How easily God forgives ! This will happen by just opening Him the door of your soul . God does not expect any reward for what he gives people . Even though your sins are millions or billions , for God counts zero . What does a small amount of sand in the ocean worth . All the sins of the world is simply a virus in the ocean .
There is no sin that wins the mercy of God . Thus , the sins of man are zero . When the child returns to the bosom of the Lord , always ends in front of mercy .
Elder Ephraim - Arizona
«Ποια στάση να κρατάμε στην εκκλησία; Πρέπει να στεκόμαστε με ένταση και αυτοσυγκέντρωση. Να έχουμε ένταση, δηλαδή μεγάλη προσοχή, ώστε να μην διαχέεται ο νους μας με επιφανειακά πράγματα και αλλότριες σκέψεις.»
Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
The value of fasting consists not in abstinence only from food, but in a relinquishment of sinful practices, since he who limits his fasting only to an abstinence from meat is he who especially disparages it.
The change in our way of life during these blessed days will help us to gain holiness.
Therefore, we should let our soul rejoice during the fast.
St. John Chrysostom
Ο μπαμπάς είναι ο πρώτος άντρας στη ζωή μιας γυναίκας, και βέβαια το πρόσωπο που θα καθορίσει τη σχέση της με το άλλο φύλο.
Τους πρώτους μήνες της ζωής του, το παιδί έχει μια πολύ δυνατή, σχεδόν αποκλειστική σχέση με τη μητέρα του, καθώς εκείνη αποτελεί το μοναδικό πρόσωπο φροντίδας, με την έννοια ότι περνά πολύ περισσότερο χρόνο με το βρέφος της από όσο οποιοσδήποτε άλλος ενήλικος. Αυτή η κατάσταση δεν είναι αποτέλεσμα αδιαφορίας ή ανικανότητας, αλλά αποτέλεσμα των ρόλων που η μητέρα και ο πατέρας αναλαμβάνουν. Ωστόσο, στη συνέχεια της ανάπτυξής του, κυρίως στο στάδιο της πρώιμης παιδικής ηλικίας 3-6 ετών, η επίδραση του πατέρα στην αγωγή του παιδιού γίνεται πιο άμεση. Το παιδί συνειδητοποιεί την ύπαρξη του πατέρα και στρέφεται προς αυτόν. Καθώς ο ρόλος του γίνεται πιο αισθητός, το νήπιο καταλαβαίνει ότι -παράλληλα με τη μητέρα του- και αυτό το πρόσωπο/πατέρας παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Κατά αυτό τον τρόπο και επιθυμώντας να διευρύνει τον κόσμο του, στρέφεται στην πατρική φιγούρα. Στην ηλικία αυτή, ο μπαμπάς αντιπροσωπεύει το σύνδεσμο με τον έξω κόσμο και αντανακλά τη δύναμη και την εξουσία. Επιπλέον, σε αυτό το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού αναπτύσσεται η σεξουαλικότητά του και οι γονείς δεν θα πρέπει να αποθαρρύνουν αυτή τη συμπεριφορά απωθώντας την εκδήλωσή της. Η πατρική φιγούρα για το κορίτσι αποτελεί ένα σεξουαλικό πρότυπο που θα συντελέσει στο να διαφοροποιηθεί σεξουαλικά, μέσω της ανεύρεσης του φύλου. Έχει βρεθεί ότι η φυσική ή ακόμα και η ψυχολογική απουσία του πατέρα μπορεί να οδηγήσουν το κορίτσι στην απουσία αυτοπεποίθησης και εμπιστοσύνης στο άλλο φύλο. Συνεπώς, αντιλαμβανόμαστε ότι η ποιότητα της σχέσης του κοριτσιού με τον πατέρα καθορίζει και την ποιότητα της σχέσης που θα έχει στο μέλλον με το αντίθετο φύλο γενικά. Δίπλα του νιώθει για πρώτη φορά δυνατή, κι αν ανήκει στις τυχερές εκείνες κόρες που έχουν την απρόσκοπτη προσοχή του, θα αρχίσει να διαμορφώνει και τις πρώτες «καλές» εντυπώσεις για το άλλο φύλο. Από την ηλικία αυτή, αρχίζει να διαμορφώνει άποψη για το τι σημαίνει «άντρας», τι να περιμένει και τι να ζητήσει απ’ αυτόν. Αν υπάρχει καλή σχέση σεβασμού με τον μπαμπά της, στο μέλλον θα απορρίψει οποιονδήποτε άντρα καταλάβει πως δεν τη σέβεται.
Ο πρώτος άντρας στη ζωή της
Αναμφίβολα, δημιουργείται ένας στενός δεσμός με τον πατέρα, ο οποίος προσφέρει στο κορίτσι μια πρόσθετη ασφαλή βάση για τη συνεχιζόμενη ανάπτυξή του. Αξίζει να αναφερθεί ότι την περίοδο αυτή εμφανίζεται το σύμπλεγμα της Ηλέκτρας, το αντίστοιχο του Οιδιπόδειου συμπλέγματος, που αφορά τα κορίτσια όμως και τη σχέση που διαμορφώνουν με τον πατέρα τους, ο οποίος είναι για εκείνα ο «πρώτος έρωτας», ο άνθρωπος που θα τους δείξει όλα αυτά που η μαμά δεν μπορεί, θα τις αγκαλιάσει δυνατά, θα τις συμβουλέψει και θα τις παρηγορήσει όταν χρειαστεί. Σύμφωνα με το σύμπλεγμα αυτό, λοιπόν, το κορίτσι προσκολλάται στον πατέρα και εκδηλώνει αποστροφή προς τη μητέρα, την οποία φθονεί, με την έννοια ότι της «κλέβει» τον μπαμπά/έρωτά της. Παρ’ όλα αυτά, ένα μικρό κορίτσι, όπως και κάθε παιδί, νιώθει έντονα την ανάγκη να βλέπει τους γονείς του ν’ αγαπιούνται, καθώς η σχέση των γονιών είναι άμεσα συνδεδεμένη γνωστικά για εκείνο με το εάν αγαπήσει και εάν αγαπηθεί το ίδιο. Αντανακλά, λοιπόν, την ποιότητα της μετέπειτα συναισθηματικής/σεξουαλικής ζωής της. Θέλει να κάνει μέσα της σαφές πως ο μπαμπάς της είναι ερωτευμένος με μια και μοναδική γυναίκα: τη μητέρα της. Για αυτόν το λόγο, προσπαθεί να της μοιάσει και την καθιστά πρότυπό της, με στόχο πάντα την πλήρη αποδοχή από τον πατέρα. Κάπως έτσι λύνεται και το σύμπλεγμα της Ηλέκτρας, με την ταύτιση του κοριτσιού με το γονέα του ίδιου φύλου, δηλαδή τη μητέρα (ταύτιση με το γυναικείο φύλο, εύρεση σεξουαλικής ταυτότητας). Αν μεγαλώσει με την εικόνα δύο ανθρώπων που αγαπιούνται, τότε το μόνο σίγουρο είναι πως θα θέλει ν’ αναπαραγάγει στο μέλλον το θετικό αυτό μοντέλο. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι η δυσαρμονία στη σχέση των γονιών δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε δυσαρμονία στην ψυχοσύνθεση του παιδιού.
Πώς θα μεγαλώσετε μια ευτυχισμένη κόρη
Μην της λέτε μόνο πως είναι όμορφη. Όχι, βέβαια, πως είναι κακό, εννοείται πως θα πείτε κι αυτό. Απλώς θα πρέπει να καταλάβει πως η ομορφιά δεν είναι το παν. Επαινέστε τη για την εξυπνάδα, τη φαντασία της, τη δύναμή της. Φυσικά και η εμφάνιση έχει σημασία, αλλά αυτό που θα πρέπει να μάθει από νωρίς είναι πως οι άλλοι δεν θα τη «βαθμολογήσουν» μόνο γι’ αυτήν.
Μάθετέ της πως τη δύναμη δεν την έχουν μόνο οι άντρες. Η μικρή σας πριγκίπισσα δεν είναι όσο αδύναμη φαίνεται. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να τη διευκολύνετε πάντα σκουπίζοντάς της τη μύτη ή κουβαλώντας τα βιβλία της. Εννοείται πως, αν χρειάζεται βοήθεια, πρέπει να τη ζητήσει, αλλά όχι πάντα και για οτιδήποτε. Καλλιεργήστε την αυτονομία της.
Προσέξτε τους χαρακτηρισμούς σας για το άλλο φύλο. Θυμηθείτε πως για τα παιδιά ο τρόπος που εκφράζονται οι μεγάλοι συνάδει με τον τρόπο που σκέφτονται. Επίσης, θυμηθείτε πως και από τις δικές σας απόψεις θα διαμορφώσει και τη γενική άποψη για τους άντρες και τις γυναίκες. Μιλήστε με σεβασμό για το «φύλο» της και αποφύγετε τους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς.
Κλάψτε άφοβα μπροστά της. Δείξτε άφοβα τα συναισθήματά σας, χωρίς να υποκύψετε σε κλισέ τύπου «οι άντρες δεν κλαίνε». Μάθετέ της να εκδηλώνει και να εκφράζει κάθε της συναίσθημα.
Μάθετέ της να είναι ειλικρινής και αφοσιωμένη στις σχέσεις της. Βέβαια, ειλικρίνεια και τιμιότητα δεν σημαίνει τυφλή υποταγή. Σημαίνει να δημιουργείς ουσιαστικές σχέσεις με τους άλλους και να βοηθάς τους ανθρώπους που αγαπάς. Να μη φοβάσαι να τους εμπιστευτείς και να επενδύεις συναισθηματικά σε αυτούς.
Διαβάστε της βιβλία με αρσενικούς και θηλυκούς ήρωες. Ναι, η αλήθεια είναι πως σπανίζουν, αλλά είναι καλό να μάθει πως και οι γυναίκες έχουν δικαίωμα στον ηρωισμό.
Μάθετέ της πως το σώμα της ανήκει αποκλειστικά σε εκείνη. Και πώς εκείνη μόνο ελέγχει τη σεξουαλικότητά της. Όταν μεγαλώσει, απλώς πείτε της πως το σεξ είναι κάτι απλά υπέροχο. Μη φοβάστε να συζητήσετε μαζί της για το σεξ. Ενθαρρύνετέ την να επικοινωνεί μαζί σας για αυτό, και απαντήστε της με ειλικρίνεια στις όποιες ερωτήσεις σάς κάνει.
Μοιραστείτε μαζί της τα χόμπι σας. Αν αγαπάτε την κιθάρα, την οδήγηση, τα σπορ ή το μαγείρεμα, δεν έχει σημασία. Σε όλα μπορεί, αν θέλει, να συμμετέχει.
Αφήστε την να επιλέξει τα ρούχα της. Και ποτέ μην την κάνετε να αισθανθεί άσχημα για τις επιλογές της. Καλλιεργήστε της την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη στις αποφάσεις και τις επιλογές της.
Πείτε της μια γλυκιά καληνύχτα. Και κρατήστε της το χέρι, μέχρι να κοιμηθεί. Κάποτε θα σας λείψει αυτό…
Με τη συνεργασία της Δήμητρας Μιχαλοπούλου (ψυχολόγος).
Από: Ελένη Χαδιαράκου
Πηγή: imommy.gr
Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα σας στην προσευχή, γιατί αυτή μας κρατεί σε επαφή με το Θεό. Και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής. Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής, είναι ανάγκη της ψυχής και δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία. Η προσευχή για ν' ακουστεί από το Θεό πρέπει να γίνεται με ταπείνωση, με συναίσθηση βαθιά της αμαρτωλότητας μας, και να είναι καρδιακή. Εάν δεν είναι καρδιακή, δεν ωφελεί. Ο Θεός ακούει πάντοτε την προσευχή του ανθρώπου που είναι πνευματικά ανεβασμένος. Η μελέτη της Αγίας Γραφής βοηθάει πολύ την προσευχή, θερμαίνει την ψυχή και μεταφέρει τον προσευχόμενο σ' ένα πνευματικό χώρο. Η προσευχή είναι ξεκούραση.
Γεροντας Παϊσιος
Maria (this was MotherMakrina’s name before she became a nun)
lost her parents and was orphaned when she was nine years old. When she was twelve years old, she found work at a tobacco factory in Volos.
She used the first money she earned from this job to have a forty-day Liturgy for the souls of her parents. Her spiritual father began the Liturgies
for forty consecutive days, and she would attend the service daily. She would wake up at 3:00 am, and walk for approximately one hour from her
home to the chapel of Saint Apostle the New Martyr.
At the conclusion of the Liturgy, she would immediately leave for her work. During the forty-day period that the Liturgies were being served, she would pray in private in her home as well, for God to rest the souls of her parents.
On the fortieth day, when the final Liturgy was to
beheld, a little before she woke up, in a state
half-way between sleep and vigilance, she found herself in a green pasture with flowering trees,
similar to almond trees when their branches of are in bloom in the spring. She heard a voice telling her that this place belonged to her parents. Deeply moved, she began to call out to them, and they appeared to her, at which time she asked them anxiously if they are in a place of rest. They joyfully replied, “It was nice where we were before, but now we are even better.”
After this, she prepared to go to the final Liturgy.
At the conclusion of the service, as her spiritual father was handing out the antidoron, he asked
her to stay behind for a while because he wanted to speak to her.
Maria waited and shortly thereafter her spiritual father came to ask her how she felt while praying for her parents. Before Maria was able to respond, he told her that he also had seen them the night before just as she had seen them.
Maria then comprehended the immense value of the forty-day Liturgies, and when she later became an abbess, she always recommended to people to perform liturgies for both the deceased, as well
as for health and support of the living during life’s various difficulties.
from the life of
Nun Makrina(†1995)
Σας ελέγχει η συνείδηση, επειδή κάνετε πολύ βιαστικά την προσευχή σας και είναι εύλογο. Γιατί υπακούτε στον εχθρό; Εκείνος είναι που σας παρακινεί: «Γρήγορα… πιο γρήγορα…». Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό. Βάλτε, λοιπόν, κανόνα στον εαυτό σας να μη βιάζεστε. Να προσεύχεστε έτσι, ώστε ούτε μια λέξη να μην προφέρουν τα χείλη σας, που να μην την κατανοεί ο νους σας και να μην τη βιώνει η καρδιά σας. Πρέπει να ριχθείτε σ’ αυτόν τον αγώνα με αποφασιστικότητα στρατιωτική. Και όταν ο εχθρός σας ψιθυρίζει, «Κάνε τούτο ή εκείνο», εσείς να του αποκρίνεστε:
«Ξέρω τί θα κάνω. Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από δω!». Την ψυχή την τρέφει μόνο η προσευχή. Η δική σας προσευχή, όμως, είναι επιφανειακή, όχι ουσιαστική. Γι’ αυτό η ψυχή σας μένει ανικανοποίητη, πεινασμένη…
Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Γιατί Γέροντα ενώ πολλές φορές έχουμε νιώσει την παντοδυναμία του Θεού, δεν βλέπουμε την πρόνοιά Του για μας;
Είναι παγίδα του διαβόλου. Ο διάβολος ρίχνει στάχτη στα μάτια του ανθρώπου, για να μη δη την πρόνοια του Θεού. Γιατί, όταν δη ο άνθρωπος την πρόνοια του θεού, θα μαλακώση η γρανιτένια καρδιά του, θα γίνη ευαίσθητη και θα ξεσπάση σε δοξολογία, και αυτό δεν συμφέρει στον διάβολο.
Γέροντας Παΐσιος
There are two facets to humility. The first is composed of you regarding your brother as more sensible than yourself and more superior to you, or according to the advice of the Holy Fathers, "regard yourself as being lower than everybody." The second is comprised in ascribing your self-imposed meritorious ordeal to God — this is the complete form of humility of the Saints. It is born naturally in the soul through fulfilling the commandments. Because it is like the branches of a tree that sag downwards when they have abundant fruit on them. However, branches that have no fruit strive upwards and grow straight up. There are trees in existence that will not bear fruit unless their branches are bent downwards: if somebody attaches a stone to them so that they grow toward the ground, they yield fruit. Similarly with the soul, when it becomes humble, it brings forth fruit, and the more fruit it produces, the humbler it becomes. The closer the Saints get to God, the more they realize their sinfulness.
Know that if a person is oppressed by some thought and he does not confess it (to his spiritual father), he will give the thought more power to oppose and torment him. If the person confesses the oppressive thought, if he opposes and struggles with it, instilling into himself the desire for the opposite to the thought, then the passion will weaken and will eventually cease to plague him. Thus with time, in committing himself and receiving assistance from God, that person will conquer the passion itself.
Being prone to passions, we mustn’t believe our own heart because a crooked precept will warp the upright.
Abba Dorotheus
Two factors are involved in man's salvation: the grace of God and the will of man. Both must work together, if salvation is to be attained.
Repentance is a Mystery through which he who repents for his sins confesses before a Spiritual Father who has been appointed by the Church and has received the authority to forgive sins, and receives from this Spiritual Father the remission of his sins and is reconciled with the Deity, against Whom he sinned.
Repentance signifies regret, change of mind. The distinguishing marks of repentance are contrition, tears, aversion towards sin, and love of the good.
Saint Nektarios of Aegina
Αναφερόμενος ο Γέροντας Ιάκωβος στο θέμα της νηστείας μεταξύ άλλων έλεγε και τα εξής (επί λέξει):
«Η νηστεία είναι εντολή του Θεού. Γι αυτό και μεις να νηστεύουμε παιδιά μου. Δε μ' έβλαψε η νηστεία μέχρι σήμερα που ειμαι 70 χρονών. Η μητέρα μου μ' έμαθε νηστεία παδιόθεν. Δεν κάνω τον υποκριτή ότι, παιδιά μου, νηστεύω, αλλά αυτά με δίδαξαν οι γονείς μου και μέχρι σήμερα αυτά τηρώ, τέκνα μου. Δεν με έβλαψε ποτέ η νηστεία κι ας έχω ασθένειες...
... πάνω μου.
Είπαν οι γιατροί και οι Επίσκοποι: Η νηστεία κι αυτή η λιτοδίαιτα πολύ ωφελούν τον άνθρωπο. Εφόσον ωφελεί όταν ο γιατρός, με συγχωρείτε, μας λέει: πέντε μέρες πάτερ μου, δε θα πιεις νερό ούτε μια σταγόνα, για να κάνουμε μια θεραπεία, να δούμε το σώμα σου τι έχει. Λοιπόν πέντε μέρες άντεξα. Πολύ καλό με είχε κάνει. Ε, πόσο μάλλον ωφελεί όταν νηστεύουμε για την ψυχή μας! Αλλά και στο σώμα αυτό κατοικεί ψυχή αθάνατος. Γι' αυτό ας φροντίζουμε για την ψυχή μας που είναι πράγμα αθάνατο.
Να νηστεύετε παιδιά μου, μην ακούτε που λένε δεν είναι η νηστεία τίποτε κι ότι τα λένε οι καλόγηροι. Δεν τα λένε οι καλόγηροι παιδιά μου, με συγχωρείτε, τα λέει ο Θεός. Η πρώτη εντολή του Θεού ήταν η νηστεία, καθώς και ο Χριστός μας νήστευσε.
Εμείς μπορούμε να πούμε ότι νηστεύουμε. Ε, τρώμε τόσα και τόσα. Τώρα νηστεία παιδιά μου κάνουμε εμείς;Όταν τρώμε, με συγχωρείτε, τόσα και τόσα φαγητά, έστω αλάδωτα, έστω ...Υπάρχουν νηστίσιμα φαγητά πολλά. Αρκεί ο άνθρωπος να χει την υγεία του και τη θέληση να νηστέψει.
Κάποτε ήρθε ένα πρόσωπο και μου λέει: παπά μου, μου είπανε ότι νηστεία δεν υπάρχει. Και ότι ποιος είπε ότι υπάρχει νηστεία. Του είπα να πει στον Ιερέα ν' ανοίξει το Βιβλίο να δει που υπάρχει νηστεία. «Ει μή εν προσευχη καί νηστεία ...», λέγει στο Ευαγγέλιο ο Χριστός μας και άλλα πολλά. Και τα δαιμόνια και οι αρρώστιες κι όλα τα πάθη με τη νηστεία και την προσευχή αποβάλλονται. Ο Άγιος Πρόδρομος τι έτρωγε εκείνος στην έρημο; Τι έτρωγε ο Όσιος Δαυίδ; Μ' ένα αντίδωρο περνούσε στο ασκητήριο του όλη την εβδομάδα.
Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Εορτάζει στις 2 Μαρτίου εκάστου έτους.
Βιογραφία
Ο Αγιος Νικόλαος γεννήθηκε στη Νάξο το 1851 μ.Χ., από τον Ιωάννη και την Αυγουστίνα, το γένος Μελισσουργού. Οι ευσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου.
Από την παιδική του ηλικία εξέφρασε την έφεση και την αγάπη του προς τα ιερά και τα όσια. Ήταν φιλακόλουθος και διακονούσε πάντοτε στο ιερό τον παππού του ιερέα Γεώργιο Μελισσουργό. Προορισμένος από τον Θεό να γίνει λειτουργός των Αγίων Μυστηρίων Αυτού μετείχε αδιάλειπτα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας με νηστεία, προσευχή και αγρυπνία.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του ήλθε με την μητέρα του και την αδελφή του στην Αθήνα, όπου έγινε προστάτης αυτών. Ενυμφεύθηκε, εχήρευσε όμως νωρίς. Η πρεσβυτέρα του απεβίωσε μόλις γεννήθηκε το παιδί τους, ο Γιαννάκης, που το μεγάλωσε μόνος.
Ο Κύριος δεν εβράδυνε να τον αναδείξει λειτουργό της Εκκλησίας Του και τον κατέστησε εύθετο και εύχρηστο στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Χειροτονείται διάκονος στις 28 Ιουλίου του 1879 μ.Χ., στο ναό Μεταμορφώσεως της Πλάκας, και μετά από πέντε χρόνια, στις 2 Μαρτίου 1884 μ.Χ., χειροτονείται Πρεσβύτερος στο ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, στο Μοναστηράκι. Διακονεί στο ιερό θυσιαστήριο επί 50 χρόνια περίπου (1884 – 1932 μ.Χ.), στους ναούς και του Αγίου Παντελεήμονος, κοντά στον Ιλισσό ποταμό, και της ακόμη πτωχότερης και απόμερης τότε Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου του λεγομένου «Κυνηγού», στη σημερινή οδό Βουλιαγμένης. Διακρίθηκε ως ο λειτουργικότερος ιερεύς, άνθρωπος προσευχής, του οποίου η ζωή υπήρξε και αναδείχθηκε συνεχής διακονία του Θυσιαστηρίου. Από «φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» παρέμενε στο ναό. Ήταν αφιλάργυρος κατά τον τρόπο και πλήρης έργων αγαθών και ελεημοσύνης. Του αρκούσε για τροφή λίγο ψωμί και λίγα χόρτα, τα οποία συνέλεγε ο ίδιος, και κάποιες φορές, λίγο γάλα που του πρόσφεραν βοσκοί στην ερημική τότε περιοχή της ενορίας του. Αλησμόνητες παρέμειναν οι αγρυπνίες τις οποίες ετελούσε στο ναό του Αγίου Ελισσαίου Αθηνών. Αναφέρονται και μαρτυρίες παιδιών, ότι τον έβλεπαν κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας μεταρσιωμένο να στέκεται υπεράνω της γης. Μαρτυρίες δε περιφανών λογίων, όπως του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και Αλέξανδρου Μωραϊτίδου, που έψαλλαν στις αγρυπνίες τις οποίες ετελούσε, εξαίρουν τη σπάνια και αγία ιερατική αυτού προσωπικότητα.
Ο παπα- Νικόλας, ο λεγόμενος «απλός», ζούσε μέσα στη χαρά της Θείας Ευχαριστίας, την οποία τελούσε ανελλιπώς κάθε ημέρα, όπως την όριζαν οι λειτουργικοί κανόνες, και την παρέτεινε επί πολλές ώρες, για να έχει την πνευματική της απόλαυση. Πάντα ανταποκρινόταν στο γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα και ετελούσε πανηγυρικά το Μυστήριο της ελεύσεως και παρουσίας του Αναστημένου Κυρίου, που αποκαλύπτει τον εαυτό Του, όπως τότε στο Μυστικό Δείπνο. Η χαρά της Αναστάσεως, που βρίσκεται στην καρδιά της Ευχαριστίας, γινόταν οντολογική αναψυχή και αγαλλίαση στον φλεγόμενο από θεία Αγάπη Γέροντα. Η μέθεξή του στην πασχάλια χαρά τον συνέπαιρνε. Δεν ήταν γι αυτόν ένα απλό εφημερικό καθήκον. Πρόφαση ήταν το επί ώρες παρατεινόμενο μνημόσυνο των ζωντανών και των κοιμηθέντων, από τον όγκο των σημειωμάτων που κρατούσε πάντα σ’ ένα δισάκι. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να διακόψει ποτέ τη χαρά της Τράπεζας της Ευχαριστίας, τη θέα του Αναστημένου Σώματος και Αίματος του Χριστού.
Ο αείμνηστος Γέροντας, αφού έφθασε στα 82 του χρόνια και έδωσε πρωτοφανή στον αιώνα μας μαρτυρία ουρανίων χαρισμάτων, οσιότητος, ταπεινώσεως, απλότητος, διακρίσεως, ελεημοσύνης, ασκήσεως και κατά Θεόν σοφίας, αφού εστάθηκε ο μοναδικός προστάτης χιλιάδων ορφανών και πτωχών και έφθασε στο ύψος θείας τελειότητος, εκοιμήθηκε οσίως εν ειρήνη το 1932 μ.Χ. και τον έθαψαν μπροστά στον Ναό του Αγίου Ιωάννη του Κυνηγού.
Στις 29 Αυγούστου του 1992, τα ιερώτατα και θαυματουργά Λείψανα του Αγίου Νικολάου του Πλανά τοποθετήθηκαν σε ασημένια λάρνακα, που σήμερα βρίσκεται στο δεξιό κλίτος του Ιερού αυτού Ναού.
Η Αγία μας Εκκλησία ανεκήρυξε και επισήμως ως άγιο τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά κατά την 135 η Συνοδική Περίοδο (1991 – 1992 μ.Χ.) του Πανσέπτου Οικουμενικού Πατριαρχείου, με εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Νικοδήμου, και βεβαίως με την φροντίδα του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου κ.κ. Αμβροσίου.
Οι Ασματικές Ακολουθίες του Αγίου Νικολάου του Πλανά, οι οποίες ευρίσκονται σε λειτουργική χρήση, συντάχθηκαν από τον Μητροπολίτη Πατρών κ. Νικόδημο, και από τον Αρχιμ. Νικόδημο Παυλόπουλο, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Λειμώνος Λέσβου.
Σύμφωνα με τον ιστοχώρο της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος η μνήμη του Αγίου ιερέως Νικολάου του Πλανά, τιμάται κατά την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου, δια μεταθέσεως εκ της κυριώνυμης ημέρας αυτού, ύστερα από απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Σύμφωνα όμως με τον ιστοχώρο της Ιεράς Μητρόπολης Παροναξίας ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς εορτάζει κατά την καθιερωμένη Πανήγυρη της 2ας Μαρτίου. Εάν όμως η ημέρα της Εορτής συμπίπτει κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τότε η Μνήμη του εορτάζεται κατά την επομένη Κυριακή. Εμείς καταχωρούμε προσωρινά την εορτή του Αγίου Νικολάου Πλανά στις 2 Μαρτίου μέχρι να εξακριβώσουμε την ημερομηνία της εορτής του.
Απολυτίκιον
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Τας του πλάνου παγίδας εκφυγών, ιερώτατε, απλανώς επορεύθης δια βίου, πατήρ ημών, Νικόλαε αοίδιμε Πλανά, ουράνια χαρίσματα λαβών, αγρυπνίαις και νηστείαις, ιερουργών οσίως τω Κυρίω σου. Όνπερ καθικετεύων εκτενώς, Νάξιον ιεράτευμα, πρέσβευε δωρηθήναι και ημίν το θείον έλεος.
Κοντάκιον
Ήχος βαρύς. Επί του όρους μετεμορφώθης.
Εν παντί έθνει, καιρώ και χρόνω Θεός αμάρτυρον ουκ αφήκεν Αυτού την θείαν δόξαν και την θειότητα× τους δε όντας αγίους εν τη γη αυτού και Πλανάν τον Νικόλαον εδόξασε× και ημίν εδωρήσατο πρεσβευτήν, πατέρα και θερμόν εν ανάγκαις αντιλήπτορα.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις, του Προδρόμου δούλος πιστός, των αγρυπνιών τε ο εργάτης ο θαυμαστός, χαίροις, εκκλησίας προφήτου Ελισσαίου το σέμνωμα και δόξα, πάτερ Νικόλαε!
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς – Χρωστήρας© (xrostiras.blogspot.com)
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς – Julia Hayes© (www.ikonographics.net)
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Η λειψανοθήκη του Αγίου Νικολάου Πλανά
Η λειψανοθήκη του Αγίου Νικολάου Πλανά
Η κάρα του Αγίου Νικόλαου του Πλανά
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
http://www.diakonima.gr
Πίστη, σύμφωνα με τις διδασκαλίες του Αγίου Αντιοχείας, είναι η αρχή της ένωσής μας με το Θεό: οι αληθινοί πιστοί είναι η πέτρα του ναού του Θεού, η οποία εκπονήθηκε για το οικοδόμημα του Θεού Πατέρα, που υψώνεται στα ύψη από την δύναμη του Ιησού Χριστού, δηλαδή, από το Σταυρό και την βοήθεια της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. «Η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή» (Ιακώβου 2:26). Τα έργα της πίστης είναι η αγάπη, ειρήνη, μακροθυμία, έλεος, ταπεινότητα, το σταυρό μας και τη ζωή από το πνεύμα. Η αληθινή πίστη δεν μπορεί να παραμείνει χωρίς έργα. Κάποιος που πιστεύει πραγματικά θα είναι επίσης σίγουρα να εκτελέσει καλά έργα.
Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
You don't need money nor titles to get to know God.
How much joy for us that the Lord not only forgives our sins , but also gives the soul the knowledge of Him , if only to be humbled .And the last poor person in the world can be humbled to know God through the Holy Spirit . You don't need money, nor titles to get to know God , but only humility . The Lord is given for free of charge , only because of His mercy . Before I did not know , but now I see every day , every hour , every minute clearly the mercy of God . God gives peace even at bedtime and without God there is no peace to the soul .
St. Silouan the Athonite
One day, a family came to the monastery from Belgrade . They had an only son who was taking drugs for many years . The doctors had told him that time remaining for his life , if he did not quit the drugs , was six months.
The official statistic then in Serbia say that one in a thousand patients could get away from drugs.
When they started to come from Belgrade , father, mother and son , for a long time, they were quarreling in the car . Fortunately for the young mother she kept her composure .
At that time , their son was able to sleep twenty-four hours and the other twenty-four hours he could not sleep because his nervous system was completely upside down .
With the help of God, they arrived at the monastery and the elder immediately spoke with them .
At first , father and son , voiced complaints that they had from each other but then they calmed down . After the son was left alone with the elder . Father Thaddeus spoke with him with patience and great love and recited prayers for his health. All throughout the course of the prayer, Father Thaddeus caressed the head of the young man in the same way that a mother caresses her child.
After that, they all went into the car and were on their way back. The young man fell asleep during their return to Belgrade . His mother immediately sensed that something good was happening to her son because her son before wasn't able to sleep at all.
Twenty-five years later, the former drug addict got married and has two children . He never returned to the bad drug habit .
Elder Thaddeus of Vitovnica
Παλαιότερα που δεν υπήρχαν αυτές οι μεγάλες ευκολίες, και η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει τόσο, αναγκάζονταν οι άνθρωποι σε όλες τις δυσκολίες να καταφεύγουν στον Θεό, και ο Θεός βοηθούσε. Τώρα, επειδή η επιστήμη προχώρησε, τον Θεό Τον βάζουν στην άκρη. Πάνε χωρίς Θεό σημερα. Υπολογίζουν: «Θα κάνουμε τούτο, θα κάνουμε εκείνο». Σκέφτονται την Πυροσβεστική, σκέφτονται τις διατρήσεις, το ένα, το άλλο... Αλλά χωρίς Θεό τι να κάνει ο άνθρωπος;»
Γέροντας Παΐσιος
Η μνήμη του θανάτου είναι ένα καθημερινό θάνατο, και η ανάμνηση της αναχώρησής μας είναι μια αναστενάζοντας ή στενάζουν. Ο φόβος του θανάτου είναι μια ιδιότητα της φύσης που προέρχεται από την ανυπακοή, αλλά τρέμοντας κατά το θάνατο είναι ένα σημάδι της αμετανόητους αμαρτίες.
Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος
The remembrance of death is a daily death, and the remembrance of our departure is an hourly sighing or groaning. Fear of death is a property of nature that comes from disobedience, but trembling at death is a sign of unrepented sins.
St. John Climacus
Όταν έχετε ένα κακό όνειρο, ποτέ να εξετάσετε τι είδατε, πώς το είδες, ή αν είσαι ένοχος ή πόσο είστε σε υπαιτιότητά του. Ο πονηρός, έχοντας αποτύχει σας βάλει στον πειρασμό κατά τη διάρκεια της ημέρας, έρχεται τη νύχτα.
Γέροντας Παΐσιος
When you have a bad dream, never examine what you saw, how you saw it, or whether you're guilty or how much you are at fault. The evil one, having failed to tempt you during the daytime, comes to you at night.
Elder Paisios
Αν θέλετε να πάτε ευθεία ενώπιον του Θεού, θα πρέπει να έχετε δύο τοιχους. Οχι από τούβλο ή πέτρα ή χώμα, αλλά δύο πνευματικών τοίχους. Έχετε το φόβο του Θεού στα δεξιά, επειδή ο προφήτης Δανιήλ λέει,'' Με το φόβο του Θεού, ο άνθρωπος εκτρέπεται από κάθε κακό.''
Στην αριστερή έχετε το φόβο του θανάτου, διότι ο Υιός του Σειράχ λέει,'' Γιε μου, θυμάστε το τέλος σας και δεν θα αμαρτίσης.'' Αυτές οι δύο καλές πράξεις, ο φόβος του Θεού και τη μνήμη του θανάτου, να παραδώσει έναν άνθρωπο από κάθε αμαρτία.
Γέρων Κλεόπας της Ρουμανίας
Οι άνθρωποι είναι τυφλοί και δεν βλέπουν τι γίνεται στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.
Μόλις εξυπηρετούσα και δεν θα μπορούσα να κάνω τη Μεγάλη Είσοδο, λόγω του ό, τι είδα. Ένιωσα ξαφνικά κάποιος με πιέζει με τον ώμο μου και καθοδηγώντας με προς το ιερό πρόθεση.
Νόμιζα ότι ήταν ο ψάλτης και είπα στον εαυτό μου: «Η ευλογημένη, όπως ασέβεια, Μπήκε μέσα από την Ωραία Πύλη και με σπρώχνει;" Γύρισα και είδα ένα τεράστιο φτερό, που ο αρχάγγελος είχε στον ώμο μου, ήταν με την καθοδήγηση για να κάνω τη Μεγάλη Είσοδο.
Ποια καταπληκτικά πράγματα λαμβάνουν χώρα στο βωμό κατά την Θεία Λειτουργία!
Μερικές φορές δεν μπορώ να το νιωθω, και έτσι έχω περάσει έξω σε μια καρέκλα, και έτσι ορισμένη άνθρωποι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι έχω κάτι λάθος με την υγεία μου, αλλά δεν συνειδητοποιούν τι βλέπω και ακούω. Ποια φτερά σε αυτές αγγέλους, παιδί μου!
Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης
Βλέπω σήμερα όλοι, νέοι και γέροι, τείνει να δικαιολογήσει τα πάντα με μια μάλλον σατανική εξορθολογισμού. Τα πάντα ερμηνεύεται τους από τον διάβολο, και έτσι βρίσκουν τον εαυτό τους έξω από την πραγματικότητα. Αυτονόητη είναι μια σατανική ερμηνεία της πραγματικότητας.
Γέροντας Παΐσιος
I see today everyone , young and old, tends to justify everything with a rather satanic rationalization. Everything is interpreted for them by the devil, and so they find themselves outside of reality. Self-justification is a satanic interpretation of reality.
Elder Paisios
With Christ's blood everything is at peace on earth and in heaven. '' Thy will be done'' means may peace come to earth as it exists in heaven.
St. Ambrose of Milan
When there is no patience, all goodness in the soul is quickly suppressed and sin grows.
St. Raphael of Lesvos
Κάποιος που δεν σκέφτεται τον εαυτό του, αλλά σκέφτεται συνεχώς τους άλλους, με την καλή έννοια, θα σκεφτεί συνεχώς από τον Θεό, και οι άλλοι θα σκεφτούν επίσης τον ίδιον. Όσο περισσότερο κάποιος ξεχνάει τον εαυτό του, τόσο περισσότερο ο Θεός τον θυμάται.
Γέροντας Παΐσιος
Σε ένα χρόνο , πήρα ένα άρρωστο άτομο σε αυτόν που είχε διαγνωστεί με AIDS . Μερικοί από τους φίλους μου που ήξερα ότι ήταν φιλική με τον Γέροντα μου ζήτησε να βοηθήσει αυτό το άρρωστο πρόσωπο που ήταν εξαιρετικά κατάθλιψη . Το θύμα του AIDS ήταν σε πολύ κακή κατάσταση και ήθελε να αυτοκτονήσει . Όταν άκουσα ότι ήθελε να αυτοκτονήσει , τον έστειλε σε άλλον ιερέα ο οποίος ήταν επίσης ένας γιατρός . Το όνομά του είναι πάτερ . Σταμάτης . Το άρρωστο άτομο πήγε σε αυτον τον ιερέα , αλλά ο ιερέας τον συμβούλευσε να πάει και να δει το Γέροντα Πορφύριο .
Τον πήγα στον Γέροντα . Ήταν ένα πρόσωπο που δεν φαίνεται να μοιάζει με ένα χριστιανό. Είχε μια πολύ κοσμική εμφάνιση γι 'αυτόν . Τον άφησα στο κελί με τον Γέροντα . Ο Γέροντας τον κράτησε εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα . Όταν τελείωσε , ήρθε έξω από το κύτταρο κλάμα , αλλά ήταν πολύ ήρεμο με ένα κομποσχοίνι στο χέρι του , που ο Γέροντας του είχε δώσει . Έκλαιγε , αλλά όχι με τρόπο που τον έκανε να φαίνεται ανήμπορος . Τα μάτια του γέμισαν με το φως . Ο Γέροντας με κάλεσε στο κελί του . " Έλα εδώ , ώστε να μπορώ να σας μιλήσω . Ποια ήταν η ψυχή που σας έφερε σε μένα; Τι θαυμάσια ψυχή που ήταν ! "
Το άτομο από την εν λόγω συνάντηση μετανόησε και ζει πραγματικά στο πνεύμα της μετανοίας . Τον έχω δει πολλές φορές από τότε ως γιατρός . Βλέπω ότι έχει ξαναγεννηθεί . Ο ίδιος επισκέπτεται μοναστήρια . Πηγαίνει στην εξομολόγηση . Αυτός λαμβάνει Θεία Κοινωνία και ευχαριστεί τον Χριστό για το AIDS , επειδή αυτό έχει γίνει γι 'αυτόν το λόγο για την αληθινή σωτηρία του .
Από το βιβλίο : « Θαυματουργή περιστατικά και Συμβούλων του Αγιου Πορφυρίου
Fear of torment is the way of a slave, desire of reward in the heavenly kingdom is the way of a hireling, but God's way is that of a son, through Love.
St. Nikodemos the Hagiorite
Και ποιος είναι ο Παράδεισος; «Ο Χριστός», έλεγε ο Γέροντας. «Όταν αγαπάς τον Χριστό, τότε παρ’ όλη την αίσθηση της αμαρτωλότητος και των αδυναμιών σου έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες το θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού. Και να μας αξιώσει ο Θεός να δούμε το Πρόσωπο του Κυρίου και απ’ εδώ στη γη και απ’ εκεί, όπου θα πάμε».
Αγιος Πορφύριος
Ο φιλάνθρωπος Θεός έκανε τον άνθρωπο αυτεξούσιο και μας δίδαξε να μη μετέχουμε σε πράξεις αισχρές και δε σκεπτόμαστε σοβαρά τα θεία και σωτήρια λόγια Του.
Γέροντας Ιωσήφ ο ησυχαστής
We must strive so that all of our life, as a whole, and not certain hours and days, is based on the Law of God. We must arrange all of our activities so that they are in agreement with the will of God. Only under these conditions will our heart be pure, and '' only the pure in heart will see God.''(Mathew 5:8 )
St Nikon of Optina
Pride darkens the soul completely and leads to its utter downfall..It acts like some harsh tyrant who has gained control of a great city, and destroys it completely.
Abba Moses of Scetis
Τὸ ἀξιοπρόσεκτο γεγονὸς ποὺ ἀκολουθεῖ σὲ ἐλαφρὰ διασκευὴ τῆς γλώσσης τὸ ἀναφέρει ὁ διακριτικότατος ἀσκητὴς Δανιὴλ Κατουνακιώτης σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀλέξανδρον Μωραϊτίδην. Ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς:
Ἕνας γνωστός του καὶ ἐνάρετος οἰκογενιάρχης ἀπὸ τὴν Σμύρνη, ποὺ τὸν ἔλεγαν Δημήτριο, ἀφοῦ κατάλαβε τὸ τέλος του κάλεσε τὸν υἱόν του Γεώργιο, ὁ μόνος εὐσεβῆς, διότι τὰ ἄλλα τρία του παιδιὰ καὶ ἡ γυναίκα του ζοῦσαν μὲ κοσμικότητα, καὶ τοῦ ἀπεκάλυψε ὅσα ἀκολουθοῦν, καὶ τὰ ὁποῖα ὁ υἱός του ὁ πιστὸς φανέρωσε εἰς τὸν π. Δανιήλ.
Ἀφοῦ ὁ πατέρας μου ἔφθασε εἰς τὸ τέλος αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ ἐγνώρισε τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου του, ἐκείνην τὴν ἡμέρα ἐκάλεσε ἕνα σεβάσμιο ἱερέα, ποὺ τὸν ἔλεγαν Δημήτριον, ἄνθρωπον πολὺ ἁπλὸν καὶ ἐνάρετον, εἰς τὸν ὁποῖον μὲ πολλὴ εὐλάβεια εἶπε· «ἐγὼ πνευματικέ μου πάτερ, σήμερα πεθαίνω, καὶ παρακαλῶ ὁδήγησέ με σὲ αὐτὴν τὴν κρίσιμη στιγμὴ τί ὀφείλω νὰ πράξω;» ὁ δὲ ἱερεὺς γνωρίζοντας τὴν θεάρεστον ζωὴν τοῦ πατέρα μου καὶ ὅτι ἦταν σὲ ὅλα ἕτοιμος, διότι εἶχαν προηγηθῆ τὰ πραγματικὰ ἐφόδια, δηλαδὴ ἐξομολόγησις, εὐχέλαιο, συχνὲς ἱερὲς μεταλήψεις, ἐπειδὴ ἕνεκα ποὺ διετέλεσε πολλὲς ἡμέρες ἄρρωστος μεταλάμβανε συνεχῶς ἀπὸ τὰ ἄχραντα μυστήρια τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὑπέδειξε ἕνα ἀκόμη νὰ κάμη· «ἐὰν ἦταν εὔκολο νὰ δώσης ἐντολὴ νὰ σοῦ κάμουν μετὰ τὸν Θάνατό σου ἕνα τακτικὸν 40λείτουργον στὸ ὄνομά σου, τὸ ὁποῖο νὰ ἐκτέλεση κάποιος ἱερεὺς μακρὰν τῆς πόλεως» ἐγὼ δὲ ἂν καὶ ἄπορος ἔδωσα ὕποσχεσι, ὅτι μὲ πολὺ προθυμία θὰ ἐκτελέσω αὐτό, ἀρκεῖ μόνον νὰ λάβω τὴν εὐχή του, τὴν ὁποία καὶ ἐπῆρα.
Αὐτὰ ἀφοῦ ἄκουσε καὶ εὐχαριστηθεὶς ὁ πατέρας μου μὲ προσκάλεσε μὲ πολλὴ συγκίνησι καὶ δάκρυα, καὶ μὲ παρεκάλεσε νὰ τὸν κάμω μετὰ τὸν θάνατό του ἕνα 40λείτουργον.
Μετὰ ἀπὸ διάστημα δυὸ ὡρῶν ἀπέθανε ὁ ἀείμνηστος πατέρας μου καὶ ἀμέσως προσκάλεσα τὸν ἱερέα Δημήτριον, χωρὶς νὰ γνωρίζω ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε ὑποβάλλει τὸ ζήτημα τοῦ 40λείτουργου εἰς τὸν πατέρα μου, καὶ λέγω εἰς αὐτόν. Ἐπειδὴ ὁ πατέρας μου μοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν κάμω ἕνα τακτικὸ 40λείτουργο ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἐπειδὴ ἡ αἰδεσιμότης σου ἡσυχάζεις εἰς τὸν ἔξω τῆς πόλεως ναΐσκο τῶν Ἅγιων Ἀποστόλων, δι᾿ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ νὰ λάβης τὸν κόπον καὶ νὰ φροντίσης τὴν ἐκτέλεσι αὐτοῦ καὶ ἐγὼ θὰ πληρώσω τὸν κόπον σου καὶ τὰ σχετικὰ μὲ τὰ ἔξοδα τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ. Ὁ ἱερεὺς ὅταν ἄκουσε αὐτὰ μοῦ ἀπάντησε μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Ἐγώ, ἀγαπητέ μου Γεώργιε, ἔχω δώσει σήμερα στὸν πατέρα σου τὴν γνώμη αὐτή, καὶ ὀφείλω ὅσο ζῶ νὰ τὸν μνημονεύω πάντοτε.
Ἐγὼ δὲ γνωρίσας τὴν πολλὴ εὐλάβεια τοῦ ἱερέως καὶ τὴν ἐκτίμησι τὴν ὁποίαν εἶχε πρὸς τὸν πατέρα μου ἐπέμενα παρακαλώντας καὶ ἔτσι τὸν ἔπεισα νὰ δεχθῆ τὴν πρότασί μου, καὶ ἐπῆγε στὸ σπίτι του, πρὸς τὴν πρεσβυτέρα καὶ τὶς κόρες του καὶ λέγει πρὸς αὐτὲς «ἐγὼ ἐπειδὴ θὰ κάνω τακτικὸν 40λείτουργον στὸ ὄνομα τοῦ καλοῦ ἐκείνου εὐεργέτου μου Δημητρίου, δι᾿ αὐτὸ ἐπὶ 40 ἡμέρες νὰ μὴ μὲ περιμένετε ἐδῶ, διότι θὰ ἡσυχάζω συνέχεια εἰς τὸν ἱερὸν Ναὸν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, γιὰ νὰ ἐξακολουθῶ τακτικώτατα τὸ 40λείτουργο», καὶ ἔτσι ἐπῆγε καὶ ἄρχισε μὲ εὐλάβεια καὶ προθυμία τὸ 40λείτουργον. Ἔγιναν 39 Θεῖες Λειτουργίες καλῶς, τὴν παραμονὴ δὲ τῆς τελευταίας, Σάββατο βράδυ, ξαφνικὰ παρουσιάστηκε σφοδρὸς πονόδοντος στὸν ἱερέα καὶ ἀναγκάστηκε τὴν νύκτα νὰ ἔλθη μὲ πόνους στὸ σπίτι του, καὶ προσκάλεσε ἡ πρεσβυτέρα τὸν κουρέα καὶ τοῦ ἔβγαλε τὸ σάπιο δόντι καὶ ἔτσι ἔγλυτωσε ἀπὸ τοὺς πόνους. Λόγω ὅμως ποὺ ἔτρεχε αἷμα ἀπεφάσισε νὰ συμπλήρωση τὴν τελευταία Θεία Λειτουργία τὴν ἑπομένη.
Ὁ Γεώργιος ὅμως μὴ γνωρίζοντας τὴν πάθησι τοῦ ἱερέως τὴν παραμονὴν ἐκείνη ἑτοίμασε, μὲ δάνειο, τὸ ὀφειλόμενον ποσόν, γιὰ τὸν κόπον τοῦ ἱερέως μὲ σκοπὸ νὰ τὸ ἐπιδώση τὴν ἑπομένη. Κατὰ τὰ μεσάνυκτα ὅμως ἐκείνου τοῦ Σαββάτου, ἐσηκώθηκα νὰ προσευχηθῶ. Προσευχόμενος δὲ μὲ πολλὴ κατάνυξι καὶ ἀφοῦ κουράστηκα ἐκάθησα στὸ κρεββάτι καὶ ἄρχισα νὰ ἐνθυμοῦμαι τὶς ἀρετὲς τοῦ πατέρα μου καὶ τὶς παρεκτροπὲς καὶ παιδικές μου παρακοὲς ποὺ εἶχα κάνει κατὰ καιρούς, καὶ συνάμα ἔλεγα στὸν ἑαυτό μου, ἄραγε ὠφελεῖ τὸ 40λείτουργον τὴν ψυχὴν τοῦ κεκοιμημένου ἢ χάριν μικρῆς ἀνακουφίσεως ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ αὐτὸ ἔχει συστήσει; Αὐτὰ σκεπτόμενος μὲ πόνο ψυχῆς καὶ δάκρυα, καὶ ἐκζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, μοῦ φάνηκε ὅτι κοιμήθηκα λίγο, καὶ ἀμέσως βρέθηκα σὲ μιὰ πεδιάδα ὡραιότατη, τῆς ὁποίας ἡ ὀμορφιὰ ἦταν ἀπερίγραπτος, μὴ ἔχουσα σύγκρισι μὲ τὰ εὐχάριστα τοῦ κόσμου. Ἐνῶ εὑρισκόμουν ἐκεῖ μοῦ ἐπῆλθε φόβος πολύς, ποὺ ὑπαγορευόταν ἀπὸ τὴν συνείδησί μου, ἐπειδὴ ἐγνώρισα τὸν ἑαυτό μου ἀκατάλληλον διὰ τὴν ἐκεῖ ἀπόλαυσι. Καὶ ἐνῶ διατελοῦσα κάτω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀμηχανία, μὲ ἦλθε θάρρος καὶ εἶπα εἰς τὸν ἑαυτόν μου, μιὰ καὶ ὁ Πανάγαθος Θεὸς ἠθέλησε νὰ μὲ φέρη ἐδῶ ἴσως ἡ ἀγαθότητά Του μὲ ἐλεήση καὶ στὴν συνέχεια μετανοήσω, διότι ὅπως βλέπω εὑρίσκομαι μαζὶ μὲ τὸ σῶμα μου.
Αὐτὰ συζητώντας μὲ τὸν ἑαυτό μου καὶ παρηγορηθείς, εἶδα μικρὸ φῶς διαυγέστατο, καὶ ἀφοῦ ἐπῆγα πρὸς τὸ μέρος ἐκεῖνο, εἶδα μὲ ἀνέκφραστη ἔκπληξι τὴν ἀπερίγραπτη ἐκείνη ὡραιότητα τοῦ ἀπέραντου δάσους, ποὺ ἀπόπνεε ἄρρητη εὐωδία. Ὢ ποία μακαριότης ἀναμένει ἐκείνους ποῦ ζοῦν ἐνάρετα εἰς τὸν κόσμον;
Ἀναθεωρώντας δὲ μὲ μεγάλη ἔκπληξι καὶ χαρὰ τὴν ὑπερκόσμια ἐκείνη ὡραιότητα εἶδα ἕνα ὡραιότατο παλάτι... ὅταν δὲ πλησίασα κοντὰ βλέπω μὲ πολλὴ ἀγαλλίαση τὸν πατέρα μου Δημήτριον, λαμπροφόρο καὶ γεμάτον ὅλο φῶς, ὁ ὁποῖος ἐστέκετο μπροστὰ σὲ ἐκείνη τὴν πόρτα τοῦ παλατιοῦ, καὶ ἀφοῦ μὲ ἀτένισε μὲ πατρικὴ στοργὴ καὶ τὴν γνωστή του ἐπιείκεια καὶ πραότητα, μοῦ εἶπε: «πῶς ἦλθες ἐδῶ παιδί μου;» ἐγὼ δὲ τὸν ἀπήντησα, «καὶ ἐγὼ, πατέρα μου, ἀπορῶ, διότι ὅπως βλέπω δὲν εἶμαι ἄξιος διὰ τὸν τόπο. Ἀλλὰ πές μου, πατέρα μου, πῶς εὑρίσκεσαι ἐδῶ καὶ σὲ ποιὸν ἀνήκει τὸ παλάτι αὐτό;». Ἐκεῖνος δὲ μὲ πολλὴ φαιδρότητα μοῦ εἶπε: «Ἡ ἄκρα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἀγαθότης διὰ πρεσβειῶν τῆς Κυρίας ἡμῶν Θεοτόκου, εἰς τὴν ὁποίαν εἶχα, ὅπως εἶναι γνωστόν, μεγίστην εὐλάβειαν, μὲ ἠξίωσε νὰ καταταχθῶ εἰς τὸ μέρος αὐτό. Εἰς αὐτὸ δὲ τὸ παλάτι ἤθελον εἴσελθη σήμερον, ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ὁ οἰκοδόμος αὐτοῦ ἔβγαλε σήμερον τὸ δόντι του καὶ δὲν ἐτελείωσαν αἱ 40ντα ἡμέραι τῆς οἰκοδομῆς αὐτοῦ, δι᾿ αὐτὸ αὔριο θὰ εἰσέλθω».
Ὅταν εἶδα καὶ ἄκουσα αὐτὰ ἐγὼ ὁ ἐλάχιστος ἐξύπνησα μὲ ἔκπληξι καὶ γεμάτος δάκρυα ἐθαύμαζα δι᾿ ὅλα ὅσα εἶδα. Ὅλη ἐκείνη τὴν νύκτα ἔμεινα ἄυπνος εὐχαριστῶν καὶ δοξολογῶν τὸν Πανάγαθον Θεόν... Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα ἐπῆγα εἰς τὸν ἱερέα Δημήτριον καὶ τὸν εὑρῆκα νὰ κάθεται, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ μὲ ἐδέχθηκε μὲ χαρὰ μοῦ εἶπε· «νὰ καὶ ἐγὼ πρὸ ὀλίγου ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν λειτουργία, τελειώσας εὐτυχῶς τὸ 40λείτουργον». Αὐτὸ δὲ εἶπε διὰ νὰ μὴ μὲ λυπήση, διότι ἐμποδίστηκε μία ἡμέρα ἡ λειτουργία, τὴν ὁποίαν βέβαια ἤθελε πρόσθεση τὴν ἑπομένη. Τότε ἐγὼ ἄρχισα νὰ διηγοῦμαι εἰς τὸν ἱερέα τὰ ὅσα εἶδα μὲ λεπτομέρεια καὶ πολλὴ συγκίνησι, καὶ ὅταν ἔφθασα εἰς τὴν ἐξαγωγὴ τοῦ δοντιοῦ καὶ ὅτι τὴν ἑπομένη θὰ τελειωθῆ ἡ οἰκοδομὴ καὶ θὰ εἰσέλθη ὁ πατέρας μου εἰς τὸ παλάτι, τότε ὁ ἱερεὺς κατεληφθεῖς ἀπὸ θαυμασμὸ ἐβόησε· «ἐγώ, ἀγαπητέ μου Γεώργιε, εἶμαι ὁ οἰκοδόμος ἐκεῖνος»...
Αὐτὰ ὁ πατὴρ Δανιὴλ τὰ ἐβεβαίωσε καὶ ἀπὸ τὸν πατέρα Δημήτριον τὸν ὁποῖον ἐπεσκέφθη, ὁ ὁποῖος π. Δημήτριος μὲ παρεκάλεσε ὅπως γράψω ἀκριβῶς τὴν ὠφελιμωτάτην αὐτὴν διήγησιν. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔλαβε χῶραν ἀρχὰς τοῦ 20ου αἰῶνος.
Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος
