One should perform the Prayer of Jesus aloud but not loudly, sufficient so that one can hear it. One should not at the time of prayer incline one's thought here and there to worldly , corruptible
things, but should remain without laziness in the memory of this Prayer alone.
The Prayer is nothing else but a division between the visible and invisible worlds. Wherefore, one must enclose one's mind in the Prayer. Where
the body stands, there also the mind should be with it, without having any thought at the time of prayer. The Holy Fathers say, "If anyone prays with his lips but is careless about his mind, he is
laboring in vain, for God heeds the mind and not much speaking.
Mental prayer does not allow that there be in
the mind any fantasy or unclean thought. If one does not become accustomed to the mental Jesus Prayer, he cannot have ceaseless prayer. If the
Jesus Prayer becomes one's habit and enters his heart, it will then flow as water from a spring. At all times, everywhere and no matter what one
does, it will always urge him on, be he awake or asleep. When his body begins to sleep or drowse, even then it will awaken him, gushing out of his heart and never ceasing.
Therefore this Prayer is great, never left off, so that when it is being said, although the lips may grow faint, and the body may drowse, the spirit never sleeps. When some essential work is performed diligently or thoughts powerfully attack the mind or sleep overcomes one, then one must pray fervently with the lips and tongue, that the mind might heed the voice. And when the mind is in peace and calm from thoughts, one may pray with it alone.
This path of prayer is the swifter one to salvation than by means of psalms, canons, and the usual prayers....
St. Paisius Velichkovsky
Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό, σημαίνει να μην κυριεύεσαι πλέον από καμιά αγωνία η φόβο, να μην βασανιστείς ξανά από κανέναν λογισμό, από καμιά σκέψη πώς δεν έχεις κανέναν για να σε φροντίσει.
Όταν ο νους εκπέσει από αυτήν την εμπιστοσύνη, ο άνθρωπος αρχίζει να πέφτει μέσω των λογισμών σε χιλιάδες πειρασμούς.
Όπως λέγει ο μακάριος ερμηνευτής (ενν. ο Θεόδωρος Μοψουεστίας) στο βιβλίο του για τον Ευαγγελιστή Ματθαίο,«όλη η μέριμνα του Σατανά είναι να πείσει τον άνθρωπο πώς ο Θεός δεν ενδιαφέρεται γι" αυτόν».
Γιατί ξέρει πώς. όσο έχουμε την ακριβή γνώση της Πρόνοιάς Του στερεωμένη μέσα μας, οι ψυχές μας θα κατοικούν στην απόλυτη ειρήνη. Κι επιπλέον θ" αποκτήσουμε την Αγάπη του Θεού και θα μεριμνάτε για καθετί πού Τον ευχαριστεί. Αυτόν τον λογισμό προσπαθεί να μας τον αποσπάσει ο σατανάς.
Η παντελής ανάθεση τον ανθρώπου στη θεία πρόνοια και η ανταπόκριση της θείας Χάρης
Άμα ό άνθρωπος απορρίψει για τον εαυτό του κάθε αισθητή βοήθεια και κάθε ανθρώπινη ελπίδα, όπως συμβαίνει με τους ησυχαστές, και αφιερωθεί στο Θεό με εμπιστοσύνη και καθαρή καρδιά, αμέσως ακολουθεί ή θεία χάρη και του αποκαλύπτει τη δύναμη της βοηθώντας τον με πολλούς τρόπους.
Πρώτα, πρώτα στα φανερά σωματικά προβλήματα, όπου του δείχνει εμφανώς τη δύναμη της πρόνοιας του Θεού γι' αυτόν προσωπικά. Και καθώς βλέπει τη φανερή βοήθεια του Θεού, βεβαιώνεται και για τη μυστική βοήθεια του Θεού, όπως ταιριάζει στο ταπεινό και άκακο φρόνημα του και στη σεμνή διαγωγή του. Καταλαβαίνει δηλ. πώς τακτοποιούνται οι σωματικές του ανάγκες χωρίς κόπο, αφού δε φροντίζει καθόλου γι' αυτές.
Και ή θεία χάρη τον απαλλάσσει από πολλά δυσάρεστα και επικίνδυνα πολλές φορές, πράγματα, χωρίς αυτός να τα καταλαβαίνει. Όλα αυτά τα αποδιώχνει άπ' αυτόν, ανεπαίσθητα, ή θεία χάρη, με θαυμαστό τρόπο, και τον σκεπάζει σαν την κλώσα, πού ανοίγει τα φτερά της και σκεπάζει τα κλωσσόπουλα, για να μην πάθουν κανένα κακό. Έτσι, του δείχνει (ή Θεία Χάρη), στα μυστικά μάτια της ψυχής του, πώς πλησίαζε ή απώλεια του, και φυλάχτηκε αβλαβής. Έτσι, τον γυμνάζει στα πνευματικά και του φανερώνει τις ενέδρες και τις μηχανές των κακών και ακατάληπτων λογισμών.
Και τότε, εύκολα τους καταλαβαίνει, και παρακολουθεί πώς ό ένας διαδέχεται τον άλλο, και πώς παραπλανούν και εξαπατούν τον άνθρωπο, και σε ποιο λογισμό κολλάει ό νους, και πώς γεννιούνται ό ένας από τον άλλο, και εξολοθρεύουν την ψυχή. Και κάνει (ή Θεία Χάρη) καταγέλαστη στα πνευματικά του μάτια κάθε ενέδρα και παγίδα των δαιμόνων, και αποκαλύπτει πώς εξαφανίζονται οι κακοί λογισμοί τους, και του δίνει σοφία και σύνεση, ώστε να καταλαβαίνει Τι μέλλει να συμβεί.
Ακόμη, ανατέλλει μέσα στην απλή καρδιά του ένα μυστικό φως, για να βλέπει τα πάντα, και τη δύναμη των λεπτών συλλογισμών, και του δείχνει φανερά Τι έμελλε να πάθει, αν δεν γνώριζε τις δαιμονικές πανουργίες. Και τότε γεννιέται μέσα του ή βεβαιότητα ότι για κάθε πράγμα, μικρό και μεγάλο, πρέπει να ζητούμε στην προσευχή μας τη βοήθεια του Δημιουργού μας.
Αγ. Ισαάκ ο Σύρος
ΠΗΓΗ-ΑΕΝΑΗ επαΑΝΑΣΤΑΣΗ
When we abide by the divine law given to us in the Bible---we are not fornicators, murderers, thieves, liars, gossipers, and are not unjust, proud,
vainglorious, gluttonous, greedy, avaricious, envious, taunting, blaspheming, irascible, peevish,
complaining, hypocritical and so on---then we are in the state natural for us after the Fall.
Whereas the state contrary to nature is when one is outside of the divine law and behaves like the irrational animals that do not have a law. The prophet says regarding such people, "Man, being in honor, did not understand; he is compared to the mindless cattle, and is like them." So whoever lives like this outside of the divine law, wallowing in various sins as we mentioned, is in the state contrary to nature.
Elder Joseph the Hesychast
Όταν το σώμα δοκιμάζεται, τότε η ψυχή αγιάζεται. Με την αρρώστια πονάει το σώμα μας, το χωματόκτιστο αυτό σπίτι μας, αλλά έτσι θα αγάλλεται αιώνια ο νοικοκύρης του, η ψυχή μας, στο ουράνιο παλατάκι που μας ετοιμάζει ο Χριστός. Με αυτήν την πνευματική λογική, που είναι παράλογη για τους κοσμικούς, χαίρομαι και εγώ και καμαρώνω για τις σωματικές βλάβες που έχω. Το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι ότι θα έχω ουράνια ανταμοιβή.
Καταλαβαίνω ότι εξοφλώ την αχαριστία μου στον Θεό, αφού δεν έχω ανταποκριθεί στις μεγάλες Του δωρεές και ευεργεσίες. Γιατί στην ζωή μου όλα γλέντι είναι· και η καλογερική και οι αρρώστιες που περνώ. Όλο φιλανθρωπίες μου κάνει ο Θεός και όλο οικονομίες. Ευχηθείτε όμως να μη με ξοφλάει με αυτά σ’ αυτήν την ζωή, γιατί τότε αλίμονό μου! Μεγάλη τιμή μου έκανε ο Χριστός να υπέφερα ακόμη περισσότερο την αγάπη Του, αρκεί να με ενίσχυε, ώστε να αντέχω, και μισθό δεν θέλω.
Γέροντας Παΐσιος
Prayer and fasting banish all sinful thoughts, stop the fever of the brain, preserve the mind from
disturbance, gather it away from dispersion, and enlighten it. Prayer and fasting banish from a man unclean spirits and heal those who are tormented by demons, as the Lord said:
This kind (that is, the devils) goeth not out save by prayer and fasting (Matt. 17:21). Prayer and fasting also cleanse the mind in which the devils often cause darkness. Prayer and fasting are
weapons which protect every access of the devils to us.
Prayer, like a grace-given spirit, enlightens the mind, and gives fervor. Prayer with sobriety of
heart is the guardian of the mind, extinguishes its forgetfulness as water does fire. Therefore, one should call by an honorably name this virtue which gives birth to bright visions.
St. Paisius Velichkovsky
Γράφει ο Αρχιμ. Πορφύριος, Ηγούμενος Ι.Μ. Τιμ. Προδρόμου Βέροιας|
Δεν αξιώθηκα να πάω στο ιερό νησί της Χαλκίδας για να προσκυνήσω. Κάποια φορά που ξεκινήσαμε, έριξε τόσο χιόνι, που δεν μπορέσαμε να πάμε έξω από την πόλη.
Άκουσα όμως μία απίθανη ιστορία με τον άγιο αυτόν, και την καταγράφω.
Πριν χρόνια, ένα λεωφορείο με κυρίες μεγάλης ηλικίας πήγαν προσκύνημα στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Έφτασαν στην εκκλησία και ο ξεναγός των εκδρομέων οδηγούσε τις προσκυνήτριες και τις εξηγούσε τα σχετικά. Η γερόντισσα, που μας διηγήθηκε το πάθημά της, τότε ήταν κοντά στα ογδόντα, αλλά με μυαλό τετρακοσιάρικο.Tώρα είναι στα ενενήντα και το μόνο που την στενοχωρεί είναι που δεν την βαστούν τα ποδάρια της να πάει στην εκκλησία.
Συνήθιζε, λοιπόν, τότε που πήγαινε ακόμα στην εκκλησία, να μπαίνει μέσα και να πιάνει κουβέντα με τις εικόνες. Αλλά πρώτα έπρεπε να ανάψει δεκάδες, ναι καλά διαβάσατε, δεκάδες κεριά για τα ζωντανά και άλλα τόσα για τα πεθαμένα. Άσε τι άναβε για τους αγίους. Και έχοντας αυτό το χούι, συνήθως χάνονταν από τις παρέες. Μόνο όταν ήταν να βγουν από τον ναό την φώναζαν.
Έτσι και στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Οι άλλες συντρόφισσές της απομακρύνθηκαν. Αλλά αυτή, πλησιάζοντας στο προσκυνητάρι, εκεί που έχουν τον άγιο, τα είδε αλλιώς και σταμάτησε. Έβλεπε ένα παλικάρι ξαπλωμένο και κατάλαβε πως είναι νεκρός. Και άρχισε να κλαίει το παλικάρι: «ποιός να ξέρει πώς σε λένε, και πού να βρίσκεται η μάννα σ’ να σε κλάψει, παλικάρι μ’. Κι η πατρίδα σ’ η Ρωσία λένε πως τάχα είναι μακρυά, παιδί μ’. Έ, τι δα τράβηξες και συ για τον Χριστό, για να σε έχν εδώ». Τον είπε και άλλα μοιρολόγια και έκλαψε με την ψυχή της η γιαγιούλα. Και τότε …πέρασε η ώρα και άρχισαν να μαζώνονται για να φύγουν. Όταν είδαν ότι η θειά αυτή έλειπε, κάποια νεότερη την έψαξε μέσα στην εκκλησία και τελικά την βρήκε. –Άντε, θειά Π. Φεύγουμε, μας περιμένουν.
Φτάνουν εκεί που ήταν μαζεμένοι όλοι, και λέει στον αρχηγό.
–Καλά, εσείς μας είπατε ότι θα ρθούμε στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Και αγιοΓιάννη δεν είδαμε.
– Πώς δεν τον είδαμε; Εκείνος εκεί είναι.
–Α, αυτός είναι;
-Γιατί, εσύ τι νόμισες;
- Εγώ τον είδα και είπα είναι πεθαμένος και τον έκλαψα, γιατί είναι νέος, από μακρυά. Και είπα είναι πεθαμένος και τον έκλαιγα. Πού να είναι η μάννα τ’ να τον κλάψει;.
-Τί λες, θειά Π. Αυτός είναι ο Άγιο Ιωάννης ο Ρώσος.
- Εγώ, παιδί μ’; Τί να πω; Εκεί που τον έκλαιγα, γύρισε κατά εδώ το κεφάλι τ’ και με κοιτούσε. Κι εγώ τον έκλαιγα κι αυτός με κοιτούσε. Μέχρι που με φώναξαν και σας βρήκα. Δεν κατάλαβα. Κάτσε μια στιγμή να πάνω να τον προσκυνήσω και φεύγουμε.
Ποιός τολμούσε να την αρνηθεί το τελευταίο προσκύνημα.
- Έ, παιδί μ’, μεγάλη η χάρη τ’. Κάθε άγιος έχει την χάρη τ’. Τόσοι αγίοι έχουμε. Δοξασμένο τόνομά Του. Αυτά, που λες, έπαθα.
Μας διηγείται και άλλα τέτοια, πολλά μπορώ να πω, αλλά όταν τα λέει δεν σηκώνει μάτια να σε κοιτάξει. Ή θα πλέκει τίποτα με το τσιγκελάκι ή τις βελόνες, ή με τα ροζιασμένα και στεγνά δάχτυλά της θα διπλώνει και θα ξεδιπλώνει καμιά χαρτοπετσέτα.
Και εμείς δεν την λέμε τίποτα. Την αφήνουμε στην μακάρια και ευλογημένη απλότητά της, να νομίζει ότι δεν αξίζει ούτε τα μάτια να σηκώσει γιά να κοιτάξει τα άγια εικονίσματα.
Μόνον όταν τελειώνει, σηκώνει τα γαλανά ξεπλυμένα ματάκια της, που είναι βαθιά μέσα στις κόγχες, από την αγρύπνια και από τα δάκρυα, και λέει: «Αυτά, παιδί μ’, έπαθα».
………………………………….
Δόξα τω Θεώ. Τι θησαυρούς κρύβει αυτή η Αγία Ορθοδοξία, η Αγία Εκκλησία μας;! Και τί θα δουν όσα μάτια το αξίζουν στον άλλο κόσμο;!
Αδελφοί, Χριστός Ανέστη
Πηγή
Ο Γέροντας Παΐσιος για τα οράματα
Του θεολόγου Β. Χαραλάμπους
Κοντά στο 1980 επισκέφθηκα τον Γέρονταν Παΐσιον στο ερημητήριον του, στην Παναγούδα του Αγίου Όρους, με έναν άλλον Κύπριο με τον οποίον γνωρίστηκα καθ’οδόν. Ο συνοδοιπόρος μου, ανέφερε στον Γέρονταν Παΐσιον, ότι στην Κύπρον, οι μοναχές του Μοναστηριού του Αγίου ….(δεν αναφέρω το όνομά για ευνοήτους λόγους), στηριζόμενες ότι είδαν τον Άγιο…, διέδιδαν ότι θα γίνει καταστροφικός πόλεμος, αν δεν μετανοήσουν οι Κύπριοι. Η απάντηση από τον Γέροντα Παΐσιο, δόθηκε με απλότητα και πολύ πόνο, χωρίς ρητορισμούς και περιττές αναλύσεις. «Άκου να δεις» είπε ο Γέροντας, «μπορεί να είδαν τον Άγιο, τους ανακάτεψε όμως και το ταγκαλάκι (έτσι έλεγε ο Γέροντας τον πονηρόν)».
Δικαίως λοιπόν, ο Ρώσσος Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ λέγει «να μη δίνουμε προσοχή στις οπτασίες κι ούτε ν’ αρχίζουμε διάλογο μαζί τους, θεωρώντας τον εαυτό μας ακατάλληλο ν’ ασχολείται με εχθρικά δαιμονικά πνεύματα και ανάξιο να συνομιλεί με άγια αγγελικά πνεύματα». Τις πλείστες φορές είναι «είδωλα λογισμών πλανωμένων», κατά τον Άγιον Διάδοχον Φωτικής.
Στη συνέχεια ανέφερε μια ιστορία, για μια γυναίκα (δεν θυμάμαι, αν ήταν μοναχή ή λαική ), η οποία είχε δεί πολλά οράματα (διακόσια ογδόντα περίπου). Ο Γέροντας Παΐσιος, είπε ότι «στην αρχή όντως είδε εκ Θεού κάποια οράματα, στη συνέχεια όμως υπερηφανεύτηκε και τα οράματα που είδεν μετέπειτα, ήταν εκ του πονηρού». Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας προφυλάσσει επί τούτου, γράφοντας ότι οι δαίμονες της κενοδοξίας, καθ’ ύπνον ως προφήτες εμφανίζονται. «Με όλα τούτα λοιπόν τα οράματα», συνέχισε ο Γέροντας Παΐσιος, «υπερηφανεύτηκε και δεν πήγαινε σε πνευματικό να τα αναφέρει. Οικονόμησε όμως ο καλός Θεός να δει κάποιον αγιασμένο ιερέα πνευματικό, να μη πατά στην γή την ώρα της Θείας Λειτουργίας, και τότε θεώρησε ότι σε τέτοιο ιερέα θα πρέπει να τα εκμυστηρευτεί τα οράματα που είδε. Ήταν ας πούμεν απλούστερα ΄΄για τα δικά της μέτρα΄΄. Τότε ο γέροντας ιερέας της είπε ότι τα δυο-τρία πρώτα οράματα, ήταν όντως εκ Θεού και ακολούθως τα υπόλοιπα (διακόσια ογδόντα τόσα), εκ του πονηρού». Ο Γέροντας Παΐσιος, μιλούσε με πολύ πόνο, τόσον για το μέγεθος του ολισθήματος, όσον και για το λυπηρόν γεγονός, ότι οι μοναχές, τρομοκρατούσαν τον απλόν κόσμον της Κύπρου, τον τόσον ταλαιπωρημένον,από τις νωπές πληγές της εισβολής του 1974.
Ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής στο σύγγραμμα του «Τα εκατόν γνωστικά κεφάλαια», στο Κεφ.λζ΄ καταδεικνύει πόσον δύσκολον είναι «η των καλών και φαύλων ονείρων διάκρισις», για να υποδείξει το ασφαλές «αρκείτω δε ημίν προς αρετήν μεγάλην το μηδεμιά όλως πείθεσθαι φαντασία». Πλειστάκις είναι όντως «είδωλα λογισμών πλανωμένων», κατά τον ίδιον Άγιον.
Εν κατακλείδι, θα αναφέρω αυτό που ο Άγιος Βασίλειος αναφέρει, ότι «η των ονείρων φύσις ασαφής και πλαγία», καταδεικνύοντας το ασαφές και διφορούμενον των ονείρων καθώς επίσης και το αναφερόμενον στην Παλαιά Διαθήκη στη Σοφία Σειράχ «Κεναί ελπίδες και ψευδείς ασυνέτω ανδρί και ενύπνια αναπτερούσιν άφρονας» (Σοφ. Σειρ. Λδ΄,1). Πλειστάκις είναι όντως «είδωλα λογισμών πλανωμένων» (κατά τον Άγιον Διάδοχον Φωτικής). Ο Γέροντας Παΐσιος, έχοντας λοιπόν την πατερικήν εμπειρίαν, πολλούς εφύλαξεν από τέτοιες πλάνες.
…………………………………………..
Σημείωση: Θεώρησα φρόνιμον, να μην αναφέρω το όνομα του Μοναστηριού, σε σημείο μάλιστα που αν δοκίμαζα το δίλημμα της μη δημοσίευσης του αν επέμενα σε αυτό, χωρίς κανένα δισταγμό θα προτιμούσα να μη δημοσιευτεί το κείμενο. Η επιμονή αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υφίσταται το θέμα τούτο και κανείς δεν το αναφέρει. Εγράφη το κείμενο καθαρά για παραδειγματικούς σκοπούς και να δειχθεί ακόμα πιο πολύ το διακριτικόν χάρισμα του Γέροντος Παϊσίου
Πηγή
As a man who drinks wine and gets drunk on a day of mourning forgets all the pangs of his sorrow, so the man who in this world (which is a house of lamentation) is drunk with the love of
God, forgets all his sorrows and afflictions and becomes insensible to all sinful passions through his inebriation.
His heart is made steadfast by hope in God, his soul is as light as a winged bird, at every moment his mind rises out of the earth and soars far above
the heavens through the meditation of his thoughts, and he takes delight in the immortal things of the Most High, his prayer is unceasing, and he is like a man who has the wind for his steed, so that his enemy cannot overtake him.
Every time he seeks him, he flies from
him.
St. Isaac the Syrian
Γράφενδρέας ι ο π. ΑΚονάνος
Δεν ήξερα τον μακαριστό π. Γεώργιο Καψάνη προσωπικά, ούτε ήμουν στην ομάδα των πνευματικών παιδιών του. Διάβασα όμως κατά καιρούς βιβλία του, κι επισκέφτηκα μερικές φορές την όμορφη μονή του οσίου Γρηγορίου, την «παιδική χαρά» του αγίου Όρους, όπως την έλεγε ο π. Παΐσιος, λόγω της ιδιαίτερης απλότητας των πατέρων.
(Παρένθεση: όταν το 1990 είδα μαζί με 2 φίλους μου, για μιάμιση ώρα, τον μακαριστό π. Παΐσιο στο κελλί του στην Παναγούδα, τον επισκέφτηκε κάποιος καθολικός χριστιανός που ήθελε να βαφτιστεί ορθόδοξος. Και, θυμάμαι, ότι ο π. Παΐσιος του είπε: Κοίτα, ρε παιδί, για το θέμα σου να πας στον πάτερ Γεώργιο, είναι ο Γέροντας στη μονή Γρηγορίου. Κοίτα, πάνε εκεί, και θα σε βοηθήσει αυτός. Να κάνεις ό, τι σου πει ο π. Γεώργιος. Αυτός ξέρει από αυτά.)
Δεν θα ξεχάσω όμως το προσωπικό δώρο του μακαριστού π. Γεωργίου σε μένα.
Έναν Νοέμβριο, πριν λίγα χρόνια, αμέσως μόλις είχε τελειώσει μια ακόμα εκπομπή μου στο ραδιόφωνο, κι άκουσα τη φωνή του στον τηλεφωνητή του σπιτιού μου,
«Χαίρετε. Είμαι ο π. Γεώργιος Καψάνης, από τη μονή Γρηγορίου στο άγιο Όρος, και ψάχνω τον π. Ανδρέα».
Μόλις άκουσα ότι είναι ο ηγούμενος μιας αγιορείτικης μονής, το σήκωσα αμέσως.
Και μου είπε: «Ήθελα να δω ποιος είναι αυτός ο ιερέας, που μίλησε σήμερα για την Παναγία μ’ αυτό τον τρόπο», μου είπε.
«Μα Εσείς, Γέροντα, είστε τόσο κοντά Της, στο περιβόλι Της, και πήρατε εμένα να με τονώσετε με την αγάπη σας;»
Και μετά μου μίλησε για λίγα λεπτά, με πολύ αγάπη και τιμή προς το πρόσωπό μου, λέγοντάς μου ότι συνήθιζε να ακούει την εκπομπή, όταν ήταν εύκαιρος στο κελί του, κι ότι αναπαυόταν κι ένιωθε καλά μ' αυτά που έλεγα. Εν τέλει, με κάλεσε να επισκεφτώ το μοναστήρι τους και να μιλήσουμε κι από κοντά με την πρώτη ευκαιρία.
Τελικά, οι άνθρωποι έχουν αξία, ανάλογα με τη σφραγίδα που κατάφεραν να αφήσουν στην ψυχή μας, με το πώς μας άγγιξε προσωπικά το είναι τους, το ήθος τους, η αρχοντιά και λεπτότητα της ψυχής τους. Με κάτι πράματα τόσο μικρά, ασήμαντα φαινομενικά, μα δηλωτικά του δικού τους πλούτου.
Εμένα, μου άφησε αυτή τη σφραγίδα κι ανάμνηση: ένας άνθρωπος που ήξερε να τιμά, να σέβεται και να αγαπά τον μικρότερό του, τον ασήμαντο και φτωχό, και να τον κάνει να νιώθει πως είναι κάτι.
Έμαθα σήμερα ότι στην κηδεία του πήγαν πολλοί μοναχοί ερημίτες από καλύβες και σκήτες.
Διότι ο π. Γεώργιος, συνήθιζε να τους στέλνει ευλογίες, δώρα, αγαθά και τροφές, αλλά και ψάλτες για τις πανηγύρεις τους, ενισχύοντας έτσι τον αγώνα τους, τιμώντας το πρόσωπό τους.
Βρήκε το μυστικό: Την αγάπη του Θεού, και των ανθρώπων.
Ευχήσου, φίλε μου, έστω για ένα λεπτό για την ανάπαυση της ψυχής του.
Και ζήτα Του, να σου κάνει κι εσένα ένα δώρο αγάπης, από εκεί που βρίσκεται τώρα.
(Εννοείται ότι ο μακαριστός Γέροντας ήταν χίλια ακόμα πράγματα: άγιος λειτουργός, σπουδαίος ομιλητής, ακραιφνής ορθόδοξος θεολόγος, φίλος πολυτέκνων, στήριγμα φοιτητών, ελεήμων, παρηγορητής φτωχών, φιλάνθρωπος εξομολόγος κλπ.
Μα ο καθένας θυμάται αυτό που τον άγγιξε προσωπικά.
Όπως συμβαίνει και με τον Χριστό, άλλωστε: σίγουρα η Παναγία θυμάται ιδιαιτέρως τη Σταύρωση του Χριστού, ο Πέτρος θυμάται ιδιαιτέρως το βλέμμα Του, ο Ιούδας ότι τον έβαλε να βαστάει το ταμείο των μαθητών, η αμαρτωλή γυναίκα ότι Του άλειψε τα πόδια, ο τυφλός ότι του χάρισε το φως.
Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ο καθείς ερμηνεύει τον άλλο, βάσει του εαυτού του.
Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον εαυτό μας απέξω.
Ο «άλλος» δεν είναι απλώς αυτός που είναι καθεαυτόν, μα περνά πάντα μέσα απ' τα δικά μας μάτια - φίλτρο.
Αυτό το «φιλτράρισμα» είναι απόλυτο. Και καθόλου κακό, νομίζω.
Διότι δεν γίνεται κι αλλιώς!.. )
P. Andreas Konanos
http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2014/06/4899.html#more
How fearsome it is to feel that God is inside and outside of you, like the presence of a real spirit that looks you straight in the eyes and sees everything even down to your bone marrow, and observes you with the finest detail, without you realizing it! What a fearsome truth! And simultaneously, what faith and security it gives to the poor faithful to be escorted and protected by such a tremendous presence and guard!!!
Elder Ephraim of Arizona
Ο στάρετς Ιωσήφ, υπόδειγμα ταπείνωσης, πραότητας και ακατακρισίας, είπε κάποτε σε μια μοναχή:
Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου σ’ ενοχλούν και δε μπορείς να βρεις την ειρήνη της ψυχής σου, θυμήσου τα εξής:
- Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου που θέλεις να διορθώσεις σ’ ενοχλούν, σ’ εκνευρίζουν και χάνεις την ειρήνη σου, τότε αμαρτάνεις και συ. Η αμαρτία δε διορθώνεται με την αμαρτία, αλλά με την ταπείνωση.
- Ο ζήλος που θέλει από μόνος του να καταστρέψει όλα τα κακά είναι από μόνος του ένα μεγάλο κακό.
- Μέσα στο μάτι σου υπάρχει ένα μεγάλο δοκάρι και συ προσέχεις το κάρφος στο μάτι του αδελφού σου.
- Υπάρχουν ατέλειες που είναι αναπόφευκτες κι άλλες που μπορεί να ’ναι ευεργετικές. Το καλό δοκιμάζεται από το κακό.
- Το παράδειγμα της μακροθυμίας του Θεού πρέπει να χαλιναγωγήσει την ανυπομονησία μας, που μας στερεί την ειρήνη.
- Το παράδειγμα του ίδιου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας φανερώνει με πόση ταπείνωση και καρτερία πρέπει να υπομένουμε την ανθρώπινη αμαρτία. Αν δεν έχουμε κάποια θέση ευθύνης έναντι των άλλων, πρέπει να αντιμετωπίζουμε την αμαρτία τους με συμπάθεια.
- Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος.
- Για τις πράξεις των άλλων δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μας ηρεμεί περισσότερο όσο η σιωπή, η προσευχή και η αγάπη.
Πηγή: http://paparokades.blogspot.gr/
"Live simply and without thinking too much, like a child with his father. Faith without too much thinking works wonders. The logical mind hinders the Grace of God and miracles. Practice patience without judging with the logical mind."
Elder Paisios
Καλημέρα σας.Να είστε όλοι καλά,όλοι ευλογημένοι.
Μου ζητήσατε να πω δυό λόγια για τον γέροντα της Αριζόνας,Εφραίμ τον προηγούμενο της μονής Φιλοθέου του Αγίου Ορους.Μόνον δυό λόγια να πει κανείς γι'αυτή την μεγάλη μορφή;;;Αν μέχρι τώρα έχουν γραφτεί τόσα πολλά για τον μακαριστό γέροντα Παίσιο,Ιάκωβο Τσαλίκη και τόσους άλλους πολλούς αγίους γεροντάδες των ημερών μας,...φανταστείτε τι έχει να γραφεί και να ειπωθεί μετά την κοίμηση του γέροντος Εφραίμ του Φιλοθείτου!!!!!!!!!Υψος πνευματικότητας,μέγεθος!!!!
Ειχα εξομολογηθεί κανά δυό φορές κοντά του,όταν ήμουν στον Καναδά το 1988-1992.Δεν είχα αφήσει κήρυγμα του κανένα!!! Είχα γίνει η κουραστική σκιά του!!!Δεν τον άφηνα...ρούπι,που λέμε!!!Εκανα 100-150 χιλιόμετρα για να πηγαίνω να τον ακούω.Γύριζα σπίτι στις μία-δύο μετά τα μεσάνυχτα..επιστρέφοντας από κηρύγματά του σε σπίτια κυρίως,τότε.Είχα μαγευτεί!!! Γνώρισα συνειδητά Ορθοδοξία και πίστη από τις ομιλίες του.
Από την γνωριμία μαζί του αγάπησα και θέλησα να γίνω κάποτε μοναχός,όπως και έγινε!!! Ο δε μακαριστός γέροντάς μου εδώ στην Αγία Γη,ο γέροντας Σεραφείμ ο Κυθήριος ο ηγούμενος της μονής μας, του Αγίου Σάββα,έλεγε....."Μα βρε παιδί μου ,τι μορφή είναι αυτός ο Εφραίμ ο Φιλοθείτης;;;Είχε έλθει και λειτούργησε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα της Ιουδαίας ,πριν αρκετά χρόνια.Μα....δεν λειτούργησε άνθρωπος..αλλά άγγελος!!! Πως να τον πω;;; ασώματο,άυλο,παιδάκι μικρό,χαριτωμένο,αγγελουδάκι;;;......!!!!!".
Συχνά,του ζήταγα να μας παριστάνει ο γέροντας Σεραφείμ,πώς είχε λειτουργήσει ο γέροντας Εφραίμ στον Αγιο Σάββα.Εμιμείτο ακριβώς την αγγελική εκείνη ψιλή φωνούλα του,που σαν να έμοιαζε με μικρό παιδάκι.
Του άρεσε πολύ να τον παριστάνει......."Και υπεεεεέρ του καταξιωθήναι ημαααάς...ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίουυυυυυυυυυ,Ειρήηηηνη Πάαασιιιιιιιιιιι!!! Ηταν απολαυστικός να μας κάνει τον γέροντα Εφραίμ.
Τον θεωρούσε ,και φυσικά είναι,.....μεγάλος όσιος,οσιακή,ασκητική μορφή των χαλεπών ημερών μας,άγιος ήδη.............!!!!!!!
Τι θυμάμαι από την προσωπική μου επαφή με τον γέροντα Εφραίμ;;;
Τότε ερχόταν πάρα πολύ συχνά στο Τορόντο του Καναδά από το Άγιο Ορος.Ηταν ακόμα ηγούμενος στη Μονή Φιλοθέου.
Αγαπούσε και αγαπά πολύ την ομογένεια.Τον γνώρισα νομίζω,το 1988.Οταν τον πρωτοείδα....αυτό ήταν. Πήγα αμέσως για εξομολόγηση και από το πρωί.... μπήκα να τον δώ,το απόγευμα.
Είχα αριθμό 352 στη σειρά για να περάσω. Νόμιζα ότι ήμουν μπροστά σε άγγελο!!!! Δεν είπαμε τόσα πολλά,πιο πολύ προσευχόταν με το κομποσχοίνι του ,παρά, μου μιλούσε,είτε με κοιτούσε. Μου είπε να μην φύγω από τον Καναδά,προφανώς επειδή του είπα,ότι βλέποντάς τον θέλησα να γίνω μοναχός.
Ομως,πως να έμενα Καναδά;;; εκεί ,όχι μόνον δεν είχε μοναστήρια, αλλά ούτε τι είναι μονή ...δεν γνώριζαν!!! Εκείνος φυσικά γνώριζε ότι εκεί είχε μπόλικο έμψυχο υλικό,όπως μου ανέφερε,για να χτίσει τα 18-20 μοναστήρια που έκανε ,κυρίως στην Αμερική,αλλά δεν μου είχε πει τίποτε, για ίδρυση μονών!!!.Αν το ήξερα,...δεν θα έφευγα. Από τότε έγινα ...η σκιά του στις ομιλίες του.Στα κηρύγματά του στο ναό της Μεταμορφώσεως στο Pape Avenue-Τοronto που κήρυττε,δεν ήθελε κανένα φως.Συνήθως μιλούσε τα απογεύματα,που ήδη νύχτωνε ενωρίς, και ο ναός ήταν μόνον στο φως των καντηλιών.Ηταν όμως....αυτόφωτος!!! Εγώ έψαχνα να βρω εάν κάτω από το τραπεζάκι που του είχαν ,μπροστά στο ιερό,του είχαν βάλει κανένα φωτάκι από κάτω,ίσως κάποιο κρυφό φωτισμό,.....έψαχνα να δω...και δεν έβρισκα τίποτε!!!Μπα......,έλεγα μόνος μου,από πού φωτίζεται όλο του το πρόσωπο μέσα στο σκοτάδι;;;Εβλεπες και την παραμικρή σύσπαση του μορφής του,όταν μίλαγε,και την πιο ελάχιστη ρυτίδα του προσώπου του,αν είχε.Τελευταία φορά τον είδα το 1992,που τελείωσα τα ξενοδοχειακά που σπούδαζα ,και αναγκαστικά δεν είχα βίζα,και έπρεπε να αναχωρήσω.Αν θυμάμαι κάτι έντονα από τα πέντε χρόνια που έμεινα στον Καναδά...είναι μόνον ο άγιος γέροντας Εφραίμ,ο παππούλης μας!!!!
Κι αυτός έχει φωτογραφίες με ζωάκια,βλέπετε;;; Ισως από πνευματική συγγένεια και "πνευματικά γονίδια", να μου κόλλησε κι εμένα.Ομως θα του μοιάσω και σε κάτι άλλο;;;Εχουμε ανάγκη από θέωση και αγιασμό των ψυχών μας!!! Αχ παππουλάκο μας καλέ....πόσο ακόμα θα αναπνέεις σε τούτον εδώ τον μάταιο κόσμο;;;.....................
http://apantaortodoxias.blogspot.ca/2014/06/blog-post_8889.html
How is death not beneficial, since it eradicates all the things that ravage our human nature?
But so that we do not repeat the same things
over and over again, let us confirm this by examining the Ode in the book of Deuteronomy.
When God says, “I will kill, and I will make alive; I will wound and I will also heal. And there is no one who will deliver out of My hands” (Dt.32:39), what else is He trying to teach us other than that the body is first killed and dies precisely for this reason: so that it may again be resurrected and live? It is first struck and shattered so that it may again be recreated healthy and whole. And there is nothing at all that can deliver and snatch [man] from the great and mighty hand of the Lord, in order to destroy and eliminate him: not fire, not death, not darkness, not chaos, not even corruption.
God did not adorn the entire creation in vain, but in order for it to remain forever, just as the book of Wisdom attests: “For He created all things that they might exist, and the generations of the world so they might be preserved, and there is no poison of death in them” (WSol. 1:14).
The Apostle Paul clearly affirms the same when he states, “The earnest expectation of the creation eagerly waits for the revealing of the sons of God. For the creation was subjected to futility not
willingly, but because of Him who subjected it in hope; because the creation itself also will be delivered from the bondage of corruption into the glorious liberty of the children of God”
(Rom. 8:19-21).
Hence, the creation joyfully awaits to be restored to a better and more beautiful state,and it rejoices
as it looks forward to the resurrection of God’s children, with whom it “groans and labors with birth pangs together until now”(Rom. 8:22).
It does so in expectation of our deliverance (and the deliverance of even the body itself) from corruption, when we will cast away the mortality of the flesh as we are resurrected, according to the scriptural verse: “Shake off the dust and rise up. Sit down, O Jerusalem”(Isa. 52:2).
And as the Apostle confirms:“Not only
that, but we also who have the first fruits of the Spirit, even we ourselves groan within ourselves, eagerly waiting for the adoption, the redemption of our body”(Rom. 8:23).
St. Epifanios, Bishop of Cyprus
«Να προσεύχεσαι, λέγει, να μην εισέλθεις σε πειρασμούς της πίστης σου.
Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις στον πειρασμό του δαίμονα της βλασφημίας και της υπερηφάνειας με την οίηση του νου σου.
Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις, κατά παραχώρηση του Θεού, στους φανερούς πειρασμούς των … αισθήσεων, που ο διάβολος ξέρει πως να σου δημιουργεί όταν το επιτρέπει ο Θεός λόγω των ανόητων λογισμών που καλλιεργείς…
Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις στους πειρασμούς της ψυχής μέσα από αμφιβολίες και προκλήσεις, με τις οποίες η ψυχή σύρεται βίαια σε μεγάλη σύγκρουση. Ακόμα και έτσι, ετοιμάσου να δεχτείς ολόψυχα σωματικούς πειρασμούς. Να τους διαπλεύσεις με όλα σου τα μέλη και να γεμίσεις τα μάτια σου με δάκρυα, έτσι ώστε ο άγγελος που σε φυλάει να μη σε εγκαταλείψει. Επειδή χωρίς δοκιμασίες δεν φαίνεται η Πρόνοια του Θεού και δεν μπορείς να αποκτήσεις παρρησία μπροστά στον Θεό, ούτε να μάθεις τη σοφία του Πνεύματος, ούτε μπορεί να εδραιωθεί μέσα σου ο θείος πόθος.
Πρίν από τους πειρασμούς ο άνθρωπος προσεύχεται στον Θεό σαν να είναι ξένος, αλλά όταν εισέρχεται στους πειρασμούς για χάρη της αγάπης του και δεν αφήνεται να εκτραπεί, τότε άμεσα έχει, ούτως ειπείν, τον Θεό ως χρεώστη του και ο Θεός τον υπολογίζει ως αληθινό φίλο, διότι για χάρη του θελήματός Του πολέμησε εναντίον του εχθρού του και τον νίκησε. Αυτό σημαίνει «προσεύχεσθε ίνα μη εισέλθετε εις πειρασμόν».
Και πάλι, να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις στο φοβερό πειρασμό του διαβόλου για την αλαζονεία σου, αλλά επειδή αγαπάς τον Θεό, ώστε η δύναμή Του να σου είναι αρωγός, και διά μέσου σου να συντρίψει τους εχθρούς Του. Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις σε τέτοιες δοκιμασίες εξαιτίας της αφροσύνης των λογισμών και των έργων σου, αλλά αντίθετα για να δοκιμαστεί η αγάπη σου πρός τον Θεό και για να δοξαστεί η δύναμη Του στην υπομονή σου».
(Από το βιβλίο: Ιλαρίων Αλφέγιεφ, Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)
http://agiameteora.net/index.php/gerontes-tis-epoxis-mas/4342-ti-simainei-to-grigoreite-kai-prosefxesthe-ina-mi-eiselthite-eis-peirasmon.html
Καλημέρα. Και σήμερα, λοιπόν, ξύπνησα. Και συ ξύπνησες. Η ζωή συνεχίζεται. Και συ το ίδιο. Ζεις. Αναπνέεις…
Έχω άραγε αντιληφθεί το πόσο σημαντικό είναι αυτό; Ο Θεός μου χάρισε άλλη μια μέρα. Μια μέρα που μπορώ να την κάνω ό,τι θέλω. Χαοτικά λεύτερος… Μπορώ να τη ζήσω σαν περιπέτεια -ακόμη και αν μοιάζει ολόιδια με τη χτεσινή μέρα. Μπορώ να ξεκινήσω απ’την αρχή. Μπορώ να χαμογελάσω -ακόμη κι αν γύρω μου βλέπω τη θλίψη. Μπορώ να πω μια προσευχή -ακόμα και αν οι συνθήκες με δυσκολεύουν. Μπορώ να γνωρίσω καλύτερα τους γύρω μου. Τους συνανθρώπους μου. Μπορώ να κάνω τόσα και τόσα!
Ποτέ μου, όμως, να μη ξεχάσω να πω "ευχαριστώ". "Ευχαριστώ" που είμαι και σήμερα ζωντανός. Ας μη το θεωρώ αυτό δεδομένο. Κάνω το λάθος να θεωρώ πολλά πράγματα δεδομένα στη ζωή μου. Γιατί, λοιπόν, θα πρέπει να έρθει η στιγμή να χάσω κάτι για να το εκτιμήσω;
Ανέτειλε και σήμερα μια καινούρια μέρα! Ας τη ζήσω όσο πιο ζωντανά και δυναμικά μπορώ! Και ξέρω πώς ν’αρχίσω: λέγοντας "ευχαριστώ".
Πηγή: εδώ
Seek God daily. But seek Him in your heart, not outside it. And when you find Him, stand with fear and trembling, like the Cherubim and the Seraphim, for your heart has become a throne of God. But in order to find God, become humble as dust before the Lord, for the Lord abhors the proud, whereas He visits those that are humble in heart, wherefore He says: "To whom will I look, but to him that is meek and humble in heart?"
Saint Nektarios of Aegina
Να θυμάσαι και να φοβάσαι δύο λογισμούς……>>
Ο ένας λέει: «Είσαι άγιος» και ο άλλος: «Δεν θα σωθείς».
Κι οι δύο αυτοί λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό, και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους.
Εσύ, όμως, να σκέφτεσαι: «Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός, αλλά ο Ελεήμων Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους και θα συγχωρέσει και σ΄ εμένα τις αμαρτίες μου».
Πίστευε έτσι, και θα γίνει σύμφωνα με τήν πίστη σου:
Θα σε συγχωρήσει ο Κύριος.
Μη βασίζεσαι, όμως, στους προσωπικούς σου αγώνες, έστω και αν είσαι μεγάλος ασκητής.
Ένας ασκητής μου έλεγε: «Βεβαίως θα ελεηθώ, γιατί κάνω τόσες μετάνοιες τήν ημέρα».
Όταν, όμως, ήρθε ο θάνατος, «διέρρηξε τα ιμάτιά του».
Όχι, λοιπόν, για τις ασκήσεις μας, αλλά δωρεάν, κατά τη χάρη Του ελεεί ο Κύριος.
Ο Κύριος θέλει τήν ψυχή να είναι ταπεινή, άκακη, και να συγχωρεί τους πάντες με αγάπη τότε και ο Κύριος συγχωρεί με χαρά.
Ο Κύριος τους αγαπά όλους, και εμείς οφείλουμε να Τον μιμούμαστε και να αγαπούμε τους πάντες, και αν δεν μπορούμε, τότε πρέπει να Τον παρακαλούμε, και ο Κύριος δεν θα αρνηθεί, αλλά θα βοηθήσει με τη χάρη Του.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
Πηγή
It is similar to a craftsman who decides to melt down an exceptionally beautiful and perfectly symmetric gold statue that he constructed, after suddenly witnessing that it has been vandalized by a certain malicious and envious man who could not stand to see the statue's splendor, and who
consequently damaged it in order to satisfy his jealousy and derive empty pleasure.
If the craftsman wants to restore his work to its
initial beauty and perfection, it is necessary for it to be dismantled and melted down again, so that all the deformities and mutilations that resulted
from the assaults of jealousy can be obliterated, while the statue is recreated again to the exact same shape and form, free of imperfections and damage.
The craftsman does not intend to destroy the statue, even though it is melted to its elemental
form; rather, the intention is to restore it and eliminate the scars. It seems to me that our God decided to do the same thing with us.
For when He saw that His most-noble and splendid sculpture, man, had been severely injured by the malicious assaults and envy [of the devil], He, as a compassionate Being, could not bear to abandon man in this state, eternally blemished with an everlasting flaw; rather, He proceeded to break down the human body into it’s elemental constituents. Thus, in the first case a statue is melted down; in the second case, the body dies and decomposes. The purpose of the former is to
reshape and renew a precious metal; the purpose of the latter is to resurrect [the body].
This is what the prophet Jeremiah affirms as well with the following words:
"Then I went down to the potter’s house, and, behold, he was forming something of wet clay upon the stones. And the vessel that he made of clay was marred in the hand of the potter. So he made it again another vessel, as seemed good to the potter to make it. Then the word of the Lord came to me, saying, ‘O house of Israel, cannot I do with youas this potter?’says the Lord. ‘Behold, as the clay is in the potter’s hand, so are you in
My hands’" (Jer. 18:3-6).
Pay close attention to how the mighty hand of the Lord did not wish to abandon man, His own work,
in deception after suffering unjustly from the evil
-doer. On the contrary, He softened and wet the
clay just as a potter remolds clay in order to remove through this reworking all the blemishes
and cracks and make it entirely new, flawless, and pleasing. "Does not the potter have power over
the clay, from the same lump to make one vessel unto honor, and another unto dishonor?" (Rom. 9:21).
It seems to me that the Apostle is saying: Doesn't God have the power to use the same matter to reconstruct and to rejuvenate every person, so that they are resurrected either unto honor and glory, or dishonor and condemnation? Unto dishonor for them who lived in sin; unto honor for them who lived with righteousness, just as it was revealed to the Prophet Daniel:
"And many of them that sleep in the dust of
the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament" (Dan. 12:2-3).
Κάθε βράδυ σε κάθε μοναστήρι του Αγίου Όρους τουλάχιστον ένας μοναχός μένει άγρυπνος όλη τη νύχτα προσευχόμενος για όσους δεν μπορούν να ξαγρυπνήσουν.
Το Άγιον Όρος είναι ένας τόπος όπου επί 1000 και πλέον χρόνια τελούνται τουλάχιστον 100 Θείες Λειτουργίες κάθε 24ωρο.
Εν τέλει το Άγιον Όρος, το περιβόλι της Παναγίας μας είναι μια ακοίμητη κανδήλα, μια διαρκής προσευχή προς τον Κύριο για όλο τον κόσμο.
Απόψε το βράδυ όσοι από εμάς μπορούμε ας πούμε μια αυτοσχέδια προσευχή για όλους αυτούς τους ανθρώπους ειδικά τους ακοίμητους που προσεύχονται για όσους έχουν ανάγκη.
Απ’ την καρδιά μου λέω: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Αναστημένε και Παντοδύναμε Θεέ μας φρόντιζε, προστάτευε, ενίσχυε, φώτιζε και χαρίτωνε τους δούλους σου αυτούς τους Μοναχούς του Αγίου Όρους, του ευλογημένου αυτού τόπου που αφιέρωσες στην Παναγία Μητέρα σου και βοήθα όσους έχουν ανάγκη το βράδυ αυτό: τους αρρώστους στα νοσοκομεία και ειδικά στις εντατικές μονάδες, τους φυλακισμένους, τους μοναχικούς ανθρώπους, τους ανέργους, τα ορφανά, τις χήρες, τους αστέγους, τους φρουρούς της πατρίδας μας».
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους δούλους σου.
Πηγή
If when praying , no other joy can attract you, then truly you have found prayer.
Elder Evagrius the Solitary
