Thou shalt not kill.
The sixth commandment of the Lord God forbids murder, taking the lives of other people, or taking one’s own life (suicide).
Life is the greatest gift of God. Therefore, to deprive oneself or someone else of life is a most terrible, grave, and enormous sin. Suicide is the most terrible of all sins committed against the sixth commandment, because in suicide, besides the sin of killing, there is also the grave sin of despair, grumbling against God, and insolent uprising against the
Providence of God. Furthermore, suicide precludes the possibility of repentance.
A person is guilty of murder even if he kills another person accidentally, without thinking. Such a murder is a grievous sin, because in this case the murderer is guilty due to his carelessness.
A person is guilty of murder even when he does not commit the murder himself, but promotes the murder or allows someone else to do it. For example:
A judge, condemning the accused to death when his innocence is known.
Anyone who does not save a neighbor from death, when he is fully capable of doing it.
Anyone who helps another commit murder by his decree, advice, collaboration, or rationalization; or who condones and justifies a death and by that gives opportunity for more killing.
Anyone who by hard labor or cruel punishment exhausts victims into a weakened state and thus hastens their death.
Anyone who through self-indulgence in various vices curtails one’s own life.
Other sins against the sixth commandment are: wishing that someone were dead, not rendering help to the indigent and sick, not living with other people in peace and concord, but on the contrary, maintaining hatred, envy, and malice towards others, instigating quarrels, brawls, and distress among others. Sin against the sixth commandment is doing anything which injures the weak, children in particular. The Gospel of Christ says, Whosoever hateth his brother is a murderer (I John 3:15).
Besides physical killing, there is yet a more terrible and accountable murder: spiritual killing. Among the sins of spiritual murder is seduction. That is, when one leads astray or seduces his neighbor into unbelief or into a life of vice, and by this renders the soul of his neighbor liable to spiritual death.
The Saviour said, But whosoever shall offend one of these little ones which believe in Me, it were better for him that a millstone were hanged about his neck, and that he were drowned in the depth of the sea... woe to that man by whom the offense comethl (Matt. 18:6-7).
In order to avoid sin against the sixth commandment, Christians must help the poor, serve the sick, comfort the sorrowful, lighten the conditions of the unfortunate, with everyone be kind and loving, reconcile themselves with anyone who has grown angry, forgive offenses, do good to enemies, and refrain from harmful examples, either by word or deed, especially before children.
It is impossible to equate criminal murder with the killing that occurs in battle. War is a great social evil, but at the same time war is an enormous catastrophe permitted by the Lord for a lesson and correction of people, just as He permits epidemics, starvation, fires, and other misfortunes. Therefore, killing in a war is not viewed by the Church as a particular sin of man. Furthermore, every soldier should be ready, according to the commandment of Christ, to "lay down his life for his friends," for the defense of his faith and his homeland.
Among the military there are many saints glorified by miracles.
However, even in war it is possible to be guilty of murder, when, for example, a soldier kills someone who has surrendered, or when a soldier allows brutality, etc.
Capital punishment of a criminal applies also to social ills and is a great evil. But it is allowed in exceptional cases when according to justice, it appears that it alone can stop a multitude of murders and crimes. But in terms of justice, the administrators carrying out the execution answer before God. Capital punishment of hardened criminals is often the only means by which they will be brought to repentance. Note that without the will of God, not a hair would fall from anyone’s head.
Όσο μεγαλύτερη η αγάπη τόσο μεγαλύτερη η οδύνη της ψυχής. Όσο πληρέστερη η αγάπη τόσο πληρέστερη η γνώση. Όσο πιο φλογερή η αγάπη τόσο πιο πύρινη η προσευχή. Όσο τελειότερη η αγάπη, τόσο αγιότερος ο βίος.
Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
Ως σωματική τροφίμων παχαίνει το σώμα, έτσι η νηστεία ενισχύει την ψυχή. Προσδίδουν αυτό μια εύκολη πτήση, το καθιστά ικανό να ανέβει σε υψηλά επίπεδα, να συλλογιστεί ευγενή πράγματα, και να θέσει το ουράνιο υψηλότερες από τις ευχάριστες και απολαυστικές πράγματα της ζωής.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Honor thy father and thy mother that it may be well with thee and that thy days may be long on the earth.
The fifth commandment of the Lord God orders us to honor our parents and for this promises a happy and long life. To honor parents means to love them, to be respectful toward them, to refrain from offending them by either word or act, to obey them, to help them in labor, to care for them when they are in need, especially when they are sick and old, and also to pray for them to God both during this life and when they die. Disrespect toward a parent is a great sin. In the Old Testament, anyone who slandered his father or his mother was punished by death (Mark 7:10; Exod. 21:17).
We must also give equal honor to those persons who have authority over us as parents to us. Among such people are pastors and spiritual fathers, laboring for our salvation, instructing us in the faith and praying for us; government officials, who work for our domestic tranquility and defend us against oppression and plundering; teachers and benefactors, who try to teach us and provide everything that is good and useful to us; and in general, our elders, having much experience in life and who therefore can give us good advice. It is a sin not to respect our elders, especially those in old age. It is a sin to regard their experience with distrust, indifference, and sometimes to refer to their remarks and instruction with derision, to consider them "backward" people, and to consider that their view is outmoded, has served its time. Even in the Old Testament the Lord said through Moses, Thou shalt rise up before the hoary head, and honor the face of the old man, and fear thy God (Lev. 19:32).
But if it happens that parents or superiors require of one something that goes against our faith and the Law of God, then one must say to them, as the Apostles said to the leaders of the Jews: Whether it be right in the sight of God to hearken unto you more than unto God, judge ye (Acts 4:19). Then one must suffer for the faith and the Law of God no matter what happens.
Remember the Sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labor, and do all thy work, but the seventh day is the Sabbath of the Lord thy God.
The fourth commandment of the Lord God directs that six days be spent in labor and devoted to duties such as one’s vocation, but that the seventh day be devoted to the service of God, for holy work and acts pleasing to God.
Holy works and acts pleasing to God are understood to be: work for the salvation of one’s soul, prayer both in church and at home, study of the commandments of God, enlightenment of the mind and heart by wholesome learning, reading of the Holy Scriptures and other spiritually helpful books, pious conversation, helping the poor, visiting the sick and prisoners, comforting the grieving, and other good deeds.
In the Old Testament, the Sabbath (which in Hebrew means rest, peace) is celebrated on the seventh day of the week, Saturday, in remembrance of God’s creation of the world (on the seventh day God rested from acts of creation). In the New Testament, at the time of the Apostles, it began to be celebrated on the first day of the week, Sunday, in remembrance of the resurrection of Christ.
In the category of the seventh day it is necessary to include not only the day of the Resurrection, but also other feast days and fasts established by the Church. In the Old Testament the Sabbath also included other feasts: Passover, Pentecost, the Feast of Tabernacles, etc.
The most important Christian feast day is called "The Feast of Feasts" and "The Triumph of Triumphs," the Bright Resurrection of Christ, called Holy Pascha (Easter), which occurs on the first Sunday after the spring full moon, after the Jewish Passover, in the period between the 22nd of March (April 4th new style) and the 25th of April (May 8th, new style).
Then follow the twelve great feasts established to honor our Lord Jesus Christ and His Mother, the Holy Virgin Mary:
The Nativity of the Theotokos September 8 (21, n.s.).
The Entry into the Temple of the Theotokos, November 21 (December 4, n.s.).
The Annunciation of the Most-holy Virgin Mary, March 25 (April 7, n.s.).
The Nativity of Christ, December 25 (January 7, n.s.).
The Entry of the Lord, February 2 (15, n.s.).
The Theophany (or Epiphany), January 6 (19, n.s.).
The Transfiguration of our Lord Jesus Christ, August 6 (19, n.s.).
The Entrance of the Lord into Jerusalem (Palm Sunday), the last Sunday before Pascha.
The Ascension of our Lord Jesus Christ, on the fortieth day after Pascha.
Pentecost, or Trinity Sunday, on the fiftieth day after Pascha. ~
The Elevation of the Precious and Life-giving Cross, September 14 (27, n.s.).
The Dormition of the Mother of God, August 15 (28, n.s.).
Of the remaining feast days, some of the most important are:
The Circumcision of our Lord Jesus Christ, January 1 (14, n.s.).
The Protection of the Mother of God, October 1 (14, n.s.).
The Kazan Icon of the Mother of God, October 22 (November 4, n.s.).
The Nativity of St. John the Baptist, June 24 (July 7, n.s.).
The Beheading of St. John the Baptist, August 29 (September 11, n.s.).
The feast of the Apostles, St. Peter and St. Paul, June 29 (July 12, n.s.).
The Apostle John the Theologian, May 8 (May 21 n.s). and September 26 (October 9, n.s.).
The feasts of St. Nicholas the Wonderworker, May 9 (May 22, n.s). and December 6 (19, n.s.).
Fasts established by the Church are:
1. The Great Fast, before Pascha.
The Fast lasts for seven weeks: six weeks are the fast itself and the seventh week is Holy Week — in remembrance of the suffering of Christ the Saviour.
2. Nativity Fast, before the feast day of Nativity, the birth of Christ.
It begins on the 14th of November (27, n.s.), the day after commemorating the Apostle Philip and is therefore sometimes called the fast of St. Philip. The fast lasts for forty days.
3. Dormition Fast, before the feast day of the Dormition of the Mother of God.
It lasts for two weeks, from the 1st of August (August 14, n.s). until August 14 (27, n.s.).
4. The Apostles’ or Peter’s Fast, before the feast day of the Apostles Peter and Paul.
It begins one week after Trinity Sunday (Pentecost) and continues until the 29th of June (July 12, n.s.). Its length is determined by whether Pascha is early or late. The longest it can be is six weeks, and the shortest is a week and one day.
One day fasts:
1. Nativity Eve — the day before the Birth of Christ, 24th of December (January 6, n.s.). An especially strict fast during the Nativity Fast. Customarily, one does not eat until the appearance of the first star, and then only strict lenten food, no meat, fish or dairy products.
2. The Eve of the Theophany — the day before the Baptism of the Lord, the 6th of January (January 19, n.s.).
3. The day of the Beheading of St. John the Baptist, 29th of August (September 11, n.s.).
4. The day of the Elevation of the Cross of the Lord, in commemoration of the finding of the Cross of the Lord, 14th of September (September 27, n.s.).
5. Wednesdays and Fridays of every week. Wednesday — in remembrance of the betrayal of the Saviour by Judas. Friday — in remembrance of Christ’s suffering and death on the cross.
There is no fasting on Wednesdays and Fridays in the following weeks: in Bright Week, the week of Pascha; in the interval between Christmas and Theophany; in the week of the Holy Trinity (from Pentecost until the beginning of Peter’s fast), in the week of the Publican and the Pharisee (before the Great Fast); and in Cheese-fare week immediately preceding the Great Fast, when dairy products, but not meat, are allowed.
At the time of the fasts it is especially necessary to resolve to cleanse oneself of all bad habits and passions such as anger, envy, lust and enmity. One must refrain from a dissipating, carefree life, from games, from shows and spectacles, from dancing. One must not read books which give rise to impure thoughts and desires in the soul. One must not eat meat or dairy products, since according to the experience of the Saints these foods strengthen our passions and make it more difficult to pray, but only permitted fasting foods such as vegetables, and when permitted, fish, and only making use of these foods in moderation. During a fast of many days one should have confession and receive Holy Communion.
Those who break the fourth commandment are those who are lazy on the first six days, doing no work, as well as those who work on a holy day.
No less guilty are those who may cease worldly pursuits and work, but who spend the time in amusements and games, who indulge in pleasure and drunkenness, not thinking about serving God. Especially sinful is indulging in distractions the evening before a feast day, when we should be at the Vigil, and in the morning, after the Liturgy. For Orthodox Christians a feast day begins in the evening when the All-night Vigil is served. To devote this time to dancing, movies, or other diversions instead of prayer, is to make a mockery of the feast day.
- Γέροντα, οι παππούδες μας έλεγαν ότι θα έρθη καιρός που θα έχουμε απ’ όλα τα αγαθά , αλλά δεν θα μπορούμε να φάμε. Σήμερα οι άνθρωποι για τις περισσότερες τροφές έχουν ερωτηματικά.
- Τι να κάνουμε; Μόλυναν όλο το περιβάλλον . Μη σας πιάνη όμως φοβία. Να κάνετε τον σταυρό σας και να μη φοβάσθε. Έχω υπ’ όψιν μου ανθρώπους που κάνουν την ζωή τους μαρτύριο , γιατί φοβούνται τα πάντα∙ και είναι Χριστιανοί, βαπτισμένοι, μυρωμένοι, κοινωνούν, διαβάζουν το Ευαγγέλιο, τα έχουν μάθει απ’ έξω τα ρητά. Δεν βλέπουν τι δύναμη έχει η Χάρις του Θεού; «Οτιδήποτε θανάσιμο κι αν πιήτε, δεν θα σας βλάψη», είπε ο Χριστός και, «σας δίνω εξουσία να πατάτε πάνω στα φίδια και στους σκορπιούς χωρίς να παθαίνετε κακό».
Αν ο άνθρωπος έχη την Χάρη του Θεού δεν φοβάται τίποτε. Γι’ αυτό πάντα να ζητάμε την Χάρη του Θεού κάνοντας τον σταυρό μας. Θυμάστε το περιστατικό που αναφέρει το Λαυσαϊκό; Πήγε ένας μοναχός να πάρη νερό από το πηγάδι και, επειδή είδε μέσα μια ασπίδα, έφυγε κατατρομαγμένος , χωρίς να πάρη νερό. «Πάει ,Αββά, χαθήκαμε, είπε στον Γέροντά του, μια ασπίδα είναι μέσα στο πηγάδι!». «Καλά, του λέει ο Γέροντας ,αν πάνε σ’ όλα τα πηγάδια δηλητηριώδη φίδια, τι θα κάνης; θα πεθάνης απ’ την δίψα;». Πήγε ο Γέροντας, σταύρωσε το πηγάδι, πήρε νερό και ήπιε. «Όπου σταυρός επιφοιτά, του είπε, ουκ ισχύει κακία του σατανά».
- Γέροντα, έχω μέσα μου μία φοβία.
- Η φοβία που έχεις είναι μια ευλογία από τον Θεό∙ είναι οικονομία Θεού, για να καταφεύγης πάντα σ’ Εκείνον δια της προσευχής. Θα σε βοηθήση να πιασθής από τον Θεό. Βλέπεις, το μικρό παιδί, αν δεν το φοβερίσουν, δεν μπορούν να το συμμαζέψουν. Να αγωνίζεσαι φιλότιμα και με ελπίδα στον Θεό και τότε δεν θα φοβάσαι τίποτε. «Τον δε φόβον ημών ου μη φοβηθώμεν ουδ’ ου μη ταραχθώμεν, ότι μεθ’ ημών ο Θεός», δεν ψάλλουμε στο Μεγάλο Απόδειπνο;
Γέροντας Παΐσιος
Ό,τι κι αν μας συμβούλευε ο γέροντας Μακάριος, πάντοτε τοποθετούσε την ταπείνωση στην πρώτη γραμμή των συμβουλών του. Από αυτήν την αρετή παρήγαγε όλες τις επόμενες αρετές που συναποτελούν το ήθος του αληθινού Χριστιανού. Αυτή είναι η ουσία των μαθημάτων, που ο γ. Μακάριος δίδαξε σε όλους, όσοι διψούσαν για τις εντολές και την καθοδήγησή του:
να εξετάζεις τη συνείδησή σου,
να πολεμάς συνεχώς με τα πάθη σου,
να καθαρίζεις την ψυχή σου από τις αμαρτίες,
να αγαπάς το Θεό εν απλότητι καρδίας,
να πιστεύεις σ' αυτόν χωρίς υπολογισμούς,
να έχεις ακατάπαυστα ενώπιόν σου το απεριόριστο έλεός του, και με όλη τη δύναμη της ψυχής σου να Τον δοξάζεις και να Τον ευλογείς σε όλες τις δυσάρεστες περιστάσεις της ζωής,
να αναζητάς τη δική σου ενοχή, και να συγχωρείς κάθε παράπτωμα του διπλανού σου εναντίον σου, ούτως ώστε να αποσπάσεις το έλεος του Θεού για τις δικές σου αμαρτίες,
να προσπαθείς να θεμελιώσεις μέσα σου την αγάπη για το διπλανό σου,
να περισώζεις την ειρήνη και την ηρεμία στην οικογένεια και τους γνωστούς σου,
να θυμάσαι πιο συχνά τις εντολές του Θεού και να προσπαθείς να τις εκπληρώσεις, καθώς επίσης και τους κανόνες της Εκκλησίας,
όσο είναι δυνατόν, να πηγαίνεις για εξομολόγηση και να μετέχεις των Θείων Μυστηρίων αρκετές φορές το χρόνο,
να τηρείς και τις τέσσερις περιόδους νηστείας, καθώς και τις Τετάρτες και τις Παρασκευές,
να παρακολουθείς τις ακολουθίες και τη Θεία Λειτουργία σε κάθε εορτή,
να λες πρωινές και βραδινές προσευχές και ακόμη μερικούς ψαλμούς κάθε μέρα, και, αν το επιτρέπει ο χρόνος, να διαβάζεις ένα κεφάλαιο από τα Ευαγγέλια και τις Επιστολές των Αποστόλων,
να προσεύχεσαι κάθε πρωί και βράδυ για την ανάπαυση των κεκοιμημένων και τη σωτηρίου των ζωντανών.
Αν, για οποιεσδήποτε συνθήκες, δεν μπορείς να εκπληρώσει αυτά τα καθήκοντα, τότε να επιτιμήσεις τον εαυτό σου ώστε να μετανοήσεις ειλικρινά, και να πάρεις σταθερή απόφαση να μην αποτύχεις ξανά στο μέλλον. Προσευχήσου ακόμη για εκείνους για τους οποίους έχεις κάποια κακή επιθυμία, γιατί αυτός είναι ο σιγουρότερος τρόπος για την εν χριστώ συμφιλίωση.
Γέρων Μακάριος της Όπτινα
The elder said: Humility is acquired after struggles. When you know yourself you acquire humility, which become a (permanent) condition. Otherwise one can become humble for a moment, but your thought will say to you that you are something although in reality you're nothing. and you'll be deluded like that to the moment of death. If death finds you with the thought that you are nothing, then God will speak. If however your thought says at the hour of death that you are something and you don't understand it, all your effort goes to waste.
Elder Paisios
Thou shalt not take the Name of the Lord thy God in vain.
The third commandment forbids us to pronounce the name of God in vain, without due reverence. One uses the name of God in vain when one pronounces it in empty conversation, in jest and in sport.
Forbidding the use of God’s name thoughtlessly or disrespectfully, this commandment forbids the sins which come from thoughtlessness and irreverence in regard to God. Among such sins are:
Swearing — thoughtless, habitual oaths in casual conversation;
Blasphemy — audacious words against God;
Sacrilege — when people scoff or jest at sacred things;
Breaking promises given to God;
Perjury (oath breaking);
Making false oaths by the name of God.
The name of God must be pronounced with awe and reverence, in prayer, in studies about God, and in lawful vows and oaths.
Reverent, lawful vows are not forbidden by this commandment. God Himself used an oath about which the Apostle Paul reminisces in his epistle to the Hebrews: For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife. Wherein God, willing more abundantly to show unto the heirs of promise the immutability of His counsel, confirmed it by an oath (Heb. 6:16-17).
Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the waters under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.
The second commandment of the Lord God prohibits idolatry, that is, forbids making any idols for worship, or rendering homage to likenesses of anything that we see in heaven (sun, moon, stars), or that is found on earth (plants, animals, people), or found in the waters (fish). The Lord forbids worshipping and serving these idols instead of the true God, as pagans do.
In forbidding worship of idols, one must never be confused about the Orthodox veneration of holy icons and relics. Protestants and various sectarians criticize us for "worshipping them." But in venerating holy icons we do not consider them gods or idols. They are only likenesses, representations of God, or of the angels or of the saints. The word icon comes from the Greek and means likeness. In venerating icons and praying before icons, we do not pray to the material icons (the paint, wood or metal), but to the saint who is represented thereon.
Everyone knows how much easier it is to turn one’s thoughts to the Saviour when he sees His Most-pure Image or His Cross, than when he sees only empty walls, or a bookcase.
Holy icons are given to us for venerating the memory of the acts of God and His saints and for devoted elevation of our thoughts to God and His saints. Veneration of icons warms our hearts with love for our Creator and Saviour. Holy icons are similar to the Holy Scriptures, except that they are written with faces and objects instead of letters.
Even in the Old Testament icons were used. At the same time that Moses received the commandment forbidding idols, he received from God instructions to place in the Tabernacle, the mobile Hebrew temple, holy gold icons of Cherubim on the lid of the Ark of the Covenant. The Lord said to Moses, Make them in the two ends of the mercy seat... and there I will meet with thee, and I will commune with thee from above the mercy seat from between the two Cherubim which are upon the Ark of the testimony, of all things which I will give thee in commandment unto the children of Israel (Exod. 25:18,22). The Lord also ordered Moses to make likenesses of cherubim on the veil separating the Sanctuary from the Holy of Holies; and on the interior side of the veil covering, a fine cloth of ancient times, thought to have been made of linen, fine wool, cotton or silk, which covered not only the top but the sides of the Tabernacle (cf. Exod. 26:1-37).
In Solomon’s Temple there were sculptured and embroidered icons of Cherubim on all the walls and on the Temple veil (cf. I Kings 6:27-29; II Chron. 3:7-14). The Cherubim on the Ark of the Covenant were consecrated (cf. II Chron. 3:10). When the Temple was ready, the glory of the Lord (in the form of a cloud) filled the temple (I Kings 8:11). The likenesses of the Cherubim were pleasing to the Lord, and the people, looking at them, prayed and worshipped.
There were no icons of the Lord God in the Tabernacle or in the Temple of Solomon, because He had not yet revealed Himself in the flesh as God incarnate. There were no likenesses of the Old Testament righteous men, because the people had not yet been redeemed and justified (Rom. 3:9,25; Matt. 11:11).
The Lord Jesus Christ sent a miraculous icon of His Face to King Abgar of Edessa. It was known as the Icon-Not-Made-By-Hands. Praying before the Icon-Not-Made-By-Hands of Christ, Abgar was healed of an incurable illness. The Evangelist Luke was a physician and an artist. He painted and left for posterity icons of the Mother of God. Several of them are found in Russia and in Greece.
Many holy icons have been glorified by miracles.
Likenesses of animals or even of the Devil do not defile a holy icon if they are necessary to depict an event necessary for visual instruction. As is known, mention of them in writing does not defile the Holy Scriptures.
Nor does veneration of holy relics contradict the second commandment. In the holy relics we honor the Grace of God, which acts through the remains of the saints.
For Christians, idolatry in the form handed down to us from pagans is impossible. However, instead of uncivilized idolatry, there exist among us much more subtle forms of idolatry, such idolatry as worship of sinful passions like greed, gluttony, pride, vanity, lust and so on.
Covetousness (greed) is the desire to acquire wealth. The Apostle Paul says that covetousness... is idolatry (Col. 3:5). For the rich man love of gain is an idol which he serves and worships more than God.
Gluttony consists of love of dainty dishes and drunkenness. The Apostle Paul says about people who put the feeling of satisfaction for food and drink as the highest thing in life, that their god is their belly (Philip. 3:19).
Pride and Vanity. The proud and vain man has an excessively high opinion of his worth, his intelligence, beauty, and wealth. The vain man considers only himself. He considers his ideas and wishes higher than the will of God. He regards the opinions and advice of other people with contempt and derision, but his own ideas he does not reject, no matter how false they may be. The greedy and vain person makes an idol of himself, both for himself and for others.
By prohibiting these lesser idols, the second commandment inspires the following virtues in their place: unacquisitiveness, generosity, self-denial, fasting, and humility.
Δύο μικροί φίλοι, καθώς βάδιζαν στο δρόμο, συνάντησαν τον άγ. Νικόλαο. Ο ένας από τούς δύο ήταν τύπος αγαθός· και επειδή ήταν αγαθός οι φίλοι του τον έλεγαν βλάκα, αλλά δεν συνέβαινε αυτό, ήταν απλώς αθώος και πολύ θρησκευόμενος.
Στο δρόμο πού συνάντησαν τον άγ. Νικόλαο, λέει ο αγαθός στον φίλο του: «Κοίταξε να δεις, ο παπάς δεν πατάει στη γη»! Και ο μεν αγαθός έβλεπε τον Άγιο 30 πόντους πάνω από το έδαφος, ο δε άλλος δεν μπορούσε να τον δει.
Τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την αγιότητα του παπα-Νικόλα τις έχουμε από τον σύγχρονό του Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Ο Παπαδιαμάντης ήταν ψάλτης του, στο Εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, κοντά στο Μοναστηράκι της Αθήνας. Έψαλλε στους εσπερινούς και τους όρθρους, στις λειτουργίες και τις ολονυκτίες, που τελούσε με κατάνυξη, αλλά και μεγαλοπρέπεια ο παπα-Νικόλας. Και μπόρεσε να εισδύση στο βάθος της αγιαμένης αυτής ύπαρξης και να αντιληφθή το πλήθος των χαρισμάτων της, τα οποία ήταν επιμελώς κρυμμένα κάτω από το κέλυφος της απλότητας και της ταπείνωσης, γιατί ήταν και εκείνος εντεταγμένος στην ίδια προοπτική, ήταν, δηλαδή, φορέας της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Τον ονομάζει άξιο λειτουργό του Υψίστου και τον αντιπαραβάλλει με τους “επαγγελματικούς ιερείς”, όπως τους αποκαλεί, και συνεχίζει: “Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκότερος των ανθρώπων … είναι αξιαγάπητος, είναι απλοϊκός και ενάρετος, είναι άξιος του πρώτου Μακαρισμού του Σωτήρος”.
Άγιος Νικόλαος Πλανάς
I am the Lord thy God. Thou shalt have no other gods beside Me.
The first commandment of the Lord God asserts His existence and admonishes us to honor Him, the One true God. We must not render divine homage to anyone but Him. That is, we must study what is written by God and about Him, or theology.
Theology is the highest branch of knowledge. It is our first and most important obligation. All scholarly human knowledge loses its true meaning, its underlying idea and purpose, if it is not illumined by the light of theology. Instead of good, such knowledge leads to a life of much evil.
In order to acquire knowledge of the true God, we must:
1. Read and thoroughly study the Holy Scriptures, which convey to us true and most perfect knowledge of God.
2. Read the works of the Holy Fathers and teachers of the Church, which is necessary in order to understand the Holy Scriptures rightly and to guard oneself from incorrect interpretations and thinking.
3. Frequently attend church, because in the church services are contained lessons about God and His works.
4. Listen to the sermons of the priest and read books of religious and moral content.
5. Study the works of God — nature, as well as the story of the race of man, which reveal to us God’s marvelous plan.
This commandment imposes on us definite obligations of worship. We must:
1. Believe in God, that is, have the most sincere and firm conviction of His existence.
2. Walk before the Lord, that is, always be conscious of God and do everything as before the eyes of God (behave carefully), and always remember that God sees not only our deeds but also our thoughts.
3. Place our hope in God, love God, and obey God. Always be ready to do what He commands and not grumble when He does not do for us as we ourselves would like. In fact, only God knows when and what to give to us, and what is profitable and what is harmful to us.
The highest form of love of God is respect, or fear of God — fear to become estranged from God because of our sins.
4. Do homage to God, glorify and give thanks to the Lord God, our Creator, Provider and Saviour, remembering all His gifts and mercy to us.
5. Fearlessly confess God before all. Acknowledge that He is our God, and do not abandon the faith even though this confession might bring suffering and even death.
Sins against the first commandment are:
1. Atheism — when people completely reject the existence of God. Such people the Prophet David calls fools. The fool hath said in his heart, There is no God (Ps.l3:l).
2. Polytheism — when instead of the One true God, people acknowledge many imaginary gods.
3. Unbelief — when people, while acknowledging the existence of God, do not believe in His Divine Providence and Revelation. This unbelief often comes from incorrect education and upbringing, from pride and conceit, from enthusiasm for evil examples, from careless regard for the guidance of the Church, and from a sinful life.
4. Heresy — when people imagine or invent teachings contrary to God’s truth, or stubbornly and intentionally distort the truth of God.
5. Schism — self-willed deviation from the union of Divine worship, from union with the Orthodox Church.
6. Apostasy — when people disavow the true faith, fearing such things as persecution and mockery; or from enthusiasm for false teachings.
7. Despair — when people, forgetting the endless mercy of God, do not hope to receive from God help and salvation. Horrible examples of despair occur in cases of suicide.
8. Sorcery (witchery) — when people, abandoning faith in the power of God, turn to various occult and evil powers.
9. Superstition — when people believe in some ordinary thing or occurrence, attributing supernatural powers to it.
10. Laziness in prayer and in all pious deeds.
11. Love for creatures, including people, more than for God.
12. Flattery — when people care more about pleasing other people than pleasing God.
13. Self-sufficiency — when people hope more in themselves or in other people than in the mercy and help of God.
The commandment of God does not contradict our obligation to venerate angels and saints of God and to pray to them. We honor them not as God Himself, but as faithful servants of God, who are obedient and who lead God-pleasing lives. The angels and saints of God are close to God and are able to intercede on our behalf. We must ask their help and defense in firm trust that the Lord, for their sake, quickly hears our sinful prayers. The Word of God says, Pray for one another, that ye may be healed. The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much (James 5:16). For He is not a God of the dead, but of the living: for all live unto Him (Luke 20:38).
Ο Καλός Θεός μας δίνει πλούσιες τις ευλογίες Του. Να μη δείχνουμε αχαριστία και Τον παροργίζουμε, γιατί έρχεται «η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας» (Εφ. 5,6). - μη γένοιτο. Στην εποχή μας δεν πέρασαν οι άνθρωποι ούτε πολέμους ούτε πείνα και λένε ότι δεν έχουν ανάγκη και από τον Θεό. Τα έχουν όλα και γι' αυτό δεν εκτιμούν τίποτε. 'Αν όμως έλθη δύσκολος καιρός, πείνα κ.λ.π., και δεν έχουν τι να φάνε, τότε θα εκτιμήσουν και το ψωμί και την μαρμελάδα και όσα θα στερηθούν. 'Αμα δεν δοξάζουμε τον -θεό, επιτρέπει ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, για να εκτιμήσουμε τα πράγματα. Ενώ, όταν τα εκτιμούμε, δεν επιτρέπει ο Θεός να συμβή τίποτε το κακό.
Παλαιότερα που δεν υπήρχαν αυτές οι μεγάλες ευκολίες, και η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει τόσο, αναγκάζονταν οι άνθρωποι σε όλες τις δυσκολίες να καταφεύγουν στον Θεό, και ο Θεός βοηθούσε. Τώρα, επειδή η επιστήμη προχώρησε, τον Θεό Τον βάζουν στην άκρη. Πάνε χωρίς Θεό σημερα. Υπολογίζουν: «Θα κάνουμε τούτο, θα κάνουμε εκείνο». Σκέφτονται την Πυροσβεστική, σκέφτονται τις διατρήσεις, το ένα, το άλλο... Αλλά χωρίς Θεό τι να κάνει ο άνθρωπος.
Γέροντας Παΐσιος
Υπάρχουν καιροί πικροί, δυσβάστακτοι και βασανιστικοί. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς. Στον πόλεμο της φιληδονίας πολλοί τραυματίζονται και υφίστανται οδύνες, πολύ δε περισσότερο σ’ αυτή την πνευματική μάχη δεχόμαστε πολλά τραύματα από τα πνεύματα του κακού, ηττώμεθα κυρίως όταν βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και τη λογική μας, έως ότου επιδείξουμε ταπεινοφροσύνη, αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες μας.
ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ
Μοιάζει η ζωή μας με αρκετά βαθιά τάφρο, η οποία σε καιρό βροχής γεμίζει ώστε να γίνεται αδιάβατη, ενώ τον άλλο καιρό ξεραίνεται έτσι ώστε να μην κυλά καθόλου νερό σ’ αυτήν. Οι άγιοι πατέρες εκθειάζουν μια ζωή που να μοιάζει με μικρό ρυάκι, το οποίο πάντα κυλά και ποτέ δεν ξεραίνεται. Το ρυάκι αυτό είναι, πρώτον , προσβάσιμο, δεύτερον , ευχάριστο και χρήσιμο σε όλους τους διαβάτες , επειδή το νερό του είναι πάντα πόσιμο, και καθώς κυλά ήσυχα, γι’ αυτό και ποτέ δεν θολώνει.
ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Στις ύβρεις εσύ να αντιπαρατίθεσαι με ταπεινοφροσύνη, όπως εγράφη και μας υποδεικνύεται από τους πατέρες, και αν συμβεί να πέσεις, εγέρσου και πάλι και να γνωρίζεις ότι λόγω της υπερηφάνειάς σου δοκιμάζεσαι με αυτές. Να καταφύγεις στην υπακοή και την αυτομεμψία , όχι να φύγεις από το κελί. Αν ο μοναχός δεν υποστεί διάφορους πειρασμούς και προσβολές, δεν,μπορεί να γνωρίσει την αδυναμία του και να επιδείξει ταπεινοφροσύνη.
Η πνευματική ζωή δεν συνίσταται στο να απολαμβάνουμε ειρήνη και παρηγοριά∙ σημαίνει και τον πνευματικό σταυρό, δηλαδή να φέρουμε με γαλήνη τη στέρηση της παρηγοριάς.
ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ
Όποιος έχει τάση μάλλον προς την πνευματική ζωή, αυτός θα πρέπει να φροντίσει πρωτίστως ώστε τους πάντες και τα πάντα να τα αφήσει στην κρίση του Θεού, και να προφυλαχθεί κυρίως από τη διγνωμία, ώστε να μην πραγματοποιηθεί εφ’ υμών το ρηθέν του αγίου Απόστολου Ιακώβου, του Αδελφοθέου, ότι «ἀνὴρ δίψυχος ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ» ( Επιστολή Ιακώβου , κεφ. Α΄ 8 )
ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Μην αφήνετε το πνεύμα σας να σβήσει, φροντίστε μάλλον να το θερμαίνετε υπομονετικά με την προσευχή και την ανάγνωση κειμένων των αγίων πατέρων και άλλων ιερών κειμένων , εξαγνίζοντας την καρδιά από τα πάθη.
Καλύτερα να αποδεχτείτε να σηκώσετε το βάρος χιλίων θανάτων, παρά να αποκλίνετε από τις θείες εντολές του Ευαγγελίου και τους εξαίσιους κανόνες του μοναχισμού.
ΟΣΙΟΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ
Έτσι γίνεται και στην πνευματική ζωή: ή η παρηγοριά προηγείται της θλίψης, ή η θλίψη προηγείται της παρηγοριάς. Αυτές οι εναλλαγές γεννούν ελπίδα και ταπεινοφροσύνη. Μόνο που υπάρχουν διαφορετικές θλίψεις, τόσο κοσμικές όσο και πνευματικές , αυτό όμως είναι ακόμα νωρίς για να το μάθεις∙ εσύ δέξου με ευγνωμοσύνη και αταραξία ό,τι στείλει ο Θεός , να μην το παίρνεις πάνω σου στα παρηγορητικά συναισθήματα, ενώ στα θλιβερά να μην αποθαρρύνεσαι.
ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ
Σε κάθε διαμονή σου προσπάθησε να ζεις γαλήνια , δηλαδή με πνεύμα ηρεμίας και ταπεινοφροσύνης , κανέναν να μην κατακρίνεις και με κανέναν να μην θυμώνεις, ούτως ώστε ,κατά την αποστολική υποθήκη, ο λόγος μας να αναμειγνύεται με το άλας της ψυχής.
ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
…
Για κάθε ευγενή προαίρεση προς το καλό, θα πρέπει να αναμένετε πειρασμούς από τη δύναμη του κακού η οποία μισεί αυτό. Αυτό το γνωρίζετε επαρκώς, γνωρίζετε επίσης τι χρειάζεται για να την αποκρούσετε και να την κατανικήσετε: αναγνώριση της αδυναμίας σας, αυτομεμψία, υποταγή και επίκληση του Θεού.
ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ
Πηγή: «ΟΠΟΥ ΘΕΟΣ, ΓΑΛΗΝΗ
Πνευματικές παραινέσεις
Των Γερόντων της Όπτινα»
Επιμέλεια-Πρόλογος
ΗΛΙΑΣ ΛΙΑΜΗΣ
Εκδόσεις ατέρμονον
Πηγή: eisdoxantheou-gk.blogspot.gr
«Όταν πηγαίνεις να κοινωνήσεις τα άχραντα μυστήρια, πρόσεχε πολύ, έλεγε σε έναν αδελφό. Πρέπει να πηγαίνεις με πολλή προετοιμασία. Να έχεις σύνεση, εγκράτεια, νηστεία και πολλή αγάπη Χριστού. Να μην καθυστερείς περισσότερο από 15 μέρες».
Αυτό το τελευταίο αφορούσε τη δική του περίπτωση, και φυσικά στον καθένα έλεγε αυτό που του ταίριαζε.
Αγιος Πορφύριος
I heard of one person that when he came to one of his friends and found the room in disarray and even dirty, he would say to himself: "Blessed is this person, because having deferred his concerns for earthly cares, he has concentrated his mind that much toward Heaven, that he doesn’t even have time to tidy up his room." But when he came to another friend’s place and found his room tidy and neat, he would say to himself; "The soul of this person is as clean as his room, and the condition of the room speaks of his soul." And he never judged another that he was negligent or proud, but through his kind disposition, saw good in everyone and received benefits from everyone. May the good Lord grant us the same kind disposition, so that we too may receive benefits from everyone and so that we never notice the failings of others.
The main thing to avoid when meeting people is to be suspicious — from which comes a judgment. I have many examples, which prove that everyone judges others according to his spiritual circumstance. For example, imagine that it was necessary for a person to stand by the roadside at night, and walking past him were three people. On seeing him, one of the three would think that he is waiting for an illicit rendezvous; another would imagine him to be undoubtedly a thief — he looks suspicious; the third would think that no doubt the person arranged to go to church with someone and was now waiting for him. Thus, the three saw the same person, in the same place, but concluded about him entirely differently. And this evidently, corresponds to their spiritual situation. Just as a sick body converts any food it ingests — even though it might be most nutritional — into harmful juices, so does a soul with corrupted morals, receive harm from any matter that it has dealings with, even from the very good. But the one who has good morals is like a person with a healthy system, who even if he consumes something that is not completely healthy, will still convert it into healthy juices. If we will have good morals and build ourselves up correctly, so will we be able to receive spiritual benefits from every matter.
To annoy, judge and spoil — whose works are they other than the devil’s? And we appear as the demons’ helpers — to our and our neighbor’s perdition. Why is it so? Because there is no love within us! Because "love will cover a multitude of sins" (1 Peter 4:8). The Saints don’t judge a sinner and do not turn away from him, but commiserate with him, grieve for him, enlighten, console, administer to him like a sick part of a body, and do everything to save him.
There must be an endeavor to completely purge the inner pus, so that the affected area would heal in such a way as to be free of any remaining ugliness and it would be completely impossible to recognize it as the area where the wound existed. How can you achieve this? By praying with all your heart for the offender, saying: "Lord, help me and my brother for the sake of his prayers!" Praying in this fashion for your neighbor, the person shows compassion and love simultaneously. Asking help for yourself, for the sake of his prayers, mollifies him. And where there is compassion, love and humility, can there be irritation, rancor or any other type of passion? And Abba Zosima said: "If the devil raises all the wiles of his hatred, together with all his demons, they will all shatter and disappear against humility — according to Christ’s commandments."
Abba Dorotheus
'Οταν τα μικρά παιδάκια περνούν με τους γονείς τους έξω από κάποια βιτρίνα και θέλουν κάτι που τους αρέσει, τότε κρατούν την μητέρα τους από το φουστάνι και την τραβάνε και κλαίνε και κτυπιούνται μέχρι να την εξαναγκάσουν να τους το αγοράση.
'Ετσι και εμείς με επιμονή και υπομονή παραμένουμε στην προσευχή μέχρι να μας ακούση ο Θεός. 'Ετσι και εσείς, κατά το Ευαγγέλιο, που λέει να επιμένετε στην προσευχή και να μην αποκάμνετε, πρέπει να προσεύχεσθε συνεχώς και ασταμάτητα μέχρι να κερδίσετε αυτό που θέλετε, ενώ ταυτοχρόνως μαθαίνετε να προσεύχεσθε και να επικοινωνήτε με τον Θεόν. Από την επίμονη προσευχή έχουμε οφέλη, γιατί μας παραχωρεί ο Θεός αυτό που ζητούμε, ενώ ταυτοχρόνως μαθαίνουμε να προσευχώμαστε.
Γι' αυτό ας μην απελπιζόμαστε, όταν ο θεός αργή να μας εισακούση. Πολλά καλά πηγάζουν από την αργοπορία αυτή.
Γεροντας Παϊσιος
Είτε προσευχόμαστε για τον εαυτό μας είτε για τους άλλους η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή. Το πρόβλημα των άλλων να γίνεται και δικό μας πρόβλημα. Πρέπει να κάνετε προετοιμασία για την προσευχή. Να διαβάζετε ένα κομμάτι από το Ευαγγέλιο ή το Γεροντικό και μετά να προσεύχεσθε. Χρειάζεται μια προσπάθεια για να μεταφερθεί ο νούς στο θείο χώρο. Η μελέτη μοιάζει με γλυφιντζούρι που μας δίνει ο Θεός για να μας οδηγήσει στα πνευματικότερα. Με τη μελέτη θερμαίνεται η ψυχή.
Γέροντας Παΐσιος
The following are spiritual passions: forgetting God, laziness and ignorance (of the Christian faith). These three passions obscure the spiritual eye — reason, and the person succumbs to the rule of other passions, namely: impiety, heresy, blasphemy, irritability, anger, sorrow, irascibility, hatred, maliciousness, slander, judging others, illogical sorrow, fear, dissension, jealousy, envy, vainglory, hypocrisy, lies, unbelief, foolishness, indiscrimination, short-sightedness, insatiability, love of acquiring things, laziness, passion for the earthly things, depression, faintheartedness, ingratitude, grumbling, presumptuousness, conceit, vehemence, haughtiness, love of power, flattery, slyness, shamelessness, indifference, effeminacy, dissimulation, mockery, two-facedness, assenting to sin, continuous thoughts of sin, meandering thoughts, self-love (mother of everything evil), love of money (root of all iniquities and passions), evil nature and deceit.
Saint Ephraim the Syrian
An excellent faster is he who restrains himself from every impurity, who imposes abstinence on his tongue and restrains it from idle talk, foul language, slander, condemnation, flattery and all manner of evil speaking, who abstains from anger, rage, malice and vengeance and withdraws from every evil.
Saint Tikhon of Zadonsk
- Αλήθεια, τι βιβλία διαβάζεις;
- Δεν έχω καμία ιδιαίτερη προτίμηση. Τα διαβάζω όλα.
- Βίους Αγίων διαβάζεις;
- Έχω διαβάσει πάρα πολλούς. Και μου αρέσουν πολύ!
- Να διαβάζεις όλους τους βίους των Αγίων. Εγώ τους έχω διαβάσει όλους και πολλούς τους έχω διαβάσει δύο και τρεις φορές. Και σαν μου τύχει κανείς, ευχαρίστως τους ξαναδιαβάζω. Από μικρό παιδί διάβαζα τους βίους των Αγίων και με βοήθησαν πάρα πολύ να γνωρίσω το Θεό και να έλθω πιο κοντά Του. Το ίδιο να κάνεις κι εσύ. Θα έχεις μεγάλο ψυχικό όφελος, γιατί σιγά- σιγά θα αρχίσεις να τους μιμείσαι. Το ίδιο να λες να κάνουν και οι άλλοι.
- Την Καινή Διαθήκη τη διαβάζεις;
- Την Καινή Διαθήκη δεν την έχω απλώς διαβάσει , αλλά την έχω μελετήσει και μάλιστα με πολλή προσοχή! Και συνεχώς κάνω επανάληψη.
- Σωστά πράττεις! Να τη διαβάζεις πολύ. Είναι πηγή ανεξάντλητη! Και όσο τη διαβάζεις ,τόσο περισσότερο υπεισέρχεσαι στη σοφία του Θεού! Να προσπαθείς κάθε βράδυ να διαβάζεις έστω μία σελίδα.
- Το ίδιο μου έχει υποδείξει να κάνω και ο πατήρ τάδε.
- Σε καθοδήγησε ορθά. Τις πράξεις των Αποστόλων τις διαβάζεις;
- Τις διαβάζω και μου αρέσουν πολύ. Εκεί που δεν τα πάω καθόλου καλά, είναι η Αποκάλυψη του Ιωάννου.
- Γιατί; Η Αποκάλυψις είναι όλο σοφία! Είναι το παν.
- Γιατί, όλο για «σφραγίδες» και «σαλπίσματα» ομιλεί και εγώ δεν τα πολυκαταλαβαίνω! Είναι πολύ δυσνόητα!
- Άμα τη διαβάσεις πολλές φορές και με πίστη στο Θεό, θα δεις πως η Θεία Χάρη θα σου τα φανερώνει όλα και θα σου φανούν, μετά, όλα πολύ εύκολα! Θα το διαπιστώσεις και μόνος σου πολύ γρήγορα. Η σοφία του Θεού δεν έρχεται μόνη της. Πρέπει εμείς να τη ζητήσουμε.
Διάβαζε λοιπόν. Διάβαζε όσο μπορείς την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων. Αυτό σου συνιστώ.
Αγιος Πορφύριος
Fear of torment is the way of a slave, desire of reward in the heavenly kingdom is the way of a hireling, but God's way is that of a son, through love.
St. Nikodemos the Hagiorite
He who is able to pray correctly, even if he is the poorest of all people, is essentially the richest. And he who does not have proper prayer, is the poorest of all, even if he sits on a royal throne.
St. John Chrysostom
Πριν αρχίση τις συμβουλές του ο Γέροντας, είχε τυπικό να κάνη πρώτα προσευχή, να επικαλεσθή το "Αγιο Πνεύμα, για να τον φώτιση, και αυτό
συνιστούσε και στους άλλους. Έλεγε: «Ό Θεός άφησε το Άγιο Πνεύμα, για να μας φωτίζη. Αυτό είναι νοικοκύρης. Γι' αυτό και ή Εκκλησία μας αρχίζει με το Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας». Ενώ έλεγε αυτά για το Άγιο Πνεύμα, αλλοιωνόταν το πρόσωπο του, και πολλοί ευλαβείς άνθρωποι την έβλεπαν αυτή την αλλοίωση. Είπε γέρων:
- Κάποτε πήγε ένας μοναχός σ` ένα κελί που ήταν καθαρό, περιποιημένο, αρχοντικό επίσημο. Είπε: «Όπως είναι η καρδιά του Γέροντα έτσι είναι και το κελί του».
Πήγε σ` ένα άλλο που ήταν ακατάστατο, αραχνιασμένο κι άνω – κάτω. Είπε:
«Ο Γέροντας είναι καλός, ασχολείται συνέχεια με τα πνευματικά, και δεν έχει καθόλου καιρό για τα υλικά».
Ήταν αγαθός ο μοναχός αυτός και τα έβλεπε όλα όμορφα. Ότι είσαιαυτό
βλέπεις, ότι ζητάς αυτό βρίσκεις.
Γέροντας Τύχων
Keep away human thoughts and maintain your hope in God, Who does more than we think.
Hope in God will bring you comfort. Let the Lord help you, my child, through the prayers of His Saints.
St. Dorotheos of Gaza
Και ποιος είναι ο Παράδεισος; «Ο Χριστός», έλεγε ο Γέροντας. «Όταν αγαπάς τον Χριστό, τότε παρ’ όλη την αίσθηση της αμαρτωλότητος και των αδυναμιών σου έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες το θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού. Και να μας αξιώσει ο Θεός να δούμε το Πρόσωπο του Κυρίου και απ’ εδώ στη γη και απ’ εκεί, όπου θα πάμε».
Αγιος Πορφύριος
«Ο Θεός επιτρέπει να γίνει τώρα ένα τράνταγμα γερό. 'Ερχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες... Να το πάρουμε στα σοβαρά, να ζήσουμε πνευματικά. Οι περιστάσεις μας αναγκάζουν και θα μας αναγκάσουν να δουλέψουμε πνευματικά. Καλό όμως είναι να το κάνουμε χαρούμενα και προαιρετικά και όχι από θλίψεις, αναγκαστικά».
Γέροντας Παΐσιος
Let us always remember death, for from this remembrance is born in us the putting aside of all cares and vanities, the preservation of the mind and unceasing prayer, a healthy attitude toward the body and a loathing of sin, and, if the truth be told, almost every live and active virtue flows forth from it. Therefore, let us, if possible, do this work as uninterruptedly as our breathing is uninterrupted.
St. Hesychius
« Όταν κάποιος πλανεθεί, επειδή έχει πιστέψει απόλυτα στο λογισμό του, για να συνέλθει, δεν υπάρχει καμιά αυτόματη και θαυματουργική λύση. Για να θεραπευτεί πρέπει να κάνει τα εξής:
Πρώτο, το οποίο είναι η βάση και το κυριότερο, να συναισθανθεί πραγματικά την ελεεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει.
Αφού πρώτα συναισθανθεί, το δεύτερο είναι να μετανοήσει, να εξομολογηθεί και να μην ακούει ποτέ πια το δικό του λογισμό, αλλά τις υποδείξεις του πνευματικού του πατέρα.
Τρίτο, αφού συναισθάνθηκε την άθλια κατάστασή του, να ζητά συνεχώς δια της ευχής το έλεος του Θεού, για να τον ελεήσει ο Χριστός και να επανέλθει η χάρη Του.
Εγώ, άλλον θαυματουργικό τρόπο δε γνώρισα και ο καθένας μόνο με την ταπείνωση μπορεί να συνέλθει και να σωθεί. Μόνον η ταπείνωση σώζει.
http://inpantanassis.blogspot.gr/2014/02/blog-post_7.html»
All the power of the soul is through prayer. And as the body strengthens, the foods and seasonings that they offer, our soul wants prayer, reading, spoken reason, to see an example and little by little it is awaken; With great simplicity to walk to find the purity of the soul. Simplicity is great happiness for the soul;
Elder Joseph the Hesychast
The temptations are not sleepy or tired! Although everything is beneficial in nature but are heavy and labored. Only when you open the eyes of the soul with diligence and humble spirit, are somehow bearable, even desirable.
Elder Joseph Vatopaidi
Γεια σας ! Το όνομά μου είναι ο Ιησούς - ο Χριστός . Σου έστειλα το βιογραφικό μου, γιατί είμαι που επιδιώκουν να εφαρμόσουν για την κορυφαία εκτελεστική θέση στην καρδιά σας. Παρακαλούμε να εξετάσει τα διαπιστευτήριά μου , όπως αναφέρονται παρακάτω .
ΠΡΟΣΟΝΤΑ
Έχω δημιουργήσει τη γη και οι Ουρανοί ( Παροιμίες 3 , 19 )
Έχω δημιούργησε τον άνθρωπο από τη γη ( Γένεση 2 , 7 )
Του έδωσα την πνοή της ζωής ( Γένεση 2 , 7 )
Τον έχω εξαγοραστούν από την κατάρα του νόμου ( Γαλάτας 3 , 13 )
ΘΕΣΕΙΣ
Είχα μόνο έναν εργοδότη , (Λουκ. 2 , 49 )
Έχω λάβει μόνο το μεγαλύτερο συστάσεων (Ματθ. 3 , 15-17 )
ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Μερικές από τις ικανότητές μου και εργασιακή εμπειρία περιλαμβάνει : την παροχή βοήθειας στους φτωχούς , θεραπεύοντας την προβληματική , αποκατάσταση της όρασης σε τυφλούς
Είμαι ένα εξαιρετικό Counsel ( Ησαΐας 9,06 )
Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι έχω την εξουσία , την ικανότητα και τη δύναμη να καθαρίσει από τις αμαρτίες σας . (Ιωάννης 1 , 7-9 )
ΜΕΛΕΤΕΣ
Καλύπτουν το εύρος και τη διάρκεια όλης της γνώσης , της σοφίας και της γνώσης ( Παροιμίες 2 , 6 )
Μπορώ να αποκαλύψει ακόμη όλα τα μυστικά θαμμένα στην καρδιά σας ( Ψαλμοί 44 , 21 )
ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Ασχολήθηκα ενεργά στη Διάσκεψη ισχυρότερο όλων των Times ( Γένεση 1 , 29 )
Αναφορές
Όλους τους οπαδούς και πιστούς μου σε όλο τον κόσμο θα πιστοποιούν τις θεραπείες , η θεϊκή παρέμβαση , τα θαύματα , καθώς και για την απελευθέρωσή τους , τη μετατροπή τους και την υπερφυσική καθοδήγηση που έχουν λάβει από μένα .
Τώρα που έχετε έρθει στο τέλος του βιογραφικού μου , είμαι βέβαιος ότι είμαι ο μόνος υποψήφιος που διαθέτουν τις απαραίτητες πιστοποιήσεις για την πλήρωση της θέσης στην καρδιά σας . Πότε μπορώ να ξεκινήσω ; Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή ( Εβραίους 3 , 15 ) .
To pray we must draw inward in such a way that both our heart and mind are absorbed in the content of the prayer. This means that we need to become very attentive to the actual words of the prayer and set aside all other thoughts.
He uses the analogy of sitting down to write a note, article or term paper. You do not just sit down and begin writing. First you need to gather your thoughts and get yourself in the mood for this task. This kind of preparation is even more necessary when you sit down for prayer.
He writes,
"So, Morning or evening, immediately before you begin to repeat your prayers, first stand for a while, sit for awhile, or walk a little. Try to steady your mind, then turn it away fro all worldly activities and objects."
Here is is asking that we set aside all the thoughts we may have running through our minds about the problems we are embroiled in, our concerns about activities of the day, or any disagreements we may of had with family or friends and so forth. We want to pull our mind away from all the cares that we face in this world, so it can be uplifted in our prayer to the invisible realm, heaven itself, where we find God who we are about to address.
He continues,
"After this, think of who He is, Him to whom you turn in prayer. Next, recollect who you are; who it is who is about to start this invocation to Him in prayer."
God is no less than your Creator and even more, as He created all that is visible and invisible! He is all powerful and has infinite love and patience for all His creation. He wants everyone to be in union with him and to love Him as He loves us. When preparing to share your time with Him, think about how you would prepare to go to meet a very important person who help you need on a project you are involved with. You have to focus on their needs and agenda so you can present your needs in a way that they will support it. Well, in prayer you are facing the most powerful entity known and you need to be focused on who He is. Saaint Theophan is reminding us that he is not our grandfather or some other like person. Be mindful of Who God is as you enter into prayer,
Next he says,
"Do this in such a way as to waken in your heart a feeling of humility and reverent awe because you are standing in the presence of God."
Reflect on what it means to stand in the presence of God. This is what you are doing in prayer.
Saint Theophan says further,
"When the heart is conscious and feels the need for prayer, then the attentive heart itself will not let your thoughts slide to other matters. It will force you to cry out to the Lord in your prayers. Most of all, be aware of your own helplessness: were it not for God, you would be lost. If someone who is doomed to disaster were to stand before the one person who, with a glance, could save him, would he look here and there for his salvation? No, he would fall down before him and beg mercy. So it will be, when you approach Him in prayer with an awareness of all-encompassing peril and the knowledge that on can save you but God."
To frequently we try to enter into prayer without preparing ourselves. We try and enter into it without proper care or thought. Then we rush to get it over with as if it were some routine obligation we need to fulfill.
He says,
"Without preparation, how can there be a gathering of thought and feeling in prayer? Without preparation, prayer proceeds shakily instead of firmly.... Such a careless attitude toward prayer is a crime, a serious one--- a capital one. Consider prayer the central labor of your life and hold it in the center of your heart. Address in its rightful role, not as a secondary function!"
Remember always that God is your helper. Be diligent in fulfilling your prayer rule and it will bring you great benefit when you properly prepare yourself for this effort. Work hard at it. You will find many forces working to discourage you .
Saint Theophan advises,
"Once experienced, pure prayer will draw you on and enliven your spiritual life, becoming you to more attentive, more difficult, and ever-deepening prayer."
Ανάσταση νεκρού
Όταν ακόμα ήταν στη ζωή ο Άγιος Γεράσιμος ανάστησε ένα νεκρό. Πώς όμως έγινε το μεγάλο και παράδοξο αυτό θαύμα; Κάποτε κοιμήθηκε κάποιος μοναχός της Λαύρας και δεν το έμαθε ο Άγιος, που ήταν τότε ηγούμενος. Όταν κτύπησε το σήμαντρο για την κηδεία του, πήγε κι ο γέροντας στο ναό. Όταν είδε το λείψανο λυπήθηκε γιατί δεν τον αποχαιρέτισε, πριν φύγει από τη ζωή. Πήγε λοιπόν κοντά στο φέρετρο και λέγει στον πεθαμένο:
- Σήκω, αδελφέ, να αποχαιρετιστούμε.
Τότε ο νεκρός μοναχός αναστήθηκε, σηκώθηκε και αποχαιρέτισε τον Άγιο. Αυτός μετά του ξαναείπε:
- Κοιμήσου τώρα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, οπότε θα σε αναστήσει ο Χριστός.
Πραγματικά ο μοναχός ξαναμπήκε στο νεκροκρέβατο και συνέχισε τον αιώνιο ύπνο του.
Αν σκεφτούμε ότι νεκρούς ανάστησε μόνο ο Χριστός, μερικοί απόστολοι και λίγοι άγιοι, θα καταλάβουμε σε ποια ύψη αγιότητας είχε φτάσει ο Άγιος Γεράσιμος.
Θεραπεία δωδεκάχρονου με ψηλό πυρετό
Μετά την κοίμηση του ο Άγιος Γεράσιμος ανακηρύχθηκε άγιος και έκανε θαύματα, από τα παλιά εκείνα χρόνια μέχρι και σήμερα. Πολλοί μάλιστα λένε ότι ο Άγιος άκουσε πολύ γρήγορα τις παρακλήσεις και τις προσευχές τους και τους έκανε καλά. Γι' αυτό από πολλούς ονομάζεται "Ο Άγιος Εξπρές". Ο Άγιος είναι πάντα ζωντανός, κυκλοφορεί ανάμεσα στους προσκυνητές και στους άλλους πιστούς, συνομιλεί μαζί τους, τους παρηγορεί, τους ενθαρρύνει, τους θεραπεύει και σκορπίζει παντού την αγάπη του.
Ο τωρινός ηγούμενος, αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος, διηγείται το πιο κάτω θαύμα.
- Πριν είκοσι χρόνια περίπου ήρθε από τα Ιεροσόλυμα ο διάκονος Ειρηναίος της μονής Σινά. Είχε μαζί του και ένα δωδεκάχρονο αγόρι από την Κρήτη που φοιτούσε στη σχολή της Σιών. Ήταν Σάββατο απόγευμα, ήμουν πολύ κουρασμένος και ζύμωνα, γιατί δεν είχα πρόσφορο για τη λειτουργία της Κυριακής. Ξαφνικά το παιδί παρουσίασε πολύ ψηλό πυρετό, είχε φοβερούς πονοκεφάλους και ανυπόφορους πόνους. Δεν ήξερα τι να κάνω. Όχημα δεν είχα, εκτός από ένα μηχανάκι, δεν μπορούσα να το πάρω στο γιατρό και ήμουν σε απελπιστική κατάσταση. Προσευχήθηκα στον Άγιο να κάνει το παιδί καλά. Κατά τις έντεκα η ώρα ο διάκος και το παιδί αποκοιμήθηκαν. Εγώ ήμουν κατακουρασμένος, είχα τα ψωμιά στο φούρνο, σκεφτόμουν τη λειτουργία της επόμενης μέρας και παρακαλούσα θερμά τον Άγιο να κάνει καλά το άρρωστο παιδί. Σε μια στιγμή ο διάκος ακούει την πόρτα να κτυπά. Σηκώνεται, κοιτάζει, δεν ήταν κανένας. Ήρθε και με βρήκε και πήγαμε μαζί στο δωμάτιό τους. Του είπα ότι ο Άγιος θα ήτανε. Δεν πρόλαβα να τελειώσω την κουβέντα και το παιδί, εκεί που παραμιλούσε, ξύπνησε και μου είπε: "Γέροντα, έγινα μούσκεμα. Ένας παππούλης έριξε απάνω μόνο έναν τενεκέ νερό". Του έβγαλα το φανελάκι και το σκουπίσαμε με την πετσέτα. Σε πέντε λεπτά κοιμήθηκε ήσυχο, χωρίς πυρετό και το πρωί ήταν τελείως καλά.
Ο Άγιος προσφέρει φρούτα στους προσκυνητές του
Ο ηγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει:
- Μια φορά ήταν εδώ, στους Αγίους Τόπους, ένα γκρουπ από την Ελλάδα, με ένα δεσπότη - Διονύσιο τον λέγανε – από μια περιοχή της Μακεδονίας. Είχε έρθει με φοιτητές της θεολογίας. Ειδοποιήσανε από την Ιεριχώ ότι έρχονται κι αν μπορούσα να τους ετοιμάσω φάβα (γιατί εγώ συνηθίζω να ψήνω φάβα για τον κόσμο).
Όταν μπήκανε μέσα στο μοναστήρι είπα στο δεσπότη: "Δεσπότη μου, να με συγχωρέσεις αλλά δεν έχω φρούτο να φάτε μετά τη φάβα". Σε λίγο μπαίνει ένας στρατιώτης μ’ ένα κασόνι πορτοκάλια και λέει: "Αμπούνα, (Γέροντα) πάρε αυτά τα πορτοκάλια". Εγώ απόρησα, γιατί έφυγε αμέσως και πήγα να δω από ποιο στρατόπεδο είναι. Βγαίνω έξω, κοιτάζω από δω, κοιτάζω από κει, τίποτα. Άφαντος ο στρατιώτης. Φωνάζω έναν εργάτη και τον ρωτάω πού πήγε ο στρατιώτης. Αυτός απορεί και μου λέει ότι δεν είδε κανένα στρατιώτη να μπαίνει στο μοναστήρι. "Πώς δεν μπήκε" του λέω. "Να τα πορτοκάλια". Αυτός έμεινε κόκαλο και λέει: "Δεν μπήκε κανείς. Εγώ εδώ ήμουνα, στην πόρτα. Δεν ήρθε κανένας ούτε φάνηκε κανένα τζιπ". Μπήκα μέσα και είπα στο δεσπότη ότι ο Άραβας δεν είδε κανένα να μπαίνει. Όλοι απόρησαν και είπαν ότι τον είδαν με τα μάτια τους. Βγαίνουν όλοι έξω - ένα λεπτό είχε περάσει -δε βλέπουν τίποτα. Κι αυτοκίνητο να 'ταν, δε θα προλάβαινε ν’ απομακρυνθεί. Φρόντισε ο Άγιος και έστειλε φρούτα.
Θαυματουργική ανεύρεση νερού για το μοναστήρι
Ο ηγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει τη διήγηση του, φέρνοντας στο νου του ακόμα ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου Γερασίμου.
Το πηγάδι στην αυλή του μοναστηριού είχε πολύ λίγο νερό, που έπιανε από τη βροχή. Γι’ αυτό ζήτησα και μου έδωσαν οι Εβραίοι λίγο νερό. Και πάλι όμως δεν ήταν αρκετό για τις ανάγκες του μοναστηριού. Έτσι αποφάσισα να σκάψω σ’ ένα διπλανό χείμαρρο, όπου είχα ακούσει ότι υπήρχε παλιά νερό. Σκάβαμε τρεις εργάτες. Ο Σαμίρ, ένας Άραβας που είχα εδώ από μικρό παιδί, ένας προσωρινός εργάτης και εγώ. Αφού κατεβήκαμε είκοσι τρία μέτρα βάθος δε βρήκαμε ούτε ίχνος νερού. Θυμάμαι ήταν μεσημέρι. Ήμουν κατακουρασμένος και στενοχωρημένος και κάθισα κάτω από ένα αγριόδεντρο, για να ξεκουραστώ λιγάκι. Τότε είπα: "Άγιε μου Γεράσιμε, φαίνεται ότι δεν Θέλεις να βρούμε νερό. Αν δεν το βρούμε και σήμερα θα το κλείσω το πηγάδι". Δουλεύαμε με τον παραδοσιακό τρόπο. Σκάβαμε με την τσάπα και τον κασμά και καθαρίζαμε με το φτυάρι, για να κατεβούμε κάτω. Εκείνη την ώρα σκάβανε κάτω δύο εργάτες κι εγώ ήμουν απάνω και άδειαζα τους κουβάδες. Μου φωνάζουν: "Αμπούνα, έλα κάτω γιατί βρήκαμε χαλίκι". Είχανε βρει μόνο χώμα, χωματόπετρα. Σηκώθηκα αμέσως. Κατεβαίνω κάτω, παίρνω αμέσως τον κασμά και αρχίζω μόνος μου να σκάβω. Έσκαβα, έσκαβα, έσκαβα, κατέβηκα γύρω στο μισό μέτρο και παρατήρησα ότι όλο και πιο βρεγμένο ήταν το χαλίκι. Στο ενάμισι μέτρο βρήκαμε το νερό. Πιστεύω πως ήταν οπωσδήποτε θαύμα του Αγίου. Αν δεν τον παρακαλούσα και δεν συνεχίζαμε το σκάψιμο, την άλλη μέρα θα το έκλεινα το πηγάδι, γιατί ήταν και παράνομο. Οι Εβραίοι απαγορεύουν ν’ ανοίξεις πηγάδι ή να κτίσεις κάτι χωρίς άδειες, γι' αυτό κι έχω πάντα προβλήματα. Μεγαλύτερο θαύμα του Αγίου είναι που το νερό ήταν καθαρό και γλυκό. Στην περιοχή αυτή τα νερά, επειδή είναι κοντά η Νεκρά Θάλασσα, είναι όχι μόνο αλμυρά, αλλά λύσσα, έχουν θειάφι και μυρίζουν σαν κλούβια αυγά.
Παρουσία του Αγίου στο ναό του
Πριν δώδεκα χρόνια περίπου ο ηγούμενος είχε πάει στην Ελλάδα. Στο μοναστήρι βρισκόταν μια ρουμάνα καλογριά, η Μαρία, ο Ασάμ ο άραβας, μικρό παιδί τότε και δίπλα στη σπηλιά η γερόντισσα Χριστοδούλη.
Κάθε νύκτα ακούγανε την πόρτα της εκκλησίας του Αγίου Γερασίμου να ανοίγει και να κλείνει. Πήγαινε η Μαρία να δει ποιος ήταν και δεν έβλεπε κανένα. Το ίδιο και ο Ασάμ, που γύριζε στο μοναστήρι, κοίταζε και δεν έβλεπε κανένα.
Όταν ο π. Χρυσόστομος γύρισε στο μοναστήρι τον ρωτήσανε:
- Γέροντα, ποιος ανοιγοκλείνει την πόρτα της εκκλησίας κάθε βράδυ;
Κι εκείνος τους απάντησε;
- Ο Άγιος Γεράσιμος είναι, ποιος άλλος να είναι;
Ο Άγιος εκτελούσε χρέη φύλακα του μοναστηριού, όταν απουσίαζε ο αγιοταφίτης φύλακάς του.
Επίσης μέσα στο μοναστήρι πάρα πολλοί ένιωσαν μια θαυμάσια ευωδία, που δεν μπορούν να περιγράψουν με λόγια.
Θεραπεία νεαρού μαθητή στην Κύπρο
Η Δ.Σ. από τη Λάρνακα της Κύπρου διηγείται:
- Ο γιος μου Γιώργος, δεκαπέντε χρονών, είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Για πέντε ως έξι μήνες συνέχεια, κάθε μέρα, λιποθυμούσε. Πήγαμε σε πολλούς γιατρούς, ξοδέψαμε πολλά λεφτά, υποφέραμε πολύ, μέχρι που ακούσαμε για τον Άγιο Γεράσιμο και τον ηγούμενο Χρυσόστομο.
Μιλήσαμε μαζί του και μετά από παράκληση στον Άγιο, το παιδί έγινε καλά. Τώρα εργάζεται κανονικά. Ενώ πιο πριν είχε και πρόβλημα καρδιάς από πολύ μικρός, οι τελευταίες εξετάσεις έδειξαν ότι χαίρει άκρας υγείας και δεν έχει το παραμικρό.
Ο Άγιος Γεράσιμος εξομολογεί αντρόγυνο
Ένα αντρόγυνο διηγιόταν το παρακάτω θαύμα:
- Πριν λίγα χρόνια ήρθαμε στο μοναστήρι του Αγίου και μείναμε για λίγες μέρες. Ένα απόγευμα παρακαλέσαμε τον ηγούμενο να μας εξομολογήσει, αν είχε χρόνο. Ο γέροντας απάντησε ότι δεν μπορούσε, γιατί είχε πολλές δουλειές. Μετά από λίγο ανεβήκαμε τη σκάλα και μπήκαμε στο ναό του Αγίου Γερασίμου. Εκεί συναντήσαμε πάλι τον ηγούμενο. Όταν μας είδε, μας είπε με πολλή αγάπη: "Ελάτε, παιδιά μου, να σας εξομολογήσω".
Όταν τελείωσε η εξομολόγηση, κατεβήκαμε πάλι στο προαύλιο. Σε λίγο περνούσε από κοντά μας ο ηγούμενος και τον ευχαριστήσαμε γιατί, παρόλες τις σκοτούρες και την κούραση, μας έκανε το χατίρι και μπήκε στον κόπο να μας εξομολογήσει. Τότε εκείνος έκπληκτος μας είπε:
- Τι λέτε, βρε παιδιά; Εγώ σας εξομολόγησα; Εγώ κανένα δεν εξομολόγησα σήμερα. Αφού σας είπα ότι δεν είχα καιρό και ήμουν και κουρασμένος.
Εμείς μείναμε άφωνοι. Καταλάβαμε ότι εκείνος που μας εξομολόγησε δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Γεράσιμο. Εμφανίστηκε με τη μορφή του ηγουμένου, για να μην τον καταλάβουμε. Δοξάζουμε το Θεό και τον ευχαριστούμε. Επίσης ευχαριστούσαμε το μεγάλο Άγιό του, τον Άγιο Γεράσιμο, που μας έκανε τη μεγάλη τιμή να μας εξομολογήσει.
Ευλογεί ιερωμένο
Ένας ιερωμένος διηγήθηκε τα εξής:
- Μια μέρα βρισκόμουν στη μονή του Αγίου Γερασίμου και καθόμουν στην εσωτερική αυλή. Σε μια στιγμή πέρασε από μπροστά μου ο ηγούμενος και με ευλόγησε. Ύστερα από λίγο ξαναπέρασε και τον ευχαρίστησα για την ευλογία του, την ώρα που περνούσε από μπροστά μου, πριν λίγη ώρα. Ο ηγούμενος τότε μου είπε:
- Πάτερ, πριν λίγο δεν πέρασα από εδώ, ούτε σε ευλόγησα.
Τότε του απάντησα ότι ίσως κάποιος άλλος ιερωμένος να βρισκόταν στο μοναστήρι. Εκείνος όμως μου είπε ότι οι μόνοι ρασοφόροι που βρίσκονταν ως εκείνη την ώρα στο μοναστήρι ήμασταν εμείς οι δυο. Καταλάβαμε ότι ο Άγιος Γεράσιμος πήρε τη μορφή του ηγουμένου και έκανε βόλτες μέσα στο μοναστήρι του.
«Δεν υπάρχει φόβος στην αγάπη , αλλά η τέλεια αγάπη έξω βάλλει τον φόβον . Για φόβος έχει να κάνει με την τιμωρία και όποιος φοβάται δεν έχει τελειοποιηθεί στην αγάπη " (Α Ιωάννου , 4 , 18 )
Όταν αγαπάς τον Ιησού , παρά τις πολλές αδυναμίες σας και την ευαισθητοποίηση σας από αυτές, θα είστε σίγουροι ότι έχετε ξεπεράσει το θάνατο, επειδή είναι σε κοινωνία με την αγάπη του Ιησού .
Οφείλουμε να αισθάνονται ότι ο Ιησούς είναι ο φίλος μας . Είναι φίλος μας . Ο ίδιος επιβεβαιώνει τον εαυτό του όταν λέει : «Εσείς οι φίλοι μου ... » (Ιω. 15 , 14 ) Θα πρέπει να κοιτάξουμε προς Αυτόν και να προσεγγίσει τον ως φίλος μας . . Αν πέσουμε , αν διαπράττουν αδίκημα , οφείλουμε να Τον προσεγγίσουμε με αγάπη και θάρρος και να γεμίσει με εμπιστοσύνη παραχωρήθηκε σε μας από την αμοιβαία φιλία μας χωρίς να φοβούνται την τιμωρία του . Οφείλουμε να του πω : « Ναι, Κύριε έχω κάνει αυτό , έχω πέσει , συγχώρεσέ με » . Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει , ότι μας δέχεται με τρυφερότητα και αγάπη , και ότι Εκείνος μας συγχωρεί . Ας τα αμαρτήματά μας, δεν μας χωρίζουν από τον Ιησού . Αν πιστεύουμε ότι μας αγαπά και ότι Τον αγαπάμε , δεν θα αισθάνονται ξένοι , ούτε εμείς θα νιώσετε διαχωρίζεται από Αυτόν , ακόμη και όταν δεν έχουμε διαπράξει μια αμαρτία . Έχουμε εξασφαλίσει την αγάπη Του και δεν έχει σημασία τι κάνουμε , ξέρουμε ότι μας αγαπάει .
Το Ευαγγέλιο , μιλώντας αλληγορικά , προειδοποιεί ότι οι άδικοι θα πρέπει να ληφθούν για τον τόπο όπου θα υπάρχουν « κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών » (Ματθ. 25 , 30 ) ? Πράγματι αυτό είναι το πώς πρόκειται να είναι για κάποιον που ζει μακριά από το Κύριο . Αρκετές από τις Niptic πατέρες , επίσης, μιλούν για το φόβο του θανάτου και της κόλασης . Λένε : « Θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα τον θάνατο » . Αυτές οι λέξεις , αν εξεταστεί σε βάθος , να προκαλέσει το φόβο για την Κόλαση . Κάποιος που προσπαθεί να αποφύγει τη διάπραξη αμαρτίας καλλιεργεί τέτοιες σκέψεις , έτσι ώστε η ψυχή του έχει ξεπεραστεί από το φόβο του θανάτου , της κόλασης και του Διαβόλου .
Τα πάντα έχει τη δική του σημασία στον κατάλληλο χρόνο και τις σωστές συνθήκες . Ο φόβος του θανάτου είναι κατάλληλη στα πρώιμα στάδια της πνευματικής πάλης . Είναι σωστό για τους αρχάριους , για εκείνους των οποίων παλιό εαυτό είναι ακόμα ενεργή . Ο αρχάριος , που δεν είχε ακόμη την ευκαιρία να « ευαισθητοποιηθεί » , φυλάσσεται από αμαρτάνει από αυτό το φόβο . Ο φόβος είναι αναγκαία, δεδομένου ότι έχουμε μια φυσική κατάσταση επιρρεπείς σε κακία . Ωστόσο , αυτό είναι ένα στοιχειώδες στάδιο , ένα πρώιμο επίπεδο σχετικά με το θείο . Σε αυτό το επίπεδο, η σχέση με τον Κύριο γίνεται μια συναλλαγή : για να κερδίσει τον Παράδεισο και την Κόλαση για να αποφευχθεί . Αν εξετάσουμε αυτό σωστά , θα δείτε ότι βρίθει από κάποιο είδος του εγωισμού και της ιδιοτέλειας .
Δεν μου αρέσει αυτή η διαδρομή . Μόλις προοδεύει και εισέρχεται στην αγάπη του Κυρίου , γιατί χρειάζεται ο φόβος; Ό, τι κάνει , το κάνει από αγάπη και αυτό είναι πιο σημαντικό . Δεν αξίζει τόσο πολύ αν κάποιος γίνεται καλό επειδή φοβάται τον Κύριο και όχι επειδή τον αγαπά .
Όποιος θα ήθελε να γίνει Χριστιανός θα πρέπει να γίνει ένας ποιητής για πρώτη φορά. Μόλις η ψυχή χτύπησε γι 'αυτό γίνεται ανάξιοι του Ιησού ' love ? Ο Ιησούς διακόπτει τη σχέση αφού δεν θέλει « παχιά » ψυχές μαζί Του .
Όταν λατρεύουν το θεϊκό βεβαιωθείτε ότι κανείς δεν σας βλέπει , ούτε αναγνωρίζει τι κάνετε . Θα έπρεπε να κάνει όλα αυτά στα κρυφά , όπως και οι ασκητές . Να θυμάστε, όταν ανέφερα το αηδόνι ; Είναι τραγουδά στο δάσος , όταν υπάρχει σιωπή , έτσι ώστε κανείς δεν ακούει ούτε επαινεί αυτό. Τι υπέροχο τραγούδι στην έρημο ! Πρόσεξες πώς διογκώνεται το λαιμό της; Το ίδιο συμβαίνει και με το πρόσωπο που αγαπά τον Κύριο . Μόλις βιώνει αυτή την αγάπη , ' το λαιμό του και η γλώσσα πρήζεται του " . Τρέχει στην άγρια φύση , στην έρημο και επικοινωνεί με τον Κύριο εν κρυπτώ », με ανέκφραστη αναστενάζει " .
Θα έπρεπε να αγνοήσει τα πάθη σας? Μην τον εαυτό σας απασχολεί με το διάβολο . Στραφεί προς τον Ιησού αντ 'αυτού. Η θεία χάρις μας διδάσκει τα καθήκοντά μας . Εμείς πρέπει να απασχολεί την αγάπη και μεράκι για να επιστήσει την θεία χάρη . Η χάρις του Κυρίου χρειάζεται θεϊκό Έρωτα .
Αφού έχουμε αποκτήσει την αγάπη , τότε είμαστε έτοιμοι να προσευχηθούν . Ο Κύριος έρχεται σε μια τέτοια ψυχή από τον εαυτό του το συντομότερο Βρίσκει κάποια πράγματα ευχάριστο : μια καλή πρόθεση , την ταπεινότητα και την αγάπη . Χωρίς αυτά δεν είμαστε σε θέση να πούμε : «Κύριε , Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» .
Η παραμικρή κριτική ενάντια σε κάποιον άλλο , επηρεάζει τις ψυχές μας και να γινόμαστε σε θέση να προσευχηθούν . Το Άγιο Πνεύμα δεν τολμά να πλησιάσει μια τέτοια ψυχή .
Οφείλουμε να αφήσουμε τον Κύριο να κάνει ό, τι θέλει μαζί μας ? Αυτό είναι πιο συμφέρον και πιο κατάλληλο για τους εαυτούς μας και για όσους προσευχόμαστε για . Ο Ιησούς θα παραδώσει όλα τα πράγματα σε αφθονία . Ωστόσο , με την παραμικρή ιδιοτέλεια , τίποτα δεν μπορεί να συμβεί . Ο Κύριος έχει τους δικούς του λόγους του για να μην μας δίνει ό, τι ζητάμε από αυτόν . Έχει τη δική του «μυστικά» .
Αν δεν μπορείτε να τηρείτε πνευματικό πατέρα σου και να δείξει ταπεινοφροσύνη , η προσευχή του Ιησού ( Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με ) δεν θα λειτουργήσει και θα κινδυνεύουν να παραπλανηθεί , καθώς και. Μην απαγγείλει την προσευχή ως αγγαρεία . Εάν εφαρμόσετε πίεση που μπορεί να υποστεί βλάβη . Αρκετοί άνθρωποι έχουν ασθενήσει επειδή απαγγέλλει την προσευχή του Ιησού υπό πίεση . Αυτό μπορεί να γίνει , βέβαια , αλλά δεν είναι ένας υγιής τρόπος για να προσευχηθούν .
Δεν χρειάζεται να επικεντρωθεί υπερβολικά προκειμένου να απαγγείλει την προσευχή του Ιησού . Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια , όταν έχετε θεϊκή Έρωτα . Κάθε μέρος είναι κατάλληλα για αυτή την προσευχή : κάθεται σε μια χαμηλή καρέκλα , σε μια πολυθρόνα , στο αυτοκίνητο , ενώ στο δρόμο , στο σχολείο , στο γραφείο , οπουδήποτε . Απλά λέω «Κύριε , Ιησού Χριστέ, ελέησόν με », απαλά , χωρίς πίεση ή αίσθημα σφίξιμο .
Ένταση και όχι η διάρκεια είναι πιο σημαντικό στην προσευχή . Προσευχήσου ακόμη και για πέντε λεπτά , αλλά η προσευχή σας θα πρέπει να προσφέρονται στον Κύριο με αγάπη και με μεράκι . Αυτό το πέντε λεπτά με προσευχή μπορεί να είναι πιο πολύτιμο από την προσευχή που διαρκεί όλη τη νύχτα . Αυτό είναι σίγουρα ένα μυστήριο , αλλά αυτό συμβαίνει .
Άγιος Πορφύριος
