As we have seen, the apostles taught that all the blessings of this life and in the life to come are the direct result of the suffering on the Cross of the incarnate Son of God. These blessings extend not only to mankind but also to all of nature and even the entire universe, which will be renewed on the day of the general resurrection.
For us the most important blessing of the redemptive death and resurrection of Christ is the gift of a new life in Christ — the ability to live spiritually, to perfect oneself and become likened to God. All this is referred to in the Scriptures as becoming a new man or new creation. Before Christ, man was unable to lead a true spiritual life and was a prisoner of his corporal, often sinful desires. The blessings of redemption inspire new thoughts, a new outlook on life. Redemption exposes the emptiness and vanity of our earthly existence and reveals how joyful and wonderful is the life to come. The grace of the Holy Spirit constantly helps us on the way to our ultimate goal. It replaces the feeling of oppression and bitterness with lightness and inner peace; the thirst for vile pleasures with the sweetness of a relationship with God; sickly self-love with a noble desire to do good.
Of course, any kind of growth and perfection demands personal effort as well. God leads and helps us and gives us all the tools to succeed, but constancy and struggle are necessary ingredients to become virtuous. These difficulties, both outer and inner, are called personal "crosses." Every Christian has to carry his personal cross if he wants to participate in his victory over evil. Salvation consists of two parts: the objective part already accomplished by Jesus Christ on the Cross, and the subjective part which consists of a personal effort to become a true Christian. About this second aspect of salvation, Jesus says: "He who follows after Me [wants to be My disciple] but does not take his cross, is not worthy of Me" (Matt. 10:38). There is nothing bleak in this carrying of one's personal cross. The Apostles, in talking about a Christian's struggle, comforted themselves and others with the words: "The sufferings of this present time are not worthy to be compared with the glory which shall be revealed in us" (Rom. 8:17). And the more a Christian shares in Christ's sufferings, the more he will share in His glory.
A few words about the sign of the cross. Before Christ, the cross was an instrument of the cruelest punishment, and a symbol of horror. After His sufferings, it became the sign of the victory of good over evil and of life over death; it became the reminder of the limitless love of God and a source of happiness. The incarnate Son of God sanctified the cross with His blood and made it the carrier of His blessings and holiness. Because of these properties, the sign of the cross became an essential component of Christian life since apostolic times, used in all Church services and private prayers. For instance, water is blessed and becomes holy with the sign of the cross, and bread and wine are transformed into the Body and Blood of Christ; in summary, all Sacraments acquire their spiritual power through the sign of the cross. As flies cannot tolerate flame, so demons cannot stand the presence of the cross. The sign of the cross protects a Christian from accidents and misfortunes and attracts God's help to him. That is why Orthodox Christians revere the cross so much, bless themselves with the sign of the cross, wear a cross on their chest and adorn their homes and churches with crosses.
Saint Paul the Simple, who is commemorated
on March 7th, relates the following event:
I had a disciple who was very negligent, and who would commit different sins secretly. After he passed away, I began to beseech our Lord and the Most-Holy Theotokos to reveal to me where my disciple was. After praying for several days, I saw my disciple in a vision: He was being held by two other people, and he looked petrified. When I saw this, I was deeply grieved.
I became very worried. I began to give alms on his behalf, I had Liturgies performed in his name, and I continued pleading day and night to the almighty Queen of Heaven and our compassionate God for his soul.
After very many days, I saw our Panagia, and she said to me, “What is wrong grandpa? Why are you so sad?” “It is because of my disciple, my Lady.
For I saw that he is suffering.”
The Panagia responded, “Didn’t you ask me to show him to you? Behold, I fulfilled your request.”
“Yes, my Lady; however, I was not expecting to see him in this dreadful state.” Then the Virgin Mary said, “On account of your labors, your humility, and your love, I will show him to you again so you can rejoice.”
The following day, I saw my disciple. This time he was walking joyful and he said to me, “Your prayers, Father, moved the Most-Holy Theotokos
(because she loves you very much) to entreat the Savior, and He freed me from bondage.”
Just as he finished saying these words, I saw the Panagia, and she said to me, “Have you learned
how your disciple is now, O Elder?”
“Yes, my Lady,” I replied, “and I thank you.”
“Go, then,” she said, “and always remember the brother in your prayers, give alms, and perform Liturgies for him, because the deceased received great benefit from the Divine Liturgy and alms that are given with faith.”
-1.jpg)
Μικρές αλλαγές στην καθημερινή ζωή σας μπορεί να φέρουν μεγάλες αλλαγές στην υγεία σας, όπως δείχνουν νέες μεγάλες έρευνες.
Ο αναπληρωτής καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρήστος Πίτσαβος, ο αναπληρωτής καθηγητής Ορθοπεδικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκος Παπαϊωάννου και ο καθηγητής Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής του Πανεπιστημίου Κρήτης Αντώνης Καφάτος δίνουν πρακτικές συμβουλές για να αλλάξετε με ανώδυνο τρόπο (χωρίς να το καταλάβετε) το προφίλ της υγείας σας.
Αφαιρέστε ένα γραμμάριο αλάτι την ημέρα από το φαγητό σας
Μεγάλη έρευνα από τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Λίβερπουλ, η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας στο Σαν Φραντσίσκο, έδειξε ότι περισσότερες από 21.000 ζωές στη Βρετανία θα σώζονταν κάθε χρόνο από τη στεφανιαία νόσο αν οι κάτοικοί της έτρωγαν μόνο ένα γραμμάριο λιγότερο αλάτι την ημέρα, προσέθεταν ένα φρούτο στην καθημερινή διατροφή τους και αντικαθιστούσαν το 1% της προσλαμβανόμενης ενέργειας από κορεσμένα λίπη (ζωικά) ή τρανς λίπη (υδρογονωμένα) με ακόρεστα (φυτικά).
Να θυμάστε ότι με κάθε αναποδογύρισμα της μέσης αλατιέρας πέφτει στο φαγητό ποσότητα αλατιού έως μισό γραμμάριο, ενώ κάθε κουταλάκι του γλυκού αλάτι είναι περίπου 5 γραμμάρια .
Αντικαταστήστε τα μυτερά παπούτσια με στρογγυλά ή τετράγωνα
Οι καλύτεροι πελάτες των ορθοπεδικών γιατρών είναι οι γυναίκες που φορούν μυτερά παπούτσια! «Τα παπούτσια με τριγωνική μύτη παραμορφώνουν τα δάκτυλα και προκαλούν στις γυναίκες τα επώδυνα κότσια (την παραμόρφωση του μεγάλου βλαισού δακτύλου)», τονίζει ο κ. Παπαϊωάννου.
Να φοράτε αντηλιακό και τον χειμώνα ή τις συννεφιασμένες ημέρες
«Τα αντηλιακά δεν είναι μόνο για το καλοκαίρι και την ηλιοφάνεια», υπογραμμίζει ο δερματολόγος δρ Νικ Λόουι, σύμβουλος στο Νοσοκομείο University College στο Λονδίνο. «Η UVA ακτινοβολία, ο ύπουλος εχθρός του δέρματος, είναι παρούσα όλο τον χρόνο και διαπερνά σύννεφα και γυαλιά. Γι' αυτό, να φοράτε κάθε μέρα αντηλιακό (που θα καλύπτει την UVA ακτινοβολία), τον χειμώνα με δείκτη προστασίας 15 και το καλοκαίρι με δείκτη προστασίας 30».
Να τρώτε τροφές με διάφορα χρώματα
Κάθε χρώμα αντιπροσωπεύει διαφορετικές αντιοξειδωτικές ουσίες που θωρακίζουν την υγεία, καθώς και θρεπτικά συστατικά που δρουν συνεργικά με άλλα. Για παράδειγμα, η βιταμίνη C από τα φρούτα ενισχύει την απορρόφηση του σιδήρου από τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά όπως το σπανάκι. Καθημερινά, λοιπόν, σκεφθείτε αν φάγατε κάτι πράσινο, κάτι πορτοκαλί και κάτι κόκκινο.
Μειώστε τις ημερήσιες θερμίδες σας κατά 250 την ημέρα
Θα χάνετε ένα περιττό κιλό τον μήνα, απλώς αφαιρώντας από τη διατροφή σας π.χ. ένα ντόνατς (218 θερμίδες) ή μισή σοκολάτα γάλακτος (265 θερμίδες) ή μια γκοφρέτα (203 θερμίδες) ή δύο αναψυκτικά (129 θερμίδες το ένα) ή αλλάζοντας τα δύο πλήρη γαλακτοκομικά γιαούρτια (212 θερμίδες το απλό και 230 το στραγγιστό) με άπαχα (82 θερμίδες το ένα) ή αντικαθιστώντας την τυρόπιτα στο κολατσιό (280 θερμίδες) με ένα μήλο (71 θερμίδες) ή ένα αχλάδι (49 θερμίδες) ή ένα ροδάκινο (66 θερμίδες) ή 20 κεράσια (24 θερμίδες) ή 10 φράουλες (27 θερμίδες). «
Ελάττωση του σωματικού βάρους κατά 5 κιλά μπορεί να ελαττώσει την κακή χοληστερόλη (LDL) κατά περίπου 5%-8%, ενώ για κάθε κιλό που χάνετε αυξάνεται η καλή χοληστερόλη (HDL) κατά 0,35 μονάδες», λέει ο κ. Πίτσαβος. «Επιπλέον, η βελτίωση του Δείκτη Μάζας Σώματος και η απόκτηση του ιδανικού (για το ύψος και τις σωματικές δραστηριότητες κάθε ατόμου) βάρους επαναφέρει τη συστολική και τη διαστολική πίεση στα φυσιολογικά επίπεδα».
Μη φοράτε τελείως ίσια παπούτσια
«Μια μικρή ανύψωση (τακούνι 1,5 - 3 εκατοστά ) είναι απαραίτητη για τη στατική του σώματος», λέει ο κ. Παπαϊωάννου. «Έτσι, κατανέμεται το βάρος του σώματος σε όλη την επιφάνεια του πέλματος και όχι μόνο στις φτέρνες και δεν ταλαιπωρείται η μέση σας».
Μην τρώτε «ένα και καλό» γεύμα την ημέρα
«Τα γεύματά μας κατά τη διάρκεια μίας ημέρας δεν πρέπει να υπερβαίνουν συνολικά τα πέντε ή να είναι λιγότερα από τρία, για τη σωστή λειτουργία του μεταβολισμού μας», εξηγεί ο κ. Πίτσαβος.
«Να τρώτε τρία κύρια γεύματα (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό) και δύο μικρότερα στα μεσοδιαστήματα (κατά προτίμηση ένα φρούτο ή ένα γιαούρτι)». Μοιράστε λοιπόν το φαγητό της ημέρας, για να έχετε ομοιόμορφη απελευθέρωση της γλυκόζης στο αίμα και επομένως αύξηση της σωματικής και διανοητικής αντοχής και αποφυγή της υπνηλίας.
Να δουλεύετε στη σωστή εργονομική θέση
Η κακή στάση μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή καταπονεί τον αυχένα, τη σπονδυλική στήλη και τους καρπούς, με αποτέλεσμα να προκαλούνται πόνοι στη μέση και τον σβέρκο και φλεγμονές. «Η οθόνη πρέπει να είναι στο ύψος των ματιών για να μη σκύβετε», συμβουλεύει ο κ. Παπαϊωάννου. «Κάτω από τον καρπό πρέπει να υπάρχει ένα μαξιλαράκι (pad), για να μην προκαλούνται τενοντίτιδες. Η ράχη πρέπει να στηρίζεται καλά στην καρέκλα. Η καρέκλα πρέπει να είναι περιστρεφόμενη, ώστε να μη στρέφουμε το σώμα μας προς την οθόνη».
Κάνετε ασκήσεις ενώ βλέπετε τηλεόραση
Καθώς βλέπετε τηλεόραση στο τέλος της ημέρας, ξαπλώστε στο χαλί για διατάσεις του κορμού (πολύ ανακουφιστικές μετά την καθιστική δουλειά στο γραφείο) και μερικές ασκήσεις κοιλιακών μυών (για να κρατούν καλά τη μέση και την πλάτη), οι οποίοι δεν γυμνάζονται με τις καθημερινές εργασίες. Μπορείτε επίσης να κάνετε μερικές ασκήσεις με μπάλα γυμναστικής, είτε πατώντας τα πόδια στο πάτωμα και τεντώνοντας προσεκτικά την πλάτη στην επιφάνειά της είτε κάνοντας κυκλικές κινήσεις με τους γοφούς ενώ κάθεστε πάνω στην μπάλα.
Άλλη ιδέα είναι να κάθεστε όρθιος στο ένα πόδι για ένα λεπτό (κάνοντας εναλλαγή με το άλλο πόδι την επόμενη φορά) ενώ πλένετε τα δόντια σας, είναι καλή άσκηση ισορροπίας.
Να τρώτε 5-6 καρύδια την ημέρα
«Σας δίνουν την επαρκή ποσότητα των ω-3 λιπαρών οξέων (α-λινολεϊκού οξέος) για πρόληψη του εμφράγματος του μυοκαρδίου και των εγκεφαλικών επεισοδίων», εξηγεί ο κ. Καφάτος.
Να πλένετε τα χέρια σας μόλις μπείτε στο σπίτι
«Πολλοί ιοί μπορεί να περάσουν πολύ εύκολα από τα χέρια σας στον οργανισμό σας. Έτσι, το χερούλι της πόρτας του δημόσιου κτιρίου ή οι χειρολαβές στο Μετρό είναι το χειρότερο πράγμα που μπορείτε να πιάσετε», λέει ο καθηγητής Ρον Εκλις, διευθυντής του Κέντρου Κοινού Κρυολογήματος στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ.
«Προσπαθώ πάντα να έχω τα χέρια στην τσέπη μου ή να διαβάζω στο τρένο ένα βιβλίο και όταν γυρνώ στο σπίτι πλένω τα χέρια μου με πολύ σαπούνι και ζεστό νερό, τραγουδώντας το "Happy Birthday" από την αρχή έως το τέλος, ώστε να είμαι βέβαιος ότι έκανα επαρκές πλύσιμο.
»Προσέξτε, επίσης, αν είστε κουρασμένοι, να μην τρίψετε τα μάτια σας με άπλυτα χέρια, είναι ένα σημείο εισόδου για κάθε ιό», προσθέτει.
Μην πίνετε πάνω από 2 φλιτζάνια καφέ την ημέρα
«Κατά προτίμηση, ο καφές να είναι φίλτρου ή ελληνικός», συνιστά ο κ. Πίτσαβος. «Η κατάχρηση στην κατανάλωση καφέ αυξάνει την αρτηριακή πίεση και αυτή, τον κίνδυνο για έμφραγμα και εγκεφαλικό επεισόδιο».
Μη μιλάτε για δουλειές και προβλήματα όταν βγαίνετε για ψυχαγωγία
Το χειρότερο που μπορείτε να κάνετε όταν βγαίνετε για διασκέδαση είναι να μιλάτε για προβλήματα, σύμφωνα με την καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ Κάρι Κούπερ. «Νομίζετε ότι κάτι κάνετε για το πρόβλημά σας, αλλά στην πραγματικότητα δεν κάνετε τίποτα», λέει. «Αντίθετα, ένας καφές ή μια βόλτα με ένα φίλο χωρίς δυσάρεστες συζητήσεις είναι η καλύτερη στρατηγική για να αντιμετωπίσετε το στρες».
Προσθέστε ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί στο καθημερινό γεύμα σας
Ή μοιράστε το σε δύο κύρια γεύματα της ημέρας. «Η κατανάλωση αλκοόλ καθημερινά και σε μικρές ποσότητες (1-2 μικρά ποτήρια) έχει αποδειχθεί ότι δρα προστατευτικά και βελτιώνει τη λειτουργία της καρδιάς και όλων των αγγείων», λέει ο κ. Πίτσαβος. «Ιδιαίτερα το κόκκινο κρασί είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικές ουσίες».
Μην παρακοιμάστε τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες
Πολλές ημικρανίες αναφέρονται και ως «πονοκέφαλοι του γουικέντ», γιατί συχνά εμφανίζονται τα πρωινά του Σαββάτου ή της Κυριακής, σύμφωνα με τον δρα Αντριου Ντόουσον, κλινικό διευθυντή της Υπηρεσίας Πονοκεφάλων PCT στο Κεντ.
«Οι αλλαγές στο ωράριο του ύπνου έχουν θεαματικό αποτέλεσμα στον υποθάλαμο του εγκεφάλου και είναι υπεύθυνες για την ισορροπία των ορμονών, που μπορεί να πυροδοτήσουν πονοκεφάλους. Γι' αυτό, προσπαθήστε να έχετε το Σαββατοκύριακο περίπου το ίδιο ωράριο με τις καθημερινές και αν αισθάνεστε κουρασμένοι, να παίρνετε έναν υπνάκο το μεσημέρι».
Να κάνετε εντατική γυμναστική τρεις φορές την εβδομάδα επί 10 λεπτά
Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση «Journal of Physiology», η εναλλαγή σύντομων εκρήξεων έντονης άσκησης με μικρές περιόδους αδράνειας δίνει καλύτερα αποτελέσματα με λιγότερο χρόνο και κόπο.
«Κάνοντας εντατικά δέκα μονόλεπτα π.χ. στο ποδήλατο γυμναστικής και διακόπτοντας για ένα λεπτό, επί τρεις φορές την εβδομάδα, έχει τα ίδια αποτελέσματα για τους μυς με πολλές ώρες συμβατικής άσκησης η οποία δεν γίνεται το ίδιο εντατικά», δήλωσε ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο ΜακΜάστερ του Καναδά και επικεφαλής της έρευνας, Μάρτιν Γκιμπάλα.
Να αγοράζετε παπούτσια στο τέλος της ημέρας
«Επειδή τα πόδια πρήζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας, το πρωινό μέγεθος συνήθως είναι διαφορετικό από το βραδινό και αν αγοράσετε παπούτσια το πρωί, αυτά θα ταλαιπωρήσουν τα πέλματά σας και θα παραμορφώσουν τα δάκτυλά σας», σημειώνει ο κ. Παπαϊωάννου.
Να αναπνέετε όπως τα μωρά
«Το στρες αθροίζεται, γι' αυτό βρείτε μικρά "παράθυρα χρόνου" κατά τη διάρκεια της ημέρας για να αποσυμπιέζεστε από το άγχος με λίγες καλές αναπνοές», λέει ο δρ Νιλ Σαχ, διευθυντής της βρετανικής Εταιρείας Διαχείρισης του Στρες. «Το στρες προκαλεί μικρές αναπνοές που αφήνουν το διάφραγμα ακίνητο με αποτέλεσμα να κάνουν όλη τη δουλειά οι μύες του θώρακα. Ο μύες αυτοί γίνονται ολοένα στενότεροι και στο τέλος μιας ημέρας με έντονο στρες αισθάνεστε τους ώμους σας να έχουν φθάσει στα αυτιά σας».
1. Όλες είμαστε καταπληκτικές μαμάδες μέχρι να κάνουμε παιδιά. Κάθε γυναίκα ξεκινάει την περιπέτεια της μητρότητας έχοντας στο μυαλό της μερικές καταπληκτικές ιδέες και τις καλύτερες προθέσεις. Ωστόσο, ένα 88% από αυτές τις ιδέες και τις προθέσεις πετιούνται από το… παράθυρο μέσα στον πρώτο χρόνο που ζει πραγματικά ως μηέρα.
2. Θα κάνετε πολλά από αυτά που κάποτε ορκιστήκατε ότι δεν θα κάνατε ποτέ όταν αποκτήσετε παιδιά. Θεωρήστε το απλά δεδομένο.
3. Παρόλη την προσπάθεια που θα καταβάλετε, είναι αναπόφευκτο κάποιες φορές να ακούτε τη φωνή της μητέρας σας να βγαίνει από το στόμα σας. Είναι αλήθεια. Και είναι απολύτως τρομαχτικό!
4. Τα παιδιά σας θα κάνουν πολλά πράγματα που δεν είχατε ποτέ φανταστεί ότι κάποιος που εσείς δημιουργήσατε θα μπορούσε να κάνει. Κι αυτό θα σας κάνει να ντραπείτε, να θυμώσετε, να τρομάξετε και να καταδικάσετε τον εαυτό σας.
5. Η ειλικρίνεια των παιδιών είναι σκληρή. Προσπαθήστε να μη σας δουν γυμνή γιατί θα αρχίσουν να δείχνουν με το δάχτυλο και να γελάνε.
6. Την ίδια στιγμή, τα παιδιά είναι απίστευτα καταδεκτικά. Μας δέχονται όπως είμαστε, με τις ρυτίδες, τα αχτένιστα μαλλιά, με όλα μας. Και πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι διαθέτουμε υπερφυσικές δυνάμεις.
7. Λένε ότι με τα παιδιά «οι μέρες φαίνονται μεγάλες αλλά τα χρόνια μικρά» και είναι αλήθεια. Ασχολούμαστε τόσο πολύ προσπαθώντας να «επιβιώσουμε» την κάθε μέρα που κάποια στιγμή διαπιστώνουμε εντελώς ξαφνικά ότι τα μωρά μας μας έχουν περάσει σε μπόι, ότι έχουν βγάλει τρίχες σε περίεργα σημεία και νοσταλγούμε εκείνες τις μέρες που ήταν μικρά και όλα φαίνονται πιο εύκολα.
8. Ο χαρακτήρας των παιδιών μας δεν εξαρτάται και πολύ από εμάς. Τα παιδιά γεννιούνται διαθέτοντας ήδη προσωπικότητα. Γι’ αυτό δεν έχει νόημα να περηφανευόμαστε ότι το παιδί μας είναι «εύκολο» γιατί δεν έγινε έτσι επειδή εμείς κάναμε κάτι. Οι μαμάδες που έχουν περισσότερα από ένα μπορούν να το επιβεβαιώσουν.
9. Μπορούμε να το παίξουμε ειδήμονες ή να επικαλεστούμε μια ανώτερη ενόραση μόνο σε ό,τι αφορά τα δικά μας παιδιά και κανενός άλλου!
10. Αυτό που προσπαθούμε οι περισσότεροι από εμάς είναι να μετατρέψουμε μικρούς αγροίκους σε πολιτισμένους, ευγενικούς, καθωσπρέπει ενήλικες. Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να το κάνουμε αυτό. Όταν μια άλλη μητέρα επιλέγει κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουμε εμείς δεν σημαίνει ότι επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο ανατρέφουμε το δικό μας παιδί –σε γενικές γραμμές η συμπεριφορά των άλλων μαμάδων δεν έχει καμία σχέση με εμάς.
11. Κανένας δεν νοιάζεται για τα παιδιά σας και δεν εντυπωσιάζεται με τα επιτεύγματά τους περισσότερο από εσάς. Δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά είναι αλήθεια.
12. Ο χειρότερος «εχθρός» κάθε μαμάς είναι πρώτα ο εαυτός της και στη συνέχεια οι άλλες μαμάδες. Οι μαμάδες συχνά είμαστε τόσο σκληρές με τον εαυτό μας και με τις άλλες που χάνουμε ένα μεγάλο μέρος από τις χαρές της μητρότητας. Ασχολούμαστε με το να αγωνιούμε μήπως κάτι δεν κάνουμε σωστά, μήπως τα παιδιά μας δεν είναι τα καλύτερα, μήπως δεν φαινόμαστε στους άλλους σαν την τέλεια οικογένεια κι αυτό μας γεμίζει με τόσες ενοχές και άγχος που ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να είμαστε καλοί με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Προσπαθούμε να νιώθουμε καλύτερες επικρίνοντας τις άλλες μαμάδες που δεν είναι αναγκαστικά καλύτερες ή χειρότερες και επιπλέον έχουν τις ίδιες αγωνίες και ενοχές με εμάς.
13, Κανείς δεν έχει καταλάβει τι χρειάζεται για να είναι κάποιος καλός γονιός. Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν τόσο πολλά βιβλία για γονείς. Γι’ αυτό και οι τάσεις στην ανατροφή των παιδιών αλλάζουν κάθε δέκα χρόνια. Κι εμείς αγοράζουμε τα βιβλία ή υιοθετούμε τις νέες τάσεις και ελπίζουμε να τα κάνουμε όλα σωστά. Όμως δεν υπάρχει σωστός τρόπος ή, μάλλον, δεν υπάρχει μόνο ένας σωστός τρόπος.
14. Όλοι μας κάνουμε λάθη με τα παιδιά μας. Όλοι, ναι, ακόμα κι εσείς. Δεν υπάρχει κανένας γονιός που δεν έχει κάνει λάθη. Και όλα τα παιδιά σε κάποια στιγμή της ζωής τους θα ρίξουν ευθύνες στους γονείς –δικαίως- για βάρη που αναγκάστηκαν να κουβαλούν στους ώμους και την καρδιά τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι είναι αρκετά ανθεκτικά όντα. Και όποια λάθη κι αν κάνουμε –δεδομένου ότι δεν μιλάμε για κάποιου είδους κακοποίηση- δεν θα έχουν σαν αποτέλεσμα να γίνουν ψυχοπαθείς ενήλικες.
15. Δεν υπάρχει κάποια στιγμή που θα μπορέσουμε να ξεφυσήξουμε με ανακούφιση ξέροντας ότι κάναμε καλή δουλειά ως μαμάδες. Αυτή η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ. Όσο κι αν μεγαλώσουν, όσο κι αν μοιάζουν με ενήλικες, με κάποιο τρόπο στα δικά μας μάτια θα είναι πάντα μωρά. Και δεν θα πάψουμε ποτέ να ανησυχούμε ή να θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο γι’ αυτά.
Της Λίζα Μόργκερ, από το μπλογκ της Life As We Know It.
Από: Ελένη Χαδιαράκου
Πηγή: imommy.gr
Δεν του λείψανε του γέροντα και άλλου είδους δωρεές. Είχε μικρή γεύση του παραδείσου με θέα φυσικών καλλονών και εσωτερική ευφροσύνη. Αυτό έγινε, μάλλον για πρώτη φορά, το 1989. Τον παίδευε λογισμός και ζητούσε από το Θεό να καταλάβει τη σημασία του Κυριακού λόγου «εν τη οικία του Πατρός μου πολλαί μοναί εισίν». Ο Θεός του απάντησε και, μέσα στο κελί, σταυροπόδι και με σταυρωμένα τα χέρια, διηγήθηκε με άφατη αγαλλίαση και συνοπτικά στον Δ. Τ.:
–Χθες, κύριε Δημήτρη μου, έβλεπα ότι ήμουνα στους ουρανούς, σ’ ένα ωραίο κήπο. Και υπήρχανε βιολέτες διαφόρων χρωμάτων και διάφορα άνθη. Εκεί βρισκόμουν μετέωρος, δεν πάταγα. Και ήταν ένας άλλος μοναχός με ράσο, που μου έδειχνε ωραία σπιτάκια και μού ’λεγε «προχώρα Ιάκωβε». Μα πώς να προχωρήσω, δεν έχει δρόμο, θα πατήσω τα λουλούδια, θα τα χαλάσω. Ένας άλλος με ράσο μου είπε? «μη φοβάσαι, αυτά τα λουλούδια δεν χαλάνε, προχώρα». Προχωρούσα, τα λουλούδια δε χαλούσανε!
Η φωνή του, λέει ο Δ. Τ., ήταν αλλιώτικη, το πρόσωπό του ήταν όλο ειρήνη και δοξολογία, με κείνο το αλησμόνητο ιλαρό χαμόγελο. Τέτοιες θείες εμπειρίες του χαρίστηκαν πολλές, όσο πλησίαζε το τέλος της φθαρτής του ζωής. Κι ενώπιόν τους αψηφούσε κάθε ανθρώπινη απόλαυση… και την πιο αυτονόητη, την πιο ακίνδυνη. Του πήγε ο Λ. από ευγνωμοσύνη και του ’βαλε χαλάκι μπροστά στον Εσταυρωμένο. Πληγιάζανε πλέον και πονούσανε τα γόνατά του, τόσες ώρες που στεκόταν εκεί γονατιστός, Μόλις το είδε ο γέροντας θύμωσε και το ’βγαλε έξω:
–Εγώ είμαι καλόγερος! 40 χρόνια ο Ιάκωβος… και τώρα θα βάλει χαλί;
Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης
For man, the earthly life, life in the body, serves only as a preparation for eternal life, which will begin after death of the body.
Therefore we must avail ourselves without delay of the present life as a preparation for the other life.
As we chiefly work during weekdays for the earthly life, we must work on Sundays and other holidays wholly for the Lord God, devoting them to attendance at Divine service, to reading the Word of God, to pious meditation ( Jesus Prayer ), to edifying conversations, good works, and especially to works of mercy.
St. John of Kronstadt
- Γέροντα, ποιά σημασία έχει το κομποσχοίνι;
- Το κομποσχοίνι είναι μια κληρονομιά, μια ευλογία, που μας έχουν αφήσει οι Άγιοι Πατέρες μας. Και μόνο γι’ αυτό έχει μεγάλη αξία. Βλέπεις, σε κάποιον αφήνει ο παππούς του μια κληρονομιά ένα ασήμαντο πράγμα και το έχει μετά σαν φυλαχτό, πόσο μάλλον το κομποσχοίνι που μας το άφησαν κληρονομιά οι Άγιοι Πατέρες!
Παλιά, που δεν υπήρχαν ρολόγια, οι μοναχοί μετρούσαν την ώρα της προσευχής με το κομποσχοίνι, αλλά οι κόμποι του κομποσχοινιού ήταν απλοί. Κάποτε ένας ασκητής έκανε πολύ αγώνα, πολλές μετάνοιες κ.λπ., και ο διάβολος πήγαινε και έλυνε τους κόμπους του κομποσχοινιού του. Έκανε – έκανε μετάνοιες ο καημένος και απέκαμε, γιατί δεν μπορούσε να τις μετρά, αφού ο διάβολος του έλυνε συνέχεια τους κόμπους. Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος Κυρίου και του δίδαξε πώς να πλέκη τους κόμπους, ώστε σε κάθε κόμπο να σχηματίζωνται εννέα σταυροί. Ο διάβολος μετά, ο οποίος τρέμει τον σταυρό, δεν μπορούσε να τους λύση. Έτσι κάθε κόμπος του κομποσχοινιού έχει εννέα σταυρούς, που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των Αγγέλων.
- Γέροντα, τι σημαίνουν οι τριάντα τρεις, οι πενήντα, οι εκατό και οι τριακόσιοι κόμποι που έχουν τα κομποσχοίνια;
- Μόνον ο αριθμός τριάντα τρία είναι συμβολικός συμβολίζει τα τριάντα τρία χρόνια που έζησε ο Χριστός επάνω στην γη. Οι άλλοι αριθμοί απλώς μας βοηθούν να μετράμε τις μετάνοιες που κάνουμε ή πόσες φορές θα πούμε την ευχή.
Μερικές μηχανές έχουν ένα σχοινί με μια χειρολαβή στην άκρη και, όταν θέλης να τις βάλης μπρος, τραβάς μερικές φορές το σχοινί με δύναμη, μέχρι να ξεπαγώσουν τα πνευματικά λάδια. Έτσι και το κομποσχοίνι είναι το σχοινί το οποίο τραβάμε μία - δύο - πέντε - δέκα φορές και ξεπαγώνουν τα πνευματικά λάδια και παίρνει μπρος η πνευματική μηχανή της αδιάλειπτου προσευχής, οπότε δουλεύει μετά μόνη της η καρδιά στην ευχή. Αλλά, και όταν η καρδιά πάρη μπρος στην ευχή, και πάλι δεν πρέπει να καταργήσουμε το κομποσχοίνι, για να μην παρακινηθούν και άλλοι να το καταργήσουν, ενώ δεν πήρε ακόμη μπρος η καρδιά τους στην ευχή.
- Όταν, Γέροντα, κρατώ το κομποσχοίνι μου και λέω την ευχή μηχανικά, μήπως υπάρχει κίνδυνος ανθρωπαρέσκειας;
- Αν κάνης κομποσχοίνι εξωτερικά από ανθρωπαρέσκεια, ακόμη και τα χέρια σου να ξεφλουδίσης, σε τίποτε δεν θα σε ωφελήση. Μόνον κούραση θα σου φέρη και την ψευδαίσθηση ότι δήθεν ασχολείσαι με την νοερά προσευχή.
- Γέροντα, εγώ δεν έχω συνηθίσει να κρατώ κομποσχοίνι.
- Το κομποσχοίνι να το κρατάς, για να μην ξεχνάς την ευχή, την οποία πρέπει να εργάζεσαι εσωτερικά, στην καρδιά. Όταν μάλιστα βγαίνης από το κελλί σου, να θυμάσαι ότι ο εχθρός είναι έτοιμος για επίθεση. Γι’ αυτό, να μιμήσαι τον καλό στρατιώτη που βγαίνοντας από το πολυβολείο έχει πάντοτε «ανά χείρας» το αυτόματο όπλο. Το κομποσχοίνι έχει μεγάλη δύναμη είναι το όπλο του μοναχού και οι κόμποι είναι σφαίρες, που θερίζουν τα ταγκαλάκια.
Πηγή: Από το βιβλίο «Περί Προσευχής», Λόγοι ζ'
_________________
«Όπου επισκιάζει η χάρις σου Αρχάγγελε, από εκεί διώκεται η δύναμη του διαβόλου.
Διότι δεν μπορεί να μείνει κοντά στο Φώς σου ο εωσφόρος που έπεσε στο σκοτάδι και παραμένει σ’ αυτό.
Γι' αυτό Μιχαήλ Αρχάγγελε, σε παρακαλούμε να σβήνεις τα βέλη του που είναι γεμάτα πυρ και κινούνται εναντίον μας»
http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?f=14&t=6793
Μακριά από τη ζήλια. Τον κατατρώγει τον άνθρωπο.
Όλα γίνονται στο φθονερό άνθρωπο. Εγώ τα έζησα. Οι άνθρωποι με είχαν για καλό και ερχόντουσαν πολλοί για να εξομολογηθούν. Και μου τα έλεγαν με ειλικρίνεια. Μακριά από αυτά τα γυναικίστικα παράπονα. Το Χριστό, μωρέ, το Χριστό να αγαπήσουμε με πάθος, με θείο έρωτα.
Ευτυχισμένος ο μοναχός που έμαθε να αγαπάει όλους μυστικά. Δεν ζητά από τους άλλους αγάπη, ούτε τον νοιάζει να τον αγαπούν. Εσύ αγάπα όλους, και προσεύχου μυστικά μέσα σου. Ξέχυνε την αγάπη σου προς όλους.
Και θα έλθει ώρα που θα αγαπάς αβίαστα. Και θα νιώθεις, ότι όλοι σ' αγαπούν. Ένα κοσμικό τραγούδι λέει: «Μη μου ζητάς να σ' αγαπώ. Η αγάπη δεν ζητιέται. Μέσα στα φύλλα της καρδιάς μονάχη της γεννιέται». Πάρ' το πνευματικά.
Εσύ σκόρπα φυσικά, από την καρδιά σου, την αγάπη του Χριστού.
Μερικοί μοναχοί, ιδίως γυναίκες, λένε:
- Μ' αγαπάς;
- Γιατί δεν μ' αγαπάς;
Πω πω! Πόσο μακριά είναι από την αγάπη του Χριστού! Φτώχεια, πνευματική φτώχεια. Μη σε νοιάζει αν σ' αγαπούν. Εσύ μόνο ξεχείλιζε από αγάπη Χριστού προς όλους. Και τότε μυστικά έρχεται μια μεταβολή, μια αλλαγή σ' όλο το σύνολο. Αυτό που σου λέω είναι η καλύτερη ιεραποστολή. Εφάρμοσέ το και τηλεφώνησέ μου τα αποτελέσματα».
Αγιος Πορφύριος
Our sole care will be to continue in the word of Christ, to become His disciples and cease to be servants of sin.
Elder Sophrony Sakharov
Try to know yourself, your own wickedness....do not think about the sin of a brother but about what in him is better than in yourself.
St. Tikhon of Zadonsk
Ο Θεός έχει περιβάλει τη γλώσσα με διπλό τοίχωμα, με το φράγμα των δοντιών και περίφραξης των χειλιών, ώστε δεν μπορεί εύκολα και απερίσκεπτα απόλυτη λόγια, δεν πρέπει να μιλήσει.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος. Δεν έρχεται πρόωρα, παράκαιρα.
Μας δίνει την ευκαιρία να κρίνουμε τον εαυτό μας, να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα και να μη επιζητούμε να μας εμφανιστεί σε στιγμές που η παρουσία Του θα σήμαινε καταδίκη για μας.
Θα ήθελα να σας πω ένα παράδειγμα πάνω σ’ αυτό. Πριν πολλά χρονιά ήρθε κάποιος να με δει. Μου ζήτησε να του δείξω το Θεό. του είπα ότι δεν μπορούσα να το κάνω, αλλά πρόσθεσα ότι, ακόμα και να μπορούσα, αυτός δεν θα ήταν δυνατό να ατενίσει το Θεό.
σκέφτηκα πως για να συναντήσει κανείς το Θεό πρέπει να έχει κάτι κοινό μαζί Του, κάτι που δίνει μάτια να δει και νου να κατανοήσει.
Ο άνθρωπος εκείνος με ρώτησε γιατί τα έλεγα αυτά του πρότεινα λοιπόν να σκεφτεί λίγα λεπτά και να μου πει αν υπήρχε κάποιο χωρίο του Ευαγγελίου που να τον είχε συγκινήσει ιδιαίτερα, για να δει ποια σχέση υπάρχει μεταξύ του Θεού και του ιδίου.
Μου απάντησε λοιπόν «ναι, είναι στο όγδοο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ιωάννου, το χωρίο που μιλάει για το λιθοβολισμός της πόρνης». «Ά ναι!» είπα, «αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά κομμάτια στο Ευαγγέλιο». «Τώρα» του είπα, « κάθισε και σκέψου ειλικρινά: στη σκηνή που περιγράφεται, ποιος είσαι εσύ:
ο Κύριος, ή τουλάχιστον είσαι με το μέρος Του, γεμάτος συγχώρηση, συγκατάβαση και πίστη γι’ αυτή τη γυναίκα που μπορεί να μετανοήσει και να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος; Είσαι η γυναίκα που τη συνέλαβαν να μοιχεύει; Είσαι ένας από κείνους που απομακρύνονται αμέσως γιατί έχουν επίγνωση των αμαρτημάτων του; Ή τέλος είσαι ένας από κείνους που στέκονται λίγο και περιμένουν;
Ο άνθρωπός μου σκέφτηκε λίγο και έπειτα είπε: «Όχι, νιώθω πως είμαι ο μόνος Εβραίος που δεν θα είχε απομακρυνθεί αλλά θα είχα λιθοβολήσει τη γυναίκα». Τον κοίταξα λοιπόν και του απάντησα: «Δόξαζε το Θεό που δεν σου επιτρέπει να Τον συναντήσεις πρόσωπο προς πρόσωπο!».
Αρχιεπισκόπου Anthony Bloom
Μάθε να προσεύχεσαι
εκδ.: Η Έλαφος
imverias.blogspot.gr
Ένας από τους σύχρονους μάρτυρες και ομολογητές της ορθοδόξου πίστεως στη Ρουμανία στην εποχή του ολοκληρωτικού αθέου καθεστώτος ήταν ο Βαλέριος Γκαφένκου. Γεννήθηκε το 1921.
Ενώ σπούδαζε Νομική και Φιλοσοφία στο Πανεπιστημίου του Ιασίου στο δεύτερο έτος φοιτήσεώς του, το 1941, φυλακίστηκε για τις χριστιανικές πεποιθήσεις του με ποινή 25 έτη φυλάκισης σε καταναγκαστικά έργα.
Αγαπούσε και ζούσε την Ορθοδοξία και βοηθούσε με κάθε τρόπο τους συγκρατουμένους του στις φυλακές που έζησε. Ονομάστηκε “ο Άγιος των φυλακών”.
Εξαιτίας των κακουχιών που υπέστη στις φυλακές προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου 1952 στο δεσμωτήριο του Τίργου Όκνα, ενώ είχε πάρει “πληροφορία” από τον Θεό για τον θάνατό του ημέρες πριν και είχε ενημερώσει τους στενούς συγκρατουμένους του.
Στις φυλακές βίωσε την Χάρη του Θεού σε τέτοιο βαθμό, που ομολογούσε συνέχεια ότι ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.
Ο Άγιος μάρτυς Βαλέριος αξιώθηκε και της επισκέψεως της Θεοτόκου. Αναφέρει ο ίδιος σε μία διήγησή του:
- Αυτή τη νύχτα αγρυπνούσα. Περίμενα να ακούσω τη μελωδία από τα κάλαντα που συνέθετα. Ήθελα να είναι πολύ ωραία. Την έψαλλα στο νου μου. Την αισθάνθηκα να κατεβαίνει από τους ουρανούς. Λοιπόν, ήμουν άγρυπνος, νηφάλιος και ήρεμος όταν ξαφνικά είδα ότι έχω στο χέρι τη φωτογραφία της Σέτας (της δεσποινίδας που είχε αγαπήσει). Κατάπληκτος από το γεγονός, σήκωσα τα μάτια μου και στην άκρη του κρεβατιού είδα την Παναγία, ντυμένη στα λευκά, όρθια, ζωντανή, πραγματική. Ήταν χωρίς το Βρέφος. Η παρουσία της μου φαινόταν ζωντανή. Η Παναγία ήταν πραγματικά δίπλα μου. Ήμουν πολύ ευτυχής. Είχα ξεχάσει τα πάντα. Τότε Αυτή μου είπε:
Εγώ είμαι η αγάπη σου! Να μη φοβάσαι! Να μην αμφιβάλλεις! Η νίκη θα είναι του Υιού μου! Αυτός αγίασε τώρα αυτόν τον τόπο και τον ετοίμασε για όσα θα γίνουν στο μέλλον. Οι δυνάμεις του σκότους αυξάνουν και ακόμη θα φοβίζουν τον κόσμο, αλλά θα αφανιστούν. Ο Υιός μου περιμένει τους ανθρώπους να επιστρέψουν στην πίστη. Σήμερα οι υιοί του σκότους είναι πιο ατρόμητοι από τους υιούς του φωτός. Έστω και αν σας φαίνεται ότι δεν υπάρχει πια πίστη στη γη, να ξέρετε ότι η απολύτρωση θα έλθει, αλλά με φωτιά και εμπρησμούς. Ο κόσμος πρέπει ακόμη να υποφέρει. Εδώ, όμως, υπάρχει πολλή πίστη και ήρθα να σας ενθαρρύνω. Κρατείτε την ομολογία σας. Ο κόσμος ανήκει στον Χριστό!
Μετά η Παναγία εξαφανίστηκε και εγώ έμεινα πλημμυρισμένος από ευτυχία. Κοίταξα το χέρι μου, αλλά δεν είχα τη φωτογραφία της Σέτας.
Ο Νεομάρτυς Βαλέριος Γκαφένκου (+ 18 Φεβρουαρίου 1952) Πηγή κειμένου για την εμφάνιση της Παναγίας: Ιωάννη Ιανολίδε, Συνταρακτικά περιστατικά φυλακισμένων Ρουμάνων Ομολογητών και Μαρτύρων του 20ου αιώνα, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2009, σ. 170-171. Πηγή για τις φωτογραφίες-εικόνες: Icoana Noilor Martiri ai pământului Românesc, Editura Bonifaciu, Bacău 2009
Our starting point is always wrong. Instead of beginning with ourselves, we always want to change others first and ourselves last.
If everyone were to begin first with themselves, then there would be peace all around.
Elder Thaddeus of Vitovnica
Obedience leads to humility, humility to discernment, discernment to vision, vision to clairvoyance.
Saint Porphyrios
The Cup of Christ is suffering. But for those who drink from it on earth, the Cup of Christ grants participation in Christ's Kingdom.
St. Ignatius Brianchaninov
Θάνατος.
Μπροστά στον θάνατο οι άνθρωποι είναι αδύναμοι σαν τα κουνούπια, σαν τα πετραδάκια.
Για ποιο πράγμα καυχάσθε ω άνθρωποι;
Για τον πλούτο, την επιστήμη, την φιλοσοφία και την κουλτούρα;
Όλα αυτά είναι σκύβαλα – συ και εγώ δούλοι του θανάτου!
Κάθε άνθρωπος είναι δούλος του φόβου, δούλος του θανάτου.
Μπορεί να γίνει άνθρωπος σε αυτό τον κόσμο με χαρά;
Όχι δεν μπορεί.
Ο άνθρωπος που θα αντικρίσει σοβαρά τον εαυτό του και με σοβαρότητα θα κοιτάξει τον θάνατο σαν τον έσχατο σταθμό αυτής της ζωής, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει χαρά σε αυτό τον κόσμο, δεν υπάρχει γι’ αυτόν καμιά απόλαυση εδώ. Όλες οι απολαύσεις είναι ένα ψέμα, εάν ο θάνατος αποτελεί για μένα και για σένα τον τελευταίο σταθμό αυτού του κόσμου.
Ποιος εισήγαγε τον θάνατο σε αυτό τον κόσμο;
Ποιος άλλος από την αμαρτία;
Στον άνθρωπο ανήκει δυστυχώς, αυτός ο γεμάτος ντροπή ρόλος αυτής της ζωής, της εισαγωγής δηλ. της αμαρτίας και του θανάτου ο και του διαβόλου σε αυτό τον κόσμο.
Δεν το έπραξαν αυτό μήτε οι τίγρεις μήτε οι αλεπούδες, το έπραξε ο άνθρωπος.
Γι΄ αυτό και ο άνθρωπος είναι πλάσμα ντροπιασμένο μπροστά σε όλα τα ζώα και όλα τα φυτά και όλα τα πετούμενα.
Πρέπει να ντρέπεται ο άνθρωπος και να εκλιπαρεί για συγνώμη από το κάθε πουλί για το ότι αυτός είναι που έφερε τον θάνατο στον κόσμο αυτό, έφερε τον θάνατο και στα πουλιά και στα ζώα και στα φυτά.
Τα πάντα φθείρονται και αποθνήσκουν.
Μέχρι πότε όμως;
Μέχρι την ανάσταση των νεκρών, όταν ο Κύριος θα κρίνει τον κόσμο και, στη θέση της παλαιάς γης, θα δώσει καινή γη, όταν όλα θα γίνουν αθάνατα επάνω της.
Αυτό είναι κάτι που εμείς δεν μπορούμε μα ούτε και ξέρουμε να το συλλάβουμε, αλλά αυτό είναι η καλή είδηση του Κυρίου και Χριστού μας.
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
Δεν είναι πάντα εύκολο να συζητήσουμε με τα παιδιά μας, κυρίως από μια ηλικία και μετά και κυρίως όταν υπάρχει κάτι που νιώθουμε ότι πραγματικά πρέπει να κουβεντιάσουμε μαζί τους. Η προσπάθεια να «ανοιχτεί» ένα παιδί και να εκφράσει ό,τι το απασχολεί είναι δύσκολη ακόμα και για τους ψυχοθεραπευτές, όπως μας διαβεβαιώνει ο καθηγητής ψυχολογίας και συγγραφέας του βιβλίου Pride and Joy: A Guide to Understanding Your Child's Emotions and Solving Family Problems, Κένεθ Μπάρις. Όμως με την απαραίτητη προσπάθεια μπορούμε να κρατήσουμε πάντα ανοιχτό έναν δίαυλο επικοινωνίας με τα παιδιά μας και να τους αποδείξουμε ότι το να μοιράζονται τα συναισθήματά τους είναι απλό, φυσιολογικό και πολύ απελευθερωτικό. Για να το καταφέρουμε, ο δρ. Μπάρις μάς προτείνει να ξεκινήσουμε άμεσα να…
…δείχνουμε ενθουσιασμό για τα ενδιαφέροντα του παιδιού (ακόμα κι αν δεν είναι αυτά που εμείς θα επιλέγαμε). Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να ξεκινήσετε έναν ειλικρινή διάλογο με τα παιδιά κάθε ηλικίας.
…δείχνουμε κατανόηση για τις απογοητεύσεις, τις απώλειες και το θυμό τους. Όταν ένας ψυχοθεραπευτής έχει απέναντί του ένα παιδί που αρνείται να μιλήσει και να επικοινωνήσει μαζί του, ξέρει πως αν το ρωτήσει τι θεωρεί άδικο στη ζωή του, εκείνο θα αρχίσει να ανοίγεται. Οι γονείς μπορούμε να ξεκινήσουμε μια κουβέντα με φράσεις όπως «ξέρω ότι νιώθεις ότι αδικήθηκες όταν…» ή «καταλαβαίνω ότι έχεια απογοητευτεί…» ή «πόσο πολύ θύμωσες όταν…». Έτσι όχι μόνο βοηθάμε τα παιδιά να μας μιλήσουν για τα συναισθήματά τους αλλά επιπλέον τους δείχνουμε ότι η απογοήτευση είναι μέσα στη ζωή κι ότι ο θυμός ή το αίσθημα αδικίας είναι φυσιολογικό και δεν θα κρατήσει για πάντα.
…τους μιλάμε για τις δικές μας εμπειρίες. Διηγηθείτε τους περιστατικά από τη δική σας ζωή, κυρίως όταν νιώθουν θλίψη, άγχος ή απογοήτευση. Δείξτε τους ότι καταλαβαίνετε πώς νιώθουν ακριβώς επειδή έχετε βρεθεί σε παρόμοια θέση.
… αφήνουμε τα παιδιά να συμμετέχουν στην επίλυση καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η οικογένεια. Συζητήστε μαζί τους και ζητήστε τη γνώμη τους. Πείτε, για παράδειγμα, «το πρωί όταν πρέπει να ετοιμαστείς για το σχολείο κι εμείς να φύγουμε για τη δουλειά, πάντα κάτι προκύπτει και δεν είναι κανείς στην ώρα του Εσύ, τι προτείνεις να κάνουμε;» Συνήθως τα παιδιά συμμετέχουν με ενθουσιασμό σε μια τέτοια διαδικασία, κυρίως εάν στη δική σας τοποθέτηση δείξετε κατανόηση για τα δικά τους συναισθήματα, και πολλές φορές δίνουν τις καλύτερες λύσεις.
…αναγνωρίζουμε τα λάθη μας. Όταν εμείς παραδεχόμαστε τα λάθη μας, είναι πιο πιθανό τα παιδιά να έρχονται να μας μιλήσουν ότι νιώθουν ότι εκείνα έχουν κάνει λάθος.
…δείχνουμε στοργή και ευγένεια όταν ασκούμε κριτική στα παιδιά. Ακόμα κι όταν διαφωνείτε πάνω σε κάτι, πείτε στο παιδί πρώτα τι από αυτά που ισχυρίζεται θεωρείτε σωστό και μετά τι θεωρείτε λάθος.
…κουβεντιάζουμε κάθε μέρα για 10 λεπτά πριν τον ύπνο. Είναι ο χρόνος που αφιερώνουμε να ακούσουμε τις ανησυχίες ή ό,τι άλλο θέλει να μας πει. Αν εκείνο δεν έχει κάτι να πει, διηγηθείτε εσείς κάτι που συνέβη στην ημέρα σας, ίσως κάτι που σας άγχωσε ή κάτι που σας φάνηκε αστείο. Ρωτήστε το τι περιμένει με ανυπομονησία ή το αγχώνει για την επόμενη μέρα. Για τα παιδιά αυτές οι στιγμές είναι τόσο σημαντικές όσο αυτές του παιχνιδιού.
…τους δίνουμε χρόνο. Όταν συζητάτε κάτι με το παιδί, μη το πιέζετε να σας δώσει απαντήσεις εδώ και τώρα. Ιδιαίτερα τα αγόρια χρειάζονται αρκετό χρόνο προκειμένου να απαλλαγούν από την αμυντική θέση στην οποία μπαίνουν αυθόρμητα. Πείτε απλά «καταλαβαίνω πώς νιώθεις, ας το ξανακουβεντιάσουμε αύριο και ίσως έχουμε κάτι καινούριο να πούμε».
…είμαστε προσεκτικοί όταν μιλάμε για άλλους. Εάν είστε συχνά επικριτικοί απέναντι στους άλλους, τα παιδιά σας είναι πιθανό να αισθάνονται άγχος για πώς κρίνετε και τη δική τους συμπεριφορά.
http://www.imommy.gr/mama/sxeseis/article/4133/pws-na-krathsoyme-anoixth-thn-epikoinwnia-me-ta-paidia/
Every obedience that seems difficult becomes very easy when we fulfill it, because that is how obedience works.
St. Nectarius of Optina
I no longer fear God, but I love Him. For love casts out fear.
St. Anthony the Great
-Γέροντα, κάποια κυρία σαράντα χρόνων, που έχει μεγάλα παιδιά, είναι έγκυος τριών μηνών. Ό άνδρας της την απειλεί πώς, αν δεν κάνη έκτρωση, θα την χωρίσει.
-Αν κάμει έκτρωση, θα την πληρώσουν τα άλλα παιδιά τους με αρρώστιες και ατυχήματα Σήμερα οι γονείς σκοτώνουν τα παιδιά με τις εκτρώσεις και δεν έχουν την ευλογία του Θεού. Παλιά, αν γεννιόταν ένα παιδάκι άρρωστο, το βάπτιζαν, πέθαινε αγγελούδι, και ήταν πιο ασφαλισμένο.
Είχαν οι γονείς και άλλα γερά παιδιά, είχαν και την ευλογία του Θεού. Τώρα γερά παιδιά τα σκοτώνουν με τις εκτρώσεις και διατηρούν στην ζωή άλλα που είναι αρρωστημένα. Τρέχουν οι γονείς στην Αγγλία, στην Αμερική να τα θεραπεύσουν.
Και συνεχίζεται μετά να γεννιούνται πιο άρρωστα, γιατί και αυτά, αν ζήσουν και κάνουν οικογένεια, μπορεί να γεννήσουν πάλι άρρωστα παιδιά, οπότε τι βγαίνει; Ενώ, αν γεννούσαν μερικά παιδιά, δεν θα έτρεχαν τόσο πολύ για το ένα, το άρρωστο. Θα πέθαινε και θα πήγαινε αγγελούδι.
- Γέροντα, διάβασα κάπου ότι κάθε χρόνο γίνονται σε όλο , τον κόσμο πενήντα εκατομμύρια εκτρώσεις και διακόσιες χιλιάδες γυναίκες πεθαίνουν από τις αμβλώσεις που κάνουν.
- Σκοτώνουν τα παιδιά, γιατί λένε ότι, αν πληθύνει ό κόσμος, δεν θα έχουν να φάνε, να συντηρηθούν οι άνθρωποι.
Τόσες ακαλλιέργητες εκτάσεις υπάρχουν, τόσα δάση, που σε λίγο χρόνο, με τα μέσα που υπάρχουν σήμερα, μπορούν να τα κάνουν λ.χ. ελαιώνες και να τα δώσουν στους ακτήμονες. Δεν είναι ότι θα κοπούν τα δένδρα και δεν θα υπάρχει οξυγόνο, γιατί πάλι δένδρα θα μπουν. Στην Αμερική καινε το σιτάρι και εδώ στην Ελλάδα πετούν τα φρούτα κ.λπ. στην χωματερή, και εκεί στην Αφρική οι άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα.
Όταν στην Αβησσυνία πέθαιναν οι άνθρωποι από πείνα, γιατί είχε πολλή ανομβρία, είχα πει σε κάποιον γνωστό μου εφοπλιστή, που βοηθάει σε τέτοιες περιπτώσεις, να πάει στην χωματερή και να παρακάλεση να φόρτωση κανένα πλοίο να τα πάει εκεί δωρεάν. Με κανέναν τρόπο δεν του έδωσαν.
Πόσες χιλιάδες έμβρυα σκοτώνονται κάθε μέρα!
- Η έκτρωση είναι φοβερή αμαρτία. Είναι φόνος, και μάλιστα πολύ μεγάλος φόνος, γιατι σκοτώνονται αβάπτιστα παιδιά. Πρέπει να καταλάβουν οι γονείς ότι ή ζωή αρχίζει από την στιγμή της συλλήψεως.
Μια νύχτα ό Θεός επέτρεψε να δω ένα φοβερό όραμα, που με πληροφόρησε γι αυτό το θέμα! Ήταν βράδυ, Τρίτη της Διακαινησίμου το 1984. Είχα ανάψει δυο κεράκια μέσα σε δυο τενεκεδάκια, όπως συνηθίζω να κάνω, ακόμη και όταν κοιμάμαι, για όλους όσους πάσχουν ψυχικά και σωματικά.
Σ' αυτούς συμπεριλαμβάνω ζώντες και κεκοιμημένους. στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, εκεί που έλεγα την Ευχή, βλέπω ένα μεγάλο χωράφι περιφραγμένο με μια μάνδρα, σπαρμένο με σιτάρι που μόλις άρχιζε να ψηλώνει.
Εγώ στεκόμουν έξω από το χωράφι, άναβα κεριά για τους κεκοιμημένους και τα στερέωνα πάνω στον τοίχο της μάνδρας. Αριστερά ήταν ένας ξερότοπος, γεμάτος βράχους και κρημνούς, που σειόταν συνέχεια από μία δυνατή βοή από χιλιάδες σπαραχτικές φωνές, που σου σπάραζαν την καρδιά.
Και ό πιο σκληρός άνθρωπος, αν τις άκουγε, ήταν αδύνατο να μη συγκλονισθεί.
Ενώ υπέφερα από τις σπαραχτικές φωνές και αναρωτιόμουν από που προέρχονται και τι σημαίνουν όλα αυτά που έβλεπα, άκουσα μια φωνή να μου λέει: «Το χωράφι με το σπαρμένο σιτάρι, που δεν έχει ακόμη ξεσταχυάσει, είναι το Κοιμητήρι με τις ψυχές των νεκρών που θα αναστηθούν. Στον τόπο δε που σείεται από τις σπαραχτικές φωνές βρίσκονται οι ψυχές των παιδιών που έχουν σκοτωθεί με τις εκτρώσεις»!
Έπειτα από αυτό το όραμα μου ήταν αδύνατο να συνέλθω από τον μεγάλο πόνο που δοκίμασα για τις ψυχές εκείνων των παιδιών. Ούτε να ξαπλώσω μπορούσα, για να ξεκουραστώ, παρόλο που ήμουν κατάκοπος εκείνη την ήμερα
- Γέροντα, μπορεί να γίνει κάτι, ώστε να αρθεί ο νόμος για τις εκτρώσεις;
Μπορεί, αλλά χρειάζεται να κινηθεί ή Πολιτεία, ή Εκκλησία κλπ., ώστε να ενημερωθεί ο κόσμος για τις συνέπειες που θα έχει ή υπογεννητικότητα. Οι Ιερείς να εξηγήσουν στον κόσμο ότι ο νόμος για τις εκτρώσεις είναι αντίθετος προς τις εντολές του Ευαγγελίου. Οι γιατροί πάλι από την δική τους πλευρά να μιλήσουν για τους κινδύνους που διατρέχει ή γυναίκα που κάνει έκτρωση. Βλέπεις, οι Ευρωπαίοι είχαν την ευγένεια και την άφησαν κληρονομιά και στα παιδιά τους.
'Εμείς είχαμε τον φόβο του Θεού, αλλά τον χάσαμε και δεν τον αφήσαμε κληρονομιά στην επόμενη γενιά, γι' αυτό τώρα νομιμοποιούμε τις εκτρώσεις, τον πολιτικό γάμο...Όταν παραβαίνει ένας άνθρωπος μια εντολή του Ευαγγελίου, ευθύνεται μόνον αυτός. Όταν όμως κάτι που αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου γίνεται από το κράτος νόμος, τότε έρχεται ή οργή του θεού σε όλο το έθνος, για να παιδαγωγηθεί.
Γεροντας Παϊσιος
Το μέγεθος της βλάβης που μπορεί ένα παιδί να προκαλέσει στους γονείς είναι περιορισμένο. Μπορούν να μας ντροπιάσουν, αλλά μόνο αν έχουμε επενδύσει την υπόληψή μας πάνω στη δική τους εξέλιξη. Μπορούν να μας απογοητεύσουν, αυτό, όμως, τα πληγώνει περισσότερο από εμάς, αφού θέλουν τόσο πολύ να μας ευχαριστήσουν.
Αλλά οι γονείς μπορούν να πληγώσουν τα παιδιά τους πολύ πιο σοβαρά. Δεν τα πληγώνουμε μόνο με σωματική και συναισθηματική βία. Τα πληγώνουμε με προσδοκίες που δύσκολα εκπληρώνονται. (Ένας συνάδελφός μου υποστηρίζει ότι «το να είσαι απογοητευμένος» είναι μια μορφή παιδικής κακοποίησης αποκλειστικά της μεσαίας τάξης.) Και τα βλάπτουμε, με το να μη διαμορφώνουμε γι’ αυτά έναν ενήλικο τρόπο ζωής, μια κοσμοθεωρία που να εμπερικλείει την προθυμία να κάνει κανείς λάθη, να τα παραδέχεται και να μαθαίνει από αυτά, αντί να επιμένει ότι έχει πάντα δίκιο.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη να θαυμάζουν τους γονείς τους. Και ένα από τα πράγματα, που θα έπρεπε να διδάσκουμε στα παιδιά μας να θαυμάζουν σ’ εμάς είναι η προθυμία μας να λέμε: «Λυπάμαι», «Έκανα λάθος σ’ αυτό», «Δεν ξέρω». Θυμάμαι τις φορές που αναγκάστηκα να πω στα παιδιά μου ότι είχα κάνει λάθος σε κάτι, πόσο φοβήθηκα μήπως χάσουν τον σεβασμό τους σ’ εμένα και πόσο ξαφνιάστηκα, όταν είδα ότι με αγάπησαν περισσότερο, ακριβώς επειδή ήμουν πρόθυμος να το πω. Είχαν ανάγκη να με ακούσουν να το λέω. Είχαν ανάγκη περισσότερο να βεβαιωθούν για την ακεραιότητά μου, παρά για την τελειότητά μου. Αν προσπαθήσουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας να μας βλέπουν ως τέλειους, θα απογοητευτούν τρομερά, όταν έλθουν στην επιφάνεια οι ατέλειές μας, κάτι που θα γίνει αναπόφευκτα. Αν, όμως, τα διδάξουμε να μας βλέπουν σαν ανθρώπους που προσπαθούν να αναπτυχθούν, μαθαίνοντας από τα λάθη τους, τότε θα το κάνουμε ευκολότερο γι’ αυτά να βλέπουν τα δικά τους λάθη και τις αποτυχίες σαν μαθήματα που μπορούν να πάρουν, και όχι σαν αιτίες ντροπής και ανικανότητας
Some people have wearied themselves and suffered for a long time in order to extract forgiveness. By far the best course, however, is to forget the offences, since the Lord says, ' Forgive at once and you will be forgiven in generous measure. ' ( Luke 6:37-38 ).
St. John Climacus
O ye who have been banished from Paradise! It is not for enjoyments, not for festivity, not for playing that we find ourselves on earth, but in order that by faith, repentance, and the Cross, we might kill the death which has killed us and restore to ourselves the lost Paradise...
St. Ignatius Brianchaninov
Φιλότιμος αγώνας με ελπίδα και εμπιστοσύνη στον Θεό. Η εμπιστοσύνη στον Θεό και η απλότητα με τον φιλότιμο αγώνα φέρνουν την εσωτερική γαλήνη και σιγουριά , και τότε γεμίζει η ψυχή από ελπίδα και χαρά. Χρειάζεται υπομονή , φιλότιμο και πνευματική παλληκαριά , για να στεφανωθή ο αθλητής. Η παλληκαριά ξεπηδάει από την φιλότιμη καρδιά .
Και όταν κανείς κάνει κάτι με την καρδιά του για τον Χριστό, ούτε κουράζεται ούτε πονάη, γιατί ο πόνος για τον Χριστό είναι γλέντι πνευματικό. Η πνευματική ανάπτυξη μπορεί να γίνη πολύ σύντομα με λίγη φιλότιμη θέληση και παρακολούθηση του εαυτού μας. Στην συνέχεια θα βοηθιέται η ψυχή από τον Χριστό , την Παναγία, τους Αγγέλους και τους Αγίους. Πολύ βοηθάει επίσης η μελέτη, η προσευχή, η εσωστρέφεια, και να ησυχάζει κανείς λίγο.
Ο Χριστός μας δυναμώνει αυτούς που αγωνίζονται « τον καλό αγώνα » , τον οποίο έκαναν όλοι οι Άγιοι ,για να υποτάξουν την σάρκα στο πνεύμα. Ακόμη και όταν τραυματισθούμε, δεν πρέπει να χάσουμε την ψυχραιμία μας, αλλά να ζητήσουμε την βοήθεια του Θεού και να συνεχίσουμε τον αγώνα με γενναιότητα. Θα ακούση ο Καλός Ποιμήν και θα σπεύση αμέσως , όπως ο βοσκός, μόλις ακούσει ένα αρνάκι να βελάζη θλιβερά, όταν πληγώνεται ,ή κάποιος λύκος ή σκύλος το δαγκώνη, τρέχει ,για να το βοηθήση.
Περισσότερο έχω αγαπήσει, έχω πονέσει και τους έχω στο νου μου συνέχεια αυτούς που είχαν ελεεινή ζωή και αγωνίζονται, παρά αυτούς που δεν βασανίζονται από πάθη. Και ο τσομπάνος το πληγωμένο ή αρρωστιάρικο αρνί πονάει περισσότερο και το περιποιείται ιδιαίτερα, μέχρι να πάρη επάνω του και αυτό.
Εάν πάλι αγωνιζώμαστε σωστά, αλλά δεν βλέπουμε καμμιά πρόοδο, συμβαίνει μερικές φορές το εξής: Ο δαίμονας , επειδή του κηρύξαμε τον πόλεμο, ζήτησε ενίσχυση από τον σατανά. Έτσι, εάν πέρυσι πολεμούσαμε με έναν δαίμονα, εφέτος πολεμάμε με πενήντα, του χρόνου θα πολεμάμε με περισσότερους κ.ο.κ. Αυτό δεν επιτρέπει ο Θεός να το δούμε, για να μην υπερηφανευθούμε. Χωρίς εμείς να το καταλαβαίνουμε, ο Θεός εργάζεται στην ψυχή μας, όταν βλέπη καλή διάθεση.
Γεροντας Παϊσιος
Η ζωή του χριστιανού είναι άμεσα συνδεδεμένη με την θεία λατρεία. Κατανοώντας αυτήν την κεφαλαιώδη αλήθεια η Αγία μας Εκκλησία καθιέρωσε τους λειτουργικούς κύκλους του εκκλησιαστικού έτους.
Α. Ενιαύσιος εορταστικός κύκλος ακινήτων εορτών με κέντρο τα Χριστούγεννα.
Β. Ενιαύσιος εορταστικός κύκλος κινητών εορτών με κέντρο το Πάσχα.
Γ. Εβδομαδιαίος λατρευτικός κύκλος με κέντρο την Κυριακή.
Δ. Ημερήσιος λατρευτικός κύκλος με κέντρο την Θεία Λειτουργία.
Συμμετέχοντας ο χριστιανός στους παραπάνω λατρευτικούς κύκλους βιώνει σε κάθε στιγμή της ζωής του το μυστήριο της Εκκλησίας που δεν είναι άλλο από την κοινωνία Θεού και ανθρώπου.
Α. Ενιαύσιος εορταστικός κύκλος ακινήτων εορτών: Κάθε ημέρα του έτους εορτάζεται η μνήμη ενός αγίου ή κάποιου γεγονότος σύμφωνα με τα λειτουργικά βιβλία των Μηναίων.
Β. Ενιαύσιος εορταστικός κύκλος κινητών εορτών: Με βάση την καθορισμένη ημερομηνία της εορτής του Πάσχα – η οποία καθορίζεται από τις διατάξεις της 1ης Οικουμενικής Συνόδου- καθιερώνεται μία ομάδα εορτών πριν το Πάσχα (λειτουργικό βιβλίο Τριωδίου) και μία ομάδα μετά το Πάσχα (λειτουργικό βιβλίο Πεντηκοσταρίου). Αυτές οι εορτές δεν έχουν συγκεκριμένη ημερολογιακή ημερομηνία και γι’ αυτόν τον λόγο εορτάζονται κοινά από όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ανεξάρτητα Νέου ή Παλαιού Ημερολογίου (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, Ρωσίας κ.α.)
Γ. Εβδομαδιαίος λατρευτικός κύκλος: Κάθε ημέρα της εβδομάδος τιμώνται πρόσωπα και γεγονότα τα οποία μας υπενθυμίζει η Εκκλησία μας μέσα από το λειτουργικό βιβλίο της Παρακλητικής (Οκτάηχος).
Κυριακή: Ανάσταση του Χριστού.
Δευτέρα: Άγιοι Άγγελοι.
Τρίτη: Τίμιος Πρόδρομος..
Τετάρτη: Υπεραγία Θεοτόκος- Σταυρός του Κυρίου.
Πέμπτη: Άγιοι Απόστολοι-Άγιος Νικόλαος.
Παρασκευή: Σταυρός του Κυρίου-Υπεραγία Θεοτόκος.
Σάββατο: Άγιοι Πάντες-Προσευχές υπέρ των κεκοιμημένων.
Δ. Ημερήσιος λατρευτικός κύκλος: Με βάση το λειτουργικό βιβλίο του Μεγάλου Ωρολογίου τελούνται τακτές ακολουθίες καθ’ όλη την διάρκεια του εικοσιτετραώρου. Συμβατικά αυτές οι ακολουθίες αριθμούνται με τον αριθμό επτά, ακλουθώντας τον στίχο του ψαλμωδού: «επτάκις της ημέρας ήνεσά Σε».
1. Μεσονυκτικό-Όρθρος
2.Ακολουθία Α’ Ώρας
3. Ακολουθία Γ’ Ώρας
4. Ακολουθία ΣΤ’ Ώρας
5. Ακολουθία Θ’ Ώρας
6. Ακολουθία του Εσπερινού
7.Ακολουθία του Αποδείπνου
*Κέντρο της λατρευτικής ημέρας θεωρείται η Θεία Λειτουργία, όταν τελείται.
Γίνεται κατανοητό ότι οι τέσσερις Λατρευτικοί-εορταστικοί κύκλοι συμπλέκονται μεταξύ τους. Π.χ. Σήμερα Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014 εορτάζουμε: α)Τον Άγιο Μαρτινιανό με βάση τον κύκλο των ακινήτων εορτών β) Βρισκόμαστε στην 1η εβδομάδα του Τριωδίου με βάση τον κύκλο των κινητών εορτών γ) Τιμούμε τους Αγίου Αποστόλους και τον Άγιο Νικόλαο με βάση τον εβδομαδιαίο κύκλο και δ) όλα τα παραπάνω μας τα υπενθυμίζει η Εκκλησία λειτουργικά μέσα από τις ακολουθίες του ημερησίου κύκλου (μεσονυκτικό, όρθρο κτλ).
Συνεπώς η ζωή του χριστιανού μέσα στην Εκκλησία χρωματίζεται από την αγιοπνευματική εμπειρία της τιμής των Αγίων και της από κοινού προσευχής της λατρευτικής κοινότητας.
Ο χριστιανός μπορεί να ανταπεξέλθει στις αντιξοότητες της καθημερινότητας όντας περιτειχισμένος από τα Σωτηριώδη γεγονότα της ζωής του Χριστού και των Αγίων.
αρχιμ. Αρσένιος Χαλδαιόπουλος
Πηγή: imverias.blogspot.gr
When one keeps silent, he is given time and freedom for prayer and concentration, but when he passes his hours carelessly, he does not have time to pray.
Furthermore, through his careless speech he accumulates various sins. For this reason the Holy Fathers placed the virtue of silence at the summit of the virtues, for without it no virtue is able to remain in the soul of man.
Elder Ephraim of Arizona
Όπως σε όλα τα σπίτια των χριστιανών, έτσι και στο δικό της, υπήρχαν εκείνα τα μικρά μπουκαλάκια "σου έφερα αγίασμα από τον Άγιο" και τα βαμβάκια βουτηγμένα σε λαδάκια από καντήλες αγίων, όλα αποθησαυρίσματα αγαπητικής μέριμνας φίλων που πήγαιναν προσκυνηματικές εκδρομές.
Τα αράδιαζε σε εικονοστάσια, ραφάκια, γωνιές και ένιωθε μιαν ασφάλεια που ενεργοποιούνταν -κυρίως- τις στιγμές του στεναγμού, της εκ βαθέων (και όχι εκ χειλέων) προσευχής και όταν οι δρόμοι ολόγυρα έμοιαζαν κλειστοί.
Τελευταία, της έφεραν λαδάκι από τον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο.
Αυτός ήταν ανάμεσα στους πιο αγαπημένους της.
Δεν ξεχώριζε τους Φίλους αλλά -κατά καιρούς- με κάποιους είχε περισσότερο αλισβερίσι.
Μάλλον εκείνοι έκοβαν βόλτες στα μέρη της και της έφερναν γλύκα ουρανού, σαν θυμίαμα γιασεμί (π.χ.) που κάποιος περνάει και λιβανίζει, χάνεται, μετά έρχεται άλλος με άλλη ευωδιά (ας πούμε τριαντάφυλλο), φεύγει κι' αυτός για νάρθει ένας τρίτος.
Παράπονο δεν είχε. Μόνη δεν την άφησαν ποτέ. Ο Αη Γιάννης, λοιπόν, ο Ρώσος πρέπει να είχε έρθει πολλές φορές γιατί έντονη ήταν η καταγραφή του στο νιώσιμό της....Είχε πάει και στο προσκύνημά του, είχε φέρει και κείνη ευλογίες αλλά τούτο το βαμβάκι το ποτισμένο λάδι και φυλαγμένο σε ένα τοσοδούλικο ναύλον σακουλάκι, κάτι της έκανε. Δεν το έψαξε τί ακριβώς αφού γαλήνη της έφερνε.
Το είχε ακουμπισμένο στο κομοδίνο της τα βράδια και τα πρωινά το έπαιρνε μαζί της στο γραφείο. Αφού ετοιμαζόταν, λίγο πριν πάρει την τσάντα και φορέσει τα γυαλιά ηλίου, άναβε την μικρή λάμπα στο κομοδίνο, φιλούσε το βαμβακάκι "καλημέρα Αη Γιαννάκη μου" έλεγε και μετά "άντε πάμε τώρα".
Και πήγαιναν...Το έβαζε στην τσέπη και έφευγαν.
Στη διάρκεια της ημέρας, άλλοτε το ξεχνούσε, άλλοτε το έβγαζε και το φιλούσε και πολλές φορές ψαχούλευε εξωτερικά την τσέπη να δει ότι είναι εκεί.
Δεν είχε την αίσθηση πως είχε μαζί της μια ευλογία αλλά πως ήταν ο ίδιος ο Άγιος. Όχι με τρόπο μαγικό αλλά με τον απλό τρόπο που έρχονται οι Άγιοι, όταν τους θέλεις πολύ. Αυτή άξια δεν ήταν αλλά ήθελε πολύ.
Δεν της άρεσε ποτέ να είναι μόνη και τα τελευταία χρόνια κατάλαβε -επιτέλους- ότι ο μόνος σίγουρος τρόπος να είσαι "μαζί" (και δίχως φόβο προδοσίας) είναι με το σινάφι του ουρανού, το σινάφι του Θεού.
Έπαιρνε λοιπόν μαζί της τους Φίλους πότε με την ευχή, πότε με μίρλα "έλα καλέ άγιέ μου", πότε με μικρούλες προσευχές "Αχ Κύριε", πότε με το να τραβά το ρούχο Της "την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι".
Χθες ο Ένας, μετά η Άλλη, τώρα ο Αη Γιαννάκης, πάντα Κάποιους είχε να ξεφορτώνει τον πόνο, τον φόβο, τα αδιέξοδα αλλά και να μοιράζεται τα χαμόγελα και αυτό το αβάστακτο της "αναίτιας" ευτυχίας που σε φουσκώνει, κάποιες φορές σαν μπαλόνι και νομίζεις πως θα πετάξεις.
Χάιδεψε στην τσέπη τον θησαυρό της, του είπε "ξέρεις εσύ" και συνέχισε να χτυπά τα πλήκτρα του υπολογιστή της.
"Συνήθως ο δρόμος της γαλήνης είναι σκανδαλιστικά εύκολος και απλός" μουρμούρισε και χαμογέλασε χτυπώντας ένα άλφα και μετά, για το κέφι της, ένα ωμέγα....
πηγη: http://anazhthseis-elena.blogspot.gr/2014/02/blog-post_893.html
Όμως η αγάπη μεταβάλλει την κόλαση σε Παράδεισο.
Γεροντας Παϊσιος
True Christians, in the souls of whom Christ lives, are unable to do anything else except love all people, even enemies.
The crown of our love for our friends has elements that are out of place ( calculation, reciprocity, vanity, emotional weakness, passionate sympathy), while the crown of love for our enemies is pure.
Saint Porphyrios
Το να φέρνεις δύο μωρά στον κόσμο ταυτόχρονα είναι πραγματικά ένα θαύμα. Όμως, όπως αποκαλύπτουν οι σχετικές έρευνες, αυτό δεν είναι το μόνο αξιοθαύμαστο σε ό,τι αφορά τους διδύμους!
1. Η μεταξύ τους σχέση αρχίζει από την ενδομήτρια ζωή τους
Όπως φαίνεται από υπερηχογράφους τριών διαστάσεων τα δίδυμα έμβρυα έχουν την τάση να πλησιάζουν το ένα το άλλο και να… σκουντιούνται ήδη από την ηλικία των 18 εβδομάδων. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν έχουν αργότερα και τις διαφωνίες ή τους καυγάδες τους αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι ο δεσμός που τους ενώνει είναι πολύ ισχυρός.
2. Επικοινωνούν με το δικό τους κώδικα
Σύμφωνα με σχετικές έρευνες, το 40% των δίδυμων παιδιών αναπτύσσουν τη δική τους κοινή «γλώσσα» που δεν είναι ίδια με το λεγόμενο «μπαμπάλισμα» των βρεφών στην ίδια ηλικία. Τα δίδυμα αδέρφια πολύ συχνά απευθύνονται με αυτή την ιδιότυπη γλώσσα το ένα στο άλλο και δείχνουν να την αντιλαμβάνονται εξίσου. Πάντως, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας ότι αυτή τη μεταξύ τους επικοινωνία θα καθυστερήσει ή θα δυσχεράνει την ανάπτυξη της «κανονικής» ομιλίας. Σύντομα, τα δίδυμα εγκαταλείπουν τον μεταξύ τους κώδικα για χάρη της μητρικής γλώσσας τους με την οποία μπορούν να επικοινωνούν και με τους άλλους.
3. Συχνά χασμουριούνται ταυτόχρονα
Όλοι ξέρουμε πόσο «κολλητικό» είναι το χασμουρητό. Αρκεί να δούμε κάποιον να χασμουριέται και αμέσως νιώθουμε την ανάγκη να το κάνουμε κι εμείς. Όμως οι ειδικοί εκτιμούν ότι αυτό δεν ισχύει για τα παιδιά μέχρι την ηλικία των πέντε ετών, καθώς μέχρι τότε δεν έχει ωριμάσει επαρκώς το τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει την ενσυναίσθηση. Εξαίρεση αποτελεί συχνά η περίπτωση των διδύμων. Από την άλλη, τα βρέφη έτσι κι αλλιώς χασμουριούνται συχνά, οπότε είναι πιθανό να πρόκειται για σύμπτωση. Πάντως, σύμφωνα με τους επιστήμονες, η κοινή ενδομήτρια ζωή δεν αποκλείεται να συμβάλλει στην ταχύτερη ανάπτυξη της ενσυναίσθησης ανάμεσα στα δίδυμα αδέρφια.
4. Ακόμα κι όταν μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό, σε κάτι διαφέρουν
Μπορεί όλοι να τα μπερδεύουν και να μην καταφέρνουν να ξεχωρίσουν ποιο είναι ποιο, υπάρχει όμως ένα σημείο επάνω τους που είναι διαφορετικό στο καθένα. Πρόκειται για τα δακτυλικά τους αποτυπώματα! Οι αυλακώσεις και τα ανάγλυφα σχέδια στο δέρμα των δαχτύλων τους δεν επηρεάζονται μόνο από το DNA αλλά και από τη δομή των οστών και τη συνεχή επαφή τους με το αμνιακό υγρό στη μήτρα. Έτσι, ακόμα κι αν μοιάζουν αρκετά, έχουν σίγουρα μικρές διαφορές.
http://www.imommy.gr/vrefos/anaptiksi/article/3874/4-entypwsiaka-pragmata-poy-isws-den-kserate-gia-ta-didyma/
Someone who does not think of himself but thinks constantly of others, in the good sense, will be thought of constantly by God, and then others will also think of him. The more one forgets himself, the more God remembers him.
Elder Paisios
Avarice
The passion for the acquisition of wealth, said the Fathers, is not part of human nature and is due to a lack of faith and people’s sick way of thinking. This is why it requires no small effort to combat this passion, if, with the necessary vigilance over ourselves, we wish to achieve real salvation and the fear of God in our lives. If this passion takes root in us it becomes the most tyrannical of all. And if we become subject to its encouragement and habits, then we’ve lost everything, because Saint Paul says “For the love of money is the root of all evil” (I Tim. 6, 10), that is of anger, sorrow and everything else.
Indeed, the Fathers also called it idolatry, because, through avarice, many people have fallen away, not only from the Christian life, but have been damaged in body and soul, as Holy Scripture tells us. And the Fathers tell us that people who hoard gold and silver and trust in themselves, do not believe in God, Who is actually looking after them.
So let us guard ourselves against this passion, which brings the soul to perdition and destruction, and let us pray to God to expel far from us this evil spirit of avarice. And may we guard against not only gold and silver, but against every external and necessary object, since these lead to greed, when we ask for more than we need. Such as, for example, the acquisition of lots of clothes, shoes, residences, gadgets and so on. Everything we need for our lives shouldn’t be luxurious and expensive, because then we fall into worldly habits. The real rejection of avarice, of ownership of lots of things and the desire for them is not that we shouldn’t have any possessions at all, but that we shouldn’t attach ourselves to the transient and vain things of this present life. Emancipation from the things of this world assists us in the purification of our souls.
Anger
If we’re troubled by anger and it urges us to consider an injury and to return with interest the damage that someone has inflicted on us, then we should think upon the words of the Lord, Who said: “For unless you forgive people their trespasses, Your Father will not forgive you yours” (Matth. 6, 15). It follows, therefore, that people who want their sins to be forgiven are obliged first and foremost to forgive others with all their heart. Because this is how God has taught us to seek forgiveness for our own transgressions. And if we don’t forgive, it’s obvious that our sins won’t be forgiven. It’s in this sense that we should understand the saying of the Fathers that the prayer of angry people isn’t accepted, even if such people have the power to raise the dead.
The Fathers said this not to indicate that irate people can’t raise the dead, but to show the extent to which their prayer is repulsive to God. This is why we should never become angry, nor do any harm to our fellow human beings, not only with words and deeds, but even by changing the way we look at them. Because we can disdain others merely by a look, according to the Fathers. The perfect victory over thoughts of anger is to pray for the person who has provoked them, as Abba Dorotheos advises when he says: “God, help my brother, and through his prayers have mercy upon me, sinner that I am. Because to pray for other people means love and affection, and to ask for their prayers means humility”. We should even do them good, as far as we can, because then we’ll be carrying out the commandment of God that says: “Love your enemies… do well to those who hate you and pray for those who trouble you and persecute you” (Matth. 5, 44).
To those who live by this, the Lord has promised not only the Kingdom of Heaven, some sort of rest or a gift such as those we have in the present, but the very inheritance of adoption, because He says: “Thus you will become children of your father who is in heaven” (Matth. 5, 45). And our Lord Jesus Christ Himself, Who instituted this commandment and promised this great recompense, carried out everything He taught, giving us Himself as an example, so that we might imitate Him, insofar as we can. How many punishments did He endure from the Jews for us sinners, and not only did He refrain from anger, but prayed for them to His heavenly Father saying: “Father, forgive them, for they don’t know what they are doing” (Luke, 23, 24). In the same way, all the saints walked this path and acquired divine grace, returning good to their persecutors instead of evil. They also prayed for them and covered the sins they saw them committing and taught them with sincerity and affection.
Sorrow
We have a great struggle to wage against the evil spirit of sorrow, which brings the soul into despair and perdition. If the sorrow is occasioned by other people, we have to suffer it with joy, and pray for those who have saddened us, as I said before, bearing in mind that whatever befalls us does so with God’s sanction. Whatever the Lord sends us, He does only for the benefit and salvation of our soul. It may be that, in the beginning, it doesn’t seem to bring us any benefit, but later we’ll realize that what God has allowed us to go through has been better for us than what we ourselves would have wanted to happen.
So we shouldn’t think in human terms, but should believe with certainty that the unsleeping eye of God sees all things and that nothing happens without His will. It’s from the wealth of His mercy that these situations and temptations happen to us, so that we can earn our heavenly reward through our patience. Because without temptations, no-one has ever been crowned. This is why we should offer glory to God for everything, because He is our Dispenser and Saviour, as Saint Isaac the Syrian says: “The mouth that glorifies God is acceptable to God, and grace dwells in the heart which thanks God from its depths”.
Besides, we should avoid complaints and judgements against those who’ve saddened us and should pray for them, as the same saint says: God puts up with all the weaknesses that people have, but those who continually censure other people won’t go without correction. Though we must have the soul-saving sorrow over the sins we commit, with hope in our repentance to God and in the knowledge that there’s no sin which defeats God’s love for us, since He forgives everyone who repents sincerely and prays to Him.
This sorrow is linked to joy (joyful sadness) and kindles in people the desire for everything spiritual and gives them patience in their trials. “For godly grief produces a repentance that leads to salvation without regret, whereas worldly grief produces death”, says Saint Paul (2 Cor. 7, 10). So we should seek godly sorrow, because it brings internal repose, whereas the grief that proceeds from Satan should be expelled from our hearts, together with all the other passions, through prayer, the study of sacred texts and the receiving of Holy Communion. Grief which is not from God and for the love of God is the cause of all evils, and, unless we free ourselves from it, despair will overcome us and our soul will be devoid of grace, overwhelmed with sloth and won’t even want to pray or read our sacred books.
Sloth
If sloth is the passion that has a greater hold on us than the others, we face a stern struggle. This evil spirit is terrible. It’s closely related to the spirit of sorrow and particularly defeats those who are living alone. When the enormous waves of thoughts and passions rise up against the soul, people feel at that moment that they’ll never be redeemed from them. The spiritual enemy visits upon them all sorts of thoughts and reflections such as that, if things are like this today, they’re only going to get worse tomorrow and the day after.
So the thought buzzes around their head that God has abandoned them, that this is happening because God isn’t looking after them, that this has happened only to them and never to anyone else. But things really aren’t like this at all. Because it’s not only to us that these things occur, but also to His saints, who, throughout the centuries have pleased God and have recognized that He is a loving God and Father and that He chastises us with His spiritual rod out of love and so that we’ll acquire virtues. But after that, there quickly comes an alteration, a restoration of the soul and the mercy of God.
At the most difficult moment, people have the impression that they can’t overcome the pandemonium of their thoughts and passions. All the virtues seem unattainable and hateful, because of the machinations of Satan, but then comes a divine change. Everything seems pleasant and the grievous situations are nothing compared to the peace and blessedness of the visitation of divine grace. Besides, they become more open to the virtues, they’re astonished by this spiritual adjustment and take the decision not to deviate from the path of the virtues under any circumstances. People also realize that, in His great mercy, God has disposed these things for their benefit and testing.
Thus it is that they feel surrounded by the love of God, that He’s always close to faithful Christians and will never allow them to be tried beyond their bent, because without God’s permission, the spiritual enemy cannot do us any harm whatsoever. SInce it’s not up to the will of our soul whether we’re tempted a little or a great deal; it’s God’s will and His decision.
With these experiences, striving Christians become wise through temptations and, when they see these alternations of grace in their soul, persevere resolutely in their various trials. With these, a monk expresses his love for God, when he bears them and gradually makes spiritual progress. Because, as John of the Ladder saying, nothing brings the monk so many crowns as the struggle against sloth, provided it’s undertaken without any loss of time.
During the period of relentless warfare, we must arm ourselves against the spirit of ingratitude and blasphemy, because it’s with those weapons that the enemy attacks us at that moment. Satan defeats people with doubt and fear and directs wicked thoughts at them like arrows: that God won’t have mercy on them; that they’ll never be forgiven; never be redeemed and saved from the tortures of eternal perdition. Indeed, they’re also under fire from other thoughts which I can’t write about, and aren’t able to work or read because the temptation won’t let them. This is why, at moments like this, we should forcefully cast despair away from us, and shouldn’t be indifferent to our prayer life.
We should fall down in prayer, with our faces to the ground, because this attitude of the body is very beneficial in assisting us to pray, as Barsanuphius the Great says: “Lord, help me, sinner that I am. Lord, behold my grief and have mercy on me”. As we’re taught by Saint Symeon the New Theologian: “Lord don’t allow me to be tempted beyond my strength. Not with grief nor with pain of the soul. But redeem me and give me strength so that I can withstand everything with gratitude”. Or, as we raise our eyes and hands to heaven, let us pray over these passions, sloth and immorality, as the blessed Gregory the Sinaite teaches us, because he considered them to be the worst of all. It this way we shall strive to force ourselves, insofar as we can, to read and to do our handiwork, both of which are of great assistance in the time of warfare. It sometimes happens that Christians engaged in the struggle don’t allow even a single passion to get near their soul. Then there’s a great need and opportunity to devote themselves entirely to prayer, with all the strength they have.
In order to defeat the spirit of ingratitude and blasphemy we say: “Get behind me, Satan. I worship my Lord and God and I serve Him alone. I accept all pain and sorrows gratefully, because they’re sent from Him, in order to relieve me of my sins. The Prophet Micah says: ‘I will bear the wrath of the Lord, for I have sinned against Him’. But ingratitude and blasphemy will come back to haunt you, as you’ll find out soon enough. So get away from me. May the God Who made me in His image and likeness destroy you”.
If he continues to bother you, even after those words, busy yourself with something outside- material or spiritual work, that will strengthen your patience and hope, because that’s what your soul has to cling on to, if it wants to please God, as Saint Makarios says. But you need to be careful in your choice of outside work, because the devil often uses it to entrap us in his snares, to bring us into sloth and to distance our soul from hope in God. But God will never allow a soul that hopes in Him to be tested beyond its powers, since He knows what we are capable of. People know what a mule or a donkey or a camel can carry and so they load each one accordingly. A potter is in something of a similar position: he knows the temperature at which to fire each of his clay vessels, because too fierce a heat would shatter them. Equally, he knows not to take them out of the oven too quickly, because that would render them useless. If people have this much awareness, how much greater and immeasurable is the wisdom of God, Who knows exactly what temptations and how much of each every soul needs to overcome in order to be made worthy of the Kingdom of God. Not only will we be worthy of enjoying the good things to come, but here, too, we’ll receive the comfort of the Most Holy Spirit.
When we know all of this well, we can be steadfast with courage and silence in our cell. Though sometimes people benefit more from conversation with others, as Saint Basil says: “Often, when we’re slothful, a blameless visit to our fellow brethren, at an appropriate time, and conversation with them can, up to a point, dispel the passion of sloth”. And so, people who strive, if they’re gradually strengthened by divine grace, and their personal experience, devote themselves with even more desire to the good fight for the virtues. But the Fathers, who know this from their personal struggle, say that patience in quietude is more beneficial.
Blessed Nil Sorskij, Περί νοεράς εργασίας, Orthodox Kypseli, pp. 64-74.
- See more at: http://pemptousia.com/2014/02/the-passions-of-avarice-anger-sorrow-and-sloth-part-i%ce%b9%ce%b9/#sthash.g5Y2IX4U.dpuf
