Ε, να Γέροντα. ο πειρασμός δεν με αφήνει ήσυχο. Και στον ύπνο, αλλά και φανερά ξύπνιο με πολεμά. Στον ύπνο φωνές, απειλές. Στην αγρυπνία το ίδιο. Μόλις αρχίσω τον κανόνα μου χτυπά την πόρτα, ακούω άγριες φωνές, απειλές. Από τον φόβο μου τρέμω σαν ψάρι. Πού να πάω να γλυτώσω!
- Μωρέ, εσύ μεγάλος αγωνιστής είσαι. Σε κατάλαβε ο σατανάς και γελά μαζί σου. Όταν λέμε «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ο πειρασμός κατακαίεται, μόνο που ακούει το όνομα του Χριστού. Πάση θυσία μηχανεύεται να μας καταφέρει να σιωπήσουμε. Βάζει μέριμνες, ιδέες, περισπασμούς, και ό,τι άλλο φανταστείς. Μόνον ευχή να μη λέμε. Εσένα σε βρήκε δειλό. Σου λέει. ή σταματάς την ευχήν ή μπαίνω να σε σκοτώσω. Εσύ… το΄ χαψες. Βρε μην τον φοβάσαι. είναι ψεύτης.
Ούτε τρίχα δεν θα μας πειράζει αν δεν έχει την άδειαν από πάνω. Ο Θεός τον αφήνει για να σε γυμνάσει. Εμάς με τον Γέροντα (τον συνασκητή του Ιωσήφ τον Ησυχαστή και Σπηλαιώτη) μας έκαμε άλλα γυμνάσια ανώτερα. Μέχρι κι ξύλο φάγαμε απ΄ αυτόν τον καταραμένον. Όμως, εμείς δεν είμασταν δειλοί όπως εσύ. Όταν ερχόταν ο πειρασμός, εμείς ελέγαμε την ευχή με όλην μας την ψυχή. Εδίναμεν όλον τον εαυτόν μας στον Θεόν. Η ευχή έτρεχε γρήγορα αλλά και καθαρά. Ο νους μας κολλούσε στο νόημα της ευχής. Κολλούσαμε στην προσευχή, στον Χριστό μας. Ερχόταν μέσα μας γαλήνη, χαρά, δάκρυα. Και τότε… ο πειρασμός άφαντος. Του λέγαμε και ευχαριστώ.
ΠΗΓΗ : ΙΩΣΗΦ Μ.Δ., Ο ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ (1886 – 1983), ΣΥΝΑΣΚΗΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ
http://agiameteora.net/
The pleasures and prosperity of the present world are like a lit wick that remains lit for as long as there is wax or oil to keep the flame alive. Shortly thereafter, however, the flame is extinguished,
and the only thing that remains is a puff of smoke and a bad smell. Similarly, the temporary things of this life appear beautiful and shiny; however, they end in sorrows and torment, and, unfortunately,
unrepentant sinners will melt away like wax and smoke.
For,according to the Prophet David, “As smoke vanishes, so let them vanish; as wax melts before the fire, so let sinners perish from the face of God. And let the righteous be glad” (Ps. 67:3-4).
Since the end result of the secular world is so destructive for man’s soul, loathe it with all your heart. Instead, think of your true purpose and the
intention for which God created you. Desire and seek this out continuously, just as all things naturally desire to fulfill their purpose and
innately run their course until completion.
All the rivers come forth from the oceans, and they ultimately return back to the ocean. The ocean, from which our soul came forth, is our God and Creator to Whom the soul desires to return once more. Thus, the human soul is not content with any worldly thing because God is its ultimate end. This is why the heart cannot be satisfied with anything until it returns to its Creator and Savior.
All the things God brought into existence were created out of love for man: so they can be of assistance to him and serve him; however, He
made man for Himself. God made man to glorify, praise, and respect Him.
God did not create you for the earth but for Heaven. Neither did he bring you into existence
in order to desire corrupt and vain things. The
four-legged animals that God created for the earth have their heads steadily turned toward the ground.
This is all they look at because when they die they
return back to the earth, and this is where their
existence ends. Conversely, O man, you were created for Heaven! This is why you walk
standing upright so you can look at and be reminded of the path that you will take one day in
the near future. The Lord did not make you in order to seize and rule over corrupt and transient
things but to proceed toward the Jerusalem above, to your permanent homeland, to your blissful and final destination, where you will eternally delight in God.
from the book
The Salvation of Sinners
Τὸ νὰ μιλᾷ κανένας σήμερα καὶ νὰ γράφει γιὰ κάποια πράγματα τῆς θρησκείας, ὁ πολὺς κόσμος τὸ νομίζει γιὰ ἀνοησία.
Καὶ ἀκόμα μεγαλύτερη ἀνοησία ἔχει τὴν ἰδέα πὼς εἶναι τὸ νὰ γράφει γιὰ τοὺς ἅγιους μάρτυρες, καὶ μάλιστα γιὰ κείνους ποὺ μαρτυρήσανε κατὰ τὰ νεότερα χρόνια ποὺ βασιλεύανε οἱ Τοῦρκοι ἀπάνω στὴ χριστιανοσύνη,
ἐπειδὴς ὁ λίγος καιρὸς ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπ᾿ αὐτοὺς κάνει ὥστε νὰ τοὺς νιώθουμε πολὺ κοντά μας, ἀνθρώπους σὰν κ᾿ ἐμᾶς, ἐνῷ τοὺς ἀρχαίους μάρτυρες τοὺς βλέπουμε μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες ποὺ περάσανε ἀπὸ τότε ποὺ μαρτυρήσανε καὶ στὴ φαντασία μας παρουσιάζονται εὐκολότερά με τὸν φωτοστέφανο τοῦ ἁγίου.
Κανένας λαὸς δὲν ἔχυσε τόσο αἷμα γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ὅσο ἔχυσε ὁ δικός μας, ἀπὸ καταβολὴ τοῦ χριστιανισμοῦ ἴσαμε σήμερα.
Κι αὐτὸς ὁ ματωμένος ποταμὸς εἶναι μιὰ πορφύρα ποὺ φόρεσε ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, καὶ ποὺ θά ᾽πρεπε νὰ τὴν ἔχουμε γιὰ τὸ μεγαλύτερο καύχημα, κι ὄχι νὰ τὴν καταφρονοῦμε καὶ νὰ μὴ μιλοῦμε ποτέ γι᾿ αὐτή, καὶ μάλιστα νὰ ντρεπόμαστε νὰ μιλήσουμε γι᾿ αὐτή, σὲ καιρὸ ποὺ δὲ ντρεπόμαστε γιὰ τὶς πιὸ ντροπιασμένες καὶ σιχαμερὲς παραλυσίες ποὺ κάνουνε οἱ ἄνθρωποι στὸν ἀδιάντροπο καιρό μας.
Ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ πονηρεμένοι ἄνθρωποι φροντίζουμε μονάχα γιὰ τὴν καλοπέραση τοῦ κορμιοῦ μας, καὶ γιὰ τοῦτο ἡ ψυχή μας ἔχασε τὴν εὐαισθησία της, μ᾿ ὅλα τὰ πνευματικὰ γιατρικὰ ποὺ λέμε πὼς ἔχουμε. Καὶ γι᾿ αὐτὸ περιφρονοῦμε καὶ τοὺς λέμε ἀνόητους ἐκείνους ποὺ δὲν κοιτάζουνε τὸ ὑλικὸ συμφέρο τους, ἀλλὰ κάνουνε κάποιες θυσίες.
Κατὰ πολὺ ἀνόητους καὶ μικρόμυαλους θεωροῦμε ἐκείνους ποὺ θυσιάσανε τὴ ζωή τους γιὰ τὴν πίστη τους, ἀφοῦ, κατὰ τὴν ἁμαρτωλὴ κρίση μας, δὲν κοιτάξανε νὰ χαροῦνε τὰ νιάτα τους καὶ ν᾿ ἀπολάψουνε τοῦτον τὸν κόσμο, ποὺ εἶναι χειροπιαστὸς καὶ σίγουρος, ἀλλὰ βασανιστήκανε, φυλακωθήκανε, δαρθήκανε καί, στὸ τέλος, σφαχτήκανε ἢ κρεμαστήκανε, οἱ ἄμυαλοι, γιὰ κάποιους ἴσκιους ποὺ λέγουνται ἀθάνατη ζωὴ καὶ βασιλεία τῶν οὐρανῶν...
...Μ᾿ αὐτὰ τὰ λόγια βροντοφωνεῖ πὼς ἡ Ἐκκλησία μας, μὲ τὰ μαρτύρια ποὺ τραβᾷ ἀπὸ αἰῶνες, εἶναι ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία, ἡ βλογημένη ἀπὸ τὸν Κύριο, κι ὄχι ἡ Δυτική, ἡ καλοπερασμένη ἡ ὑπερήφανη ἀφέντρα, ποὺ ὄχι μονάχα τὸ αἷμα της δὲν ἔχυσε γιὰ τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἔκαιγε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν τῆς ἤτανε ὑπάκουοι.
Οἱ δικοί μας οἱ ἅγιοι, ποὺ μαρτυρήσανε στὸν καιρὸ ποὺ εἴμαστε σκλάβοι στοὺς Τούρκους, ἤτανε ταπεινοί, ἁπλοί, λιγομίλητοι, μὲ τὴ φωτιὰ τῆς πίστης στὰ στήθιά τους, ἀπονήρευτοι κι ἀγράμματοι, ἀφοῦ τὸ μόνο ποὺ γνωρίζανε νὰ λένε μπροστὰ στὸν ἀγριεμένο τὸν κριτὴ ἤτανε «Χριστιανὸς γεννήθηκα καὶ Χριστιανὸς θ᾿ ἀποθάνω!».
Νέοι ἄνθρωποι, παλληκάρια ἀπάνω στ᾿ ἄνθος τῆς νιότης τους, πηγαίνανε προθυμερὰ νὰ παραδοθοῦνε γιὰ τ᾿ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, κι ἀντὶς ἀρραβωνιάσματα σφαζόντανε σὰν τ᾿ ἀρνιὰ ἡ κρεμαζόντανε μὲ τὴ θελιὰ στὸν λαιμό τους καί, γιὰ νὰ τοὺς τυραγνᾶνε περισσότερο οἱ ἄπιστοι, κόβανε τὸν λαιμό τους σιγὰ -σιγὰ μὲ στομωμένα μαχαίρια ἢ τοὺς χωρίζανε μὲ σάπια σχοινιὰ ποὺ κοβόντανε, γιὰ νὰ τοὺς ξανακρεμάσουνε.
Καὶ τὰ μόνα ποὺ ξέρανε ἀπὸ τὴ Θρησκεία μας οἱ περισσότεροι ἀπ᾿ αὐτοὺς ἤτανε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶπε: «Ὅποιος μὲ ὁμολογήσει μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ὁμολογήσω κ᾽ ἐγὼ μπροστὰ στὸν Πατέρα μου, ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό, κι ὅποιος μ᾿ ἀρνηθεῖ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ἀρνηθῶ κ᾿ ἐγὼ μπροστὰ στὸν Πατέρα μου, ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό». Καθὼς καὶ τὰ λόγια τοῦτα, ποὺ εἶπε ὁ Κύριος: «Μὴ φοβηθεῖτε ἀπὸ κείνους ποὺ σκοτώνουνε τὸ σῶμα, μὰ ποὺ δὲν μποροῦνε νὰ σκοτώσουνε τὴν ψυχή», καί: «Ὅποιος χάσει τὴ ζωή του γιὰ τ᾿ ὄνομά μου, αὐτός θὰ ζήσει στὴν αἰώνια ζωή».
Ὤ! Τί ὕψος καὶ πόση πνευματικὴ εὐπρέπεια εἶχε ἡ φυλή μας, τὸν καιρὸ ποὺ θαρροῦμε ἐμεῖς πὼς ἤτανε ἀγράμματη καὶ βάρβαρη. Ἐμεῖς, οἱ σημερινοί, εἴμαστε βάρβαροι, ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νιώσουμε ὅσο πρέπει την εὐγένεια καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς θυσίας γιὰ τ᾿ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὴν προσφέρανε μὲ τὰ κορμιά τους ἐκεῖνοι οἱ λεονταρόψυχοι, ποὺ γι᾿ αὐτοὺς λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης πὼς δὲν γεννηθήκανε ἀπὸ αἵματα, μήτε ἀπὸ θέλημα τῆς σάρκας, μήτε ἀπὸ θέλημα ἀντρός, ἀλλὰ πὼς γεννηθήκανε ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ γενεὰ ἡ δική μας, «ἡ μοιχαλὶς καὶ ἁμαρτωλός», ἂς κάνει τὸν ἔξυπνον ἐκεῖ ποὺ δὲν χωρᾷ καμιὰ ἐξυπνάδα, ἂς περιπαίζει ἐκείνους ποὺ δώσανε τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Θὰ ἔρθει μέρα ποὺ θὰ δώσει ἀπολογία καὶ σὲ τοῦτο τὸν κόσμο καὶ στὸν ἄλλον, καὶ τότε θὰ καταλάβει σὲ τί σκοτάδι βρισκότανε...
ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ
[«Πονεμένη Ρωμιοσύνη», ἐκδ. «Ἀστήρ»]
http://agiameteora.net/
