Η Αμερική και τα Μοναστήρια ( Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης )

Στην Αμερική από τότε που πήγε ο Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης έχουν βαπτιστεί οχτακόσιες χιλιάδες ψυχές κι έχουν χτιστεί 19 Ορθόδοξα Μοναστήρια…!







Γι' αυτό τον λόγο ο Γέροντας δέχεται συνεχώς απειλές για τη ζωή του και απίστευτες συκοφαντίες. Κι όμως συνεχίζει…



Δεκαεννιά επίσημα καταγεγραμμένα Μοναστήρια! Δυο στο κέντρο του Διεθνούς Σιωνισμού την Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στον Καναδά… Και ετοιμάζονται δυο ακόμα...




...Στον δρόμο, μας αντάμωσε άφταστος ασκητής,



της Παναγιάς παιδί αγνό, τυφλός εκ γενετής …



Μια αγκαλιά από αρώματα πρόσφερε στις ψυχές,



Λείψανα, δάκρυα, νυχτερινές ζέουσες προσευχές…



Πώς τις κρατούσε στοργικά σε σταυροκεντημένα υφάδια …



Έβλεπε ολοκάθαρα! Mε χάρη τη Φιλόθεη λάμψανε τα σκοτάδια …



Και ο Γέροντάς του, που ρχετε κρυφά για να τον δει…



Παρηγοράει πάντοτε όποιον τον χρειαστεί …



Νοιώσαμε πως τους σκέπαζε όλους με την ευχή του …



Κι ασίγητα πως ακούγεται η σαν παιδιού φωνή του,



να λέει το Κύριε Ιησού Χριστέ, έρχου κι ελέησέ με



κι η Φιλοθέου ν’ αντηχεί, κι όλοι μας να κλαίμε,



που είναι μακρόθυμος Αυτός και ακόμα υπομένει,



ύβρεις, ήλους, ραπίσματα και όλους μας περιμένει…



( νώντας σκοπετέας)



….Ο Γέροντας Ισίδωρος ο τυφλός, είναι για το σημερινό Όρος ένα σημείο φωτεινής αναφοράς. Ένας χαρούμενος, αεικίνητος Μοναχός που σε δυναμώνει όταν ολιγόπιστα και με απογοήτευση τη ζωή σου παίρνεις λάθος, πολλές φορές και με ένα από τα πασίγνωστα σκαμπηλάκια του, που σαν χάδι τα’ νοιωσαν όσοι τα δέχτηκαν. Χαίρεται με το καθετί, μα κυρίως με το σκοτάδι των ματιών του.



Είναι αυτό που τον κρατά στερρό και εδραίο, στον δικό του Γολγοθά ώσπου του Παραδείσου τ’ όνειρο να βγει αληθινό… Γι αυτό και όταν ήταν μικρό παιδί στην Πάτρα, και πουλούσε λαχεία για να ζήσει, όταν μια μέρα άρχισε να βλέπει θαμπά και να ξεχωρίζει μορφές και αντικείμενα, παρακάλεσε την Παναγία να μην επιτρέψει να βρει το φως του, γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε να γίνει Μοναχός!
Και αμέσως ξανατυφλώθηκε για πάντα …. Από μικρό παιδί ο Γέροντας κατάλαβε με την αγνή του καρδιά, αυτό που κάποτε ο ίδιος ο Χριστός μας είπε στον εκλεκτό του Παύλο: Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται
…Το ‘χε πει πολύ όμορφα και ο Γέροντας Παΐσιος αυτό που ζει ο Πατήρ Ισίδωρος: Για να πάει κανείς στον γλυκό Παράδεισο, πρέπει να φάει πολλά πικρά εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι. Ο τυφλός ασκητής βέβαια και ένα άλλο διαβατήριο έχει πάντα και κρατά μαζί του. Αυτό που του επιτρέπει να επισκέπτεται τον αγαπημένο του Γέροντα Εφραίμ στην Αριζόνα …



Ο δυνατός του πόθος και η τόσο ανθρώπινη χαρά του, να γιορτάζει τις μεγάλες μέρες της πίστης μας στο πλάι του Πατέρα του, είναι τόσο εμφανή! Αυτό μας έλεγε και αργότερα γεμάτος από ενθουσιασμό παιδιού …
Έκανα Πάσχα το 12 και το 13 με τον Γέροντά μου!
Φέτος αν θέλει ο Θεός θα κάνω και Χριστούγεννα!
Ταξίδι αμέτρητων ωρών και κούραση απερίγραπτη με έξοδα και θυσίες ποικίλες, για να βρεθεί απλά στο στασίδι πλάι του, απέναντι απ’ την Αριζονίτισσα την Παναγία ...
Για άλλους, αυτό θα θεωρείται σκέτη τρέλα! Μα είναι τυφλός θα πουν ..τι πάει να δει;



Ναι, είναι τρελός για τον Θεό και θα ευγνωμονεί αιωνίως εκείνον που πότισε την ψυχή του με του γλυκού του Παραδείσου τα νάματα. Θείος έρως εν κεκαθαρμένη καρδία !



Είχαμε αγωνία για το αν θα καταφέρναμε να τον συναντήσουμε …Μας βρήκε εκείνος και μας υποδέχτηκε σχεδόν ένα χιλιόμετρο μακριά απ την μετάνοιά του! Εκεί και πιο κάτω, συνήθως ξεβγάζει τους προσκυνητές που φεύγουν για άλλα μέρη …
Μα πως θα γυρίσετε πίσω Γέροντα; τον ρωτούν εκείνοι απορημένοι…
-Μη νοιάζεστε παιδιά...πάτε εσείς στην ευχή της Παναγιάς μας και έχει ο Θεός! Και γυρίζει πίσω μόνος, και ανεβαίνει τους ορόφους και διασχίζει αμέτρητες φορές μέσα στη μέρα την Φιλοθέου απ άκρη σ’ άκρη, σκορπώντας κουράγιο και ελπίδα σε όσους κατάπληκτοι τον θωρούν. Όλους τους νουθετεί με λόγους του Γέροντά του. Πάντα το προσθέτει αυτό στο τέλος των συμβουλών του: -Δεν είναι δικά μου αυτά παιδιά …
Ο Γέροντας τα λέει … Του φιλήσαμε όλοι το χέρι και εκείνος άρχισε να μας ρωτά με ενδιαφέρον …. Αίφνης ακούστηκε … η φωνή του Γέροντος Εφραίμ: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με … ήχος κλήσης στο τηλέφωνο του τυφλού Μοναχού που δεν σταματά να χτυπά … Έτσι είναι σαν ο Γέροντάς κάθε φορά να του λέει: Σήκωσε το τηλέφωνο και παρηγόρησε την ψυχή που σε καλεί. Μην ραθυμείς, μην δυσανασχετείς, αυτό είναι το διακόνημά σου και το ευλογώ εγώ, κάνε αγάπη και υπακοή
… Άρχισε να μιλά και να δίνει συμβουλές σε μια γυναίκα που τον κάλεσε… Έπειτα ήρθε ξανά προς το μέρος μας και μας είπε να πάμε να πάρουμε δωμάτια, να ξεκουραστούμε λίγο και θα ερχόταν εκείνος να μας βρει …
Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας με έκπληξη και εκείνος σαν να το κατάλαβε πρόσθεσε: Μην ανησυχείτε, θα έρθω!



Ο Αρχοντάρης ένας νέος ευγενέστατος και πράος Μοναχός, μας τακτοποίησε σε δωμάτιο του πρώτου ορόφου απέναντι απ το καθιστικό με την βιβλιοθήκη, δίπλα ακριβώς στο πανέμορφο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου. Θα μοιραζόμασταν το δωμάτιο με δυο Λευκορώσους αδερφούς μας. Έναν πατέρα με τον γιό του που περιδιάβαιναν με τα πόδια όλο το Άγιο Όρος με πίστη και κατάνυξη ολόθερμη ν αποτυπώνεται σε κάθε τους κίνηση.



Δεν είχε περάσει λίγη ώρα και ακούστηκε σχεδόν έξω απ την πόρτα μας η φωνή του Πατρός Ισιδώρου που μας αναζητούσε. Βάλαμε τον Γέροντα να καθίσει σε μια καρέκλα στο κέντρο του δωματίου. Και εμείς πήραμε θέση γύρω του νοιώθοντας πραγματικά ευλογημένοι. Κρατούσε μια μεγάλη πλαστική τσάντα . Έβγαλε ένα μεγάλο δέμα από μέσα. Αντικρίσαμε ένα πορφυρό πετραχήλι με χρυσοκέντητους Σταυρούς διπλωμένο να το τυλίγει σε σχήμα μαξιλαριού.
-Τι είναι Γέροντα αυτό; τον ρωτήσαμε …
-Έχει μέσα λείψανα του παππού Ιωσήφ του ησυχαστή, και διάφορα του Γέροντά μου … Τη φανέλα του, το μικρό χαλάκι που προσευχόταν .… Με δέος το πήραμε στα χέρια μας και αρχίσαμε να το ασπαζόμαστε ευλαβικά. Δεν βρίσκαμε λέξεις για να περιγράψουμε το θείο άρωμα που ανέδυε …
Τόσο, που ολιγόπιστοι και αδύναμοι μπροστά στου Θεού τα υπέρλογα, αρχίσαμε να ψηλαφίζουμε αδιάκριτα και να ρωτάμε τον Γέροντα για το αν μέσα είχε και λιβάνι …
Ο Γέροντας χαμογέλασε και μας διαβεβαίωσε λέγοντας με τον απλό του τρόπο: - Αστεία θα λέμε τώρα; Κρατώντας στα χέρια μας ή καλύτερα στις αγκαλιές μας εκείνο το μικρό μυροβόλο δεματάκι αρχίσαμε να ακούμε λόγια μπολιασμένα με σοφία Θεϊκή, βγαλμένα απ την αγνή ψυχή του παιδιού της Παναγιάς.
-Παιδιά ας μην τα βάζουμε με τον Θεό και τα… μαθηματικά Του …
Ήρθε κάποιος και παραπονιόταν που ο Θεός πήρε νέο έναν δικό του.
Και του λέω: Ξέρεις σε τι ηλικία πήρε ο Θεός τον Μέγα Βασίλειο; 49 ετών! Λες να μην είχε να δώσει, να προσφέρει ακόμα αυτός ο μέγας Φωστήρας της Οικουμένης; Ξέρει ο Θεός, μην ζητάμε εξηγήσεις …
Έβγαλε τότε μια φωτογραφία. Εικονιζόταν ο ίδιος μαζί με τον Γέροντά του και την Αγγελική μορφή του Μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Αγίου Καθηγουμένου της Ξηροποτάμου.















- Παιδιά το 1979 ήμασταν εδώ 92 Μοναχοί. Έστειλε λοιπόν ο Γέροντάς μας τότε τον Φιλόθεο στην Καρακάλλου, τον Αγάθωνα στην Κωνσταμονίτου και τον Εφραίμ στην Ξηροποτάμου . Αυτός που λέτε παιδιά μαρτύρησε … Ο Θεός επέτρεψε να κοιμηθεί με μαρτυρικό τρόπο νεότατος μόλις 40 ετών…. Ξέρετε γιατί; Γιατί βάπτισε Χριστιανούς Ορθοδόξους πρώην Μουσουλμάνους! Έκπληκτοι ακούσαμε κάτι που δεν γνωρίζαμε… Είχαμε ακούσει ότι ο Ξηροποταμινός Εφραίμ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό … μα τώρα το πράγμα έμπαινε στην αληθινή του διάσταση ….
Σκέφτηκα πως στην Αμερική από τότε που πήγε ο Φιλοθεϊτης Εφραίμ έχουν βαπτιστεί οχτακόσιες χιλιάδες ψυχές …
Γι αυτό τον λόγο ο Γέροντας δέχεται συνεχώς απειλές για τη ζωή του και απίστευτες συκοφαντίες. Κι όμως συνεχίζει…
Δεκαεννιά επίσημα καταγεγραμμένα Μοναστήρια! Δυο στο κέντρο του Διεθνούς Σιωνισμού την Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στον Καναδά… Και ετοιμάζονται δυο ακόμα ….
Στην Αριζόνα, το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου όπου εδρεύει ο Γέροντας φτιαγμένο μέσα στην έρημο μοιάζει με τον πιο πράσινο εύφορο τόπο του κόσμου. Φιλοξενεί μονίμως περίπου 500 προσκυνητές που φτάνουν από παντού αποζητώντας να ξεδιψάσουν τις ψυχές τους. Με άφθονο νερό που με θαυμαστό τρόπο βρέθηκε εκεί ποτίζονται χίλια και πλέον στρέμματα με 6000 ελιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, φυστικιές Αιγίνης, αμπέλια και άλλα μέχρι πρότινος αδιανόητα για το κλίμα της περιοχής . Μα τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό…
Για όλα αυτά μας μιλά ο Γέροντας Ισίδωρος με αγάπη αληθινή και σπάνια . Μας λέει και άλλα που αποδεικνύουν το μεγαλείο του Θεού. Για τον αγιασμό που δεν χαλά ποτέ, για το όρος Θαβώρ και την Μεταμόρφωση του Χριστού μας . Εμάς μας αρκεί και που τον βλέπουμε … Μας δίνει ξεραμένο βασιλικό …-Βάλτε το πάνω στο προζύμι και θα δείτε πως θα φουσκώσει … Πάρτε και λαδάκι απ την Παναγία μας και αγίασμα απ του Αγίου Αθανασίου … Δεν θέλαμε να τον αποχωριστούμε …Κρατούσαμε ακόμα το γεμάτο από Χριστό και την ευχή του μαξιλαράκι και ήταν σαν να αγκαλιάζαμε τα αχώρετα και απλησίαστά Του έστω για λίγες στιγμές …-Σε λίγες μέρες θα έρθω και κοντά στα μέρη σας, στο Ξυλόκαστρο , τον ακούσαμε έκπληκτοι να λέει …Πράγματι ο πάτερ Ισίδωρος «οργώνει» όλη την Ελλάδα. Πηγαίνει σε σπίτια αγαπημένων του παιδιών που έχει δει βαθιά μέσα τους, και εκείνα τον φιλοξενούν και μετατρέπουν το σπίτι τους σε αρχονταρίκι Αγιορείτικο καλώντας και άλλους αδερφούς που συνωστίζονται αγαπητικά ν’ ακούσουν και να ξαναθυμηθούν βιωματικά την αγάπη την άπειρη και την μακροθυμία του Θεού, μέσα απ τα απλά μα τόσο ψυχένδροσα λόγια του τυφλού ασκητή.
-Παιδιά εγώ φεύγω τώρα να ξεκουραστείτε για τις ακολουθίες. Θα σας βρω και έπειτα … Την ευχή του Χριστού μας και της Παναγιάς μας να έχετε! - Με τον Γέροντα μιλάτε στο τηλέφωνο; τον ρωτήσαμε. - Επικοινωνούμε με πνευματικό τρόπο είπε χωρίς να προσθέσει τίποτα άλλο …Δεν χρειαζόταν. Ήμουν σίγουρος ότι συχνά τον επισκέπτεται όπως και όλα τα Φιλόθεα παιδιά του, όποτε και οπουδήποτε δυσκολεμένα ζητήσουν την ενισχυτική παρουσία του…
Στην Φιλοθέου όταν η ησυχία σκεπάζει απόλυτα τον αγιασμένο τούτο τόπο, αν κλείσεις τα μάτια, σίγουρα θ ακούσεις από κάπου μακριά να φτάνει η απαλή φωνή του Πατρός Εφραίμ … Δίχως παύση να λέει την ευχή του Ιησού και να επικαλείται κάθε τόσο την Παναγία Μητέρα, με δάκρυα στα μάτια προσευχόμενος για τον κόσμο ολάκερο, παρατείνοντας το Θεϊκό έλεος . Τον φαντάστηκα εν τω μέσω της νυκτός, σε μια χορεία σύγχρονων εν ζωή Γερόντων με παρρησία υιών Θεού και κρουνούς δακρύων να τρέχουν απ τα μάτια τους, σχεδόν να «κανοναναρχούν» την Σωτήρια Ευσπλαχνία, επαναλαμβάνοντας ο ένας μετά τον άλλον: Ὅτι Θεὸς ἐλέους, οἰκτιρμῶν καὶ φιλανθρωπίας ὑπάρχεις… .



Ο Γέρων Ισίδωρος έφυγε όπως ήρθε …Μόνος του χωρίς βοήθεια από κανέναν…


Όσοι τον υποβαστάζουν ενίοτε, νομίζουν ότι τον βοηθούν. Βλέπει ολοκάθαρα με της φωτεινής ψυχούλας του τα μάτια τα αμόλυντα, με το όμμα της καρδίας του… Όσο ζούμε θα θυμόμαστε εκείνη την τόσο συγκινητική του επίσκεψη. Η φωτογραφία που βγάλαμε στο πλάι του κρατώντας το ευλογημένο μαξιλάρι της Αγάπης του, θα φωταγωγεί πάντα τα μέσα μας σκοτάδια…

http://arpati.blogspot.ca/2014/01/19.html

Τα Θεοφάνεια - Epiphany ( video )

Καταδικάζω τον εαυτό μου πρώτα ( αββάς Ευάγριος )

Είπε ο αββάς Ευάγριος:

-Αρχή σωτηρίας είναι το να καταδικάζεις τον εαυτό σου.
Αυτός που έχει ταπείνωση δεν έχει γλώσσα να πει σε κάποιον ότι είναι αμελής ή να αντιμιλήσει σ΄ εκείνον ο οποίος τον ταλαιπωρεί, ούτε έχει μάτια να δει ή να αντιληφθεί άλλου ανθρώπου ελαττώματα, ούτε αυτιά ν΄ ακούσει πράγματα που δεν ωφελούν την ψυχήτου.

Στόμα δεν έχει να φανερώσει ελαττώματα κάποιου ή να θλίψει κάποιον με τα λόγια του ούτε έχει ενδιαφέροντα με κάποιον εκτός των δικών του αμαρτημάτων.

Αντίθετα, είναι ειρηνικός προς όλους τους ανθρώπους, γιατί αυτό είναι εντολή του Κυρίου και όχι γιατί χαρίζεται κάποια άλλη αδυναμία.
Γιατί κι αν νηστεύει κανείς όλη την εβδομάδα και κάνει πολλούς κόπους έξω από την πορεία αυτή, πάνε χαμένοι όλοι οι κόποι του.

The Reasons for Christ’s Coming ( Saint Seraphim of Sarov )

Christ came because of: (1) God's love towards the human race: "For so God loved the world, that He gave His only begotten Son" (John 3:16); (2) the restoration of the image and likeness of God in fallen man; (3) the salvation of human souls: "For God sent not his Son into the world to condemn the world; but that the world through him might be saved" (John 3:17).

And so, we, following the goals of our Redeemer, the Lord Jesus Christ, must lead our lives according to His Godly teaching, in order to save our souls by it.


Saint Seraphim of Sarov

He who does not know himself does not know God ( Saint Nektarios )

He who does not know himself does not know God, either. And he who does not know God does not know the truth and the nature of things in general... He who does not know himself continually sins against God and continually moves farther away from Him. He who does not know the nature of things and what they truly are in themselves is powerless to evaluate them according to their worth and to discriminate between the mean and the precious, the worthless and the valuable. Wherefore, such a person wears himself out in the pursuit of vain and trivial things, and is unconcerned about and indifferent to the things that are eternal and most precious.

Man ought to will to know himself, to know God, and to understand the nature of things as they are in themselves, and this becomes an image and likeness of God.



Saint Nektarios

The Providence Of God (Saint Herman of Alaska)

A terrible accident has a power to awaken us to the realization of the existence of various calamities and dangers surrounding us, from which the Providence of God preserves us. At the same time it convincingly persuades us to acknowledge our own infirmity and weakness and to seek the Father's protection and His most powerful defense, which affirms us in the Wisdom and the Word of God, which came down from above by the will of the Heavenly Father under a curtain of flesh like ours, woven by the Divine Might from the Immaculate Virgin, for our salvation. He became man and taught us to pray that we be not led into temptation. This reminds us from what Father we have our existence, and this in turn should make us seek our heavenly Fatherland and our eternal inheritance.

Saint Herman of Alaska

 

Πώς εξηγείτε η ταπείνωση ( αββά Ησαία )

Ρώτησαν τον αββά Ησαία τι είναι ταπείνωση, κι εκείνος είπε:

-Ταπείνωση είναι να θεωρούμε τον εαυτό μας πιο αμαρτωλό απ΄ όλους τους ανθρώπους και να εξουθενώνουμε τον εαυτό μας ότι τίποτε καλό δεν κάναμε ενώπιον του Θεού.
Και η εργασία της ταπείνωσης είναι η εξής: Να σιωπούμε, να μη ψηφίζουμε τον εαυτό μας σε καμιά περίπτωση, να μην είμαστε φιλόνικοι, να είμαστε έτοιμοι για υποταγή, με το βλέμμα χαμηλωμένο, τον θάνατο να έχουμε πρό οφθαλμών, να μην χρησιμοποιούμε το ψέμα και τον αργό λόγο.

Να μην αντιμιλούμε στον μεγαλύτερο, να μη θέλουμε να περάσει ο λόγος μας, να υπομένουμε τις περιφρονήσεις, να μισήσουμε την ανάπαυση, να βιάζουμε τον εαυτό μας σε κάθε περίπτωση, να είμαστε νηφάλιοι, να κόψουμε το θέλημά μας, να μην προκαλούμε κανέναν και να μη φθονούμε κανένα».
«Ας μη μιλάει η γλώσσα σου, αλλά η πράξη. Ο λόγος σου να΄ ναι ταπεινός περισσότερο απ΄ ό,τι η πράξη.
Μην μιλήσεις ερήμην της συνειδήσεώς σου και μη διδάξεις χωρίς ταπείνωση, για να δεχθεί η γη τον σπόρο σου».


ΓΕΡΟΝΤΙΚΌ

Τα πνευματικά δάκρυα ( Κάλλιστου Ware )

"Τα πνευματικά δάκρυα, όπως δείχνει το όνομά τους, είναι δώρο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, και όχι απλώς αποτέλεσμα των δικών μας προσπαθειών, και συνδέονται στενά με την προσευχή μας.Τα πνευματικά δάκρυα μας οδηγούν στην καινούρια ζωή της Ανάστασης.

Τα πνευματικά δάκρυα, σύμφωνα με την διδασκαλία των Πατέρων, ανήκουν σε δύο κύριους τύπους.

Στο κατώτερο επίπεδο είναι πικρά στο υψηλότερο επίπεδο, είναι γλυκά. Στο κατώτερο επίπεδο αποτελούν μια μορφή εξαγνισμού. Στο ανώτερο είναι δάκρυα φωτισμού. Στο κατώτερο επίπεδο εκφράζουν συντριβή, λύπη για την αμαρτία, θλίψη για τον χωρισμό μας από τον Θεό - είναι δάκρυα του Αδάμ που θρηνεί έξω από τις πύλες του Παραδείσου. Στο ανώτερο επίπεδο εκφράζουν τη χαρά για την αγάπη του Θεού, την ευχαριστία για την αποκατάστασή μας στην υιοθεσία του Θεού που δεν αξίζουμε.

Παράδειγμα του κατώτερου επιπέδου είναι ο άσωτος υιός που βρίσκεται στην εξορία και θρηνεί για την χαμένη του πατρίδα παράδειγμα του ανώτερου επιπέδου είναι το κλάμα του ασώτου για τη χαρά της γιορτής στο σπίτι του πατέρα του. Στο κατώτερο επίπεδο είναι σαν «το αίμα που τρέχει από τις πληγές της ψυχής μας», όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Στο ανώτερο επίπεδο, δηλώνουν τις κεκαθαρμένες αισθήσεις και διαμορφώνουν μιαν όψη της καθολικής μεταμόρφωσης του ανθρώπινου προσώπου από την θεούσα Χάρη. "
Λυπούμενοι, αεί δε και χαίροντες.

(Από την ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ του Κάλλιστου Ware)

Μὰ ἐγὼ τ’ ἀγαπῶ τα παιδια.....( Αγιος Πορφύριος )

Μοῦ ἔλεγε κάποια μέρα: “Ἔρχονται σε μένα καμιὰ φορὰ καὶ ἀγόρια καὶ κορίτσια. Τὰ καημένα τὰ παιδιὰ καὶ τί δὲν ἔχουν κάνει, ὅλες τὶς ἁμαρτίες τις σαρκικὲς τὶς ἔχουν κάνει, μὰ ἐγὼ τ’ ἀγαπῶ”.

Ὁ Γέροντας δὲν δικαιολογοῦσε τὶς πράξεις τῶν παιδιῶν. Τὶς χαρακτήριζε ὡς σαρκικὲς ἁμαρτίες, ἀλλὰ συγχρόνως τὰ ἀγαποῦσε σὰν πολύτιμες ψυχὲς “ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε”. Μὲ τὴν ἀγάπη του, τοὺς προσείλκυε σὰν μαγνήτης καὶ τοὺς θεράπευε σταδιακὰ ἀπὸ τὴ σαρκολατρεία τους.

Ἡ πατερικὴ αὐτὴ στάση τοῦ Γέροντα, παρεξηγήθηκε ἀπὸ μερικοὺς πουριτανοὺς συντηρητικούς, ποὺ ἐπένθησαν, καὶ μερικοὺς ἀνεύθυνους προοδευτικούς, ποὺ πανηγύρισαν, γιὰ τὴν ἴδια αἰτία: γιὰ τὸ ὅτι τάχα ὁ Γέροντας “ἀνέχεται” τὶς σαρκικὲς ἁμαρτίες. Δὲν καταλάβαιναν, ὅτι ἡ ἁμαρτία δὲν καταπολεμεῖται, οὔτε μὲ τὴ μισαλλόδοξη καταδίκη τοῦ ἁμαρτωλοῦ, οὔτε μὲ τὴν ἔνοχη νομιμοποίηση τῆς πτώσης. Ὁ Γέροντας πολεμοῦσε ἀποτελεσματικὰ τὴν ἁμαρτία, ἀγαπώντας τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ βοηθώντας τον στὴ συνειδητοποίηση τῆς εὐθύνης γιὰ τὶς πτώσεις του, καὶ τῆς δυνατότητας ἐν Χριστῷ τῆς ἀπαλλαγῆς του καὶ ἀπ’ αὐτὲς καὶ ἀπὸ τὴν ἐνοχή, διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς συγχωρήσεως καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ἤθελε νὰ ὁδηγεῖ στὴν καινούργια ζωή, καὶ ὄχι νὰ ταλαιπωρεῖ τὶς ψυχὲς μὲ τὴν παλιά.

Ἀνθολόγιο συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 321

Prayer vs sight ( Evagrios the Solitary )

As sight is superior to all the other senses, 
 so prayer is more divine than all the other virtues....
 

Evagrios the Solitary

Reaching out for Christ...( St. Hesychias the Priest )

The more the rain falls on the earth, the softer it makes it.

Similarly, Christ's holy name gladdens the earth of our heart the more we call upon it ....


St. Hesychias the Priest

A Christian life ( St. Justin Popovich )

A Christian's life is a ceaseless, Christ-centered theophany, the Holy Spirit, through the holy mysteries and the holy virtues, transmits Christ the Saviour to each believer, renders him a living tradition....


St. Justin Popovich

Οι Άγιοι Πατέρες…( π. Σεραφείμ Ρόουζ )

Ποτέ δεν έχει υπάρξει τέτοια εποχή ψεύτικων διδασκάλων, όπως συμβαίνει στον θλιβερό εικοστό αιώνα, τον τόσο πλούσιο σε υλικές απολαύσεις και τόσο φτωχό στο μυαλό και την ψυχή. Κάθε άποψη που συλαμβάνεται, ακόμη και η πιο παράλογη, ακόμη και εκείνη που απορριπτόταν μέχρι τώρα με την καθολική συγκατάθεση όλων των εκπολιτισμένων λαών, έχει τώρα την ιδεολογική της αρχή και το <<δάσκαλό>> της. Μερικοί …από αυτούς τους δασκάλους έρχονται με την επίδειξη η την υπόσχεση <<πνευματικής δύναμης>> και ψέυτικων θευμάτων, όπως κάποιοι αποκρυφιστές και <<χαρισματούχοι>>, αλλά οι περισσότεροι από τους σύγχρονους δασκάλους δεν προσφέρουν παρά μία αδύνατη σωρία ανεπεξέργαστων ιδεών που πήραν <<από τον αέρα>>, όπως ήταν, η από κάποιο σύγχρονο αυτόκλητο <<σοφό άνδρα>> (η γυναίκα), ο οποίος γνωρίζει περισσότερα από όλους τους αρχαίους, κυρίως επειδή ζει στους <<φωτισμένους>> σύγχρονους καιρούς μας. Κατά συνέπεια, η φιλοσοφία έχει χίλιες σχολές και <<ο χριστιανισμός>> χίλιες αιρέσεις. Που βρίσκεται η αλήθεια σε όλα αυτά, εάν πράγματι πρόκειται να βρεθεί μέσα στους πιο αποπροσανατολισμένους καιρούς μας;

Μόνο σε ένα μέρος μπορεί να βρεθεί η πηγή της αληθινής διδασκαλίας, που προέρχεται από τον ίδιο τον Θεό, που δεν μικραίνει κατά την διάρκεια των αιώνων αλλά πάντα είναι δροσερή, όντας μία και η ίδια μέσα σε όλους εκείνους που την διδάσκουν αληθινά, που οδηγεί εκείνους που την ακολουθούν στην αιώνια σωτηρία. Αυτό το μέρος είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, η πηγή είναι η χάρις του Παναγίου Πνεύματος και οι αληθινοί δάσκαλοι του θείου δόγματος που πηγάζει από αυτήν την πηγή είναι οι Άγιοι Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας.


π. Σεραφείμ Ρόουζ
από τό βιβλίο : π. Σεραφείμ Ρόουζ, “Η ζωή καί τα έργα του”, τόμος Β’, σελ. 159-160.

http://www.diakonima.gr

Μην την κρίνετε, έχει μια όμορφη ψυχή ...( Γεροντας Παϊσιος )

Προ ετών, όταν ο Γέροντας υπηρετούσε ακόμη στην Πολυκλινική Αθηνών, μια μέρα, καθώς περπατούσε στην περιοχή της Ομόνοιας μαζί με δύο δικές του κοπέλες, πνευματικά του παιδιά, είδε από απέναντι να έρχεται μια νεαρή με προκλητική εμφάνιση. Φορούσε το γνωστό «σούπερ μίνι», που ήταν η μόδα της εποχής εκείνης. Μόλις την αντίκρισαν , λέει ο Γέροντας:

- «Τι λέτε; Τι σκέπτεσθε; Την κατακρίνετε αυτή την κοπέλα;»

- «Όχι, Γέροντα», απάντησαν αυτές, γνωρίζοντας τις θέσεις του.

- «Καλά κάνετε και δεν την κατακρίνετε», είπε ο Γέροντας. «Να μην κρίνετε τους ανθρώπους από την εξωτερική εμφάνιση. Αυτή η κοπέλα που βλέπετε έχει θαυμάσια ψυχή! Έχει δυναμισμό ψυχής. Αυτό που κάνει τώρα, δηλαδή που προκαλεί, οφείλεται στη δύναμη της ψυχής της. Φαντασθείτε τι θα γίνει αν αυτή η κοπέλα γνωρίσει το Χριστό, εάν μάθει όσα εσείς ξέρετε. Τότε ασφαλώς θα φθάσει πολύ ψηλά!»

Αυτός ήταν ο τρόπος της συμβουλευτικής και της παιδαγωγικής του πατρός Πορφυρίου. Καθοδηγούσε τους αδελφούς βιωματικά και εποπτικά.



Γεροντας Παϊσιος

Ο σατανάς θέλει φασαρία μέσα στο σπίτι ( Αγιος Πορφύριος )

- Για τις σχέσεις του ανδρογύνου ;Πώς να συμπεριφέρεσαι; Τι σου έλεγε;

- Μου έλεγε πολλά . Έλεγε, δηλαδή, ότι πρέπει να συνεννοούμαστε ,να προσευχόμαστε μαζί. Αυτό μου τόνισε πολλές φορές. Η προσευχή πρέπει να είναι κοινή. Όταν τα παιδιά μου ήταν φοιτητές, του έλεγα ότι προσεύχομαι για να περάσουν τις εξετάσεις. Μάλιστα, μια φορά, ο γιός μου, αν και ήταν καλός φοιτητής, σε κάποιες εξετάσεις δυσκολευόταν ∙ τότε μου είπε ο Γέροντας: «δε θα περάσει τις εξετάσεις». Πράγματι δεν τις πέρασε.

Και όταν ξαναπήγα, μου είπε: «Δε θα περάσει γιατί του φωνάζεις και να, ο σατανάς θέλει να κάνει φασαρία μέσα στο σπίτι και είσαι συ το όργανό του. Να μη μιλάς».

«Να σου πω και κάτι άλλο» μου ‘λεγε. «Όταν γίνεται η προσευχή από κοινού, τότε να δεις πως γίνεται το θαύμα». Και του λέω: «Μα να πω στον άντρα μου, έλα να γονατίσουμε να κάνουμε προσευχή να περάσουν τα προβλήματα;». – «Σου είπα εγώ έτσι; Εγώ σου είπα να κάνετε προσευχή. Απ’ εκεί και πέρα βρέστε τα μόνοι σας».

- Το να μη φωνάζετε στα παιδιά σας το τοποθετούσε ειδικά στην περίοδο των εξετάσεων;

- Πάντα. Και για τη νηστεία και για την προσευχή και για έξω που βγαίνανε.

- Καμιά παρατήρηση.

- Όχι, όχι.

- Πες μου, κυρία Ξένια, για το θέμα του σατανά, που σας είπε ότι γίνεστε όργανό του κάποτε. Τον ερώτησες τίποτε;

- Έλεγε ότι ο σατανάς δεν μπορεί να βλέπει τις οικογένειες να ‘ναι γαλήνιες και να περνούν καλά και σε συνεννόηση μεταξύ τους. Βρίσκει έναν απ’ όλους, έναν που να μπορεί να τον παρασύρει.

- Έναν ευάλωτο, ας πούμε.

- Ναι. Και σ’ αυτή την περίπτωση «εσύ είσαι», μου είπε. Και για το παιδί του έλεγα: «Αφού τον βλέπω ότι τα παρατάει και φεύγει». Μου απάντησε: «Είδες τι κάνει ο σατανάς; βάζει εσένα να κάνεις καβγά και να ευχαριστηθεί αυτός».

Ύστερα, όταν επρόκειτο να τελειώσει ο γιός μου τις σπουδές του και να πάρει το πτυχίο του, μου είπε: «Τώρα θα περάσει, τώρα θα περάσει ∙ είδες τώρα που δεν μιλάς; Τώρα θα περάσει».



Αγιος Πορφύριος

Path of Christ ( St. Innocent of Alaska )

Do not fear the path of Christ, for a smooth and wide path ends in hell, but a thorny and narrow one leads to Heaven.....
 
St. Innocent of Alaska

Passions in your heart ( St. Isaiah the Solitary )

Examine yourself daily in the sight of God, and discover which of the passions is in your heart. Cast it out and so escape His judgment.


St. Isaiah the Solitary

Μικρό Απόδειπνο - Ιεράς Μονής Μαχαιρά ( Video )

Διαβάζεται από μοναχούς Ιεράς Μονής Μαχαιρά Λεμεσού, Κύπρος

Τα φάρμακα , ο Χριστός, οι γιατροί ( Αγιος Πορφύριος )

Τα φάρμακα δεν τα απέρριπτε, αλλά και δεν απέδιδε σ’ αυτά απόλυτη αξία ως προς τον θεραπευτικό τους ρόλο. Με ρώτησε μια μέρα: «Τι είναι φάρμακο;» Του απάντησα: Χημικό παρασκεύασμα ,που το παίρνουμε, για να θεραπευθούμε από τις αρρώστιες. Δεν ικανοποιήθηκε από την απάντησή μου και επανήλθε: «Πες μου τι σημαίνει φάρμακο. Δεν σου λέει τίποτα η ίδια η λέξη;». Βρέθηκα σε αμηχανία και σιωπούσα ,κοιτάζοντάς τον . Και ο Γέροντας συνέχισε: «Φάρμακο ,μωρέ, σημαίνει φαρμάκι. Μη νομίζεις ότι τα φάρμακα κάνουν μόνο καλό στον οργανισμό του ανθρώπου. Κάνουν και κακό. Γιατί παίρνουμε τα φάρμακα; Επειδή αρρωσταίνουμε. Και γιατί αρρωσταίνουμε; Επειδή στενοχωριόμαστε. Και γιατί στενοχωριόμαστε; Επειδή αμαρτάνουμε. Αν όμως αφήσουμε τον Χριστό να κατοικήσει σ’ ολόκληρη την ψυχή μας, τότε φεύγει η αμαρτία ,φεύγει η στενοχώρια, φεύγει η αρρώστια και πετάμε και τα φάρμακα».

Η ανάλυση αυτή του Γέροντα μου φάνηκε απολαυστική στην απλότητά της. Ο Γέροντας, σαν πνευματικό γεωτρύπανο, προχωρούσε από την επιφάνεια στο έσχατο βάθος, για την διαδοχική αιτιολόγηση σοβαροτάτων γεγονότων: της λήψης φαρμάκων, της αρρώστιας, της στενοχώριας, της αμαρτίας, της απουσίας του Χριστού από την ψυχή μας. Με την ανάλυση αυτή καταλάβαινα καλύτερα και την διαπίστωση του Αποστόλου Παύλου, για όσους άφησαν τον Χριστό να κατοικήσει σ’ ολόκληρη την ψυχή τους: «Εν παντί θλιβόμενοι, αλλ’ ου στενοχωρούμενοι».

Σε μια άλλη συνάντησή μας, μου είπε: «Όταν αρρωσταίνουμε , για να μην κάνουμε λάθη, πρέπει ακολουθούμε και τις οδηγίες της ιατρικής και της λογικής. Πάνω απ’ όλα όμως ν’ ακολουθούμε το θέλημα του Θεού και να έχουμε εμπιστοσύνη στην αγάπη Του». Ο Γέροντας ήξερε πάντα να εναρμονίζει και να εξισορροπεί τον υψηλό πνευματικό προορισμό του ανθρώπου με τις υλικές ανάγκες του. [ Γ 182π.] 

Αγιος Πορφύριος

Battling the demons ( Evagrios the Solitary )

Of the demons opposing us in the practice of the ascetic life, there are three groups who fight in the front line. Those entrusted with the appetites of gluttony, those who suggest avaricious thoughts, and those who incite us to seek the esteem of men.


All the other demons follow behind and in their turn attack those already wounded by the first three groups.


Evagrios the Solitary

Humility ( St. Syncletica of Alexandria )

Just as one cannot build a ship unless one has some nails,so it is impossible to be saved without humility.


St. Syncletica of Alexandria

Ο αχάριστος είναι πάντα λυπημένος ( Γέροντας Παΐσιος )

- Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι , ενώ τα έχουν όλα ,νιώθουν άγχος και στενοχώρια;

- Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός.

Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό , έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος∙ γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει… Δεν θέλει την λιακάδα∙ θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης.

- Γέροντα, τί θέλετε να πήτε μ’ αυτό;

- Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι. Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό , την συνήθεια της γκρίνιας, να ξέρη ότι θα του έρθη σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ’ αυτήν την ζωή. Και αν δεν του έρθη σκαμπιλάκι , αυτό θα είναι χειρότερο, γιατί τότε θα τα πληρώση όλα μια και καλή στην άλλη ζωή.

- Δηλαδή , Γέροντα, η γκρίνια μπορεί να είναι συνήθεια;

- Γίνεται συνήθεια, γιατί η γκρίνια φέρνει γκρίνια και η κακομοιριά φέρνει κακομοιριά. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος. Ενώ , όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι αν του δώση ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. Γι’ αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός∙ τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει όλο αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του.

Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία, την οποία ήλεγξε ο Χριστός. «Ουχ οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού», είπε στον λεπρό που επέτρεψε να Τον ευχαριστήση . Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη εκείνους θα ωφελούσε.



Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΛΟΓΟΙ Ε΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»

ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

2007

THE NATIVITY OF CHRIST (PART 1) ( St. Nikolai Velimirovic )

"But the birth of Jesus Christ was as follows:
After His mother Mary was betrothed to Joseph, before they came together, she was found with
child of the Holy Spirit" (Mt. 1:18).
Prior to this verse, the Evangelist had given the genealogy of the Lord Jesus—more precisely, that of righteous Joseph—from the tribe of Judah and the house of David. In this genealogy, the Evangelist listed men who were born from men in a natural way, such as all mortal men on earth
are born. He then suddenly begins to describe the Lord's birth in the following way: "But the birth of Jesus Christ was as follows..." With this but, he wants to show the unusual and supernatural nature of His birth, which is completely dissimilar from the manner of birth of all Joseph's recorded
ancestors.
Mary, His mother, was betrothed to Joseph. In the eyes of the world, this betrothal was seen as an introduction to married life; but in the eyes of Mary and Joseph it could not be seen like this. Sought with tears from God, the Virgin Mary
was consecrated to God by her parents' vow. She, on her part, voluntarily took this vow made by her parents upon herself, as is seen in her many years of service in the Temple at Jerusalem. Could she have followed her own inclinations, she would undoubtedly have spent the rest of her life in the Temple, like Anna the daughter of Phanuel (Lk.2:36-37). However, the law ruled otherwise, and so it had to be. She was betrothed to Joseph not to live in marriage with him, but in order to escape marriage.
St. Ignatius says that the Virgin was betrothed "that His birth should be concealed from the devil. So that the devil should think of Him as born of a married woman and not a virgin.""Before they came together..."
These words do not mean that they afterwards came together as man and wife, or that this was in the Evangelist's mind. The Evangelist is, in this case, interested only in the birth of the Lord Jesus, and nothing more. He writes the above words in order to show that Christ’s birth was without the coming together of man and woman. Therefore,
understand the wise words of the Evangelist as though they had been written thus: "and without their coming together, she was found to be with child of the Holy Spirit."
How did Joseph react to the knowledge of the Virgin Mary's pregnancy? "Then Joseph her husband, being a just man, and not wanting to make her a public example, was minded to put her away secretly"(Mt. 1:19).
He acted, as we see, in obedience to God's law. He was obedient to God's will insofar as it had up till then been revealed to the Israelites. He also acted in humility before God.
"Justify not thyself," warns the wise Sirach (WSir. 7:5). That is, do not force too much justice on those who sin, but feel your own weakness and your own sins, and strive with mercy to lighten justice towards sinners.
Imbued with this spirit, Joseph did not consider giving the Virgin Mary over to justice for the suspected sin. "And not willing to make her a public example, he was minded to put her away
secretly." This plan of his shows us what an
exemplary man Joseph was: exemplary in justice and in mercy, such a one as the spirit of the old Law was able to instruct. With him, all things were as simple and clear as they could be in the soul of a God-fearing man. 

St. Nikolai Velimirovic

Η Σκεψεις ( Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης )

«Να μη σκέπτεσθε μόνο τι θα φάτε, τι θα φορέσετε, τι μεγάλο σπίτι θα χτίσετε. Να κτυπάτε τις πόρτες των φτωχών, των αρρώστων, των ορφανών. Περισσότερο να προτιμάτε τα σπίτια των θλιμμένων παρά των χαρούμενων. Εάν κάνετε καλά έργα, θα έχετε μεγάλο μισθό από τον Θεό. Θ’ αξιωθείτε να δείτε θαύματα, και στην άλλη ζωή θα έχετε απέραντη αγαλλίαση».

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης 

Το “Λωβoκoμείo” ( Όσιος Άνθιμος της Χίου )

Ήδη από τον έβδομο αιώνα, οι λεπροί εξορίζονταν, έχαναν τα δικαιώματά τους, την περιουσία τους και γίνονταν ίσοι με τους νεκρούς. Η λέπρα θεωρούταν σημείο αμαρτίας. Από τους κανόνες τις τρίτης συνόδου του Λατερανού προβλεπόταν ο περιορισμός τον λεπρών σε παρεκκλήσια ή νεκροταφεία. Η διαδικασία εισαγωγής τους στο λεπροκομείο απαιτούσε μια ακολουθία αντίστοιχη με την νεκρώσιμη.

Επιστρέφοντας στην Χίο, ο Άγιος Άνθιμος αποφασίζει να ζήσει στο λεπροκομείο. Με την ιερή του διακονία μετέτρεψε το άθλιο “Λωβoκoμείo” σε επίγειο παράδεισο. Οι ασθενείς τον αγάπησαν με όλη τους την καρδιά. Όλα τα φρόντιζε ο ίδιος. Όλοι άνηκαν στην οικογένειά του. Ήταν μάλιστα πάρα πολλοί ασθενείς που ενδύθηκαν το μοναχικό σχήμα. Η Υπεραγία Θεοτόκος έτρεχε αρωγός στην δύσκολη πάλη του Αγίου με τον ανθρώπινο πόνο. Αποκαλύφθηκε στον ναό του ιδρύματος η εικόνα της Παναγίας Υπακοής. Η Θεοτόκος εμφανίσθηκε σε όραμα κα του είπε:
- Λάβε την Εικόνα μου και επιμελήσου την και να ειδής τί θα γίνει μιαν ημερα.
Οι ασθενείς θεραπεύονταν καθώς ο Άγιος τους σταύρωνε με το Άγιο έλαιo από την κανδήλα Της.

Ύστερα από μια σειρά αγώνων (εξαιτίας τις αντίθετης στάσης του Μητροπολίτη προς τον μοναχικό βίο), ο Άγιος κατάφερε να κτίσει την γυναικεία Μονή της Παναγίας Βοηθείας στην Χίο, όπου φιλοξενήθηκαν μοναχές που είχαν φτάσει στην Χίο από τον διωγμό του 1914. Ο ίδιος εκτελούσε χρέη αρχιτέκτονα, διευθυντή, γραμματέα και ταμία. Με δύσκολο καιρό εργαζόταν μαζί με τους μαστόρους. Διέθεσε όσα χρήματα είχε συγκέντρωσει από τις οικονομίες του και από την βοήθεια του λαού της Χίου. Οι εμφανίσεις και η ισχυρή προστασία της Θεοτόκου τον συντρόφευαν και τον ενίσχυαν στον αγώνα του να κτίσει τον ‘Ιερό Παρθενώνα’, αποτρέποντας τις προσπάθειες ορισμένων να κατεδαφίσουν την Μονη. Μάλιστα, οι φύλακες είχαν δει την Παναγία σαν μια ωραιότατη Κυρία, υψηλού αναστήματος, ντυμένη μεγαλοπρεπώς, να εύλογεί ένα-ένα τα κελλιά πριν αυτά κατοικηθούν!

Ο Άγιος Άνθιμος υπήρχε και φλογερός πατριώτης. Με την συνείδηση ότι είναι πατέρας του χριστιανικού λαου της Χίου συμμετείχε και στον αμυντικό αγώνα της Ελλάδας του 1940-1. Με τρόπο γενναίο και θαυμαστό, διαφύλαξε την Μονή από τους Γερμανούς που ήθελαν να την καταστήσουν ορμητήριό τους.

Ο Άγιος είχε σκοπό της ζωής του να δίνει – χωρίς να ζητά ή να παίρνει τίποτε. Η ιατρική του ήταν καθαρή, εμπειρική και τίμια. Χρησιμοποιούσε βότανα για να κρύβει τα κατά Θεία Χάριν θαυματουργικά αποτελέσματα τον επεμβάσεών του. Η πόρτα του Μοναστηριού ήταν ανοιχτή σε όλους, Χριστιανούς, Τούρκους και Εβραίους.

Η ασθένειά του χειροτέρευε μέρα με την μέρα, ώσπου κοιμήθηκε οσιακά στις 15 Φεβρουαρίου του 1960 σε ηλικία 91 χρόνων.

Μια ήταν η θερμή παράκληση σε όλους: να αγαπούν και να προστατεύουν το Μοναστήρι του.

Τον Αύγουστο του 1993 εγκαινιάσθηκε ο πρώτος ιερός Ναός του Αγίου Ανθίμου στα Λειβάδια Βροντάδου.

[τα παραπάνω προέρχονται από το βιβλίο “Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου”, Βίοι Ορθοδόξων Aγίων: No. 62, Ένθεος Βίος, 2007] 


Όσιος Άνθιμος της Χίου

Προσευχή στον Κύριο – Σε ευχαριστώ για το δώρο του ύπνου

Κύριε,
Συνήθεια το χω να Σε ευχαριστώ για τα ξεχωριστά, τα ιδιαίτερα, τα αναπάντεχα δώρα Σου. Απόψε θα Σε ευχαριστήσω για το δεδομένο, το απλό και το καθημερινό δώρο του
ύπνου.
Αλλά μήπως δεν είναι κι αυτό από τα ξεχωριστά θεία δώρα; Πόσοι άνθρωποι την ώρα αυτή ξαγρυπνούν… Αν μπορούσα να τους μετρήσω….

Άλλοι δεν έχουν κρεβάτι, γιατί μια συμφορά τους έριξε στον δρόμο, κι άλλοι δεν έχουν ηρεμία κι από τις τύψεις δεν μπορούν να κλείσουν μάτι.
Άλλοι δεν νοιώθουν ασφαλείς καθώς ο τόπος τους βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση κι άλλοι κοιμούνται, γιατί εδόθη αυτοίς «σκόλωψ τη σαρκί», η δοκιμασία της αϋπνίας
ή κάποιας βαρειάς ασθένειας.
Άλλοι ξαγρυπνούν για να μηχανευτούν τρόπους και να κερδίσουν περισσότερα, κι άλλοι για να καταστρώσουν σχέδια φονικά και ολέθρια.
Κύριε, Σ’ ευχαριστώ για το ακριβό και πολύτιμο δώρο του ύπνου. Ένα δώρο που θεωρούσα κοινό και δεδομένο για κάθε άνθρωπο, αλλά που δυστυχώς η αφροσύνη της
εποχής μας το έχει κάνει τόσο σπάνιο..
Σ’ ευχαριστώ για τον ατάραχο ύπνο που μου χαρίζεις…
Μνήσθητι, Κύριε, όσων κι απόψε δεν θα κοιμηθούν…
Αμήν.


http://enorion.blogspot.gr

Acts of Charity ( Elder Ambrose of Optina )

Starets Ambrose had this to say on acts of charity: "St.Dimitri of Rostov wrote: if a person rides up to you on a horse and begs you, give it to him. You will not be responsible as to how he applies your alms."

And more: "St. John the Golden Tongue says: begin by giving the needy that what you don’t need, that is just lying around, then you will be in a situation to give more even at your own expense, and finally you will be ready to give away all that you have."

 Elder Ambrose of Optina

Using freedom properly ( Elder Paisios )

The elder said: It is not freedom when we say to people that everything is permitted. That is slavery. To improve one must have difficulties. Let's take an example. We have a little tree. We take care of it. We place a stake and tie it with a rope. Naturally we don't tie it with wire because that way we would injure it. With their method they would not constrain the tree; and it doesn't develop properly otherwise. And look at the child. We limit his freedom from the beginning. When he is first conceived the poor thing is limited in his mother's womb and remains there nine whole months. Later he is born and immediately they swaddle him in a blanket, they tie him up, as soon as he begins to grow they set a railing, etc. All of this is necessary for him to grow. It appears to take away freedom, but without these protective measures the child will die in the first moment.

The elder said: Freedom is good when the person can use it appropriately. Otherwise it is a disaster.

 Elder  Paisios

Φως και Αγάπη - Light and Love ( Video )

Μεσα στην εκκλησια ( Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ )

«Ποια στάση να κρατάμε στην εκκλησία; Πρέπει να στεκόμαστε με ένταση και αυτοσυγκέντρωση. Να έχουμε ένταση, δηλαδή μεγάλη προσοχή, ώστε να μην διαχέεται ο νους μας με επιφανειακά πράγματα και αλλότριες σκέψεις.»


Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Χωρίς Θεό τι να κάνει ο άνθρωπος ( Γεροντας Παϊσιος )

Παλαιότερα που δεν υπήρχαν αυτές οι μεγάλες ευκολίες, και η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει τόσο, αναγκάζονταν οι άνθρωποι σε όλες τις δυσκολίες να καταφεύγουν στον Θεό, και ο Θεός βοηθούσε. Τώρα, επειδή η επιστήμη προχώρησε, τον Θεό Τον βάζουν στην άκρη. Πάνε χωρίς Θεό σημερα. Υπολογίζουν: «Θα κάνουμε τούτο, θα κάνουμε εκείνο». Σκέφτονται την Πυροσβεστική, σκέφτονται τις διατρήσεις, το ένα, το άλλο... Αλλά χωρίς Θεό τι να κάνει ο άνθρωπος;»



Γεροντας Παϊσιος

Where there is God, there is no evil. ( St. Seraphim of Sarov )

God is fire, warming and igniting the heart and inward parts. So, if we feel coldness in our hearts, which is from the devil (for the devil is cold), then let us call the Lord: He, in coming, will warm our heart with perfect love, not only towards Himself, but to our neighbors as well. And the coldness of the despiser of good will run from the face of His warmth.

Where there is God, there is no evil. Everything coming from God is peaceful, healthy and leads a person to the judgment of his own imperfections and humility.

God shows us His love for man not only in those instances when we do good, but also when we affront Him with our sins and anger Him. With what longsuffering he bears our lawlessness! "Do not call God a rightful Judge," says St. Isaac, "for His rightful judgment is not seen in your deeds. True, David called Him a righteous judge and rightly, but the Son of God has shown us that God is good and merciful even more. Where is His righteous judgment? We were sinners, but Christ died for us" (St. Isaac the Syrian, Word 90).



St. Seraphim of Sarov

Having peace of thought ( St. Seraphim of Sarov )

One desiring salvation must always have a heart inclined towards penitence and contrition: "The sacrifices of God are a broken spirit; a broken and a contrite heart, O God, thou wilt not despise" (Ps. 51:19). With such a contrite spirit a person can avoid without trouble all the artful tricks of the devil, whose efforts are all directed towards disturbing the spirit of a person. By this disturbance he sows tares (i.e., weeds), according to the words of the Gospel: "Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, ‘An enemy hath done this’" (Mt. 13:27-28). But when a person struggles to have a meek heart and to keep peace in his thoughts, then are all the wiles of the enemy powerless; for, where there is peace of thought, God Himself resides: "In Salem also is his tabernacle, and his dwelling place in Zion" (Ps. 76:2).

We offend the greatness of God with our sinning throughout our entire lives, and so must always humbly ask the Lord forgiveness for our sins.



St. Seraphim of Sarov

Ο Αγιος Πορφύριος ἦταν δίπλα μου σὲ μιὰ πολὺ δύσκολη στιγμὴ τῆς ζωῆς μου

Σᾶς χαιρετῶ, αἰσθανόμενη ὅτι ἀπευθύνομαι σὲ δικούς μου ἀνθρώπους, ἀφοῦ ὅλοι ἔχουμε ἕνα κοινὸ σημεῖο τόσο μεγάλο καὶ δυνατὸ στὴ ζωή μας: τὸν Γέροντά μας, τὸν Παππούλη μας!!

Ἄς μου ἐπιτραπεῖ νὰ χρησιμοποιήσω καὶ ἐγὼ αὐτὲς τὶς προσφωνήσεις, παρόλο ποὺ δὲν εἶχα τὴν τύχη νὰ γνωρίσω τὸν Γέροντα Πορφύριο ὅσο ἦταν ἐν ζωῇ. Ἡ «γνωριμία» μου μὲ τὸν Γέροντα ἔγινε τυχαῖα, μέσα ἀπὸ ἕνα βιβλίο ποὺ μοῦ δανείσανε. Αὐτὸ ἦταν!! Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ εἶχα τὸν Παππούλη μέσα στὸ μυαλὸ καὶ στὴν καρδιά μου συνεχῶς!

Κατὰ τὸ διάστημα ἐκεῖνο περνοῦσα ἕνα προσωπικὸ πρόβλημα ὑγείας, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀλλάξει ὁλοκληρωτικὰ ὅλη μου τὴ ζωή. Σκεφτόμουν συνεχῶς τὴν οἰκογένειά μου, τὰ παιδιά μου καὶ τὸ πόσο θὰ ἄλλαζε ἡ καθημερινότητά μας καὶ θὰ χανόταν ἡ ἠρεμία τοῦ σπιτιοῦ μας, ἐὰν τὰ ἀποτελέσματα κάποιων νευρολογικῶν ἐξετάσεων ἔβγαιναν θετικὰ. Ὑπῆρχε πιθανότητα νὰ πάσχω ἀπὸ ΜΥΑΣΘΕΝΕΙΑ, μία ἐξαιρετικὰ δύσκολη πάθηση τοῦ νευρολογικοῦ συστήματος. Εἶχα ἤδη διαβάσει τὸ πρῶτο βιβλίο γιὰ τὸν Γέροντα καὶ εἶχα παραγγείλει ταχυδρομικῶς τὰ ἑπόμενα, νιωθoντας ὅτι οἱ συμβουλὲς καὶ τὰ λόγια τοῦ Γέροντα μοῦ ἔδιναν δύναμη καὶ μὲ συντρόφευαν στὴ δοκιμασία μου. Λυπόμουν ποὺ δὲν ζοῦσε ὁ Παππούλης γιὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ καὶ νὰ τοῦ ἀνοίξω τὴν καρδιά μου, ἀλλὰ μετὰ θυμόμουν τὰ λόγια του, πὼς ὅταν κοιμηθεῖ θὰ μηδενιστοῦν οἱ ἀποστάσεις, καὶ παρηγοριόμουν.

Ὅταν πῆγα στὴν Ἀθήνα -στὸ Ἰνστιτοῦτο Παστέρ- γιὰ τὶς ἐξετάσεις αἵματος, ἔπαιρνα κουράγιο μόνο στὴ θύμησή του!! Μπῆκα νὰ μοῦ πάρουν αἷμα καὶ ἐνῶ μιλοῦσα μὲ τὴ γιατρό, ξαφνικὰ σταμάτησα, λέγοντας στὸν ἑαυτό μου: «δὲν εἶναι ὥρα γιὰ κουβέντα, ἀλλὰ γιὰ προσευχή». Καὶ ἐκείνη τὴν στιγμὴ αἰσθάνθηκα τὴν παρουσία τοῦ Γέροντα δίπλα μου, μέσα στὸ δωμάτιο!

Βγαίνοντας σκεφτόμουν ὅτι θὰ ἦταν ἡ ἰδέα μου, ἀπὸ τὴν ἔντονη ἐπιθυμία μου νὰ προσευχηθῶ στὸν Παππούλη, ἀλλὰ τότε βρέθηκα μπροστὰ σὲ μιὰ νέα ἔκπληξη. Ἡ θεία μου, ἡ ὁποία εἶχε ἔρθει μαζί μας (ἤμουν μὲ τὸ σύζυγό μου) καὶ ἔχει μεγάλη πίστη στὸ Γέροντα (ἔχει ἔρθει καὶ στὸ Μήλεσι), χωρὶς νὰ ἔχουμε μιλήσει μέχρι ἐκείνη τὴν ὥρα καθόλου, ἀφοῦ μόλις συναντηθήκαμε μπήκαμε ἀμέσως στὸ Παστέρ, μοῦ εἶπε: «Τελείωσες κιόλας; Καὶ ἐγὼ πῆρα νὰ διαβάσω τὴν Παράκληση στὸν Γέροντα Πορφύριο». Έμεινα μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτό! Τῆς μίλησα γιὰ τὴν πρόσφατη «γνωριμία» μου μὲ τὸν Γέροντα καὶ τότε μοῦ εἶπε ὅτι ἔχει ἐπισκεφθεῖ τὸ Ἡσυχαστήριο καὶ ἔχει μάλιστα τὴν εἰκονίτσα μὲ τὰ λόγια του Γέροντα (ποὺ σὲ καθεμιὰ εἶναι διαφορετικά), ἐνῶ ἐγὼ τῆς μίλησα γιὰ τὸ νέο βιβλίο ποὺ εἶχα παραγγείλει «Μαθητεύοντας κοντὰ στὸν Γέροντα Πορφύριο», τὸ ὁποῖο δὲν γνώριζε.

Μετὰ ἀπὸ 15 μέρες ἡ θεία μου πῆγε νὰ πάρει τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐξετάσεών μου, μιὰ κι ἐγὼ μένω στὴν ἐπαρχία. Ἦταν ἀπὸ τὶς πιὸ δύσκολες ὧρες τῆς ζωῆς μου, μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ χτύπησε τὸ τηλέφωνο καὶ ἡ θεία μου μοῦ ἀνακοίνωσε ὅτι ἦταν ὅλες ἀρνητικές!!! Ἡ ἔνταση καὶ ἡ συγκίνηση ἦταν τόσο μεγάλες, ὥστε ἔπεσα στὸ πάτωμα κλαίγοντας ἀπὸ χαρά!! Εὐχαρίστησα τὸ Γέροντά μου καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ εὔχομαι συνεχῶς ἡ ἐμπειρία μου αὐτὴ νὰ γίνει ἀφορμὴ γιὰ νὰ τὸν ξαναβάλω στὴ ζωή μου καὶ νὰ τὸν παρακαλῶ στὸ ἑξῆς νὰ στηρίζει τὴν οἰκογένειά μου, νὰ μᾶς προστατεύει καὶ νὰ μᾶς ἀξιώνει νὰ γινόμαστε, ὅπως ἔλεγε, καλοὶ καὶ ὄχι μόνο καλά!!

Σὲ μιὰ συζήτηση μὲ τὸ σύζυγό μου, ἐκεῖνος μοῦ θύμισε ὅτι πρὶν ἀπὸ 8-9 χρόνια, ὅταν ἤμασταν νιόπαντροι, ἡ μητέρα μου μᾶς εἶχε κάνει δῶρο ἕνα βιβλίο τοῦ Γέροντα Πορφύριου, τὸ ὁποῖο ὅμως δανείσαμε σὲ κάποια κυρία ποὺ μᾶς τὸ ζήτησε καὶ δὲν μᾶς τὸ ἐπέστρεψε ποτέ. Θυμήθηκα λοιπὸν ὅτι πράγματι ἐπρόκειτο γιὰ ἕναν Γέροντα ποὺ μᾶς εἶχε συγκινήσει καὶ τοὺς δύο, ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ θυμηθῶ ἂν ἐπρόκειτο γιὰ τὸν Γέροντα Πορφύριο ἡ γιὰ τὸν Γέροντα Παΐσιο.

Τελικὰ τίποτα δὲν εἶναι τυχαῖο. Καὶ σ’ ἐμᾶς ἀπομένει μόνο νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε !!

Γέροντα Πορφύριε, σήμερα, τὴν ἡμέρα τοῦ μνημοσύνου σου, ἄναψα ἕνα κεράκι καὶ ἐγὼ στὴ δική μου ἐνορία στὴ Β. Εὔβοια καὶ προσεύχομαι νὰ μπορέσω καὶ νὰ ἀξιωθῶ νὰ ἐφαρμόζω τὶς συμβουλές σου γιὰ τὴ σωτηρία μου!

Christian Morals, as they Emerge from the Incarnation of Logos – 4 ( Elder Iosif the Vatopaidan )

Who will not leap for joy and be filled with rejoicing when we have inherited all this grace and these gifts through the love of our Redeemer? And He has not deprived us of the sense of His presence even in this life, but, through the holy sacraments, in the Church, He makes us partakers of the multi-faceted energy of His grace.



The whole of the fullness of the divine revelation is to be found forever in the Church, which is the Body of our Lord, and so the divine will is always known to those who seek it. And the Lord Himself is hidden in the divine commandments, which have themselves been made clear and familiar through the Church: “Indeed, I say to you, whoever receives the one I send receives me, and whoever receives me receives the one who sent me” (Jn. 13, 20). And Saint Maximos mentions that: whoever receives the commandment and observes it, mystically has the Holy Trinity”.

The Lord Himself says, in fact, that: “Whoever loves me will keep my word, and my Father will love them, and we will come to them and make our dwelling-place within them” (Jn. 14, 23). Here, then, is the truth of the words of Saint Maximos. These words of Christ reveal the Trinitarian aspect of divine providence, since the presence within us of God the Word- because of the consubstantiality and indivisibility of the divine persons- also involves the presence of the Father and the Holy Spirit.

As we have emphasized elsewhere, in the Orthodox tradition, dogmas and morals, faith and works are not measured separately. They are simply two forms of the same thing. Saint Cyril of Jerusalem in his Instructions says: “For the path of devotion consists of two things, of correct dogmas and good works. Dogmas without works are unacceptable to God, nor does God receive works which are not carried out without correct dogma”. It is as if we say faithless works and workless faith. The divine revelation is expressed through the divine commandments and these are not articles of the law or stale moral ordinances, but rather the word of God, which was spoken by the incarnate Word of God, Who, for this reason is hidden within His commandments.

So if people wish to find Christ, Who is not only high above in the heavens, nor is only in the bosom of the Father, but also is in every one of His commandments, let them begin from this moment to observe and keep His commandments, and let them be certain that proof of His presence will be perceptible. “Whoever has my commandments and keeps them, loves me. And whoever loves me will be loved by my Father, and I will love them and manifest myself to them” (Jn. 12, 21).

Who does not wish to see, to feel next to them, close to them, within them, our sweetest Jesus? Since this is the desire of all of us, let us begin to observe consciously and precisely our neglected duty towards the divine commandments and let us be assured that our hope will not be put to shame. And this hope is: “Well done, good and faithful servant. You have been faithful over a little; I will set you over much. Enter into the joy of your master”(Matth. 25, 21). Amen.

Monk Iosif, Λόγοι Παρακλήσεως», Ψυχωφελή Βατοπαιδινά 15, pp. 319-332.

 http://pemptousia.com

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΙΑ ( Αββάς Ησαίας ο Αναχωρητής )

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΙΑ, γράφει ο Αββάς Ησαίας ο Αναχωρητής, να ξέρη κανείς να συζητή αριστοτεχνικά. Σοφία είναι να ξέρης πότε πρέπει να μιλήσης και τί πρέπει να πης. Δείχνε πως είσαι αμαθής, για ν’ αποφύγης πολλούς κόπους. Πολλές ανώφελες σκοτούρες έχει εκείνος που παρουσιάζει τον εαυτό του πολυμαθή. Μη καυχάσαι για πολυμάθεια, γιατί είναι περισσότερα εκείνα που δεν ξέρεις από κείνα που έχεις μάθει.



Αββάς Ησαίας ο Αναχωρητής

O Χριστιανος

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, που θυμάται να συνομιλήση με τον Θεόν μόνον όταν φθάση η ωρισμένη ώρα της προσευχής, δεν έχει ακόμη μάθει να προσεύχεται, λέει ένας από τους Πατέρας.

Pain of the heart ( Elder Paisios )

First of all, Elder Paisios tells us that, for love to blossom in the heart, we must pray with pain of heart. Once he was asked, "We pray, Elder, and our thoughts go here and there. Why?"

"Because it is prayer without pain!" replied the Elder. "To pray with the heart, we must hurt. Just as when we hit our hand or some other part of our body, our mind (nous) ("Nous: the highest faculty or power of the human soul, called by the Holy Fathers "the eye of the soul," St. John Damascene, and "the spiritual nature of man," St. Isaac the Syrian) is gathered to the point we are hurting, so also for the mind to gather in the heart, the heart must hurt."

The Elder was then asked, "How can we preserve ourselves in this state when we don’t have some problem, some pain?"

He replied, "We should make the other’s pain our own!! We must love the other, must hurt for him, so that we can pray for him. We must come out little by little from our own self and begin to love, to hurt for other people as well, for our family first then for the large family of Adam, of God" (Athanasios Rakovalis, Talks with Father Paisios (Thessalonica, Greece: Orthodox Kypseli, 2000), pp. 123-24).

At another time the Elder said, "The more one hurts, the more divine consolation one receives, because otherwise it is not possible to stand the pain... God especially consoles those who hurt for others" (Ibid.,p. 124).

To his spiritual children the Elder wrote: "To some people your love will be expressed with joy and to others it will be expressed with your pain. You will consider everyone your brother or your sister, for we are all children of Eve (of the large family of Adam, of God). Then, in your prayer you will say: ‘My God, help those first who are in greater need, whether they are alive or reposed brothers in the Lord.’ At that point, you will share your heart with the whole world and you will have nothing but immense love, which is Christ" (Elder Paisios of Mount Athos, Epistles, p. 50).



Elder Paisios

The Sign of the Cross in the Old Testament

In his first epistle to the Corinthians Saint Paul mentions that the “Jews seek a sign” (I Cor. 1, 22), that they wanted a supernatural sign, such as the resurrection of the dead, cure of the possessed, and so on that would allow them to believe in the teaching concerning the Cross. So they looked for some supernatural sign, ignoring and overlooking the signs and wonders that God had already shown them in the past, every time they were in danger. Of course, the sign they were seeking could hardly have been anything other than that of the Cross, which, on the one hand, was prefigured throughout the Old Testament and, on the other, was permanently present and saved the people of Christ from destruction and annihilation.



The Cross is prefigured many times in the Old Testament, but we shall quote here six cases which are particularly apposite.

Perhaps the most important example of the sign of the Cross in the history of the Jewish people is that made by Moses with his staff when he parted the waters of the Red Sea, at God’s command, so that the Israelites, who were being pursued by the Egyptians, could cross and be saved, before Moses returned the waters to their original state. (Ex. 14, 1-31). Because of this event, at the feast of the Elevation of the Honourable Cross, the Orthodox Church declares: “With his rod, Moses inscribed the Cross directly on the Red Sea and parted it for Israel on foot (Irmos of the 1st ode of the canon at Mattins).

When the Israelites arrived at Refidim, Moses made the sign of the Cross twice. The first was when he smote the rock to allow water to flow from it and quench the thirst of the people, and the second when he raised his arms and his staff to the heavens to strengthen the Israelites, who were making war against the Amalekites (Ex. 17, 1-16). According to Saint Gregory Palamas, ( P. G. 133-6) it was the sign of the Cross that strengthened the Israelite warriors and encouraged them, while, according to Theodoritos Kyrou (P. G. 80, 260-1) it was not only the sign of the Cross which was prefigured, but also the crucified Lord.

Moses prefigured this holy sign one more time, when he led the people of Israel into the land of Edom. There they lost heart and their faith in God, with the result that God sent poisonous and deadly snakes to bite them, so that many of them died. When they had repented, the Lord ordered Moses to construct a snake of copper and raise it up on a pole so that all those who had been bitten and then looked upon it would immediately be healed Num. 21, 4-9). Even though the Biblical text does not give a detailed description of the manner in which the elevation of the copper snake was performed, Saint Gregory gives a very clear picture, relating that Moses raised the serpent in a horizontal position against a vertical pole, so that it formed the arms of a cross (P. G. 133-6). Besides, in the narrative in Saint John’s Gospel, Christ Himself is presented as foretelling the manner of His death, which He equates with the elevation of the copper serpent in the desert: “As Moses raised the serpent in the desert, so must the Son of Man be raised” (3, 14).

In the Old Testament, the sign of the Cross also saved the prophets Daniel and the three “children” [=young men] from extermination. Together with Daniel, the three young men, Hananiah, Azariah and Mishael [Shadrach, Meshach and Abednego are simply the Chaldean names which were assigned to them, perhaps by the Chief Official, Ashpenaz] were active in Babylon at the time of the exile and captivity of the Jews there. When they were placed in the fiery furnace, they were saved, thanks to the miraculous intervention of God (Dan. 3, 23), just as Daniel himself was saved when he was thrown into the lion’s den (Dan. 16, 23).

Of course, in these cases the Biblical text does not present an image of the survival of the three young men, but this is given by Saint Andrew of Crete, who states that they, and thereafter Daniel the prophet, were saved because they formed the shape of the cross with their arms, raising them to the heavens (P.G. 97, 1040-1). The hymnology of the Church preserves the same tradition: on the Sunday of the Veneration of the Cross we sing: “Having once been thrown into the lion’s den the great prophet Daniel extended his arms in the form of a cross and was saved unharmed from being devoured by them” (Ode 8 of the canon at Mattins).

It is not only Christ’s Cross which is prefigured in the Old Testament, but other events, too, such as the Nativity, the Passion and the Resurrection. But the Cross of Christ is the means by which Christ vanquished the primeval enemy and was glorified. He defeated death and, through the Resurrection, brought people into a new condition of life, liberated from the bonds of death and decay.

Even though the cross was a symbol of death and damnation in the era before Christ, (because, according to the provisions of Deuteronomy, anyone dying upon the tree [pole] was considered to be cursed. 21, 23), once Christ had been crucified, it became the symbol of victory over death, of glory and majesty. The Cross lost the attributes of degradation, wretchedness, obloquy and humiliation, and became an expression of sanctity, benediction, honour, glory and magnificence.

But how did this radical change, this miracle, this transformation occur? Naturally, through the incarnation of the Son and Word of God, when “the Word became flesh” (Jn. 1, 14) and through His crucifixion by which He “died for us” (Rom. 5, 8), “and in the appearance of a man, humbled himself

by becoming obedient unto death, even death on a cross” (Phil. 2, 8), ransoming “us from the curse of the law by becoming a curse for our sakes” (Gal. 3, 13).

Christ’s crucifixion and resurrection opened the way to paradise and rescinded the fiery sword which barred the way to the tree of life (Gen. 3, 24). If we look at the hymnography of the feast of the Veneration of the Cross, we observe the praise lavished upon it. It is called: guardian of the gate of paradise, victory-sign of kings, boast of priests, support of the faithful, guardian of the world, glory and boast of the Church, the much-vaunted boast of Christians, particular teaching of the Apostles, diadem of the martyrs and priceless adornment of the prophets (Vespers, Sunday of the Veneration of the Cross [Third Sunday in Great Lent]).

- See more at: http://pemptousia.com/2013/10/the-sign-of-the-cross-in-the-old-testament/#sthash.R9kMWcrM.dpuf

Επιμονή και υπομονή ( Γεροντας Παϊσιος )

'Ετσι και εμείς με επιμονή και υπομονή παραμένουμε στην προσευχή μέχρι να μας ακούση ο Θεός. 'Ετσι και εσείς, κατά το Ευαγγέλιο, που λέει να επιμένετε στην προσευχή και να μην αποκάμνετε, πρέπει να προσεύχεσθε συνεχώς και ασταμάτητα μέχρι να κερδίσετε αυτό που θέλετε, ενώ ταυτοχρόνως μαθαίνετε να προσεύχεσθε και να επικοινωνήτε με τον Θεόν. Από την επίμονη προσευχή έχουμε οφέλη, γιατί μας παραχωρεί ο Θεός αυτό που ζητούμε, ενώ ταυτοχρόνως μαθαίνουμε να προσευχώμαστε.

 Γεροντας Παϊσιος

Ευλογίες ( Γεροντας Παϊσιος )

Ο Καλός Θεός μας δίνει πλούσιες τις ευλογίες Του. Να μη δείχνουμε αχαριστία και Τον παροργίζουμε, γιατί έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας.

Γεροντας Παϊσιος

A Christmas Tradition on the Island of Tinos

Tinian people preserve their local manners and customs as sacred. Besides, many of those stem from ancient religious traditions. These customs survive mostly in the villages, although the Main Town also has its own traditions. In addition, the locals often combine their deep religious faith with their love for dancing and singing, regularly organizing local festivities and fairs.

A custom that proves the deep religious faith of Tinians is the lighting of Vigil Lights. It is an unwritten law, binding the locals to light all the country chapels this way every Saturday afternoon and on the eve of the celebration of a saint’s memory. Every chapel has a permanent or temporary owner, responsible for keeping the custom. Non-fulfillment of this obligation is considered a moral offence not tolerated by the locals.



This custom sometimes takes the form of a solemn religious promise. Thus, many Tinians often as a token of gratitude, supplication or thanks to a Saint, vow to go to the chapel dedicated to the Saint’s name. The pilgrims arrive at the chapel early in the morning. If the oil lamps are already lit, they add some oil to keep them burning and they leave the oil bottle they brought with them next to the candelabrum so it can be used later.

In every case, the ritual includes candle lighting and incense burning. These three ritual elements are the only material sacrifice that has survived since the early Christian years. Its nature is symbolic. Its value is not measured by the materials offered, but by the pilgrim’s devoutness. In general, oil lamp lighting represents the light in their souls. The flame symbolizes the light of the Holy Spirit and the resplendence of all the Saints who are deep in the locals’ hearts.



An old Christian custom, of monastic origin, is held during the Christmas season in Tripotamos. Every year, one family, whose leader receives the title of ‘Kavos’, takes on the responsibility of taking care of the village church, which is dedicated to the Presentation of the Virgin Mary. Among their responsibilities is to keep the oil lamp (vigil light) hanging over the Icon of the Nativity lit all year round. In addition, they keep the church clean, they pay the costs for the Christmas Divine Liturgy, the provision of candles, while they are also responsible for the making of a huge candle for the New Year’s Day Service.

On Christmas day, at noon, the Kavos invites the priest and the men – the head of families of the village – for lunch. Each one of the guests has to bring his own fork, spoon, bread and wine, all wrapped in a napkin. The Kavos has to make provisions for a lavish meal, with soup, veal stew, and braised meat with tomato sauce, stuffed vine leaves and several other local specialties. Wine is served in goblets, special mugs of hemispherical shape made of brass that are used only on this occasion.

After the meal, the priest and some of the table-companions carry the Icon of the Nativity from the church to their host’s house chanting Christmas hymns. The Icon is placed on the table, the priest hands out the holy bread, while everyone lights candles, similar to those used in the morning service. This is the moment when the priest appoints the next ‘Kavos’. After eating the traditional sweets, the Icon is taken back to church while the crowd chants Christmas hymns.

On the next day (26th of December) all the men of the village gather again in the house of the former Kavos, to finish up the leftovers from the previous day. Typically, the responsibilities of the former Kavos end with the Christmas meal. However, the oil lamp has to remain lit till the last day of the year. After Divine Liturgy on the 31st of December, there is a procession of the Icon around the houses of the village according to the custom of ‘podariko’ (= first visitor at a house on New Year’s Day is considered to bring good luck).

Today the list for the title of Kavos runs till 2025, which means that this custom is very popular with the locals. In earlier days though, the Kavos would be a last-minute choice, since most of the families were not well-off.


http://iliaxtida.wordpress.com/2013/12/26/a-christmas-tradition-on-the-island-of-tinos/#more-15393

Sharing.. ( St. John Chrysostom )

Share what you have, lest you lose what you have. Spend what you possess on the needs of others in order to keep what you possess.

St. John Chrysostom

Matters of faith ( St. Innocent of Moscow )

Interpreting matters of faith, one must speak after careful consideration, clearly distinctly, as briefly as possible, otherwise your preaching will be of little success....

St. Innocent of Moscow

Using Love to conquer ( St. Isaac the Syrian )

Conquer evil men by your gentle kindness and make zealous men wonder at your goodness. Put the lover of legality to shame by your compassion. With the afflicted in mind. Love all men, but keep distant from all men.

St. Isaac the Syrian

Ταπείνωση και Εγωισμός - Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας ( Video )

About Faith ( St. Seraphim of Sarov )

Faith, according to the teachings of St. Antioch, is the beginning of our union with God: the true believers are the stone of the church of God, prepared for the edifice of God the Father, which is raised up to the heights by the power of Jesus Christ, that is, by the Cross and help of the grace of the Holy Spirit. "Faith without works is dead" (James 2:26). The works of faith are love, peace, long suffering, mercy, humility, bearing one’s cross and life by the spirit. True faith cannot remain without works. One who truly believes will also surely perform good works.



St. Seraphim of Sarov

Unceasing offering of oneself to God ( St. Theophan the Recluse )

When you begin to establish a routine prayer life, the words are important. To start we recite prayers from a prayer book and say them verbally. " But this is only the beginning of prayer," says St. Theophan. He sues the analogy of learning a language where we first learn the words and forms of the language from books but we don't stop at this point. We move on to converse freely in the language. the same is true in prayer.


We become accustomed to reading our prayers from books - using the prayer passed down to us by Our Lord, and by the Holy Fathers who had achieved the art of prayer. But we must not stop at this. It is necessary to extend ourselves further. Once we have become accustomed to turn our ears and hearts to God using this help given by others, we should then also attempt to bring something of our won to Him, so to speak; to pass on into our own prayerful conversation with God; to raise ourselves toward Him; to open ourselves to Him; to confess to Him the contents and needs of our souls.

He says prayer "should be an unceasing offering of oneself to Him."

To achieve this, it is necessary to begin - as often as possible during the day - by calling out to God from the heart in short words, according to one's needs and in ways appropriate to the events around you.



St. Theophan the Recluse