Με χειρούργησε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ Μιά συγκλονιστική μαρτυρία ενός ιερέως – γιατρού, μέλους τής Ακαδημίας Επιστημών τής Νέας Υόρκης.
Τό παρακάτω περιστατικό στό οποίο θά αναφερθούμε, συνέβει στόν π. Δανιήλ Σάπικα, κάτοικο Αθηνών, Αρχιμανδρίτη καί γιατρό. Τό 1976 αποφοίτησε από τήν Θεολογική Σχολή Αθηνών, καί τό 1978 χειροτονήθηκε κληρικός. Τό 1992 αποφοίτησε από τήν Ιατρική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών, καί τό 1992 εκλέγεται ενεργό μέλος τής Ακαδημίας Επιστημών Νέας Υόρκης. Μάλιστα είναι καί ό πρώτος Ορθόδοξος κληρικός μέλος τής Ακαδημίας Επιστημών.
Στίς 19.2.01 σέ πανηγυρική εκδήλωση ενώπιον τού Αρχιεπισκόπου Αθηνών, εκπροσώπου τού Προέδρου τής Ελληνικής Δημοκρατίας καί μελών τής Κυβέρνησης, τού απονεμήθηκε πλατινένιος κόττινος γιά τίς υπηρεσίες του στόν Οικουμενικό Ελληνισμό.
Διηγείται ό ίδιος “Στίς 22 Απριλίου 1994 εισήχθηκα στό Ευγενίδειο Θεραπευτήριο μέ 4,5 κιλά εμπύημα δεξιού ημιθωρακίου, μέ συμπτώματα απολύτου άπνοιας, αδυναμία βάδισης, 41,5 πυρετό, ενώ υπέστην καί διαβητικό σόκ αγνώστου αιτιολογίας…
Μέσα από ένα σύνεφο έβλεπα καί άκουγα τά συμβαίνοντα μέσα στό χειρουργείο, καί τό βάσανο τό μεγάλο ήταν, ότι, σάν γιατρός γνώριζα πολύ καλά τήν κρίσιμη κατάστασή μου…
Γνώριζα, ότι τό ποσοστό κατάληξης ( θανάτου μου ) ήταν γύρω στό 95%. Καί δέν είχα άδικο. Μάλιστα ήμουν καί επιεικής στήν κρίση μου, γιατί ή ιατρική ομάδα πού αποτελείτο από τόν Ιωάννη Μπελένη διευθυντή τού Ευαγγελισμού, τόν καθηγητή Χρυσόστομο Μελισσινό διευθυντή πνευμονολογικής κλινικής στό Νοσοκομείο Υγεία, καί μέ τήν Ειρήνη Μπατάλη αναισθησιολόγο νά φοβάται νά μού δώσει νάρκωση γιά τόν κίνδυνο ανακοπής τής καρδιάς λόγω βάρους μου, συζητούσαν δυνατά γιατί δέν πίστευαν ότι άκουγα τά λεγόμενά τους…
Τούς άκουγα νά μού δίνουν ζωή μόνο 2% !…
“Θά κάνουμε ό, τι μπορούμε, έλεγαν, γιατί οί πιθανότητες ζωής είναι ελάχιστες, μέ ποσοστό κατάληξης 98% ! Έτσι κι΄ αλλιώς καταδικασμένος είναι…”
Εκείνη τήν ώρα ένιωσα μόνος, κατάμονος…Έκανα μέ κόπο τόν σταυρό μου καί προσευχήθηκα στόν προστάτη μου, τόν Ταξιάρχη…
” Ταξιάρχη μου, Αρχάγγελε Μιχαήλ, μή μέ αφήνεις, μή μέ εγκαταλείπης. Εσένα μόνο έχω τώρα, σ΄εσένα εμπιστεύομαι τήν ζωή μου…” !
Ένας μεταλικός θόρυβος διέκοψε τήν νοερά προσευχή μου. Φοβήθηκα ότι μέ τήν κίνηση τών χεριών μου έριξα κάποιο εργαλείο, καί προσπάθησα νά γυρίσω τό κεφάλι μου πρός τήν κατεύθυνση τού θορύβου.
Καί τότε…ώ Θεέ μου !
Ό Αρχάγγελος Μιχαήλ, ό Ταξιάρχης, μέ τήν πανοπλία του καί τό σπαθί στό δεξί χέρι του, στεκόταν πλάϊ μου, χαμογελαστός καί ολοζώντανος !
” Δανιήλ, είμαι εδώ, μού είπε. Δέν σέ εγκατέλειψα. Σέ προστατεύω. Εγώ θά σέ χειρουργήσω, καί θά γίνεις καλά. Μή φοβάσαι ! “
Ήταν τά λόγια τού Αρχαγγέλου, καί καθώς μού μιλούσε ακούμπησε τό ξίφος στό στήθος μου !…
Σέ λίγο ήλθε ό καθηγητής Μπελένης. ” Άς προσευχηθούμε μαζί πάτερ Δανιήλ, μού είπε, καί μέ τήν βοήθεια τού Θεού όλα θά πάνε καλά “. Καί πράγματι πήγανε !
Ή εγχείρηση πέτυχε. Τό χέρι τού γιατρού πού τό οδηγούσε ό Αρχάγγελος, είμαι βέβαιος γιαυτό, μού ξανάδωσε πάλι τήν ζωή πού είχε αρχίσει νά φεύγει από μέσα μου. Καί σήμερα, όχι γιά πρώτη φορά, ήλθα καί πάλι εδώ, στό πανελλήνιο προσκύνημα τών Παμμεγίστων Ταξιαρχών στό Μανταμάδο τής Λέσβου, γιά νά ευχαριστήσω τόν Αρχάγγελο τού Θεού Μιχαήλ, γιά τήν σωτηρία μου…”
( απόσπασμα από τό τριμηνιαίο δελτίο επικοινωνίας ” Ό Ταξιάρχης ” , τού Ιερού προσκυνήματος Ταξιαρχών Μανταμάδου τής Λέσβου )
Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ…
Διηγείται σχετικά ό π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης,
” Στίς 20 Οκτωβρίου 1945, Κυριακή πρωϊ, μόλις κτύπησα τήν καμπάνα τής Εκκλησίας, περικύκλωσε τό χωριό αντάρτικος στρατός μέ εντολή εκκαθαρίσεων…
Άρχισαν νά ρίχνουν πυρά πρός εκφοβισμό. Εγώ μόλις είχα μπεί στήν Εκκλησία, έκανα τόν σταυρό μου, παρακάλεσα τόν Άγιο Νικόλαο νά μάς φυλάξει καί σηκώθηκα νά φύγω. Μού ρίχνανε μέ τό πυροβόλο ταμπουρωμένοι σ΄ ένα φυλάκιο, όμως καμμιά σφαίρα δέν μέ εκτύπησε. Τόν Απόστολο Κατσιμπίρη πού ήταν δίπλα μου τόν έρριξαν κάτω. Έμεινα μόνος καί ακολουθώντας ένα ρέμα μέ έχασαν…
Όμως, κοντά στά σύνορα τών χωριών Ριζώματος – Βασιλικής μέ έφτασαν πάλι.
Ήσαν 10 άτομα καί μέ τόν αρχηγό 11 , τρέχοντας πάνω σέ άλογα γιά νά μέ πιάσουν. Έβριζαν καθώς μέ κυνηγούσαν, καί έρριχναν μέ τά Στέν, χωρίς νά μπορούν νά μέ σκοτώσουν. Οί σφαίρες τρύπαγαν τά ράσα μου, τίς καταλάβαινα, αλλά κυλούσαν στό χώμα χωρίς νά μέ τραυματίζουν…
Μέ πλησίασαν στά 50 μέτρα γύρω – γύρω, μέ περικύκλωσαν φωνάζοντας,
” κερατά τράγο, πού θά μάς πάς ; “ βρίζοντάς με χυδαία…
Καί τότε εγώ, ευρισκόμενος έν μέσω κινδύνου ζωής καί θανάτου, σταμάτησα, σήκωσα τά χέρια μου πρός τόν ουρανό, καί από τό βάθος τής ψυχής μου φώναξα,
” Μιχαήλ Αρχιστράτηγε τών Αγγέλων, σώσε με, κινδυνεύω !…”
Καί ώ τού θαύματος !
Σάν αστραπή παρουσιάσθηκε ό Αρχάγγελος Μιχαήλ στόν αρχηγό. Είδε έναν νέο μέ σπαθί, όπως ομολογούσε κι΄ ό ίδιος αργότερα, πού κόβοντας μέ μιά σπαθιά τά σχοινιά από τήν σέλα του, τόν έρριξε κάτω σπάζοντας τήν σπονδυλική στήλη του. Οί υπόλοιποι δέκα, έμειναν ακίνητοι, κεραυνόπληκτοι !…
Οί ενορίτες τού χωριού Βασιλική φύγανε από τήν Εκκλησία καί βγαίνοντας έξω κοιτάζανε τί θά γίνει.
Ακούω μιά φωνή. Ήταν τού αρχηγού τους,
” Νά μάς συγχωρέσεις παπά μου, είπε, καί νά πάς στό καλό. Έχεις όριο ζωής καί υψηλούς προστάτες…”
Ευχαριστώ, τούς απάντησα. Τούς συγχώρεσα, καί τούς ευχήθηκα ό Θεός νά τούς φωτίσει, νά μετανοήσουν καί νά γίνουν καλοί άνθρωποι. Νά λέτε τήν αλήθεια, τούς είπα, καί νά έχετε τόν Θεό βοήθεια. Πήραν τόν τραυματισμένο συντροφό τους καί έφυγαν μαζεμένοι…
Μού έκαναν μεγάλη υποδοχή οί χωριανοί σάν έφτασα στήν Εκκλησία.
Τούς λέγω, πρώτα νά προσκυνήσουμε καί νά ευχαριστήσουμε τόν Θεό, πού μέ έσωσε από τόν μεγάλο αυτό κίνδυνο. Είμαστε ευτυχείς, πού ή θρησκεία μας είναι ζωντανή…”
ΕΙΔΕ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ, ΜΕ ΕΝΑ ΣΠΑΘΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ…
Ή Ευαγγελία Γ. , ετών 28 , κάτοικος Βάνιας, στίς 6 Αυγούστου τό απόγευμα, έπαθε τά εξής,
Ή Ευαγγελία από τά μικρά της χρόνια είχε μία άστατη ζωή.
“Έκανε τήν ζωή της” μή έχοντας καμμία σχέση μέ τόν Θεό καί τήν Εκκλησία, καί τελευταία συζούσε παράνομα μέ έναν παντρεμμένο, τόν Ν.Κ. 54 ετών, πού είχε αφήσει τήν γυναίκα του…
Ό Θεός όμως περίμενε τήν μετάνοιά της…
Στίς 6 Αυγούστου τού 1958 , ημέρα Τετάρτη, στίς 7 τό απόγευμα πήγε φαγητό στόν φίλο της πού έβοσκε τά πρόβατα. Τό έδωσε, καί φεύγοντας από εκεί γιά τό σπίτι της, τής παρουσιάστηκαν στόν δρόμο κάποια άγνωστα, περίεργα πλάσματα…
Τήν φοβέριζαν, γιατί είχε έλθει πιά ή οργή τού Θεού επάνω της καί έπρεπε νά ξεκαθαρίσει τήν θέση της. Άλλοι τήν έδερναν, άλλοι τήν τραβούσαν νά τήν πνίξουν στό νερό, άλλοι τήν έσπρωχναν δεξιά καί αριστερά…
Τελικά τήν πήγαν σ΄ ένα μαντρί, καί εκεί όλη τήν νύκτα πέρασε αφάνταστη τιμωρία…
Τήν επόμενη μέρα, στίς 1 τό μεσημέρι, τήν βρήκαν σέ μιά καλύβα βασανιζόμενη από ακάθαρτα πνεύματα.
Είχε δαιμονισθεί !
Τήν πήραν καί τήν έφεραν στό σπίτι της, καί εκεί, δέν έπαψε νά φωνάζει δυνατά καί νά συνομιλεί μέ πονηρά πνεύματα δεχόμενη φοβερό ξύλο από αυτά…
‘Ολα τά παραπάνω τά διαβεβαιώνω σάν ιερέας τού χωριού καί σάν αυτόπτης μάρτυρας, μιά καί μέ κάλεσαν νά τής διαβάσω εξορκιστικές ευχές γιά νά ησυχάσει…
Στίς 6 τό απόγευμα φέραμε στήν δαιμονισμένη, τήν εικόνα τών Παμμεγίστων Ταξιαρχών, καί όπως ομολόγησε μετά ή ίδια, συνέβησαν περίεργα καί θαυμαστά πράγματα…
Μέ τήν είσοδο τής εικόνας τών Αρχαγγέλων στό σπίτι της είδε έναν αστραπόμορφο νέο μέ σπαθί πού τής είπε,
– ” Μή φοβάσαι, εγώ θά σέ απαλλάξω από όλα αυτά, αλλά θά σταματήσης τίς αμαρτίες πού μέχρι σήμερα έκανες καί θά μετανοήσεις. Εγώ θά είμαι μαζί σου ! Νά τό πείς αυτό παντού, ότι ή Εκκλησία έχει ζωντανή θρησκεία, γιά νά πιστέψει ό κόσμος καί νά μετανοήσει…”
Καί αμέσως, μέ τά τελευταία λόγια τού Αρχαγγέλου, τά πνεύματα τού σκότους διαλύθηκαν, έπαψαν τά φαινόμενα καί επανήλθε ατόν εαυτό της. Σηκώθηκε, προσκύνησε τήν εικόνα ευχαριστώντας τούς Αγίους γιά τήν προστασία τους καί υποσχέθηκε αλλαγή ζωής από τήν ίδια ώρα !…
Σήμερα είναι καλά, διηγούμενη όσα είδε καί έπαθε, καί ενθυμούμενη πάντα τόν Αρχάγγελο Μιχαήλ όμοιο μέ αστραπή μέ τό σπαθί στό χέρι, πού τήν έσωσε από τήν τιμωρία τών ακαθάρτων πνευμάτων…
Τά παραπάνω τά γράφω σάν αυτόπτης μάρτυς τών εν λόγω συμβάντων…
Ο ιερεύς τού χωριού
π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης, Βάνια Τρικάλων, 1958 – Αυγούστου 10
Elder Paisios in his deep wisdom shows us how to pray for those who we may think are even destroying the Church.
During the times of Patriarch Athenagora, some people went to the Elder and told him:
- Father, the actions of the Patriarch have made us very angry and we pray that he dies, so we may have our peace of mind.
The Elder replied:
- This is not right I also pray for him; I ask God to take days off my own life and give the to our patriarch, so that he may have plenty of time to repent.Our prayers should always basking for the spiritual benefit for ourselves and others.
Source: Elder Paisios of the Holy Mountain, p 115
Today's life is full of stress. What is it that makes it this way? We seem to have all the comforts we could possibly imagine. Even in the most well off people there is still this sense of anxiety and busyness. Is it our worldly comforts that are the culprit?
Elder Paisios offers some thoughts on this subject. He is direct in saying, yes, it is these worldly pleasures that are at the root of the problem.
He says,
Worldly stress is the result of worldly happiness, of worldly pleasures and self-indulgence. Educated externally and being full of anxiety, hundreds of people (even young children) are driven to psychoanalysis and psychiatrists. New psychiatric hospitals are being built and young psychiatrists go on for post-graduate studies. Many of them do not even believe in God or accept the existence of the soul. How can these people help the human soul when they themselves are full of anxiety? How can one feel truly comforted if he does not believe in God and in the true and eternal life after death? When man grasps the deeper meaning of this true life, stress goes away, divine consolation comes and he is healed...The answer to our anxiety is not drugs, alcohol, tranquilizers or psychiatric treatment. It will not be cured by Yoga or some new age or eastern meditation practice. The problem is that we have lost God as the center of our lives. Once we make our love of God the primary focus of our lives and allow His grace to work though us, then no matter what circumstance we encounter in life we will be comforted and embraced in His love. All anxiety disappears. This is the aim of the Orthodox way of life––To put God first and seek the Holy Spirit. The anxieties of modern life are only symptoms of our separation from God.
Saint Theophan the Recluse adds the following about anxiety:
Are you thinking of arranging your life on your own, through your own efforts and abilities, as if that was what you were told? Take a look, and if this is indeed the case, rush to correct it. With this attitude you will not get rid of your confusion....Seek the help of your spiritual father, participate int he sacraments of the Church, follow the fasting guidelines, read holy Scripture daily, and have a firm rule of daily prayer.
Elder Paisios
Reference: With Pain and Love for Contemporary Man, p 167-168
Our nature is complex. There is more than one part to our being. Many of our problems that lead us to anxiety and discomfort are due to the fact that we are paying attention to only one part of our being.
Saint Theophan the Recluse says,
Human life is complex and multifaceted. It has physical, mental and spiritual aspects. Each has its own powers, needs and modes, and the exercise and satisfaction of them. Only when all our powers are in motion and all our needs are satisfied does a man live. But when only one small portion of his power is in motion, and only an small number of his needs are satisfied, this life is not life.... It is necessary for us to live as God created us, and when someone does not live this way, I may confidently say he does not live at all...A good life is one where we give the same attention to our spiritual needs as we give to our physical and mental needs. When we neglect this one part we do not live as we were created. We are then subject to anxiety and possible suffering.
Saint Theophan the Recluse
Reference: The Spiritual Life, p 38
Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος, παν όπερ αν θέλεις εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστείς. Εγώ δουλεύσω.
Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ.
Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης δια σέ και αλήτης δια σέ, επι σταυρού δια σέ, άνω υπέρ σου εντυγχάνω τω Πατρί κάτω υπέρ σου πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός.
Πάντα μοι σύ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος.
Τι πλέον θέλεις;
Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Με απλή σάρωση με την κάμερα του smartphone σας
Ένας πατέρας έξι παιδιών από το Idaho δημιούργησε το Smart PJs, ένα διαδραστικό σετ ρουχισμού για παιδιά, που καλύπτεται με χρωματιστές κουκκίδες που λειτουργούν ακριβώς όπως οι κωδικοί QR.Χρησιμοποιώντας την κάμερα του smartphone ή του tablet, ο γονέας ή ακόμα και το ίδιο το παιδί μπορεί να σαρώσει ένα από τα 47 διαφορετικά μοτίβα που βρίσκονται επάνω στις πυτζάμες και να ξεκινήσει μία ιστορία μέσα από την εφαρμογή Smart PJs Stories, που μπορεί κανείς να βρει στις πλατφόρμες iOS και Android.
Στην εφαρμογή μπορεί κανείς να βρει παραμύθια των αδερφών Grimm, του Hans Christian Andersen και της Mother Goose. Θεωρείται ιδανικό για τα παιδιά που μόλις μαθαίνουν να διαβάζουν, ενώ η εφαρμογή περιλαμβάνει και την επιλογή αφήγησης.
«Οι Smart PJs δημιουργήθηκαν μετά από πολλές δοκιμές και λάθη. Έπρεπε να δημιουργήσουμε μία νέα τεχνολογία σάρωσης. Δεν είναι απλά κωδικοί QR, είναι κάτι που δημιουργήσαμε από το μηδέν», δηλώνει ο δημιουργός τους Juan Murdoch στο δίκτυο ABC News.
Στα πλάνα του Murdoch είναι να δημιουργήσει και επιπλέον εφαρμογές με νέο περιεχόμενο, μέχρι το τέλος του έτους. Οι «έξυπνες» πυτζάμες είναι διαθέσιμες για ηλικίες παιδιών μεταξύ 1-8 ετών και το κόστος τους κυμαίνεται στα 25 δολάρια.
Daily prayer is essential to a healthy Orthodox Christian life. It is not an option. Why do we pray, How do we pray, When do we pray and Where do we pray are questions we address below.
Why do we Pray?
• Christ asks us to pray. He tells us in the Gospel of Luke, How much more will
the heavenly Father give the Holy Spirit to those who ask him (Luke 11:13).
We pray so that God can help us to become more like Him in our actions.
• For renewal and the growth of our soul.
• To give thanks to God for all he provides for us.
• To seek forgiveness for our sinfulness as humility is a prerequisite for prayer.
We can also pray to seek help for others as well as ourselves. But we must not forget to pray for His help in our own spiritual growth. This is not selfish, but essential for us to better love and serve others and carry out God’s commandments. We can ask also for His help in supporting us in the various ascetic practices we choose to undertake.
Make your life a continuous prayer
We are asked to pray without ceasing. Here are the Scripture references to this idea.
Pray without ceasing (1Thess 5:17)
Praying always with all prayer and supplication in the Spirit (Eph 6:158)
He spoke a parable to them, that men always ought to pray and not lose heart.
(Luke 18:1)
God intends our life to become one of a constant prayer where we are continually in a relationship with Him. This is our main task, to draw nearer to God. How do we do this? Saint Isaac of Syria reminds us that it is impossible to draw near to God by any means other than unceasing prayer.
When Do We Pray?
A Regular Time for Prayer
First, you need to establish a regular time to pray. You should have as a minimum a specific time in the morning and in the evening set aside for prayer. With our busy lives this means you will have to make some conscious changes to make time for prayer. Pick a time that you know you can keep no matter what. Strict discipline in this is important. The length of time is something that only you can determine in consultation with your spiritual father. You prayer time should not be less than ten minutes in the morning and then again in the evening. Your time in prayer will grow as your relationship with God grows. At first you will find it a struggle to maintain what seem like a simple discipline as there are negative forces that will try and keep you from regular prayer. But, there will come a time when you can’t wait for the time to pray. Expect a struggle in the beginning to maintain a strict schedule. As the popular saying goes, “Just do it!” Think of all the other things in your life that you do routinely like getting to work of school on time, or personal hygiene acts like brushing your teeth. Surely you can also make prayer a fixed routine..
Where Do We Pray?
A Quiet Private Place For Prayer
Next, you need to find a quiet private place where you will not be disturbed for your daily prayer. This may be a corner in the bedroom (a room divider can help make a special place), space in a walk-in closet, or, if you are fortunate to have an extra room, a special room that is only for prayer. It needs to be a place where you can be undisturbed and alone. Once you choose the place, you should set up a small home icon stand. On it place an icon of Christ, Theotokos, and your patron saint. Have an oil lamp or candle that you can light while you pray. Also an incense burner, a cross and a prayer book and Bible...
How Do We Pray?
"Prayer needs no teacher. It requires diligence, effort and personal ardor, and then God will be its teacher." St. Meletius the Confessor
St Isaac the Syrian says we should:
• Pray with attention – so that we can have a true
encounter with God
• Pray with humility – because this sort of prayer goes
straight to God’s ear
• Pray with affection and tears – with joy and
thanksgiving, but also with true repentance and purity.
• Pray with patience and ardor – ‘to deny oneself’ is
courageously to persevere in prayer.
• Pray from the depths of the heart – even if we pray
using ‘the words of another’ they should be uttered as if
they are our own. St. Isaac says this is especially true
of the Psalms.
• Pray with faith and absolute trust in God – because He knows our life.
Preparing to Pray
With a regular time and a special place, you are ready to begin. You begin praying by focusing your consciousness in your heart and forcibly gathering there all the powers of the soul and body. Take the time at the beginning of your prayer time to quiet your body and to concentrate your energies in your heart. Christ says, “Enter into thy closet and ... shut thy door” (Matt 6:6). Remove all activities that could disrupt your inner descent. Set aside, to the best of your ability, all of your problems of the day and your worries for tomorrow. This is not a time for thinking or worrying. When you are preparing to pray, stand, sit or walk a few minutes and steady your mind to concentrate on God.
Reflect on who it is that you will be addressing. Remember, it is God Himself who you are about to talk with. Try to bring about a feeling of humility and reverent awe. Make some prostrations before you begin....
Note: When we pray we should face East.
Follow a Prayer Rule and use written prayers in the beginning
You should have a specific rule for both morning and evening. Don’t try and wing it. You are developing a discipline that is beyond what you will feel like doing. This is not a relaxation exercise but a path to be in communion with your God. You will need to have a specific set of guidelines that you follow each time with no excuses for shortcutting them. In your rule, incorporate standing, prostrations, kneeling, making the sign of the cross, reading, and at times singing. Use prayer books and written prayers. The Orthodox prayer books are filled with prayers that have been well tested and used for hundreds of years. Prayer does not have to be a creative activity. You must be sincere. Keep your awareness in your heart and concentrate on the words of the prayer. Once you establish a rule, always keep it. Be sure to work with your spiritual Father on this....
Focus on each word - Don't rush your prayer
As you begin to pray enter into every word of the prayer. Bring the meaning of the words down into your heart. Do not rush through the prayers like you are in a hurry to get them over with. Let them slowly drop into the depths of your heart with humility and awe of God. Its like in driving a car. When you are going 90 miles per hour down the highway you may feel powerful and in control. But at high speeds things can go wrong fast. When driving at a speed of twenty-five miles per hour the car handles easy and if someone makes a dangerous maneuver you can easily avoid it. Well, the mind works the same way. We want to train it to slow down so we can become aware of God’s presence within us. So, in prayer we say the words slowly so we can gain the meaning of them and allow them to penetrate our consciousness and to bring to our heart feelings of love and reverence for our God. Let the words drop individually into your heart like pebbles dropping into a pond. You will eventually find the right pace for yourself. Beware of the tendency to rush to complete them hurriedly. When this tendency is present you have turned your prayer into an obligation and it is no longer true prayer. Don’t worry if you catch yourself doing this. It is normal at first. Just stop and slow down and proceed asking God’s forgiveness and help. Also, study the prayers before you use them so you know the meaning of each word. Eventually you will want to memorize them...
Concentrate Your
After you begin to recite your prayers you will find that your mind will want to wander. While you are reciting the words of the pray your mind can jump to something entirely different. Don’t be concerned about this as this is natural due to the forces that do not want us to pray to God. Work to learn to concentrate your attention. Recognize that when this happens you are no longer praying. When you mind does wander, be gentle with yourself and go back and recite again what you said while your mind was elsewhere. Make a concerted effort to bring yourself to concentrate on the words of the prayer. Sometimes it helps to say them out loud for a while. The mind is quite adept at doing more than one thing at a time. You need to bring yourself to a single focus on God. When you are talking to your best friend you don't think of other things when talking with them. When you go into the boss for a discussion you concentrate. God deserves better attention than anyone, so you must learn to concentrate, to focus on the words of the prayer. These wanderings of the mind show you the impact of your busy life that you need to find ways to make quieter so you can be always mindful of God no matter what you are doing. Prayer is not time to be distracted by these worldly activities, because this will only further distract you from prayer. Work to concentrate your attention more and more. Each day you will gain in your attentiveness during prayer. Learn how to lift you mind to be attentive to heavenly things...
Don't rush into other activities when finished with Prayer
When you finish your prayers, stand for a few moments. Consider to what your prayer life commits you. Try to hold in your heart what has been given to you. Treasure it for a few moments.
Pray EVERY Morning and Evening at a minimum
Remember to make your prayer life one that is a firm rule and not something that is done occasionally or sporadically. It must be done each day morning and evening at a minimum. You need to have specific prayers that are part of your prayer rule. You need to commit to doing you rule each and every day. Think about certain personal hygiene tasks such as brushing your teeth that you do each day out of habit. You don’t forget to do them each day. Your prayer rule needs o become a habit as strong as these. Prayer must become a daily habit that you never forget. Prayer is essential for the health of our soul Just like the hygiene activities that we do for the health of our body.
http://www.orthodoxprayer.org
By St. Nazarius of Valaam
Self-knowledge is needful; this is the knowledge of oneself and especially of the limitations of one’s talents, one’s failings, and lack of skill. From this it should result that we consider ourselves unworthy of any kind of position, and therefore that we do not desire any special positions, but rather accept what is placed upon us with fear and humility. He who knows himself pays no heed to the sins of others, but looks at his own and is always repenting over them; he reflects concerning himself, and condemns himself, and does not interfere in anything apart from his own position. He who is exercising himself in self-knowledge and has faith, does not trust his faith, does not cease to test it, in order to acquire a great and more perfect one, heeding the word of the Apostle: "Examine yourself, whether ye be in the faith" (II Cor. 13:5).
From Abbot Nazarius by Fr. Seraphim Rose, p. 88
Our Master Christ has provided us with the relics of the saints as salvific springs, which gush forth
an array of blessings, and streams of fragrant myrrh.
No one should doubt this. If God, when He so desired, made water flow from a jagged rock in the desert (Ex 17:6) and from the jaw of a donkey (for Sampson who was thirsty) (Judges 15:19),
is it impossible for fragrant myrrh to flow forth
from the relics of the martyrs? Not at all! Not for them who know the power of God and the honor that He gives to His saints.
According to the Law, anyone who touched a dead person became unclean (Numbers 19:11); however, the saints are not dead. Ever since the
source and cause of Life was numbered among the dead, we no longer call “dead” them who have fallen asleep with faith in Him and with hope in the resurrection. How is it possible for a dead body to perform miracles? How is it possible for demons to be cast out, for the sick to be healed, for the blind to see, for lepers to be cleansed
(Mt. 11:15), for temptations and to be dispersed, and for every good gift from the Father of lights
(James 1:17) to descend through the saints
upon the people who ask with undoubting faith? Shouldn’t we honor the protectors of the entire human race who pray to God on our behalf? Yes! We certainly should honor them by building churches for God dedicated in their names, by offering fruits, by praising their memories and spiritually rejoicing during their feast days.
Let us, O faithful, honor the saints by “speaking to one another in psalms and hymns and spiritual songs” (Eph. 5:19),with compunction and the oil of prayer, through which God is especially worshipped.
Let us raise pillars and visible icons of them, and let us become living pillars and icons of them by mimicking their virtues. Let us honor the
Theotokos as literally and truly the mother of God. Let us honor the prophet John as the Forerunner, Baptist, apostle, and martyr, who became the
first preacher of the Kingdom of Heaven;“for there is no one amongst them born of women greater than John”(Mt. 11:11), as the Lord attested. Let us honor the Apostles as brothers of the Lord, as witnesses and servants of His sufferings, whom God the Father “foreknew, and predestined
to be conformed to the image of His Son” (Rom. 8:29); “first apostles, second prophets, third shepherds and teachers” (1 Cor. 12:28).
Let us honor the martyrs of the Lord, who were selected from various ranks as soldiers of
Christ, who drank from His cup, and who were baptized in the baptism of His life-giving death. Let us honor them as communicants of His sufferings and His glory, of whom first is the archdeacon of Christ, the apostle and first-
martyr Stephan.
Let us honor our righteous fathers and the God
-bearing ascetics who contested in the lengthy and toilsome martyrdom of the conscience, who
“wandered about in sheepskins and goatskins, being destitute, afflicted, tormented. They
wandered in deserts and mountains, in dens and caves of the earth—of whom the world was not worthy” (Hb. 11:37-38).
Let us honor the prophets, the patriarchs, and all the righteous people who lived prior to the
period of grace, and who announced to us the
advent of Lord. Let us carefully examine the
conduct of each one of them and let us desire to imitate their faith (Hb. 13:7), their love, their hope, their zeal, their life, their perseverance in sufferings, and their patience unto death, so that we may also share with them in the crowns of
glory.
St. John of Damascus
Άγιον Όρος…
Μοσχομύριστος, Αγιοβάδιστος τόπος. Σπαρμένος απ’ άκρη σ’ άκρη με λείψανα Αγίων. Χώρος συνάντησης των απογόνων του Αδάμ με τον ξεχασμένο δημιουργό. Εδώ ο άνθρωπος προσπαθεί, αγωνίζεται. Ο Θεός διαρκώς του προσφέρεται. Το ίδιο και ο άνθρωπος. Αγία Τράπεζα, θυσιαστήριο ο Άθωνας. Προχωράς και η ψυχή σου αναπνέει. Κάθε συνάντηση πνευματικό διδασκαλείο. Ρίχνεις τα δίχτυα σου και ψαρεύεις τροφή πνευματική από θάλασσες παραδείσιες.
- Ευλογείτε Γέροντα.
- Ο Kύριος να σε ευλογεί χαρά μου.
- Είστε πολλά χρόνια στο Άγιον Όρος;
- Είμαι εξήντα χρόνια, αλλά τι είναι εξήντα χρόνια για το Θεό; Μια ανάσα είναι.
- Γέροντα θα ήθελα να πείτε δύο πράγματα για τη νηστεία.
- Για να πεις κάτι πρέπει να το βιώνεις, να το ζεις. Μόνο ένας που έχει γεννηθεί κοντά σε θάλασσα ή είναι ναυτικός μπορεί να μιλήσει για τη θάλασσα. Αλλά θα κάνω υπακοή στο θέλημά σου και θα σου πω τί λένε οι πατέρες οι οποίοι ήταν φίλοι της νηστείας.
- Η νηστεία Γέροντα είναι σκοπός;
- Η νηστεία δεν είναι σκοπός, είναι μέσο. Να, σκοπός σου ήταν να έλθεις στο Άγιον Όρος, ήταν ο προορισμός σου. Το καραβάκι που σε έφερε είναι το μέσο. Έτσι και η νηστεία, είναι ένα από τα μέσα που μας έδωσε η αγάπη του Θεού για να Τον ποθούμε. Ο Θεός είναι ο προορισμός μας.
- Πότε εμφανίστηκε η νηστεία;
- Η νηστεία είναι συνομήλικη με την ανθρωπότητα. Μέσα στον Παράδεισο δόθηκε στον άνθρωπο από τον Θεό, μας λέει ο Μ. Βασίλειος.
- Γιατί όμως ο Θεός έδωσε τη νηστεία, για να περιορίσει τον άνθρωπο;
- Όχι, για να τον ελευθερώσει! Ο Ιερός Χρυσόστομος γράφει ότι ο Θεός δημιουργώντας τον άνθρωπο τον έφερε και τον παρέδωσε στο χέρι της νηστείας, η οποία είναι φιλόστοργη μητέρα και άριστος διδάσκαλος. Της εμπιστεύτηκε δηλαδή την σωτηρία του. Άρα η νηστεία είναι παιδαγωγός, δεν περιορίζει αλλά καλλιεργεί τον άνθρωπο.
- Είναι αναγκαία η νηστεία Γέροντα;
- Θα σου απαντήσει πάλι ο Χρυσόστομος: «Αν η νηστεία ήταν αναγκαία στον Παράδεισο, είναι πολύ περισσότερο αναγκαία έξω από τον Παράδεισο. Αν ήταν χρήσιμο το φάρμακο πριν από τον τραυματισμό, είναι πολύ περισσότερο χρήσιμο μετά τον τραυματισμό». Κατάλαβες;
- Τι;
- Η νηστεία μέσα στον Παράδεισο δόθηκε προληπτικά στον άνθρωπο για να μην πέσει. Αφού ο άνθρωπος έπεσε δίδεται θεραπευτικά.
- Τελικά ποιος ο σκοπός της νηστείας;
- Η νηστεία μαραίνει τις κακές επιθυμίες, λέει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, την καρδιά μας την μαλακώνει, συμπληρώνει ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος. Κάθε καλό και αγαθό έργο δια της νηστείας κατορθώνεται και τελειοποιείται, γράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Για όλους αυτούς τους λόγους ο Ιερός Χρυσόστομος μας εξομολογείται την αγάπη του προς τη νηστεία. «Αγαπώ τη νηστεία, γιατί είναι μητέρα σωφροσύνης και πηγή κάθε φιλοσοφημένης πράξεως».
- Πώς πρέπει να νηστεύουμε;
- Η νηστεία είναι μέσο και όπλο πνευματικό το οποίο δεν περιορίζεται μόνο στη διατροφή, πρέπει όλος ο άνθρωπος ψυχοσωματικά να συμμετέχει. Άκου τι μας λέει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος. «Νηστεύεις; Απόδειξέ το δια μέσου των ίδιων των έργων. Αν δεις εχθρό, να συμφιλιωθείς μαζί του. Αν δεις φτωχό, να τον ελεήσεις. Να νηστεύουν τα χέρια, παραμένοντας καθαρά από την αρπαγή και την πλεονεξία. Να νηστεύουν τα πόδια ξεκόβοντας από δρόμους που οδηγούν στην αμαρτία. Δεν τρως κρέας; Να μη φας και την ακολασία δια μέσου των ματιών. Ας νηστεύει και η ακοή. Και η νηστεία της ακοής είναι να μη δέχεσαι κακολογιές και διαβολές. Ας νηστεύει και το στόμα από αισχρά λόγια. Διότι τι όφελος έχουμε, όταν απέχουμε από πουλερικά και ψάρια, δαγκώνουμε όμως και κατατρώγουμε τους αδελφούς μας;
- Πως δαγκώνουμε και κατατρώμε τους αδελφούς μας;
- Με την συκοφαντία και την κατάκριση, που ξεκινούν από την έλλειψη αγάπης για τον αδελφό μας.
- Ευχαριστώ Γέροντα, πολύ με ωφελήσατε.
- Ευχαριστίες πρέπουν στον Θεό που φώτισε του Αγίους μας.
- Την ευχή σας.
- Στο καλό η Χάρις του Θεού να σε σκεπάζει, η Παναγιά μας να σε προστατεύει και οι Άγιοί μας να σε συντροφεύουν. Και μη ξεχνάς νηστεία κυρίως είναι να πεινάσεις για Θεό!!!
Dialogue With an Athonite Elder on Fasting
Mount Athos…
A fragrant-smelled saint-walkled land. Strewn from end to end with the relics of the saints. A meeting place of the descendants of Adam with their forgotten Creator. Here man is trying, he is struggling. God is constantly being offered. The same with man. Athos is a Holy Altar, a place of sacrifice. You move forward and the soul breathes. Every meeting is a spiritual education. You throw your nets and fish for spiritual food from the seas of paradise.
Bless Elder.
"The Lord bless you, my joy."
Are you on Mount Athos for many years?
"I’ve been here for sixty years, but what is sixty years to God; it is a breath.
Elder, I would like you to tell me a few things about fasting.
"In order to say something you must experience it, you must live it. Only one who was born near the sea or is a seaman can speak of the sea. But I will be obedient to your will and tell you what the Fathers said who were friends of fasting."
Elder, is fasting the aim?
"Fasting is not the aim, but the means towards it. See, it was your aim to come to Mount Athos, it was your destination. The boat which brought you was the means by which you arrived. Such is fasting; it is one of the means given to us by the love of God to crave for Him. God is our destination."
When did fasting appear?
"Fasting is commingled with humanity. In Paradise it was given to man by God, says Basil the Great."
But why did God give fasting? To reduce man?
"No, in order to free him! The Sacred Chrysostom writes that when God created man He took him and placed him in the hands of fasting, which is an affectionate mother and excellent teacher. He entrusted it for his salvation. Though fasting is a teacher, it does not limit but it cultivates man."
Is fasting necessary, Elder?
"Chrysostom will again reply to you: ‘If fasting was necessary in Paradise, it is much more necessary outside of Paradise. If medicine was useful before an injury, it is much more useful after an injury.’ Do you understand?"
What?
"Fasting was given in Paradise as a precaution to not fall. Since man fell it is given therapeutically."
Then what is the purpose of fasting?
"Fasting withers evil desires, says Saint Maximus the Confessor; and Saint Symeon the New Theologian says it softens our hearts. Through fasting every good work is accomplished and perfected, says Saint Gregory Palamas. For all these reasons Sacred Chrysostom confesses his love for fasting: ‘I love fasting, because it is the mother of wisdom and the well of philosophical acts.’"
How should we fast?
"Fasting is a means and spiritual tool which is not limited to food, but the entire man must participate in it psychosomatically. Listen to what John Chrysostom says: ‘Do you fast? Give me proof of it by your works. If you see a poor man, take pity on him. If you see a friend being honored, do not envy him. Do not let only your mouth fast, but also the eye and the ear and the feet and the hands and all the members of our bodies. Let the hands fast, by being free of greed. Let the feet fast, by ceasing to run after sin. Let the eyes fast, by disciplining them not to glare at that which is sinful. Let the ear fast, by not listening to evil talk and gossip. Let the mouth fast from foul words and unjust criticism. For what good is it if we abstain from birds and fish, but bite and devour our brothers?’"
How do we bite and devour our brothers?
"With slander and criticism, which proceed from the lack of love for our brother."
Thank you, Elder. You have benefited me much.
"May we thank God for enlightening our saints."
Your prayers.
"Go in goodness, and may the Grace of God cover you, the Panagia protect you, and the saints accompany you. And don’t forget that fasting is primarily to hunger for God!"
Having recently discovered that throughout much of my Christian life I was involved with "spiritual deception," I find it necessary now to seek ways to fully understand and totally reject this error.
My deception began with a well meaning pastor at the United Methodist Church where I grew up. I asked him, "Why are there so many different religions? How can we say that the Christian way the the best way?" His answer was, "There are many paths to God. Ours is the most direct and easiest path." He did not know how to answer this question from a true Christian perspective and advise me of the struggle that I would necessarily face. I now know that what he taught me was a serious deception. It is very clear now that the other paths will not lead to a God-oriented spiritual life and union with God. They only lead one to a life of self-satisfaction and greater pride. Jesus Christ came after these early attempts to reach God which were inadequate and showed all mankind how to gain union with God. He showed us the need for extreme humility in our relationship with God. He showed us a path that involves purifying ourselves and continually struggling against many things, yet relying on God's will. I discovered that the path He opened for us is not an easy path. It is a difficult one along which we are easily deceived by seeking pleasures though various forms of meditation, yoga and others activities, taught by well meaning teachers from other eastern religions who have not discovered for themselves the way of Jesus Christ.
I now know this from experience, having experimented with Vedanta, a Hindu religion, Buddhism, and Eastern forms of meditation. Regrettably, I even led an effort to find the "universal principles" of all religions and then set up a organization (formally organized as a church under IRS rules, no less) to teach this to others. Oh, how easily we are deceived by psychic level religious experiences which only serve to boost our pride and our sense of self-sufficiency.
Through this experience, I learned that it is essential to recognize that we are engaged in spiritual warfare as Saint Paul so clearly tells us. In my youth I was never prepared for this battle by being properly instructed in the spiritual disciplines. I didn't appreciate the power of the Sacraments that Christ initiated for us to help us in this battle. Growing up Methodist, communion was symbolic. It was grape juice and a wafer symbolizing the blood and body of Jesus Christ. Powerless when compared to the actual Blood an Body of Jesus Christ that is offered in the Orthodox Church for remission of sins and eternal life in union with Him. I faced many such deceptions along the path. Fortunately, I have a very strong guardian angel that kept me on a path seeking God and who taught me the Jesus Prayer in the midst of these deceptions. It was this prayer that protected me and led me back to Orthodoxy.
Seraphim Rose saw this attitude I experienced as one that permeates much of Christianity today. He wrote on this sad condition of "Christians" in his book, Orthodoxy and the Religion of the Future. Here is an excerpt.
The life of self-centeredness and self-satisfaction lived by most of today's "Christians" is so all-pervading that it effectively seals them off from any understanding at all of spiritual life; and when such people do undertake "spiritual life," it is only as another form of self-satisfaction. This can be seen quite clearly in the totally false religious ideal both of the "charismatic" movement and the various forms of "Christian meditation": all of them promise (and give very quickly) an experience of "contentment" and "peace." But this is not the Christian ideal at all, which if anything may be summed up as a fierce battle and struggle. The "contentment" and "peace" described in these contemporary "spiritual" movements are quite manifestly the product of spiritual deception, of spiritual self-satisfaction––which is the absolute death of the God-oriented spiritual life. All these forms of "Christian meditation" operate solely on the psychic level and have nothing whatever in common with Christian spirituality. Christian spirituality is formed in the arduous struggle to acquire the eternal Kingdom of Heaven, which fully begins only with the dissolution of this temporal world, and the true Christian struggler never finds repose even in the foretastes of eternal blessedness which might be vouchsafed to him in this life; but the Eastern religions, to which the Kingdom of Heaven has not been revealed, strive only to acquire psychic states which begin and end in this life.
From Orthodoxy and the Future by Seraphim Rose, pp 187-188Some of my friends will think this is a bit harsh and it is not my intent to condemn those who sincerely seek union with Jesus Christ no matter what their form of Christianity is. But I can say without a doubt, that we can be deceived as I know I was. For me, I found the fulness of the Truth in the Orthodox Church where the sacramental life is emphasized and practiced with regularity. It was in the context of the Orthodox Church that I found I could surrender and then seek, not my own way, but instead follow the way the Church sets out for all of us.
Father Seraphim Rose
One of the common errors we make is to think in either/or or black&white terms. For example we may read from one of the desert fathers about giving up all that is of this world and to only concentrate on God. If this notion is taken literally we will create great problems in our life by ignoring the reality of our integral existence. We are physical and spiritual beings. We cannot separate one from the other. It is equally wrong to ignore spirit and to live according to our physical needs alone. This is the most common of errors as our physical needs and passions seem to be the stronger and difficult to manage. What is essential for our spiritual well- being is to balance the physical realities of our daily life with our spiritual needs.
How do we best do this? This is where discipline and balance are essential. We have to be attentive to both body and spirit. We need to pray and we need to eat. We need to set aside time for exercise and for worship. We can't let one dimension of our life out weigh the other. We must care for our whole being all the time.
Saint Seraphim of Sarov says the following:
One should go by the middle path: ‘turn not aside to the right hand nor to the left’ (Pr. 4:26); and one should render unto the spirit what is spiritual, and unto the body what is bodily; for the maintenance of temporal life, one should render what is necessary, and for life in society, that which is lawfully demanded by it, in accordance with the words of Holy Scripture: ‘Render unto Caesar the things that are Caesar’s, and unto God the things that are God’s’ (Mt. 22:21).
He calls this balance the "middle path." our approach to life must be one that is a balance. We must care for the body we have been given, we must have time to express our love for our neighbors, and we must also continually nurture our love for God. When we have such balance we will find that our heart is filled with peace and that God's grace fills it with His love enabling us to walk this thin line of balance. With perfect balance there is no sin but only harmony and love.
I must admit, this is not an easy path to find. Most of will find this balance hard to find. This is why the Church provides so many ways to assist us. As we are more aware of our sinfulness we are discovering the points of imbalance in our lives. Through the ascetic practices, worship and regular participation in the sacraments, we are making an effort to achieve a better balance. No one can walk out on a high wire ir even a balance beam without practice and self effort. The same is true in aging the necessary balance between the physical and spiritual aspects of our life.
Reference: “Spiritual Instructions,” 33, Ascetic Labors, The Little Russian Philokalia, Vol. 1
Γέροντα, το σταυρουδάκι που μου δώσατε το φορώ συνέχεια και με βοηθάει στις δυσκολίες.
- Να, τέτοια σταυρουδάκια είναι οι δικοί μας σταυροί, σαν αυτά που κρεμούμε στον λαιμό μας και μας προστατεύουν στην ζωή μας. Τι νομίζεις, έχουμε μεγάλο σταυρό εμείς;
Μόνον ο Σταυρός του Χριστού μας ήταν πολύ βαρύς, γιατί ο Χριστός από αγάπη προς εμάς τους ανθρώπους δεν θέλησε να χρησιμοποιήση για τον εαυτό Του την θεϊκή Του δύναμη.
Και στην συνέχεια σηκώνει το βάρος των σταυρών όλου του κόσμου και μας ελαφρώνει από τους πόνους των δοκιμασιών με την θεία Του βοήθεια και με την γλυκειά Του παρηγοριά.
Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό - γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό.
Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρόμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ».
Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.
Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ' αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες.
Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε.Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός.
Γι' αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».
Γεροντας Παϊσιος
The Elder Sergei taught that prayer is most important for an Orthodox Way of Life. Prayer is of two types. One is asking for God’s help. The other is giving thanks, always remembering that everything comes from God with His help. This attitude is essential to avoid pride. Prayer should focus on the spiritual and not the material. With spiritual help God will grant what is necessary in material things. In everything we must give thanks to God.
Prayer should not be based on our desires or our personal inspiration. We pray because it is necessary. Lack of prayer or the feeling of not wanting to pray is a sin according to the Elder.
“It is absolutely scandalous to says “I don’t feel like praying.” Such a thing is an offense to God, a true blasphemy. That we pray must be absolute, unchanging rule in our lives. We must pray no matter what the cost because it really is a matter of life and death. We don’t decide to breath because of our good will, we don’t think about whether it’s really necessary to breath, we never ask why. We know that is we stop breathing we will die. We must treat prayer with the same attitude, that it is absolutely essential to even staying alive and that there is no question that we need to do it at all times. We should say to ourselves “That’s how it is, period!” We must stick to a rule of prayer and keep it at all costs.” Prayer is difficult. We must never assume that external circumstances are to blame for these difficulties. All difficulties are due to our own condition. They can be overcome by: (1) repentance; (2) effort of the will; (3) patience; (4) rigorous discipline.
We should have a prayer rule which at a minimum involves setting aside at least two times every day for prayer, in the morning and the evening. We should set aside specific times for this activity. Establishing a rule that we know we can perform day after day, allows us to develop habits which will lead us to continual prayer.
The idea of intense times of prayer in the morning and evening is to make it easier for us to pray the rest of the time. Our aim is to develop a life which is based on prayer. Prayer should become continual keeping God in our mind and hearts all the time in everything we do.
“The morning and evening prayers are not, on their own, sufficient. They are like stretches in gymnastics, warm-ups, which help to develop our capacity to breath more deeply and stretch our mussels, but they do not give u breath for the rest of the day.” The Elder tells us that prayer allows us to become more present to God as well as others and ourselves. Through prayer we unite ourselves evermore closely with God. We gain greater insight about others and deepen our interpersonal relationships. With prayer we are better able to live each moment watchfully and live according to God’s will. We become more present in the world and at the same time are more detached from it. The heavenly kingdom become our greatest reality. Through prayer we learn the language of the life to come.
“ One of the dangers in prayer is to make it totally real activity. Our motivation must be love of God Himself, not love of knowledge of Him or love of understanding Him. Prayer must be a spiritual act, not a mental one. Concentration is not solely a mental act; all of our faculties must work together.” Before beginning prayer we must ask God to forgive all our sins for the way we have been unfaithful to Him. We acknowledge our weaknesses and seek His help with humility. All our requests in prayer must be done with humility.
Our life should be lived in the spirit of prayer. The Elder says, “Prayer is our very breath.”
“Prayer should be like a vigil lamp in our hearts: permanent. We must always make sure that it has oil to continue burning. In the moments when we find it most difficult to pray, we should pray at least a little so that the light in our hearts won’t go out. We must be like the wise virgins, not like the foolish maidens, so that we will not be taken by surprise when death comes.”
Elder Sergei of Vanves
Ήρθε εδώ κάποιος, καθηγητής Πανεπιστημίου, και μου λέει ότι σκέφτονται στα σοβαρά να καίνε τα οστά των νεκρών, γιατί δεν υπάρχει χώρος.
—Βρε, τού λέω, τι δεν υπάρχει χώρος; Τόσα ρουμάνια έχει η Θεσσαλονίκη!! Ολόκληρος Χορτιάτης! Γέμισε ένα νεκροταφείο, μετά 3-4 χρόνια, φτιάχνεις άλλο ένα πιο πέρα. Τι γέμισαν τα βουνά παντού με πολυκατοικίες;
—Μου λέει και εξ απόψεως υγιεινής! Τι εξ απόψεως υγιεινής, που έχετε βρωμίσει όλο τον κόσμο, που βρωμίσατε τη θάλασσα στη Θεσσαλονίκη και αλλού, ενώ τα οστά είναι πλυμένα, καθαρισμένα! Λίγο σεβασμό. Αλλά αυτοί πάνε να εξευτελίσουν τον άνθρωπο, να τον κάνουν να μην αξίζει τίποτα. Να τον ξεκόψουν από τη ρίζα του, από τους προγόνους του, από την παράδοση του, να τον αφήσουν μόνο και έρημο, να καταστρέψουν τη μνήμη του, τη σύνδεση του με τους προηγούμενους, με τις αξίες και τη ζωή των προγόνων, για να τον κάνουν μετά ό,τι θέλουν με διάφορες θεωρίες να τον τραβάν από δω και από κει. Πάνε να σκορπίσουν την αθεΐα. Πέθανε; πάει χάθηκε ο άνθρωπος!
Να μην μπορεί να πάει στο κοιμητήριο, να φέρει στη μνήμη του το νεκρό, να αποδώσει κάποιο σεβασμό, κάποια τιμή. Να σκεφτεί σοβαρά πάνω στη ζωή, να καταλάβει ότι είμαστε περαστικοί απ’ αυτόν τον κόσμο, ότι έχει αξία η δικαιοσύνη και η τιμημένη ζωή. Αυτοί θέλουν να κρατούν το νου του ανθρώπου σ’ αυτή τη ζωή συνέχεια, χωμένο μέσα στην ύλη.
Μετά μέσα σ' αυτά τα οστά υπάρχουν και τόσοι Άγιοι, που δεν τους γνωρίζουμε. Όταν είχα πάει ένα ταξίδι στο Σινά, στη Ραϊθώ, πήγα στο νεκροταφείο τού Αγίου Γεωργίου και βρήκα τα οστά ενός μικρού παιδιού που είχαν πολλή χάρη… Ήταν σαν Άγια λείψανα, είχε περάσει η μπουλντόζα και τα είχε ξεθάψει - μάζεψα ό,τι μπόρεσα. Μετά από τόσα χρόνια!!! Τι αισθάνθηκα τότε!!! ενώ αν δεν υπήρχε το κοιμητήριο; Τίποτα, θα ήταν χαμένα.
Παλιά είχαν τόσο σεβασμό στους νεκρούς, αφού δεν έπαιρναν τίποτα από νεκρό. Μια φορά στον πόλεμο, μας είπε ο ταγματάρχης: οποίος έχει παλιά παπούτσια, άμα θέλει μπορεί να πάρει από τους νεκρούς. Κανείς δεν πήρε. Τώρα τους καίνε στη Δύση και θέλουν και εδώ να κάνουν τέτοια.
Γέροντας Παϊσιος
Elder Paisios quotes this old saying and asks, "What does it mean?" Clearly it is saying that it is better to work, which in earlier times would wear out your shoes, than to be lazy and to spend your time in bed wearing out the blankets.
Elder Paisios describes work in this way:
Work is a blessing, a gift from God. Work gives vigor to the body and refreshes the mind. If God had not given us work, man would have become moldy Those who are diligent work into their old age. If they stop working while they still have strength, they become melancholy; it's like death for them.
There is no way to gain peace without engaging in work of some kind. When we do take a break, like a vacation or even a lunch hour, when we did not return to work, what would we do? We would seek out some other kind of comfort. When it ended we would seek another. We would never find satisfaction. We would be filled with anxiety, not from work, but from our inability to find true comfort. We would feel an emptiness, a need for being of some value to others. Our soul would be longing to carry out the will of God which is to help and love others. This is why even though we may find ourselves fatigued at the end of a good days work, we can feel a sense of joy that we have been useful, worthwhile, have contributed to the life of mankind.
It is important to carry our faith into our work place. We should pray before we take on our various projects for God to guide and help us. We should find ways to show kindness to those we work with. In this way we carry our God's will into our work place. What is essential is to always keep God in mind while we work.
Work is a blessing from God
Resource: Elder Paisios of Mount Athos spiritual Counsels IV: Family Life, pg176
What the bodily eyes are to sensory objects,the same is faith to the eyes of the understanding that gaze at hidden treasures.Even as we have two bodily eyes,we possess two eyes of the soul,as the Fathers say;yet both have not the same operation with respect to divine vision.With one we see the hidden Glory of God which is concealed in the natures of things;that is to say,we behold His power,His wisdom, and His eternal providence for us,which we understand from the magnitude of His governance on our behalf.With this same eye we also behold the heavenly orders of our fellow servants.With the other,we behold the glory of His Holy nature.When God is pleased to admit us to spiritual mysteries,He opens wide the sea of faith in our minds.
Repentance is given to the sons of men as grace after grace,for repentance is a second regeneration by God.That of which we have received an earnest by baptism, we receive as a gift by means of
repentance.Repentance is the door of mercy, opened to those who seek it.By this door we enter into the mercy of God, and apart from this entrance we shall not find mercy.'For all have sinned',according to divine Scripture,'being justified freely by His grace.'Repentance is the second grace and is begotten in the heart by faith and fear.
Fear is the paternal rod that guides our way until we reach the spiritual paradise of good things;and when we have attained thereto,it leaves us and turns back.
Paradise is the love of God,wherein is the enjoyment of all blessedness,and there the blessed Paul partook of supernatural nourishment.When he tasted there of the tree of life,he cried out, saying,'eye that hath not seen,nor ear heard,neither have entered into the heart of man,the things which God hath prepared for them that love Him'. Adam was barred from this tree through the devil's counsel.
The tree of life is the love of God from which Adam fell away,and thereafter he saw joy no longer,and he toiled and labored in the land of thorns.Even though they make their way in righteousness,those who are bereft of the love of God eat in their work the bread of sweat,which the first-created man was commanded to eat after his
fall.Until we find love,our labor is in the land of thorns,and in the midst of thorns we both sow and reap,even if our seed is the seed of righteousness, and in every hour we are pricked by the thorns,and
however much we render ourselves righteous,we live by the sweat of our brow.
But when we find love,we partake of heavenly bread and are made strong without labor and toil.The heavenly bread is Christ, Who came down from Heaven and gave life to the world.This is the
nourishment of the angels.The man who has found love eats and drinks Christ every day and hour and hereby is made immortal.;He that eateth of this bread,;He says,;which i will give him,shall not see death unto eternity.'Blessed is he who eats the bread of love,which is Jesus!He who eats of love eats Christ,the God over all,as John bears witness, saying,'God is love.'
Wherefore,the man who lives in love reaps life from God,and while yet in this world,he even now breathes the air of the resurrection;in this air the righteous will delight in the resurrection.Love is
the kingdom,whereof the Lord mystically promised His disciples to eat in his Kingdom.For when we hear Him say,'Ye shall eat and drink at the table of My Kingdom,;what do we suppose we shall eat,if not love?Love is sufficient to nourish a man instead of food and drink.
This is the wine that 'maketh glad the heart of man.'Blessed is he who drinks of this wine! Profligates have drunk this wine and felt shame; sinners have drunk it and have forgotten the pathways of stumbling;drunkards have drunk this wine and become fasters,the rich have drunk it and desired poverty;the poor have drunk it and been made rich with hope;the sick have drunk it and become strong;the unlearned have taken it and been made wise.
As it is not possible to cross over the great ocean without a ship,so no one can attain to love without fear.This fetid sea,which lies between us and the noetic paradise,we can cross with the boat of
repentance, whose oarsmen are those of fear.But if the oarsmen of fear do not pilot this barque of repentance wherewith we cross over the sea of this world to God,we shall be drowned in the fetid
sea.Repentance is the ship,and fear is the pilot; love is the divine haven.
Thus fear sets us in the ship of repentance, transports us over the foul sea of this life(that is,of the world),and guides us to the divine port, which is love.Hither proceed all that labor and are afflicted and heavy laden in repentance.When we attain love,we attain to God.
Our way is ended and we have passed unto the isle that lies beyond the world,where is the Father,and the Son,and the Holy Spirit,to Whom be glory and dominion,and may He make us worthy of His
glory and His love through the fear of Him.
Amen.
Saint Isaac the Syrian
Πρέπει, όποιος κάνει τον εσωτερικό αγών, αν έχει κάθε στιγμή τα παρακάτω τέσσερα πράματα μέσα του: ταπείνωση, απόλυτη προσοχή, αντίρρηση και προσευχή.
Ταπείνωση, για να έχει, επειδή πρέπει να παλέψει με αντιπάλους τους περήφανους δαίμονες, πρόχειρη τη βοήθεια του Χριστού. Ο Κύριος μισεί τους περήφανους (Παροιμ. Γ’ 34).
Προσοχή, για να έχει την καρδιά του ελεύθερη από κάθε λογισμό κι αν ακόμα φαίνεται τάχα αγαθός.
Αντίρρηση, για να προβάλλει μόλις ίδη να έρχεται ο πονηρός αμέσως αντιρρήσεις με οργή. «Και αποκριθήσομαι, λέει ο Ψαλμωδός, τοις ονειδίζουσί μου κακά, ουχί τω Θεώ υποταγήσεται η ψυχή μου;» (θα αποκριθώ σ’ αυτούς που με κατηγορούν και μου αποδίδουν κακά, δεν πρέπει να υποταχθή στον Θεό η ψυχή μου; – Ψαλμ. Ξα’ 2).
Προσευχή, για να κράξη η ψυχή στον Χριστό με αλάλητους στεναγμούς αμέσως μετά την αντίρρηση. Και τότε ο ίδιος ο αγωνιστής θα ιδή να διαλύεται ο εχθρός ή να διώχνεται μαζί με όλες τις φαντασίες του με τη δύναμη του προσκυνητού ονόματος όπως χάνεται το λεπτό χώμα ή ο καπνός στο φύσημα του ανέμου.
Ησυχίου πρεσβυτέρου
από το βιβλίο: Μικρή Φιλοκαλία
εκδ. Αποστολική Διακονία
Όταν αγαπάς τον Χριστό, παρόλες τις αδυναμίες και τη συναίσθηση που έχεις γι’ αυτές έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες τον θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού.
Τον Χριστό να τον αισθανόμαστε σαν φίλο μας. Είναι φίλος μας. Το βεβαιώνει ο ίδιος, όταν λέει: «Εσείς είστε φίλοι μου …;» (Ιω. 15,14).
Σαν φίλο να τον ατενίζομε και να τον πλησιάζομε. Πέφτομε; Αμαρτάνομε; Με οικειότητα, με αγάπη κι εμπιστοσύνη να τρέχομε κοντά του· όχι με φόβο ότι θα μας τιμωρήσει αλλά με θάρρος, που θα μας το δίδει η αίσθηση του φίλου.
Να του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με». Αλλά συγχρόνως να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει, ότι μας δέχεται τρυφερά, με αγάπη και μας συγχωρεί.
Να μη μας χωρίζει απ’ τον Χριστό η αμαρτία.
Όταν πιστεύουμε ότι μας αγαπάει και τον αγαπάμε, δεν θα αισθανόμαστε ξένοι και χωρισμένοι απ’ Αυτόν, ούτε όταν αμαρτάνουμε.
Έχουμε εξασφαλίσει την αγάπη Του κι όπως και να φερθούμε, ξέρομε ότι μας αγαπάει.
Γέροντας Πορφύριος
http://iliaxtida.wordpress.com
Η υπακοή χαρίζει αμεριμνία, διότι η μέριμνα είναι μια πνευματική φυματίωση, που σιγα–σιγά, σαν μικρόβιο φυματιώσεως συνεχώς δηλητηριάζει τη ζωή του ανθρώπου, της ψυχής και του σώματος και σταδιακά φέρνει το θάνατο. Έτσι και η μέριμνα του βίου σαν ένα άλλο μικρόβιο φθείρει τον άνθρωπο, την ψυχή του και τον πεθαίνει ψυχικά.
Η υπακοή αναφέρεται στο Χριστό και όχι στον άνθρωπο που υπακούει κανείς. Και όταν ο υποτακτικός υπακούει χωρίς παράσιτα, αλλά για την αγάπη του Χριστού και μόνο, τότε η υπακοή του είναι σωστή μπροστά στα μάτια του Χριστού. Να υπακούμε για την αγάπη του Χριστού και μόνο και έτσι ο δρόμος μας γίνεται σταθερός και ίσιος για το Χριστό.
Ποιος άνθρωπος πάνω στη γη δεν έκανε σφάλματα και δεν τραυματίσθηκε στην πάλη με τους δαίμονες, τα πάθη και τον κόσμο; Δε μιλάμε γι’ αυτά τα τραύματα, αλλά μιλούμε ότι πρέπει να βλέπουμε συνεχώς τον προορισμό μας. Με τις δύο αρετές, της υπακοής για την αγάπη του Χριστού και της προσευχής να πετύχουμε την αγάπη του Χριστού. Κι όταν η αγάπη του Θεού έρθει μέσα στην ψυχή μας, τότε ο δρόμος μας πλέον δέχεται φως. Τότε η αγάπη του Χριστού εξουδετερώνει κάθε δυσκολία και νιώθουμε τη ζωή πάρα πολύ ευτυχισμένη.
Η υπακοή ταπεινώνει τον άνθρωπο και η ταπείνωση εξουδετερώνει κάθε πειρασμική ενέργεια. Όπου ταπείνωση, εκεί ο διάβολος χάνεται. Όπου υπερηφάνεια κι εγωισμός, εκεί η παρουσία των δαιμόνων, οι πειρασμοί και τα πάθη. Γι’ αυτό η υπακοή είναι πολύ χαριτωμένη αρετή, επειδή οπλίζει με τόση ταπείνωση τον άνθρωπο όταν υπακούει εν γνώσει, για την αγάπη του Χριστού.
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης - Νουθεσίες περί υπακοής
Η υπακοή χαρίζει αμεριμνία, διότι η μέριμνα είναι μια πνευματική φυματίωση, που σιγα–σιγά, σαν μικρόβιο φυματιώσεως συνεχώς δηλητηριάζει τη ζωή του ανθρώπου, της ψυχής και του σώματος και σταδιακά φέρνει το θάνατο. Έτσι και η μέριμνα του βίου σαν ένα άλλο μικρόβιο φθείρει τον άνθρωπο, την ψυχή του και τον πεθαίνει ψυχικά.
Η υπακοή αναφέρεται στο Χριστό και όχι στον άνθρωπο που υπακούει κανείς. Και όταν ο υποτακτικός υπακούει χωρίς παράσιτα, αλλά για την αγάπη του Χριστού και μόνο, τότε η υπακοή του είναι σωστή μπροστά στα μάτια του Χριστού. Να υπακούμε για την αγάπη του Χριστού και μόνο και έτσι ο δρόμος μας γίνεται σταθερός και ίσιος για το Χριστό.
Ποιος άνθρωπος πάνω στη γη δεν έκανε σφάλματα και δεν τραυματίσθηκε στην πάλη με τους δαίμονες, τα πάθη και τον κόσμο; Δε μιλάμε γι’ αυτά τα τραύματα, αλλά μιλούμε ότι πρέπει να βλέπουμε συνεχώς τον προορισμό μας. Με τις δύο αρετές, της υπακοής για την αγάπη του Χριστού και της προσευχής να πετύχουμε την αγάπη του Χριστού. Κι όταν η αγάπη του Θεού έρθει μέσα στην ψυχή μας, τότε ο δρόμος μας πλέον δέχεται φως. Τότε η αγάπη του Χριστού εξουδετερώνει κάθε δυσκολία και νιώθουμε τη ζωή πάρα πολύ ευτυχισμένη.
Η υπακοή ταπεινώνει τον άνθρωπο και η ταπείνωση εξουδετερώνει κάθε πειρασμική ενέργεια. Όπου ταπείνωση, εκεί ο διάβολος χάνεται. Όπου υπερηφάνεια κι εγωισμός, εκεί η παρουσία των δαιμόνων, οι πειρασμοί και τα πάθη. Γι’ αυτό η υπακοή είναι πολύ χαριτωμένη αρετή, επειδή οπλίζει με τόση ταπείνωση τον άνθρωπο όταν υπακούει εν γνώσει, για την αγάπη του Χριστού.
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
For man is pressed by both consciences; the one works to save him and the other to destroy him, and many times he does not know which one to listen to. He who is under obedience avoids this danger and little by little becomes experienced and skilled in discerning the evil conscience from the good conscience.
Elder Ephraim of Arizona
We must show faithfulness to the Lord during times of callousness, faintheartedness, doubts, coldness, times of sorrow, illness and various misfortunes. We must exert our willpower to strenghten faith in ourselves when, by God's allowance, it seems to be all but extinguished. He permits this in order that we may show again and again what it is we are striving for, where our choice lies.
+ Abbot Nikon of Russia
Αλλά ας ακούσωμεν και τον Γέροντα Εφραίμ πως προτρέπει και παρακινεί τα πνευματικά του παιδιά να λέγουν την ευχήν: «Παιδιά μου, παρακαλώ δια την αγάπην του Θεού, μη σταματάτε την ευχήν του Χριστού μας, ουδέ επ ελάχιστον. Τα χείλη σας συνεχώς να μουρμουρίζουν την ευχήν του Ιησού, τον καταλύτην του διαβόλου και πάσης μηχανορραφίας αυτού. Φωνάζετε αδιακόπως εις βοήθειάν σας τον Χριστόν μας, και αυτός πάραυτα σπεύδει ολοκαρδίως να μας βοηθήση.
Όπως το πυρακτωμένο σίδηρο γίνεται απλησίαστο, έτσι γίνεται και η ψυχή του έχοντος την ευχήν του Χριστού. Οι δαίμονες δεν την πλησιάζουν. Πως να την εγγίσουν; Εάν την εγγίσσουν θα καούν από το θείκον πυρ που περικλείει μέσα το θείον όνομα.
Βιάζεσθε εις την ευχήν του Ιησού μας. Αυτή θα γίνη τα πάντα. Τροφή και πόμα και ένδυμα και φως και παρηγοριά και ζωή πνευματική. Τα πάντα γίνεται εις τον κατέχοντα αυτήν. Χωρίς αυτήν το κενόν της ψυχής δεν ικανοποιείται».
(Εκ της εκδόσεως: Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής, έργον Ι. Μ. Καρακάλλου Αγίου Όρους, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη)
In our modern world culture, humbleness is not something that is given a high value. More common is the encouragement to become self assertive, forceful, to act independently. Yet Scripture and the Church Fathers continually emphasize the need for humbleness for our spiritual growth.
We know God loves us and wants to protect us. He knows our problems. He is omnipotent so there is no problem that he cannot help us with, except for one. That is overcoming our lack of humbleness.
Elder Paisios says,
The difficulty God faces, and I repeat, it is the only one, is the He “cannot” help us when our soul is not humble. God “feels sad” because, while he sees His creature suffer, He “cannot” offer any help. What ever help He offers, it will harm the person because he lacks a humble mind.
This is when we are overtaken by our passions and God allows this to happen. He cannot help us because our soul is filled with pride and self-centered thoughts. In a sense, in these moments we have rejected God and instead put all our trust in our own being. We are intent on gaining whatever it is we desire.
The Elder says,
God will not give us what we are asking for, no matter how hard we try, unless we humble ourselves. If our aim is humility, then God will give us everything for free.
God desires only one thing from us: our humbleness. He does not need anything else; just humble ourselves, so He can actually make us partakers of his divine grace, which was granted to us through the mystery of Holy Baptism.... He is only asking from us to humble ourselves and respond out of gratefulness and appreciation of His love. Thus, divine grace, will make us love God and get to know Him; it will do everything for us, if we only humble ourselves and allow for it to act.
Saint Peter advises us,
Cloth yourselves, all of you, with humility toward one another, for God opposes the proud, but gives grace to the humble. Humble yourselves therefore under the mighty hand of God, that in due time he may exalt you. Cast all your anxieties on him, for he cares about you. (1 Peter 5:5-7)Source: Elder Paisios of the Holy Mountain, pp 88-89
With regard to patience the Lord says, 'You will gain possession of your souls through your patient endurance,' (Luke 21:19). He did not say 'through your fasting' or 'through your vigils'. I refer to the patience bestowed by God, which is the queen of virtues, the foundation of courageous actions. It is patience that is peace amid strife, serenity amid distress, and a steadfast base for those who acquire it. Once you have attained it with the help of Christ Jesus, no swords and spears, no attacking armies, not even the ranks of demons, the dark phalanx of hostile powers, will be able to do you any harm.
St. Gregory of Sinai
Ὁ σκύλος ὅταν ἀντιληφθῆ, ὅτι κάτι ἔρχεται νὰ κάνη κακὸ στὰ πρόβατα, φωνάζει, γαυγίζει ἔντονα, ἀπειλητικά, νιώθοντας ὅτι ἔχει κάποια εὐθύνη πάνω στὰ πρόβατα, στὸ ἀφεντικὸ ποὺ τὸν ἔχει, ποὺ τὸν ταΐζει. Εἶναι φυσικό του νὰ τὸ κάνει αὐτό. Καὶ ὅσο γαυγίζει καὶ φωνάζει, ὁ κλέφτης, ὁ λύκος, τὸ ἀγρίμι, δὲν πλησιάζει τὸ κοπάδι. Ἐὰν στὸ σκυλὶ αὐτὸ ἔρθει ὁ λογισμός, ὅτι δὲν ὑπάρχει φόβος, δὲν ὑπάρχει λύκος, δὲν κρύβεται κάποιος κλέφτης καὶ ἀρχίζει νὰ σπάζει ἡ προσοχή του, τὸ ἄγρυπνο γιὰ τὸ κοπάδι, τὸν πλησιάζει ὁ νυσταγμός, κάθεται καὶ τὸν παίρνει ὁ ὕπνος. Καὶ ἔτσι ἡσυχάζει ὁ τόπος, τὸ κοπάδι ἀπὸ τὰ γαυγίσματα, αὐτὸ γίνεται ἀντιληπτὸ ἀπὸ τὸν κλέφτη, ἀπὸ τὸν λύκο, ποὺ παραμονεύουν. Ὅταν, λοιπόν, σταματήσει ὁ λύκος νὰ ἀγρυπνεῖ καὶ νὰ φωνάζει. Ὅταν δοῦνε τὴν περίπτωση αὐτή, σιγὰ-σιγὰ προχωροῦν, πλησιάζουν, προσβάλλουν τὸ κοπάδι καὶ ἀρχίζουν ἕνα - ἕνα νὰ ρημάζουν τὰ πρόβατα.
Ὁ ζῆλος ὁ πνευματικὸς εἶναι σὰν τὸ σκυλί. Γεννᾶται ἡ ἐπιθυμία στὸν ἄνθρωπο τὸν πνευματικὸ νὰ ἀγωνιστεῖ, νὰ ἀποκτήσει κάποια ἀρετὴ καὶ στὴ συνέχεια νὰ φυλάξει τὴν ἀρετή. Ἡ ἐπιθυμία ποὺ διεγείρεται μέσα στὸν ἄνθρωπο, γεννᾶ τὸν ζῆλο. Ὁ ζῆλος, ὅταν γεννηθεῖ, φωνάζει σὰν τὸ σκυλί. Πλέκει λογισμούς, πῶς νὰ ἀγωνιστεῖ σκέπτεται πῶς νὰ φυλαχθεῖ, πῶς νὰ φυλάξει, πῶς νὰ ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀρετή. Διεγείρεται ἡ ἀδιάλειπτη προσοχή, ἡ νῆψις, γιὰ νὰ κατορθωθεῖ ἡ ἀρετὴ τὴν ὁποία ἐπεθύμησε ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.
Ἄς πάρουμε μιά περίπτωση, μιά ἀρετὴ ποὺ σκέπτεται, μᾶλλον ἐπιθυμεῖ νὰ ἀποκτήσει ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος. Ἂς πάρουμε τὴν ἀρετὴ τῆς προσευχῆς. Ἐπιθυμεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν μελέτη, ἀπὸ τὴν φώτιση τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀποκτήσει, νὰ κερδίσει τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή. Τὴν προσευχὴ ποὺ δὲν ἔχει σταματημό. Ἡ ἐπιθυμία γεννᾶ τὸν ζῆλο, τὴν θέρμη αὐτή, τὴν ὁρμητικότητα τῆς ψυχῆς. Καὶ ἡ ἐπιθυμία, ὁ ζῆλος, ἡ θέρμη δημιουργοῦν ὁρμητικότητα, εἰς τὸ νὰ ἀποκτήσει κανεὶς αὐτὴ τὴν μεγάλη ἀρετή. Ὁ ζῆλος γεννᾶ τοὺς λογισμοὺς τῆς παραφυλακῆς καὶ σκέπτεται ὁ ἄνθρωπος, ὅτι γιὰ νὰ ἀποκτήσει αὐτὴν τὴν ἀρετή, χρειάζεται νὰ ἀγωνιστεῖ νόμιμα, κατὰ τοὺς Πατέρας. Ὅτι πρέπει συνεχῶς νὰ ἐλέγχει τὴν κατάσταση, νὰ ἀγωνίζεται στὴν ἀρχή, μὲ τὴν προφορικὴ ἐπίκληση μὲ τὸ στόμα νὰ λέει τὴν εὐχή. Ὁ ζῆλος παρακολουθεῖ τώρα νὰ μὴν σταματήσει ἡ προφορικὴ ἐπίκληση, νὰ μὴν ἀργολογήσει, νὰ μὴν σκεφτεῖ μάταια πράγματα, νὰ μὴν σκορπίζει τὸ μυαλὸ του ἐδῶ κι ἐκεῖ. Καὶ συνεχῶς τὴν προφορικὴ ἔτσι ἐργασία τῆς προσευχῆς, τὴν παρακολουθεῖ ὁ ζῆλος, ἡ προσοχή, ἡ νῆψις. Τὸ ἀγωνιστικὸ πνεῦμα νὰ μὴν σταματήσει.
Μόλις συμβεῖ κάτι, ποὺ νὰ ἐμποδίζεται ὁ ζῆλος, πάλι δίνει τοὺς λογισμοὺς τοὺς φωτισμένους, τοὺς θερμούς, ὅτι αὐτὸ τὸ ἐμπόδιο πρέπει νὰ ξεπεραστεῖ. Μιά ἀργολογία ἤτανε, μιά σκέψις ἦρθε ἔτσι μάταιη στὸν λογισμὸ καὶ σταμάτησε τὸ στόμα νὰ λέει τὴν προσευχή. Ἀμέσως ὁ ζῆλος ξεκινάει πάλι ὅτι πρέπει νὰ ἀγωνιστεῖ, αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ξαναγίνει. Μόλις δεῖς τὴν περίπτωση, νὰ τὴν ὑπερπηδήσεις, καὶ ἔτσι διατηρεῖται αὐτὴ ἡ ἐργασία τῆς προσευχῆς.
Φωτίζει τώρα ὁ ζῆλος, ἀποδιώκει κάθε κακὸ λογισμό, καὶ δέχεται τοὺς φωτεινοὺς λογισμοὺς ποὺ λένε ὅτι σὰν ἀγωνιστεῖς κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο προφορικά, ὅπως μᾶς συμβουλεύουν οἱ μεγάλοι πατέρες, μετὰ ἀπὸ τὴν προφορική, θὰ φθάσουμε στὴ διανοητική, στὴν νοερὰ προσευχή. Ἡ ὄρεξη τῆς ψυχῆς νὰ φτάση στὴν νοερὰ ἐπίκληση, δίνει τόνωση, ὁρμητικότητα στὴν προφορικὴ ἐπίκληση, νὰ μὴ σταματήσει, γιατί πρόκειται νὰ φτάσουμε στὴν νοερά. Ἐὰν δὲν ἀγωνιστεῖ σωστὰ στὴν προφορική, δὲν θὰ φθάσεις στὸ ὑψηλότερο ἐπίπεδο τῆς προσευχῆς. Καὶ ἔτσι ὁ ζῆλος παρακολουθεῖ τὸν ἀγῶνα συστηματικὰ καὶ κανονικά. Τὸν περιφράττει, τὸν περιβάλλει, τὸν σκεπάζει κατὰ κάποιο τρόπο, ἀπὸ τὴν κακία τοῦ δαίμονος. Καὶ ἔτσι σιγὰ - σιγά, ἡ ἁγία αὐτὴ ἐπιθυμία, μὲ τὴν φρούρηση τοῦ πνευματικοῦ ζήλου, προχωρεῖ στὴν ἀπόκτηση τῆς τελείας προσευχῆς.
Ὅταν ὅμως νυστάξει αὐτὸς ὁ ζῆλος, οἱ θερμοὶ λογισμοὶ ἀρχίζουν νὰ κρυώνουν ἀρχίζει ἡ αὐτοπεποίθησις μέσα μας, ὅτι καλὰ πᾶμε. Θὰ ἀποκτήσω αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Λογισμοὶ μάταιοι ἔρχονται καὶ προσβάλλουν καὶ σπάζουν τὸν τόνο τοῦ ζήλου. Ἀρχίζει ὁ νυσταγμὸς τῆς ψυχῆς, καὶ πέφτει ὁ ἀγώνας. Ὑποχωρώντας ὁ ζῆλος, παύει τὸ στόμα φερ' εἰπεῖν νὰ λέει συνέχεια τὴν προσευχή. Ἀρχίζει νὰ κάνει διαλείψεις, νὰ κάνει σκαμπανεβάσματα, πλημμελῶς νὰ ἐργάζεται τὸ στόμα τὴν προσευχή. Ὁπότε τὴν κλέβει τελείως ὁ ἐχθρὸς τὴν προσευχή, καὶ κλείνουμε τὸ στόμα καὶ οἱ λογισμοὶ μέσα μας οἱ ἄσχημοι, δουλεύουνε ἄνετα. Τότε τὸ στόμα ἀπὸ τὴν προφορικὴ ἐπίκληση ἔρχεται στὴν παρρησία καὶ ἔτσι ἐρημώνεται τὸ πνευματικὸ ποίμνιο τῆς ψυχῆς.
Καὶ γιὰ κάθε ἀρετή, ἔτσι γίνεται, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ πνευματικοῦ ζήλου. Ὅσο ἡ ἐπιθυμία θὰ φρουρεῖται καὶ θὰ θερμαίνεται ἀπὸ τὸν ζῆλο, ἡ ἐπιθυμία αὐτὴ τῆς ἀρετῆς θὰ γίνει ἔργο, θὰ γίνει κτῆμα τῆς ψυχῆς. Καὶ πρέπει συνεχῶς νὰ πυροδοτοῦμε τὸν πνευματικὸ ζῆλο, γιὰ νὰ φρουρεῖται ἡ ψυχή μας ἀπὸ τοὺς νοητοὺς λύκους καὶ ἀπὸ τοὺς νοητοὺς κλέφτες, οἱ ὁποῖοι καιροφυλακτοῦν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, νὰ ἐρημώσουν τὴν ψυχή μας.
Ὁ διάβολος τῆς κακῆς ἐπιθυμίας στέκει ἀπέναντί μας, στέκει μπροστά μας, ἔχει ἀναμμένη, ὅπως λένε οἱ πατέρες, τὴν δάδα καὶ ζητεῖ εὐκαιρία, κατάλληλη στιγμὴ ἀμελείας καὶ ραθυμίας γιὰ νὰ μᾶς δώσει μπουρλότο, νὰ ἐμπρήσει τόν ναὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ μᾶς ἀνάψει τὴν κακὴ ἐπιθυμία μέσα μας καὶ νὰ ἀποτεφρώσει τελείως κάθε ὑπόστασι καθαρότητος τῆς ψυχῆς.
Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο, εἶναι ναὸς τοῦ Θεοῦ. Οὐκ οἴδατε ὅτι εἴσαστε ναὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐνοίκει (κατοικεῖ) ἐντὸς ὑμῶν; Μέσα μας κατοικεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀναγεννηθήκαμε πνευματικῶς, μὲ τὴ ἱεροπραξία αὐτή, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἦρθε μέσα στὴν καρδιὰ του βαπτισμένου ἀνθρώπου. Ἀλλὰ ἡ χάρις αὐτή, ὅταν δὲν προσέξει ὁ ἄνθρωπος καὶ ἁμαρτάνει, καταπλακώνεται, καταχώνεται βαθιὰ στὴν καρδιὰ καὶ ἡ λαμπρότης αὐτῆς τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δὲν λάμπει στὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε ἡ λάμψις, ὁ φωτισμὸς αὐτῆς τῆς χάριτος, νὰ δώσει τὴν δυνατότητα, νὰ γνωρίση ὁ ἄνθρωπος τὸν Θεὸ μέσα του.
Ἡ χάρις αὐτὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ τοῦ Ἱεροῦ Βαπτίσματος, κάνει τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ναὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ, ὅταν δὲν εἶναι καθαρός, ὁ Θεὸς δὲν τὸν ἐπισκέπτεται, δὲν μπαίνει μέσα στὸ ναὸ αὐτό, ἀλλὰ φεύγει. Τὸν ἀφήνει ἔρημο. Καὶ γίνεται ἕνας τόπος ἄχρηστος, ἕνας τόπος βρώμικος. Ἔρχονται ὅλα τὰ δαιμόνια καὶ κατοικοῦν ἐκεῖ μέσα. Ἄρα ἡ καθαρότης τοῦ ψυχοσωματικοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἡ καθαρότης τοῦ ναοῦ, εἶναι ἡ εὐωδία τοῦ ναοῦ, εἶναι ἡ εὐπρέπεια τοῦ ναοῦ.
Ἁγιάζεται ὁ ἄνθρωπος ὅταν βρίσκεται καθαρὸς στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα. Καὶ ἔρχεται ὅλος ὁ Θεὸς μέσα στὸν ἄνθρωπο. Τότε ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνακύπτει, ἔρχεται στὴν ἐπιφάνεια. Ἀποβάλλει ὅλη τὴν σαβούρα, ποὺ εἶχε πάνω της διὰ τῆς ἁμαρτίας. Καὶ οἱ λαμπηδόνες καὶ οἱ ἀκτῖνες καὶ οἱ λάμψεις αὐτῆς τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καταυγάζουν ὅλον τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τόν κάνουν θεοειδῆ.
Λοιπὸν ὁ διάβολος, ὅπως εἴπαμε, στέκεται ἀπέναντί μας καὶ ἔχει στὸ χέρι του τήν κακὴ ἐπιθυμία τῆς ἁμαρτίας καὶ ζητᾶ εὐκαιρία νὰ πετάξει ἐπάνω μας αὐτὴ τὴν φλόγα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας, νὰ μᾶς πυρπολήσει καὶ νὰ μᾶς ἀποξενώσει τελείως ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ μὴν ἔχουμε ὑπόστασι τοῦ θείου ναοῦ. Ὁ πνευματικὸς ὅμως ζῆλος, ὅταν αὐτὸν τὸν ναὸ τὸν περιβάλλει, τὸν περιπολεῖ, τὸν περιτριγυρίζει καὶ ὑλακτεῖ καὶ φωνάζει σὰν τὸν σκυλί, τότε ὁ ἐχθρὸς ὁ ἀπέναντί μας, δὲν βρίσκει τὴν εὐκαιρία νὰ μᾶς κάψει, νὰ μᾶς ἀχρηστεύσει, νὰ μᾶς κάνει ἁμαρτωλοὺς μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ! Καὶ ἔτσι διατηρούμεθα ἐν τῷ Θεῷ.
Ὅταν ἡ ψυχή μας προσεύχεται, ὅταν ὁ νοῦς μας περπατάει στὸν Θεό, πλησιάζει τὸν Θεό, μὲ τὴν θεωρία καὶ τὴν θεία μελέτη, ὁ ναὸς θυσιάζεται μὲ τὸ ἄρωμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἄρωμα εἶναι ἡ πρᾶξις τῆς ψυχῆς ἡ πρᾶξις τῆς προσευχῆς εἶναι ὁ καρπὸς τῆς προσευχῆς, ἡ εὐωδία τοῦ θυμιάματος, Καὶ ὅταν ἕνας ναὸς θυμιάζεται καὶ εὐωδιάζεται καὶ εἶναι εὐπρεπισμένος καὶ καλλωπισμένος, ὁ Θεὸς εὐχαρίστως ἔρχεται καὶ κατοικεῖ ἐκεῖ μέσα καὶ θυσιάζεται ἐπάνω στὸ θυσιαστήριο τῆς καρδιᾶς. Καὶ ἡ καρδιὰ ἀναπέμπει δοξολογίες καὶ εὐχαριστίες στὸν Θεό, ποὺ κάμει αὐτὸ τὸ μυστήριο, ποὺ δέχεται αὐτὴν τὴν ἐξιλαστήριο θυσία.
Ἐὰν ὅμως ὁ ζῆλος δὲν περιφρουρήσει αὐτὸν τὸν ναό, τότε ὁ ναὸς εἶναι ἀνοχύρωτος, εἶναι ἀπροστάτευτος, εἶναι ἀφύλακτος, καὶ ἐρημώνεται ἀπὸ τὸν διάβολο. Ἐμεῖς σὰν μοναχοί, ποὺ κατὰ κάποιο τρόπο γνωρίζουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διδασκόμεθα συνέχεια ἀπὸ τοὺς θεοφόρους Πατέρες μας, πῶς πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε. Ἡ ζωή τους, τὸ παράδειγμά τους, οἱ νουθεσίες τους, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ μᾶς ἀνάψουν τὸν ζῆλο γιὰ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε. Νὰ τοὺς μιμηθοῦμε στὴν ἀρετή τους, καὶ στὴν χάρι ποὺ ἀπόκτησαν ἀπὸ τὸνἀγώνα τους.
Καὶ αὐτοὶ ἦταν ἄνθρωποι, εἶχαν πάθη καὶ ἀδυναμίες, ἀλλὰ πρόσεξαν πάρα πολὺ τὸν πνευματικό τους ζῆλο. Δὲν τὸν ἄφησαν νὰ νυστάξη, νὰ κοιμηθῆ. Τὸν εἶχαν πάντα ἄγρυπνο, νηφάλιο καὶ προσεκτικὸ καὶ σιγὰ - σιγὰ ὁ ναὸς τῆς ψυχῆς των καὶ τοῦ σώματός των ἔγινε ἅγιος καὶ ὁ Θεὸς κατοίκησε μέσα τους καὶ ἔγιναν ἅγιοι.
Τώρα ἀκολουθοῦμε ἐμεῖς. Ἤρθαμε ἐμεῖς στὸ στίβο τῆς πάλης. Ἤρθαμε στὴ θέσι τους. Ἤρθαμε στὴ ζωὴ ποὺ ἔζησαν αὐτοί. Πρέπει νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ πρῶτος ἐγώ. Πρέπει νὰ τοὺς μιμηθοῦμε, νὰ δοῦμε πῶς ἐζήλωσαν αὐτοὶ τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸν ζηλώσουμε καὶ ἐμεῖς. Νὰ ἔχουμε προσοχὴ σὲ ὅλα μας. Νὰ θερμαίνουμε συνεχῶς τὸν πόθο, τὸ πῶς θὰ ἁγνίσουμε ψυχοσωματικὰ τὸν ἑαυτό μας.
Ἀλλὰ σὰν ἄνθρωποι ποὺ εἴμεθα καὶ ἔχουμε τόσες ἀδυναμίες, ποὺ πολλὲς φορές μᾶς ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν προσοχή, πρέπει τὸν δικό μας ζῆλο νὰ τὸν διατηροῦμε συνέχεια. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, δίνει μεγάλη θέρμη στὸν ζῆλο! Καὶ ὅταν κανεὶς σκέπτεται, ὅτι ἴσως πεθάνει μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα, μετὰ ἀπὸ μία μέρα, ἕνα μῆνα, ἕνα χρόνο, ἡ σκέψις αὐτὴ εἶναι μία θέρμανση στὸν ζῆλο, ὥστε νὰ προσέξη τὸν ἑαυτό του. Νὰ προσέξη νὰ μὴν ἁμαρτήση νὰ μὴν σκεφθῆ κακό, νὰ μὴν μιλήση ἄσχημα, νὰ μὴν πράξη κακό, γιατί ὁ θάνατος ἄμα ἔρθη, τί θὰ γίνει μετά;
Γνωρίζουμε ὅτι τὰ πάντα μας εἶναι γνωστὰ στὸν Θεὸ καὶ στὸν διάβολο. Ὁ πειρασμὸς τὰ γράφει μὲ κάθε λεπτομέρεια ὅλα μας τὰ ἔργα, ὅλους μας τοὺς λογισμοὺς καὶ τὰ λόγια στὰ κατάστιχά του. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ θὰ πρόκειται νὰ φύγουμε ἢ καὶ ὅταν θὰ ἀνεβαίνουμε πρὸς τὸν Θεό, τὰ εἰδικὰ τελώνεια θὰ μᾶς παρουσιάσουν ὅλο αὐτὸ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν, ποὺ ἐμεῖς τὶς ἔχουμε λησμονήσει. Καὶ ὅταν τὶς δοῦμε καὶ εἶναι ὅλες γραμμένες καὶ νὰ μᾶς δοθῆ ἡ δυνατότητα νὰ τὶς ἐνθυμηθοῦμε, τότε, θὰ ἀπορήσουμε γιὰ τὸ μέγεθος, γιὰ τὸ πλῆθος, ποὺ θὰ ἔχουν γραμμένα ἐκεῖ οἱ δαίμονες.
Τότε θὰ ἔρθη τὸ μυαλὸ στὴ θέση του, τότε θὰ σκεφθοῦμε ὤριμα καὶ σωστά. Τὸ ὄφελος ποιὸ θὰ εἶναι; Νὰ μεταμεληθοῦμε βέβαια, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι μεταμέλεια πλέον δὲν φέρνει τὴν ὠφέλεια, δὲν φέρνει τὴν μετάνοια, δὲν ἔχει ἀξία πλέον ἡ μετάνοια ἐκείνη τὴν ὥρα, διότι τὸ πανηγύρι ἔχει λήξει, ὁ καιρὸς τῆς μετανοίας δὲν ὑπάρχει καὶ ἡ δυσκολία εἶναι ἄμεση.
Ὅλα αὐτά, ὅταν τὰ ὑπενθυμίζει ὁ ζῆλος στὴν ψυχή, ἡ ψυχὴ φυλάγεται ἀπὸ τὸ κακό. Γι' αὐτὸ πρέπει ὁ ζῆλος νὰ μᾶς συνέχει καὶ νὰ μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα τῆς ἀδειαλείπτου προσοχῆς. Δὲν πρέπει ἡ προσοχή μας νὰ ἀποσπᾶται. Νὰ προσέχουμε συνέχεια καὶ πρῶτος ἐγὼ διότι ἔχω μεγαλύτερη τὴν εὐθύνη καὶ ὁ λόγος τῆς ἀπολογίας μου σκληρότερος ἐνώπιόν του Θεοῦ.
Ἃς προσέξουμε τώρα πατέρες μου, νὰ ἔχουμε τὸν ζῆλο μας θερμό, ἀδιάλειπτον προσεκτικὸ καὶ ἀνύστακτον. Καὶ ὅταν ἔρθη, θὰ προσέχουμε τὴν ζωή μας, ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ θὰ φυλαχθῆ, θὰ διατηρηθῆ καὶ ὁ Θεὸς θὰ κατοικῆ μέσα του. Καὶ ὅταν ὁ Θεὸς εἶναι μέσα μας, τὰ πάντα κατευθύνονται σωστά. Ἡ πορεία μας εἶναι πρὸς τὸ φῶς, πρὸς τὴν Οὐράνιο Πύλη. Ἡ ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ θὰ δίνη τὴν καλύτερη δροσιὰ καὶ ἀνακούφιση.
Ἃς ἀγωνιστοῦμε, λοιπόν, μ' αὐτὸν τὸν τρόπο, τὸν πνευματικὸ ζῆλο, καὶ ἂς ἐλπίσουμε τότε, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μᾶς βοηθήσει, θὰ συντρέξη μὲ τὴν καλὴ αὐτὴ ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς μας, εἰς τὸ νὰ βοηθήση τὸν ζῆλο, τὴν θέρμη.
Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι θὰ μᾶς ἀξιώση νὰ φτάσουμε στὴν μεγάλη πατρίδα, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸν Οὐρανόν. Ἐκεῖ ποὺ ἔχει κάμει ὁ Θεὸς τὴν ἄνωἹερουσαλήμ, τὴν Ἐκκλησία τῶν πρωτοτόκων, ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει τὸ Ἄκτιστον φῶς, ἐκεῖ ποὺ ὅλη ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι Οὐράνιος ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς εἶναι τὸ φέγγος.
Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ ἥλιος καὶ τὸ φῶς ποὺ φωτίζει αὐτὸν τὸν Ναό. Ἐκκλησίασμα εἶναι οἱ σωσμένες ψυχές, ποὺ πέρασαν μέσα ἀπὸ τὸ καμίνι τῆς θλίψεως τοῦ ἐδῶ ἀγῶνος, καὶ ἐκεῖ ξεκουράζονται πλέον ἀπὸ αὐτὴ τὴν θλίψη, ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, ἀπὸ τὸν ἀγώνα, ἀπὸ τοὺς ἀναστεναγμούς, ἀπηλλαγμένοι πλέον ἀπὸ τὰ δάκρυα, ἀπὸ τοὺς φόβους. Καὶ ἔτσι αὐτὸ τὸ ἐκκλησίασμα θὰ βρίσκεται σ' αὐτὸ τὸν ναό, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Γεροντας Εφραιμ Φιλοθεϊτης- Αριζονας
Πώς θα νιώσουμε, γέροντα, την προσευχή ως ανάγκη;
- Έπρεπε να είχατε πάει στον πόλεμο για να μπορούμε να συνεννοηθούμε! Στο στρατό, εν καιρώ πολέμου,όταν ήμασταν σε συνεχή επαφή και “εν διαρκεί ακροάσει” με το Κέντρο, είχαμε περισσότερη σιγουριά.
Όταν επικοινωνούσαμε κάθε δύο ώρες, νιώθαμε μια ασφάλεια. Όταν επικοινωνούσαμε μόνο δυο φορές την ημέρα, πρωί και βράδυ, τότε νιώθαμε ξεκρέμαστοι.
Το ίδιο συμβαίνει και με την προσευχή. Όσο περισσότερο προσεύχεται κανείς τόσο περισσότερη πνευματική σιγουριά νιώθει. Είναι ασφάλεια η προσευχή…
απόσπασμα απ’το βιβλίο “Περί προσευχής” (6ος τόμος) του γέρ. Παϊσίου, εκδ. Ι.Η.Ιω Θεολόγου Σουρωτής Θεσ/νίκης
Γέροντας Παΐσιος
Πηγή: agioritikovima.gr
