Peace of Heart is Established Little by Little ( Saint Nicodemus the Hagiorite )

Saint Nicodemus the Hagiorite

Your constant care should be not to let your heart become agitated or troubled, but to use every effort to keep it peaceful and calm. Seeing your efforts and endeavours, God will send you His grace and will make your soul a city of peace. Then your heart will become the house of comfort as is allegorically expressed in the following Psalm: ‘Jerusalem is builded as a city’ (Ps. 122, 3). God has required only one thing from you, that every time you are disturbed by something, you should immediately restore peace in yourself, and should thus remain undisturbed in all your actions and occupations. You must know that this requires patience; for just as a city is not built in a day, you cannot expect to gain inner peace in a day. For gaining inner peace means building a house for the God of peace and a tabernacle for the Almighty, and in this way becoming a temple of God. You must also know that it is God Himself Who builds this house in you, and without Him all your labour will be in vain, as it is written: ‘Except the Lord build the house, they labour in vain that build it’ (Ps. 127, 1). You must know too that the main foundation of this peace of heart is humility and avoidance of actions, works and occupations which bring worry and care. As regards the first – who does not know that humility, peace of heart and meekness are so closely related that where one is, the other is too.

A man whose heart is at peace and who is meek is also humble, and a man who is humble in heart, is also meek and at peace. This is why our Lord joined them indissolubly together, saying: ‘Learn of me; for I am meek and lowly in heart’ (Matt. 11, 29). As regards the second, we see its prototype in the Old Testament, namely, in the fact that God wished His house to be built not by David, who spent almost all his life in wars and tribulations, but by his son Solomon, who, by his name, was a peaceful king and fought no one.

To preserve inner peace:

(1) First of all keep your outer senses in order and flee all licentiousness in your external conduct, – namely,

neither look, speak, gesticulate, walk nor do anything else with agitation, but always quietly and decorously. Accustomed to behave with decorous quietness in your external movements and actions, you will easily and without labour acquire peace within yourself, in the heart; for, according to the testimony of the fathers, the inner man takes his tone from the outer man.

(2) Be disposed to love all men and to live in accord with everyone, as St. Paul instructs: ‘If it be possible, as much as lieth in you, live peaceably with all men’ (Rom. 12, 18).

(3) Keep your conscience unstained, so that it does not gnaw at you or reproach you in anything, but is at peace in relation to God, to yourself, to your neighbours, and to all external things. If your conscience is thus kept clean, it will produce, deepen and strengthen inner peace, as David says: ‘Great peace have they which love thy law: and nothing shall offend them’ (Ps. 119, 165).

(4) Accustom yourself to bear all unpleasantness and insults without perturbation. It is true that before you acquire this habit you will have to grieve and suffer much in your heart through lack of experience in controlling yourself in such cases. But once this habit is acquired, your soul will find great comfort in the very troubles you meet with. If you are resolute, you will day by day learn to manage yourself better and better and will soon reach a state when you will know how to preserve the peace of your spirit in all storms, both inner and outer.

If at times you are unable to manage your heart and restore peace in it by driving away all stress and griefs, have recourse to prayer and be persistent, imitating our Lord and Saviour, Who prayed three times in the garden of Gethsemane, to show you by His example that prayer should be your refuge in every stress and affliction of the heart and that, no matter how faint-hearted and grieved you may be, you should not abandon it until you reach a state when your will is in complete accord with the will of God and, calmed by this, your heart is filled with courageous daring and is joyfully ready to meet, accept and bear the very thing it feared and wished to avoid; just as our Lord felt fear, sorrow and grief, but, regaining peace through prayer, said calmly: ‘Rise, let us be going: behold, he is at hand that doth betray me’ (Matt. 26, 46).

Source: Unseen Warfare as edited by Nicodemus of the Holy Mountain and revised by Theophan the Recluse, via http://easternorthodoxspirituality.blogspot.gr/ 

http://pemptousia.com/

Γιαγιά να με περιμένεις!

«Στις εφηβικές μου αναμνήσεις συνυπάρχουν τα πάρτι, η ρόκ μουσική και η γιαγιά μου. Για εκείνην, η ρόκ μουσική δεν ήταν παρά ένας κακότεχνος θόρυβος. Πάντως σεβόταν περισσότερο την νεανική μας σύγχυση, από όσο εμείς την νηφάλια σοφία της. Ήξερε που πηγαίναμε, αλλά ποτέ δεν έμπαινε στον πειρασμό να αντιπαρατεθεί προς ό,τι θεωρούσε φυσικό για την ηλικία μας. Σηκωνόταν, μας φιλούσε, ευχόταν να περάσουμε καλά, κι ύστερα προσέθετε να έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας εκεί που θα είμαστε, και ας κάνουμε ό,τι θέλουμε. Μετά μας σταύρωνε, ευχόταν να είναι η Παναγιά μαζί μας, και συμπλήρωνε διστακτικά, σαν να μην ήταν σίγουρη αν έπρεπε ἠ όχι να το ξεστομίσει, να μην αργήσουμε, γιατί θα προσευχόταν για μας όσο λείπαμε και δεν άντεχε να ξενυχτάει…

Τελειόφοιτος της Ιατρικής, αφελώς πεπεισμένος για την παντοδυναμία της επιστήμης, βρέθηκα στην Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ. Έμεινα μόνο λίγες μέρες στο μοναστήρι αλλά η ανακάλυψη υπήρξε συγκλονιστική. Οι μοναχοί ζούσαν με τον τρόπο της γιαγιάς μου. Αναγνωριστικά σημάδια: το κομποσχοίνι, το ανεπιτήδευτο χαμόγελο και η άνευ όρων αποδοχή του άλλου.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα πήγα να δω τη γιαγιά. Μισοαστεία-μισοσοβαρά της είπα κάποια στιγμή: «Τόσα κομποσχοίνια έχεις, δεν θα μου δώσεις κι εμένα ένα;» Σοβάρεψε απότομα. Σχεδόν βούρκωσε. Πήγε και μου έφερε ένα κομποσχοίνι μεταξωτό και είπε:
«Πόρτο. Είναι το δικό σου. Στο φυλάω τρία χρόνια και περίμενα πότε θα μου το ζητήσεις». Η γιαγιά μου περίμενε να γυρίσω· από τα πάρτι, από τήν Αγγλία, από τον λανθασμένο δρόμο. Εγώ, και όσοι άλλοι συμπεριλαμβάνονταν στην προσευχή της…

Λίγους μήνες, πριν την αναχώρηση από τα επίγεια, με είχε πάρει ιδιαιτέρως και με αιφνιδίασε πάλι. Σε ένα χαρτοκιβώτιο είχε μαζέψει μια σειρά με όλα τα λειτουργικά βιβλία. Με την ίδια απλότητα, που μου έδωσε το «δικό μου» κομποσχοίνι, μου άφησε ρητή εντολή: «Αν κάποιος από σας γίνει ιερέας, θα τα κρατήσει αυτός. Αν όχι, θα βρεις κάποιο φτωχό ναό και θα τα δώσεις εκεί»…

Στην κηδεία της πολλοί άγνωστοι εμφανίστηκαν και μιλούσαν γι’ αυτήν με ευγνωμοσύνη. Όπως εκείνη η ηλικιωμένη κυρία, που έλεγε ότι η γιαγιά συνέχισε να την δέχεται στο σπίτι της, όταν όλοι την απέφευγαν. Και αυτό, γιατί απόκτησε ένα εξώγαμο παιδί λίγο μετά τον πόλεμο και την θεωρούσαν πόρνη. Διηγιόταν, ανάμεσα στα κλάματα, πως της έχωνε τσάντες με τρόφιμα κάτω από το παλτό, παρακαλώντας την να μην το μάθει κανείς…».

Η γιαγιά μου και πολλοί άλλοι ευλογημένοι παππούδες και γιαγιάδες αναπαύονται πια εν ειρήνη. Η ευθύνη για το σήμερα και το αύριο έχει περάσει στα χέρια μας. Καλούμαστε να καθρεφτίσουμε τον εαυτό μας στην παρακαταθήκη που μας άφησαν και να προβληματιστούμε σοβαρά για τον τρόπο, που θα διαχειριστούμε την πνευματική μας κληρονομιά.

(Πρωτ. Αδαμάντιου Αυγουστίδη, Αναπλ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών.

«Παραμυθητική Θεολογία», εκδ. Δομή.) /4synodoiporoi 


http://orthodoxigynaika.blogspot.gr/2013/10/blog-post_6410.html

Στάχτη είμαι και πηλός... ( Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης )

Τίποτε δεν είναι τυχαίον εις τον κόσμο.Την ζωή μας και όλα τα της ζωής μας τα διοικεί ο Δεσπότης Χριστός.Εις τον πόνον και τας πικρίας μας έρχεται εις συνάντησιν το Άγιο Πνεύμα και εξάγει χαράν θεοδώρητον. Δεν αντιλαμβανόμεθα πολλάκις την παρουσίαν του,διότι είμεθα απερροφημένοι από την καθημερινότητα των μεριμνών μας.
Όμως Aυτό, πνέον όπου θέλει, πνέει και εις την καρδίαν μας και την δροσίζει .Ως βάλσαμον χύνεται επάνω μας η θεία παράκλησις. Το έλεος του Θεού κατέρχεται από τον ουρανόν και πλημμυρίζει την ζωήν μας. Όσον πιο πολλαί είναι αι οδύναι μας τόσο περισσότεραι αι επισκέψεις του Θεού.
Ανοίγεις τα πνευματικά βιβλία και βλέπεις να σου μιλά ο Θεός. Νιώθεις αμέσως το φτερούγισμα του Πνεύματος. Νιώθεις να απαντά ο Θεός στις απορίες σου. Βλέπεις να διαλύει τα σκοτάδια σου, να ανοίγει τους δρόμους σου, όταν υπάρχει μπροστά σου αδιέξοδο. Βλέπεις να μην αφήνει κανένα σημάδι σκοτεινό μέσα στο περασμά σου. Τότε γεμάτος χαρά φωνάζεις “νυν ηρξάμην λαλήσαι προς τον Κύριο μου. Εγώ δε ειμί γη και σποδός”. Άρχισα να κουβεντιάζω με τον Θεό μου, με τον Χριστόν μου. Και τι είμαι εγώ που μιλάω μαζί του;
Στάχτη είμαι, πηλός είμαι.
Μου κάνει όμως αυτήν την χάρη ο Θεός.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 

 http://lllazaros.blogspot.ca/

Elder Symeon, Abbot of Grigoriou Monastery (+1905)

A man blessed by God, Spyridon Angelidis, as he was before his tonsure, was born in Tripoli in the Peloponnese in 1830. In 1852 he arrived at the Monastery of Ayiou Pavlou with three friends. According to Abbot Serafeim, who died in 1960: ‘Casting off all secular care for material things, he devoted himself with zeal and self-denial to the service of the abbot and the other fathers, and having been tested in a variety of duties, was renamed Symeon’. Thereafter he was ordained deacon and served in the secretariat of the monastery. He then completed his studies at the Athoniada Academy and served in the secretariat of the Holy Community.


Elder Symeon Grigoriatis (+1905)

The fervent entreaties of the Fathers of the Monastery of Grigoriou took him to the abbot’s throne there, after he had first been ordained priest. He was taken to the monastery by his Elder, Sofronios Ayiopavlitis (†1882). In his customary, elevated style, Elder Gavriil Dionysiatis (†1983) writes: “This Coenobium was fortunate to have abbots who were well-known for their zeal on behalf of the Monastery, and first among these was the Hieromonk Symeon, also the new founder, who erected the splendid new residential quarters which are almost equal to the older, and also the most notable gateway. Having been invited from Ayiou Pavlou to be the abbot, he imposed his authority, though he was a stranger, through his austere mode of life, industry and friendship towards all, while his love of toil and exceptional efforts over the building of the new wing became proverbial. He was the first among the workers and, from morn till dusk, carried stones and other material on his back, without, however, omitting the slightest detail from his appointed spiritual labours’.

At one time, the monastery’s olive oil supply was greatly reduced and it was far from certain that it would last the year. The monk responsible, Ypatios, went to Abbot Symeon and asked if he should continue to serve oil. The answer was: ‘The oil is for all of us. If it’s enough, it’s enough for us all’. And they gave and gave, but the oil supply never dwindled. It stayed just as full in the jar, by the blessing of Abbot Symeon, the obedience of the servant Ypatios and the prayers of the monks who benefitted.

He went to his blessed rest in the Lord, as abbot, on 20th of October 1905. The most distinguished of his spiritual children was the most virtuous Athanasios (†1953), who later became abbot. Because of Symeon’s virtue and his many sacrifices, when his bones were removed from his grave, they gave off fragrance.

He served as abbot for 46 years and had many spiritual gifts. He was highly intelligent, perceptive, strong and hard-working. He set all his hope in God. He left an example of industry, zeal, wisdom and spirituality.


Monastery Grigoriou, Holy Mountain (Athos)

When A. Moraïtidis visited the monastery, he wrote that ‘the Athonite Symeon, the Peloponnesian, a man of rather tall stature and a most venerable Hieromonk, came to me accompanied by Father Varlaam, leaning on his abbot’s staff and blessing me in the most genial manner […] and with the sweet smile with which he gathered other devout men from the Peloponnese to live as monks with him, proving to be his obedient and humble sons. After the usual formal speeches, we spoke at length about this hesychast Coenobium, the latest renovations to which are due entirely to the progressive activity of this Peloponnesian abbot, whose ambition it was to make this small monastery great and wonderful, in terms of the number of monks and of their virtue. The result is that today it is preferred above many other monasteries by those who desire their own salvation. For its order and meticulous observation in prayer and the most complete refectory, within the restrictions of the monastic rule, which provides sustenance to all those monks who bear the weight of service and obediences from the dead of night until sunset of the next day- kneading, cooking, baking, and working in the tailor’s shop, the cobbler’s, the garden, the landing-stage, unloading the abundance of produce which the monastery’s caïque brings in from its dependencies, for all of this, and the renovation of the walls and the addition of a new wing, new monks and a new regime, Abbot Symeon enjoys the reputation of being the new founder of this monastery’.

Source: Monk Moïsis, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Α΄, 1901-1955, § Ιερομόναχος Συμεών Γρηγοριάτης (1830 – 1905),Mygdonia Publications, 1st edition, September 2011

http://pemptousia.com/

«Άγιε Ραφαήλ προχώρα εσύ μπροστά και εγώ σ’ ακολουθώ» - Συγκλονιστικό Θαύμα

Θα ήθελα να σας γράψω το θαύμα που μου έκανε ο Άγιος Ραφαήλ. Είμαι η Ελένη Χ. από την Αλεξάνδρεια Ημαθείας. Το Νοέμβριο του 2011 μαθαίνω από τον γυναικολόγο μου ότι είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου. Μου είπε ο γιατρός ότι πρέπει να πάω τον άλλο μήνα, δηλαδή τον Δεκέμβριο, να ακούσουμε την καρδούλα του μωρού. Περνάει ο καιρός και ήρθε η μέρα που πρέπει να κάνουμε τον υπέρηχο, να ακούσουμε την καρδούλα του μωρού.

Πάμε στον γιατρό, με βάζει στον υπέρηχο, βλέπει από εδώ, βλέπει από εκεί, τίποτα. Ο σάκος πολύ πιο μεγάλος από την πρώτη φορά, αλλά άδειος.

Δεν φαίνεται τίποτα. Εγώ και ο άντρας μου παγώνουμε. Ακούμε τον γιατρό να μας λέει ότι δεν ακούει την καρδούλα του μωρού και δεν βλέπει έμβρυο.

Μας φωνάζει στο γραφείο του και μας λέει ότι πρέπει να κάνω τον καθαρισμό, δηλαδή απόξεση, για να μην μείνουν υπολείμματα στη μήτρα, γιατί είναι επικίνδυνο, μπορεί να προκληθεί σηψαιμία και θάνατος.

Ήταν ημέρα Τρίτη όταν έγιναν όλα αυτά. Μας κλείνει ραντεβού για την Παρασκευή (3 μέρες μετά). Εμείς αυτές τις ημέρες ήμασταν πολύ στεναχωρημένοι. Παίρνω, λοιπόν, τηλέφωνο έναν από τους πατέρες της Αδελφότητος του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι Μαραθώνος, τον οποίο γνώριζα τηλεφωνικά και με στήριζε με τα καλά του λόγια, με τις ευχές και τις προσευχές του.

Γεμάτη πόνο του εξιστόρησα όσα συνέβησαν και τον παρακάλεσα να προσευχηθεί για μένα και το μωρό μου. Εκείνος μου έδωσε θάρρος και δύναμη. Μου είπε να μην απελπίζομαι, αλλά να έχω πίστη το Θεό και τους Αγίους. Μου είπε ότι θα προσευχηθεί, αλλά να προσευχηθώ και γω, να παρακαλέσω τον Άγιο Ραφαήλ να αναλάβει την κατάσταση και να λέω στον Άγιο Ραφαήλ: «Άγιε Ραφαήλ, προχώρα εσύ μπροστά και εγώ σ’ ακολουθώ!». Αυτό και έκανα.

Έρχεται η Παρασκευή και πάμε στον γιατρό να κάνω την επέμβαση (δεν παύει να είναι χειρουργείο). Φτάνουμε στο ιατρείο. Ο γιατρός είναι πάνω στα χειρουργεία, γιατί έχει μια γέννα. Μόλις τελείωνε θα ανέβαινα και εγώ να κάνω την απόξεση. Περίμενα λίγη ώρα μαζί με τον άντρα μου και με μια φίλη μας. Χτυπάει το τηλέφωνο είναι ο γιατρός μου και ρωτάει την υπάλληλό του αν έχω έρθει και του λέει ότι είμαι στο ιατρείο του και είμαι έτοιμη να ανέβω πάνω για την επέμβαση. Τότε ο γιατρός της λέει να περιμένω να με ξαναδεί, προκειμένου να μου φύγει κάθε αμφιβολία, και μετά να γίνει η επέμβαση. Κατεβαίνει ο γιατρός, με φωνάζει και με βάζει στον υπέρηχο. Ο άντρας μου, σίγουρος ότι δεν υπάρχει μωρό, κάθεται έξω και με περιμένει. Βάζει ο γιατρός το μηχάνημα και τι να δει!

Θεέ μου, την καρδούλα να χτυπάει κανονικά και το έμβρυο, το οποίο το έβλεπα και εγώ!! Ο γιατρός τα έχασε. Με ξαναείδε 2-3 φορές. Βγαίνει έξω σαστισμένος, πάει στον υπολογιστή του να δει το ιστορικό μου (που να ήξερε ότι είχε βάλει ο Άγιος Ραφαήλ το χέρι Του). Μετά από λίγο έρχεται μέσα στον υπέρηχο, φωνάζει και τον άντρα μου και μας ανακοινώνει ότι η επέμβαση δεν μπορεί να γίνει, γιατί υπάρχει μωράκι και μάλιστα χτυπάει κανονικότατα η καρδούλα του. Η χαρά μας ήταν τόσο μεγάλη που δεν περιγράφεται με λόγια. Ήμασταν πανευτυχείς. Με το που φύγαμε από τον γιατρό η πρώτη σκέψη που είπα στον άντρα μου και την φίλη μας ήταν να πάω να ανάψω ένα κεράκι στον Άγιο Ραφαήλ. Ευχαριστήσαμε τον Άγιο Ραφαήλ μέσα από την καρδιά μας για το θαύμα που μας έκανε. Είναι ο προστάτης μου Άγιος, όπως είναι και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και η Παναγία μας. Μας βοηθάει καθημερινά με την παρουσία Του. Θα Τον ευχαριστώ σε όλη μου τη ζωή! Ευχαριστώ για όλα Άγιέ μου Ραφαήλ!

Σημείωση: Ο Άγιος Ραφαήλ, εκτός από προστάτης των ασθενών, είναι και προστάτης των εγκύων. Όπως πολλές γυναίκες το έχουν βιώσει και συχνά τους το αποκαλύπτει ο ίδιος ο Άγιος Ραφαήλ σε όνειρο, προτρέποντάς τις να Τον επικαλούνται για να προστατεύει και εκείνες και τα παιδιά που κυοφορούν και να τις βοηθά να έχουν καλή γέννα.



http://agiameteora.net/

Schema-nun Sepphona: Learning from Holy People

Schema-nun Sepphora, in the world Daria Nicholaevna Shnyakina (nee Senyakina) was an Orthodox ascetic and eldress. She was born in 1896, and desired from her early years to dedicate herself to God in monasticism, but due to her father’s early death she was compelled by her mother to marry in order to help support the family. Darya did not wish to disobey her mother. She went through many trials during the much-suffering twentieth century—“raskulachivanie”, or the confiscation of all property by the soviet authorities, famine, war, and persecution against the faithful. In 1967 she received the monastic tonsure in the Holy Trinity-St. Sergius Lavra, but she continued to live in the world. Her move to Klykovo was foretold to her in 1993, when the monastery was just being built, and no one knew about its existence. Schema-nun Sepphora reposed in the Lord at age 102 in Klykovo Monastery. Many people had found a in her a spiritual mother, consoler, and witness to faith in Christ.

Excerpt from Julia Posashko’s interview with Igumen Mikhail (Semenov):

Igumen Mikhail: …We had to restore the church having no money whatsoever for it—not a cent. So we went to ask the prayers of Schema-nun Sepphora.

How does one take a blessing from a woman?

Igumen Mikhail: Schema-nun Sepphora was waiting for us. It just so happens that in 1993, when Matushka prayed to the Mother of God to show her where she would end her days, the Heavenly Queen appeared to her and said, “Wait—the priests will come from Klykovo Monastery to take you there.” She waited for two years. At first there simply was nowhere to take her. We ourselves were living in very bad conditions here; we were building a building, and when we met her in 1995 it was half completed. Matushka starting hurrying us. “Build it faster, I am going to live with you.” We did what we could to finish the building and just before Christmas of 1996 we brought her here.



How did you meet Schema-nun Sepphora?

Igumen Mikhail: We met her in Optina. I had been there a month when one day I heard that an eldress had arrived, and everyone had a high opinion of her. They said that she was spiritual, clairvoyant, and a great woman of prayer… Naturally everyone was trying to see her; many of us had only begun the religious life, and we all had a great many questions. Well, I also went to see her. I was told, “Forget it! There are abbots waiting in line to see her. You won’t get in!” On the first night I did not get in, and I resigned myself to the probability that I would not see her. However, the next day I was leaving the Church of the Entrance of the Mother of God, and a laborer said to me, “Look, they are taking Matushka. Let’s go and get her blessing!” I thought, how does one get a blessing from a woman, and what is going on? But then I saw her blessing each person carefully with three fingers. I went up to her; she made the sign of the cross over me and asked, “Who are you?” I said, Sergei. She said with surprise, “And what are you doing here?” I said, “I am laboring in the steward’s department, helping the fathers.” She was silent, and then said, “But you and I are going to live together.” Her cell attendant whispered to me, “Listen to what Matushka says to you, she is an eldress!” We stood for a bit, were silent, and then Matushka Sepphora patted me on the shoulder. “Well, run on, run on for now!” I of course walked away perplexed. Where are she and I supposed to live together? Then I just put it out of my head. I remembered that conversation only when we were bringing Matushka here to Klykovo. She lived in our monastery until her death. We do not do anything to “advertise” Schema-nun Sepphora. It all happens by itself. People know her, and she really does help people. Some people told me, for example, that she stood during an operation next to one woman… The Hermitage of the Savior “Made Without Hands” in the village of Klykovo.

But isn’t there a certain spiritual danger in people always coming to the monastery, to her relics, to pray by the grave of the eldress not because they are seeking God, but only to solve their problems of everyday life?

Igumen Mikhail: Yes, often people have a poor understanding of God, but when they come up against an obvious miracle from a specific saint it strengthens their faith. After that, God looks for action from a person. But in order to light the flame in him a miracle is often needed. He is smart enough to turn to one or another saint and prays, and the miracle happens. It is a little push, and the person begins his first spiritual steps. He may not receive the same “advance pay” the second or third time—you can’t deceive God.

Did you have such a launching point?

Igumen Mikhail: I did not seek out miracles, and it was not my goal to pray one out. I simply lived my life with the thought that I wanted the Lord to do what was necessary in me. My sole desire was to learn from people of holy life. The Lord aided me in this—I knew many elders.

*A nun’s head-covering


 
http://lessonsfromamonastery.wordpress.com/2014/07/29/5405/

Hieromonk Paisie Olaru - Sihla Monastery, Neamt County

Fr. Paisie Olaru was born on June 20, 1897, in Stroienesti, Lunca-Botosani, Romania. His parents had 5 children; he was the youngest of all. At age 24, he became a monk at the Cozancea Skete. In 1943 he was ordained hierodeacon, and in 1947, he was ordained a priestmonk. Here you can read a few little stories from his monastic life.

It happened one time that a Christian woman and her 4-year old daughter visited Fr. Paisie. They were from Humulesti, and at that time Fr. Paisie was in the Sihla Monastery. After he confessed her, he blessed her daughter and said to her: "May God and His Holy Mother bless you, because you'll be a nun!". After 12 years, the child enrolled in the monastic life, making herself Jesus' bride... [...]

A disciple of Fr. Paisie once asked him: "How many times do we have to pray with the Jesus Prayer and cross ourselves?". And the elder said to him: “I pray one hundred times with ‘Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me, a sinner’, one hundred times with ‘Most-Holy Mother of God, have mercy on us’, one hundred times with ‘Holy Godbearing Father Paisios, pray to God for me, a sinner’, one hundred times with ‘Holy Hierarch Spiridon, pray to God for me, a sinner’, and then one hundred times with ‘Holy Saint Veronica, pray to Jesus the Saviour for me, a sinner’. And so I keep repeating them over and over from the beginning. Then it happens that someone comes in, or I say a little prayer for a sick, or I confess a monk, or I listen to the Holy Services, or I cry, or I fall asleep a bit, and so goes everything until the Lord comes to us...” [...]

In the last years of his life, when he was more than 90 years old, he was lying in bed with a broken leg, having lost sight because of cataracts in both his eyes, and almost deaf. Whenever he wasn't feeling well or he was in any pain, he would pray and cry, saying of himself: "I have once again upset God!". And then he used to yell softly: "Forgive me my Lord, because I have upset you terribly; Mother of God, help me because I have no power! Where would I go? I'm waiting for you, mercy Jesus, I'm crying and waiting for you".

His disciple, seeing the pain of his spiritual father, would also cry out of compassion for him. But the father didn't know he was in his cell with him. His face enlightened once again, and then he crossed himself three times, wiped out his tears with a towel, and continued to pray secretly with the prayer of the heart, gently shaking his head in between the pillows... [...]

Fr. Paisie had the Holy gift of healing people and the gift of bringing peace into the souls of the people hurt by sin. His teachings were simple and wise, evangelical and practical. He talked little, but with Holy wisdom.

Προσκύνημα Μονής Εσφιγμένου, Άγιον Όρος - Pilgrimage Esphigmenou Monastery , Mount Athos

Ἡ πίστη στό Χριστό ἀλλάζει ὁλοκληρωτικά τόν ἄνθρωπο

Ασφαλώς έχουμε μέσα στην ψυχή μας και αγαθές διαθέσεις, όχι μόνο κακές ∙ και πολλές φορές υπακούουμε στις αγαθές κινήσεις και κάνουμε πολλά καλά πράγματα τα οποία μας φέρνουν κοντά στο Θεό, τα οποία αυξάνουν την πίστη μας. Αν δεν έχουμε την πίστη ως θεμέλιο, είναι δυνατόν άλλοτε να κάνουμε το καλό και άλλοτε να κάνουμε κακό, άλλοτε να είμαστε καλοί και άλλοτε να μην είμαστε καλοί.

Ενώ, όποιος έχει πίστη στο Χριστό, όποιος αφήνεται στο να καθοδηγείται από το Χριστό δεν κάνει πλέον το κακό, γιατί έχει κατά Θεόν γεννηθεί και ο Θεός τον οδηγεί στην κατάσταση του να μην κάνει το κακό. Ακόμη και αν κάποτε το θέλει, δεν μπορεί πλέον να κάνει κακό!
Στο Γεροντικό γίνεται λόγος για ένα γέροντα που από την πολύ μεγάλη αγαθότητα δεν ήξερε πλέον τί είναι η κακία. Δεν μπορούσε πλέον να σκεφτεί το κακό, να πράξει το κακό, να μιλήσει για το κακό. Ήταν τόσο αγαθός , ώστε δεν μπορούσε κανείς να τον αποσπάσει από το αγαθό. Γιατί; Διότι η αγαθότητά του ήταν θεμελιωμένη στην πίστη στο Χριστό. Όποιος πιστεύει στο Χριστό έχει και τη βοήθεια του Χριστού.
Στην προς Εφεσίους επιστολή διατυπώνεται από τον Απόστολο Παύλο η επιθυμία «κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν διὰ τῆς πίστεως» ( Εφεσ. 3,17 ) . Η πίστη φέρνει το Χριστό κοντά μας. Η πίστη φέρνει το Χριστό μέσα μας. Η πίστη κάνει το Χριστό να εργάζεται μέσα στην ύπαρξή μας και μέσα στη ζωή μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όποιος πιστεύει σώζεται. Όποιος πιστεύει είναι ευάρεστος στο Θεό. Όποιος πιστεύει έχει ζωή θεμελιωμένη στην πίστη. Όποιος πιστεύει στο Θεό δεν μπορεί να αδιαφορεί για το Θεό.

Πηγή: «Ο Γέροντας Θεόφιλος Παραϊάν
Χωρίς φως, φωτισμένος»
Μετάφραση- επιμέλεια:
Πρωτοπρ. Κωνσταντίνος Καραϊσαρίδης

Εκδόσεις ΑΘΩΣ



http://agiameteora.net/

Qualities of a true Spiritual Father

St. Arsenios of Paros (1800-1877)


The Holy Elder Philotheos (Zervakos) points out the qualities of the good Confessor or Spiritual Father using St. Arsenios of Paros (1800-1877) as his exemplar. These qualities are particularly the following: humility, gentleness, patience, discernment, compassion and love. These virtues, he says, Father Arsenios eminently possessed. Thus, he remarks:

“St. Arsenios received all with love and paternal affection, and gave to all with understanding and discernment the ‘medicines’ necessary for the therapy of their souls. Besides other necessary ‘medicines’ he used to give to all two common ones: the medicine of repentance and the medicine of God’s compassion and love. He exhorted all to repent sincerely, and not to despair on account of their many sins, but to have hope in God’s immeasurable compassion, realizing that God accepts sinners when they repent. As proof of God’s great compassion he cited the examples of the Prodigal Son, the Thief, the Harlot, the Publican, and many others. Through love and gentleness Arsenios led many to repentance and salvation.”

Father Philotheos Zervakos goes on to give a very moving example of how St. Arsenios the New acted as a Confessor. It is as follows:

“A certain girl from the island of Syros (One of the Cyclades Islands, not far from Paros.) went to the Convent of the Transfiguration of Christ on Paros to visit her sister, who was a nun there. The latter had previously been informed that her sister had deviated from the right path; and when she was notified that her sister was outside the gate of the convent and wanted to see her, she at once began to scream and say: ‘Go away, go far away from the convent, because you are defiled and will defile the convent of the nuns.’ “And taking along with her as helpers some other nuns, she went outside the convent. When she saw her sister waiting outside the gate, instead of feeling compassion for her for having been wounded by the soul-destroying enemy, instead of sharing her pain, embracing the kissing her, and taking care to heal her wounds, and leading her to repentance and confession, thereby saving her, she dashed against her like a lioness. And aided by other nuns, she struck her in the face, on the head, wounded her seriously, and with wild shouts and threats drove her away. ‘Go away,’ she kept telling her, ‘you foul harlot, who came here to the convent, to this holy place to defile it also. Go away, I will kill you, to wash away the shame you have brought to our family.’ She replied: ‘I erred, forgive me, my sister, don’t you share my pain?’—’No,’ she replied, ‘you are not my sister, you are a harlot.’— ‘Where shall I go?’ asked her sorrowful sister. ‘Go and drown yourself, go and kill yourself,’ replied the other.

“The miserable girl fled from the convent full of wounds and bloodstained. When she was about 800 yards away, she sat down by the road, weeping bitterly; and groaning painfully she said: ‘What shall become of me the wretch? Where shall I go, when even my sister, to whom I hastened to seek help and consolation, drove me away, wounded me, and filled me with despair? There remains nothing for me now but to go and drown myself in the sea! O my God, help me the wretch.’

“Through the dispensation of God, Who does not want the death of the sinner but his repentance, it happened that St. Arsenios was going up to the convent. When he saw the girl crying and wounded, he felt compassion for her, and approaching her he said: “What is the matter, my child? Why are you weeping? Who has caused you the wounds?’—’My sister, Elder,’ she replied, ‘together with some nuns.’— ‘And why did they wound you?’— ‘Because, Elder, some corrupt men and women led me astray, and I became a harlot. But I realized that I did not do well and I came to the convent to seek protection, help, from my sister. And behold, Father, what they did to me. Is that the way nuns act, having fled from the world in order to save their souls? What do you, Father, counsel me? To go to the sea and drown myself, or to go and hurl myself down a precipice?’ T, my child, do not give you such counsel. I love you as my child, and if you wish I shall take you with me and heal the wounds of your soul and body.’—’And where are you going to take me, Elder?’—’To the convent, my child.’—T beg you not to take me to that convent, where my sister is together with those wicked nuns, because they will kill me—they declared this to me clearly, and if I insisted on remaining there they would certainly have killed me. You, Elder, are a good Father, but those nuns are criminals.’

“Come, my dear child, and be not afraid, they will not kill you, because I shall turn you over to Christ, and no one will be able to harm you.’—’In that case, Elder, since you are going to turn me over to Christ, I am not afraid of them, because Christ is much more powerful than they.’

“After he had encouraged and consoled her, St. Arsenios took her by the hand and led her up to the convent. And like another good Samaritan, by means of fatherly and affectionate words he exhorted her to repentance and confession. When she had repented sincerely and confessed candidly, he cleaned and dressed the wounds of her body and soul. Having clothed her with clean garments, those of repentance, he introduced her into the spiritual fold of the convent and included her with his other rational sheep.

She made such progress in the monastic life — in fasting, self-control, vigils, prayer, temperance and the rest of the virtues, and in the keeping of the Commandments of God — that she surpassed all the other nuns. Thus there was fulfilled the saying of the divine herald Paul the Apostle: “Where sin abounded, grace did much more abound.”

Wishing to correct the nuns who had acted wrongly towards her, the Saint called all the nuns into the church of the convent and sharply rebuked those who wounded her, especially her sister, saying: “The good father of the parable, upon seeing from afar his prodigal son — who had spent his whole life living prodigally — returning to him, hastened to meet him, embraced him, kissed him, took him to his house, removed his old garments and clothed him with new ones and new shoes. He rejoiced greatly, because his son was dead, and was alive again, he was lost and was found. Christ came down from Heaven not in order to save the righteous, who have no need, but sinners. He came to save the lost sheep. He mingled, conversed and ate with publicans, harlots, sinners, towards whom he showed His love and affection. In this manner, that is, through His love, He saved them. But you did the opposite. Although you knew that the incorporeal wolf, the devil, had seriously wounded her soul, instead of feeling sorry for her, and running to embrace and kiss her, to rejoice, to save her from the danger of further sin, you felt hatred for her and ran to kill her. And because you were unable to kill her, you incited her to go and kill herself, to drown herself in the sea. Now learn from me, your Spiritual Father, that you are not nuns, you are not Christians, you are not even human beings. If you had a sheep and saw that it was at a precipice and was in danger of perishing, I think you would have hastened to save it. Why? Because it is an animal. If you show so much concern for an animal, should you not have shown concern for your sister, who is not an animal, but a human being, has a soul, which is worth more than the whole world? She was on the precipice of perdition, and although she came to seek your help, you pushed her so that she might fall down faster.

“Therefore, you are devoid of compassion, devoid of affection, devoid of sympathy; you are murderesses. For this reason I impose upon you the penance of not receiving Holy Communion for three years, if you do not recognize the great sin which you inconsiderately fell into. Repent, confess your sin, sigh, weep bitterly, and ask for forgiveness from God, from me, your Spiritual Father, and from those sisters who did not agree to your sinful act.”

Inasmuch as the nuns became aware of their sin, repented and wept bitterly, St. Arsenios forgave them and moderated their epitimia. Upon the sister, he imposed the penalty of not receiving Holy Communion for a year, because she provided the occasion and cause of the sin, while upon the others, that of not partaking of Holy Communion for six months, because they shared in the responsibility.

This story appears in Blessed Philotheos Zervakos’ book Life, Conduct, and Miracles of Our Father Arsenios the New, which was first published in 1960 and has been reprinted many times. I translated the story into English for inclusion in my book St. Arsenios of Paros, and present it here because it constitutes a very instructive and powerful lesson for priests with regard to the extremely important Mysterion of Confession and to imposing the proper penance on sinners for their spiritual therapy.

In another book of his, Blessed Philotheos has this to say about a good Confessor:

“The good Confessor’s manner, the cheerfulness of his face, the fatherly affection with which he receives the sinner, the sweet language of his teaching, the courage which he gives to the shy, the consolation which he offers to those who have committed many sins and are in despair, citing the example of any who repented and were saved—all these are conducive to sincere repentance and confession of the sinner…. It is to such Spiritual Fathers and physicians of the soul that the sinner ought to entrust the therapy of his soul.”

One cannot speak adequately about priests serving as confessors without saying something about the possibility of their being adversely affected thereby. In the Old Testament we read: “With a holy man thou shalt become holy, with the perfect man thou shalt be perfected, and with a perverted man thou shalt become perverted.”

We may call the principle involved here “the Principle of Assimilation.” Contemporary psychoanalysis terms it the “Principle of Identification,” and calls attention to instances where this principle operates in a negative manner.

By Dr. Constantine Cavarnos 

  http://tokandylaki.blogspot.ca/2014/01/qualities-of-true-spiritual-father.html

Λέγε την Ευχή .....

A Clever Way to Help Another Overcome Sin ( Elder Epiphanios Theodoropoulos )

Elder Epiphanios Theodoropoulos

One of [Elder Epiphanios'] spiritual children held a high-ranking administrative position, and when he confessed he would often confess the same sin involving his subordinates over and again. One time during confession the Elder threatened him, saying that if he fell into the same sin again he would receive a very particular penance. “If you fall into this sin again,” the Elder informed the man, “I will make you sit down and allow me to wash your feet.” Unfortunately the spiritual child did fall into the same sin again and Elder Epiphanios made good on his threat. Naturally, this event proved quite a spiritual trial for the spiritual child. After the washing, the Elder said: “Since I know that this makes you uneasy, I will wash your feet every time you fall into that particular sin.” The man never fell into the sin again, though every time his subordinates pushed him to the brink he would shout: “You owe a great deal to the man who washed my feet!” They never knew what he was talking about.

Translated by Rev Dr John Palmer



http://lessonsfromamonastery.wordpress.com/

Όλη μου η ευτυχία ή η δυστυχία εξαρτάται από τους λογισμούς μου και από τις διαθέσεις της καρδιάς μου ( Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης )

  

Αν οι λογισμοί κι οι διαθέσεις μου είναι σύμφωνα με την αλήθεια του Θεού, με το θέλημά Του, τότε είμαι αναπαυμένος, γεμάτος θείο φως, χαρά κι ευλογία.
Αν όχι, τότε είμαι ανήσυχος, γεμάτος με πνευματικό και ψυχοφθόρο σκότος, νιώθω να με βαραίνει η απόγνωση. Αν μεταβάλλω τελείως τους απατηλούς κι ακάθαρτους λογισμούς και τις διαθέσεις της καρδιάς μου και τους κάνω αληθινούς και θεάρεστους, τότε αποκτώ πάλι ανάπαυση κι ευλογία.
Ο πλησίον μου είναι μια ύπαρξη με ίσα δικαιώματα μαζί μου. Είναι ένας άνθρωπος σαν και μένα, πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού. Κι αφού είναι σαν και μένα, πρέπει να τον αγαπώ όπως αγαπώ και τον εαυτό μου. «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. κβ΄ 39).
Πρέπει να τον φροντίζω και να τον προσέχω όπως προσέχω τη σάρκα και το αίμα μου, να του φέρομαι στοργικά, ευγενικά, καλοσυνάτα, να του συγχωρώ τις αστοχίες όπως θα συγχωρούσα και τις δικές μου, όπως θα ‘θελα να συγχωρήσουν κι οι άλλοι τα σφάλματά μου και να μου φέρονται με συγκατάβαση. Δηλαδή, όπως θα ‘θελα οι άλλοι άνθρωποι να μην παρατηρούν τα λάθη μου, σαν να μην υπάρχουν, ή να τα αγνοούν με ευγένεια, με καλοσύνη και μεγαλοψυχία, το ίδιο πρέπει να κάνω κι εγώ στον αδελφό μου.
Ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει την ευλογία και την πνευματική ευφροσύνη που απολαμβάνουμε με την προσευχή και την άσκηση της αρετής. Ούτε στο ελάχιστο δεν μπορεί να κατανοήσει τι ευλογία και ποια μακαριότητα μάς περιμένει στον άλλο κόσμο. Δε γνωρίζει τίποτα υψηλότερο από την επίγεια σαρκική χαρά. Τις μέλλουσες ευλογίες τις λογαριάζει φαντασίες. Ο πνευματικός άνθρωπος όμως γνωρίζει εμπειρικά την ευλογία που νιώθει η ενάρετη ψυχή, γιατί η καρδιά του προγεύεται από τώρα τη μέλλουσα μακαριότητα.
Όσο περισσότερο προοδεύει στην πνευματική ζωή ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο πνευματοποιείται. Αρχίζει σιγά σιγά να βλέπει παντού το Θεό, την ύπαρξη της δύναμής Του σε όλα τα πράγματα. Βλέπει παντού και πάντα τον εαυτό του να κατοικεί στο Θεό, να εξαρτάται απ’ Αυτόν ακόμα και στα πιο παραμικρά πράγματα. Αντίθετα, όσο περισσότερο ο άνθρωπος είναι δοσμένος στο σαρκικό τρόπο ζωής, τόσο περισσότερο σαρκικός γίνεται. Δε βλέπει παντού το Θεό. Δεν Τον βλέπει ούτε και στα πιο θαυμαστά επιτεύγματα της θείας Του δύναμης. Το μόνο που βλέπει παντού είναι σάρκα και ύλη. Στα δικά του μάτια ο Θεός δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά. (πρβλ. Ψαλμ. 35: 2). ".

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

http://lllazaros.blogspot.ca/search?updated-max=2014-09-21T20:00:00%2B03:00&max-results=10&start=40&by-date=false

Πώς φεύγει η ανασφάλεια, η απελπισία, η κατάθλιψη ( Άγιος Πορφύριος )

Ὅλα τὰ κακὰ αἰσθήματα, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀπελπισία, ἡ ἀπογοήτευση, ποὺ πᾶνε νὰ κυριεύσουν τὴν ψυχή, φεύγουν μὲ τὴν ταπείνωση.
Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ταπείνωση, ὁ ἐγωιστής, δὲν θέλει νὰ τοῦ κόψεις τὸ θέλημα, νὰ τὸν θίξεις, νὰ τοῦ κάνεις ὑποδείξεις. Στενοχωρεῖται, νευριάζει, ἐπαναστατεῖ, ἀντιδρᾶ, τὸν κυριεύει ἡ κατάθλιψη.


Ἡ κατάσταση αὐτὴ θεραπεύεται μὲ τὴ χάρη. Πρέπει ἡ ψυχὴ νὰ στραφεῖ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεραπεία θὰ γίνει μὲ τὸ ν’ ἀγαπήσει τὸν Θεὸ μὲ λαχτάρα.

Πολλοὶ ἅγιοί μας μετέτρεψαν τὴν κατάθλιψη σὲ χαρὰ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό. Παίρνανε δηλαδὴ τὴν ψυχικὴ δύναμη, ποὺ ἤθελε νὰ τὴ συντρίψει ὁ διάβολος, καὶ τὴ δίνανε στὸν Θεὸ καὶ τὴ μεταβάλλανε σὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση.

Ἡ προσευχή, ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ μεταβάλλει σιγὰ σιγὰ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴ γυρίζει σὲ χαρά, διότι ἐπιδρᾶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ χρειάζεται νὰ ἔχεις τὴ δύναμη, ὥστε ν’ ἀποσπάσεις τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ σὲ βοηθάει νὰ ἑνωθεῖς μαζί του. Χρειάζεται τέχνη.

Ὅταν δοθεῖς στὸν Θεὸ καὶ γίνεις ἕνα μαζί του, θὰ ξεχάσεις τὸ κακὸ πνεῦμα, ποὺ σὲ τραβοῦσε ἀπὸ πίσω, κι ἐκεῖνο ἔτσι περιφρονημένο θὰ φύγει. Στὴ συνέχεια, ὅσο θ’ ἀφοσιώνεσαι στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τόσο δὲν θὰ κοιτάζεις πίσω σου, γιὰ νὰ δεῖς αὐτὸν ποὺ σὲ τραβάει.

Ὅταν σὲ ἑλκύσει ἡ χάρις, ἑνώνεσαι μὲ τὸν Θεό. Κι ὅταν ἑνωθεῖς μὲ τὸν Θεὸ καὶ δοθεῖς σ’ Ἐκεῖνον, πᾶνε ὅλα τ’ ἄλλα, τὰ ξεχνάς καὶ σώζεσαι. Ἡ μεγάλη τέχνη, λοιπόν, τὸ μεγάλο μυστικό, γιὰ ν’ ἀπαλλαγεῖς ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ ὅλα τ’ ἀρνητικά, εἶναι νὰ δοθεῖς στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Ἕνα πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸν καταθλιπτικὸ εἶναι καὶ ἡ ἐργασία, τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴ ζωή. Ὁ κῆπος, τὰ φυτά, τὰ λουλούδια, τὰ δέντρα, ἡ ἐξοχή, ὁ περίπατος στὴν ὕπαιθρο, ἡ πορεία, ὅλ’ αὐτά, βγάζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπ’ τὴν ἀδράνεια καὶ τοῦ δημιουργοῦν ἄλλα ἐνδιαφέροντα. Ἐπιδροῦν σὰν φάρμακα.

Ἡ ἀσχολία μὲ τὴν τέχνη, τὴ μουσικὴ κ.λπ. κάνουν πολὺ καλό. Σ’ ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ δίνω τὴ μεγαλύτερη σημασία εἶναι τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, γιὰ τὶς ἀκολουθίες. Μελετώντας τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, θεραπεύεται κανεὶς χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει.

Νὰ σᾶς διηγηθῶ γιὰ μιὰ κοπέλα, ποὺ ἦλθε σ’ ἐμένανε τὸν ταπεινό. Ἔπασχε ἀπὸ φοβερὴ κατάθλιψη. Δὲν κατάφερε κάτι μὲ τὰ φάρμακα. Παράτησε τὰ πάντα, τὴ δουλειά της, τὸ σπίτι της, τὶς ἀπασχολήσεις της. Κι ἐγὼ τῆς εἶπα αὐτὰ ποὺ ξέρω.

Τῆς εἶπα γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ αἰχμαλωτίζει τὴν ψυχή, διότι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ γεμίζει τὴν ψυχὴ καὶ τὴν ἀλλάζει. Τῆς ἐξήγησα ὅτι εἶναι δαιμονικὴ αὐτὴ ἡ δύναμη ποὺ καταλαμβάνει τὴν ψυχὴ καὶ μεταβάλλει τὴν ψυχικὴ δύναμη σὲ κατάθλιψη, τὴ ρίχνει κάτω, τὴ βασανίζει καὶ τὴν ἀχρηστεύει. Τὴν συμβούλευσα ν’ ἀσχολεῖται μὲ διάφορες ἀπασχολήσεις, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, μὲ τὴ μουσικὴ ποὺ τῆς ἄρεσε πρῶτα κ.λπ.

Τόνισα, ὅμως, περισσότερο τὴ στροφὴ καὶ τὴν ἀγάπη της πρὸς τὸν Χριστό. Τῆς εἶπα ἀκόμη ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία μας ὑπάρχει θεραπεία μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν προσευχή, ἀλλὰ ποὺ θὰ γίνεται μὲ λαχτάρα.

Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικὸ τῆς θεραπείας. Αὐτὰ δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας.


Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

http://agiameteora.net/

Never believe your thoughts ( Elder Paisios )

The devil does not hunt after those who are lost; he hunts after those who are aware, those who are close to God. He takes from them trust in God and begins to afflict them with self-assurance, logic, thinking, criticism. Therefore we should not trust our logical minds. Never believe your thoughts.

Elder Paisios

Do not hope in temporary things ( Part 3 )

What the prudent person does right at the onset, the foolish person waits to do at the end. The prudent person looks ahead at the consequences before he commits a sin.
 
 The foolish person, on the other hand, commonly says, "I wasn't expecting to suffer such harm...," just as the greedy rich man said when he found himself in Hell (vid.Lk. 16:23-24).
Do not look at what the world is offering to you now because every pleasure it has to offer
rapidly races toward death and demise. Do not look at the present, but envision the future. Do not stare at today, but think of what will happen at the end of this life and consider the reality of eternal
Hell. Then you will gladly refuse all of the world's vain pleasures. The sinful pleasure you experience is short-lived and temporary; the punishment that
follows, however, is endless—forever!
 
 The world has the habit of offering its friends a tasty lunch first, and then serving them a poisonous and deadly dinner. People serve the best
wine at the beginning of a party, just as the master of the feast stated, “Every man at the beginning sets out the good wine, and when the guests have well drunk, then the inferior”(Jn. 2:10). 

The world’s festivities begin with laughter but end
with lamentation. On the other hand, Christ's
magnificent and delicious meal consists of the exact opposite: He saves the good wine for later. He gives sorrows in the beginning and consolation
in the end, just as He did with the nation of Israel, whom He allowed to suffer and grow weary in the beginning as they traveled through the desert, but to whom afterwards He gave much consolation and fertile land as an inheritance, just as He had promised. 

This is how God also treated Jacob when he was living in the house of Laban, Joseph when he found himself in Egypt, and many other of His faithful servants. The world does the exact opposite: It conceals the sadnessin the beginning
so it can unveil it later.
 

When you feel as if you are on top of the world, and when you have risen to the summit
of honor and glory, it gives you a strong kick and you come crashing to the ground. It acts similar to an executioner who first makes a criminal climb up a ladder and step out onto a platform, only to,
later, place a rope around the convict’s neck, push
him off the edge,and thus bring his life to an end. 


from the book  The Salvation of Sinners

Ὅταν σοῦ ἔρθει πειρασμός, θλίψη καί συμφορά... ( Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής )

Ἐκεῖνος πού ἀντιστέκεται στά λυπηρά συμβάντα, πολεμᾶ χωρίς νά τό γνωρίζει τή διαταγή τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος πού τά παραδέχεται, γνωρίζοντας καλά γιατί ἔρχονται καί ὅτι ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ προέρχονται, αὐτός, κατά τήν Γραφή, ὑπομένει τόν Κύριο (Ψαλμ. 26:14).
Ὅταν σοῦ ἔρθει πειρασμός, θλίψη καί συμφορά, μή ζητᾶς γιατί καί μέσω τίνος ἦρθε. Ζήτησε νά τόν ὑποφέρεις μ᾿ εὐχαρίστηση, χωρίς λύπη καί χωρίς μνησικακία.
 
Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής



http://agiameteora.net/

Η σημασία της Κατήχησης στο Βάπτισμα ( Διάκονος Καισάριος Χρόνης )

«Σκοπός και σημασία Κατηχήσεων για το Μυστήριο του Βαπτίσματος».

Με τον όρο «Κατήχηση», στην Εκκλησιαστική Γλώσσα εννοούμε τον «τύπο τῆς διδαχῆς»[17], που εισάγει τον υποψήφιο χριστιανό στις βασικές δογματικές θέσεις της πίστεως και που προηγείται του Βαπτίσματος. Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος μας περιγράφει τα βασικά στοιχεία από τα οποία αυτή συνίσταται. Αυτά είναι η διδασκαλία περί μετανοίας, περί πίστεως στον Θεό, περί Βαπτίσματος, περί χειροθεσίας (περί του χρίσματος, με το οποίο ο πιστός γίνεται κοινωνός του Αγίου Πνεύματος), περί αναστάσεως των νεκρών και περί μελλούσης κρίσεως[18].



« Ὡς σκοπός τῶν Κατηχήσεων προς τους Φωτιζομένους καθορίζεται ἡ ἐκμάθησις τῶν χριστιανικῶν δογμάτων και δή το Σύμβολον τῆς Πίστεως, ἡ διασφάλισις τῶν Φωτιζομένων ἐκ τῶν διδασκαλιῶν τῶν ἐθνικῶν, Ἰουδαίων και αἱρετικῶν, και τέλος ἡ περιφρούρησις τῶν μελλόντων πιστῶν ἐκ τῶν μεθοδιῶν τοῦ διαβόλου. Ὡς σκοπός τῶν Μυσταγωγικῶν Κατηχήσεων καθορίζεται ἡ μύησις εἰς το νόημα τῶν χριστια-νικῶν μυστηρίων.

Ἐκ τοῦ σκοποῦ καταδεικνύεται και ἡ σημασία τῶν Κατηχήσεων. Αὕτη ἐκδηλοῦται εἰς τρία τινά: 1. Εἰς το γεγονός, ὅτι παραδίδονται χριστιανικά μυστήρια. 2. Εἰς το γεγονός, ὅτι το βάπτισμα εἶναι ἀνεπανάληπτον και 3. Εἰς το γεγονός, ὅτι οὐδέν ἔργον εἶναι εὐπρόσδεκτον εἰς τον Θεόν ἄνευ ὀρθῆς πίστεως.[19]»

Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων χωρίζει τις κατηχήσεις σε δύο κατηγορίες: α) Σ’ αυτές πού απευθύνονται στους Φωτιζομένους, και β) Σ’ αυτές που απευθύνονται στους Νέοφω-τίστους[20].

Ως σκοπό των κατηχήσεων που απευθύνονται στους Φωτιζομένους, θεωρεί την μελέτη και την μάθηση των χριστιανικών δογμάτων και του Συμβόλου της Πίστεως, την δογματική διασφάλιση των Φωτιζομένων, έναντι των εθνικών, των αιρετικών και των Ιουδαίων, καθώς και την ετοιμότητα των πιστών έναντι στη καταπολέμηση των διαβολικών πειρασμών.

Σκοπό δε, των κατηχήσεων των γνωστων και ως «Μυσταγωγικών», θεωρεί, την μύηση στο νόημα των μυστηρίων της Εκκλησίας. Προσδίδει ένα βαθύτατο πνευματικό αλλά και μυσταγωγικό χαρακτήρα, ο οποίος γίνεται αντιληπτός μόνο μέσω της εμπειρικής ζωής και πνευματικότητος της Εκκλησίας.

Από τους σκοπούς των κατηχήσεων συνάγεται και η σημασία τους. Ο Κύριλλος θεωρεί τις κατηχήσεις υψίστης σημασίας και στηρίζει την άποψή του αυτή σε τρείς κυρίως λόγους: α. Στο γεγονός ότι μέσω αυτόν παραδίδονται τα χριστιανικά μυστήρια[21]. Λέει αυτόλεξή: «Κατηχούμενος ἐλέγου, ἔξωθεν περιηχούμενος∙ ἀκούων ἐλπίδα, και μη εἰδώς∙ ἀκούων μυστήρια, και μη νοῶν∙ ἀκούων γραφάς, και μη εἰδώς το βάθος. Οὐκ ἔτι περιηχῇ, ἀλλ’ ἐνηχῇ∙ το γαρ ἔνοικον Πνεῦμα λοιπόν οἴκους θείους την διάνοιάν σου ἐργάζεται. Ὅταν ἀκούσης τα περί τῶν μυστηρίων γεγραμμένα, τότε νοήσεις ἅ μη ἤδεις»[22]. β. Στο γεγονός ότι το βάπτισμα είναι ανεπανάληπτο, οπότε κατά συνέπεια, η προετοιμασία του προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία. Να τι λέει ο Άγιος Κύριλλος για το βάπτισμα: «Οὐκ ἔνι δίς και τρίς λαβεῖν το λουτρόν∙ ἐπεί ἦν εἰπεῖν. Ἅπαξ ἀποτυχών, δεύτερον κατορθῶ∙ ἐάν δε το ἅπαξ ἀποτύχης, ἀδιόρθωτον το πρᾶγμα»[23]. Γ. Στο γεγονός ότι κανένα έργο δεν είναι ευπρόσδεκτο στον Θεό χωρίς ορθή πίστη. Λέει επί λέξει:«…οὔτε τα μη μετ’ εὐσεβῶν δογμάτων ἔργα τελούμενα προσδέχεται ὁ Θεός…τι (γάρ)…ὄφελος σωφρονεῖν μέν καλῶς, και βλασφημεῖν ἀσεβῶς;»[24].

Είναι αναγκαίο να σημειωθεί το γεγονός πως μελετώντας προσεχτικά την Κ. Δ., διαπιστώνουμε ότι ο ίδιος ο Κύριος προτρέπει για την δόμηση και ανανέωση της Εκκλησίας λέγοντας: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν [25]».

Η προτροπή αυτή του Ιησού Χριστού όταν αναλυθεί δίνει τα ακόλουθα σημαντικά στοιχεία: 1) «μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη», 2) «βαπτίζοντες αὐτοὺς», 3) «διδάσκοντες αὐτοὺς». Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, η δόμηση της Εκκλησίας προϋποθέτει μάθηση, βάπτισμα και διδαχή. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε ότι η προσχώρησει στο σώμα της Εκκλησίας εξαρτάται από την μαθητεία που δείχνει το άτομο, από το βάπτισμα που παρέχει η Εκκλησία και από την διδαχή που προσφέρουν τα όργανα του θεσμού της Εκκλησίας. Προηγείται η μάθηση, ακολουθεί το βάπτισμα και έπειτα η διδασκαλία σε βάθος. Έχουμε δηλ. μια κλιμάκωση πρακτική που συνδέει το μαθητή με το διδάσκαλο, στη συνέχεια ακολουθεί ο σύνδεσμος και η πίστη στο διδάσκαλο που καταλήγει στη πράξη του Βαπτίσματος και τέλος έπεται η διδαχή και η εμβάθυνση στην πίστη ή καλύετρα πληροφόρηση που εξαγγέλεται από τον διδάσκαλο, για να γαλβανωθεί η πίστη στον θεσμό της Εκκλησίας.

Κατά συνέπεια, για να γίνει κανείς μέλος της Εκκλησίας οφείλει να διδαχθεί τι οφείλει να πιστεύσει και να κατανοήσει από τη δομή και τη διδασκαλία του θεσμού της Εκκλησίας ή καλύτερα να του δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε να αποκτήσει θερμή πίστη. Με άλλα λόγια, προϋπόθεση του μυστηρίου του Βαπτίσματος είναι η πίστη σε όποιον επιθυμεί να ακολουθήσει τον διδάσκαλο Χριστό ή να γίνει μέλος της Εκκλησίας Του[26]. [Συνεχίζεται]

[17]Βλ. Ρωμ. 6,17

[18] Βλ. Εβρ. 6,11

[19] Βλ. Ηλία Αντ. Βουλγαράκη «ΑΙ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ» Π.Ι.Π.Μ., ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1977, σ.86

[20] Βλ. «ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ», εκδ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΡΕΑΣ, 1999, σ. 19-20

[21] Ηλία Αντ. Βουλγαράκη «ΑΙ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ» εκδ. Π.Ι.Π.Μ,, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1977, σ..86

[22] Βλ. Πρκτχ. ΣΤ’/43 σ. 11-16. Πρβλ. Πρκτχ ΙΒ/45 σ.14, Πρκτχ ΣΤ,ΚΘ/43 σ. 29.

[23] Βλ. Πρκτχ., Ζ/43 σ. 28.

[24] Βλ. Πρκτχ., Δ, Β/67, σ .2.

[25] Ματθ.. 28, 19-20.

[26] Βλ. Γ.Θ. Βεργώτη, «Το Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος και ἡ ποιμαντική τοῦ σήμερα», τομ. «Το άγιονΒάπτισμα», εκδ. ΙεράΜητρόποληΔράμας, Δράμα 1996, σελ. 33-35.



http://www.pemptousia.gr/

Με το «έχω Γέροντα» άφαντοι όλοι οι δαίμονες! ( Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης )

Ξέρετε τι θα πει Γέροντας; Μόνο ο διάβολος ξέρει τι θα πει Γέροντας. Ο κατά σάρκα αδερφός αλλά και υποτακτικός του γερο-Ιωσήφ, ο πάτερ Αθανάσιος, είχε την Κοίμηση στη Νέα Σκήτη. Εκεί το Γεροντάκι που ζούσε πριν, εγώ το πρόλαβα, αλλά αυτό το ιστορικό που θα σας πω τώρα δεν το πρόλαβα, αλλά το άκουσα· το Γεροντάκι το πρόλαβα. Είχε έναν υποτακτικό.

Ο υποτακτικός, ε, κρίσις Θεού, ήρθε στο τέλος να πεθάνει. Την προηγούμενη ημέρα, την παραμονή προτού να πεθάνει, πήγαν οι δαίμονες και του λένε:

«Είσαι δικός μας, τώρα θα σε πάρουμε στην κόλαση γιατί έτσι κι έτσι...», τα συνηθισμένα των διαβόλων. Το παιδί ταράχθηκε. Μπήκε μέσα ο Γέροντας:

- Παιδί μου, γιατί είσαι ταραγμένος; λέει.

- Γέροντα, Γέροντα, θα κολασθώ, ήρθαν οι δαίμονες να με πάρουν, μου είπαν ότι αύριο στις τρεις η ώρα θά' ρθουμε να σε πάρουμε.

- Αχ, παιδάκι μου, λέει, εσύ είσαι υποτακτικός, όταν έρθουν οι δαίμονες να τους πεις: «Εγώ έχω Γέροντα».

- Νά' ναι ευλογημένο.

Τέλειωσε, τον ειρήνευσε τον υποτακτικό! την άλλη μέρα παν οι δαίμονες κατά τη συνήθειά τους, βγάλε τη γλώσσα, τράβα από 'δω... «Τι ερχόσαστε σε μένα», λέει, «εγώ είμαι υποτακτικός, έχω Γέροντα». Με το «έχω Γέροντα» άφαντοι όλοι οι δαίμονες! Αυτός είναι ο Γέροντας.

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ, εκδ. Ι. ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ «ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ», ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΑ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

http://agiameteora.net/

Marile nevoințe ale Cuviosului Iosif Isihastul ( Pr. Cristian Groza )

Plecând de la Chilia Bunei Vestiri, cei trei au căutat un loc cât mai retras şi cât mai propice nevoinţei tăcerii întru cunoştinţă. Astfel, au ales Schitul Sfântului Vasile. Acesta era format din numai 8 colibe, locuite de călugări isihaşti, care, spre deosebire de cei de la Buna Vestire, vieţuiau de parcă nu ar fi fost acolo, trăind la o oarecare depărtare unii de alţii. Pentru că nu au găsit chilii libere, au fost nevoiţi să îşi zidească singuri chilii, cu foarte multă greutate (datorită în primul rând lipsei apei). Mica lor biserică au închinat-o Naşterii Sfântului Ioan Botezătorul. Au plecat de la Katounakia luând cu sine doar strictul necesar, câteva haine şi puţinele cărţi ce le aveau.


Bisericuța Înaintemergătorului Ioan de la Schitul Sfântului Vasilie, construită de Cuviosul Iosif Isihastul

Bătrânul Efrem a găsit aici odihnă, eliberat fiind de povara rucodeliei, însă, la scurt timp, din cauza vârstei, dar mai ales a condiţiilor precare de trai şi a vieţuirii aspre, a trecut la cele veşnice (+1929), împlinindu-se astfel proorocia făcută de Stareţul Daniil Katunakiotul. Şi tot lui dându-i ascultare, după moartea Stareţului Efrem, tânărul monah Iosif devine stareţ la vârsta de 32 de ani (neîmpliniţi), continuând astfel tradiţia athonită care spune că trebuie să îngropi stareţ, ca să ajungi stareţ, moştenind, pentru ascultarea şi smerenia arătată faţă de cei doi bătrâni monahi, harismele şi binecuvântarea acestora (mai ales pe cel al povăţuirii).


Chiliile Bisericuței Cinstitului Înaintemergător

Odată cu mutarea la Sfântul Vasile îl vor cunoaşte pe ieroschimonahul Daniil (+1929)[1] de la Chilia Sfântului Petru Atonitul (aproape de locul numit Ape Reci), aflată pe moşia Marii Lavre. Acesta a fost cel care le-a influenţat decisiv modul de vieţuire duhovnicească.

Ieroschimonahul Daniil era considerat de cei doi drept mai minunat decât toţi şi următor al Marelui Arsenie. Stareţul Iosif îl descria astfel: Iubitor de tăcere, izolat de toţi ceilalţi, slujitor permanent. Şaizeci de ani nu s-a gândit că poate lăsa măcar o zi Sfânta Slujbă. În timpul Postului Mare săvârşea în fiecare zi Liturghia Darurilor mai înainte sfinţite. A trăit până în ultima zi în trezvie, săvârşindu-se fără să fi fost vreodată bolnav. Sfânta Liturghie săvârşită de el ţinea trei ore şi jumătate, uneori chiar patru ore, deoarece întârzia, afundat în priveghere, să spună ecfonisurile. Lacrimile sale erau atât de multe, încât uda pământul acolo unde stătea. De aceea nu voia ca vreun străin să fie de faţă când slujea Sfânta Liturghie, pentru a nu-i vedea lucrarea. Pe mine m-a primit după multe rugăminţi. De fiecare dată când mergeam, trebuia să merg pe jos în miez de noapte cam trei ore pentru a ajunge la ora începerii acelei cu adevărat înfricoşătoare şi dumnezeiești lucrări. Îmi spunea un cuvânt, două de învăţătură, ieşind din Sfântul Altar, apoi dispărea imediat şi nu se mai arăta toată ziua. Întreaga lui viaţă a avut rugăciunea minţii şi priveghere de toată noaptea. De la el am luat şi eu această rânduială şi am avut mare folos. Mânca numai câteva fărâmituri de pâine pe zi, de aceea era la Sfânta Liturghie ca un fulg. Şi până nu uda cu lacrimi locul unde slujea, nu încheia.

Din cauza izolării şi a programului său strict, mulţi îl considerau înşelat, dar a acceptat dorinţa celor doi de a fi primiţi la Sfânta Liturghie şi de a primi sfaturi legate de viaţa isihastă. Aceste sfaturi erau întotdeauna rare, scurte şi la obiect, fiindcă, aşa cum le reamintea adesea: Sfânta Singlitichia mărturisea că opaiţul luminează, dar are buzele arse.

Nu s-au folosit doar de prezenţa şi învăţăturile pline de har ale acestui binecuvântat nevoitor, ci au luat rânduiala de viaţă personală a acestuia (a privegherii de toată noaptea şi cea legată de hrana zilnică), pe care au transmis-o, la rândul lor, ucenicilor lor, şi, prin aceştia, la multe obşti monahale, atât din Sfântul Munte, cât şi în Grecia şi mai târziu în America.

Trebuie menţionat faptul că deşi tânărul pustnic trăia în ascultare de duhovnic (ieromonahul Daniil, n.n.), se ruga, plângea şi se nevoia, cu toate acestea războiul nu contenea. Intrase în etapa caracterizată drept cuptorul dumnezeieştii părăsiri (adică părăsirea de către harul Duhului Sfânt a nevoitorului pentru o anumită perioadă de timp, cu scop pedagogic). Este perioada cea mai greu de suportat, lucru dovedit şi de cuvintele Cuviosului Iosif: dacă este să aflaţi Harul şi apoi să-l pierdeţi, atunci mai bine să vă rugaţi nu pentru dobândirea Harului, ci a experienţei, fiindcă omul, de unul singur, nu poate să sufere părăsirea de către acesta.

Lupta aceasta a fost cu adevărat înfricoşătoare. Nu doar că era un război aproape continuu, dar acesta lua de multe ori aspectul unei lupte faţă către faţă, corp la corp: „În fiecare noapte cete întregi de demoni, cu ciomege, cu securi şi cu orice altceva ar fi putut provoca vătămare, m-au supus la torturi groaznice, opt ani la rând. Unul mă apucă de barba mea micuţă pe atunci, altul de păr, altul de picioare, de mâini – toate relele şi chinurile posibile. Toţi strigau ca ieşiţi din minţi: «Strângeţi-l de gât, omorâţi-l!».


Sfântul Antonie cel Mare bătut de demoni, Stefano di Giovanni (Sassetta), 1430-1432

Şi continuă, într-un alt loc, spunând că aceştia veneau cu săbii, topoare, securi, lopeţi. «Pe el cu toţii!», strigau. Ce păţeam… «Ajută-mă, Maica Domnului!», strigam. Prindeam pe unul dintre ei şi îi loveam cât puteam pe ceilalţi. Îmi rupeam mâinile de pereţi. Cuviosul reuşea să-i alunge cu desăvârşire numai cu numele lui Hristos şi al Maicii Domnului.


Sfântul Antonie cel Mare ciomăgit de draci, detaliu de icoană bizantină

Un lucru deosebit de important de subliniat este faptul că doar trecut prin focul ispitelor, Cuviosul Iosif cunoştea Harul lui Dumnezeu în chip simţit. De aceea, le spunea mai târziu ucenicilor săi: mai întâi beam întristarea cu butoiul şi abia după aceea îmi dădea Dumnezeu Harul cu linguriţa.

Pentru a curma suferinţa provocată de diavoli prin lupta gândurilor şi a patimilor (în special cea a desfrânării, deşi nu cunoscuse niciodată pofta trupească), născocea tot felul de nevoinţe, pentru a reuşi să-şi strunească mintea şi a potoli pornirile trupeşti: nu dormeam culcat, ci în picioare, rezemat într-un colţ sau şezând pe scăunel. Mă băteam pe mine însumi de două-trei ori pe zi, oftând şi plângând, încât după astfel de chinuri, de lovituri pe care mi le administram în fiecare zi, mie însumi din cauza războiului trupului, de post aspru, priveghere şi alte nevoinţe, devenisem ca un cadavru. Acest fapt, oricât de înfricoşător ar suna, nu este un caz unic în scrierile ascetice. Patericele şi Scara Sfântului Ioan Sinaitul sunt pline de astfel de nevoinţe ascetice, prin care trupul, care este biserica Sfântului Duh, nu este pedepsit, ci este supus minţii stăpânitoare. Ascetismul ortodox nu este ucigător de trup, ci de patimi.

Trebuie subliniat faptul că, pe tot parcursul acestei perioade de mari lupte duhovniceşti, tânărul Iosif avea darul/harul rugăciunii neîncetate în inimă. Deci dobândirea rugăciunii nu presupune nepătimirea nevoitorului, ci constituie doar o armă în lupta cu „stăpânitorul acestei lumi” (Ioan 12, 31). Însăşi păstrarea rugăciunii curate şi neîncetate, precum şi sporirea în ea, presupune un efort deosebit: în timpul rugăciunii nu îngăduiam în nici un fel minţii să iasă din inimă. Curgea sudoarea de pe trupul meu ca din izvor.

Notă:

[1] Ucenicii Stareţului Iosif regretau lipsa detaliilor legate de acest minunat nevoitor, cu un rol atât de important (chiar decisiv) în modul de vieţuire al Cuviosului, cu toate că l-a cunoscut doar pentru o scurtă perioadă de timp, mai exact un an de zile (1928-1929).

Sursa: Pr. Dr. Cristian Groza, Gheron Iosif Isihastul (1897-1959) – Viaţa şi învăţătura 

http://www.pemptousia.ro/

Cut off the passions before the soul becomes accustomed to them ( Abba Dorotheos )

When I was in the coenobium, the Abbot, with the consent of the Elders, made me guest-master. I was, at the time, recovering from a serious illness. Strangers came and I stayed up with them; camel-drivers arrived and I looked after them. And there were lots of times when I was just about to go to sleep after all this when something would crop up and they’d rouse me again. Then it would be time for the vigil and, before I’d had time to get to sleep, the canonarch would come to wake me. Then, whether it was from tiredness or illness- because I still had a slight fever- I’d feel so completely exhausted that I had trouble knowing where I was. So I’d be half-asleep when I replied ‘Very well, Elder, may God remember your love and reward you. You’ve called me and I’m coming’. But as soon as he’d gone, I’d drop off again. I was really sad when I was late for the vigil, and since the canonarch couldn’t wait for me to get up, I asked two other brothers, one to wake me and the other not to let me fall asleep again when it was time for the service. Believe me, brethren, I really considered them agents of my salvation and I held them in great respect. You should feel the same towards those who wake you to get to church or to do anything good.

As we said before, we have an obligation to examine how we’ve spent the day and the night. Did we pay attention while we were standing listening to the hymns and prayers? Were we taken off guard by annoying thoughts or were we slack in our attention to the readings? Or did we leave the service and go out of the church, letting our minds wander? If we examine ourselves every day and make sure we repent for our sins and strive to correct them, the evil begins to decrease. If we’ve fallen nine times into an error, it becomes eight. Then, by God’s grace, we make gradual progress and He prevents the passions from taking root within us. It’s very dangerous to let passions take root within us, because then, as we’ve said, even if we want to, it’d be very difficult to overcome a passion on our own, without the help of the saints.

Shall I tell you about someone who allowed a passion to take root within him? Listen to this lamentable tale. When I was in the coenobium, I don’t know how but the brothers were fooled into coming to me with their problems. With the consent of the Elders, the Abbot assigned me to this task. So one day, one of the brothers came to me and said, ‘Forgive me, master, and pray for me, because I steal and eat’. I said to him, ‘Why? Are you hungry?’ He replied, ‘Yes. I’m never full at the refectory and I can’t ask for more’. I told him to go and tell this to the Abbot, but he said he was too ashamed. I asked him if he wanted me to go and tell the Abbot and he said, ‘Whatever you think best, master’.



So I went and told the abbot and he said, ‘Of your love, do whatever you think’s best for him’. Well, I took the brother with me and we went to the cellarer and I told him, ‘Of your love, whenever this brother comes to you, give him as much as he wants and don’t deprive him of anything’. When the cellarer heard this he answered, ‘Whatever you say’. A few days went by and this brother came back to me and said, ‘Forgive me, master, but I’ve started stealing again’. I asked him why, because the cellarer was giving him whatever he wanted. ‘Yes, forgive me’, he answered, ‘he gives me what I want, but I’m still ashamed’. I asked if he was ashamed in front of me and he said he wasn’t, so I told him, ‘In that case, if you want anything, come to me to get it and don’t steal again’. Because I was then in charge of the hospice [and therefore had access to the stores], he would come to me and take whatever he wanted. But then, after a few days, he started stealing again and came to me contritely and said, ‘Look, I’m stealing again’. I asked him why and whether I wasn’t providing him with what he wanted, and he replied that I was. So I asked him, ‘Then why are you stealing?’ He said, ‘Forgive me, but I don’t know why, I just do’. I said to him, ‘Tell me truthfully what do you do with what you steal’, and he replied, ‘I give it to the donkey’.

It became clear that this brother was stealing rusks, dates, figs, onions and whatever else he came across. And he hid all of it: some of it under his mattress and some of it elsewhere. In the end, he didn’t know what to do with it, and when it began to go off, he would either throw it away or give to the animals.

So do you see what it means to let passions take root within you? Do you see how wretched they make us? How they torment us? He knew full well that it was wrong, he knew that he wasn’t doing the right thing, he was sad, he wept, but the unfortunate man was carried away by his bad habit, which he’d acquired through his earlier negligence. Abba Nisthero was right to say that if somebody is carried away by a passion, they became a slave to it. May the good God preserve us from bad habits, so that He won’t say to us: ‘What is the point of my blood and in my going down into Hell?’.


Abba Dorotheos


http://pemptousia.com/

Προφητείες Αγίου Κοσμά Αιτωλού και του Γέροντα Παϊσίου

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:

Λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στους Έλληνες για το "ΣΗΜΕΡΑ":

Σημείωση: Οι ακόλουθες προφητείες δεν αφορούν την Ελληνική Επανάσταση - Αυτήν την επροφήτευσε σε άλλες προφητείες οι οποίες σημειώστε έχουν καταπληκτικά επαληθευθεί... .Οι πιό κάτω προφητείες αναφέρονται στους σύγχρονους Έλληνες - τους Έλληνες της περιόδου μετά την Ελληνική Επανάσταση.

" Θα προσπαθούν να το λύσουν με την πέναν μα δέν θα μπορούν. 99 φορές με τον πόλεμο και μια με την πένα "

Σημείωση: Προφανώς αναφέρεται στο Κυπριακό και στο Αιγαίο.

"Αν βρεθούν τρεις δυνάμεις σύμφωνες τίποτε δεν θα πάθετε. Αν το ζήτημα λυθεί με τον πόλεμο θα πάθετε πολλές καταστροφές - σε τρεις χώρες μια θα μείνει..."

"Οι Τούρκοι θα μάθουν το μυστικό (ή θα καταλάβουν στο Αλβανικό Χειρόγραφο) τρεις μέρες γρηγορότερα από τους Χριστιανούς".

"Ξένος Στρατός θα έρθει. Χριστό θα πιστεύει, γλώσσα δεν θα ξέρει".

"Με άλλους θα κοιμηθείτε και με άλλους θα ξημερωθείτε".

"Εσείς θα πάτε να κατοικήσετε αλλού και άλλοι θα έρθουν να να κατοικήσουν σεσάς".

"Νάχετε το Σταυρό στο μέτωπο για να γνωρίζουν ότι είστε χριστιανοί".

"Δεν θα φθάσει ο στρατός στην Πόλη - στη μέση του δρόμου θα ρθει το μαντάτο ότι έφτασε το ποθούμενο".

"Θα έρθει καιρός που μια γυναίκα θα διώχνει 10 Τούρκους με τη ρόκα".

"Στην Αυλώνα θα γίνει χαλασμός. Θα έλθουν στρατεύματα να ελευθερώσουν τον τόπο".

"Από τρία μπουγάζια στενά, Κρά, Κράψη και Μουζίνα θα περνούν πολλά στρατεύματα για την Πόλη. Καλόν είναι τα γυναικόπαιδα να βγουν στα βουνά. Θα σας ρωτούν αν είναι μακρυά η Πόλη, εσείς να μή λέτε την αλήθεια, διότι θα σας κακοποιήσουν. Ο στρατός αυτός δεν θα φτάσει εις την Πόλη, στη μέση του δρόμου θα μάθει ότι ο πόλεμος ετέλειωσε".

"Να κρυφτείτε ή κοντά στην πόρτα ή κοντά στην πλάκα, άν είναι βιαστικό και γρήγορο".

"Πολλά θα συμβούν. Οι πολιτείες θα καταντήσουν σαν παράγγες".

"Μετά τον πόλεμο οι άνθρωποι θα τρέχουν μισή ώρα δρόμο για να βρίσκουν άνθρωπον και να τον κάμουν αδελφό".

"Στην Πόλη θα χυθεί αίμα που τροχρονίτικο δαμάλι θα πλέζει".

"Καλότυχος όποιος ζήσει μετά το γενικό πόλεμο. θα τρώγει με ασημένιο κουτάλι....".

"Μετά το γενικό πόλεμο θα ζήσει ο λύκος μετ' αρνί".

"Θάναι τον όγδοο (8ον) αιώνα που θα γίνουν αυτά".

"Θα μαζωχτεί το χιλιάρμενο στο Σκάλωμα (Άγιοι Σαράντα) και θαρθούν κοκκινογέλεκοι να πολεμήσουν για σας".

" 'Η τρεις μέρες, ή τρεις μήνες, ή τρία χρόνια θα βαστάξει".

"Θα ζητήσουν να σας πάρουν και στρατιώτας. Δεν θα προφτάσουν όμως".

"Οι αντίχριστοι θα φύγουν, αλλά θαρθούν πάλι. Έπειτα θα τους κυνηγήσετε έως την Κόκκινη Μηλιά".

Σημείωση: Αντίχριστους εννοεί τους Τούρκους και Κόκκινη Μηλιά εννοεί την Μέκκα.

"Οι Τούρκοι θα φύγουν αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα Εξαμήλια. Στο τέλος θα τους διώξουν στην Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους, το 1/3 θα σκοτωθεί, το 1/3 θα βαπτιστεί και το άλλο θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά".

Σημείωση: Στην τελευταία του προφητεία (η οποία θεωρείται πολύ σημαντική για το Ελληνικό Έθνος) αναφέρεται στην περιοχή Εξαμήλια. Αυτή μπορεί να είναι (σύμφωνα με Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια) μια από τις ακόλουθες περιοχές:

>> χωριό της Επαρχίας Κορινθίας (Νομός Αργολιδοκορινθίας) - κοντά στον ισθμό της Κορίνθου, ή

>> τοποθεσία 3 μίλια νοτίως των Αγίων Σαράντα (Βόρειος Ήπειρος)

>> χωριό της κοινότητας Ασσήρου της επαρχίας Λαγκαδά του νομού Θεσαλλονίκης, ή

>> κώμη περι το μέσον του ισθμού της Θρακικής χερσονήσου.

Σημειώνεται επίσης ότι αυτή την τελευταία προφητεία του Αγίου Κοσμά, την βεβαιώνει και μια άλλη προφητεία, αυτή του Αγίου Μεθοδίου (Επισκόπου Πατάρων - 3ος αιώνας μ.χ.) η οποία λέει:

"Τους Ισμαηλίτας μερίσεται εις τρία μέρη και την μέν πρώτην εν ρομφαία, τήν δευτέραν βαπτίσει, τήν τρίτην καταδουλώσεται εν τη ανατολή". Σημειώνεται ότι με τον όρο Ισμαηλίτες αναφέρεται στους Τούρκους.
















ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ Γέροντα Παϊσίου (Μοναχού Αγίου Όρους)

Ο ΚΟΣΜΟΣ & Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Ο κόσμος μοιάζει σήμερα , σαν μια κοχλάζουσα χύτρα ταχύτητος , με πολλές βαλβίδες ! Θα σκάσει εδώ , θα σκάσει εκεί . Προσεύχεσθε μη γίνει μ΄εμάς η αρχή .

Nα ζήτε όσο μπορείτε πιο απλά . Μη δυσκολεύετε από μόνοι σας τη ζωή σας .

Οι πολλές ευκολίες κάνουν δέσμιους τους ανθρώπους σήμερα

Γέροντα, γιατί οι άνθρωποι νοιώθουνε σήμερα ανασφάλεια ;

- Γιατί όλοι είμαστε ασφαλισμένοι ! Ασφαλίζουμε το αυτοκίνητό μας ,το σπίτι μας ,τη ζωή μας . Κάνοντας λοιπόν την κοσμική ασφάλεια, παραμερίζουμε την προστασία και Πρόνοια του Θεού!



ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ ΚΑΙ Γ ΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η θέση του Γέροντα για το πιο πάνω θέμα ήταν η εξής:

- Όταν ακούσετε , ότι τα νερά του Ευφράτη τα κόβουν ψηλά οι Τούρκοι με φράγματα , να ξέρετε ότι ήδη μπήκαμε στην προετοιμασία του Αρμαγεδώνα ,και ότι διακόσια εκατομμύρια στρατός θα διαβή τον Ευφράτη για την Μέση Ανατολή ….

Γέροντα , για ποιο λόγο βάζουν με τον γραμμωτό κώδικα το 6 6 6 , πού αναφέρει η Αγία Γραφή , και παρά τις διαμαρτυρίες δεν θέλουν την αλλαγή του ;

- Στην Παλαιά Διαθήκη , επί Σολομώντος , η Εθνική Εβραϊκή φορολογία για τα υποτελή έθνη ήταν 666 τάλαντα χρυσού ( Β΄ Παραλειπομένων ,κεφ. Θ΄ 13 και Γ ΄ Βασιλ. Ι ΄ 14 , γραμμένα εδώ και 3.000 χρόνια ) . Ο αριθμός λοιπόν δεν είναι τυχαίος ,είναι ιερός για τους Εβραίους και τον επαναφέρουν σήμερα πλαγίως , για να υποτάξουν οικονομικά τα άλλα έθνη …

Πόλεμος με Τουρκίας & Τα Εξαμίλια της Προφητείας Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Ήλθαν κάποιοι εδώ ,και άρχισαν να μου λένε ότι θα γίνη πόλεμος ,κι΄ότι οι Τούρκοι θα φθάσουν μέχρι τα Εξαμίλια στην Κόρινθο ! Με ανάγκασαν να τους εξηγήσω ότι τα Εξαμίλια πού γράφει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στις προφητείες του ,είναι τα 6 ναυτικά μίλια της υφαλοκρηπίδος και ότι γι΄αυτά θα «πιαστούμε»!

Όμως δεν θα μπούν στην Ελλάδα, μέχρι εκεί θα προχωρήσουνε , στα έξη μίλια, και τότε θα τους βρεί η μεγάλη συμφορά από τον Βορρά, που λένε τα γραφόμενα , και τίποτα δεν θα μείνει όρθιο …



THE NEW MONEY SYSTEM - ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Βάλθηκαν, με πολύ πονηρό τρόπο ,να «περάσουν» , το Νέο Οικονομικό Σύστημα, στους Χριστιανούς ,και να τους παγιδεύσουν. Στην Αμερική ,το 1982 , χαράχθηκαν με ακτίνες Λέϊζερ , 3.000 άνθρωποι ,στο μέτωπο ή στο χέρι .

Ο γέροντας δείχνοντας το βιβλίο της Αμερικανίδος Mary Relf “ The New Money System 666 ” έλεγε στενοχωρημένος :

- Ενώ τόσο ολοκάθαρα ενεργείται το μυστήριο αυτό , για το οποίο μας έχει ενημερώσει ( εδώ και 2.000 χρόνια ) ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στο βιβλίο της Αποκαλύψεως , στενοχωριέμαι γιατί πολλοί , ακόμη ιερείς και επίσκοποι , δεν βλέπουν το θέμα πνευματικά , αλλά καθαρά κοσμικά . Λένε στον κόσμο πώς δεν συμβαίνει τίποτα κι΄ούτε πειράζει να πάρουμε ταυτότητες και κάρτες…

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Σχετικά με την Τηλεόραση έλεγε :

Η τηλεόραση κάνει μεγάλο κακό, να μη την παρακολουθείτε . Τις ειδήσεις να τις μαθαίνετε από το ράδιο



ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

Είπε ο γέροντας : τώρα ο διάβολος αγρίεψε . Έγινε εξουσία , κι΄έχει κυκλοφορήσει (με τους ανθρώπους του), ειδικές κάρτες με τον αριθμό 666 ( κάρτες Τραπεζών, κλπ).

«Ο Αντίχριστος άρχισε την δουλειά του . Να τώρα μας ήρθε και το 666 . Θα το κάνουν από εδώ ,θα το κάνουν από εκεί , και θα καταλήγουν όλοι ότι πρέπει να σφραγισθούμε, γιατί δεν γίνεται αλλοιώς . Όλα αυτά σιγά – σιγά . Η Εκκλησία π ρ έ π ε ι να μας πεί τι θα κάνουμε »

Απαντήσεις Γέροντα Παϊσίου σε απορίες για Ταυτότητες:

Πως το πεντοχίλιαρο έχει το 666 και το χρησιμοποιούμε; το ίδιο θα είναι και η ταυτότητα;

- Το πεντοχίλιαρο είναι νόμισμα- και η λύρα της Αγγλίας έχει επάνω την Βικτώρια, αυτό δεν με πειράζει. "Τα Καίσαρος Καίσαρι". Εδώ όμως είναι η ταυτότητα μου, είναι κάτι προσωπικό, δεν είναι νόμισμα. Ταυτότητα σημαίνει ότι και η λέξη, ταυτίζεται δηλαδή κανείς μ αυτά που δηλώνει. Βάζουν το διάβολο και υπογράφω ότι τον αποδέχομαι. Πως να το κάνω αυτό;

Γέροντα τι σχέση έχει αυτή η ταυτότητα με το σφράγισμα;

- Η ταυτότητα δεν είναι σφράγισμα, είναι η εισαγωγή του σφραγίσματος.

Ο κόσμος Γέροντα, ρωτάει τι να κάνει σχετικά με τις νέες ταυτότητες.

- Εσείς καλύτερα, όταν σας ρωτούν, να τους λετε να συμβουλεύονται τους πνευματικούς τους και να κάνουν υπομονή να δουν πως θα ενεργήση η Εκκλησία, γιατί πολλοί κάνουν ερωτήσεις, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν τις απαντήσεις. Αφού ξεκάθαρα το γράφω στο φυλλάδιο "Σημεία των καιρών", ας ενεργήσει ο καθένας ανάλογα με την συνείδηση του. Βέβαια μερικοί είπαν: "Ε, αυτά είναι μια γνώμη ενός καλογήρου, δεν είναι η θέση της Εκκλησίας". Εγώ όμως δεν είπα δική μου γνώμη, αλλά διατύπωσα απλά τα λόγια του Χριστού, του Ευαγγελίου, γιατί την δική μας γνώμη πρέπει να την υποτάσσουμε στο θέλημα του Θεού, που εκφράζεται μέσα στο Ευαγγέλιο. Αλλοι, αντίθετα από όσα λεω, λένε ότι τα είπε ο π. Παίσιος. Μερικοί πάλι που τα ακούν, αφού είναι τόσο σοβαρά θέματα, δεν ρωτούν αν είναι έτσι, αν πράγματι τα είπα, αλλά τα πιστεύουν. Εγώ δεν φοβάμαι, τα λεω έξω απ τα δόντια. Ερχονται στο Καλύβι, πετάν εξάρια στο κουτί. Καλά αυτά, τέλος πάντων! Μια μέρα πέταξαν μια πινακίδα έξω από την πόρτα….. Νόμιζα ότι ήρθε κάποιος, δεν με βρήκε και έγραψε "απουσιάζει", για να το δει και κανείς άλλος. Κοιτάω μετά, τι να δω! Είχε μια βρισιά! Τέτοια βρισιά δεν είχα ακούσει ούτε κοσμικός. Θα φαει ένα σκούπισμα όλη αυτή η κατάσταση, αλλά θα περάσουμε μια μπόρα. Ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί, και εμείς πρέπει να ξεσηκωθούμε με πολλή προσευχή.Αλλοι ενδιαφέρονται για το θέμα των ταυτοτήτων, άλλοι το εκμεταλλεύονται και δημιουργούν προβλήματα. Η Εκκλησία πρέπει να πάρη μια θέση σωστή. Να μιλήση, να εξηγήση στους πιστούς, για να καταλάβουν ότι, αν πάρουν την ταυτότητα, αυτό θα είναι πτώση. Συγχρόνως να ζητήση από το κράτος τουλάχιστον να μην είναι υποχρεωτική η νέα ταυτότητα. Αν η Εκκλησία λάβη μια θέση σοβαρή και σεβασθούν την ελευθερία των πιστών, και όποιος θέλει θα βγάλη νέα ταυτότητα, όποιος θέλη θα έχει την παλιά, τότε θα την πληρώσουν μόνο μερικά γερά καρύδια, γιατί οι άλλοι θα τους πηγαίνουν κόντρα. Ο πολύς κόσμος θα κάνη την δουλειά του. Οσοι θα θέλουν να εξυπηρετηθούν θα έχουν την νέα και οι άλλοι οι καημένοι, οι ευλαβείς θα έχουν την παλιά ταυτότητα και θα τους ταλαιπωρούν.

Τώρα αφού ο υπουργός τους υποσχέθηκε να μη βάλει το 666 στις ταυτότητες ούτε ορατώς, ούτε αοράτως, και αυτό κάτι είναι. Θα κάνουμε υπομονή, θα δείξουν τα πράγματα. Και μόνον που λένε ότι δεν βάζουν το 666, είναι κάτι. Αρνούνται και οι ίδιοι. Ας δούμε τελικά τι θα βάλουν. Μέχρι που να κυκλοφορήσουν οι νέες ταυτότητες, μπορεί να ‘ρθη και η οργή του Θεού. Υστερα, δεν είναι ότι σε είκοσι τέσσερις ώρες θα πρέπει να βγάλουν όλοι ταυτότητες. Αν βγούν οι πρώτες θα εξετασθούν και, αν βγει ψεύτης ο υπουργός, θα είναι δίκαιος ο αγώνας. Αν τώρα συνεχίσουμε τις διαμαρτυρίες, εκείνοι θα πουν: "Να αυτοί δημιουργούν ταραχές. Ενώ δεν τίθεται θέμα φωνάζουν και διαμαρτύρονται". Το σκυλί, αν είναι καλός φύλακας, γαυγίζει, όταν έρχεται ο κλέφτης. Οταν φύγει ο κλέφτης σταματάει. Αν συνεχίσει να γαυγίζει, τότε δεν είναι καλός φύλακας.

Γέροντα, είπαν ακόμη, επειδή έχουμε ανεξιθρησκία, να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις νέες ταυτότητες.

Ναι, αυτούς δεν τους ενδιαφέρει, εμένα όμως με ενδιαφέρει, γιατί είναι η ταυτότητά μου. Γράφει από που είμαι και τι είμαι. Αν δεν μπη το θρήσκευμα, θα δημιουργηθούν προβλήματα. Θα πάει λ.χ. ένας στο γραφείο γάμων. Αν λέει η ταυτότητα "Ορθόδοξος" - άσχετα πόσων καρατίων είναι- εντάξει. Αν όμως δεν γράφει το θρήσκευμα, πως θα του δώσουν άδεια γάμου; Για την Εκκλησία αυτό είναι μπέρδεμα. Αν πάλι μπη το θρήσκευμα προαιρετικά, θα είναι και σαν ομολογία. Η Ευρώπη είναι Ευρώπη. Εδώ είναι διαφορετικά.Ύπουλος τρόπος εισαγωγής του σφραγίσματος Σιγά- σιγά, μετά την κάρτα και την ταυτότητα, δηλαδή το "φακέλωμα", θα προχωρήσουν πονηρά στο σφράγισμα. Με διάφορα πονηρά μέσα θα κάνουν εκβιασμούς, για να δέχονται οι άνθρωποι το σφράγισμα στο μέτωπο ή στο χέρι. Θα στριμώξουν τα πράγματα και θα πουν: "Μόνο με τις κάρτες θα κινείσθε, τα χρήσιμα θα καταργηθούν". Θα δίνη κανείς την κάρτα στο κατάστημα και θα ψωνίζη, και ο καταστηματάρχης θα παίρνει τα χρήματα από την Τράπεζα. Οποιος δεν θα έχη κάρτα, δεν θα μπορεί ούτε να πουλάει ούτε να αγοράζη. Από το άλλο μέρος θα αρχίζουν να διαφημίζουν "το τέλειο σύστημα", το σφράγισμα με ακτίνες λέιζερ με το 666 στο χέρι ή στο μέτωπο, που δεν θα διακρίνεται εξωτερικά. Συγχρόνως στην τηλεόραση θα δείχνουν ότι ο τάδε πήρε την κάρτα του τάδε και του πήρε τα χρήματα από την Τράπεζα και θα λένε συνέχεια: "Πιο σίγουρο είναι το σφράγισμα είναι το τελειότερο σύστημα. Ούτε το κεφάλι μπορεί να πάρη ο άλλος ούτε το χέρι, ούτε το σφράγισμα βλέπει". Γι’ αυτό τώρα αφήνουν τους ληστές, τους κακοποιούς να οργώνουν. Δεκαπέντε Κελλιά λήστεψαν εκεί γύρω στις Καρυές. Εναν τον σκότωσαν, για να τον ληστέψουν. Ετσι θα βρη τότε ευκαιρία ο καθένας να καταπατήση και να πάρη ότι θέλει. Ας πούμε, αν θέλει να καταπατήση ένα χωράφι, θα πη ότι ήταν δήθεν του παππού του ή ότι το είχε νοικιάσει κάποτε για βοσκοτόπι, οπότε άντε να βρής άκρη. Θα πουν μετά οι αρμόδιοι: "Δυστυχώς δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε ο έλεγχος μόνο με το κομπιούτερ μπορεί να γίνη", και θα προχωρήσουν στο σφράγισμα. Θα χτυπάη μετά το κομπιούτερ, θα βλέπη αν είσαι σφραγισμένος, για να σε εξυπηρετήση ή όχι. Τα τριάμισι χρόνια θα είναι δύσκολα και θα την πληρώσουν μερικοί που δε θα συμφωνήσουν με αυτό το σύστημα. Γι αυτούς όλο και κάποια αιτία θα βρίσκουν και θα τους κλείνουν στη φυλακή. Μετά έναν χρόνο θα τους πηγαίνουν σε άλλη πόλη για ανακρίσεις, για να περάσουν από άλλο δικαστήριο, από την μία πόλη στην άλλη. Ύστερα θα πουν: "Μας συγχωρείς, είσαι αθώος. Αν ήσουν σφραγισμένος, θα το ελέγχαμε σε ένα λεπτό. Τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τον έλεγχο".

- Γέροντα, θα μπορούν να επιβάλλουν με την βία το σφράγισμα;

Μέχρι εκεί η … ευγένεια τους δεν θα φτάση! Θα είναι ευγενείς, γιατί θα είναι Ευρωπαίοι. Θα δείξουν ανωτερότητα. Δεν θα βασανίζουν τους ανθρώπους, αλλά δεν θα μπορη να ζήση ο άνθρωπος αν δεν έχει το σφράγισμα. Θα λένε: "Χωρίς το σφράγισμα ταλαιπωρείσθε! Αν το δεχόσασταν, δεν θα δυσκολευόσασταν". Ούτε χρυσά νομίσματα ούτε δολάρια, αν έχη, θα μπορεί να τα χρησιμοποιή. Γι αυτό, αν φροντίση κανείς να ζη από τώρα απλά, λιτά, θα μπορή να καλλιεργήση λίγο σιτάρι, πατάτες. Να βάλει λίγα ελαιόδεντρα, και τότε με κανένα ζώο, καμία κατσίκα, λίγες κότες θα μπορεί να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της οικογένειας του. Γιατί και προμήθειες να κάνεις, δεν ωφελεί πολύ, αφού και τρόφιμα δεν κρατούν χαλούν γρήγορα. Φυσικά, το στρίμωγμα θα διαρκέση λίγο, τρία- τριάμισι χρόνια. Θα συντομευτούν οι ημέρες για τους εκλεκτούς. Δεν καταλάβουν πότε θα περάσουν. Ο Θεός δεν θα αφήση αβοήθητο τον άνθρωπο.

Γέροντα, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια θα επέμβη ο Χριστός;

Ναι. Εδώ βλέπεις, σε έναν αδικημένο που έχει καλή διάθεση, επειδή δικαιούται την θεία βοήθεια, παρουσιάζονται πολλές φορές οι Αγιοι, η Παναγία, ο Χριστός, για να τον σώσουν πόσο μάλλον τώρα που θα βρίσκεται σε τόσο δύσκολη κατάσταση ο καημένος ο κόσμος. Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Θα φαει μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώση ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθή το πλάσμα Του, θα αφήση το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθή στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώση από τα χέρια του Αντίχριστου. Θα επιστρέψουν στο Χριστό και θα έρθη μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια. Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία. Εγώ δεν μπορώ να το πω. Ο λογισμός μου λεει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθει ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά. Θα γεμίσουν οι δρόμοι προσκυνητάρια. Εξω τα λεωφορεία θα έχουν εικόνες. Θα πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι. Θα σε τραβάν, για να τους πεις για το Χριστό! Ετσι θα κηρυχθή το Ευαγγέλιο σε ολόκληρη την οικουμένη και τότε ο Χριστός θα έρθη ως Κριτής να κρίνη τον κόσμο. Αλλο Κρίση, άλλο μια επέμβαση του Χριστού, για να βοηθήση το πλάσμα Του. Σφράγισμα ίσον άρνηση

Ενώ ξεκάθαρα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αναφέρει στην Αποκάλυψη για το χάραγμα, μερικοί δεν καταλαβαίνουν. Τι να τους πης; Ακούει δυστυχώς κανείς ένα σωρό ανοησίες του μυαλού από ορισμένους σημερινούς "Γνωστικούς". Ενας λεει: "Εγώ θα δεχθώ τη ταυτότητα με το 666 και θα βάλω και έναν σταυρό". Αλλος: "Εγώ θα δεχθώ το σφράγισμα στο μέτωπο και θα κάνω και έναν σταυρό στο μέτωπο.." και ένα σωρό παρόμοιες ανοησίες. Νομίζουν ότι θα αγιασθούν με αυτόν τον τρόπο, ενώ αυτά είναι πλάνες. Ενας δεσπότης μου είπε: "Εγώ εκεί που θα υπογράψω θα βάλω δίπλα έναν σταυρό. Δεν τον αρνούμαι τον Χριστό, απλώς εξυπηρετούμαι". "Εντάξει, του λεω, εσύ είσαι Δεσπότης και βάζεις στο όνομα σου λόγω ιδιότητος έναν σταυρό. Ο κόσμος τι θα κάνη;" το βρώμικο δεν αγιάζεται. Το καθαρό νερό δέχεται την Χάρη και γίνεται αγιασμός. Η πέτρα με θαύμα γίνεται ψωμί. Η ακαθαρσία δεν δέχεται αγιασμό. Επομένως, ο διάβολος, ο Αντίχριστος, όταν είναι στην ταυτότητα μας ή στο χέρι ή στο μέτωπό μας, με το σύμβολο του, δεν αγιάζεται, αν βάλουμε και έναν σταυρό. Εχουμε την δύναμη του τιμίου Σταυρού, του Αγίου Συμβόλου, την θεία Χάρη του Χριστού, μόνο όταν διατηρούμε την Χάρη του Αγίου Βαπτίσματος, με το οποίο απαρνούμαστε το σατανά, συντασσόμαστε με το Χριστό και δεχόμαστε το άγιο Σφράγισμα, "Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου". Βλέπεις, προχωράνε με μια λογική… Θα βάλουν δίπλα ένα σταυρό, και εντάξει! Και ενώ βλέπουμε ότι ο Απόστολος Πέτρος εξωτερικά αρνήθηκε τον Χριστό, αλλά και αυτό ήταν άρνηση, αυτοί αρνούνται το Αγιο Σφράγισμα του Χριστού που τους δόθηκε στο Αγιο Βάπτισμα, με το να δέχονται την σφραγίδα του Αντιχρίστου, και να λένε ότι έχουν μέσα τους το Χριστό!!!-

Γέροντα αν κάποιος δεχθεί το σφράγισμα από άγνοια;

Από αδιαφορία θα είναι. Τι άγνοια, όταν είναι ξεκάθαρα τα πράγματα; Και να μην ξέρει κανείς, πρέπει να ενδιαφερθή, να μάθη. Αν πούμε ότι δεν ξέραμε, γι αυτό δεχθήκαμε το σφράγισμα, θα μας πη ο Χριστός: "Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι;".

Εστω και αγνοία του να σφραγισθεί κάποιος, χάνει την θεία Χάρη και δέχεται την δαιμονική ενέργεια. Βλέπεις, το παιδάκι στο Αγιο Βάπτισμα, όταν ο ιερεύς το βουτάει στο νερό, λαμβάνει το Αγιο Πνεύμα, χωρίς εκείνο να το ξέρει και μετά κατοικεί μέσα του η θεία Χάρις.Ερμηνείες των προφητειών-

Γέροντα, μερικοί λένε: "Ότι είναι γραμμένο από τον Θεό, αυτό θα γίνει. Τι να μας απασχολεί;"

Ναι, το λένε, αλλά δεν είναι έτσι, βρε παιδάκι μου! Και εγώ ακούω μερικούς να λένε: " Οι Εβραίοι δεν είναι τόσο κουτοί να προδοθούν με το 666, αφού το λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Αν ήταν θα το έκαναν με πιο έξυπνο τρόπο, πιο κρυφά". Ε, καλά οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι δεν ήξεραν την Παλιά Διαθήκη; Ο ‘Αννας και ο Καϊάφας δεν ήξεραν καλύτερα από όλους ότι έγραφε πως για "τριάκοντα αργύρια" θα προδώσουν τον Χριστό; Γιατί δεν ζητούσαν τριάντα ένα ή είκοσι εννέα αργύρια και ζήτησαν "τριάκοντα"; Αλλά ήταν τυφλωμένοι. ‘Ηξερε ο Θεός ότι μόνον έτσι θα γίνουν. Ο Θεός προγνωρίζει, δεν προορίζει- μόνον οι Τούρκοι πιστεύουν στο γραμμένο, στο κισμέτ. Ο Θεός γνωρίζει ότι αυτό θα γίνη έτσι, και ο άνθρωπος το κάνει από χαζομάρα. Δεν είναι ότι ο Θεός έβγαλε μία διαταγή, αλλά βλέπει την κακία των ανθρώπων που θα φθάσει και ότι η γνώμη τους δεν θα αλλάξει. ‘Οχι ότι τα κανόνισε έτσι ο Θεός.

‘Αλλοι ασχολούνται με προφητείες και κάνουν δικές τους ερμηνείες! Δεν λένε τουλάχιστον "έτσι μου λέει ο λογισμός", αλλά "έτσι είναι", και λένε ένα σωρό δικές τους θεωρίες. Μερικοί πάλι τα ερμηνεύουν όπως θέλουν, για να δικαιολογήσουνε τα πάθη τους. ‘Οπως αυτό που αναφέρει ο ‘Αγιος Κύριλλος, "καλύτερα να μη συμβούν τα σημεία του Αντιχρίστου στην εποχή μας", ο άλλος που θέλει να δικαιολογήση τον εαυτό του, την Δειλία του, λέει: "Ε, βλέπεις; Ο ‘Αγιος Κύριλλος φοβήθηκε μήπως αρνηθή, εγώ είμαι ανώτερος από τον ‘Αγιο Κύριλλο; Επομένως, και αν αρνηθώ τον Χριστό, δεν είναι τίποτε…"! Ενώ ο ‘Αγιος λέει να μη συμβούν, για να μη δουν τα μάτια του τον Αντίχριστο, όχι ότι φοβόταν. Βλέπεις ο διάβολος τί κάνει;

Δυστυχώς, και πάλι ορισμένοι "Γνωστικοί" φασκιώνουν τα πνευματικά τους τέκνα σαν τα μωρά, δήθεν για να μη στενοχωριούνται. "Δεν πειράζει αυτό, δεν είναι τίποτε. Αρκεί εσωτερικά να πιστεύετε"! Ε, λένε: "Μη μιλάτε γι' αυτό το θέμα - για τις ταυτότητες, το σφράγισμα-, για να μη στενοχωριούνται οι άνθρωποι". Ενώ, αν τους πούν " να προσπαθήσουμε να ζούμε πιο πνευματικά, να είμαστε κοντά στον Χριστό, και μη φοβάστε τίποτε, στο κάτω κάτω θα πάμε και μάρτυρες", θα τους προετοιμάσουν κάπως. Αν κανείς γνωρίση την αλήθεια, προβληματίζεται και ταρακουνιέται. Πονάει για την σημερινή κατάσταση, προσεύχεται και προσέχει να μην πέση σε παγίδα. Τώρα όμως τί γίνεται; Εκτός που δίνουν μερικοί δικές τους ερμηνείες, φοβούνται και αυτοί σαν κοσμικοί, ενώ έπρεπε να ανησυχούν πνευματικά και να βοηθούν τους Χριστιανούς, βάζοντάς τους την καλή ανησυχία, και να τους τονώνουν στην πίστη, για να νιώθουν θεϊκή παρηγοριά. Απορώ , δεν τους προβληματίζουν όλα αυτά τα γεγονότα που συμβαίνουν; Γιατί δεν βάζουν έστω ένα ερωτηματικό για τις ερμηνείες του μυαλού τους; Και αν επιβοηθούν τον Αντίχριστο για το σφράγισμα, πως παρασύρουν και άλλες ψυχές στην απώλεια; Η Γραφή, όταν λέη "… αποπλανάν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς", εννοεί ότι θα πλανηθούν αυτοί που τα ερμηνεύουν με το μυαλό.

Πίσω λοιπόν από το τέλειο σύστημα "κάρτας εξυπηρετήσεως", ασφαλείας κομπιούτερ, κρύβεται η παγκόσμια δικτατορία, η σκλαβιά ου Ανιχρίστου. "… ‘Ινα δώσωσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς ή επί των μετώπων αυτών, και ίνα μή τις δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι, ει μή ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού. Ώδε η σοφία εστίν, ο έχων νούν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου, αριθμός γαρ ανθρώπου εστί, και ο αριθμός αυτού χξς".

(Από το βιβλίο “Πνευματική Αφύπνιση”, Γέροντος Παίσίου Αγιορείτου, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος- Σουρώτη Θεσσαλονίκης)

http://www2.cytanet.com.cy/gogreek/profities.htm