The Eighth Article of the Creed.

And in the Holy Spirit, the Lord, the Giver of Life, Who proceedeth from the Father, Who with the Father and the Son together is worshipped and glorified, Who spake by the Prophets.

The eighth Article of the Creed speaks about the third Person of the Holy Trinity, the Holy Spirit. The Holy Spirit is also true God, as is the Father and the Son. This we confess, calling Him Lord.

The Holy Spirit is also called the Giver of Life because He, together with God the Father and God the Son, gives life to all, especially spiritual life. It follows that He is likewise the Creator of the world, equal to the Father and the Son. It is said about the creation of the world: And the Spirit of God moved upon the face of the waters (Gen. 1:2). Jesus Christ Himself said about the blessed regeneration by the Spirit, ...Except a man be born of water and of the Spirit, he cannot enter into the Kingdom of God (John 3:5).

Thus the Holy Spirit is true God, the third Person of the Triune God. To Him we must render the same worship and glory as to the Father and the Son.

The words, "Who proceedeth from the Father," define the personal hypostatic nature of the Holy Spirit, by which He is distinguished from God the Father, and from the Son, begotten of the Father. His nature is such that the Holy Spirit continually proceeds from the Father. Jesus Christ Himself spoke on this point to His disciples: But when the Comforter is come, Whom I will send unto you from the Father, even the Spirit of truth, Which proceedeth from the Father, He shall testify of Me (John 15:26).

The words, "Who spake by the Prophets," means who spoke through the prophets. The prophets predicted the future and wrote Holy Scriptures under the inspiration of the Holy Spirit, and therefore their books are called divinely inspired. The words, "spake by the Prophets," are stated so that no one need doubt that the Holy Scriptures were written under the inspiration of the Holy Spirit, not by the authors themselves, as ordinary books are written. They therefore contain the highest God-given truth, the Word of God, or Divine revelation.

The fact that the Holy Spirit spoke through the Apostles is not mentioned in the Symbol of Faith because at the time of its composition no one doubted it.

The Holy Spirit now conveys His gifts to true Christians through the Church of Christ, in prayer and the Holy Mysteries. In the Holy Mysteries the Holy Spirit enlightens the faithful with the light of Christ’s teaching, warms their hearts by love for God and neighbor, and purifies them of every stain of sin.

Jesus Christ called the Holy Spirit, Spirit of Truth (John 14:17; 15:26; 16:13) and warned us, All manner of sin and blasphemy shall be forgiven unto men; but the blasphemy against the Holy Spirit shall not be forgiven unto men (Matt. 12:31).

"Blasphemy against the Holy Spirit" is conscious and hardened opposition to the truth, because the Spirit is truth (I John 5:6). Conscious and hardened resistance to the truth leads man away from humility and repentance, and without repentance there can be no forgiveness. That is why the sin of blasphemy against the Spirit cannot be forgiven, since one who does not acknowledge his sin does not seek to have it forgiven.

The Holy Spirit was revealed to people in visible form at the Baptism of the Lord in the form of a dove, and on the day of Pentecost when He descended to the Apostles in the form of tongues of fire. He appeared also as a cloud of light in the Old Testament and at the Transfiguration of Christ.

Glory to God ( video )

Άγιον Όρος - Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας ( video )

Ο άνθρωπος από την φύση του είναι παρήκουος ( Ή Γερόντισα Μακρίνα τής Πορταριάς Βόλου (1921-1995) )

Ο άνθρωπος από την φύση του είναι παρήκουος. Γι' αυτό πρέπει να κάνουμε άσκηση να γίνουμε υπάκουοι. Σ' αυτό βοηθά η Χάρη του Θεού, η ευχή του Γέροντος και ο προσωπικός αγώνας.
Να φροντίσουμε, έλεγε, να νικήσουμε τα πάθη μας. Τακτική εξομολόγηση και εξαγόρευση των λογισμών. Πίσω από κάθε μας ενέργεια να ευρίσκεται ο Χριστός, Αυτό γίνεται όταν παίρνουμε ευλογία. Κοπή θελήματος είναι ό,τι πιο ευλογημένο υπάρχει δια τον Πνευματικόν άνθρωπον.

Ή Γερόντισα Μακρίνα τής Πορταριάς Βόλου (1921-1995)

Ανοίξτε την καρδιά σας ( Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ )

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ανοίξτε την καρδιά σας, για να χαράξει εκεί το Αγιο Πνεύμα την εικόνα του Χριστού. Τότε θα γίνετε σιγά-σιγά ικανοί να έχετε μέσα σας τη χαρά και το πένθος, το θάνατο και την ανάσταση.


Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Salvation ( Elder Paisios )

Those who suffer deeply for the salvation of the whole world and help in their own way (as strugglers) and humbly entrust themselves to the hands of God, feel the greatest joy in the world. Their life is a constant doxology, for they flutter about internally like angels, glorifying God day and night. Those, however, who neglect the salvation of their souls and try to find joy and rest in this vain life, are continually tortured and entangled in endless worldly machinery and live in hell in this life.



Elder Paisios

The Seventh Article of the Creed.

And He shall come again, with glory, to judge both the living and the dead, Whose kingdom shall have no end.

In the seventh article of the Creed it is stated that Jesus Christ will come to earth again to judge all people, living and dead, who will all rise at that time, and that after the terrible Last Judgment the Kingdom of Christ will begin, of which there will be no end.

The second coming of the Saviour is clearly discussed in Holy Scripture. For example, when Jesus Christ ascended into Heaven, angels appeared and said to the Apostles, "This Jesus, Who is taken up from you into Heaven, will come again to earth in the same form, in the body of a man, as you saw Him going up to Heaven."

The second coming of Christ will not be at all like the first. The first time He came in the humble form of a man to suffer for us and by this to save us from sin. He was born in a stable for cattle, lived, not having a place to lay His head, and died between criminals on the cross. In the second coming He will appear suddenly as a King, with majesty. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west, so shall also the coming of the Son of man be (Matt.24:27). The second coming of Christ the Saviour will be extraordinary: The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken; and then shall appear the sign of the Son of man, (a cross) in heaven; and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory (Matt. 24:29-30), ...and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: And before Him shall be gathered all nations (Matt. 25:31-46), and He will judge all people, all of us, the righteous and the sinful.

This judgment is called terrible, because the conscience of every man will be revealed before all. Not only the good and evil deeds will be disclosed, but also the manner in which each man conducted his earthly life; every spoken word, secret wish, and thought will be laid bare.

According to this judgment, the righteous will enter into eternal life, and the sinners into eternal torment — for doing evil deeds and failing to repent of them, or to make amends through good deeds and a righteous life.

For the hour is coming, says the Lord Himself, in which all that are in the graves shall hear His voice, and shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation (John 5:28-29).

The exact hour of the second coming of the Lord to earth is known to no man. It is a secret which, by the word of the Lord Himself, no one knows, not even the angels of God, only the Heavenly Father alone. Therefore, we must always be ready to appear before the judgment of God.

Although the exact time is not known to us, God’s word reveals several signs of the approach of the coming of the Lord. Before this time the Gospels will be preached to all people. The Jews will return in great numbers to Christ.

At the same time there will be more corruption, lack of faith, less love toward one’s neighbor, and increased wickedness and calamity among people. False prophets will appear. Discord and war will grow stronger among the people; famine and starvation, epidemics and earthquakes will occur in various places. Finally, when evil reaches its highest manifestation on earth, Antichrist will appear.

Antichrist, the antagonist of Christ, will appear before the end of the world, and will seek to exterminate Christian faith on the earth with all his power. But with the coming of Christ, the dominion of the Antichrist will end in terrible ruin, as will he, since he is a disciple of the Devil himself.

After all these things have come to pass the eternal Kingdom of Christ will begin.

''Forgive Me O Lord''...- Συγχωρήστε με Κυριε ( video )

Γιατι τους πειρασμούς ( Γέροντας Παΐσιος )

Ο Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς «για να μας ξεσκονίζουν και να εξαγνίζεται έτσι η ψυχή μας με τις θλίψεις και τα κλάματα και να αναγκαζόμαστε να καταφεύγουμε στο Θεό για τη σωτηρία μας».

Γέροντας Παΐσιος

“Γιατί φεύγει ο νους μου στην προσευχή;”

Αγαπώ την προσευχή. Γνωρίζω ότι είναι μεγάλη δυνατότητα να μπορεί να στέκεται ο άνθρωπος ενώπιον του Θεού, να αναφέρει τα προβλήματά του και να ζητεί βοήθεια· ότι είναι μέγιστη τιμή να μπορεί να συνομιλεί με τον άπειρο και παντοδύναμο Θεό ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος· ότι είναι πολύ μεγάλο και αποτελεσματικό όπλο στον αγώνα μας, που χαρίζει παρηγοριά, ελπίδα και ανάπαυση στην κουρασμένη ψυχή μας η προσευχή. Για όλους αυτούς τους λόγους μου αρέσει η προσευχή, θέλω να προσεύχομαι· και να προσεύχομαι σωστά, με καθαρή την ψυχή μου, με πίστη στην καρδιά, με συγκεντρωμένο το νου.

Δυστυχώς όμως τόσο συχνά διαπιστώνω ότι δεν τα καταφέρνω. Δεν μπορώ να συγκεντρώσω το νου, έστω και για λίγη ώρα, στην προσευχή. Κάνω το σταυρό μου και ξεκινώ. Λέω λίγα λόγια και χαίρομαι γι’ αυτό. Άρχισε η συνομιλία μου με τον Θεό. Τι όμορφα που είναι! Πόση χαρά νιώθω, όταν σκέπτομαι ότι μ’ ακούει ο Θεός, ο πανάγαθος Πατέρας, που όλα τα γνωρίζει, όλα τα μπορεί και μόνο το καλό μου θέλει! Σύντομα όμως φεύγει ο νους! Μόλις το καταλάβω, τον συμμαζεύω στην προσευχή. Όμως ξανά σε λίγο διαπιστώνω ότι βρίσκομαι αλλού και αρχίζω πάλι να προσπαθώ να συγκεντρωθώ στα λόγια της προσευχής και να μιλήσω στον άγιο Θεό. Δεν περνά λίγη ώρα και κάτι απ’ όσα με απασχολούν έρχεται και πάλι να κερδίσει το νου. Το συνειδητοποιώ σύντομα και διερωτώμαι με λύπη: Τι προσευχή είναι αυτή;

Αχ, αυτός ο νους! Ταχύτατος, ασυγκράτητος! Καλπάζει, φεύγει, μετατίθεται από το ένα στο άλλο, από τη γη στον ουρανό, από την Αμερική στην Αυστραλία, από τον ήλιο μας μέχρι την άκρη του σύμπαντος, από το παρόν στο μέλλον, και με την ίση ευκολία στο παρελθόν, στα χρόνια του Χριστού, και από εκεί ακόμη πιο πίσω, μέχρι την αρχή της δημιουργίας. Και όλα αυτά περνούν μπροστά μου πολύ γρήγορα και μετακινούμαι από το ένα στο άλλο σε μια μόνο στιγμή. Όσο ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου καλύπτω τεράστιες αποστάσεις στο χώρο και στο χρόνο, στα παλιά και στα σύγχρονα, στα πλησιέστερα και στα πιο μακρινά. Με το νου. Το ταχύτερο μέσο μεταφοράς! Πώς να τον συμμαζέψεις, να τον συγκρατήσεις; Πώς να δαμάσεις τον ατίθασο νου;

Και το χειρότερο είναι ότι δεν κινείται μόνο ταχύτατα ο νους. Κινείται και επικίνδυνα, πάει και εκεί που δεν πρέπει, εκεί που κινδυνεύει η καθαρότητά του, εκεί όπου είναι η αμαρτία! Και αυτό μπορεί να το κάνει και στις πιο ιερές ώρες, και στον πιο άγιο τόπο. Να βρίσκεσαι στην ιερότατη ώρα της θείας Λειτουργίας, μέσα στον άγιο τόπο του ναού, και να σκέφτεσαι αυτά που δεν πρέπει! Να πνίγεται ο νους από σκέψεις μνησικακίας, εκδικητικότητος, κενοδοξίας, φιλοπρωτίας, σαρκικότητος και κάθε άλλης βρωμερής αμαρτίας! Είναι, όπως λένε οι άγιοι Πατέρες, «ταχυπετές όρνεον καί αναιδέστατον», κινείται γρήγορα και πηγαίνει αναιδώς και εκεί που δεν είναι επιτρεπτό. Είναι ένα βρώμικο χασαπόσκυλο, «φιλομάκελλος κύων καί φιλόβρωμος».

Έχει ο νους μας την τάση να κινείται στα χαμηλά, σ’ αυτά που δεν μας ταιριάζουν, στα αμαρτωλά.«Ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ», λέγει ο Θεός (Γεν. η’ 21). «Ἔγκειται», στρέφεται η διάνοια του ανθρώπου «ἐπὶ τὰ πονηρὰ», μάλιστα «ἐπιμελῶς», και έπιπλέον «ἐκ νεότητος αὐτοῦ». Με την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία διεστράφη το εσωτερικό του. Γι’ αυτό και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια πηγαίνει ο νους μας στα αμαρτωλά, ενώ με πολύ κόπο μπορεί κανείς να τον οδηγήσει στα ανώτερα και πνευματικά. Κάτι χάλασε μέσα μας και αναπτύχθηκε στην ψυχή μας η ροπή προς το κακό. Αυτή η ροπή είναι που επηρεάζει συχνά και σκοτίζει το νου. Γι’ αυτό και δεν αντέχει ο νους πολύ στην προσευχή και φεύγει.

Υπάρχει όμως και κάποια άλλη αιτία αυτού του κακού. Είναι ο πονηρός δαίμων, ο διάβολος. Αυτός είναι τελείως σκοτισμένο πνεύμα, ανεπανόρθωτα διεστραμμένος, σκέπτεται μόνο το κακό, δεν μπορεί να σκεφθεί το αγαθό. Και η κακία του τον ωθεί να πολεμεί τον άνθρωπο για να τον παρασύρει στο κακό. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι σκέψεις οι αμαρτωλές και η διάσπαση του νου στην προσευχή έρχεται ως αποτέλεσμα δικών του επιθέσεων. «Ἐχθροῦ προσβολαῖς τοῦ δυσμενοῦς» μετακινείται ο νους από το αγαθό κι πέφτει σε ποικίλους λογισμούς που το μολύνουν, που τον αποσπούν από τη προσευχή και δεν τον αφήνουν ν’ ανεβεί ελεύθερος στον Θεό. Μάλιστα μπορεί κάποτε ο διάβολος να φέρει και καλές σκέψεις την ώρα της προσευχής, προκειμένου να μας αποσπάσει την προσοχή. Γιατί η προσευχή τον καίει και δεν αντέχει τη δύναμή της. Προκειμένου λοιπόν να σταματήσει η προσευχή, μπορεί να χρησιμοποιήσει και καλούς λογισμούς. Κα αφού μ’ αυτό τον τρόπο πάρει τον νου από την προσευχή, στη συνέχεια θα επιχειρήσει και με κατά μέτωπον επίθεση με πονηρούς λογισμούς, να κάνει τη ζημιά.

Πώς λοιπόν θα αντιμετωπισθεί η κατάσταση αυτή της αδύναμης ψυχής μας; Πώς πρέπει να ενεργήσουμε ώστε να ανεβάσουμε την ποιότητα της προσευχής, ώστε η συνομιλία μας με τον Θεό να γίνεται χωρίς παρεμβολές, να μην καταντά μία ψυχρή, ράθυμη και τυπική εκπλήρωση ενός βασικού θρησκευτικού καθήκοντος; Πώς η προσευχή μας θα γίνεται «μετ’ ἐκτενείας, μετά ὀδυνωμένης ψυχῆς, μετά συντεταμένης διανοίας», δηλαδή με επίμονη και εκτενή προσπάθεια, με ψυχή που πονάει, με τη διάνοια σταθερή και με έντονο αγώνα προσηλωμένη; «Αὕτη ἐστίν ἡ πρός τόν οὐρανόν ἀναβαίνουσα»προσευχή, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Περιοδικό “Ο Σωτήρ”, αριθ. 1986

Πηγή: xfd.gr

Elder Paisios sees a vision of murdered children ( Elder Paisios )

On the third day after Pascha, 1984 , the Elder saw a terrible vision during his prayer:

In front of him there was a big field, sowed with wheat, which had only begun to come up. He was standing near a wall that surrounded the field. Lighting candles, he stuck them to the wall. He did this in memory of the departed, as in reality he had a custom of lightning candles for the whole suffering world — for the living and the departed.

To the left of the field there was a wild and deserted place, dark, without any traces of greenery, full of rocks and stones. A continuous earthquake shook it, and a loud roar was heard everywhere. The Elder listened more attentively to it and determined that it was made up of the thousands of blood-curdling shrieks. He did not know their origin, but suffered greatly when he heard them.

There, where he was, perplexed with the meaning of that vision, he heard a voice explaining to him, that the field, sowed with wheat which had not yet matured, symbolized the tomb of the souls of the departed that will be resurrected. And the terrible place on the left was where the souls of the children, killed through abortions, were gathered. The Elder suffered so greatly because of what he had seen that, after the vision, in spite of the fact that he was exhausted, he could not lie down to sleep a little.



Elder Paisios

The Sixth Article of the Creed.

And ascended into the Heavens, and sitteth at the right hand of the Father.

In the sixth article of the Creed, it is stated that Jesus Christ ascended into Heaven with His pure body, and sits at the right hand of God the Father.

The Ascension of the Lord occurred forty days after His Resurrection. The Lord Jesus Christ ascended to Heaven in body and soul, and in His Divinity He always abides with the Father.

"Sitteth at the right hand of the Father" means on the right side, in the place of honor and glory. These words mean that the human body and soul of Christ was received with the glory that Christ has by His Divinity.

By His Ascension, our Lord Jesus Christ united earth and Heaven and glorified our human nature, raising it to the throne of God. He showed us that our fatherland is in Heaven, in the Kingdom of God, which is now open to all who truly believe in Him.

To him that overcometh will 1 grant to sit with Me in My throne, even as I also overcame, and am set down with My father in His throne (Rev. 3:21).

Πνευματική πρόοδος ( Γέροντας Παΐσιος )

“…Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δε βλέπει πνευματική πρόοδο, έχει υπερηφάνεια και εγωισμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολλή ταπείνωση…”



Γέροντας Παΐσιος

The Fifth Article of the Creed.

And He arose again on the third day according to the Scriptures.

The fifth article of the Creed speaks about the Resurrection of Jesus Christ on the third day after His death.

Since in the writings of the prophets of the Old Testament there were clear predictions about the suffering, death, burial of the Saviour, and His Resurrection, it is stated "according to the Scriptures." The words, "according to the Scriptures," pertain not only to the fifth, but also to the fourth article of the Creed.

Jesus Christ died on Great Friday about three o’clock in the afternoon and rose after midnight of the following Saturday, on the first day of the week, called from that time the Christian Sabbath, the day of the Resurrection of Christ. But in those days, a part of a day belonged to the whole day, so it is said that He was in the tomb three days.

The circumstances of Jesus Christ from the time of His death until the Resurrection are expressed in the Orthodox Christian Church by the following words," In the grave bodily, but in hades with Thy soul as God; in paradise with the thief, and on the throne with the Father and the Spirit wast thou Who fillest all things, O Christ the Inexpressible."

We know that in the Old and New Testaments several people rose from the dead, but there the dead were raised by someone else, and the resurrected rose in their former earthly corruptible bodies, and therefore, had to die again. Jesus Christ rose from the dead by Himself, by the power of His own Divinity; He rose and was changed in His body, which became immortal and eternal. He came forth from the tomb, not disturbing the Sanhedrin’s seal, not rolling away the stone, and invisible to the guards.

The Lord revealed His Resurrection to people first through an angel, who rolled the stone away from the entrance to the tomb. The Resurrection was witnessed by soldiers guarding the tomb, who dispersed in fright. Then the angel announced the Resurrection of Jesus Christ to the Myrrhbearing women. Finally, Jesus Christ Himself, over the course of forty days, repeatedly appeared to His disciples, with many tangible demonstrations of His Resurrection. He allowed the disciples to touch His wounds from the nails and the lance, He ate before them, and spoke with them about the mysteries of the Kingdom of God.

On the day of the Resurrection of Christ we sing: "Christ is risen from the dead, trampling down death by death, and on those in the tomb bestowing life."

By death, the Lord conquered death, and to all in the graves, that is, all the dead, He gave life. Now the Lord abides in this new, resurrected body forever. Also in the new body of the resurrection lives the Mother of God, Whom the Lord resurrected after Her death. All people will receive a new, changed body at the second coming of the Saviour, when there will be a general resurrection, which the eleventh article of the Creed speaks about.

Thus is fulfilled the prophecy spoken through the Prophet Hosea: I will ransom them from the power of the grave; I will redeem them from death (Hosea 13:14). O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? (I Cor. 15:55).

Τα παιδικά χρόνια του Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτη

Στα πολύ παλιά χρόνια, πριν περάσουν τετρακόσια χρόνια από την γέννηση του Ιησού Χριστού μας, γεννήθηκε στα Μύρα της Λυκίας ένας από τους μεγαλύτερους αγίους της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης.

Τα Μύρα ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, που ήταν Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια. Την εποχή του Βυζαντίου τα Μύρα γιναν πρωτεύουσα της επαρχίας της Λυκίας και μέχρι τον 17ο αιώνα ήταν έδρα επισκόπου. Ένας από τους επισκόπους των Μύρων, ήταν και ο Άγιος Νικόλαος ο προστάτης των θαλασσών. Ο Άγιος Νικόλαος λάμπρυνε με την παρουσία του τον επισκοπικό θρόνο των Μύρων κατά τον 4ο αιώνα και πέθανε λίγα χρόνια πριν γεννηθεί ο Άγιος Γεράσιμος. Τα ερείπια που σώζονται δείχνουν ότι τα Μύρα βρίσκονται τέσσερα χιλιόμετρα μακριά από την θάλασσα.

Ο ευλογημένος Γεράσιμος γεννήθηκε όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Ζήνωνας, μεταξύ 376 και 391 μ.Χ. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι, ευσεβείς και ευλαβείς χριστιανοί. Τα άφθονα υλικά αγαθά δεν τους εμπόδισαν να έχουν αυστηρές ηθικές αρχές. Τον πολυαγαπημένο τους γιο τον ανάθρεψαν σύμφωνα με τα αθάνατα διδάγματα της Αγίας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Του έδωσαν μια τέλεια χριστιανική ανατροφή.

Όσο μεγάλωνε ο χαριτωμένος Γεράσιμος, τόσο πιο πολύ πλουτιζόταν με άφθονες αρετές, που του χάριζε ο φωτοδότης Χριστός. Δεν ήθελε να ζει όπως οι πιο πολλοί νέοι της εποχής του και να φροντίζει μόνο το σώμα του, παραμελώντας την αθάνατη ψυχή του. Ήταν φρόνιμος και προσεκτικός. Καταλάβαινε πως η ζωή του ανθρώπου πάνω στην γη είναι προσωρινή, ενώ ο Παράδεισος είναι παντοτινός και αιώνιος. Ο μεγάλος σεβασμός στο Θεό ριζώθηκε για καλά στα τρίσβαθα της ψυχής του από τα παιδικά του χρόνια. Οι γονείς του τον αφιέρωσαν από βρέφος στον Θεό και από παιδί ζούσε την μοναχική ζωή σε κοινόβιο μοναστήρι.

Ας μη μιλάει η γλώσσα σου, αλλά η πράξη.

Ρώτησαν τον αββά Ησαία τι είναι ταπείνωση, κι εκείνος είπε:

-Ταπείνωση είναι να θεωρούμε τον εαυτό μας πιο αμαρτωλό απ΄ όλους τους ανθρώπους και να εξουθενώνουμε τον εαυτό μας ότι τίποτε καλό δεν κάναμε ενώπιον του Θεού.
Και η εργασία της ταπείνωσης είναι η εξής: Να σιωπούμε, να μη ψηφίζουμε τον εαυτό μας σε καμιά περίπτωση, να μην είμαστε φιλόνικοι, να είμαστε έτοιμοι για υποταγή, με το βλέμμα χαμηλωμένο, τον θάνατο να έχουμε πρό οφθαλμών, να μην χρησιμοποιούμε το ψέμα και τον αργό λόγο.

Να μην αντιμιλούμε στον μεγαλύτερο, να μη θέλουμε να περάσει ο λόγος μας, να υπομένουμε τις περιφρονήσεις, να μισήσουμε την ανάπαυση, να βιάζουμε τον εαυτό μας σε κάθε περίπτωση, να είμαστε νηφάλιοι, να κόψουμε το θέλημά μας, να μην προκαλούμε κανέναν και να μη φθονούμε κανένα».
«Ας μη μιλάει η γλώσσα σου, αλλά η πράξη. Ο λόγος σου να΄ ναι ταπεινός περισσότερο απ΄ ό,τι η πράξη.
Μην μιλήσεις ερήμην της συνειδήσεώς σου και μη διδάξεις χωρίς ταπείνωση, για να δεχθεί η γη τον σπόρο σου».




ΓΕΡΟΝΤΙΚΌ

How Elder Paisios saved a soul from suicide ( Elder Paisios )

The Elder, according to his custom, spent the night praying. Once, while praying, about 1 a.m. he was "informed" by Divine grace that, at that moment, someone in the world, called John, was in danger. Upon receiving this information, the Elder immediately lit a candle and began to pray for John. Approximately half an hour later, the Elder’s soul received was "informed," that John was out of danger. But, the Elder still did not understand, what had happened.

The next day a young man came to the Elder and told him, what the Divine grace had concealed, i.e. that he, depressed because of a multitude of problems, found himself at a dead end, and decided to commit suicide.

Getting on his motorcycle at 12.30 a.m, he left the city, heading towards a distant district, in order to drive off a precipice and crash.

Around 12.50, while he was driving along the highway, he had a thought: "They say so many things about this Paisios on the Holy Mountain, maybe I should visit him, and if nothing happens there, then I shall crash."

That was that very John, about whom the Divine grace instilled the Elder to pray, when the young man was approaching the abyss.

And of course, when the young man returned home, he did not drive to that abyss, but to a confessor, to whom he confessed his sins. Thus, by the prayers of the Elder, the youth started on the right path.



Elder Paisios

Continue in the word of Christ ( Elder Sophrony Sakharov )

Our sole care will be to continue in the word of Christ, to become His disciples and cease to be servants of sin.

Elder Sophrony Sakharov

The Fourth Article of the Creed.

And was crucified for us under Pontius Pilate, and suffered, and was buried.

In the fourth article of the Creed, it is stated that the Lord Jesus Christ was crucified on the cross for us during the reign of Pontius Pilate, the Roman governor over Judea; He was crucified for our sins and for our salvation, because He Himself was without sin. At that time, He really suffered, died, and was buried.

Of course the Saviour suffered not as God, Who cannot suffer, but as man. He suffered not for His sin, of which He had none, but for the sins of the whole human race. After His death, His body was buried in the tomb of Joseph of Arimathea. But from the time of the burial until His Resurrection, He descended in soul into hades and liberated all those who believed in Him, beginning with Adam and Eve.

Hades is the name of the place of estrangement from God, devoid of light or bliss. There Satan reigns. In regard to the soul the word "hades" signifies a condition of great affliction and torment.

The Lord Jesus Christ, as perfect man and Son of God, because He by one word is able to annihilate all enemies, voluntarily offered Himself as a sacrifice for the sins of people through crucifixion on a cross. Execution by hanging on a cross was the most infamous, cruel, and terrible form of capital punishment. It was the symbol of every human evil, and the most striking display of the power of the Devil. This terrible execution, devised by men according to the suggestion of the Devil, subjected people to hate, malice, embitterment and death. The Saviour, having endured disgraceful execution on the Cross, died, but rose from the dead. Through the Cross, life shone forth! Christ destroyed the main support of the Devil, and turned the Cross into an instrument of eternal victory over evil and death. The Lord sanctified the Cross with His pure blood and by His sacrificial heroic feat of love. The most terrible criminal, if he be repentant, is not rejected by the Saviour. From this moment, neither suffering nor death are able to deprive us of eternal bliss if we are with Christ the Saviour. On the contrary, the way of the Cross has become the path to eternal glory in the Kingdom of God.

The words in the Creed "suffered and was buried" were directed against some heretics who falsely taught that the Lord did not suffer torment on the Cross, but that His suffering only appeared to be suffering and death.

The words "under Pontius Pilate" point out the true historical event of the suffering of Christ, which occurred at this specific time. During the hours of Christ’s suffering on the Cross, there was darkness over all the earth (Luke 23:44), states the Evangelist. Early historical writings of the Roman astronomer Phlegontus, Thaddeus, and Julius Africanus note this darkness.

One of these exclaimed, "One of the gods has died!" A well-known philosopher from Athens, Dionysius the Areopagite, was at that time in the city of Heliopolis, in Egypt. Observing the sudden darkness, he said,..".either the Creator is suffering, or the world is coming to an end." Afterwards, after the preaching of the Apostle Paul, Dionysius accepted Christianity and became the first bishop of Athens.

Glory to Thy long-suffering, O Lord! Before Thy Cross we bow down, O Master, and Thy holy

Resurrection we glorify.

The Resurrection of Christ is discussed in the following, fifth article of the Creed

Το δέντρο ( Αγιου Ιωαννου της Κρονσταδης )

Το δέντρο, όταν είναι καλά ριζωμένο στη γη ,μεγαλώνει και καρποφορει. Η ψυχή μας, όταν είναι καλά ριζωμένη στον Χριστό με την πίστη και την αγάπη, μεγαλώνει και αυτη πνευματικά και καρποφερει τις αρετές ,χάρις στις οποίες ζη και εδώ και θα ζή και στον ουρανο αιώνια ..



Αγιου Ιωαννου της Κρονσταδης

Θεία Κοινωνία χωρίς νηστεία

Μέσα στην Αγία Γραφή ακούγεται η πρόσκληση «υιέ μου δος μοι σην καρδίαν». Την καρδιά του ανθρώπου ζητά ο Θεός, για να ζει και να αναπνέει με το θέλημά Του.

Μέσα ακόμη όμως και στον χώρο των λεγομένων πιστών δεν κυριαρχεί, δυστυχώς, το θέλημα του Θεού, αλλά το ίδιον θέλημα. Εδώ τα πράγματα γίνονται τραγικά, διότι ενώ γνωρίζουν το λόγο του Θεού, όμως τον διαμορφώνουν σύμφωνα με τα μέτρα τους.

Πνευματικοί «γέροντες» κόβουν και ράβουν όπως βολεύει στην άνεση και την ευκολία των τέκνων τους, μόνο και μόνο για να μη τους χάσουν και να ονομάζονται οι ίδιοι καλοί και άγιοι και όχι για να καθοδηγούν αυτούς που τους εμπιστεύτηκε ο Θεός προς την σωτηρία τους. Νομοθετούν δικές τους γνώμες και παραθέτουν παραδόσεις που έλαβαν χωρίς να ελέγξουν αν είναι η Παράδοση της Εκκλησίας, άσχετα αν είναι κάτι το παλαιικό. Κάθε παλαιικό δεν είναι και παράδοση του Ευαγγελίου. Το θέλημα του Θεού αντικαθίσταται με ένα «έτερον ευαγγέλιον» και γίνεται ένας σκοτεινός ανελεύθερος γεροντισμός με παραδόσεις ανίερες και εντάλματα ανθρώπων χάριν επιβολής εξουσίας πνευματικής και αιχμαλωσίας ψυχών. Έτσι π.χ. για το θέμα της Θείας Κοινωνίας δεν επικρατεί το θέλημα του Θεού, αλλά η παράδοση των ανθρώπων. Φορτώνουν τους χριστιανούς με δυσβάστακτα βάρη και «παραδόσεις» και αυτό γίνεται έμμεσα η αιτία να απομακρύνονται από την Θεία Κοινωνία. Επιβάλλουν δηλαδή νηστείες του λαδιού και του αλάδωτου με έντονο τον καταναγκασμό και τον φόβο. Ορίζουν χρόνους και διαστήματα προσέλευσης στο Μυστήριο, αγνοώντας το λόγο του Χριστού και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας περί συνεχούς Θείας Κοινωνίας. Απαιτούν την νηστεία ως απαραίτητο γεγονός πριν από την μετοχή τους στο Μυστήριο, πράγμα που δεν υπάρχει πουθενά γραμμένο αλλά από την άλλην μεριά… παραδεδομένο. Όλα εστιάζονται στο τι θα φάγουν και τι θα πιουν και πότε και μέχρι ποια ώρα, και αφήνουν την κύρια καλλιέργεια της πνευματικής προετοιμασίας που συγκεκριμενοποιείται στην πρόσκληση: «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Πολλοί χριστιανοί λοιπόν απέχουν της Θείας Κοινωνίας, διότι δεν νήστεψαν παρ’ όλον που ο πόθος τους είναι ασυγκράτητος και η μετάνοια ενεργή και ζώσα…αντιθέτως πολλοί θρησκευόμενοι έρχονται και κοινωνούν επειδή νήστεψαν με ένα άγριο κυνηγητό αποχής του φαγητού, ικανοποιημένοι με το έργο τους αυτό, διότι ζει μέσα τους φαρισαϊκά ένας εσωτερικός αυτοηδονισμός του δήθεν αγίου και αξίου.

Για να προσέλθουμε λοιπόν στο Μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, έχοντας βεβαίως πάρει και την ευλογία του πνευματικού μας πατέρα ο οποίος βλέποντας την μετάνοιά μας, αναγνωρίζοντας την διάθεσή μας να μεταμορφωθούμε σε καινούς ανθρώπους μας προτρέπει μετά φόβου πίστεως και αγάπης να προσέλθουμε στο Μέγα Μυστήριο. Για να μην παρεξηγηθούμε λοιπόν, ο κάθε χριστιανός θα πρέπει να προετοιμάζεται ορθά για να λάβει τον ίδιο τον Κύριο μέσα του. Όμως όσον αναφορά την αποχή από τις τροφές (νηστεία), πουθενά η Εκκλησία δεν έχει βάλει κάποιον τέτοιον κανόνα, αλλά η Εκκλησία λέγει: ο Χριστιανός θα πρέπει να νηστεύει την Τετάρτη και την Παρασκευή, την Σαρακοστή Χριστουγέννων και Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο κ.τ.λ. Η Εκκλησία λοιπόν έχει συγκεκριμένες ημέρες μέσα στο έτος και προτρέπει τους πιστούς να νηστέψουν. ΠΟΥΘΕΝΑ η Εκκλησία δεν έχει πει ότι είναι κανόνας να νηστέψεις για να κοινωνήσεις. Νηστεύεις όλες τις καθορισμένες νηστείες της Εκκλησίας μας; Εάν ναι τότε δεν θα έπρεπε να σε απασχολεί άλλο αυτό το θέμα. Όμως εάν ο πνευματικός σου πατέρας κρίνει ότι για την δική σου καλύτερη προετοιμασία καλό θα ήταν να νηστέψεις π.χ. μία ημέρα, θα το κάνεις για την υπακοή στον πνευματικό σου και όχι διότι είναι κανόνας της Εκκλησίας μας.

Εάν δεν ίσχυε το παραπάνω τότε είναι παράλογο η Εκκλησία να θεσπίσει συγκεκριμένες νηστίσιμες ημέρες του έτους, αλλά θα έλεγε να νηστεύουμε 1,2,3 ημέρες πριν κοινωνήσουμε. Επίσης τα μικρά παιδιάκια θα έπρεπε να νηστεύουν και αυτά, να κάνουν αλάδωτο!!! Νηστεία λοιπόν και Θεία Κοινωνία δεν συνδέονται άμεσα, ίσως έμμεσα υπό το πρίσμα του ασκητικού φρονήματος που θα πρέπει να έχουμε όλοι. Το παράλογο είναι ότι πολλές φορές επιμένουμε τόσο πολύ στην προετοιμασία μας πριν την Θεία Μετάληψη και όταν πλέον κοινωνήσουμε χαλαρώνουμε. Δηλαδή από την μία μεριά όταν δεν έχουμε τον Χριστό μέσα μας, απέχουμε από τροφές, εγκρατευόμαστε κ.λ.π. (και καλά κάνουμε), όμως όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό όταν έχουμε κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας το ασκητικό αυτό φρόνημα εξαφανίζεται, λες και δεν χρειάζεται πλέον μιας και ο σκοπός επιτεύχθηκε, κοινωνήσαμε!

Όμως πως είναι δυνατόν ενώ δεν έχω τον Χριστό μέσα μου να ασκούμε και όταν τον πάρω μέσα μου πλέον να γίνομαι απρόσεκτος όσον αναφορά πνευματικά θέματα; Όταν δηλαδή, πριν κοινωνήσω μου «απαγορευόταν» να κάνω κάποια πράγματα, τώρα που κοινώνησα, τώρα που έγινα και εγώ χριστός να μην μου απαγορεύονται; Άρα διαπιστώνουμε ότι το σκεπτικό πολλών αν όχι όλων των χριστιανών είναι λάθος. Δεν σημαίνει ότι αφού κοινώνησα μπορώ χωρίς καμία αναστολή να κάνω το οτιδήποτε, αντιθέτως αφού έχω κοινωνήσει θα πρέπει ακόμα περισσότερο να είμαι προσεκτικός, σε πνευματική εγρήγορση ώστε όντως η Θεία Κοινωνία να ενεργήσει μέσα μου και να με μεταμορφώσει, να με βοηθήσει να ξεπεράσω αδυναμίες και να γίνει όντως το εφόδιο αυτό το οποίο θα με οδηγήσει στην Αιώνια Ζωή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Μητρόπολη Βεροίας





http://orthodoxianpress.com/el/

The Third Article of the Creed.

Who for us men, and for our salvation, came down from the Heavens, and was incarnate of the Holy Spirit and the Virgin Mary, and became man.

The third article of the Symbol of Faith is the statement of how the Son of God descended from Heaven to earth, took upon Himself a body, human in every way but without sin, and was incarnate. He took on not only the body, but the soul of a man and became perfectly human without ceasing to be God at the same time. He became God incarnate.

The Son of God descended from Heaven and became a man (God incarnate) in order to save people from the power of the Devil, sin and eternal death. Sin is the transgression of the law (I John 3:4). That is, sin is an offense against the Law of God. Sin arises in people by the action of the Devil, who tempted Eve in Paradise, and through her, Adam, and persuaded them to break the commandment of God.

The fall into sin of the first people, Adam and Eve, broke down the nature of mankind. Sin in people clouded their intelligence and will. To the body it brought sickness and death. People began to suffer and to die. By their own power, people were not able to conquer sin in themselves and in their descendants, or to correct their intelligence, soul and heart, and to destroy death. This can be accomplished only by God, the Creator of all.

The merciful Lord gave a promise to people that the Saviour of the world would come to earth to deliver people from the power of the Devil and eternal death.

When the time of salvation came, the Son of God came to dwell within the pure Virgin Mary and, through the descent of the Holy Spirit upon Her, received from Her the nature of man and was born in a supernatural way "of the Holy Spirit and the Virgin Mary."

The Most-holy Virgin Mary was a descendant of the family of King David. She was the daughter of the righteous Joachim and Anna. The

Most-holy Mary is called a Virgin because She, out of love for God, promised to never marry. She is called Ever-virgin because She always remained a virgin, before the birth of the Saviour, at the time of the birth, and after the birth.

The holy Orthodox Church calls the Virgin Mary the God-Bearer (Theotokos), and holds Her more sacred than all created beings, not only people, but angels. "More honorable than the Cherubim, and beyond compare more glorious than the Seraphim" we declare of Her because She is the Mother of God Himself. Thus, according to the inspiration of the Holy Spirit, the righteous Elizabeth addressed Her, and whence is this to me, that the Mother of My Lord should come to me? (Luke 1:43).

Through His prophets, the Lord God showed many signs of the coming of the Saviour into the world. For example:

The Prophet Isaiah predicted that the Saviour would be born of a Virgin (Isaiah 7:14) and with remarkable clarity foretold His suffering (Isaiah 5:7-8; 9; 10; 11; 12; 53).

The Prophet Micah prophesied that the Saviour would be born in Bethlehem (Micah 5:2; Matt. 2:4-6).

The Prophet Malachi predicted that the Saviour would come to the newly built temple in Jerusalem, and that before Him would be sent the Forerunner, like the prophet Elias (Mal. 3:1-15).

The Prophet Zechariah predicted the triumphal entry of the Saviour into Jerusalem on a "colt, the foal of an ass" (Zech. 9:9).

King David in the twenty-first psalm described the Saviour’s suffering on the cross with such accuracy that it seems as if he had seen the crucifixion himself.

The Prophet Daniel, 490 years before Christ, prophesied the date of the appearance of the Saviour, predicted His crucifixion, and after it, the destruction of the Temple in Jerusalem and the cessation of Old Testament sacrifices (Daniel 9).

When the Son of God, Jesus Christ, came to earth, many righteous people recognized Him as the Saviour of the world. The wise men of the East recognized Him by the star which shone in the East before the birth of Christ. The shepherds in Bethlehem recognized Him from the angels’ proclamation. Simeon and Anna recognized Him by a revelation from the Holy Spirit when he was brought to the Temple. John the Baptist recognized Him in the Jordan River, at the time of baptism, when the Holy Spirit descended upon Him in the form of a dove, and the voice of the Father testified, This is My beloved Son, in Whom I am well pleased (Matt. 3:17). Many people recognized Him by the superiority of His teaching and especially by the miracles that He did.

For our salvation Jesus Christ accomplished His teachings, His life, His death, and His resurrection. His teachings are for our salvation when we accept them with all our heart, and behave in accordance with them, when we emulate in our own lives the life of the Saviour. As the false word of the Devil, accepted by the first people, became in people the seeds of sin and death, so the true word of Christ, sincerely accepted by Christians, becomes in them the seeds of holy and immortal life.

Ο Χριστιανικός αγώνας ( Γέροντας Εφραίμ Φιλοθέου (Αριζόνα) )

Ο Χριστιανικός αγώνας είναι λαμπρός, για το βραβείο δεν είναι κάτι εφήμερο, αλλά είναι αιώνια δόξα επάνω στον ουρανό! Ευλογημένος είναι αυτός που είναι σοφός σε ΘΕΟΥ, για κανένα λογαριασμό θα ζητηθεί από αυτόν, και αυτός δεν θα βρεθεί σε δύσκολη θέση, όταν ο Θεός τον καλεί να δώσει λογαριασμό για το χρόνο του στη γη.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθέου (Αριζόνα)

Οι μικρές υποχωρήσεις στην πνευματική ζωή..!

Πράγματι αυτά που φαίνονται μικρά και ασήμαντα είναι τα πιο επικίνδυνα

Ποτέ ο διάβολος δεν αρχίζει τη μάχη από τα μεγάλα και σοβαρά αμαρτήματα. Προτιμά να αγωνιστεί για να πείσει τον άνθρωπο να κάνει μία μικρή παράβαση σε ένα μικρό σφάλμα. Εδώ έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Ευκολότερα κανείς προχωρεί σε μία μικρή υποχώρηση. Έτσι αρχίζει το ξήλωμα και ο κατήφορος. Το μικρό οδηγεί στο μεγαλύτερο. Και σιγά-σιγά φθάνει ο άνθρωπος στην έσχατη αθλιότητα. Γιατί; Γιατί δεν πρόσεξε στο πρώτο ολίσθημα.

Ο Ιούδας δεν έγινε μονομιάς προδότης. Άρχισε με την κλοπή ενός μικροποσού. Προχώρησε σε μεγαλύτερο. Έγινε δέσμιος της φυλαργυρίας. Οδηγήθηκε στην προδοσία του Διδασκάλου Του. Πάντοτε η αρχή των πιο μεγάλων κακών γίνεται με τρόπο ανεπαίσθητο. Οι μεγάλοι διαρρήκτες ξεκίνησαν κλέβοντας ένα αυγό. Και οι μεγάλοι απατεώνες άρχισαν τη δράση τους από μερικά αθώα ψέματα.

Πράγματι αυτά που φαίνονται μικρά και ασήμαντα είναι τα πιο επικίνδυνα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας γι΄αυτό το θέμα έλεγε ότι ακριβώς επειδή οι άνθρωποι νομίζουν μικρό το αμάρτημα για τούτο εκείνος λυπάται και ανησυχούσε περισσότερο.

Τέχνασμα φοβερό και επιτυχημένο του διαβόλου είναι να μας ωθεί σε νομιζόμενα μικροσφάλματα. Μία πρώτη υποχώρηση ζητά. Εάν του την παραχωρήσουμε, τότε εκείνος κάνει ένα είδος κατοχής στην ψυχή μας και υφαίνει τα δίχτυα της αιχμαλωσίας μας.

Μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια στον όλο μηχανισμό του αυτοκινήτου ο πίρος που συγκρατεί τον τροχό. Εάν όμως αυτός λείψει, ο τροχός θα φύγει και το δυστύχημα θα ακολουθήσει.

Από ένα καρφί χάθηκε κάποτε μία μάχη. Έλειπε ένα καρφί από το πέταλο του αλόγου που ίππευε ο στρατηγός. Κατά τη μάχη λόγω χαλαρότητος, έφυγε και το δεύτερο καρφί και το τρίτο. Έπειτα έφυγε όλο το πέταλο. Το άλογο, χωρίς πέταλο σκόνταψε, έπεσε, έριξε καταγής τον αναβάτη, τον σκότωσε. Το ακέφαλο στράτευμα ηττήθηκε.
Από το βιβλίο «Πόλεμος κατά του Σατανά»,
Μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου
Πηγή: xristianos.gr

The Second Article of the Creed

(I believe) ...and in one Lord Jesus Christ, the Son of God, the Only-begotten, begotten of the Father before all ages. Light of Light, true God of true God, begotten, not made, of one essence with the Father, by Whom all things were made.

In the second article of the Creed, we speak of our Lord Jesus Christ, Son of God, and confess that we know that He is the Second Person of the Holy Trinity, that He is of the Essence of God, and was so before His birth on earth.

The Lord Jesus Christ is the only-begotten Son of God. He is the only Son of God the Father, begotten of the essence of the Father, as light from light. From true God the Father is begotten true God the Son, and is begotten before all ages, before the beginning of time. So the Son is eternally with God the Father, and also the Holy Spirit, of one essence with the Father. Jesus Christ Himself said, I and My Father are one (John 10:30). The words of Jesus Christ, My Father is greater than I (John 14:28) pertain to His manhood.

If angels and saints sometimes are called sons of God, that means that they are sons of God only by grace, by the mercy of God, through faith in the Lord Jesus Christ.

To the word "begotten," in the Symbol of Faith, are added the words "not made." These words were added to refute the false heresy of Arius, who held that the Son of God was not begotten, but made.

The words "by Whom all things were made," means by Whom, by the Son of God, all things were made. Everything existing in the visible world and the invisible, was made by and through the Son, and without Him was not anything made that was made (John 1:3).

The Son of God, with His incarnation on earth, received the name Jesus Christ. This name indicates His human nature. The name Jesus is the Greek rendering of the Hebrew name, Joshua, and means Saviour. This name was twice stated by God through angels before the birth of Christ, because the eternal Son of God descended to earth and was incarnate for the salvation of men.

The name, Christ, is a Greek word and means the Anointed One. It corresponds to the Hebrew, "Messiah." In the Old Testament, anointment was used to set apart prophets, high priests, and kings who, at the assumption of their office, were anointed by oils and thus received the gifts of the Holy Spirit necessary for worthy fulfillment of their duties.

The Son of God was called the Anointed One, Christ, in accordance with His physical nature, because He had all the gifts of the Holy Spirit, prophetic knowledge, sanctity of a high priest and the power of a king.

Note: When the articles of the Creed, beginning with the second and ending with the seventh, are read separately, it is necessary to prefix each of them with "I believe." Example: "I believe in One Lord Jesus Christ, the Son of God ..."

Οπτασια Περι Πολεμου Ψυχης με δαιμονας - Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας ( Video )

Μην κατηγορείς ( Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης )

Την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ήλθαν να τον δουν 4-5 γυναίκες επιστρέφοντας από μία βάπτιση, που είχε γίνει στο χωριό. Μόλις τις είδε, είπε: «Πήγατε στη βάπτιση και φεύγοντας κουτσομπολεύατε το φαγητό που σας παρέθεσαν, αν ήταν καλό ή όχι…». Εκείνες τον κοιτούσαν και χαμογελούσαν. Ο Γέροντας τότε είπε αυστηρά: «Μη γελάτε… Είναι πολύ κακό να σε ταϊζει ο άλλος και συ να τον κατηγορείς για ό,τι σου προσφέρει».


Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Saint Patrick, the Enlightener of Ireland

Saint Patrick, the Apostle of the Irish, was seized from his native Britain by Irish marauders when he was sixteen years old. Though the son of a deacon and a grandson of a priest, it was not until his captivity that he sought out the Lord with his whole heart. In his Confession, the testament he wrote towards the end of his life, he says, "After I came to Ireland - every day I had to tend sheep, and many times a day I prayed - the love of God and His fear came to me more and more, and my faith was strengthened. And my spirit was so moved that in a single day I would say as many as a hundred prayers, and almost as many at night, and this even when I was staying in the woods and on the mountain; and I would rise for prayer before daylight, through snow, through frost, through rain, and I felt no harm." After six years of slavery in Ireland, he was guided by God to make his escape, and afterwards struggled in the monastic life at Auxerre in Gaul, under the guidance of the holy Bishop Germanus. Many years later he was ordained bishop and sent to Ireland once again, about the year 432, to convert the Irish to Christ. His arduous labours bore so much fruit that within seven years, three bishops were sent from Gaul to help him shepherd his flock, "my brethren and sons whom I have baptized in the Lord - so many thousands of people," he says in his Confession. His apostolic work was not accomplished without much "weariness and painfulness," long journeys through difficult country, and many perils; he says his very life was in danger twelve times. When he came to Ireland as its enlightener, it was a pagan country; when he ended his earthly life some thirty years later, about 461, the Faith of Christ was established in every corner.





Apolytikion in the Third Tone

O Holy Hierarch, equal of the Apostles, Saint Patrick, wonderworker and enlightener of Ireland: Intercede with the merciful God that He grant unto our souls forgiveness of offences.





Kontakion in the Fourth Tone

The Master revealed thee as a skillful fisher of men; and casting forth nets of Gospel preaching, thou drewest up the heathen to piety. Those who were the children of idolatrous darkness thou didst render sons of day through holy Baptism. O Patrick, intercede for us who honour thy memory.

Εάν κάνετε καλά έργα, θα έχετε μεγάλο μισθό από τον Θεό.( Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης )

«Να μη σκέπτεσθε μόνο τι θα φάτε, τι θα φορέσετε, τι μεγάλο σπίτι θα χτίσετε. Να κτυπάτε τις πόρτες των φτωχών, των αρρώστων, των ορφανών. Περισσότερο να προτιμάτε τα σπίτια των θλιμμένων παρά των χαρούμενων. Εάν κάνετε καλά έργα, θα έχετε μεγάλο μισθό από τον Θεό. Θ’ αξιωθείτε να δείτε θαύματα, και στην άλλη ζωή θα έχετε απέραντη αγαλλίαση».


Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Διήγησις ἐπιστροφῆς ἀπὸ τὴν ἄλλη ζωὴ ( Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος )

ΨΥΧΩΦΕΛΕΙΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ

Τὰ διδακτικὰ καὶ θαυμαστὰ ἱστορικὰ αὐτὰ γεγονότα τοῦ τεύχους αὐτοῦ προέρχονται ἀπὸ τὸ ψυχωφελεστατο βιβλίο ΟΠΤΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ τῶν ἐκδόσεων Ὀρθοδόξου Κυψέλης.

Προέλευση ἀρχικοῦ κειμένου: ἱστοχῶρος ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ



Ἤμουν ἄθεη καὶ ἔβριζα πολὺ καὶ φοβερὰ τὸν Θεό. Ζοῦσα μέσα στὴν ντροπὴ καὶ τὴν πορνεία καὶ ἤμουν νεκρὴ στὴν γῆ. Ὅμως ὁ ἐλεήμων Θεὸς δὲν ἄφησε νὰ χαθῶ, ἀλλὰ μὲ ὡδήγησε στὴν μετάνοια.

Στὰ 1962 ἀρρώστησα ἀπὸ καρκίνο καὶ ἤμουν ἄρρωστη τρία χρόνια. Δὲν ἔμεινα ξαπλωμένη, παρὰ ἐργαζόμουνα καὶ ἔκανα θεραπεία σὲ γιατρούς, ἐλπίζοντας νὰ βρῶ θεραπεία. Τοὺς τελευταίους ἕξη μῆνες εἶχα τελείως ἀδυνατίσει, τόσο ποὺ οὔτε νερὸ δὲν μποροῦσα νὰ πιῶ. Μόλις τὸ ἔπινα, ἀμέσως τὸ ἔκανα ἐμετό. Τότε μὲ πῆγαν στὸ νοσοκομεῖο καὶ ἐπειδὴ ἤμουν πολὺ ἐνεργητική, κάλεσαν ἕνα καθηγητὴ ἀπὸ τὴν Μόσχα καὶ ἀπεφάσισαν νὰ μὲ χειρουργήσουν. Μόλις μοῦ ἄνοιξαν τὴν κοιλιά, ἀμέσως πέθανα. Ἡ ψυχή μου βγῆκε ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ στέκονταν ἀνάμεσα σὲ δυὸ γιατροὺς καὶ ἐγὼ μὲ μεγάλο φόβο καὶ τρόμο ἐκοίταζα τὴν ἀρρώστια μου. Ὁλόκληρο τὸ στομάχι μου καὶ τὰ ἔντερά μου ἦταν προσβεβλημένα ἀπὸ καρκίνο. Στεκόμουν καὶ ἐσκεπτόμουν γιατί εἴμαστε δυό; Δὲν εἶχα ἰδέα ὅτι ὑπάρχει ψυχή. Οἱ κομμουνιστὲς μᾶς φούσκωναν καὶ μᾶς ἐδίδασκαν ὅτι ψυχὴ καὶ Θεὸς δὲν ὑπάρχουν, ὅτι αὐτὸ εἶναι μόνο ἐπινόησις τῶν παπάδων γιὰ νὰ ξεγελάσουν τὸν λαὸ καὶ τὸν κρατοῦν σὲ φόβο γιὰ κάτι ποὺ δὲν ὑπάρχει. Βλέπω τὸν ἑαυτό μου ποὺ στέκεται καὶ τὸν βλέπω πάλι ἐπάνω στὸ χειρουργεῖο. Μοῦ ἔβγαλαν ἔξω ὅλα τὰ ἐντόσθια καὶ ἀναζητοῦσαν τὸν δωδεκαδάκτυλο. Ἀλλὰ ἐκεῖ ὑπῆρχε μόνο πύον, τὰ πάντα ἦταν κατεστραμμένα καὶ χαλασμένα, τίποτε δὲν ἦταν ὑγιές. Οἱ γιατροὶ τότε εἶπαν: «αὐτὴ δὲν ἔχει μὲ τί νὰ ζήσει». Ὅλα τὰ ἔβλεπα μὲ μεγάλο φόβο καὶ τρόμο καὶ πάλι σκεπτόμουν: «Πῶς καὶ ἀπὸ ποῦ εἴμαστε δυό; Στέκομαι καὶ ταυτόχρονα εἶμαι ξαπλωμένη;». Οἱ γιατροὶ τότε ἐπέστρεψαν τὰ ἐντόσθια μου ὅπως-ὅπως καὶ εἶπαν ὅτι τὸ σῶμα μου πρέπει νὰ δοθῆ στοὺς νέους εἰδικευμένους ἰατροὺς γιὰ διδασκαλία καὶ τὸ μετέφεραν στὸ ἀνατομεῖο καὶ ἐγὼ πήγαινα κοντά τους καὶ ὅλο καὶ παραξενευόμουν καὶ σκεφτόμουν πῶς καὶ ἀπὸ ποῦ εἴμαστε δυό; Ἐκεῖ μὲ ἄφησαν ξαπλωμένη, γυμνή, καλυμμένη ὡς τὸ ὕψος τοῦ στήθους μὲ ἕνα σεντόνι. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ βλέπω ὅτι ἦλθε ὁ ἀδελφός μου καὶ ἔφερε τὸ μικρό μου γυιό. Ἦταν ἕξη χρονῶν καὶ ὀνομαζόταν Ἄντρουσκα (Ἀνδρέας). Ὁ γυιός μου πλησίασε τὸ σῶμα μου καὶ μὲ φίλησε στὸ κεφάλι. Ἄρχισε νὰ κλαίη καὶ νὰ λέη: «Μαμά, μαμά, γιατί πέθανες; Εἶμαι ἀκόμη μικρός, πῶς θὰ ζήσω χωρὶς ἐσένα; Πατέρα δὲν ἔχω καὶ ἐσὺ πέθανες;». Ἐγὼ τότε τὸν ἀγκάλιασα καὶ τὸν φίλησα, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ αἰσθάνθηκε οὔτε τὸ εἶδε, οὔτε μὲ πρόσεξε, ἀλλὰ ἐκοίταζε τὸ νεκρό μου σῶμα. Ἔβλεπα ἐπίσης πὼς ἔκλαιγε ὁ ἀδελφός μου. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, ἐγὼ μὲ μιᾶς βρέθηκα στὸ σπίτι μου. Ἦλθε ἡ πεθερά μου ἀπὸ τὸν πρῶτο μου γάμο, ἡ μητέρα μου καὶ ἡ ἀδελφή μου. Τὸν πρῶτο μου σύζυγο τὸν ἐγκατέλειψα γιατὶ πίστευε στὸν Θεό. Τότε ἄρχισε ἡ διανομὴ τῶν πραγμάτων μου. Ἐγὼ ζοῦσα πλούσια καὶ μὲ πολυτέλεια καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀπόκτησα μὲ ἀδικία καὶ τὴν πορνεία. Ἡ ἀδελφή μου ἄρχισε νὰ ἀφαιρῆ τὰ πιὸ ὡραῖα ἀπὸ τὰ πράγματά μου, ἐνῶ ἡ πεθερὰ ζητοῦσε νὰ ἀφήση καὶ κάτι στὸν γυιό μου. Ἡ ἀδελφὴ δὲν ἔδινε τίποτε, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον ἄρχισε νὰ ἐμπαίζη τὴν πεθερὰ λέγοντας: «αὐτὸ τὸ παιδὶ δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν γυιό σου καὶ σὺ δὲν τοῦ εἶσαι τίποτε». Μετὰ ἀπὸ αὐτό, αὐτὲς βγῆκαν καὶ ἔκλεισαν τὸ σπίτι. Ἡ ἀδελφή μου ἐπῆρε μαζί της καὶ ἕνα μεγάλο μπόγο μὲ πράγματα. Ἐνῶ αὐτὲς μάλωναν γιὰ τὰ πράγματά μου εἶδα γύρω μας νὰ χορεύουν καὶ νὰ χαίρονται διάβολοι.

Ξαφνικὰ βρέθηκα στὸν ἀέρα καὶ βλέπω σὰν νὰ πετῶ μὲ ἀεροπλάνο. Αἰσθάνομαι ὅτι κάποιος μὲ συγκρατεῖ καὶ ὅτι ὑψώνομαι ὅλο καὶ πιὸ πολύ. Βρέθηκα πάνω ἀπὸ τὴν πόλι Μπάρναουλ. Μετὰ βλέπω ὅτι ἡ πόλις χάθηκε. Ἔγινε σκοτάδι. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἄρχισε πάλι νὰ ἔρχεται φῶς καὶ στὸ τέλος φώτισε τελείως, τὸ φῶς ἦταν πάρα πολὺ ἰσχυρὸ ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ τὸ δῶ. Μὲ τοποθέτησαν σὲ μαύρη πλάκα μεγέθους ἑνάμισυ μέτρου.

Ἔβλεπα δένδρα μὲ πολὺ χοντροὺς κορμοὺς καὶ πανέμορφο ποικιλόχρωμο φύλλωμα. Ἀνάμεσα στὰ δέντρα ὑπῆρχαν σπίτια καὶ μάλιστα ὅλα καινούργια, ἀλλὰ δὲν εἶδα ποιοὶ ζοῦσαν σ᾿ αὐτά. Στὴν κοιλάδα αὐτὴ εἶδα πλούσιο πράσινο χορτάρι καὶ σκέφθηκα: «ποῦ βρίσκομαι ἐγὼ τώρα; Ἂν βρίσκομαι στὴν γῆ, τότε γιατί δὲν ὑπάρχουν ἐδῶ ἐπιχειρήσεις, ἐργοστάσια οὔτε ἄλλα κτίρια, γιατί δὲν ὑπάρχουν δρόμοι οὔτε συγκοινωνία; Τί μέρος εἶναι ἐτοῦτο ἐδῶ χωρὶς ἀνθρώπους καὶ ποιὸς τέλος πάντων ζεῖ ἐδῶ;». Λίγο πιὸ πέρα εἶδα νὰ περπατάη μιὰ ὡραία ὑψηλὴ γυναίκα μὲ βασιλικὰ φορέματα κάτω ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐφαίνοντο τὰ δάκτυλα τῶν ποδιῶν. Περπατοῦσε τόσο ἀνάλαφρα ποὺ ἀπὸ τὰ πόδια δὲν λύγιζε οὔτε τὸ χορτάρι. Κοντά της πήγαινε ἕνας νεαρὸς ποὺ εἶχε ὕψος ὡς τοὺς ὤμους της. Εἶχε κρυμμένο τὸ πρόσωπό του μὲ τὰ χέρια του καὶ γιὰ κάτι ἔκλαιγε πολὺ καὶ πικρὰ παρακαλοῦσε, ἀλλὰ γιὰ ποιὸ λόγο δὲν μποροῦσα ν᾿ ἀκούσω. Σκέφθηκα ὅτι εἶναι ὁ γυιός της καὶ μέσα μου διαμαρτυρήθηκα γιατὶ δὲν τὸν λυπᾶται καὶ δὲν τοῦ ἐκπληρώνῃ τὸ αἴτημα. (Σημείωσις: Ἀπὸ ὅλα φαίνεται ὅτι αὐτὸς ὁ νεαρὸς ἦταν ἄγγελος φύλακας αὐτῆς τῆς νεκρῆς γυναικός. Φαίνεται ἐπίσης πόσο ἐνδιαφέρονται οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι γιὰ ἐμᾶς καὶ τὶς ψυχές μας, ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν τὸ βλέπουμε. Παραπέρα φαίνεται καὶ αὐτῶν τὸ αἴτημα εἶναι ἀνεκπλήρωτο, ἂν ὁ θάνατος μᾶς βρῆ ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀμετανόητους).

Ὅταν αὐτοὶ μὲ πλησίασαν, ὁ νεαρὸς ἔπεσε μπροστὰ στὰ πόδια της καὶ ἄρχισε νὰ τὴν παρακαλῆ ἐντονώτερα καὶ νὰ ὀδύρεται καὶ νὰ τῆς ζητῆ κάτι. Ἐκείνη κάτι τοῦ ἀπάντησε, ἀλλὰ δὲν μπόρεσα νὰ καταλάβω τί. (Σημείωσις: Εἶχα τὴν εὐκαιρία καὶ ἀπὸ ἄλλες πηγὲς νὰ γνωρίσω πῶς καὶ πόσο πικρὰ κλαίει ὁ Ἅγιος Ἄγγελος φύλακας, ὅταν αὐτὸς ποὺ τοῦ δόθηκε γιὰ φύλαξι δὲν ὑπακούει στὴν ἁγία Ἐκκλησία καὶ στὴν ἁγία πίστι χάνοντας τὴν ψυχή του γιὰ πάντα). Ὅταν αὐτοὶ μὲ πλησίασαν, ἤθελα νὰ τὴν ρωτήσω: «Ποῦ βρίσκομαι;». Τὴν στιγμὴ ἐκείνη ἡ γυναίκα αὐτὴ ἐσταύρωσε τὰ χέρια στὸ στῆθος, ὕψωσε τὰ μάτια πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε: «Κύριε, ποῦ θὰ πάη αὐτὴ ἔτσι;». Ἐγὼ τότε ἔτρεμα καὶ μόλις τώρα κατάλαβα ὅτι εἶχα πεθάνει, ὅτι ἡ ψυχὴ μου βρισκόταν στὸν οὐρανὸ καὶ τὸ σῶμα μου ἔμεινε στὴν γῆ. Τότε ἄρχισα νὰ κλαίω καὶ νὰ ὀδύρομαι καὶ ἀκούω φωνὴ ποὺ λέει: «ἐπιστρέψτε την στὴν γῆ γιὰ τὶς ἀγαθοεργίες τοῦ πατέρα της». Ἄλλη φωνὴ ἀπάντησε: «βαρέθηκα τὴν ἁμαρτωλὴ καὶ διεφθαρμένη ζωή της. Ἐγὼ ἤθελα νὰ τὴν ἐξαφανίσω ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς χωρὶς μετάνοια, ἀλλὰ μὲ παρακάλεσε γι᾿ αὐτὴν ὁ πατέρας της. Δεῖξτε της τὸ μέρος γιὰ τὸ ὁποῖο ἄξιζε».

Ἀμέσως βρέθηκα στὸν Ἅδη. Τότε ἄρχισαν νὰ ἕρπουν μέχρι ἐμένα φοβερὰ πυρακτωμένα φίδια μὲ μακριὲς γλῶσσες ποὺ ξερνοῦσαν φωτιὰ καὶ ἄλλες ἀποκρουστικὲς βρωμιές. Ἡ βρῶμα ἦταν ἀβάσταχτη. Αὐτὰ τὰ φίδια τυλίχθηκαν γύρω μου καὶ ταυτόχρονα ἀπὸ κάπου παρουσιάσθηκαν σκουλήκια χοντρὰ ἴσαμε τὸ δάχτυλο μὲ οὐρὲς ποὺ κατέληγαν σὲ βελόνες καὶ ἄγγιστρα. Αὐτὰ ἔμπαιναν σὲ ὅλα τὰ ἀνοικτά μου μέρη, στὰ αὐτιά, στὰ μάτια, στὴν μύτη κ.λπ. καὶ ἔτσι μὲ βασάνιζαν καὶ ἐγὼ ἐκραύγαζα ὄχι μὲ τὴν φωνή μου. Ἀλλὰ ἐκεῖ δὲν ὑπῆρχε ἀπὸ πουθενὰ οὔτε βοήθεια, οὔτε ἔλεος ἀπὸ κανέναν. Ἐκεῖ εἶδα πὼς παρουσιάσθηκε ἡ γυναίκα ποὺ πέθανε ἀπὸ ἄμβλωσι καὶ ἄρχισε νὰ παρακαλῆ τὸν Κύριο γιὰ ἔλεος. Αὐτὸς τῆς ἀπάντησε: «Ἐσὺ στὴν γῆ δὲν μὲ ἀναγνώριζες, σκότωνες τὰ παιδιὰ στὴν κοιλιά σου καὶ ἐπὶ πλέον ἔλεγες στοὺς ἀνθρώπους: Δὲν πρέπει νὰ γεννᾶτε παιδιά, τὰ παιδιὰ εἶναι περιττά. Σὲ μένα δὲν ὑπάρχουν, δὲν ὑπάρχουν περιττά. Σὲ μένα ὑπάρχουν τὰ πάντα καὶ γιὰ ὅλους ἀρκετά». Σὲ μένα ὁ Κύριος εἶπε: «Ἐγώ σοῦ ἔδωσα τὴν ἀρρώστια γιὰ νὰ μετανοήσης, ἀλλὰ σὺ μὲ ἔβριζες ὡς τὸ τέλος τῆς ζωῆς καὶ δὲν μὲ ἀναγνώριζες καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ καὶ ἐγὼ δὲν σὲ ἀναγνωρίζω. Ὅπως στὴν γῆ ἔζησες χωρὶς Θεό, ἔτσι καὶ ἐδῶ θὰ ζήσης!».

Ξαφνικὰ ὅλα μεταστράφηκαν καὶ ἐγὼ κάπου ἐπέταξα. Ἡ βρόμα χάθηκε, χάθηκε καὶ ὁ δυνατὸς ὀδυρμὸς καὶ ἐγὼ ξαφνικὰ εἶδα τὴν ἐκκλησία μου ποὺ ἐνέπαιζα. Ἄνοιξε ἡ πύλη καὶ ἀπὸ αὐτὴν βγῆκε ὁ ἱερέας ντυμένος στὰ ἄσπρα. Αὐτὸς στεκόταν μὲ σκυμένο τὸ κεφάλι καὶ κάποια φωνὴ μὲ ἐρωτᾶ: «Ποιὸς εἶναι αὐτός;». Ἐγὼ ἀπάντησα: «Ὁ ἱερέας μας». Ἐσὺ ἔλεγες ὅτι εἶναι χαραμοφάης, αὐτὸς δὲν εἶναι χαραμοφάης, ἀλλὰ πραγματικὸς ποιμένας· δὲν εἶναι μισθοφόρος. Γνώριζε πὼς ἂν καὶ εἶναι κατὰ τὸν βαθμὸ μικρός, συνηθισμένος ἱερέας, ὑπηρετεῖ ἐμένα· μάθε ἀκόμη καὶ τοῦτο: Ἂν δὲν σοῦ διάβαση αὐτὸς τὴν εὐχὴ τῆς ἔξομολογησεως, ἐγὼ δὲν θὰ σὲ συγχωρήσω. Τότε ἄρχισα νὰ παρακαλῶ: «Κύριε, γύρισέ με στὴν γῆ, ἔχω ἕνα μικρὸ γυιό». Ὁ Κύριος εἶπε: «Ξέρω ὅτι ἔχεις μικρὸ γυιό, εἶναι κρίμα γι᾿ αὐτόν». «Κρίμα», ἀπάντησα ἐγὼ. Τότε ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε: «Ἐγὼ σᾶς λυποῦμαι ὅλους καὶ τρεῖς φορὲς σᾶς λυποῦμαι. Ὅλους σᾶς περιμένω πότε θὰ ξυπνήσετε ἀπὸ τὸ ἁμαρτωλὸ ὄνειρο, νὰ μετανοήσετε καὶ νὰ ἔλθετε στὸν ἑαυτό σας».

Ἐδῶ τώρα ἐμφανίσθηκε ἐκ νέου ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡ Θεοτόκος ποὺ ἐνωρίτερα τὴν ἀποκαλοῦσα γυναίκα καὶ πῆρα τὸ θάρρος νὰ τὴν ρωτήσω: «Ὑπάρχει ἐδῶ σὲ ἐσᾶς παράδεισος;». Ἀντὶ γιὰ ἀπάντησι μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς λέξεις, ξαναβρέθηκα στὴν κόλασι, στὸν Ἅδη. Τώρα ἦταν χειρότερα ἀπὸ ὅ,τι τὴν προηγούμενη φορά. Ἔτρεξαν ὁλόγυρά μου οἱ δαίμονες μὲ καταλόγους καὶ μοῦ ἔδειχναν τὰ ἁμαρτήματά μου καὶ ἐφώναζαν: «Ἐσὺ μᾶς ὑπηρέτησες ὅταν ἤσουν στὴν γῆ». Ἄρχισαν νὰ διαβάζουν τὰ ἁμαρτήματά μου· ὅλα τὰ ἔργα μου ποὺ ἦταν γραμμένα μὲ μεγάλα γράμματα καὶ ἔννοιωσα φοβερὸ φόβο. Ἀπὸ τὰ στόματά τους ἔβγαινε φωτιά. Οἱ δαίμονες μὲ κτυποῦσαν στὸ κεφάλι. Πάνω μου ἔπεφταν καὶ κολλοῦσαν πυρακτωμένες σπίθες ἀπὸ φωτιὰ καὶ μὲ ἔκαιγαν. Γύρω μου ἀκούονταν φοβερὸς θρῆνος καὶ κοπετὸς πολλῶν ἀνθρώπων.

Ὅταν τὸ πῦρ ἐδυνάμωνε ἔβλεπα τὰ πάντα γύρω μου. Οἱ ψυχὲς εἶχαν φοβερὴ ὄψι· ἦταν σακατεμένες μὲ τεντωμένους λαιμοὺς καὶ πρισμένα μάτια· μοῦ ἔλεγαν ὅτι «εἶσαι συντρόφισσα (φαίνεται ὅτι ἦταν κομμουνίστριες) καὶ εἶσαι ὑποχρεωμένη νὰ ζήσης μαζί μας. Ὅπως ἐσὺ ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὅταν εἴμασταν στὴν γῆ, δὲν ἀναγνωρίζαμε τὸν Θεό, τὸν βρίζαμε καὶ κάναμε κάθε κακό, τὴν πορνεία, τὴν ὑπερηφάνεια καὶ ἄλλα καὶ ποτὲ δὲν μετανοήσαμε. Ὅσοι ἁμάρτησαν, ἀλλὰ μετανόησαν, πήγαιναν στὴν ἐκκλησία, προσεύχονταν στὸν Θεό, ἐλεοῦσαν τοὺς πτωχοὺς καὶ βοηθοῦσαν ὅσους βρίσκονταν σὲ ἀνάγκη καὶ κακοτυχία, αὐτοὶ ἐκεῖ πάνω». (Σημείωσις: δηλαδὴ στὸν παράδεισο, τὸν ὁποῖο αὐτοὶ ἐδῶ δὲν ἤθελαν οὔτε νὰ μνημονεύσουν).

Ἔγὼ φοβήθηκα φοβερὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ λόγια, μοῦ φαινόταν ὅτι ἤδη βρισκόμουνα ἐδῶ στὸν Ἅδη ὁλόκληρη ζωὴ καὶ αὐτοὶ μοῦ λένε ὅτι θὰ ζήσω μαζί τους αἰώνια.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἐμφανίσθηκε ἐκ νέου ἡ Θεοτόκος Μαρία καὶ ἔγινε φῶς, οἱ δαίμονες τράπηκαν σὲ φυγὴ καὶ οἱ ψυχὲς ποὺ ἐβασανίζοντο στὴν κόλασι, ἄρχισαν νὰ φωνάζουν καὶ νὰ τὴν ἱκετεύουν γιὰ ἔλεος: «Οὐράνια Βασίλισσα, μὴ μᾶς ἀφήνης ἐδῶ» ἢ φώναζαν· «Καιγόμαστε Κυρία Θεοτόκε καὶ δὲν ὑπάρχει σταγόνα νερό». Ἐκείνη ἔκλαιγε καὶ μέσα ἀπὸ τὸ κλάμμα ἔλεγε: «Ὅσο ζούσατε στὴν γῆ, δὲν μὲ ἀναγνωρίζατε καὶ δὲν μετανοούσατε γιὰ τὶς ἁμαρτίες στὸν Υἱό μου καὶ Θεό σας καὶ ἐγὼ τώρα δὲν μπορῶ νὰ σᾶς βοηθήσω, δὲν μπορῶ νὰ παραβῶ τὴν ἐπιθυμία τοῦ Υἱοῦ μου καὶ ἐκεῖνος δὲν μπορεῖ τὴν ἐπιθυμία τοῦ Πατέρα Του. Βοηθῶ μόνο αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους παρακαλοῦσαν οἱ συγγενεῖς καὶ γιὰ τοὺς ὁποίους προσεύχεται ἡ Ἁγία Ἐκκλησία». Μετὰ ἀπὸ αὐτό, ἐμεῖς ἀρχίσαμε νὰ ὑψωνόμαστε καὶ ἀπὸ κάτω ἀναδίδονταν δυνατὲς κραυγὲς φωνῶν: «Κυρία Θεοτόκε, μή μας ἀφήνης».

Ξανὰ ὑπῆρχε σκοτάδι καὶ ἐγὼ βρέθηκα στὴν ἴδια πλάκα. Σταυρώνοντας τὰ χέρια στὸ στῆθος ἡ Θεοτόκος ὕψωσε τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται λέγοντας: «Τί νὰ κάνω μὲ αὐτήν, ποῦ νὰ τὴν βάλω;». Μιὰ φωνὴ ἀπάντησε: «Ἄφησέ της ἀπὸ τὰ μαλλιά». Τότε ἡ Θεοτόκος ἔφυγε ἥσυχα, ἡ πόρτα της μισάνοιξε ἔτσι ποὺ πίσω ἀπὸ αὐτὴν δὲν ἔβλεπα τίποτε. Κατόπιν ἐπέστρεψε κρατώντας τὰ μαλλιά μου στὰ χέρια της καὶ ἀπὸ κάπου ἐμφανίσθηκαν δώδεκα ἅμαξες χωρὶς τροχούς· ἐκινοῦντο σιγὰ καὶ ἐγὼ τὶς ἀκολουθοῦσα. Ἡ Θεοτόκος μοῦ ἔδωσε τὰ μαλλιά, ἀλλὰ δὲν ἀντιλήφθηκα ἐγὼ ὅτι μὲ ἄγγιξε. Ἄκουσα μόνο, ὅταν εἶπε ὅτι ἡ δωδέκατη ἅμαξα δὲν ἔχει πάτο. Φοβόμουν νὰ καθίσω σ᾿ αὐτήν, ἀλλὰ ἡ Θεοτόκος μὲ ἔσπρωξε στὴν γῆ ἀπὸ αὐτήν.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἐγὼ συνῆλθα καὶ ἐνσυνείδητα καθόμουν καὶ ἐκοίταζα. Ἦταν μιάμισυ ἡ ὥρα τὸ ἀπόγευμα. Μετὰ ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ φῶς ποὺ εἶδα ἐκεῖ, ὅλα στὴν γῆ μοῦ ἔφαινοντο ἄσχημα καὶ δὲν μοῦ ἄρεσε ποὺ ἤμουν στὴν γῆ, ἀλλὰ τί νὰ κάνω. Τώρα, εἶπα μόνη μου στὴν ψυχή μου: «Πήγαινε στὸ σῶμα». Τότε βρέθηκα πάλι στὸ νοσοκομεῖο καὶ ἐπήγαμε στὸ ψυγεῖο ποὺ ἐφύλαγαν τὰ πτώματα. Αὐτὸ ἦταν κλειστό, ἀλλὰ ἐγὼ μπῆκα μέσα, χωρὶς ἐμπόδιο καὶ εἶδα τὸ νεκρό μου σῶμα. Τὸ κεφάλι μου ἦταν γυρισμένο λίγο πρὸς τὰ πλάγια, ἐνῶ ἡ μέση μου πιεζόταν ἀπὸ ἄλλους νεκρούς. Μόλις ἡ ψυχὴ μου μπῆκε στὸ σῶμα, ἀμέσως αἰσθάνθηκα ἰσχυρὸ ψύχος. Κάπως ἀπελευθέρωσα τὴν πιεσμένη μέση μου, διπλώθηκα καὶ ἕσφιξα τὰ γόνατα μὲ τὰ χέρια. Τὴν στιγμὴ ἐκείνη, ἔβαλαν μέσα τὸ νεκρὸ σῶμα κάποιου ἄνθρωπου καὶ ὅταν ἄναψαν τὸ φῶς, μὲ εἶδαν σκυμμένη, ἐνῶ ἐκεῖνοι συνήθως βάζουν ὅλους τους νεκροὺς μὲ τὸ πρόσωπο πρὸς τὰ πάνω. Βλέποντάς με ἔτσι οἱ νοσοκόμοι φοβήθηκαν καὶ ἀπὸ τὸν φόβο τους σκορπίσθηκαν. Ἐπέστρεψαν μὲ δυὸ γιατρούς, ποὺ ἀμέσως διέταξαν νὰ ζεσταθῆ τὸ μυαλό μου μὲ λάμπες. Στὸ σῶμα μου ὑπῆρχαν ὀκτὼ τομὲς (μάθαιναν πάνω σ᾿ αὐτό) τρεῖς στὸ στῆθος καὶ οἱ ὑπόλοιπες στὴν κοιλιά. Δυὸ ὧρες μετὰ τὸ ζέσταμα τοῦ κεφαλιοῦ, ἄνοιξα τὰ μάτια καὶ μόλις μετὰ ἀπὸ δώδεκα ἡμέρες ἐμίλησα.

Τὸ πρωὶ μοῦ ἔφεραν πρωινό, τηγανίτες μὲ βούτυρο καὶ καφὲ (ἦταν ἡμέρα νηστείας), ἀλλὰ δὲν ἤθελα νὰ φάω καὶ τοὺς εἶπα ὅτι δὲν θὰ φάω. Οἱ νοσοκόμοι ἔφυγαν πάλι καὶ ὅλοι στὸ νοσοκομεῖο ἄρχισαν νὰ μὲ προσέχουν. Ἦλθαν οἱ γιατροὶ καὶ μὲ ρώτησαν γιατί δὲν θέλω νὰ φάω. Τοὺς ἀπάντησα: «Καθίστε καὶ θὰ σᾶς διηγηθῶ τί εἶδε ἡ ψυχὴ μου. Ὅποιος δὲν νηστεύει τὶς ἡμέρες τῆς νηστείας, αὐτὸς θὰ φάγη βρωμερὰ καὶ σιχαμερὰ πράγματα. Γι᾿ αὐτὸ δὲν θὰ φάω σήμερα, ὅπως καὶ σ᾿ ὅλες τὶς νηστεῖες δὲν θὰ ἀρτυθῶ». Οἱ γιατροὶ ἀπὸ τὴν ἔκπληξι, τὴν μία κοκκίνιζαν, τὴν ἄλλη κιτρίνιζαν καὶ οἱ ἀσθενεῖς μὲ ἄκουγαν προσεκτικά. Κατόπιν συγκεντρώθηκαν πολλοὶ γιατροὶ καὶ ἐγὼ τοὺς εἶπα ὅτι τίποτε πλέον δὲν μὲ πονάει. Τότε ἄρχισε νὰ ἔρχεται σὲ μένα κόσμος καὶ μάλιστα πολὺς καὶ ἐγὼ σὲ ὅλους διηγόμουν καὶ ἔδειχνα τὶς πληγές. Ἡ ἀστυνομία ἄρχισε νὰ διώχνη τὸν κόσμο καὶ μένα μὲ μετέφεραν σὲ ἄλλο νοσοκομεῖο. Ἐκεῖ ἀνάρρωσα τελείως καὶ παρεκάλεσα τοὺς γιατροὺς νὰ μοῦ γιατρέψουν, ὅσο τὸ δυνατὸν ἐνωρίτερα τὶς τομές, ποὺ μοῦ ἔκαναν μαθαίνοντας ἐπάνω μου. Τότε μὲ ἔβαλαν πάλι στὸ χειρουργικὸ τραπέζι καί, ὅταν οἱ γιατροὶ ἄνοιξαν τὴν κοιλιά, μοῦ εἶπαν: «Γιατί χειρούργησαν τελείως ὑγιῆ ἄνθρωπο;». Ἐγὼ τότε τοὺς ἐρώτησα: «Ποιὰ εἶναι ἡ ἀρρώστια μου;». Αὐτοὶ μοῦ ἀπάντησαν: «Τὰ ἐντόσθιά σας εἶναι ὑγιῆ καὶ καθαρά, ὅπως τοῦ παιδιοῦ». Τοὺς εἶπα ὅτι τὰ μάτια μου ἦταν δεμένα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐγχείρησης, ἀλλ᾿ ὅτι, παρ᾿ ὅλα αὐτά, εἶδα τὸ ἐσωτερικό μου στὸν καθρέπτη τοῦ νταβανιοῦ. Ἦλθαν καὶ οἱ γιατροὶ ποὺ ἔκαναν τὴν ἐγχείρησι καί, ὅταν πλησίασαν, εἶπαν: «Ποῦ εἶναι ἡ ἀρρώστειά της; Τὰ ἐντόσθιά της ἦταν ὅλα διαλυμένα καὶ προσβεβλημένα ἀπὸ τὸν καρκίνο καὶ τώρα εἶναι τελείως ὑγιῆ». Τοὺς ἀπάντησα: «Ὁ Κύριος ὁ Θεὸς φανέρωσε τὸ ἔλεός του ἐπάνω σὲ μένα τὴν ἁμαρτωλή, γιὰ νὰ ζήσω ἀκόμη καὶ μαρτυρήσω στοὺς ἄλλους ὅ,τι εἶδα καὶ ὅ,τι μοῦ συνέβη. Ἐκεῖνος ὁ Κύριος ὁ Θεὸς ἐπῆρε ὅ,τι κατεστραμμένο ἦταν μέσα μου καὶ μοῦ τὰ ἔδωσε ὑγιῆ· σὲ ὅλους θὰ τὸ διηγοῦμαι, ὥσπου νὰ πεθάνω». Κατόπιν εἶπα στὸν γιατρό: «Βλέπεις πῶς γελαστήκατε;». Καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε ὅτι: «τίποτε δὲν ἦταν ὑγιὲς μέσα σου». «Τί νομίζετε τώρα;» τὸν ἐρώτησα ἐγὼ. Ἀπάντησε: «Σὲ ἀναγέννησε ὁ Ὑπέρτατος». Τότε τοῦ ἀπάντησα: «Ἂν πιστεύετε σ᾿ Αὐτόν, κάντε τὸν σταυρόν σας καὶ παντρευθῆτε στὴν ἐκκλησία». Ὁ γιατρὸς κοκκίνησε γιατὶ ἦταν ἑβραῖος. Πρόσθεσα ἀκόμη: «Γίνου ἀρεστὸς στὸν Κύριο καὶ Θεό».

Κατόπιν ἄφησα τὸ νοσοκομεῖο, κάλεσα τὸν ἱερέα ποὺ ἐνωρίτερα ἐνέπαιζα καὶ τοῦ ἔκανα ἐπιθέσεις, ἀποκαλώντας τον χαραμοφάη. Τοῦ διηγήθηκα ὅλα, ὅσα μοῦ συνέβησαν, ἐξωμολογήθηκα καὶ μετέλαβα τῶν Ἁγίων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων. Τὸν κάλεσα καὶ εὐλόγησε τὸ σπίτι μου, γιατὶ ὡς τώρα σ᾿ αὐτὸ βασίλευε ἡ ἁμαρτία, ἡ μικρότητα, τὸ μεθύσι, ὁ ἐμπαιγμὸς καὶ ἡ μάχη.

Τώρα ἐγὼ ἡ ἁμαρτωλὴ Κλαυδία ποὺ εἶμαι 40 χρονῶν, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Οὐρανίας Βασίλισσας, ζῶ χριστιανικά. Πηγαίνω τακτικὰ στὴν ἐκκλησία, στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Κύριος μὲ βοηθεῖ. Ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριὲς τοῦ κόσμου μὲ ἐπισκέπτονται ἄνθρωποι καὶ ἐγὼ διηγοῦμαι σὲ ὅλους ὅσα μοῦ συνέβησαν, εἶδα καὶ ἄκουσα. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τοὺς δέχομαι ὅλους, διηγοῦμαι σὲ ὅλους τί ἤμουν πρίν, τί μου συνέβη τώρα καὶ γιὰ ποιὸ λόγο εἶμαι τώρα πιστή.

Ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος ὁ Θεός μας! Ὅλους τοὺς συμβουλεύω νὰ προσέχουν πῶς ζοῦν, γιατὶ πράγματι ὑπάρχει ἄλλος κόσμος καὶ ἄλλη ζωὴ καὶ ὅτι ὁ καθένας θὰ δώση λόγο γιὰ τὰ γήινα ἔργα του καὶ ὅτι ἀνάλογα μὲ αὐτὰ θὰ ἔχη πλήρως δίκαια ἀνταμοιβὴ ἢ τιμωρία καὶ μάλιστα αἰώνια.

Νὰ ζῆτε ὅλοι χριστιανικὰ καὶ κατὰ Θεόν. Ἀμήν.



Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

The First Article of the Creed

I believe in one God, the Father Almighty, Maker of Heaven and earth, and of all things visible and invisible.

To believe in God means to be steadfastly sure that God exists, that He cares for us, and to wholeheartedly accept His Divine revelation; that is, everything that He revealed about Himself, and about the salvation of people by the incarnate Son of God, our Lord Jesus Christ.

But in order that our faith be alive and active, it is necessary to confess it. To confess faith means to openly express internal faith in God by words and good works, and that neither danger, persecution, suffering, nor even death are able to force us to renounce our faith in the true God. Only by such a firm confession will we be able to save our souls. For man believeth unto righteousness and with the mouth confession is made unto salvation (Rom. 10:10), says Apostle Paul.

The holy martyrs serve as examples of steadfast and courageous confession of faith. They had such faith in God and were so animated by love for the Lord Jesus Christ that for His name’s sake they renounced all earthly gain, underwent persecution and such martyric sufferings that could be contrived only by the most evil imagination of man.

The words of the Symbol of Faith, "In one God," indicate the uniqueness of the true God. God is one, and there is no other beside Him (Ex. 44:6, Ex. 20:2-3, Deut. 6:4; John 17:3; I Cor. 8:4-6). This reminder is given in order to repudiate pagan teachings about many gods.

God is the highest Being, above all that is mundane or supernatural. To know the being of God is impossible. It is higher than the knowledge not only of men, but even of the angels. From the revelation of God, from the clear testimonies of the Holy Scriptures, we are able to get an understanding of the existence and the basic nature of God. God is Spirit (John 4:24); living (Jer. 10:10; I Thess. 1:9); self-existent, that is, dependent on no one, and having received life from Himself — He is (Ex. 3:14; I John 2:13); everlasting (Ps. 90:2; Ex. 40:28); unchanging (James 1:17; Mala. 3:6; Ps. 102:27); omnipresent (Ps. 139:7-12; Acts 17:27); omniscient (I John 3:29, Heb. 4:13); omnipotent (Gen. 17:1; Luke 1:37; Ps. 32:9); all good (Matt. 19:17, Ps. 24:8); wise (Ps. 104:24; Rom. 14:26; I Tim. 1:17); righteous (Ps. 7:12; Ps. 10:7; II Rom. 6:11); self-sufficient (Acts 17:25); all blessed (I Tim. 6:15).

The assertion that God is Spirit does not contradict those places in the Holy Scriptures in which bodily members are ascribed to God. These expressions are used symbolically in the spiritual writings when they speak of the nature of God. For instance, eyes or ears indicate the omniscience of God, and so forth.

God is one, but not solitary. God is one in essence, but triple in Persons, Father, Son, and Holy Spirit, the Most-holy Trinity, consubstantial and indivisible. One in three Persons, each Person eternally loving the others. God is love (I John 4:16).

The inter-relationship between the Persons of the Holy Trinity is such that God the Father is not born from and does not proceed from the other persons. The Son of God was born from God the Father before all ages, and the Holy Spirit always proceeds from God the Father. All three Persons of the Holy Trinity in being and nature are completely equal within God Himself. As God the Father is true God, so God the Son is true God, and God the Holy Spirit is true God, but all three Persons are a single Deity — One God.

How one God exists in three Persons is a mystery, incomprehensible to our intelligence, but we believe this according to the testimony of Divine revelation. The mystery of the Holy Trinity was revealed to us by the Lord Jesus Christ Himself, when he sent the Apostles to preach. He said, Go therefore and teach all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit (Matt. 28:19). The Apostle and Evangelist John also clearly testifies both to the trinitarian Persons of God and to the single essence of the Persons. There are Three Witnesses in Heaven (about the Divinity of the Son of God); Father, the Word, and the Holy Spirit; and these Three are one (I John 5:7).

Apostle Paul, addressing the Corinthian Christians, says, The grace of our Lord Jesus Christ and the love of God the father and the communion of the Holy Spirit be with you all (II Cor. 13:14).

For clarification of this great mystery we point out the world which, as a revelation of the creation of God, speaks to us of the incomprehensible mystery of the trinitarian essence of the Creator. The imprint of this mystery lies deep in the nature of every created entity. The trinitarian unity, as an underlying idea, is intrinsic to all the works of the Creator, glorifying the Trinity. For example, the speech of all persons in the world has three persons: I; you; he, she, or it. Time is expressed as past, present and future. The states of matter are liquid, solid and gas. All the various colors in the world are make up of the three primary colors, red, blue and yellow. Man conducts himself by means of thought, word and deed. Deeds, in their turn, have a beginning, a middle, and an end. Even man is a trinitarian unity of body, mind and soul. The salvation of our souls is made up of three Christian virtues, faith, hope and love.

We are able to understand the mystery of the Holy Trinity in part only with the heart, by love found in the Holy Orthodox Church of Christ, that is, by living in love.

We call God Almighty because He, as King of Heaven, governs all and maintains everything by His strength and power.

Furthermore, we call God Maker of heaven and earth because everything that exists, both in the visible, physical world and in the invisible, spiritual world, that is, the entire universe, was created by God in Three Persons. God the Father created with the Word, His Only-begotten Son, and with the cooperation of the Holy Spirit.

To the invisible or spiritual world belong angels — spirits — bodiless, immortal beings, endowed with reason, will and power. Also to the spiritual world belongs the soul of each person.

The word "angel" is a Greek word which means "messenger," because God sends angels to announce His will to people. Each Christian has his own Guardian Angel, who invisibly helps him in matters of salvation, and guards him from the wicked activity of the evil one. The evil one is called the Devil (slanderer), and Satan (one who is against God). The evil spirits were also created good and free. However, they became proud, fell from God, and became deceitful and evil. Since that time, they have envied everything good and lead men into sin in order to destroy them. Because of sin, all people die physically. They would die a more terrible second, spiritual death, when the soul surrenders to sin and perishes in estrangement from God, if people were not saved from this eternal destruction by the incarnate Son of God.

In the following six articles of the Symbol of Faith, beginning with the second Article and ending with the seventh, are set forth teachings about the Second Person of the Holy Trinity, the Son of God, our Lord and Saviour Jesus Christ.

The Sundays of Great Lent

The first week of Great Lent is distinguished by its special strictness and its lengthy services. On the first four days (Monday, Tuesday, Wednesday and Thursday) the canon of St. Andrew of Crete is read at Great Compline with the refrain between each verse, "Have mercy on me, O God, have mercy on me."

On Friday of the first week, at the Liturgy after the Prayer before the Ambo, the blessing of "koliva" (a mixture of boiled wheat with honey) takes place in memory of the holy Great Martyr St. Theodore Tyro, who granted supernatural help to Christians to help them keep the fast. In 362 A.D., the Byzantine Emperor, Julian the Apostate, ordered that the blood of sacrifices offered to idols be secretly sprinkled on the provisions for the city of Constantinople. The Great Martyr St. Theodore, who was burned alive in 306 for his confession of the Christian faith, appeared in a dream to the bishop of Constantinople, Eudox-ius, and exposed the secret plot of Julian. He ordered him not to buy food for the entire week at the city market, and to instruct his flock to live on koliva.

On the first Sunday of Great Lent the "Triumph of Orthodoxy" is celebrated, which was established by the Empress Theodora in 842 A.D. in memory of the restoration of the veneration of the holy icons. At the conclusion of the Liturgy a Service of Intercession ("Moleben") is held in the center of the church before icons of the Saviour and the Theotokos, asking that the Lord confirm Orthodox Christians in the faith and bring back to the path of truth all those who have apostatized from the Church. The deacon reads the Creed solemnly and pronounces the anathemas, proclaiming that all those who have presumed to distort the true Orthodox Christian Faith are separated from the Church. He then intones "Eternal Memory" for all the reposed defenders of the Orthodox Faith, and finally, "Many Years," for all those who are living. This service is customarily done in the presence of a bishop.

On the second Sunday of Great Lent the memory of St. Gregory Palamas is celebrated. A bishop of Thessalonica who lived in the fourteenth century, he continued the battle against Western, Latin distortions of the Christian faith by teaching the importance of the deifying power of the uncreated Grace of God and preserving the true balance between immanence and transcendence with the doctrine of the relationship between the "essence" and "energies" of God. In accordance with the Orthodox Faith he taught that the ascetic endeavor of fasting and prayer, particularly the practice of the Jesus Prayer according to the teachings of the hesychastic Fathers, prepares one to receive the grace-filled light of the Lord, which is like that which shone on Mt. Tabor at the Lord’s Transfiguration. In other words, if God wills, according to one’s striving, one can partake of divine blessedness while still on this sinful earth. Thus the second Sunday of Great Lent has been set aside to commemorate this great Church Father, who made explicit the teaching which reveals the power of prayer and fasting.

On the third Sunday of Great Lent, during the All-night Vigil after the Great Doxology, the Holy Cross is brought forth from the Altar and placed in the center of the church for the veneration of the faithful. During the prostrations made before the Cross (which often contains a portion of the True Cross) the church chants, "Before Thy Cross, we bow down, O Master, and Thy holy Resurrection we glorify." This hymn is also chanted at the Liturgy instead of the Trisagion. The Church has placed this event in the middle of Great Lent in order that the recollection of the suffering and death of the Lord might inspire and strengthen those fasting for the remainder of the ascetic struggle of the fast. The Holy Cross remains out for veneration throughout the week until Friday, when, after the hours and before the beginning of the Presanctfied Liturgy, it is returned to the Altar. Thus the third Sunday and fourth week of Great Lent are termed those of the "Adoration of the Holy Cross."

On the fourth Sunday of Great Lent St. John of the Ladder is commemorated, the author of the classic ascetic text, The Ladder, in which he indicates a ladder, or succession of virtues which lead us up to the Throne of God. On Thursday of the fifth week at Matins, the Great Canon of St. Andrew of Crete is read, along with the reading of the life of St. Mary of Egypt. The commemoration of the life of St. Mary of Egypt, who formerly had been a great sinner, is intended to serve as an example of true repentance for all and convince us of the ineffable compassion of God. On Saturday of the fifth week (Matins on Friday evening) we celebrate the "Laudation of the Theotokos," which consists of the reading of the Akathist to the Theotokos. This service was initiated in Greece in gratitude to the Theotokos for her numerous deliverances of Constantinople from its enemies. The Akathist is read here for the confirmation of the faithful in their reliance upon the heavenly Mediatress, who, delivering us from visible enemies, is even more an aid to us in our battle with invisible enemies.

On the fifth Sunday of Great Lent we commemorate our holy Mother Mary of Egypt. As mentioned above, the Church finds in her an image of true repentance and a source of encouragement for those engaged in spiritual endeavors, by virtue of the example of the ineffable mercy of God shown towards her a repentant sinner.

The sixth week, which directly precedes Palm Sunday, is dedicated to the preparation of those fasting for a worthy meeting with the Lord and for the commemoration of the Passion of the Lord.

On Saturday of the sixth week the resurrection of Lazarus by Jesus Christ is commemorated. This day is termed "Lazarus Saturday." During Matins the "Troparia on the Blameless" are chanted: "Blessed art Thou, O Lord, teach me Thy statutes..." and at the Liturgy instead of "Holy God" we chant "As many as have been baptized into Christ have put on Christ. Alleluia," for those catechumens who are baptized according to custom on this day.

The sixth Sunday of Great Lent is one of the twelve great feasts, in which we celebrate the solemn Entry of the Lord into Jerusalem for His voluntary Passion. This feast is also termed Palm Sunday. After the reading of the Gospel at the All-night Vigil, we do not chant "Having seen the Resurrection of Chris i," but the 50th Psalm is read immediately, and after being sanctified with prayer and holy water, bundles of palms, flowers, and (in the Russian Church) pussy willows, are distributed to the faithful, who then remain standing until the end of the service holding these bundles with lit candles as a sign of the victory of life over death.

At Vespers on Palm Sunday the dismissal begins with the words, "May Christ our true God Who for our salvation went to His voluntary Passion,...