A meditation for those preparing to stand before the Creator and Church community in the awesome Mystery of Holy Confession, thereby being given the renewal of a second baptism.
I, a sinful soul, confess to our Lord God and Savior Jesus Christ, all of my evil acts which I have done, said or thought from baptism even unto this present day.
I have not kept the vows of my baptism, but have made myself unwanted before the face of God.
I have sinned before the Lord by lack of faith and by doubts concerning the Orthodox Faith and the Holy Church; by ungratefulness for all of God's great and unceasing gifts; His long-suffering and His providence for me, a sinner; by lack of love for the Lord, as well as fear, through not fulfilling the Holy Commandments of God and the canons and rules of the Church.
I have not preserved a love for God and for my neighbor nor have I made enough efforts, because of laziness and lack of care, to learn the Commandments of God and the precepts of the Holy Fathers. I have sinned: by not praying in the morning and in the evening and in the course of the day; by not attending the services or by coming to Church only halfheartedly.
I have sinned by judging members of the clergy. I have sinned by not respecting the Feasts, breaking the Fasts, and by immoderation in food and drink.
I have sinned by self-importance, disobedience, willfulness, self-righteousness, and the seeking of approval and praise.
I have sinned by unbelief, lack of faith, doubts, despair, despondency, abusive thoughts, blasphemy and swearing.
I have sinned by pride, a high opinion of my self, narcissism, vanity, conceit, envy, love of praise, love of honors, and by putting on airs.
I have sinned: by judging, malicious gossip, anger, remembering of offenses done to me, hatred and returning evil for evil; by slander, reproaches, lies, slyness, deception and hypocrisy; by prejudices, arguments, stubbornness, and an unwillingness to give way to my neighbor; by gloating, spitefulness, taunting, insults and mocking; by gossip, by speaking too much and by empty speech.
I have sinned by unnecessary and excessive laughter, by reviling and dwelling upon my previous sins, by arrogant behavior, insolence and lack of respect.
I have sinned by not keeping my physical and spiritual passions in check, by my enjoyment of impure thoughts, licentiousness and unchastity in thoughts, words and deeds.
I have sinned by lack of endurance towards my illnesses and sorrows, a devotion to the comforts of life and by being too attached to my parents, children, relatives and friends.
I have sinned by hardening my heart, having a weak will and by not forcing myself to do good.
I have sinned by miserliness, a love of money, the acquisition of unnecessary things and immoderate attachment to things.
I have sinned by self-justification, a disregard for the admonitions of my conscience and failing to confess my sins through negligence or false pride.
I have sinned many times by my Confession: belittling, justifying and keeping silent about sins.
I have sinned against the Most-holy and Life-creating Mysteries of the Body and Blood of our Lord by coming to Holy Communion without humility or the fear of God.
I have sinned in deed, word and thought, knowingly and unknowingly, willingly and unwillingly, thoughtfully and thoughtlessly, and it is impossible to enumerate all of my sins because of their multitude. But I truly repent of these and all others not mentioned by me because of my forgetfulness and I ask that they be forgiven through the abundance of the Mercy of God.
Prayer
May Almighty God, by His Holy Spirit, inspire the sincere image of repentance in all our hearts so that we may learn the standards of God, truly face our sins and humbly confess them to Him, both in our private prayers and in public Confession, and so be unburdened, relieved and freed from guilt, and reunited to the Body of Christ - the Church. How great a gift is the mystery of Confession!
St. John of Kronstadt
Life and prayer are completely inseparable. A life without prayer is a life which is unaware of an essential dimension of existence. It is a flat life, without depth, a two-dimensional life in space and time. It is a life that is satisfied with the visible, with our neighbour, but with our physical neighbour, in whom we fail to discover the immensity and eternity of his destiny. The value of prayer consists in discovering, affirming and living in accordance with the fact that everything has a dimension of eternity and of boundlessness.
The world in which we live is not a profane world; it is a world which we know only too well how to profane, but in itself it comes from the hands of God, it is loved by God. The value which God attaches to it is the life and death of his Son, and prayer manifests our recognition of this fact, our discovery of the fact that in the eyes of God every person around us, every thing around us has a sacred value and, being loved by God, becomes precious to us. Not to pray is to leave God out of our existence, — not only God, but all that He signifies for the world He created, the world in which we live.
Now we often think that it is difficult to coordinate life and prayer. This is a complete mistake, resulting from a false idea of life as well as of prayer. We think that life consists of being on the move and that prayer consists in going off somewhere into retirement and forgetting all about our neighbour and our human situation. This is untrue! It is a slander against life and a slander against prayer itself.
In order to understand prayer one must first get into solidarity with the whole reality of man, with his destiny and that of the whole world: assume it totally. And that is the essential act which God accomplished in the Incarnation. This is the total aspect of what we call intercession. Ordinarily when we think of intercession we think that it consists of politely reminding God of what he has forgotten to do. Intercession consists of taking a step which brings us to the heart of tragic situations, — a step which has the same quality as the one taken by Christ, who became man once for all. It means stepping into the heart of situations from which we can never find our way out again; a Christian, Christ-like solidarity which is simultaneously oriented towards two opposite poles. Christ incarnate, true man and true God, has total solidarity with man in his sin when he turns towards God, and total solidarity with God when he turned towards man. It is this double solidarity which makes us in a sense a stranger to both sides and at the same time united with both sides. This is fundamentally our Christian situation.
You ask, «What shall we do?» Prayer arises from two sources: either from our wonder at God and the things of God — our neighbour and the world around us, in spite of its shadows; or else from the sense of tragedy, our own, and especially other people's. Berdyaev said: «When I am hungry it is a physical fact; if my neighbour is hungry it is a moral fact.» That is the tragedy as it appears to us at every moment. My neighbour is always hungry: he is not always hungry for bread, he is sometimes hungry for a human gesture, a glance of affection. And this is where prayer begins, in this sensitization to the wonders and the tragedy. As long as this lasts, everything is easy: in wonder we pray easily, just as we pray easily when we are in the grip of a sense of tragedy.
But otherwise? At other times life and prayer must be made one. For instance, get up in the morning, stand before God and say: «Lord, bless me, and bless this day that is beginning», and then treat the whole day as a gift of God and consider yourself as God's envoy in this unknown which is the new day. This simply means something very difficult: that nothing which happens today will be alien to the will of God: everything without exception is a situation in which God will have placed you in order that you should be His presence, his love, his compassion, his creative intelligence, his courage... And on the other hand, every time you encounter a situation, you will be the one whom God has put there to perform the office of a Christian, to be a particle of the body of Christ and an action of God.
If you do that, you will easily see that at every moment you will have to turn to God and say: «Lord, clarify my intelligence, strengthen and direct my will, give me a heart of fire, help me.» At other moments you may say: «Thank you, Lord!» And if you are wise and know how to be thankful, you will avoid the folly that is called vanity or pride, which consists of imagining that one has done something that one could have left undone. It is God who has done it. It is God who has given us this marvelous gift of having that to do.
And when in the evening you present yourself again before God and make a quick examination of the day, you will be able to sing his praises, glorify Him, thank Him, weep over others and weep over yourself. If you begin to connect your prayer to life in this way, the two will never again be separated, and life will be like a fuel which at every moment is feeding a fire that becomes richer and richer, more and more burning, and which little by little will transform you yourself into that burning bush that is told about in Scripture.
Ξέρω ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συγκεντρωμένους πάλι θὰ μᾶς κατηγορήσουν, ὅταν μιλοῦμε γι᾿ αὐτά, καὶ θὰ ποῦν «Μή, σὲ παρακαλῶ, μὴ γίνεσαι φορτικὸς καὶ βαρετὸς στοὺς ἀκροατές· ἄφησέ το στὴ συνείδηση τοῦ καθενός, ἄφησέ το στὴν κρίση τῶν ἀκροατῶν· ἔτσι τώρα μᾶς ντροπιάζεις, μᾶς κάνεις νὰ κοκκινίζουμε!...».
Ἀλλ᾿ ὄχι! Αὐτὰ τὰ λόγια δὲν τὰ ἀνέχομαι! Γιατί οὔτε ὁ Παῦλος ντρεπόταν νὰ ἐνοχλῇ συνέχεια γιὰ τέτοια πράγματα καὶ νὰ ζητᾶ σὰν ζητιάνος. Ἐὰν ἔλεγα τοῦτο, δηλαδὴ δός μου, φέρε γιὰ τὸ σπίτι μου, ἴσως νά ῾ταν ντροπή. Ἂν καὶ οὔτε τότε θά ῾ταν ντροπή. «Οἱ γὰρ τῷ θυσιαστηρίῳ», λέγει, «προσεδρεύοντες, τῷ θυσιαστηρίῳ συμμερίζονται» (Α´ Κορ. 9,13). Πλὴν ὅμως πιθανὸν νὰ μὲ κατηγοροῦσε κάποιος, ὅτι μιλῶ γιὰ τὸν ἑαυτὸ μου· τώρα ὅμως παρακαλῶ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, μᾶλλον ὄχι γι᾿ αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, ἀλλὰ γιὰ σᾶς ποὺ δίνετε· γι᾿ αὐτὸ καὶ μιλῶ χωρὶς νὰ ντρέπομαι.
Γιατί ποῦ εἶναι ἡ ντροπὴ σὰν πῶ, δῶσε στὸν Κύριο ποὺ πεινᾷ, ντῦσε τον ποὺ γυρίζει γυμνός, φιλοξένησέ τον ποὺ εἶναι ξένος; Ὁ Δεσπότης σου δὲν ντρέπεται μπροστὰ σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη νὰ λέγῃ «ἐπείνασα καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν» (Ματθ. 25, 42), ὁ ἀνενδεής, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε· καὶ ἐγὼ θὰ ντραπῶ καὶ θὰ διστάσω; Σὲ παρακαλῶ, μακριὰ τέτοια πράγματα! Τοῦ διαβόλου εἶναι αὐτὴ ἡ ντροπή!
Δὲν θὰ ντραπῶ, λοιπόν. Ἀντίθετα μάλιστα καὶ μὲ παρρησία θὰ πῶ· δῶστε σ᾿ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, καὶ θὰ φωνάζω πιὸ δυνατὰ ἀπ᾿ αὐτούς. Γιατί ἐὰν κάποιος ἔχῃ στοιχεῖα καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς κατηγορήσῃ, ὅτι αὐτὰ τὰ λέμε γιὰ νὰ σᾶς παρασύρουμε πρὸς ὄφελός μας, καὶ μὲ τὸ πρόσχημα τῶν φτωχῶν κερδίζουμε ἐμεῖς, τότε πράγματι αὐτὰ δὲν εἶναι μονάχα ἄξια ντροπῆς, ἀλλὰ καὶ μυρίων κεραυνῶν, καὶ οὔτε ἀξίζει νὰ ζοῦν ὅσοι κάνουν παρόμοια.
Ἀλλὰ ἐάν, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, καθόλου δὲν σᾶς ἐνοχλοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ κηρύττουμε ἀδάπανο τὸ εὐαγγέλιο, χωρὶς βέβαια νὰ κοπιάζουμε ὅπως ὁ Παῦλος, ἀρκούμενοι πάντως στὰ δικά μας, μὲ ὅλο τὸ θάρρος θὰ σᾶς λέγω, δῶστε στοὺς φτωχούς· καὶ δὲν θὰ σταματήσω νὰ τὸ λέγω, καὶ ὅταν δὲν δίνετε θὰ σᾶς εἶμαι σκληρὸς κατήγορος!*
*Ἀπὸ τὴν ΜΓ´ ὁμιλία του στὴν Α´ πρὸς Κορινθίους, Ε.Π.Ε. 18Α, 720 ἑξ.
Ἀπόδοση στὴ νεοελληνικὴ Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Π. Ἀβαγιανός
Καὶ ἐνῶ ἀπὸ µικρὸ παιδὶ εἶχα κάνει πολλὲς ἁµαρτίες, ὅταν ξαναπῆγα στὸν κόσµο, συνέχισα τὶς ἁµαρτίες, οἱ ὁποῖες µέχρι σήµερα ἔγιναν πάρα πολλές. Ὁ κόσµος ὅµως µὲ πῆραν ἀπὸ καλὸ καὶ ὅλοι φωνάζουνε ὅτι εἶµαι ἅγιος. Ἐγὼ ὅµως αἰσθάνοµαι ὅτι εἶµαι ὁ πιὸ ἁµαρτωλὸς ἄνθρωπος τοῦ κόσµου.
Ὅσα ἐνθυµόµουνα βεβαίως τὰ ἐξοµολογήθηκα καὶ γνωρίζω ὅτι γι’ αὐτὰ ποὺ ἐξοµολογήθηκα µὲ συγχώρησε ὁ Θεός, ἀλλὰ ὅµως τώρα ἔχω ἕνα συναίσθηµα ὅτι καὶ τὰ πνευµατικά µου ἁµαρτήµατα εἶναι πάρα πολλὰ καὶ παρακαλῶ ὅσοι µὲ ἔχετε γνωρίσει νὰ κάνετε προσευχὴ γιὰ µένα, διότι καὶ ἐγώ, ὅταν ζοῦσα, πολὺ ταπεινὰ ἔκανα προσευχὴ γιὰ σᾶς.
Ἀλλὰ ὅµως, τώρα πού θὰ πάω γιὰ τὸν οὐρανό, ἔχω τὸ συναίσθηµα ὅτι ὁ Θεὸς θὰ µοῦ πῆ: Τί θέλεις ἐσὺ ἐδῶ; Ἐγὼ ἕνα ἔχω νὰ τοῦ πῶ: Δὲν εἶµαι ἄξιος, Κύριε, γιὰ ἐδῶ, ἀλλὰ ὅ,τι θέλει ἡ ἀγάπη σου ἂς κάµη γιὰ µένα. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, δὲν ξέρω τί θὰ γίνη. Ἐπιθυµῶ ὅµως νὰ ἐνεργήση ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Καὶ πάντα εὔχοµαι τὰ πνευµατικά µου παιδιὰ νὰ ἀγαπήσουν τὸ Θεό, ποὺ εἶναι τὸ πᾶν, γιὰ νὰ µᾶς ἀξιώση νὰ µποῦµε στὴν ἐπίγειο ἄκτιστη Ἐκκλησία του. Γιατί ἀπὸ ἐδῶ πρέπει νὰ ἀρχίσουµε.
Ἐγὼ πάντα εἶχα τὴν προσπάθεια νὰ προσεύχωµαι καὶ νὰ διαβάζω τοὺς ὕµνους τῆς Ἐκκλησίας, τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων µας καὶ εὔχοµαι καὶ ἐσεῖς νὰ κάνετε τὸ ἴδιο. Ἐγὼ προσπάθησα µὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ νὰ πλησιάσω τὸν Θεὸ καὶ εὔχοµαι καὶ σεῖς νὰ κάνετε τὸ ἴδιο.
Παρακαλῶ ὅλους σας νὰ µὲ συγχωρέσετε γιὰ ὅ,τι σᾶς στενοχώρησα.
Γέρων Πορφύριος
- Τα δάκρυα που προέρχονται από την αγάπη του Θεού.
- Τα δάκρυα που προέρχονται από τον φόβο του Θεού και ταπεινώνουν τον άνθρωπο.
- Τα δάκρυα που προέρχονται από τη μνήμη του θανάτου και της κολάσεως.
- Τα δάκρυα που προέρχονται από την ενθύμηση των αμαρτιών.
- Τα δάκρυα που προέρχονται από τη λύπη και τον πόνο της καρδιάς, γιατί έχει λυπήσει τον Θεό.
Τα παρακάτω δάκρυα ανήκουν στα πονηρά και τραυματίζουν την ψυχή του ανθρώπου.
- Τα δάκρυα της αλαζονείας.
- Τα δάκρυα της οργής.
- Τα δάκρυα που προέρχονται από την περιφρόνηση των άλλων και τις δοκιμασίες.
- Τα δάκρυα που προέρχονται από διάθεση εκδικήσεως.
- Τα δάκρυα που προέρχονται από το πνεύμα της ηδονής.
- Τα δάκρυα που προέρχονται από την κενοδοξία.
- Τα δάκρυα που προκαλούνται από τον διάβολο από τον χορτασμό της καρδιάς.
Τον καιρό του πένθους μπορεί ν’ αρχίσει με κακά δάκρυα και να τελειώσει με πνευματικά…
«Δεν έρχεται το πένθος από τα δάκρυα, αλλά τα δάκρυα από το πένθος».
Since the devil has as nourishment the passions and pleasures of the senses, he too will die as he is deprived of this nourishment. “The strong lion perishes for lack of prey” (Job 4:11). St. Neilos has noted that the devil is often referred to as an “ant-lion,” just as the passions are. This means that at first these passions appear as something very small, but later become great and strong like lions. Do you see, dear brother, what great enemies you have to defeat? Do you see that by cutting off the passions of the senses, you are also going to put Satan to death? But alas this cutting off and this victory cannot be won without a war. It is like the external wars, no one can win a victory without first waging a war against the enemy. It is certain that you have to experience a great struggle in each of your senses both from the point of view of habit and of the enemy.
For the bad habit desires to draw each sense toward its pleasurable object when it is present. On the other hand, the enemy desires to wage a great battle in the memory and imagination of the mind in order to achieve its consent to enjoy that pleasure, so that, in doing so, the devil can also enjoy the same pleasure. But you must stand courageously and never consent to the will of the enemy. Say to yourself that iambic proverb of St. Gregory the Theologian: “No one can excel by beginning from cowardice; it is the victories that bring praise.”
An ancient people recognized their children to be their genuine offspring only after placing before them a viper and observing them catch it courageously. You too, dear brother, must make the enemy realize that you are a true child of Christ Who is your heavenly Father, and who has overcome the passions and the devil-through the courage you demonstrate in fighting against the evil passions of your senses. And if the enemy stands to fight you, be not afraid to tell him what that brave Spartan said to Xerxes: “Oh king, you managed to sail the sea and to cut a channel across the peninsula of Athos, but you will not pass the side of one armed Spartan.” For this reason then show the enemy that you are not a slave of your senses, but lord and king. Show that you are not only flesh and blood, but a rational mind, appointed by God to be leader and sole ruler over the irrational passions of the body. Say to yourself that wise proverb about evil habits: “The best learning for man is to unlearn evil.” Now, if I have learned, wrongly, to give to my senses their sensual objects, and this wrong learning has brought about a bad habit, and this bad habit a still further bad condition, why can I not now learn to do the opposite? Let, therefore, the good learning become a good habit and the good habit a good and permanent condition. If, in doing this, I am to experience difficulties and bitterness at first, let me experience them. Afterward I will be able to experience both ease and joy. The first efforts to learn and practice the virtues and establish the habit of virtuous living are often very bitter and most difficult for the senses. The activity that follows after these initial efforts to acquire the habit of virtuous living is very easy, ineffably sweet, and enjoyable. Briefly we can say that angels are invisibly present, holding crowns in their hands. Christ himself is the one Who will crown you every time you are victorious in the battle against the evil passions of the senses and you do not succumb to them. St. Basil said: “Suffering brings glory, and tribulation brings crowns.” But you have been beaten once or twice (I hope not!). Be not completely overcome. Stand firm and courageous, calling upon God for help. If you do so, the grace of God will come directly to your help and will not leave you to be completely overcome by the enemy. Do you want to be sure of this? Follow me and let us travel to Sodom. Have you come? Behold the five kings of Sodom mentioned in Holy Scripture (Gen 14), who were then under the hegemony of the Assyrian king Chedorlaomer and who were paying tribute to him and to the other kings with him for ten years. In the thirteenth year they rebelled and did not want to pay the tribute to the Assyrian king, who then declared war on them. It appeared soon afterward that the five kings were subdued and captured by the Assyrians. What happened next? When Abram heard about this, he ran to their aid; he fought, he won, and he liberated them for the sake of his nephew Lot.
St. Nicodemos of the Holy Mountain - A Handbook of Spiritual Council – Chapter 8; Guarding All the Senses in General pp. 136-145 (“The Classics of Western Spirituality” series.)
The reason why the grace of Baptism is not preserved is because the order, rules, and laws of an upbringing which is adopted to this end are not kept. The chief causes of this are:
1) Going away from the Church and its grace-giving means. This starves the sprout of Christian life, disconnecting it from its sources, and it wilts as a flower wilts when it is placed in a warm place.
2) Failure to pay heed to one's bodily nature. People think that the body may be developed in every way without harm for the soul, while actually in the bodily members is the seat of the passions, which develop together with its development, become rooted in and take possession of the soul. Penetrating the bodily members, the passions receive in them a place to settle, or they make out of them a certain unapproachable fortress and thereby secure power for themselves for all the time to come.
3) A development of the powers of the soul which is undiscriminating and is not directed towards a single aim. People do not see the aim ahead of them, and so do not see the path to it. From this, despite all the concern for the most contemporary education, people do no more than to puff up in themselves curiosity, self-will, and a thirst for pleasures.
4) Complete forgetfulness of the spirit. Prayer, fear of God, and conscience are seldom taken into consideration. If there is outward good order, the most inward side of life is always taken for granted and therefore always left to take care of itself. During the time of learning, the most important thing is covered over by secondary things, and the one thing needed is overshadowed by a multitude of others.
5) Finally, when one enters into the age of youth without first putting in place good principles and the determination to live in a Christian way. Further, when one does not restrain the attractions of youthful life in a proper order, but gives oneself over to all the thirst for impressions, through amusements, light reading, the heating of the imagination by fantasies, indiscriminate contact with those who are like oneself, and especially with the opposite sex, an exclusive concern for learning and giving oneself over to the world by means of fashionable ideas, rules, and customs, which are never favorable to the life of grace but always arm themselves hostilely against it and strive to smother it.
Each one of these causes, and even one of them, is sufficient to quench in a young person the life of grace. But it happens for the most part that they act together, and one unfailingly draws another in its wake; and they all together so obstruct the spiritual life that sometimes not even the slightest trace of it can be noticed, as if a man has no spirit at all and was created not for communion with God, does not have the powers foreordained for this, and has not received the grace which gives him life.
Excerpt from "The Path To Salvation" By Saint Theophan The Recluse .
Life in the world is like a manuscript of writings that is still in
rough draft.When a man wishes or desires to do so,he can add
something or subtract from it,and make changes in the writings.
But the life in the world to come is like documents written on clean
scrolls and sealed with the royal seal, where no additions or deletion is possible.
Therefore,so long as we are found in the midst of change,let us
pay heed to ourselves;and while we have power over the manuscript of our life,which we have written by our own hand,let us strive earnestly to add to it by leading a good manner of life,and let us erase from it the failings of our former life.
We have power to erase our debts from it as long as we are here.And God will take into account every change we make
in it,so that we may be deemed worthy of eternal life before we go before the King and He sets His seal upon it.
For so long as we are in this world,God does not affix His seal either to what is good or to what is evil,even up to the moment of our departure when the service of our fatherland is completed and we set out upon our journey.
And as the blessed Mar Ephraim says,we should make our soul
like a ready ship that knows not when a wind will come upon it,or
like an army that knows not when the trumpet of battle will sound,or like a tenant who knows not when the master of the house will give order to depart,And if,he says,merchants are so well prepared for the sake of a little gain,though they will perhaps soon return from their voyage,how much more should we make ourselves ready,and prepare ourselves in advance,before the coming of that decisive day, that bridge and door into the new age
May Christ,the mediator of our life,grant us to arrive at that decisive judgement in full preparation, He that hath glory,worship,and thanksgiving unto the ages.
Amen.
There is a “texture of life” that cannot be reduced. It has a richness that rational descriptions cannot capture. Though we battle with powerful forces that draw us towards the destructiveness of sin – there is written deep within us a hunger for wholeness and the capacity for God. In the words of St. John, “Greater is He that is in you than he that is in the world” (1 John 4:4).
This texture also belongs to the Kingdom of God, though in even greater measure. Christ Himself brought the Kingdom into our midst. Wherever He went the signs of the Kingdom followed: the blind received their sight, the lame walked, the lepers were cleansed, the dead were received back to life, and the poor had good news preached to them. How do you measure the gift of sight to a blind man, or the joy of a family who receives back into its midst one whom they thought dead?
The Orthodox Tradition, which is often described by many as “mystical,” is not “mystical” in any sense of “esoteric” or “strange.” Such adjectives for the faith are simply a reaching for words to describe a reality that is richer than any merely rational scheme or metaphysical explanation. It is the largeness of a Kingdom that cannot be described or circumscribed, and yet is found in the very heart of the believer. What words do we use to describe something which dwarfs the universe and yet dwells within us?
It is the texture of depth – or to use St. Paul’s expression: “For I am persuaded that neither death nor life, nor angels nor principalities nor powers, nor things present nor things to come, nor height nor depth, nor any other created thing, shall be able to separate us from the love of God which is in Christ Jesus our Lord” (Romans 8:38-39). This is not merely a statement that nothing has the power to separate us from God, but that nothing has such height or depth as the love of God. It is a rich mixture of images – from the measurement of space, to the angels of heaven, to the elements of time – nothing reaches to the end of the love of God – the very stuff of His Kingdom.
It is for such reasons that I always find myself repelled by efforts to reduce doctrine to simplified formulas. Doctrine – the teaching of the faith should not reduce our understanding but enlarge it – to the very point of silence – and beyond. It is why it is so frustrating to try and explain icons. No one has an argument with the presence of words in the Church – the icons do the same things words do – only with color and in the language of silence. I can enter the Church, remain in silence and yet see (and hear!) something other than the incessant chatter of my own mind. The icons speak with the texture of the Kingdom – opening windows and doors that transcend every height and depth, things present and things to come.
Becoming aware of this texture requires the careful attention of an Orthodox life. Our lives are often filled with tensions and judgments with jealousy and greed – all of which serve to deaden our hearts and make us blind to the true character of the Kingdom in our midst. The Kingdom is reduced to slogan – a cypher for a set of opinions. Patience, inner stillness, love and forgiveness are the disciplines that make it possible for us to perceive the texture of the Kingdom. It allows its depth to be formed in our hearts.
The stillness of an icon should be approached with a stillness in our heart. The rhythm of the liturgy should be allowed to become the rhythm of our souls. The words of Scripture should not sail over our heads but echo within us. The texture of all these things is the same texture as that being formed within us by the work of God’s Spirit. It will become the texture of our true existence.
So, to repeat the first point: we watch the signs of the times in order to recognize Christ when He comes, because there have been many false Christs, many more false Christs will come, and at the very end of the world there will finally come one who is called Antichrist. The Antichrist will unite all those who are deceived into thinking he is Christ, and this will include all those whose interpretation of Christianity has gone off. Often you can look at some people who confess Christianity, and it seems that many of their ideas are correct—they go according to the Bible. Then you look here and there, and you see that here’s a mistake, there’s a mistake.
Just recently Fr. Dimitry Dudko, in the little newspaper he puts out, said there came t him someone who claimed to be Christian. As he began to talk to him, he began to feel that this person wasn’t Orthodox, and he said, “What confession are you?” “Oh, that’s not important. We’re all Christians. The only important thing is that we be Christians.” He said, “Well, no, no, we have to be more precise than than that. For example, if you’re a Baptist and I’m an Orthodox, I believe that we have the Lord’s Body and Blood, and you don’t.” We must be precise because there are many differences. It’s good to have the attitude: I have respect for you, and I won’t interfere with your faith, but nonetheless there’s a true way of believing and there are ways which go away from the truth. I must be according to the truth.
In the same way we can see that many people who ae not Orthodox have many good things about them, and then they go off in some respect. In the end it’s up to God to judge, not to us. But we can see what will happen if all these little ways people go off now are projected into the last times, if people still believe that way when the last times come. These mistakes cause people, when they see Antichrist, to think that he is Christ. There are very many sects now which believe that Christ is coming to rule for a thousand years form the Temple in Jerusalem. Therefore, when the Jews start building the Temple, these sects will only rejoice because, to them, this is the sign of Christ’s coming. On the contrary, we know that this isn’t he sign of the Antichrist coming, because Christ will no more come ot the Temple. The Temple has been destroyed. Christ comes only at the end of the world to begin the eternal kingdom of heaven. The only one who will come to the Temple is Antichrist.
So, this is why the correct Orthodox Christian understanding and preparation based upon this understanding are absolutely necessary. The closer we get to the very last times, the more indispensable this understanding and preparation are.
Fr. Seraphim Rose
The first thing we must have if we are going to have the true interpretation of the signs of the times is something we can call basic Orthodox knowledge. That is, knowledge of the Holy Scripture, both the Old and New Testaments (and not just according to the way it seems, but according to the way the Church has interpreted it); knowledge of the writings of Holy Fathers; knowledge of Church history; and awareness of the different kind of heresies and errors which have attacked the Church’s true understanding of dogma and especially of the last times. If we do not have a grounding in sources such as these, we will find ourselves confused and unprepared. That is precisely what our Lord tells us: to be ready, to be prepared. Unless we have this basic knowledge, we will not be prepared and we will misinterpret the signs of the times.
A few years ago a book was printed in English which has become a fantastic bestseller for a religious book. It has sold over ten million copies in America. It’s called The Late Great Planet Earth by Hal Lindsey, a Protestant Evangelical in Texas. In a rather superficial style he gives his interpretation of the signs of the times. He believes it’s the last times we are living in now. He believes that everywhere around us there are being fulfilled these signs which our Lord talked about. If you read this book, you find that sometimes he gets something more or less correct according to our Orthodox understanding, sometimes he is totally off, and sometimes he is partly wrong, partly right. It’s as though he’s just guessing, because he reads the Scripture according to his own understanding. He has no basic Orthodox Christian knowledge, no background in the true knowledge of the Scriptures and the Holy Fathers. Therefore, if you read this book seriously, you will find that you become very confused. You don’t know what to believe any more. He talks, for example, about a millennium which is supposed to come before the end of the world. He talks about the rapture, when Christians are supposedly gathered up into the heavens before the end of the world, and then watch how the people suffer down below. He talks about the building of the Temple in Jerusalem as though this is a good thing, as thought this is preparing for Christ’s coming.
If you read such books as this (there are many other books like it; this one happens to be a bestseller because the author caught the imagination of people just at one particular time), and if you take them all as truth, you will find that instead of recognizing Christ—which is the whole reason for our understanding about the signs of the times—you will be accepting Antichrist.
Take, for example, the very question of the Temple in Jerusalem. It is true, according to Orthodox prophecies, that the Temple will be rebuilt in Jerusalem. If you look at people like Hal Lindsey, or even the Fundamentalist Carl McIntire, they are also talking about the building of the Temple, but they’re talking about it as though we are building it in order for Christ to come back and reign over the world for a thousand years. What they are talking about is the coming of Antichrist. The millennium, according to the Protestant interpretation, as being a special thousand-year reign at the end of the world, is actually the reign of Antichrist. In fact, there have already been people who have arisen and proclaimed their thousand-year kingdom which is going to last until the end of the world. The last one was Adolf Hitler. This is based upon the same kind of chiliastic idea: that is, interpreting the millennium in a worldly sense. The actual thousand years of the Apocalypse is the life in the Church which is now, that is, the life of Grace; and anyone who lives it sees that, compared to the people outside, it is indeed heaven on earth. But this is not the end. This is our preparation for the true kingdom of God which has no end.
There are many books of basic Orthodox knowledge now available. Those who are seriously concerned about studying the signs of the times should first be very well versed in some of these books, and they should be reading them, seriously studying them, and having them as daily food. The best books to read are not someone’s interpretation of Revelation (the Book of Apocalypse), because right now there’s not really any Orthodox interpretation of this in English.2
The best books are the basic spiritual textbooks. First of all there are basic texts of Orthodox dogmas, the various catechisms. One of the best is the eighth-century work of St. John Damascene, On the Orthodox Faith, which goes through the whole of the catechism. An even earlier one is St. Cyril of Jerusalem’s Catechetical Lectures, that is, lectures prepared for people about to be baptized, which goes through the whole Creed and tells what the Church believes. There are many similar books of catechism, both in ancient times and in more modern times. More recently we have the catechisms in Russian of Metropolitan Platon and Metropolitan Philaret, which are a little shorter and simpler.
Then there is a different kind of book: commentaries on Holy Scriptures. There are not too many of these in English,3 but we do have some of the commentaries of St. John Chrysostom. This area is a little bit weak in English, because there are many good books in Russian which are not in English yet, including more recent books of commentaries on the Scriptures, even on the Apocalypse. Archbishop Averky’s books are very good, but they’re just being put into English now. God willing, before too long, they will be out.4
Then, besides these two kinds of books—basic catechism and commentaries on Scripture—there are all the books on Orthodox spiritual life. These include the Lausiac History (which tells about how the monks lived in Egypt, and how they fought spiritually), the Dialogues of St. Gregory of Rome, the Lives of Saints, The Ladder of St. John, the Homilies of St. Macarius the Great, the books of St. John Cassian, the Philokalia, Unseen Warfare and St. John of Kronstadt’s My Life in Christ. These books deal with basic Orthodox spiritual life, spiritual struggle, how to discern the wiles of the demons, how not to fall into deception. All of them give a basic foundation by which to understand the signs of the times.
Then there are the works of more recent writers who are in the same patristic spirit as the ancient Holy Fathers. The main examples are the two great writers of 19th-century Russia, Bishop Theophan the Recluse and Bishop Ignatius Brianchaninov,5 whose works are now coming out gradually in English. Bishop Ignatius’ book The Arena and various articles by Bishop Theophan are in English.6 These two writers are very important because they transmit the patristic teaching down to our times. They have already explained many questions which arise concerning how to understand the Holy Fathers. For example, the new Orthodox Word has a whole text of Bishop Ignatius on the toll-houses which the soul meets after death. Sometimes, in reading the Holy Fathers, one has questions on such subjects and doesn’t quite know how to understand what the ancient Fathers say, and these more recent Father explain these texts.
There are the histories of the Church, which tell of God’s revelation to men and how God acts with regard to men. It is very instructive to read the stories of the Old Testament, because exactly the same things repeat themselves in the New Testament. Then one should read, along with he New Testament, the histories of the New Testament Church. For example, there’s a pocketbook of Eusebius’ History of the Church, which traces the history of the Church down through the first three centuries, written from an Orthodox Christian point of view.7 It’s very important to see what early Church writers saw was important in the history of the Church: the martyrs, the apostles, and so forth.
So all these different kinds of writings help to prepare us with basic Christian knowledge, that is, catechisms, commentaries on Scripture, books on spiritual life, more recent patristic books in this same spirit, and histories of the Church. Before we do too much reading about what specifically the signs of the times mean, we should have a basic background in all of these categories of books. All of them prepare one to understand something about the signs of the times. Once one has begun to prepare oneself like this, it is not merely a matter of adding knowledge up in one’s head and being able to repeat by heart certain phrases, to have exactly the right interpretation of a Bible verse, or anything of the sort.
Fr. Seraphim Rose
του τομέα αιρέσεων και παραθρησκείας Ι.Μ. Καστοριάς
Βουντού ονομάζεται μια μορφή αφροαμερικανικής μαγικής λατρείας
Η λέξη “Vodoun” (γνωστή και ως: Vu, Vodun, Vudu, Vodou)
Η κυριολεκτική σημασία είναι “αντλώ νερό” και χρησιμοποιείται για να υποδείξει την πλήρη διαδικασία του κύκλου της γέννησης, ζωής, θανάτου και αναγέννησης.
Αρχικά παρουσιάστηκε τον 18ο αιώνα στα νησιά της Καραϊβικής και κυρίως στην Αϊτή μεταξύ των μαύρων.
Σήμερα συναντά κάποιος τη λατρεία Βουντού εκτός από τα νησιά της Καραϊβικής, κυρίως στις Η.Π.Α.
Tο Βουντού αποτελεί απ’ τον Απρίλιο του 2003 επίσημη θρησκεία στην Αϊτή.
Σε τι πιστεύουν οι οπαδοί του Βουντού;
Οι οπαδοί του Βουντού πιστεύουν σε μία υπέρτατη θεότητα το Αγαθό πνεύμα, σε διάφορους αφρικανικούς θεούς που θεωρούνται κατώτερες θεότητες και σε θεοποιημένα πνεύματα προγόνων. Αυτοί οι θεοί και τα πνεύματα ονομάζονται Λόα (Loa).
Τα Λόα, απαιτούν πιστότητα και αφοσίωση από τους λάτρεις τους. Τα πιο φοβερά και πλέον δαιμονικά Λόα ονομάζονται Guede και έχουν σχέση με το θάνατο, το σεξ, τη μαύρη μαγεία.
Κάθε οικογένεια ή επιμέρους ομάδες ανθρώπων, συγκροτούν λατρευτικούς κύκλους ενός ή πολλών Λόα, με υποχρεωτική την παρουσία κάποιου ιερέα
Γνωρίσματα της λατρείας Βουντού
Ο εξαιρετικά έντονος φρενήρης και εκστατικός τελετουργικός χορός.
Η έκχυση αίματος κατά τη διάρκεια της τελετουργίας συνήθως μέσω θυσίας ζώου.
Η παρουσία ιερέως ”χάνγκαν” ή ιέρειας”μάμπο” ως ενδιάμεσου για προστασία.
Η κατάληψη κυριολεκτικώς των οπαδών -λάτρεων κατά την έκσταση από τα πνεύματα (Λόα).
Η επικοινωνία ενός πιστού με ένα πνεύμα είναι τιμή για τον πιστό, καθώς το πνεύμα μπορεί την στιγμή της έκστασης να του αποκαλύψει κάτι απ’ το μέλλον του, να δώσει μια προφητεία, έναν οιωνό, ένα σημάδι, μια συμβουλή.
Η έκδηλη παρουσία του μαγικού – δαιμονικού στοιχείου
Δεν είναι σπάνια η ταύτιση με την άσκηση μαύρης μαγείας.
Ιδίως στις Η.Π.Α. και κυρίως στη Νέα Ορλεάνη, είναι γνωστές οι κούκλες Βουντού, που στις διάφορες αποκρυφιστικές και μαγικές τελετές χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα και ομοιώματα των ανθρώπων, στους οποίους θέλουν να προξενήσουν πόνο, ασθένεια ή κακό.
Τον τελευταίο καιρό πολλά ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν παιχνίδια Βουντού όπου όταν χάνεις κάτι παθαίνεις
Επιχειρείται έτσι η εξοικείωση ακόμη και των παιδιών με αυτή τη μορφή μαγείας έτσι ώστε όταν κάποιος έρθει στην πραγματικότητα σε επαφή με παρόμοιες καταστάσεις να τις θεωρεί γνωστές και ακίνδυνες.
Η αγορά γέμισε από κουκλάκια Βουντού
Και από σχετικά «φυλαχτά».
Μπορεί κάποιος με Βουντού να μου κάνει κακό;
Όχι… εάν...
Συμμετέχω συνειδητά στο μυστήριο της εξομολόγησης kαι της Θείας Ευχαριστίας.
Είναι σημαντικό να φορώ πάντοτε σταυρό και να αποφεύγω να φορώ σύμβολα που δεν γνωρίζω.
http://www.agioritikovima.gr
Η λέξη «εκκλησία» δε σημαίνει «σπίτι του Θεού», αλλά «συγκέντρωση ανθρώπων». Εκκλησία είναι το σύνολο των χριστιανών όλου του κόσμου, μόνο που σ᾽ αυτό πρέπει να προσθέσουμε τους αγγέλους, τους αγίους, τις ψυχές των νεκρών (που είναι ζωντανές στον κόσμο που έχει ετοιμάσει ο Θεός γι᾽ αυτές) και τον Ίδιο τον Τριαδικό Θεό, δηλαδή τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.
Το κτήριο, όπου τελείται η θεία λειτουργία και οι άλλες χριστιανικές τελετές, ονομάζεται ναός. Επειδή όμως η εκκλησία (οι χριστιανοί) συγκεντρώνεται στο ναό, γι᾽ αυτό έχει καθιερωθεί, στην καθημερινή μας ομιλία, να λέμε «εκκλησία» και να εννοούμε το ναό.
Η φράση «πάω στην εκκλησία» σημαίνει «πάω στη συνάντηση», πάω να συναντήσω τους άλλους, που είναι μαζεμένοι στο ναό, για να λατρέψουμε το Θεό όλοι μαζί. Εκκλησία δεν είναι ο ναός (το κτήριο), αλλά οι άνθρωποι που είναι μέσα σ᾽ αυτόν. Ένας άδειος ναός δεν είναι εκκλησία. Πολλοί χριστιανοί μαζεμένοι οπουδήποτε, στο όνομα του Χριστού, π.χ. σ᾽ ένα δρόμο ή σ᾽ ένα χωράφι, είναι εκκλησία και αγιάζουν το δρόμο ή το χωράφι.
Ίσως λοιπόν τώρα καταλαβαίνουμε γιατί οι άγιοι διδάσκαλοι της χριστιανικής ζωής, παλαιοί και σύγχρονοι (και σήμερα υπάρχουν άγιοι), μας συμβουλεύουν να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Εννοούν να πηγαίνουμε στη λειτουργία και τις άλλες ιερές τελετές, όπου είναι συγκεντρωμένοι οι αδελφοί μας οι χριστιανοί, μαζί με τους αγγέλους, τους αγίους και το Θεό.
Τι κάνουμε στην Εκκλησία;
Στην εκκλησία (τη συνάντηση όλων μέσα στο ναό) πάμε βέβαια και για να προσευχηθούμε, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Προσευχή μπορούμε (και είναι σωστό) να κάνουμε και στο σπίτι μας και στη δουλειά μας και στο ταξίδι μας και στο νοσοκομείο, ακόμη και στη φυλακή. Στην εκκλησία όμως συμβαίνουν κάποια γεγονότα, που δεν υπάρχει περίπτωση να συμβούν αλλού. Ας τα δούμε:
1. Στην εκκλησία γίνεται η θεία λειτουργία και όλα τα μυστήρια και οι ιερές τελετές του χριστιανισμού. Εκεί θα πάμε για να μεταλάβουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά και για να συμμετάσχουμε με την παρουσία μας και την προσευχή μας, όλοι μαζί, στις μεγάλες γιορτές του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων μας – καθώς και στις χαρές και τις λύπες των συνανθρώπων μας: στο γάμο τους, τη βάπτιση του παιδιού τους, την κηδεία ή το μνημόσυνο για την αιώνια ανάπαυση της ψυχής. Εκεί θα τελέσουμε κι εμείς τις αληθινές μεγάλες χαρές και λύπες της ζωής μας.
2. Στην εκκλησία πηγαίνουμε για να συναντήσουμε τους αδελφούς μας (όλους τους ανθρώπους) και να περάσουμε μαζί τους την ώρα της λειτουργίας. Θα συναντήσουμε όχι μόνο τους «καλούς», αλλά και τους «κακούς» (μόνο ο Θεός ξέρει ποιος είναι στ᾽ αλήθεια καλός και κακός και γιατί έγινε έτσι), εκείνους που αντιπαθούμε ή μας αντιπαθούν, εκείνους που μας αδίκησαν και μας εξαπάτησαν ή μας πρόσβαλαν, αλλά κι εκείνους που πιθανόν αδικήσαμε και εξαπατήσαμε ή προσβάλαμε εμείς (ναι, αδελφέ μου, δεν είσαι αναμάρτητος, κάποιον έχεις στενοχωρήσει κι εσύ, έστω και χωρίς να το θέλεις ή χωρίς να το ξέρεις). Έτσι θα μάθουμε να συνυπάρχουμε με όλους αυτούς, να τους βλέπουμε δίπλα μας, να προσευχόμαστε γι᾽ αυτούς και να τους συγχωρούμε. «Συγχωρώ» (από το σύν + χωρώ) σημαίνει «χωράω μαζί με τον άλλο στο ίδιο μέρος». Αυτό το μέρος είναι η καρδιά μας (εκεί «βάζουμε» όποιον συγχωρούμε) και είναι απαραίτητο να συγχωρέσουμε εδώ, αν φυσικά ενδιαφερόμαστε να συγχωρεθούμε κι εμείς στον παράδεισο (αν νομίζουμε ότι «δέν υπάρχει παράδεισος» κι ότι ο Χριστός είπε ψέματα γι᾽ αυτόν ή έδωσε μόνο «παρηγοριά στους αδύναμους», τότε ας χαιρόμαστε μόνοι μας για τη «δικαιοσύνη» μας κι ας μισούμε ή ας περιφρονούμε τους «άλλους», τους «αμαρτωλούς» – έτσι θα καταλάβουμε σίγουρα, κλειδαμπαρώνοντας την καρδιά μας και μένοντας μόνοι, τι είναι στην πραγματικότητα η κόλαση).
Κάποιοι από μάς λένε: «Δεν πάω στην εκκλησία, γιατί εκεί θα δω ψεύτες, υποκριτές, απατεώνες και συμφεροντολόγους. Τι να κάνω, να πάω, για να σκανδαλιστώ; Πάω λοιπόν την Κυριακή το πρωί στο κυνήγι ή στο ψάρεμα ή ακόμη και στη δουλειά μου, αλλά, επειδή είμαι και πιστός, μπαίνω σε κανένα ξωκκλήσι και κάνω το σταυρό μου και προσκυνώ τις εικόνες των αγίων».
Δηλαδή, αδελφέ μου, μόνο με αγίους μπορείς να κάνεις παρέα; Δεν είμαστε κατάλληλοι για σένα εμείς οι αμαρτωλοί; Κρίμα, γιατί έτσι αποκόπτεις τον εαυτό σου από τη συντροφιά μας… Μα ακριβώς γι᾽ αυτό είσαι καλεσμένος να έρθεις στο ναό Κυριακή πρωί, όταν γίνεται λειτουργία, για να δεις όλους εκείνους που δεν θέλεις να βλέπεις και, μέσα στην ιερότητα της θείας λειτουργίας, να μάθεις να τους συγχωρείς. Και, αν βλέπεις «παρατράγουδα» ανάμεσά μας, κουτσομπολιά, υποκρισία, επίδειξη, προσευχήσου, σε παρακαλώ, στο Θεό εσύ και για μας, για να μας συγχωρέσει και να μας καθοδηγήσει. Άναψε ένα κεράκι και για μάς. Σ᾽ ευχαριστούμε. και φυσικά, σε συγχωρούμε.
3. Ερχόμενος στην εκκλησία, ενώνεσαι με όλους τους χριστιανούς όλης της γης και του ουρανού. Πόσες λειτουργίες γίνονται σε όλο τον κόσμο κάθε Κυριακή πρωί; Απάντηση: μία λειτουργία, παγκόσμια, η οποία όμως γίνεται συγχρόνως σε πολλούς τόπους. Μία είναι η θεία Μετάληψη, ένας ο Θεός, ένα το σώμα των χριστιανών, που συγκεντρώνεται την ίδια ώρα σε όλο τον πλανήτη, προστίθενται σ᾽ αυτούς οι άγγελοι, οι άγιοι και όλες οι ψυχές, και «εκτοξεύουν» αυτή τη σπουδαία παγκόσμια προσευχή προς το Θεό.
Ο ορθόδοξος γιατρός Τζεν Μινγκ, διαπρεπής γυναικολόγος από την Ταϊβάν
Δεν καταλαβαίνεις τα λόγια της λειτουργίας, επειδή «είναι στ᾽ αρχαία»; (Καταλαβαίνεις όμως τουλάχιστον το «Κύριε, ελέησον»). Μπορείς να πάρεις μια μετάφραση και να τη διαβάσεις. Όμως σίγουρα μπορείς ν᾽ ανοίξεις την καρδιά σου και να μπείς μέσα σ᾽ αυτή τη μεγάλη συντροφιά, με τους καλούς και τους κακούς (και όλοι μας είμαστε και καλοί και κακοί), ώστε όλοι μαζί ν᾽ ανεβούμε προς το Θεό. Εμείς θα σκαρφαλώσουμε λίγο κι Αυτός θα μας ανεβάσει πολύ. Η σωτηρία, ο παράδεισος, ο χριστιανισμός γενικά, δεν είναι υπόθεση ατομική, αλλά ομαδική. Γι᾽ αυτό δεν είναι απλή «θρησκεία», αλλά «εκκλησία», δηλαδή συνάντηση όλων των ανθρώπων. Αυτή η συνάντηση μας μεταμορφώνει και μας δίνει αυτό που λέμε «χαρά Θεού». Και αυτή η χαρά, που προεκτείνεται στην αιωνιότητα, είναι ο παράδεισος.
Με κομμένη κυριολεκτικά ανάσα παρακολούθησε το κοινό τη διάλεξη του γνωστού Δημοσιογράφου Νίκου Χειλαδάκη... που έγινε στο Δήμο Θέρμης και μεταδόθηκε από τον Τηλεοπτικό Σταθμό 4ε της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, σχετικά με την Ορθοδοξία στη σημερινή Τουρκία. Ο Δημοσιογράφος, με πολυετή έρευνα, με απολύτως τεκμηριωμένα στοιχεία, πολλά εκ των οποίων δημοσιεύματα του ίδιου του Τουρκικού Τύπου, ακόμα και με βίντεο από εκπομπές της τουρκικής τηλεόρασης, αποκάλυψε μια άλλη, εντελώς άγνωστη και θαμμένη πλευρά της πραγματικότητας στη σημερινή Τουρκία, κατά την οποία δεκάδες, εκατοντάδες βαφτίζονται φανερά πλέον Χριστιανοί Ορθόδοξοι, χιλιάδες είναι εκείνοι που μεταβαίνουν στα Ορθόδοξα προσκυνήματα, Εκκλησιές και Αγιάσματα, ενώ επιφανείς Τούρκοι παρακολουθούν με δέος τη Θεία Λειτουργία!!!!
Με κομμένη κυριολεκτικά ανάσα παρακολούθησε το κοινό τη διάλεξη του γνωστού Δημοσιογράφου Νίκου Χειλαδάκη... που έγινε στο Δήμο Θέρμης και μεταδόθηκε από τον Τηλεοπτικό Σταθμό 4ε της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, σχετικά με την Ορθοδοξία στη σημερινή Τουρκία. Ο Δημοσιογράφος, με πολυετή έρευνα, με απολύτως τεκμηριωμένα στοιχεία, πολλά εκ των οποίων δημοσιεύματα του ίδιου του Τουρκικού Τύπου, ακόμα και με βίντεο από εκπομπές της τουρκικής τηλεόρασης, αποκάλυψε μια άλλη, εντελώς άγνωστη και θαμμένη πλευρά της πραγματικότητας στη σημερινή Τουρκία, κατά την οποία δεκάδες, εκατοντάδες βαφτίζονται φανερά πλέον Χριστιανοί Ορθόδοξοι, χιλιάδες είναι εκείνοι που μεταβαίνουν στα Ορθόδοξα προσκυνήματα, Εκκλησιές και Αγιάσματα, ενώ επιφανείς Τούρκοι παρακολουθούν με δέος τη Θεία Λειτουργία!!!!
"Μόλις ο άνθρωπος πεθάνει, το σώμα του γίνεται λείψανο. Τότε αυξάνει και ο σεβασμός μας σ΄αυτό. Το λείψανο αποτελεί την ανάμνηση μιας ιερουργίας που μέσα του επιτελείτο - της σωτηρίας της ψυχής- και την υπόμνηση μιας άλλης που τώρα "αγνώστως" συνεχίζεται έξω από αυτό- της δόξης της ψυχής. Το σώμα δεν περιμένει την καταστροφή του, αλλά την "ετέρα μορφή του"(Μάρκ. ιστ΄12), την αναμόρφωσή του "εις το αρχαίον κάλλος". Αυτή είναι η αιτία που η Εκκλησία προσεγγίζει το σώμα με ιδιαίτερο σεβασμό και αισθήματα ιερά. Δεν καίμε τους ναούς, πολλώ δε μάλλον τους έμψυχους ναούς.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το σώμα είναι κάτι που δεν εγγίζεται και στο οποίο αρνούμεθα κάθε παρέμβαση. Το σώμα είναι το υποκείμενο στη φθορά στοιχείο του ανθρώπου Η φυσική φθορά είναι η ισχυρότερη ίσως υπόμνηση της πτωτικής μας φύσεως. Κάθε βίαιη κίνηση που συνηγορεί στη συρρίκνωσή του, προσβάλλει και την ψυχή. Για τον λόγο αυτό, στο σώμα παρεμβαίνουμε μόνο θεραπευτικά, αναστέλλοντας την εξέλιξη της φθοράς, όταν και οδό μπορούμε. Η διαδικασία της πρέπει να είναι εντελώς φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη. Την αναλαμβάνει μόνον ο Θεός μέσα από τις συνθήκες που ο ίδιος προνοεί ή η φύση μέσα από την ευθύνη που της έχει ανατεθεί. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος που η Εκκλησία μας αρνείται την καύση των νεκρών. Αφήνει στη φύση να αναλάβει την ευθύνη της φθοράς του σώματος. Δεν το καίει, αλλά το αφήνει να σβήσει. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που η φύση επιτρέπει να μείνει κάποιο υπόλειμμα, αυτό έχει το λόγο του. Όταν και η φύση αρνείται την ολοσχερή διάλυσή του ανθρωπίνου σώματος, τότε η νομοθετημένη καύση του δεν είναι πράξη επιλήψιμης βίας;
Οι νεκροί δεν είναι "πεθαμένοι" αλλά κεκοιμημένοι. Τοποθετούνται με σεβασμό στον τάφο, στραμμένοι προς ανατολάς με την προσδοκία της αναστάσεώς τους. Η Εκκλησία συνειδητά αρνείται τον όρο "νεκροταφεία" και επιμένει στον όρο "κοιμητήρια". Και το κάνει αυτό όχι για λόγους ψυχολογικού -για να μην αγριεύουμε- αλλά για λόγους καθαρά πνευματικούς: νεκρός δεν σημαίνει τελειωμένος (που έχει τελειώσει) αλλά τετελειωμένος (που έχει τελειωθεί). Τέλος δεν σημαίνει λήξη, αλλά τελείωση. Τα οστά των νεκρών αποτελούν ανάμνηση της παρελθούσης ζωής τους, ενθύμηση της παρούσης καταστάσεως τους, αλλά και υπόμνηση της μελλούσης προοπτικής μας. Αυτά με κανένα νόμο δεν καίγονται.
Η Εκκλησία δεν τιμά το σώμα και χωριστά την ψυχή, αλλά τον σύνδεσμο των δύο, τον άνθρωπο ως όλον. Στον κίνδυνο να ξεχαστεί ο άνθρωπος, επειδή δεν φαίνεται η ψυχή του, διατηρούμε το σώμα, που δεν μας την θυμίζει μόνο όταν λειτουργεί αλλά και όταν απλά υπάρχει. Η οριστική καταστροφή του σώματος, η καύση του, δεν είναι καύση νεκρού ανθρώπου -κάτι που καίγεται - αλλά προσπάθεια καύσης της ζωντανής ψυχής του, κάτι που δεν καταστρέφεται.
Η ψυχή ζει. Αυτό φαίνεται από το ότι τα λείψανα έχουν ζωή όχι βιολογική βέβαια αλλά κάποιας μορφής πνευματική, που όμως διαπιστώνεται. Όταν έχουμε άτομα που η βίωσή τους της πνευματικής πραγματικότητος ήταν τόσο έντονη ώστε και από τότε που ζούσαν εν χρόνω την παχύτητα αυτού του κόσμου, αυτά να λειτουργούν στις συχνότητες του άλλου, τότε ο θάνατός τους είναι κοίμηση που αποτυπώνεται στα λείψανά τους. Είναι πολύτιμη εμπειρία της Εκκλησίας, διαρκώς επαληθευόμενη, ότι πλείστα όσα εξ αυτών εμφανίζουν ιδιάζουσα χάρι. Είναι γνωστό ότι συχνά τα λείψανα των αγιορειτών μοναχών αλλά και των άλλων εξαγιασμένων ανθρώπων που η ζωή τους τίμησε το σώμα και η ψυχή τους φανέρωσε μεγαλύτερη ευρωστία και ζωτικότητα από αυτό, διατηρούν μια εντυπωσιακή ευκαμψία για ώρες μετά θάνατον. Δεν κοκαλώνουν!
Αλλά και η αποδεδειγμένη ευωδία, το κέρινο χρώμα τους, η θαυματουργική χάρι τους ή η φυσική αφθαρσία ολόσωμων αγίων, στοιχεία ασυνήθη και φυσικώς ανεξήγητα, είναι αναμενόμενα φαινόμενα της πνευματικής πραγματικότητος. Αυτά τα λείψανα, για την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση και συνείδηση, αποτελούν περιουσία πολυτιμότερη και από τη διδασκαλία της θησαυρούς αναγκαιότερους και από τα σκεύη της. Στα λείψανα των μαρτύρων της εδράζονται οι άγιες τράπεζες της. Αν αυτά κάψει θα έχει ήδη θυσιάσει τα ιερά θυσιαστήριά της θα έχει καταστρέψει τα ζωτικά σπλάχνα της.
Αν μας ρωτούσαν πως θα προτιμούσαμε να φύγει απ΄ αυτόν τον κόσμο κάποιος δικός μας: από εγκεφαλική αποπληξία, από καρδιακή ανακοπή, με παραμορφωτικά εγκαύματα, ή να αποτεφρωθεί από ανάφλεξη και πυρκαγιά, έχω την εντύπωση πως ο τραγικότερος τρόπος θα ομολογούσαμε πως είναι ο τελευταίος.
Ο Χριστός στον Άδη, ανάμεσα στους νεκρούς, αφού πέθανε στο σταυρό και πριν την ανάστασή Του. Από εκεί τους πήρε και τους ανέβασε στον (πνευματικό) ουρανό, όπου περιμένουν την ανάστασή τους στη δευτέρα παρουσία. Από το άρθρο Τα πνεύματα των νεκρών και εμείς.
Είναι φυσικό στον άνθρωπο, όταν αποχαιρετά τον άνθρωπό του, να θέλει να αντικρύσει για τελευταία φορά την οικεία σ΄αυτόν όψη και όχι το αποτρόπαιο κατάντημά του σε απάνθρωπη, ανοίκεια και απρόσωπη στάχτη. Η λεπτή αγάπη των στιγμών εκείνων εκφράζεται ως ανάγκη να αγκαλιάσει κανείς, να φιλήσει, να χορτάσει το βλέμμα του, να εκδηλωθεί τρυφερά πάνω στο άψυχο σώμα. Αν μας πληγώνει η βία της φύσεως, πώς εμείς επιλέγουμε τη βία του αυτεξουσίου μας; Όταν κάτι είναι πολύτιμο και το χάνουμε, προσπαθούμε να κρατήσουμε όσο περισσότερο απ΄αυτό μπορούμε. Ποτέ δεν νομοθετούμε τη βίαιη μείωση του τελευταίου ανεκτίμητου υπολείμματός του.
Η απόφαση ότι δεν έχουμε χώρο στα κοιμητήριά μας ισοδυναμεί με προσβολή. Αν δεν έχουμε, να δημιουργήσουμε χώρο. Η αγάπη δημιουργεί και χώρο και προϋποθέσεις. Η χρηστική ανάγκη ποτέ δεν είναι ουσιαστική και πάντα πιστοποιεί τη στενότητα του καρδιακού χώρου. Η ανάγκη του σεβασμού είναι πολύ μεγαλύτερη γι΄αυτόν που τον εκχωρεί παρά γι΄αυτόν που αποδέχεται.
Έτσι που βαδίζει η κοινωνία μας δεν θα έχει μόνον έλλειψη χώρου, αλλά και ανθρώπους δεν θα βρίσκει για να θάψουν, ίσως και να κάψουν, τους νεκρούς της. Στο απέραντο γηροκομείο του "πολιτισμένου" κόσμου μας, όπου οι νέοι τείνουν να γίνουν πολύ λιγότεροι από τους ηλικιωμένους και οι γεννήσεις πολύ πιο σπάνιες από τους θανάτους, θα υπάρχουν νεκροί και όχι νεκροθάφτες. Αντί να ενδιαφέρεται η κοινωνία μας για την αρχή της ζωής, π.χ. το δημογραφικό πρόβλημα, υπεραπασχολείται με το τέλος, την καύση. Η ίδια νοοτροπία που αποφεύγει, τη γέννηση, δηλαδή τη ζωή, αυτή που απορρίπτει και τους γέρους, αυτή που προτείνει την ευθανασία, αυτή που η ίδια δεν αντέχει και τους νεκρούς αρνείται τη δημιουργία και επιλέγει την καύση. Αυτή υπογράφει το οριστικό τέλος του τέλους το τέλος του σκοπού το τέλος του ανθρώπου.
Η κοινωνία με την καύση των νεκρών προσυπογράφει το δικό της τέλος. τον μηδενισμό της. Μια κοινωνία που δεν αντέχει τον άνθρωπο ούτε στην ασθένειά του, ούτε στην αδυναμία του, ούτε στον θάνατό του, μια κοινωνία που καίει τους νεκρούς της, μια κοινωνία που καταστρέφει και την ανάμνηση της ζωής και την ενθύμηση των μελών της -αυτό είναι τα λείψανα- μια κοινωνία που κάνει την αρχή του ανθρώπου τεχνητή και μηχανική και το τέλος του οριστικό και αμετάκλητο, μια κοινωνία που αρνείται την πνοή του αιώνιου και εγκλωβίζεται στην ασφυξία του εφήμερου, τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η κοινωνία με τη ζωή; Ακόμη και οι άθεοι υπογράμμιζαν την ανάμνηση των επίγειων θεών τους με ταριχεύσεις των σωμάτων τους (περίπτωση Λένιν) ή όπου αυτό δεν ήταν δυνατόν με κατασκευές αγαλμάτων και ψεύτικων ομοιωμάτων.
Κατόπιν τούτων, δεν είναι ότι δεν της επιτρέπεται, αλλά η Εκκλησία αδυνατεί και αρνείται να δεχθεί μια απλά χρηστική και καθόλου πειστική λύση ελάσσονος πρακτικής βαρύτητος και να θυσιάσει το βίωμα του σεβασμού της στη θεϊκότητα του προσώπου του κάθε ανθρώπου, πολλώ μάλλον του ανθρώπου που αυτή βάφτισε στη κολυμβήθρα της τιμώντας ταυτόχρονα και την ψυχή και το σώμα του. Το μείζον δεν μπορεί να υποταχθεί στο έλασσον. Είναι αδύνατον όποιος πιστεύει στην Εκκλησία και αποδέχεται την πρόταση ζωής της, όποιος ζει την πραγματικότητα της ψυχής, όποιος σέβεται τον άνθρωπο να μην τιμά και το σώμα. Το σώμα χρήζει μεγαλύτερης τιμής και σεβασμού από την κοινωνία μετά θάνατον απ' όση περιποίηση και προστασία δέχθηκε από τον ίδιο τον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ζωής του.
O Lord God, Great and Eternal King! Send, O Lord, Thy Archangel
Michael to help Thy servant (name), and to deliver me from all my enemies, visible and invisible.
O Archangel Michael, angel of the Lord and vanquisher of demons! Suppress all my combatants, make them meek as sheep, and disperse them like dust before the wind.
O great Michael, Archangel of the Lord, six-winged high prince, leader of the heavenly host, the Cherubim and the Seraphim! O kind Archangel Michael, be my helper in all offenses, sorrows and woes, in the desert, at the crossroads, be a safe haven on rivers and seas. Deliver me, O great Archangel Michael, from all the temptations of the demons, when they hear me, thy sinful servant (name), praying to thee, and calling upon thee, and entreating thy holy name: hasten to assist me and heed my prayer.
O great Archangel Michael! Vanquish all my opponents by the power of the Holy and Life-giving Heavenly Cross of the Lord, by the prayers of the Most-holy Theotokos and the holy apostles, the holy prophet of God Elias, Saint Nicholas the wonder worker, Saint Andrew the fool-for-Christ, the holy great martyrs Nikitas and Eustace, the venerable fathers and holy hierarchs, martyrs, and all the heavenly host. Amen.
Whosoever reads this ancient prayer – on that day will he be touched neither by the devil, nor by any evil man, nor will any temptation seduce his heart. If he should pass from this life – hell will not take in his soul.
"Pride goes before disaster,and a haughty spirit before a fall" (Proverbs 16:18).
Of all that exists on the four corners of the earth, what, O mortal man, can make us proud except stupidities and demonic illusions. Did we not enter into the world naked and wretched and are we not going to depart this world in the same manner? Everything that we have, did we not borrow it; and by our death, are we not going to return everything? Oh, how many times has this been said and overheard? The wise apostle says, "For we have brought nothing into the world, just as we shall not be able to take anything out of it" (I Timothy 6:7). And, when we offer sacrifice to God of ordinary bread and wine, we say, "Thine own of Thine own, we offer unto Thee" (Divine Liturgy of St. John Chrysostom). For nothing that we have in this world is ours: not even a crumb of bread nor a drop of wine; nothing that is not of God. In truth, pride is the daughter of stupidity, the daughter of a darkened mind, born of evil ties with the demons.
Pride is a broad window through which all of our merits and good works evaporate. Nothing makes us so empty before men and so unworthy before God as does pride. When the Lord is not proud, why should we be proud? Who has more reason to be proud than the Lord, Who created the world and Who sustains it by His power? And behold, He humbles himself as a servant, a servant to the whole world: a servant even to the death, to the death on the Cross!
O humble Lord, burn up within our hearts the devil's sowing of pride with the fire of Your Holy Spirit, and plant within it the noble sowing of humility and meekness.
Taken from "The Prologue"
-Elder,how can I acquire devoutness?
-The Fathers say that to acquire devoutness one must associate with devout people and observe how they behave.When Saint Paisios the Great was asked,"How can I acquire the fear of God?"he answered,"you must associate with people who love God and have fear of God in their heart,so that you, too,may acquire such divine fear."This, of course,does not mean that you should do outwardly whatever you see others doing without feeling it within you,for this would not be true devoutness,it would be false.Anything false is abhorrent.Devoutness is the Grace of God in man.Whatever the devout person does,he does because he feels it in his heart.Of course,there is natural devoutness within us,but,if we don't cultivate it,the devil will use our forgetfulness to make us insensitive and not devout.But the behaviour of the devout awakens devoutness in us again.
-Elder,why do the Fathers speak only of devoutness when they advise us to acquire it by associating with those who are devout?Why do they not say the same about other virtues also?
-Because devoutness is a transmittable virtue.The movements and behaviour of a devout person are transmitted like perfume,provided the recipient possesses good will and humility.And let me tell you,if one is not devout,one has nothing.A devout person can clearly recognize all things sacred as they truly are,even though he may not be educated.For example,he will not err in anything that has to do with divine meanings.It is much like small children who do not have any negative thoughts about their father and mother,because they love and respect them,and are able to see clearly and properly what their parents are doing.How much more so in this case,where we have to do with God.Who is incomparable and perfect in all things!One who is not devout falls into errors and falsehoods regarding the doctrine of the faith.I can see what errors are made when those who are not devout write interpretations and commentaries on the sacred texts of Holy Scripture.
All spiritual things require devoutness and heart.When everything begins with devoutness,everything is sanctified.Specifically,in order to write a Service for a Saint,one must love the Saint,and have reverence and devoutness for that Saint,so that everything one writes will be heartfelt and exude authentic devoutness.When one reaches a state of divine eros,divine madness,the verses flow naturally from within.
-What else can help us acquire devoutness?
-Study with the mind everything that is sacred and truly digest these readings,but also make use of any opportunities afforded;this will gradually awaken devoutness in us.For instance,if I have the chance to pass by a Church to pray and I don't take it,I am deprived of Grace.But if I want to go and something prevents me then I am not deprived of Grace,because God sees my good intention.Much help in acquiring devoutness is also found in becoming familiar with the Saints of our region,our country,so that we can love them and feel a link with them.God rejoices when we love the Saints and show devotion to them.And if we show devotion to the Saints,our devotion to God will of course be greater!
-Elder,what can help us to move about in Church with devout reverence?
-When you set out to go to the Church,you should say to yourself,"Where am i going?I am now entering the House of God.What do i do?I revere the holy Icons and I worship God Himself."From your monastic cell or from your assigned obedience,you go to the Church.From the Church you go to Heaven and beyond Heaven to God himself.
-How is this done?
-The Church is the "House"of God.And our own true home is in Paradise.Here the nuns are chanting.There the Angels,the Saints...If we politely knock at the door,wipe our feet,and sit reservedly upon entering a worldly home,how are we then to behave when we enter the House of God where Christ is being sacrificed?With one drop of divine Blood He once redeemed us from sin,and now continues to heal us with kilos of His Blood and to nurture us with His all-Holy Body.Therefore,when we recall all these awe-inspiring divine events,it helps us to move about in the Church devoutly.But I see in the Divine Liturgy,even when the priest says,Let us lift up our hearts,and we respond,We have lifted them up to the Lord,few are those who truly raise their mind to the Lord Jesus Christ!Perhaps it is better for us to pray with our mind,"May our hearts be raised to the Lord,"Because both our mind and our heart have a tendency to be drawn downward.Otherwise,we are lying when we say,"We have raised them to the Lord,"when in fact our mind is not there at all.Of course,if our heart is indeed turned toward Heaven,then everything will surely go toward Heaven.
-How does it help to chant with contrition?
-Keep yor mind focused on the divine meanings of the hymns and approach them devoutly;don't grasp the divine meanings as literature,but with your heart.Devoutness is one thing,and art-the art of chanting-another.Art without devoutness is-paint.When the chanter chants devoutly,the chanting overflows from his heart,and he chants with contrition.When one is in a wholesome spiritual state,everything will be all right.This is why one must be well-ordered inside to be able to chant with his heart,with devoutness,in order to actually chant with contrition.If someone has negative,inappropriate thoughts,what kind of chanting can he possibly offer?He cannot possibly chant with the heart.Why does the Sacred Scripture say,Is any among you cheerful?Let him chant praise.When Saint John Koukouzelis once chanted,while pasturing the goats,the goats got up and stood upright.This is how people realized that he was indeed Koukouzelis,the chanter of the imperial court.Whatever you do,do it with your heart,and do it for Christ.Put devoutness even into your embroidery,for it will be used with sacred vessels,and even those you make for the (katzion).When someone is devout,his spiritual beauty is apparent in everything he does;it shows in his reading and in his chanting,even in his mistakes.
-In his mistakes?
-Yes,you can see that even the mistakes a devout person happens to make will profess devoutness,a certain kind of modesty.
(Katzion)-A large censer used to cense the Church,at certain points in the liturgical services
Taken from the Book ELDER PAISIOS OF MOUNT ATHOS,Spiritual Counsels Vol 2"Spiritual Awakening"
Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη εξ αιτίας των γονέων - Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
[...]Επειδή οι γυναίκες της εποχής μας έχασαν την υψηλή αυτή συνείδηση, άρχισαν να γεννούν προπαντός κατά σάρκα. Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη. Συχνά αδυνατούν να πιστέψουν ότι είναι εικόνα του Αιωνίου Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία στις ημέρες μας έγκειται στο ότι οι άνθρωποι βυθίστηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν πια στην Ανάσταση. Ο θάνατος του ανθρώπου εκλαμβάνεται από αυτούς ως τελειωτικός θάνατος, ως εκμηδένιση, ενώ πρέπει να θεωρείται ως στιγμή αλλαγής της μορφής της υπάρξεώς μας ως ημέρα γεννήσεώς μας στην ανώτερη ζωή, σε ολόκληρο πλέον το πλήρωμα της ζωής που ανήκει στο Θεό.
Αλήθεια, το Ευαγγέλιο λέει: «Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον ο δε απειθών τω Υιώ ουκ όψεται ζωήν» (Ιωάν. 3,36). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι… ο πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον λόγον τον εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιωάν. 8,51). Παρόμοιες λοιπόν εκφράσεις μπορούμε να αναφέρουμε πολλές.
Συχνά ακούω από τους ανθρώπους: Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει; Δεν είναι άραγε η νέα απιστία συνέπεια της ευρύτερης μορφώσεως, όταν αυτό που λέει η Γραφή γίνεται μύθος, απραγματοποίητο όνειρο;
Η πίστη, η ικανότητα για την πίστη, δεν εξαρτάται πρωτίστως από τον βαθμό μορφώσεως του ανθρώπου. Πράγματι παρατηρούμε ότι στην εποχή μας, κατά την οποία διαδίδεται η μόρφωση, η πίστη ελαττώνεται, ενώ θα έπρεπε ουσιαστικά να συμβαίνει το αντίθετο όσο δηλαδή πλατύτερες γίνονται οι γνώσεις του ανθρώπου, τόσο περισσότερες αφορμές έχει για να αναγνωρίζει τη μεγάλη σοφία της δημιουργίας του κόσμου. Σε τί λοιπόν συνίσταται η ρίζα της απιστίας;
Πριν απ’ όλα οφείλουμε να πούμε ότι το θέμα αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, των πατέρων και των μητέρων. Αν οι γονείς φέρονται προς την πράξη της γεννήσεως του νέου άνθρωπου με σοβαρότητα, με τη συνείδηση ότι το γεννώμενο βρέφος μπορεί να είναι αληθινά «υιός άνθρωπου» κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται για την πράξη αυτή όχι όπως συνήθως γίνεται αυτό. Να ένα υπέροχο παράδειγμα ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο… Και τί συνέβη λοιπόν; «Ώφθη δε αιτώ (τω Ζαχαρία) άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Και εταράχθη Ζαχαρίας ιδών, και φόβος επέπεσεν επ’ αυτόν. Είπε δε προς αυτόν ο άγγελος μη φοβού, Ζαχαρία διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην και έσται χαρά σοι και αγγαλίασις, και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται. Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου… και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και πολλούς των υιών Ισραήλ επιστρέψει έπι Κύριον τον Θεόν αυτών» (Λουκ. 1,11-16).
Βλέπουμε μάλιστα στη συνέχεια ότι ο Ιωάννης, ευρισκόμενος ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του, αναγνώρισε την επίσκεψη της μητέρας του Χριστού, σκίρτησε από χαρά και η χαρά του μεταδόθηκε στη μητέρα του. Τότε εκείνη γέμισε με προφητικό πνεύμα. Άλλο παράδειγμα είναι η προφήτιδα Άννα.
Έτσι και τώρα αν οι πατέρες και οι μητέρες θα γεννούν παιδιά συναισθανόμενοι την άκρα σπουδαιότητα του έργου αυτού, τότε τα παιδιά τους θα γεμίζουν από Πνεύμα Άγιο, ήδη από την κοιλιά της μητέρας και η πίστη στον Θεό, τον Δημιουργό των απάντων, ως προς τον Πατέρα τους, θα γίνει γι’ αυτά φυσική, και καμία επιστήμη δεν θα μπορέσει να κλονίσει την πίστη αυτή, γιατί «το γεννώμενον εκ Πνεύματος πνεύμα εστίν». Η ύπαρξη λοιπόν του Θεού και η εγγύτητά του σε μας είναι για μια τέτοια ψυχή οφθαλμοφανές γεγονός. Και η απιστία των πολυμαθών ή των αμαθών στα μάτια των τέκνων αυτών του Θεού θα είναι απλώς απόδειξη ότι οι άνθρωποι εκείνοι δεν γεννήθηκαν ακόμη Άνωθεν, και ακριβώς εξαιτίας του γεγονότος αυτού δεν πιστεύουν στον Θεό, διότι είναι εξολοκλήρου σάρκα, γεννημένοι από σάρκα.
Εκείνο όμως που αποτελεί πραγματικό πρόβλημα για την Εκκλησία, τον προορισμό της, είναι το πώς να πείσει τους ανθρώπους ότι είναι αληθινά τέκνα και θυγατέρες του αιωνίου Πατρός πώς να δείξει στον κόσμο τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής, όμοιας προς τη ζωή του ιδίου του Χριστού, ή τη ζωή των προφητών και των αγίων.
Η Εκκλησία οφείλει να φέρει στον κόσμο όχι μόνο την πίστη στην ανάσταση, αλλά και τη βεβαιότητα γι’ αυτήν. Τότε περιττεύει η απαίτηση για οποιεσδήποτε άλλες ηθικιστικές διδασκαλίες.
Αποσπάσματα από το βιβλίο του (†)Αρχιμ. Σωφρονίου, «Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής», Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ 2010 pemptousia.gr
Πηγή: http://hellas-orthodoxy.blogspot.co.uk/2013/09/blog-post_7334.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/hellas-orthodoxy+%28Hellas-Orthodoxy%29
Most of us parents are very proud of our children. We are continually reinforcing their accomplishments with praise and telling them how wonderful they are. But is this heathy for them? This is a question that surely will draw much discussion and differing viewpoints.
Here is what Elder Paisios has to say,
Many parents, thinking they dearly love their children, end up destroying them without realizing it. For example, a mother, who excessively loves her daughter, tells her while holding her in her arms: "I have the best chid in the world." Therefore, from a very young age (when a child is unable to realize it and react against it) the child acquires a haughty mind-set and believes she is a nice person. As a result, she is unable to sense the lack of God's presence and his benevolent power in her life and of course, cannot learn to ask for Him. Consequently, she develops a self-confidence as stiff as marble, which often never goes away, since, as the time goes by, it becomes very difficult to get rid of it.The challenge of a parent is to help their child develop a healthy self-esteem which includes humility, while teaching them that all comes from God. Truly, we are all God's children and everything we have and can do comes from Him. It is important to remember to thank Him for the gifts He gives us and out ability to develop and apply them. Pride develops when we think our accomplishments are all our doing or that we are inherently better than others.
How about the extreme emphasis on sports and it competitiveness? A recent survey showed that those who participate in the major sports of baseball, basketball or football are more likely to cheat in school. These activities which emphasize personal accomplishment independent of God can lead our children away from God making it more difficult for them in later life to repent and come closer to God.
We as parents have an awesome responsibly. First we have to develop humility ourselves.
Elder Paisios says,
Parents must look after their spiritual life, because apart from themselves, they are also responsible for their children. Of course, they have the excuse of having inherited their negative traits fromt ehir own parents; they have no excuse, however, for not trying to get rid of them, once they become aware of their existence.Work continually on your own relationship with God and you will continually become a better parent.
Ο γέροντας 'Ιάκωβος Τσαλίκης (1991) εξομολόγησε κάποτε μία γερόντισσα και της έβαλε κανόνα νά μην κοινωνήσει για τρία χρόνια.
Γιατί δεν κοινωνάς; τη ρώτησε μία μέρα ο ιερέας της ενορίας της. Μου έβαλε κανόνα ο π. 'Ιάκωβος, απάντησε
Εκείνη, και του είπε την αιτία. Όχι γιαγιά, μη στενοχωριέσαι. Αυτός είναι αγράμματος καλόγερος.
Εγώ είμαι μορφωμένος και σου λύνω τον κανόνα. Νά έρθεις την Κυριακή νά σε κοινωνήσω.
Καθώς όμως πλησίασε ή γιαγιά νά μεταλάβει, ένιωσε στο στόμα της την άγία λαβίδα άδεια και κρύα, δεν κατάλαβε τη γεύση της-θείας Κοινωνίας.
Το θαυμαστό γεγονός επαναλήφθηκε άλλες δύο Κυριακές, όπότε ή γυναίκα ανησύχησε και ξαναπήγε στο γέροντα 'Ιάκωβο.
Παιδί μου, της είπε εκείνος, ο κανόνας δεν λύνεται. Πρέπει νά κάνεις τον κανόνα πού σου έβαλα.
Το 1987, ο π. Ιάκωβος εξομολόγησε μία κοπέλα, αλλά της απαγόρευσε νά κοινωνήσει.
Εκείνη τότε επισκέφθηκε κάποιον επίσκοπο, πού της επέτρεψε τη θεία μετάληψη.
Όταν όμως πλησίασε νά κοινωνήσει, ή άγία λαβίδα μπήκε άδεια στο στόμα της.
Αυτό ο παράδοξο και θαυμαστό επαναλήφθηκε κι άλλη φορά, όπότε ή κοπέλα τρόμαξε, μετανόησε και πήγαινα εξομολογηθεί πάλι στον π. 'Ιάκωβο.
Όταν κοινωνώ τούς ανθρώπους, διηγιόταν χαρακτηριστικά άλλοτε ο μακαριστός γέροντας Ιάκωβος, ποτέ δεν κοιτάζω τα πρόσωπά τους.
Μερικές φορές όμως μου λέει ο λογισμός νά τα κοιτάξω.
Τότε βλέπω μερικά πρόσωπα νά έχουν μορφή σκύλου, πιθήκου ή άλλων ζώων.
Είναι φοβερή ή μορφή τους. Βλέπω όμως και μερικά ήρεμα και ιλαρά πού μετά τη θεία μετάληψη λάμπουν σαν τον ήλιο.
Μία φορά του είπε κάποιος συλλειτουργός του:Μ' έκαψε ή θεία Κοινωνία!...
Εγώ, απάντησε ο γέροντας, δεν αισθάνθηκα νά με καίει.
Αντίθετα, ζούσε τόσο έντονα τη μέθεξη του δεσποτικού Σώματος, ώστε ανακαινιζόταν ψυχικά και σωματικά.
Σήμερα πού κοινώνησες, είπε σ' ένα πνευματικό του παιδί, βλέπεις πώς αισθάνεσαι; Εγώ αισθάνομαι έτσι πάντοτε. Ό Χριστός βρίσκεται μέσα μου πάντα.
http://www.agioritikovima.gr/diafora/theologikos-log/diafora/29499-o-kanonas-tou-p
ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ - Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής
Ένα μικρό αγόρι ρώτησε τη μαμά του: “Γιατί κλαις μαμά;”
-”Γιατί είμαι γυναίκα” του είπε.
-”Δεν καταλαβαίνω” είπε το μικρό.
Η μαμά του απλά το αγκάλιασε και είπε “και ούτε ποτέ θα καταλάβεις….”
Αργότερα το μικρό αγόρι ρώτησε τον μπαμπά του: “Γιατί η μαμά κλαίει χωρίς λόγο;”
-”Όλες οι γυναίκες κλαίνε χωρίς λόγο!” ήταν το μόνο που μπορούσε να πει ο μπαμπάς του.
Το αγοράκι μεγάλωσε και έγινε άντρας, έχοντας ακόμα την απορία για ποιό λόγο κλαίνε οι γυναίκες.
Κάποια στιγμή είχε μια συζήτηση με τον Θεό.
Τότε Τον ρώτησε:
“Θεέ μου, γιατί οι γυναίκες κλαίνε τόσο εύκολα;”
Και τότε ο Θεός του είπε:
- “Όταν δημιούργησα την γυναίκα έπρεπε να είναι ξεχωριστή. Έφτιαξα τους ώμους της δυνατούς αρκετά ώστε να σηκώνουν τα βάρη του κόσμου και απαλά για να προσφέρουν ανακούφιση.
Της έδωσα εσωτερική δύναμη για να μπορεί να υπομένει τις γεννήσεις και την απόρριψη που καμιά φορά προέρχεται από τα παιδιά της. Της έδωσα σκληράδα που της επιτρέπει να συνεχίζει όταν οι υπόλοιποι τα έχουν παρατήσει, και να φροντίζει την οικογένεια της μέσω αρρώστιας και κούρασης χωρίς να παραπονιέται.
Της έδωσα ευαισθησία ώστε να αγαπάει τα παιδιά της κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και όταν αυτά την πληγώνουν. Της έδωσα δύναμη ώστε να αντέχει τον άντρα της με τα ελαττώματα του και την έπλασα από το πλευρό του για να προστατεύσω την καρδιά του.
Της έδωσα σοφία να γνωρίζει ότι ένας σύζυγος ποτέ δεν πληγώνει την γυναίκα του, απλά ελέγχει τις δυνάμεις της και την αποφασιστικότητα της να παραμείνει δίπλα του χωρίς αμφιβολίες.
Βλέπεις γιέ μου ’είπε ο Θεός‘, η ομορφιά της γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, στη μορφή που έχει ,ούτε στον τρόπο που φτιάχνει τα μαλλιά της…
Η ομορφιά της γυναίκας είναι στα μάτια της… γιατί τα μάτια είναι οι πύλες της καρδιάς… το μέρος που η αγάπη κατοικεί”.
Πηγή: istologio
Stand fast on spiritual watch, because you don’t know when the Lord will call you to Himself. In your earthly life be ready at any moment to give Him an account. Beware that the enemy does not catch you in his nets, that he not deceive you causing you to fall into temptation. Daily examine your conscience; try the purity of your thoughts, your intentions.
There was a king who had a wicked son. Having no hope that he would change for the better, the father condemned the son to death. He gave him a month to prepare.
The month went by, and the father summoned the son. To his surprise he saw that the young man was noticeably changed: his face was thin and drawn, and his whole body looked as if it had suffered.
“How is it that such a transformation has come over you, my son?” the father asked.
“My father and my lord,” replied the son, “how could I not change when each passing day brought me closer to death?”
“Good, my son,” remarked the king. “Since you have evidently come to your senses, I shall pardon you. However, you must maintain this vigilant disposition of soul for the rest of your life.”
“Father,” replied the son, “that’s impossible. How can I withstand the countless seductions and temptations?”
Then the king ordered that a vessel be brought, full of oil, and he told his son:
“Take this vessel and carry it along all the streets of the city. Following you will be two soldiers with sharp swords. If you spill so much as a single drop they will cut off your head.”
The son obeyed. With light, careful steps, he walked along all the streets, the soldiers accompanying him, and he did not spill a drop.
When he returned to the castle, the father asked,
“My son, what did you see as you were walking through the city?”
“I saw nothing.”
“What do you mean, ‘nothing’?” said the king.
“Today is a holiday; you must have seen the booths with all kinds of trinkets, many carriages, people animals…”
“I didn’t notice any of that,” said the son. “All my attention was focussed on the oil in the vessel. I was afraid to spill a drop and thereby lose my life.”
“Quite right, my son,” said the king. “Keep this lesson in mind for the rest of you life. Be as vigilant over your soul as you were today over the oil in the vessel. Turn your thoughts away from what will soon pass away, and keep them focused on what is eternal. You will be followed not by armed soldiers but by death to which we are brought closer by every day. Be very careful to guard your soul from all ruinous temptations.”
The son obeyed his father, and lived happily.
Watch, stand fast in the faith, quit you like men, be strong. (I Cor. 16:13).
The Apostle gives Christians this important counsel to bring their attention to the danger of this world, to summon them to frequent examination of their hearts, because without this one can easily bring to ruin the purity and ardor of one’s faith and unnoticeably cross over to the side of evil and faithlessness.
Just as a basic concern is to be careful of anything that might be harmful to our physical health, so our spiritual concern should watch out for anything that might harm our spiritual life and the work of faith and salvation. Therefore, carefully and attentively assess your inner impulses: are they from God or from the spirit of evil? Beware of temptations from this world and from worldly people; beware of hidden inner temptations which come from the spirit of indifference and carelessness in prayer, from the waning of Christian love.
If we turn our attention to our mind, we notice a torrent of successive thoughts and ideas. This torrent is uninterrupted; it is racing everywhere and at all times: at home, in church, at work, when we read, when we converse. It is usually called thinking, writes Bishop Theophan the Recluse, but in fact it is a disturbance of the mind, a scattering, a lack of concentration and attention. The same happens with the heart. Have you ever observed the life of the heart? Try it even for a short time and see what you find.
Something unpleasant happens, and you get irritated; some misfortune occurs, and you pity yourself; you see someone whom you dislike, and animosity wells up within you; you meet one of your equals who has now outdistanced you on the social scale, and you begin to envy him; you think of your talents and capabilities, and you begin to grow proud… All this is rottenness: vainglory, carnal desire, gluttony, laziness, malice-one on top of the other, they destroy the heart.
And all of this can pass through the heart in a matter of minutes. For this reason one ascetic, who was extremely attentive to himself, was quite right in saying that
“man’s heart is filled with poisonous serpents. Only the hearts of saints are free from these serpents, the passions.”
But such freedom is attained only through a long and difficult process of self-knowledge, working on oneself and being vigilant towards one’s inner life, i.e., the soul.
Be careful. Watch out for your soul! Turn your thoughts away from what will soon pass away and turn them towards what is eternal. Here you will find the happiness that your soul seeks, that your heart thirsts for.
(Translated from Pravoslavnaya Rus) and taken from
ORTHODOX AMERICA, Vol. XIV, No. 2-3, September-October, 1993
Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος ύστερα από πρόσκληση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θήρας Αμοργού και Νήσων κ.κ. Επιφανίου θα βρίσκεται στην Σαντορίνη από το Σάββατο 5 Οκτωβρίου ως Δευτέρα 7 Οκτωβρίου.
Το Σάββατο 5 Οκτωβρίου στην Χριστιανική Εστία Φηρών στις 7:00 μ.μ θα παρευρεθεί στον αγιασμό των στελεχών νεότητας για την νέα κατηχητική χρονιά και θα κηρύξει την έναρξη των τακτικών συναντήσεων των στελεχών του γραφείου νεότητας της Ιεράς Μητροπόλεως ομιλώντας στους κατηχητές της Ιεράς Μητροπόλεως με θέμα : "Ο εθελοντισμός και η διακονία στην κατήχηση" .
Στην συνέχεια ο Πανιερώτατος θα συζητήσει με τους κατηχητές για θέματα κατηχήσεως και πνευματικού προβληματισμού.
Την Κυριακή θα χοροστατήσει στον Ιερό Ναό Αναλήψεως Σωτήρος Καρτεράδου και το απόγευμα της ιδιας μέρας (Κυριακή 6 Οκτωβρίου) στις 7:00 μ.μ στην Χριστιανική Εστία ο Μητροπολίτης Λεμεσού θα πραγματοποιήσει ομιλία με θέμα: "Η πνευματική τροφή".
