It was written by an 8-year-old named Danny Dutton, who lives in Chula Vista , CA . He wrote it for his third grade homework assignment, to ‘explain God.’ I wonder if any of us could have done as well?
EXPLANATION OF GOD:
‘One of God’s main jobs is making people. He makes them to replace the ones that die, so there will be enough people to take care of things on earth. He doesn’t make grownups, just babies. I think because they are smaller and easier to make. That way he doesn’t have to take up his valuable time teaching them to talk and walk. He can just leave that to mothers and fathers.’
‘God’s second most important job is listening to prayers. An awful lot of this goes on, since some people, like preachers and things, pray at times beside bedtime. God doesn’t have time to listen to the radio or TV because of this. Because he hears everything, there must be a terrible lot of noise in his ears, unless he has thought of a way to turn it off.’
‘God sees everything and hears everything and is everywhere which keeps Him pretty busy. So you shouldn’t go wasting his time by going over your mom and dad’s head asking for something they said you couldn’t have.’
‘Atheists are people who don’t believe in God. I don’t think there are any in Chula Vista … At least there aren’t any who come to our church.’
‘Jesus is God’s Son. He used to do all the hard work, like walking on water and performing miracles and trying to teach the people who didn’t want to learn about God.. They finally got tired of him preaching to them and they crucified him But he was good and kind, like his father, and he told his father that they didn’t know what they were doing and to forgive them and God said O.K.’
‘His dad (God) appreciated everything that he had done and all his hard work on earth so he told him he didn’t have to go out on the road anymore. He could stay in heaven. So he did. And now he helps his dad out by listening to prayers and seeing things which are important for God to take care of and which ones he can take care of himself without having to bother God. Like a secretary, only more important.’
‘You can pray anytime you want and they are sure to help you because they got it worked out so one of them is on duty all the time.’
‘You should always go to church on Sunday because it makes God happy, and if there’s anybody you want to make happy, it’s God!
Don’t skip church to do something you think will be more fun like going to the beach. This is wrong. And besides the sun doesn’t come out at the beach until noon anyway.’
‘If you don’t believe in God, besides being an atheist, you will be very lonely, because your parents can’t go everywhere with you, like to camp, but God can. It is good to know He’s around you when you’re scared, in the dark or when you can’t swim and you get thrown into real deep water by big kids.’
‘But…..you shouldn’t just always think of what God can do for you. I figure God put me here and he can take me back anytime he pleases.
And…that’s why I believe in God.’
That ugly and omnipresent thorn called worry! Since it’s a chronic, recurrent condition, it’s been called the “Worry Disease.” I think worry must be Satan’s best weapon against man. Our minds are incessantly preoccupied with our daily cares. During peace-filled, “quiet time” moments of prayer and reflection we confidently profess our faith to God and feel His peace. Yet, this is so often immediately forgotten, preempted by the next worrisome preoccupation. At time, it’s maddening! Too often our “old nature” chooses to worry rather than to trust God. Worry is a sin because we aren’t taking God at his Word.
Virtually everyone is stressed out today. We fear various problems and what they may do to us. For example, I have worked in pharmaceutical marketing and medical communications for 30+ years and have witnessed incredible changes in the healthcare landscape. I laugh out loud when I remember how in the past I used to complain about various working conditions. However, they were minimal compared to today’s constant stream of pressures. Now there are insecurities about the marketplace, the unrelenting ferocity of managed care, stressed-out clients willing to change their ad agency “on a whim,” and the constant barrage of economic and socio-political uncertainties. It seems every industry, both private and government, is beleaguered by economic crises today.
I guess crying in my beard (?) is both selfish and narrow-minded. Whether we live or have lived in affluence or in abject poverty, we will always have fears and anxieties. Let’s face it; we live in a fallen world. We have to deal with it, and there’s only one way do that: constantly pause and know that God is in control.
When I’m having dark days and am beset by challenges of all sorts, I put my distress in God’s hands and really trust, really believe. He always delivers, and the more I trust, the less my discomfort, and the better the outcome.
Besides entreating the Lord, I must also thank Him. Since the human race is innately selfish, our conversation with God is often a big, one-sided “all about me.” But when we balance our requests with heartfelt thanksgiving, i.e., when it becomes an integral part of our lives, giving thanks can only diminish our despair and contribute to inner peace and real joy. It’s so easy to avow faith and to rationalize it. But faith in action, which means practicing our faith day by day, moment by moment, is the hard part.
Let’s face it. Every day is a life challenge to varying degrees. The storms we face-personal, social, work-related, spiritual, or financial-will always be there. In order to put things into the proper perspective, there are several actions we can take:
1. Start every day with a thanksgiving prayer. One of my favorites was written by Fr. Thomas Hopko:
We praise You, Lord Jesus for showing us how to live day by day without fear, serving obediently, always entrusting our lives into Your care. And we thank you Lord Jesus for showing us how to die, how to gain the victory, how to attain the crown of life by commending our souls into the Father’s hands.
2. Repeat the Jesus Prayer (“Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner”) for focus.
3. Recite short Bible verses. These can also help to assuage the anxieties of life whenever those inevitable afflictions rear their ugly heads. Meaningful verses like the following can really lift the weight of our woes:
Be anxious for nothing, but in everything, by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God; and the peace of God which surpasses all understanding, will guard your hearts and minds in Christ Jesus (Philippians 4:6-7).
Be still and know that I am God (Psalms 46:10).
Trust in the Lord with all your heart. Lean not upon your own understanding (Proverbs 3:5).
There is no formula, no antibiotic, no magic elixir for eradicating worry and fear. It’s a matter of developing childlike faith, a conscious effort to trust in God. If and when He is willing, that burden will become lighter as we grow in His wisdom and grace.
Bottom line: There can be peace in our hearts only when we turn to the One, True Source of peace, Jesus Christ. As He affirmed, “[My] peace I leave with you, My peace I give to you; not as the world gives, do I give you. Let not your heart be troubled, neither let it be afraid” (John 14:27).
Every day requires a reaffirmation of faith. If we seek God and His values, God will provide for us in wonderful ways we can never imagine. To know the pardon, joy, peace and power that come through Christ, we must personally receive Him by faith. And if our hearts are to change, our faith must be real.
Almost all illnesses are caused by our lack of trust in the Lord. This creates stress. Stress is caused by the negation of the religious sentiment. Unless you love the Lord and preoccupy yourself with holy deeds, you will certainly have depression and nasty feelings.
There is one thing which helps someone who is depressed: work and showing an interest in living: For example having a garden, some plants, flowers, trees, or getting outside, going for a walk in the countryside, or for a simple walk. All these create an interest and stop a person’s apathy. They act like medicine.
Moreover, being interested in music or the arts is very beneficial. But I specially emphasize the need to show an interest for the Church, for the Gospel and the liturgical services. Just by studying the Lord’s word one is healed without realizing it.
We ought not to be discouraged or be in a hurry. We ought not to judge things superficially or by their external appearance. If for example you happen to see a naked woman or one who is dressed inappropriately, do not criticize her but try to enter her soul. She may have a good heart and may express her existential worries through her wild appearance. She may process an inner strength and wish to show off arousing interest. She may have a distorted view of things because of her ignorance. Imagine what will happen if she does actually come to know Christ. She will become a believer and will direct all this passion towards Christ. She will do anything to attract divine grace. She will become a saint.
Because of our anxiety and our fears we often cause harm to someone without meaning to and without realizing it, even if we love him very much, like a mother does her child. A mother may transfer to the child all her anxiety about his life, his health and progress, even though she does not express it with words. This kind of love, this natural love, may sometimes cause harm. However, this does not happen with the love of Christ which is coupled with prayer and a careful way of life. This love sanctifies and calms a person, since God is love.
Translation of excerpts from the book «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ Ανθολόγιο Συμβουλών»
Elder Porphyrios
The great teachers of the Church and of the Greek nation, Makarios Notaras, Nikodemos of the Holy Mountain and Athanasios of Paros, who lived and worked in the 18th and early 19th centuries, form a new trinity of shining lights of the Church, like the three Fathers of the Church in the past, relatively speaking of course and bearing in mind the historical circumstances they lived through with their similarities and differences. To these three must be added Neophytos of Kafsokalyvia, who started the movement, although he was not as important or active as the other three would later become, thus earning their place in the Communion of Saints. They were nicknamed Kollyvades by their opponents on the Holy Mountain because they objected to the transfer of the memorial services (involving kollyva) from Saturday to Sunday in defiance of tradition, rightly judging that services for the dead are incompatible with the resurrectional and festal nature of Sunday.
This of course was a minor detail within their greater work of renewal and enlightenment. It was deliberately stressed and exaggerated in order to obscure the importance of their other work, and also to denigrate them as being people who concerned themselves with petty matters, as memorial services and kollyva supposedly were. Even today there are scholars who belittle them and their work, seeing the whole through the distorting prism of the memorial service controversy. Fortunately in recent decades, during which Greek historical and theological research has begun to free itself from Western ties, dependency and influence, their work has been reassessed as an 18th century philokalian renaissance. This renaissance had a decisive impact in strengthening and reinforcing the education of the enslaved Orthodox peoples and in preserving their awareness of who they were, not only vis-à-vis the Ottoman conquerors but also vis-à-vis the Western missionaries who spread out all over the Orthodox world, proselytising by unfair means, and especially by exploiting the ignorance, enslavement and poverty of the Orthodox faithful.
There was a great danger that the Orthodox would convert either to Islam or to a Western form of Christianity. Indeed, the second was the greater danger due to the West’s high level of civilisation, which made assimilation easier, whereas the feeling of superiority to Islam raised some barriers and reservations. There is the classic statement by the other great teacher and saint of that period, St Kosmas Aetolos, explaining why God allowed the Orthodox to be enslaved by the Turks rather than by the Franks [Westerners]: “Three hundred years after Christ’s Resurrection, God sent us Saint Constantine and established the kingdom for 1150 years. Then God took it away from the Christians, and for their own good gave it to the Turk for 320 years. And why did God bring the Turk and not some other nation? For our own good, because the other nations would have harmed our faith, but the Turk, as long as you give him money, will let you do as you like.”
However, after the dark ages of ignorance and illiteracy of the previous centuries, the roots of education were needed to raise a barrier against conversions to Islam or Western Christianity, to prevent a multitude of small streams becoming a river that would sweep away the Nation. What St Kosmas Aetolos did by travelling around the country and founding schools for the people, the Kollyvades Saints did at a higher level by publishing and interpreting texts from Scripture and the Fathers, Lives and Services of Saints, hymns, and even grammar, rhetoric and philosophy textbooks and also ancient Greek and Western classical writers. The aim was to enlighten the Nation and maintain it in its faith and in the traditions of the Fathers, to preserve Greek Orthodox culture. They wanted to ensure that in the schools, which were appearing in increasing numbers, the teachers, monks and priests would be able to understand Greek texts through school education, but also to publish these texts, since the manuscripts were few and far between, either hidden away in monastic libraries or looted by crafty foreign travellers.
One can even discern in their truly impressive educational and literary efforts a special emphasis on action to meet the danger of conversions to Islam or Western Christian denominations. It is well known that many Neo-Martyrs had as mentors, who supported them psychologically on the road to martyrdom, Kollyvades Saints such as St Makarios and St Nikodemos of the Holy Mountain. It is certain that what many Neo-Martyrs proclaimed before the Turkish judges regarding the superiority of the Christian faith to the religion of Muhammed, which they disparage and reject, echoed the teaching of the Kollyvades Saints. Many of these exchanges between these Neo-Martyrs and the Turkish judges, which recall the martyrologies of old, were preserved by St Nikodemos in his “New Martyrology”. The same interpretation must be put on the anti-Western works of St Athanasios of Paros; “The Antipope”, “The Judgement of Heaven”, “That Palamas” and other works on the aberrations and errors of the Latins.
The contribution of the Kollyvades to education and culture was not limited to raising the self-awareness of the Orthodox peoples vis-à-vis the twin dangers of assimilation by East or West, which were very great. It had another, equally broad, dimension, in which they appeared to have less success, not because their teachings were without effect, but because unfortunately, from 1821 the modern Greek state was violently cut off from the Greek Orthodox tradition. It abandoned traditional Greek Christian education and, guided by and in tutelage to the West, turned against its Byzantine heritage, against the Saints and the Church Fathers, against all that was holy for the Nation.
It is known that the Kollyvades Saints, and especially St Athanasios of Paros, clashed with the European and Europeanising supporters of the Enlightenment in modern Greece, who adopted the ideas of the French Enlightenment and the French Revolution, and even the atheism of Voltaire, and who attempted to direct the course of modern Greek culture towards classical antiquity, extolling and stressing the worldly wisdom and knowledge of antiquity while underrating or ignoring divine wisdom. Rationalism, science, knowledge and freedom were the new deities in the Enlightenment creed. The Byzantine synthesis, in which the healthy elements of the ancient Greek spirit were preserved and strengthened and pressed into the service of the divine message of love, humility and reconciliation that derives from the teaching of the Gospel of the Cross, was abandoned and disparaged. It was essentially a new form of persecution of the church, similar to the attempts by the Emperor Julian the Apostate in the fourth century to revive pure Hellenism in the place of Christianity, and by Barlaam the Calabrian in the fourteenth century to introduce into Orthodox Byzantium the scholasticism and rationalism of the Western Renaissance, rejecting the tried and true method of enlightenment and perfection used by the Fathers of the Church which emphasised divine wisdom, but without rejecting worldly or human wisdom. The three Fathers of the fourth century, Basil the Great, Gregory the Theologian and John Chrysostom, with their fine classical Greek education, like St Gregory Palamas in the fourteenth century, barred the way back to an unwholesome classicism that places the created above the uncreated, human wisdom above divine wisdom, as was said by the blessed monk Christoforos Papoulakos on observing the wrong course taken after 1821 by westernised Greek scholars and clergymen, who adopted in their entirety the ideas of the European Enlightenment.
It is worth noting that the revolutionary heroes of 1821, Kolokotronis, Makrygiannis, Papaflessas and others, who had been brought up in the spirit of tradition, felt betrayed on this point. They had struggled to free the Greeks from the Turks in body, and now they saw Greece becoming enslaved spiritually, surrendering her soul, to the Europeans.
Latinisation returned in the form of Europeanisation and Westernisation. The West, which had been unable to “enlighten” free Byzantium with Barlaam the Calabrian, that is to plunge the Greeks into darkness, because St Gregory Palamas reacted with the Hesychast movement, nor again under the Turkish occupation due to the Hesychastic movement of the Kollyvades, attempted again after 1821 by placing the modern Greek state, education and culture under its spiritual tutelage. It seems, however, that it is once again being defeated.
The Kollyvades, reviled even in the name they were given, profoundly influenced Orthodox faith and life as true successors of the patristic Hesychast tradition. Both the Holy Mountain, which bred them, and St Gregory Palamas can be proud of these great teachers of Orthodoxy and the Nation.
“There is no fear in love, but perfect love casts out fear. For fear has to do with punishment, and whoever fears has not been perfected in love” (A John, 4, 18)
When you love Jesus, despite your many weaknesses and your awareness of them, you rest assured that you have overcome death because you are in communion with Jesus’ love.
We ought to feel that Jesus is our friend. He is our friend. He confirms it Himself when He says: ‘You are my friends…” (John 15, 14).We ought to look up to Him and approach Him as our friend. If we fall, if we commit an offence, we ought to approach Him with love and courage and be filled with trust bestowed to us by our mutual friendship without fearing His punishment. We ought to tell Him: ‘Yes, Lord I have done this, I have fallen, forgive me”. At the same time we ought to feel that He loves us, that He receives us with tenderness and love and that He forgives us. Let our trespasses not separate us from Jesus. If we believe that He loves us and that we love Him, we will not feel strangers, neither we will feel separated from Him, not even when we commit a sin. We have secured His love and no matter what we do, we know that He loves us.
The Gospel, speaking allegorically, warns that the unjust will be taken to the place where there will be “weeping and gnashing of teeth” (Matthew 25, 30); indeed this is how it is going to be for someone who lives away from the Lord. Several of the Niptic fathers also speak about the fear of death and of Hell. They say: ‘You must always remember death’. Such words, if examined deeply, cause the fear for Hell. Someone who is trying to avoid committing a sin nurtures such thoughts, so that his soul is overcome by the fear of death, of Hell and of the devil.
Everything has its own importance at the appropriate time and the right circumstances. The fear of death is appropriate at the early stages of spiritual struggle. It is right for the novices, for those whose old-self is still active. The novice, who has not yet had the chance to be ‘sensitized’, is kept from sinning by this fear. Fear is necessary since we have a physical nature prone to wickedness. However, this is an elementary stage, an early level of relating to the divine. At this level the relationship with the Lord becomes a transaction: to gain Paradise and to avoid Hell. If we examine this properly we will see that it reeks from some kind of selfishness and self-interest.
I do not like this route. As soon as one progresses and enters the love of the Lord, why does he need fear? Whatever he does, he does it out of love and this is more important. It is not worth that much if someone becomes good because he fears the Lord and not because he loves Him.
Whoever would like to become a Christian ought to become a poet first. Once the soul is knocked about it becomes undeserving of Jesus’ love; Jesus interrupts the relationship since He does not want ‘thick’ souls with Him.
When you are worshiping the divine make sure that no one sees you nor recognizes what you are doing. You ought to do all these in secret, like the ascetics. Remember when I mentioned the nightingale? It sings in the forest, when there is silence, so that no one hears it neither praises it. What a magnificent singing in the desert! Did you notice how its throat swells? The same thing happens to the person who loves the Lord. As soon as he experiences this love, his ‘throat and his tongue swell”. He runs in the wild, in the desert and communicates with the Lord in secret, “with inexpressible sighs”.
You ought to ignore your passions; do not preoccupy yourselves with the devil. Turn towards Jesus instead. Divine grace teaches us our duties. We must employ love and longing in order to draw divine grace. The grace of the Lord needs divine Eros.
Once we have acquired love, then we are ready to pray. The Lord comes to such a soul by Himself as soon as He finds some pleasing things: a good intention, humility and love. Without these we are not able to say: ‘Lord, Jesus Christ, have mercy on me”.
The slightest criticism against someone else, affects our souls and we become unable to pray. The Holy Spirit does not dare approach such a soul.
We ought to let the Lord do what He wants with us; this is more beneficial and more appropriate for ourselves and for those whom we are praying for. Jesus will hand over all things in abundance. However, with the slightest selfishness, nothing can happen. The Lord has His own reasons for not giving us whatever we ask of Him. He has His own ‘secrets’.
Unless you obey your spiritual father and show humility, Jesus’ prayer (Lord, Jesus Christ, have mercy on me) will not work and you risk being deluded as well. Do not recite this prayer as a chore. If you apply pressure you may be harmed. Several people have fallen ill because they were reciting Jesus’ prayer under pressure. It can be done, of course, but it is not a healthy way to pray.
You do not have to concentrate excessively in order to recite Jesus’ prayer. You do not need special effort when you have divine Eros. Any place is appropriate for this prayer: sitting on a low chair, on an armchair, in the car, while on the road, at school, at the office, anywhere. Just say ‘Lord, Jesus Christ, have mercy on me’ gently, without pressure or feeling any tightness.
Intensity and not duration is more important in prayer. Pray even for five minutes, but your prayer ought to be offered to the Lord lovingly and with longing. This five-minute prayer may be more valuable than prayer which lasts all night. This is, certainly a mystery, but it happens.
The end
Elder Porphyrios
“Seeing they do not see and hearing they do not hear…” (Matt. 13:13)
This is Jesus’ description of those who encountered Him but did not understand. Just because we see something doesn’t mean we see it. Just because we hear something doesn’t mean we’ve heard it. This is particularly true of Holy Scripture. Just because we read it doesn’t mean we’ve read it.
Why do we read the Scriptures?
I assume that anyone who is “reading the Scriptures” is, in fact, a believing Christian, otherwise they would just be reading a collection of ancient writings held in esteem by Christians. For the books of the Bible to be “Scripture” is to say that they are considered somehow inspired and somehow authoritative. But to read them as Scripture also asks the question: “Whose Scripture?” The answer is, “The Christian Community’s – the Church’s.”
Some point famously to Paul’s admonition to Timothy:
All Scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness, that the man of God may be complete, thoroughly equipped for every good work (2 Tim. 3:16-17).
However, this is the admonition of an Apostle to a Bishop. “Doctrine” (“teaching”) is not the task of every Christian. Instead we are told that not many of us should be teachers (James 3:1). St. Paul urges believers at various times to give heed to the “doctrine” that they have received (Romans 16:17; 1 Timothy 1:3; 1 Timothy 4:6; etc.).
In our modern culture, many Christians act as though they have a major task in life to learn doctrine, meaning to once again study the Scriptures and come to their own conclusions about everything under the sun. It is as though Martin Luther was reincarnated multiple times in every generation.
Doctrine, sound teaching, is the “pattern” of teaching which has been delivered (traditioned) to us. We find witnesses to this teaching in the Fathers from the first century forward. The reading of Scripture is not the means whereby we arrive at sound doctrine – sound doctrine is the means whereby we rightly read the Scriptures. The Christian reading of Holy Scripture is a “doctrinally-ruled” reading. We do not come to the Scriptures to decide whether the Nicene Council “got it right.” Without a knowledge of doctrine, much of Scripture will remain closed to the reader.
But there are ways of reading Scripture that are appropriate and generally essential to the Christian life. “Search the Scriptures, for in them you think you have eternal life, and these are they which testify of me,” Christ says (John 5:39).
The most appropriate and life-giving manner of reading the Scriptures is to read them as a means of communion (koinonia) with God. Communion with God, sharing in His Life even as He shares in ours, is the means and the goal of salvation. Everything in the Christian life – indeed, the whole purpose of human life – is communion with God. Sin is the breaking of this communion, while salvation is its restoration. All of the sacraments have the one purpose of communion with God, whether manifest as Eucharist, Healing, Ordination, Baptism, etc. The only purpose of prayer is communion with God, for we do not speak to God to inform Him of what He already knows nor to convince of what He is already going to do. We are taught to “pray without ceasing” (1 Thess. 5:17), because communion “without ceasing” is the very definition of the Christian life.
So how do we read for the purpose of communion? St. Isaac of Syria says this:
The course of your reading should be parallel to the aim of your way of life…. Most books that contain instructions in doctrine are not useful for purification. The reading of many diverse books brings distraction of mind down on you. Know, then, that not every book that teaches about religion is useful for the purification of the consciousness and the concentration of the thoughts.
In our democratic culture, we find it offensive that anyone should be forbidden to read anything. I would only point to the spiritual abuse found on any number of “Orthodox” websites in which serious matters, originally written for monastics or for the guidance of clergy are tossed about for even the non-Orthodox to read. As if the canons of the Church were meant for mass consumption!
Parents who care about the health of their children usually follow some regimen in the course of their young lives when it comes to feeding them. “Milk and not stong meat” is the Scriptural admonition for those who are young in the faith. St. James offers this warning:
Let not many of you become teachers, my brethren, for you know that we who teach shall be judged with greater strictness(3:1).
And St. Peter’s Second Epistle offers this:
So also our beloved brother Paul wrote to you according to the wisdom given him, speaking of this as he does in all his letters. There are some things in them hard to understand, which the ignorant and unstable twist to their own destruction, as they do the other scriptures (3:15-16).
It’s not that Scripture or Canons or books of doctrine are to be avoided or forbidden – rather, that we should learn to read with wisdom in an effort to grow spiritually and not in an effort simply to gain knowledge of a questionable sort.
St. Isaac’s observation is that we give attention first to “purification of the consciousness and concentration of thoughts.” By such phrases he refers primarily to the daily regimen of what we read and how we pray (as well as fasting and repentance) towards the goal of overcoming the passions. Only someone who is not himself ruled by the passions is ready to safely guide someone else beyond those same rocks. Anger and condemnation, pride and superiority are marks of the passions. The passions cannot read the Scriptures and the Traditions rightly, nor offer them to others without doing harm. The same can be said about most argumentation. Reading for the sake of feeding our opinions is actuallyspiritually harmful.
So, to follow St. Isaac’s guidance, we are reading rightly when our reading is an integral part of a life whose single goal is communion with God. Obviously, “single goal” is the end of the game. On a daily basis we build towards that goal.
Reading with communion as a goal does not mean we avoid information (when we read), but that gathering information is not our primary purpose. Before the Divine Liturgy, as I enter the altar, I recite the portion of Psalm 5 appointed for priests:
I will enter Thy house, I will worship toward Thy holy temple in the fear of Thee. Lead me, O Lord, in Thy righteousness because of my enemies; make my way straight before Thee. For there is no truth in their mouth; their heart is destruction, their throat is an open sepulcher, they flatter with their tongue. Judge them, O God, let them fall by their own counsels; because of their many transgressions cast them out, for they have rebelled against Thee. But let all who take refuge in Thee rejoice, let them always sing for joy; and do Thou dwell in them, that those who love Thy name my exult in Thee. For Thou blessest the righteous, O Lord, Thou coverest us with good will as with a shield.
How can I read this as communion? About whom am I speaking? This is roughly how I read this in my heart:
I will enter my heart [that place where God dwells], I will acknowledge that it is You who dwell in me. Lead me rightly, O Lord, because of the wicked thoughts within me [my enemies]….My thoughts [logismoi] have no truth in them – they think only of destruction. They are like an open grave….Let me sing with joy in my heart – where You dwell. Let me exult in Your name. For those who rejoice in the Name of Jesus will exult and be blessed. You protect them with Your good will.
And I follow these thoughts into my heart. There I find communion with God – distractions flee away. There have been other times in my priesthood when I recited this Psalm as though it were a meditation of God protecting me from other people – particularly those about whom I felt anxious, or whom, in my neurosis, I imagined to be enemies. Such a reading (close to a literal reading) was not only useless, but left me deeper in darkness than I had been before I began my day.
Devotional reading tends to be slow, and often of short duration. For many books that I read – I can only take in a few pages a day.
Contrary to our popular self-conception, we are not a culture that values learning. We are a culture that values opinion, and opinion as entertainment (God save us from the pundits!). Dilettantism plagues us. If we want to be Christians, we must start with the small things and the practices that make for proper discipleship and “let not many of us become teachers.” Let many of us become those who pray, who fast, who repent, who forgive even their enemies and through the grace of God come to know the stillness within which God may be known.
«Και πώς είναι δυνατό, λέγει, άνθρωπος κοσμικός, που είναι προσηλωμένος στο δικαστήριο, κάθε τρεις ώρες της ημέρας να προσεύχεται και να τρέχει στην Εκκλησία; Είναι δυνατό και πολύ εύκολο. Γιατί, κι αν δεν είναι εύκολο να πας στην Εκκλησία, καθώς στέκεσαι εκεί μπροστά στις πόρτες κι είσαι προσηλωμένος στο δικαστήριο, είναι δυνατό να προσευχηθείς. Γιατί δε χρειάζεται τόσο φωνή, όσο σκέψη, ούτε έκταση των χεριών, όσο τεντωμένη ψυχή, ούτε κάποια στάση, αλλά πίστη.
Γιατί κι αυτή η Άννα δεν εισακούστηκε επειδή έβγαλε δυνατή και μεγάλη φωνή, αλλ’ επειδή φώναξε δυνατά μέσα στην καρδιά της. Γιατί «η φωνή της δεν ακουόταν» (Α’ Βασιλειών, 1, 13), λέγει, αλλά την άκουγε ο Θεός. ["Ν": Πρόκειται για ένα βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ (όπως κι όλα τα άλλα βιβλία της Π.Δ. που θα δείτε πιο κάτω). Η αγία Άννα, που αναφέρει εδώ, είναι η μητέρα του αγίου προφήτη Σαμουήλ, όχι η μητέρα της Παναγίας που έχει το ίδιο όνομα, γι' αυτό και τις γιορτάζουμε την ίδια μέρα (9 Δεκ.)].
Το ίδιο έκαναν πολλές φορές και πολλοί άλλοι και, ενώ ο άρχοντας μέσα φώναζε, απειλούσε, έκανε χειρονομίες, μαινόταν, αυτοί, στεκόμενοι μπροστά στις κλειστές πόρτες και λέγοντας λίγα λόγια προσευχής με το νου τους, όταν μπήκαν μέσα τον μετέβαλαν και τον καταπράυναν και τον έκαναν ήμερο, από άγριος που ήταν. Και δεν εμποδίστηκαν καθόλου, ούτε από τον τόπο, ούτε από την ώρα, ούτε από τη σιωπή για την προσευχή αυτή.
Αυτό λοιπόν κάνε κι εσύ! Στέναξε βαθειά, φέρε στη μνήμη σου τις αμαρτίες σου, στρέψε το βλέμμα σου στον ουρανό, πες με το νου σου «’Ελέησέ με, Θεέ μου», και ολοκληρώθηκε η προσευχή σου.
Γιατί αυτός που είπε «ελέησέ με», έδειξε εξομολόγηση και μετάνιωσε για τα αμαρτήματά του.
Γιατί το να ζητούν έλεος ταιριάζει σ’ αυτούς που αμάρτησαν. Αυτός που είπε «ελέησέ με», πήρε συγχώρηση των σφαλμάτων του.
Γιατί αυτός που ελεήθηκε δεν κολάζεται. Αυτός που είπε «ελέησέ με», κέρδισε τη Βασιλεία των Ουρανών.
Γιατί αυτόν που θα ελεήσει ο Θεός, δεν απαλλάσσεται μόνο απ’ τη κόλαση, αλλά γίνεται άξιος και των μελλοντικών αγαθών.
Ας μην προφασιζόμαστε λοιπόν λέγοντας, ότι δεν υπάρχει κοντά μας οίκος προσευχής. Γιατί εμάς τους ίδιους έκανε ναούς η χάρη του Πνεύματος του Θεού, εάν βέβαια είμαστε άγρυπνοι, ώστε να έχουμε από παντού μεγάλη ευκολία.
Η λατρεία μας δεν είναι τέτοια, όπως ήταν παλαιότερα των Ιουδαίων, που είχε πολύ το υλικό στοιχείο και απαιτούσε πολλή απασχόληση. Εκεί ο προσευχόμενος έπρεπε να ανεβεί στο ιερό, να αγοράσει τρυγόνια, να χρησιμοποιήσει ξύλα και φωτιά, να πάρει μαζί του μαχαίρι και το θύμα, γιατί εσύ ο ίδιος είσαι και ιερέας και θυσιαστήριο και θύμα.
Όπου λοιπόν κι αν βρίσκεσαι, μπορείς να στήσεις το βωμό, δείχνοντας μόνο νηφάλια πρόθεση, και σε τίποτα δεν σε εμποδίζει ο τόπος, ούτε σε εμποδίζει η ώρα, αλλά και χωρίς να γονατίσεις, χωρίς να χτυπήσεις το στήθος σου και χωρίς να υψώσεις τα χέρια σου στον ουρανό, μόνο εάν δείξεις θερμή διάνοια, ολοκλήρωσες το άπαν της προσευχής.
Είναι δυνατό ακόμα και γυναίκα, που κρατάει ρόκα και υφαίνει, να στρέψει το βλέμμα νοερά στον ουρανό και να επικαλεσθεί με θερμότητα το Θεό.
Μπορεί και άνθρωπος που πηγαίνει στην αγορά και βαδίζει μόνος του να κάνει μακρές προσευχές.
Κι άλλος, που κάθεται στο εργαστήριο και ράβει δέρματα, μπορεί να αφιερώσει τη ψυχή του στο Δεσπότη.
Είναι δυνατό και ο δούλος και αυτός που ψωνίζει και αυτός που ανεβαίνει και αυτός που κατεβαίνει και αυτός που εργάζεται στο μαγειρείο, όταν δεν μπορούν να έρθουν στην εκκλησία, να κάνουν προσευχή μακρά και ζωηρή.
Ο Θεός δεν ντρέπεται τον τόπο. Ένα πράγμα μόνο ζητά, θερμή διάνοια και ψυχή γεμάτη σωφροσύνη.
Και για να δεις ότι δεν χρειάζονται σχήματα και τόποι και ώρες γενικά, αλλά γενναίο και διεγερμένο φρόνημα, ο Παύλος, ενώ ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα στη φυλακή και δεν στεκόταν όρθιος (γιατί δεν τον άφηνε το ξύλο στο οποίο ήταν δεμένα τα πόδια του), επειδή, όντας ξαπλωμένος, προσευχήθηκε με προθυμία, ταρακούνησε τη φυλακή και τράνταξε τα θεμέλιά της και έδεσε τον αρχιφύλακα και τον οδήγησε ύστερα από αυτά στην ιερή μυσταγωγία (Πράξεις των αποστόλων, 17, 25-34).
Και ο Εζεκίας επίσης χωρίς να στέκεται όρθιος, ούτε να είναι γονατισμένος, αλλά ξαπλωμένος ανάσκελα στο κρεβάτι, εξαιτίας της αρρώστιας, γύρισε τον εαυτό του προς τον τοίχο, και με το να επικαλεστεί θερμά και με σώφρονα ψυχή το Θεό, και την απόφαση που είχε ανακοινωθεί ανακάλεσε και πολλή συμπάθεια κέρδισε και ξαναβρήκε όπως πριν την υγεία του.
Κι αυτό θα μπορούσε να το δει κανείς να συμβαίνει όχι μόνο σε άγιους και μεγάλους άνδρες, αλλά και σε κακούς.
Γιατί και ο ληστής δεν στάθηκε σε ευκτήριο οίκο, ούτε γονάτισε, αλλά τεντωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια πέτυχε τη Βασιλεία των Ουρανών.
Άλλος μέσα σε βούρκο και σε λάκκο (Ιερεμίας 45, 6),
άλλος μέσα σε λάκκο και ανάμεσα σε θηρία (Δανιήλ 6, 22),
άλλος μέσα στην ίδια την κοιλιά του κήτους (Ιωνάς 2, 2-Ι0),
αφού παρακάλεσαν το Θεό, όλα όσα τους απειλούσαν τα διέλυσαν και πέτυχαν την εύνοια του Θεού.
Και βέβαια λέγοντας αυτά σας προτρέπω να πηγαίνετε συνεχώς στις Εκκλησίες, και στο σπίτι να προσεύχεστε με πολλή ησυχία, κι όταν έχετε ελεύθερη ώρα να γονατίζετε και να ανυψώνετε τα χέρια, κι όταν έχετε ελεύθερη ώρα να γονατίζετε και να ανυψώνετε τα χέρια.
Εάν όμως είτε εξαιτίας της ώρας, είτε εξαιτίας του τόπου μείναμε ανάμεσα σε πολλούς άλλους, να μην παραλείπετε εξαιτίας αυτού τις συνηθισμένες προσευχές, αλλά να προσεύχεσθε μ’ αυτόν τον τρόπο, που είπα στην αγάπη σας, και να παρακαλείτε το Θεό, με τη βεβαιότητα ότι δεν θα έχετε τίποτα λιγότερο με αυτή την προσευχή.
Αυτά σας τα είπα όχι για να με θαυμάσετε και να χειροκροτήσετε, αλλά για να τα εφαρμόσετε έμπρακτα και να αφιερώνετε τις ώρες της νύχτας και της ημέρας και της εργασίας στις προσευχές και τις δεήσεις».
(Αγίου Ι. Χρυσοστόμου, Δ΄ομιλία «Περί Άννης»)
Τι αξία έχει αδελφοί μου, εάν μιλώ αιώνια για τον Θεό
Και ο Θεός αιώνια σιωπά;
Μπορώ άραγε να υπερασπιστώ το δίκαιο του Θεού
Εάν ο Θεός δεν το θέσει υπό την προστασία Του;
Μπορώ να αποδείξω τον Θεό στους άθεους εάν ο Θεός κρύβεται;
Μπορώ να αγαπώ τα παιδιά Του
Εάν Αυτός είναι αδιάφορος απέναντι στα παθήματά τους;
Όχι.
Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορώ.
Οι λέξεις μου δεν έχουν φτερά για να μπορούν
Να υψώσουν στον Θεό όλους τους πεσμένους και ξεπερασμένους από τον Θεό
Ούτε έχουν φωτιά για να ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιές των παιδιών έναντι του Πατέρα τους.
Οι λέξεις μου δεν είναι τίποτα
Αν δεν είναι απήχηση και επανάληψη αυτού που ο Θεός με τη δική του δυνατή γλώσσα λέει.
Τι είναι ο ψίθυρος στα βότσαλα της ακτής μπροστά στο φοβερό βουητό του ωκεανού;
Έτσι είναι και οι λέξεις μου απέναντι στους λόγους του Θεού.
Πώς μπορεί να ακούσει κάποιος τον ψίθυρο στα βότσαλα
Τα σκεπασμένα από τον αφρό του μανιώδους στοιχείου
Όταν είναι κουφός μπροστά στο βουητό του ωκεανού;
Πως θα δει τον Θεό στα λόγια μου εκείνος που δεν μπορεί να τον δει στη φύση και στη ζωή;
Πως οι αδύναμες ανθρώπινες λέξεις μπορούν να πείσουν εκείνον
Που ούτε οι κεραυνοί δεν είναι σε θέσει να πείσουν;
Πως θα ζεσταθεί με μία σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του;
Δεν σιωπά ο Θεός αδελφοί μου, αλλά μιλά δυνατότερα από όλες τις θύελλες και τους κεραυνούς.
Δεν εγκαταλείπει ο Θεός τον δίκαιο, αλλά τον παρακολουθεί στα παθήματά του και απαλά τον οδηγεί στον θρόνο.
Δεν εξαρτάται ο Θεός από οποιουδήποτε την καλή θέληση
Αλλά πράττει τα πάντα εξαρτώμενα από τη δική Του καλή θέληση.
Θα ήταν κακόμοιρος ο Θεός μας, εάν εξαρτιόταν από τις δικανικές υπερασπίσεις ενός θνητού ανθρώπου.
Ο Θεός είναι αυτός που είναι, είτε εμείς τον μεγαλύνουμε είτε τον υποτιμούμε.
Ο Θεός θα υπάρχει , φωτεινός και μεγάλος όπως και σήμερα
Και τότε που οι ακτίνες του ηλίου μάταια θα αναζητούν ένα ανθρώπινο πλάσμα στη γη
Και αντί ζωντανών θα ζεσταίνουν μόνον τους τάφους των νεκρών…
Το ζήτημα της υπάρξεως του Θεού και της Θείας του Οικονομίας
Θα καταστρεφόταν αν εξαρτιόταν από τους λόγους μου και από τις δικές σας συνήθειες.
Αλλά το ζήτημα του Θεού, ανεξάρτητα απ’ όλους εμάς θα πετύχει και θα νικήσει.
Εκείνος του οποίου τα χρόνια δεν έχουν αριθμό και η οντότητά του δεν έχει αρχή και τέλος
Δεν μπορεί να αφήσει το «επίγειο σπίτι» του στις διαθέσεις μας, στα αδύναμα δημιουργήματά του
Των οποίων η αρχή και το τέλος σχεδόν συναντιόνται σε ένα σημείο
Και των οποίων η οντότητα είναι μία κουκκίδα.
Δεν είναι ο άνθρωπος φερέγγυος αλλά ο Θεός και πιστός εγγυητής της Βασιλείας της αγάπης στη γη…
Από το βιβλίο:
Αργά βαδίζει ο Χριστός, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
The remembrance of death is a daily death, and the remembrance of our departure is an hourly sighing or groaning.
Fear of death is a property is a property of nature that comes from disobedience, but trembling at death is a sign of unrepented sins.
St. John Climacus
We know that the greater the love, the greater the sufferings of the soul.
The fuller the love, the fuller the knowledge of God. The more ardent the love, the more fervent the prayer. The more perfect the love, the holier the life.
St. Silouan the Anthonite
Ανέβασαν κάποτε στη σκήτη των Πατέρων ένα δαιμονισμένο νέο, για να τον θεραπεύσουν με την προσευχή τους. Εκείνοι όμως, από ταπείνωση, απόφευγαν. Πολύ καιρό βασανιζόταν έτσι ο δυστυχισμένος άνθρωπος, ώσπου κάποιος Γέρων τον λυπήθηκε, τον σταύρωσε με τον ξύλινο σταυρό, που είχε στη ζώνη του, κι' έδιωξε το πονηρό πνεύμα.
— Αφού με βγάζεις από την κατοικία μου, του είπε εκείνο, θα μπω μέσα σου.
— Έλα, του αποκρίθηκε θαρραλέα ο Γέροντας...
Έτσι μπήκε μέσα του το δαιμόνιο καί τον βασάνιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Ο Όσιος υπόμενε με καρτερία τον πόλεμο, αλλά αντιπολεμούσε κι' εκείνος τον εχθρό με υπεράνθρωπη νηστεία καί ακατάπαυστη προσευχή. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έβαλε ούτε μια φορά στο στόμα του τροφή, μασούσε μόνο λίγα κουκούτσια από φοίνικες κάθε βράδυ και κατάπινε τον χυμό τους.
Νικημένο τέλος το δαιμόνιο, από τον ακατάπαυστο αγώνα του Γέροντος, τον ελευθέρωσε.
— Γιατί φεύγεις; τον ρώτησε εκείνος, Κανένας δε σε διώχνει.
— Με αφάνισε η νηστεία σου, αποκρίθηκε εκείνο κι' έγινε άφαντο.
http://www.agioritikovima.gr/diafora/theologikos-log/diafora/26905-i-niteia-afani
Τέσσερις είναι οι κυριώτερες προσβολές και πιο επικίνδυνες με τις οποίες συνηθίζουν να μας πολεμούν οι εχθροί μας δαίμονες κατά την ώρα του θανάτου. Ο πόλεμος που μας κάνουν εναντίον της πίστεως, η απόγνωσις, η κενοδοξία και τα διάφορα φαντάσματα και οι μεταμορφώσεις των δαιμόνων σε Αγγέλους φωτός.
Όσο για την πρώτη προσβολή σου λέγω ότι αν αρχίση ο εχθρός να σε πολεμή με τα ψεύτικα επιχειρήματά του βάζοντας στο νου λογισμούς απιστίας, φύγε αμέσως από το νου σου στη θέλησί σου λέγοντας: «Πήγαινε πίσω μου Σατανά, πατέρα του ψεύδους, διότι εγώ δεν θέλω καθόλου να σε ακούσω, διότι μου είναι αρκετό να πιστεύω εκείνο που πιστεύει η αγία μου εκκλησία».
Και μην αφήσης καθόλου τόπο στην καρδιά σου στους λογισμούς της απιστίας, όπως αναφέρεται: «Εάν Πνεύμα του εξουσιάζοντος, δηλαδή του εχθρού, σου επιτεθή, μην μετακινηθής από την θέσι σου» (Εκκλ. 10,4). Αυτούς τους λογισμούς να τους θεωρής ως κινήσεις του διαβόλου που προσπαθεί την ώρα εκείνη να σε σκανδαλίση. Κι αν δεν μπορής να στηρίξης το νου σου, στάσου με ανδρεία και μένε σταθερός με την θέλησί σου για να μην πέσης σε κανένα λογισμό ή και σε κανένα ρητό της Αγίας Γραφής, το οποίο θα σου προσφέρη ο εχθρός. Γιατί, όσα ρητά της Αγίας Γραφής κι αν σου θυμίση την ώρα εκείνη, είναι ακρωτηριασμένα (ελλιπή), προσφέρονται με κακό σκοπό, άσχημα εξηγημένα κι αν ακόμη φαίνωνται καθαρά, καλά και φανερά.
Κι αν ο πονηρός όφις σε ρωτήση και σου πη με τον λογισμό τι πιστεύει η εκκλησία, καταφρόνησέ τον εντελώς και μην του αποκριθής. Αλλά βλέποντας το ψεύδος και την πονηριά του και ότι προσπαθεί να σε πιάση με τα λόγια, πίστευε χωρίς καμμία αμφιβολία με όλη σου την καρδιά.
Σε περίπτωσι πάλι που είσαι δυνατός στην πίστι και έχεις δυνατό λογισμό και θέλεις να κάνης τον εχθρό να καταντροπιασθή, απάντησέ του ότι η αγία μου εκκλησία πιστεύει στην αλήθεια. Κι αν σου πη ποια είναι αυτή η αλήθεια, να του απαντήσης: εκείνο που πιστεύει αυτή. Πάνω από όλα κράτα την καρδιά σου πάντοτε σταθερή και προσεκτική και στραμμένη προς τον Εσταυρωμένο λέγοντας: «Θεέ μου, Ποιητά μου και Λυτρωτά μου, βοήθησέ με γρήγορα και μην παραχωρήσης να πέσω ποτέ από την αλήθεια της αγίας σου πίστεως. Αλλά ευδόκησε, όπως με την χάρι σου γεννήθηκα στην αλήθεια αυτή, έτσι να τελειώσω και την θνητή μου ζωή σ’ αυτήν προς δόξαν του ονόματός σου».
http://www.agioritikovima.gr/diafora/theologikos-log/diafora/26906-poies-einai-oi
O πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα φέρεται να ζήτησε να επισκεφθεί την χερσόνησο του Άθωνα. Η απάντηση των αγιοριτών μοναχών ήταν αποστομωτική και μονολεκτική: ΟΧΙ!
Οπως αναφέρει το lithosfotos οι αγιορίτες μοναχοί αιτιολόγησαν αυτή τους την απάντηση λέγοντας πως είναι μουσουλμάνος και γι αυτό τον λόγο δεν γίνεται δεκτός.
Πέρα από το αιτιολογικό, όμως, οι αγιορίτες γέροντες προχώρησαν και ένα βήμα παραπέρα και ζήτησαν από την Επιστασία του Αγίου Όρους να... εκδώσει σχετική ανακοίνωση όπου θα καθίστατο σαφές πως ο συγκεκριμένος πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ανεπιθύμητος στο "Περιβόλι της Παναγίας".
Η πηγή που μετέφερε την είδηση εκτός Αγίου Ορους, λέγεται πως είναι αγιορίτης γέροντας εγνωσμένης σοβαρότητας και πνευματικής αξίας, ο οποίος κατά την κοσμική του ζωή ήταν στρατιωτικός.
Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει από πουθενά καμία αναφορά στην ανακοίνωση της Επιστασίας.
Όμως, ο συγκεκριμένος γέροντας έγινε δέκτης αιτήσεων επίσκεψης του Αγίου Όρους και από δημοσιότητες της Ελλάδας, στους οποίους απάντησε κάθετα και αρνητικά, λόγω της αμετανόητα προσωπικής ζωής που διάγουν.
Η στάση των αγιοριτών μοναχών κρίνεται απολύτως φυσιολογική, αφού είναι γνωστή η αγάπη τους για τον Θεό, όμως εξίσου γνωστή είναι και η αγάπη τους για την Ελλάδα, την πατρίδα για την οποία προσεύχονται νυχθημερόν.
http://www.agioritikovima.gr/arxeio/26920-ochi-tou-agiou
If you want to go straight before God, you need two walls. Not of brick, or stone or earth, but two spiritual walls.
Have fear of God on the right, because the Prophet Daniel says, '' With fear of God, man is diverted from all evil.''
On the left have fear of death because the Son of Sirach says, ''Son, remember your end and you will not sin. ''
These two good deeds, fear of God and remembrance of death, deliver man from all sin.
Elder Cleopa
If you give something to someone who is in need, then let a cheerful face precede your gift, along with kind words and encouragement for his suffering.
St. Isaac the Syrian
Those who have realized how dangerous and evil is the life they lead, the devil succeeds in keeping in his power mainly by following the simple but all powerful suggestion, '' Later, later; tomorrow, tomorrow.''
St. Nikodemos of Mount Athos
When reading the Holy Scriptures, he who is humble and engaged in spiritual work, will apply everything to himself and not to someone
else.
St. Mark the Ascetic
God is kind, He wants us all to be saved. If only a few were to be saved,why then was Christ crucified?
The gate into Paradise is not narrow.There is room for all those who bow humbly and are not puffed up with pride, as long as they repent and give the burden of their sins to Christ, then there is plenty of room to pass through the gate.
Man can be saved with a single humble thought, or with a proud one lose everything.
Elder Paisios
When you begin to pray, begin to think of your sins and weep for them, this is how you should pray.
St. Joseph of Optina
All who truly believe in Him and cleave to Him with all their soul are changed into His image by the power of His Resurrection.
St. Theophan the Recluse
Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι νὰ γίνουμε τέλειοι καὶ ἅγιοι. Νὰ ἀναδειχθοῦμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἂς προσέξουμε μήπως, γιὰ χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τὴ μέλλουσα, μήπως, ἀπὸ τὶς βιοτικὲς φροντίδες καὶ μέριμνες, ἀμελήσουμε τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας.
Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ ἡ προσευχὴ ἀπὸ μόνες τους δὲν φέρνουν τοὺς ἐπιθυμητοὺς καρπούς, γιατί αὐτὲς δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ἀποτελοῦν τὰ μέσα γιὰ νὰ πετύχουμε τὸ σκοπό.
Στολίστε τὶς λαμπάδες σας μὲ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τὰ πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τὴν καρδιά σας ἀπὸ κάθε ρύπο καὶ διατηρῆστε τὴν ἁγνή, γιὰ νὰ ἔρθει καὶ νὰ κατοικήσει μέσα σας ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σᾶς πλημμυρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὶς θεῖες δωρεές.
Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καὶ ἡ φροντίδα σ’ αὐτὰ νὰ εἶναι. Αὐτὰ ν’ ἀποτελοῦν σκοπὸ καὶ πόθο σας ἀσταμάτητο. Γί’ αὐτὰ νὰ προσεύχεστε στὸ Θεό. Νὰ ζητᾶτε καθημερινὰ τὸν Κύριο, ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά σας καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Καὶ ὅταν Τὸν βρεῖτε, σταθεῖτε μὲ φόβο καὶ τρόμο, ὅπως τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, γιατί ἡ καρδιά σας ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ βρεῖτε τὸν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τὸ χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τοὺς ὑπερήφανους, ἐνῷ ἀγαπάει καὶ ἐπισκέπτεται τοὺς ταπεινοὺς στὴν καρδιά.
Ἂν ἀγωνίζεσαι τὸν ἀγώνα τὸν καλό, ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἐνισχύσει. Στὸν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τὶς ἀδυναμίες, τὶς ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δὲν ἀγωνίστηκε, δὲν γνώρισε τὸν ἑαυτό του.
Προσέχετε καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμα παραπτώματα. Ἄν σᾶς συμβεῖ ἀπὸ ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μὴν ἀπελπιστεῖτε, ἀλλὰ σηκωθεῖτε γρήγορα καὶ προσπέστε στὸ Θεό, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ σᾶς ἀνορθώσει.
Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ ἐλαττώματα βαθιὰ ριζωμένα, πολλὰ εἶναι καὶ κληρονομικά. Ὅλα αὐτὰ δὲν κόβονται μὲ μία σπασμωδικὴ κίνηση οὔτε μὲ τὴν ἀδημονία καὶ τὴ βαρειὰ θλίψη, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή, μὲ καρτερία, μὲ φροντίδα καὶ προσοχή.
Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια. Γί’ αὐτὸ εἶναι βλαβερὴ καὶ ἐπικίνδυνη, καὶ πολλὲς φορὲς παροξύνεται ἀπὸ τὸ διάβολο, γιὰ ν’ ἀνακόψει τὴν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.
Ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεστε στὸ Θεὸ νὰ σᾶς δυναμώνει. Νὰ ἀντιμετωπίζετε μὲ ὑπομονὴ τὶς πτώσεις σας καί, ἀφοῦ γρήγορα σηκωθεῖτε, νὰ τρέχετε καὶ νὰ μὴ στέκεστε, σὰν τὰ παιδιά, στὸν τόπο ποὺ πέσατε, κλαίγοντας καὶ θρηνώντας ἀπαρηγόρητα.
Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεστε, γιὰ νὰ μὴν μπεῖτε σὲ πειρασμό. Μὴν ἀπελπίζεστε, ἂν πέφτετε συνέχεια σὲ παλιὲς ἁμαρτίες. Πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς εἶναι καὶ ἀπὸ τὴ φύση τους ἰσχυρὲς καὶ ἀπὸ τὴ συνήθεια. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ὅμως, καὶ μὲ τὴν ἐπιμέλεια νικιοῦνται. Τίποτα νὰ μὴ σᾶς ἀπελπίζει.
Ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς
Αγιος Νεκταριος
1. Οἱ ψυχὲς ποὺ ἀγαποῦν τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀλήθεια, δὲν ὑποφέρουν οὔτε τὴν παραμικρὴ ἐλάττωση τοῦ ἔρωτά τους πρὸς τὸν Κύριο. Ἀλλὰ καρφωμένες ὁλοκληρωτικὰ στὸ σταυρό Του αἰσθάνονται μέσα τους τὴν Πνευματικὴ προκοπή. Πληγωμένες λοιπὸν ἀπὸ τὸν πόθο Του, κι ἄν ἀκόμη ἀξιωθοῦν Θεία μυστήρια καὶ μετάσχουν εὐφροσύνης καὶ Χάριτος, δὲν ἔχουν πεποίθηση στὸν ἑαυτό τους, οὔτε νομίζουν ὅτι εἶναι τίποτε. Ἀλλὰ ὅσο ἀξιώνονται πνευματικὰ χαρίσματα τόσο ἐπιζητοῦν τὰ οὐράνια. Καὶ ὅσο περισσότερη προκοπὴ αἰσθάνονται, τόσο πιὸ λαίμαργες γίνονται γιὰ τὰ θεῖα. Καὶ ἐνῶ εἶναι πνευματικὰ πλούσιες, κάνουν σὰν νὰ εἶναι φτωχές. «Ὅσοι μὲ τρῶνε θὰ πεινάσουν κι' ἄλλο, καὶ ὅσοι μὲ πίνουν θὰ διψάσουν κι' ἄλλο», λέει ἡ Θεία Γραφή.
2. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ψυχὲς ἀξιώνονται νὰ λάβουν τὴν τέλεια ἐλευθερία ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ν' ἀποκομίσουν τὴν ἔλλαμψη καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴν πληρότητα τῆς Χάρης. Ὅσες ὅμως εἶναι ὀκνηρές καὶ ἀποφεύγουν τοὺς κόπους καὶ δὲν ἐπιζητοῦν τὸν ἁγιασμὸ τῆς καρδιᾶς ἀπὸ αὐτὴ ἐδῶ τὴ ζωή, ὄχι ἐν μέρει, ἀλλὰ ὁλοκληρωτικά. Αὐτὲς ἄς μὴ ἐλπίζουν νὰ κοινωνήσουν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ν' ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ πάθη τῆς κακίας• αὐτὲς κι' ἄν ἀξιωθοῦν τὴ Θεία Χάρη, ἐπειδὴ ξεγελιοῦνται ἀπὸ τὴν κακία, ἀφήνουν κάθε πνευματικὴ φροντίδα, διότι ἀπολαμβάνουν ὀλίγη πνευματικὴ γλυκύτητα. Ἔτσι οἱ ψυχὲς αὐτὲς εἶναι εὔκολο νὰ πέσουν σὲ ἔπαρση, διότι δὲν ἀγωνίζονται νὰ φτάσουν τὴν τέλεια ἀπάθεια. Καὶ καθὼς ἀρκοῦνται στὴ λίγη αὐτὴ ἐνίσχυση τῆς Χάρης καὶ προκόβουν ὄχι στὴν ταπείνωση, ἀλλὰ στὴν ἔπαρση, ἀπογυμνώνονται κάποτε κι' ἀπὸ τὸ χάρισμα ποὺ ἔλαβαν. Γιατὶ ἡ ψυχή, ποὺ ἀγαπάει ἀληθινὰ τὸν Θεό, κι' ἄν ἀκόμη μυριάδες ἀρετὲς κατορθώσει, ἔχει τέτοια μετριοφροσύνη, σὰν νὰ μήν ἔχει ἀρχίσει ἀκόμη νὰ ζεῖ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νοιώθει ἀπληστία καὶ ἔρωτα γιὰ τὴ Θεία ἀγάπη ποὺ ἐμπνέει ὁ Δεσπότης Χριστός.
3. Στὰ πνευματικὰ αὐτὰ μέτρα οὔτε μονομιᾶς οὔτε εὔκολα μπορεῖ νὰ φτάσει κανείς, ἀλλὰ ἀφοῦ προηγηθοῦν πολλοὶ κόποι καὶ ἀγῶνες καὶ περάσουν χρόνια μὲ δοκιμασίες καὶ ποικίλους πειρασμούς, μέχρι τὸ τέλειο μέτρο τῆς ἀπάθειας. Ἔτσι, ἀφοῦ δοκιμασθεῖ μὲ πόνους καὶ κόπους καὶ ὑποφέρει μὲ γενναιοψυχία ὅλους τοὺς πειρασμούς ποὺ προξενεῖ ἡ κακία, ἀξιώνεται νὰ λάβει τὶς μεγάλες τιμές καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸν Θεϊκὸ πλοῦτο. Ἔπειτα γίνεται καὶ κληρονόμος τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος
- Γέροντα, όταν κάποια γυναίκα μας πη: «δεν με κατάλαβε ο πνευματικός», τι πρέπει να της πούμε;
- Πέστε της: «Μήπως εσύ δεν του έδωσες να καταλάβη; Μήπως το σφάλμα είναι δικό σου;». Σ’ αυτές τις περιπτώσεις να προβληματίζετε τον άλλον, να μην τον δικαιολογήτε εύκολα. Τα πράγματα είναι πολύ λεπτά. Εδώ, βλέπεις, και τους πνευματικούς ακόμη τους μπερδεύουν.
- Και αν μας πη ότι δεν αναπαύεται στον πνευματικό της;
- Για να μην αναπαύεται, μήπως φταίει και αυτή, μήπως ζητά να την αναπαύη ο πνευματικός στο θέλημά της. Κάποιος, ας υποθέσουμε, αδιαφορεί για την οικογένειά του και έχουν συνέχεια φασαρίες με την γυναίκα του. Θέλει να την χωρίση και έρχεται και μου κάνει παράπονα, με την απαίτηση να πάρω το μέρος του, για να διαλύσω την οικογένεια του! Αν του πω: «εσύ είσαι ένοχος για όλη την ιστορία», αν δεν συναισθανθή την ενοχή του, θα πη ότι δεν τον ανέπαυσα. Λένε δηλαδή μερικού: «δεν με ανέπαυσε ο πνευματικός», γιατί δεν τους λέει να κάνουν αυτό που θέλουν.
Αν ο πνευματικός δικαιολογή τα πάθη του καθενός, μπορεί να τους αναπαύση όλους, αλλά δεν βοηθιούνται έτσι οι άνθρωποι. Αν είναι να αναπαύουμε τον καθέναν στα πάθη του, τότε ας αναπαύσουμε και τον διάβολο. Έρχεσαι λ.χ. εσύ και μου λες: «Η τάδε αδελφή μου μίλησε άσχημα». «Ε, σου λέω, μη δίνης σημασία σ’ αυτήν», και σε αναπαύω. Έρχεται μετά από λίγο αυτή η αδελφή και μου λέει για σένα: «Η τάδε αδελφή έτσι και έτσι έκανε». «Ε, τώρα, της λέω, καλά, δεν την ξέρεις αυτήν; Μην την παίρνης και στα σοβαρά». Την ανέπαυσα και αυτήν. Έτσι όλους τους αναπαύω, αλλά και όλους τους πεδικλώνω! Ενώ πρέπει να σου πω: «έλα εδώ· για να σου μιλήση έτσι η αδελφή, κάτι της έκανες», οπότε θα αισθανθής την ενοχή σου και θα διορθωθής. Γιατί, από την στιγμή που θα αισθανθής την ενοχή σου, όλα θα πάνε καλά. Η πραγματική ανάπαυση έρχεται, όταν τοποθετηθή ο άνθρωπος σωστά.
Σκοπός είναι πως θα αναπαυθούμε στον Παράδεισο, όχι πως θα αναπαυθούμε στην γη. Είναι μερικοί πνευματικοί που αναπαύουν τον λογισμό του άλλου, και μετά εκείνος λέει: «πολύ με ανέπαυσε ο πνευματικός», αλλά μένει αδιόρθωτος. Ενώ πρέπει να βοηθήσουν τον άνθρωπο να βρη τα κουσούρια του, να διορθωθή και στην συνέχεια να τον κατευθύνουν. Τότε μόνον έρχεται η πραγματική ανάπαυση. Το να αναπαύσης τον άλλον στα πάθη του, δεν είναι βοήθεια· αυτό για μένα είναι έγκλημα.
Για να μπορέση να βοηθήση ο πνευματικός δύο ανθρώπους που έχουν σχέση, πρέπει να έχη επικοινωνία και με τους δύο. Όταν ακούη λ.χ. λογισμούς δύο ανθρώπων που έχουν διαφορές, πρέπει να γνωρίζη και τις δύο ψυχές, γιατί ο καθένας μπορεί να παρουσιάζη το θέμα, όπως το καταλαβαίνει. Και να δεχθή να λύση τις διαφορές τους, μόνον αν δεχθούν να τις λύση σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, γιατί όλες οι άλλες λύσεις είναι ένας συνεχής πονοκέφαλος και χρειάζονται συνέχεια ασπιρίνες. Ύστερα να βάλη τον καθέναν στην θέση του· να μη δικαιώση κανέναν. Να πη στον καθέναν τα κουσούρια του, οπότε πελεκιέται το ένα στραβό, πελεκιέται και το άλλο, και έτσι συμφωνούν και συνεννοούνται.
Το μόνο καλό που έχω είναι αυτό: ποτέ δεν δικαιώνω κανέναν, έστω και αν δεν φταίη. Όταν λ.χ. έρχωνται οι γυναίκες και μου λένε ότι έχουν προβλήματα στην οικογένεια και φταίει ο άνδρας, κατσαδιάζω τις γυναίκες. Όταν έρχωνται οι άνδρες και κάνουν παράπονα για τις γυναίκες, κατσιάζω τους άνδρες. Δεν αναπαύω τον λογισμό τους, αλλά λέω τα στραβά του καθενός· λέω στον καθέναν αυτό που του χρειάζεται, για να βοηθηθή. Αλλιώς φεύγει αναπαυμένος ο ένας, φεύγει αναπαυμένος ο άλλος, και στο σπίτι πιάνονται μεταξύ τους. «Είχε δίκιο που μου είπε για σένα έτσι!». «Και σ’ εμένα ξέρεις τι είπε για σένα;». Θέλω να πω, κανέναν δεν αναπαύω στα πάθη του. Πολλούς μάλιστα τους μαλώνω πολύ – φυσικά για το καλό τους -, αλλά φεύγουν πραγματικά αναπαυμένοι. Μπορεί να φεύγουν πικραμένοι, αλλά μέσα τους καταλαβαίνουν ότι εγώ πικράθηκα πιο πολύ από αυτούς, και αυτό τους πληροφορεί.
- Μερικοί, Γέροντα, νιώθουν σιγουριά, όταν τους μαλώνετε.
- Ναι, γιατί δεν τον μαλώνω τον άλλον ξερά. Θα του πω ότι έχει αυτά τα καλά, για να τα αξιοποιήση, και αυτά τα κουσούρια, για να τα διορθώση. Όταν δεν του πης την αλήθεια, τότε, σε μια στιγμή που δεν κολακεύεται, παλαβώνει.
Γεροντας Παϊσιος
St. Ephraim of Nea Makri
An astonishing miracle for a newborn from St. Ephraim of Nea Makri (amateur translation)
I wish, in my own manner, to thank God and St. Ephraim for the miracle which I was made worthy to experience.
I was pregnant, and 12/29/01 was my given due date. When that date came, and I still was not in labor, my doctor gave me another week. On the morning of January 2nd 2002 I began to experience strong pains, and I went to the Hospital. I was checked, and told that my Obstetrician would be called, because I was most likely in labor.
In a short time, the next day (January 3rd), the day of St. Ephraim, I gave birth. The child was born with a dark color, however, due to the lack of Oxygen, and began to cry after 30 minutes. This had occurred within me (as my labor was delayed), and I was in immediate danger also. The child was suffering from apnea, and they did not remove him from the incubator, so that they could support him with Oxygen, with the result being suffering continuous seizures. They took him that evening to the Children's Hospital “Agia Sophia”, and the physicians there diagnosed that the child was suffering from cerebral edema. The ground fell from beneath my feet, and the doctors did not give us much hope...They told us to pray that he leave this life (the child would either die, or we would receive him as a vegetable, for the seizures had destroyed his internal organs, and my baby's beating heart was weak). His situation remained critical, and our only hope was God and St. Ephraim, both of whom we entreated daily.
In 13 days, there was a second encephalogram, when the doctors did not want to tell us to results, so that we not be given hope. After two days, they announced the new results, that our child was totally well, and they did not understand how this occurred, as they thought he was doomed. Here I should say that during these 13 days, St. Ephraim revealed himself to us many ways.
My one aunt saw a dream: she was within a Church of St. Ephraim, and there was a little boy who was crying continuously. She picked him up to calm him down, and she got up and walked. When my aunt told us this, she went with my mother to the same Church. On the road, my mother asked St. Ephraim to show her some sign. As she was lighting her vigil lamp, it went out, and she thought that this was a sign that my child had died. When she went to light it again, before she could get the lighter out, it lit itself again alone. Then she understood that my child was alive, and that the very powerful St. Ephraim would help him. In my house, we heard knocking from our icons, and the odor of incense filled all of our rooms.
My baby stayed 17 days in the NICU. After all that I related above, he remained another 13 days in a normal room, where they began to slowly feed him some milk. After this, we were able to bring him home.
Time passed, and we had to go for follow-up in two months. A few days before, my other aunt saw a dream: she was in my house for a visit, and there was a young man with her with a white shirt and black pants. The young man came for the first time to my house, and I began to welcome him. Before I could show him his bedroom, he entered my room by himself, where I had the baby, and began to unbutton his cufflinks. When I prepared something to treat him, my aunt called him, and he told her: “Go ahead, I will stay to watch over the child.”
Then I felt at ease, because I knew that my child would have a protector throughout his life. At his first check-up, we saw a very good professor at the Hospital, and when she read his history, she called her co-workers, saying: “Come see the miracle of the century.”
The whole episode which my child endured left him only with damage to his auditory nerve, for which he wears a hearing aid. I thank the All-powerful God from the depths of my heart, for He is always with us, and grants His might to the Saints to work wonders, and to protect us during the difficult times of our lives.
Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!
http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2012/12/a-miracle-for-newborn-from-st-ephraim.html
- You must look after the purification of your soul on a daily basis. Do your spiritual work and say the Jesus Prayer. Your thoughts, will and desires are where your mind is. The submission of our spirit is the most important thing. In order to acquire a virtue, we must be humble and careful, so we can detect its opposite evil, and then pray to Christ to help us get rid of it. We don’t need to try too hard or be concerned how, when and in what way our heart will be able to acquire this virtue.
- A man once asked the Elder: "Father, when we read the writings of the Fathers of the Church, we notice the following phenomenon: some saints say that praying is of utmost importance and others talk about obedience or voluntary poverty. It is hard for someone to understand exactly what Christ is asking from us. When we think we must apply all these virtues at the same time, then we despair, as it is impossible to struggle for all of them at once. Our endeavor becomes a lot easier, when we realize that the acquisition of these virtues is the result of a single struggle. Could you please help me understand what exactly I should do in order to find the way leading to Christ?"
Elder Paisios responded: "Purification, divine justice, humility, love, obedience, voluntary poverty, and all virtues are one and the same. Christ wants us to eliminate our will to zero. If you obtain a single one of these virtues, bear in mind, that the rest are found in the one you just acquired; the same thing applies to our passions; one passion includes all others. Purification requires the soul to be pure and clean from our own will; divine justice is the abandonment of our own will to the will of God; humility is to humble our will and elevate God’s will; obedience means not to have a will and thus obey other people; prayer means to take our mind off our wishes and desires and concentrate on God. So, you see whichever virtue you apply, you are led to the same result, that is, to the elimination and purification of your own will. Man will spiritually progress and be benefited only when he manages to eliminate his will to zero. When the Americans want to send a missile to space, they do the same thing; they count from ten to zero. When they reach zero, then the missile is fired. The same applies to our soul; when our wills are eliminated to zero and our soul is cleansed, then it is elevated towards God!"
- The grace of God entered our soul through Holy Baptism; it is a gift granted to all of us. Sometimes, we think that God gave to a saint more gifts than others; this is wrong. Christ loves all of His children the same; it is we, however, who do not value and appreciate God’s gift to the same degree. When someone is grateful and believes that the grace of Christ, which he received through Holy Baptism, is inside his soul, he humbles his own will and purifies himself in order to allow divine grace to function. When divine grace functions inside a soul, it makes us think that God favored this person with more gifts. However, the truth is that this person loves Christ more, and through his humility, permits God to act on his behalf.
- We are in no way inferior to the Apostles. The Apostles were physically close to Christ, who helped them; however, we, too, have Him inside our soul since a very young age, through the grace of Holy Baptism. We should unload our soul from our passions and let divine grace dwell inside us. The more we purify ourselves, the more we allow for divine grace to function. When a soul is completely clean from its will and is totally humbled, then it can experience the grace of Christ and the fulfillment of all His promises.
- Since the term 'purification of the soul' was in a way unknown to me, I frequently asked the Elder to analyse it in detail. He suggested reading some sections of the Holy Bible, which would make it possible for me to turn inwards and face the ugliness of my soul, and thus gradually begin its purification.
Following are some of these texts:
2 Cor 6:16-18, 7:1 - "For we are the temple of the living God; as God said, 'I will live in them and move among them, and I will be their God, and they shall be my people. Therefore touching nothing unclean; then I will welcome you, and I will be a father to you, and you shall be my sons and daughters,' says the Lord Almighty."
2 Tim 2:20-21 - “In a great house there are not only vessels of gold and silver but also of wood and earthenware, and some for noble use, some for ignoble. If anyone purifies himself from what is ignoble, then he will be a vessel for noble use, consecrated and useful to the master of the house, ready for any good work."
2 Cor 7:1 - “Since we have these promises, beloved, let us cleanse ourselves from every defilement of body and spirit, and perfect holiness in the fear of God.”
2 Cor 10:3-5 - “For though we live in the world we are not carrying on a worldly war, for the weapons of our warfare are not worldly but have divine power to destroy strongholds. We destroy arguments and every proud obstacle to the knowledge of God, and take every thought captive to obey Christ.”
Phil 2:5-9 - “Have this mind among yourselves, which is yours in Christ Jesus, who, though he was in the form of God, did not count equality with God a thing to be grasped, but emptied himself taking the form of a servant, being born in the likeness of men. And being found in human form, he humbled himself and became obedient unto death, even death on a cross. Therefore God has highly exalted him and bestowed on him the name which is above every name.”
Mt 5:8 - “Blessed are the pure in heart for they shall see God.”
Mt 23:26 - “You blind Pharisee! First cleanse the inside of the cup and of the plate, and then the outside also will be clean.”
Lk 11:39 - "Now you Pharisees cleanse the outside of the cup and of the dish, but inside you are full of extortion and wickedness.”
Elder Paisios
Είτε προσευχόμαστε για τον εαυτό μας είτε για τους άλλους η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή.
Το πρόβλημα των άλλων να γίνεται και δικό μας πρόβλημα. Πρέπει να κάνετε προετοιμασία για την προσευχή. Να διαβάζετε ένα κομμάτι από το Ευαγγέλιο ή το Γεροντικό και μετά να προσεύχεσθε.
Χρειάζεται μια προσπάθεια για να μεταφερθεί ο νούς στο θείο χώρο. Η μελέτη μοιάζει με γλυφιντζούρι που μας δίνει ο Θεός για να μας οδηγήσει στα πνευματικότερα. Με τη μελέτη θερμαίνεται η ψυχή.
Να ζείτε στο κλίμα της διαρκούς δοξολογίας και ευχαριστίας του Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία.
Γεροντικο
We must strive so that all of our life, as a whole, and not certain hours and days, is based on the Law of God.
We must arrange all of our activities so that they are in agreement with the will of God.
Only under these conditions will our heart be pure, and only the pure in heart will see God. ( Mathew 5:8 )
St. Nikon of Optina
Our sole care will be to continue in the world of Christ, to become His disciples and cease to be servants of sin.
Elder Sophrony of Essex
- Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ πίστευαν, έχασαν την πίστη τους;
- Αν δεν προσέχει κανείς στα θέματα της πίστεως και της λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται και μπορεί νά γίνει αναίσθητος, νά φθάσει σέ σημείο νά μην πιστεύει τίποτε.
- Μερικοί, Γέροντα, λένε οτι ή πίστη τους κλονίζεται, όταν βλέπουν να υποφέρουν καλοί άνθρωποι.
- Ακόμη κι αν κάψει ό θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει νά βάλει κανείς αριστερό λογισμό, άλλα νά σκεφθεί πώς ό Θεός, ο,τι κάνει, οπό αγάπη το κάνει. Ξέρει ό Θεός πώς εργάζεται. Γιά νά επιτρέψει νά συμβεί κά ποιο κακό, κάτι καλύτερο θά βγεί.
- Γέροντα, σήμερα ακόμη και τά πιστά παιδιά άμφιταλαντεύονται, γιατί στά σχολεία υπάρχουν καθηγητές πού διδάσκουν την αθεΐα.
- Γιατί νά άμφιταλαντεύωνται; Ή Άγια Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους άποστόμωσε μέ την κατά Θεόν γνώση και τήν σοφία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες τήν έχουν προστάτιδα τής επιστήμης.
Στα θέματα τής πίστεως και στα θέματα τής πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις· πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός.
- Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ο,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δέν έχω αυτήν την πίστη. Που οφείλεται αυτό;
- Στην κοσμική λογική πού έχεις. Ή κοσμική λογική κλονίζει τήν πίστη. «Έάν έχητε πίστιν καί μή διακρίθήτε, πάντα όσα έάν αίτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ό Κύριος. "Ολη ή βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαΰμα. "Ενα σύν δύο δέν κάνει πάντα τρία- κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!
Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο.
Γιατί, αν ό άνθρωπος δέν έχει καλή διάθεση, τίποτε δέν καταλαβαίνει. Νά, και γιά τήν Σταύρωση τοϋ Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες - μέχρι και τί θά κάνουν τά ιμάτια Του, τί θά κάνουν τά χρήματα της προδοσίας, ότι θά αγοράσουν μ' αυτά τόν αγρό τοϋ Κεραμέως, γιά νά θάβουν τους ξένους -, άλλα οι Εβραίοι πάλι δέν καταλάβαιναν. «Ό δέ παράνομος Ιούδας ουκ ήβουλήθη συνιέναι»...
Γεροντας Παϊσιος
Ίσως έχεις ακούσει κάποιους να ρωτάνε: «Πώς ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας;». Ίσως κι εσύ η ίδια να έχεις αναρωτηθεί για το ίδιο πράγμα. Απαντήσεις και απαντήσεις έχουν δοθεί, μα το ερώτημα παραμένει ακόμη αναπάντητο. Κατά τη γνώμη μου, αν δεχθούμε την ύπαρξη ενός στοιχείου, όπως ο αιθέρας, τότε δεν είναι δυνατό να μην ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας. Ξέρεις πώς λειτουργεί ο ηλεκτρικός τηλέγραφος; Στην Πετρούπολη, για παράδειγμα, ενεργοποιούν έναν ειδικό μηχανισμό. Την ίδια στιγμή η ενέργεια αυτή αντανακλάται σ’ έναν όμοιο μηχανισμό, που βρίσκεται, ας πούμε, στη Μόσχα.
Τότε και ο δεύτερος μηχανισμός ενεργοποιείται όπως ο πρώτος. Γιατί; Επειδή οι δύο μηχανισμοί, πρώτον, είναι του ίδιου τύπου και, δεύτερον, συνδέονται με σύρμα. Η επικοινωνία μας με τους αγίους γίνεται με όμοιο τρόπο. Εμείς και οι άγιοι είμαστε σαν τις τηλεγραφικές συσκευές, σαν δύο μηχανισμοί του ιδίου τύπου, και ο αιθέρας, το στοιχείο δηλαδή μέσα στο οποίο κινούνται οι άγιοι και το οποίο συνάμα περιβάλλει την ψυχή μας, είναι… το σύρμα! Όταν μέσα στην ψυχή μας ενεργεί προσευχή αληθινή, προσευχή ειλικρινής και καθαρή, η προσευχή αυτή, διαμέσου του στοιχείου που περιβάλλει την ψυχή, πετάει σαν ακτίνα φωτός προς τους αγίους και τους μεταφέρει τα αιτήματά μας.
Δεν μεσολαβεί κανένα χρονικό διάστημα ανάμεσα στη στιγμή που κάνουμε στην προσευχή μας και στη στιγμή που αυτή ακούγεται από τους αγίους. Αμέσως μας ακούνε οι άγιοι, φτάνει μόνο να προσευχόμαστε εγκάρδια. Η εγκάρδια προσευχή είναι η τηλεγραφική γραμμή μας με τους ουρανούς. Η ίδια ακριβώς προσευχή, όταν δεν βγαίνει από την καρδιά μας αλλά μόνο από τον εγκέφαλο και το στόμα μας, δεν φτάνει στον ουρανό και δεν ακούγεται από τους αγίους. Αυτή, βλέπεις, δεν είναι καν προσευχή, είναι μόνο κάτι σαν προσευχή.
Νομίζω πως είχες ήδη κάποιαν εμπειρία αληθινής προσευχής, μολονότι όλα τούτα δεν τα γνώριζες. Περιγράφεις το πώς, ύστερ’ από θερμή προσευχή, γαλήνεψες, παίρνοντας την εσωτερική πληροφορία ότι θα λυτρωνόσουν από το πρόβλημα που σε βασάνιζε, όπως και πραγματικά έγινε. Φαίνεται, λοιπόν, πως είναι σωστή η παρομοίωση της εγκάρδιας προσευχής, που ανεβαίνει αόρατα προς τα ουράνια μέσω του αιθέρα, με τον τηλέγραφο. Από την καρδιά σου βγήκε μία αστραπή, μια ακτίνα, και πήγε στον ουρανό. Από κει, πάλι, ήρθε μια άλλη ακτίνα σ’ εσένα. Ήταν η ανταπόκριση στο αίτημά σου. Αυτό συμβαίνει μόνο με την προσευχή που βγαίνει από την καρδιά. Τέτοια προσευχή δεν γίνεται πάντα μέσα σε μια στιγμή, εισακούεται όμως πάντα μέσα σε μια στιγμή.
Μη φουσκώσεις από κενοδοξία γι’ αυτή την επιτυχία σου. Μακάρι, με την χάρη του Κυρίου, να προσεύχεσαι με τον ίδιο τρόπο πιο συχνά. Θυμήσου πώς προσευχήθηκες τότε και προσπάθησε να προσεύχεσαι πάντα έτσι, εγκάρδια, όχι μόνο με τη γλώσσα και το νου. Αν το κάνεις, θα πάρεις μίαν ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα: Πώς μπορεί να χει κανείς πνευματικά; Γιατί η εγκάρδια προσευχή είναι η αναπνοή και η ζωή του πνεύματος. Με την εγκάρδια προσευχή το πνεύμα μένει «εν τω Θεώ», ενώνεται μαζί Του. Και με την ένωση αυτή αποκτά την πλήρη ζωτικότητά του. Μάθε, λοιπόν, πως η ψυχή ζει μόνο όταν προσεύχεται με τον τρόπο που ήδη γνώρισες. Αλλιώς, βρίσκεται ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, αν δεν έχει ολότελα νεκρωθεί.
Δεν θα σου κρύψω πως, αν και μπόρεσες να προσευχηθείς εγκάρδια μια φορά, πολύ δύσκολα θα μπορέσεις να το ξανακάνεις. Ο Θεός είναι που χαρίζει την αληθινή προσευχή και ο φύλακας άγγελος που την ενισχύει. Έρχεται και φεύγει. Εμείς, όμως, δεν επιτρέπεται να παραιτούμαστε από τον προσευχητικό αγώνα. Η προσευχή επισκέπτεται πάντα τον άνθρωπο που αγωνίζεται για την απόκτησή της, ποτέ τον οκνηρό και ράθυμο. Οι άγιοι πατέρες κοπίασαν πολύ στην προσευχή και μ’ αυτούς ακριβώς τους κόπους άναψαν μέσα τους ένα προσευχητικό πνεύμα, που την εικόνα του μας άφησαν στα συγγράμματά τους. Όσα σχετικά έγραψαν, συνιστούν, μιαν ολόκληρη επιστήμη, την επιστήμη της προσευχής, που είναι η επιστήμη των επιστημών…
…Μου γράφεις ότι έχεις στο νου ταπεινούς λογισμούς και στην καρδιά ταπεινά συναισθήματα για τον εαυτό σου. Αυτά είναι, θα έλεγα, αγγελικά. Πόσο τέλειοι και φωτεινοί είναι οι άγγελοι! Και όμως είναι συνάμα τόσο ταπεινοί, περισσότερο κι από τον πιο ταπεινό άνθρωπο. Μια ταπεινή ψυχή είναι πάντα φωτεινή. Σκοτεινή γίνεται όταν υψηλοφρονεί, γιατί η έπαρση προέρχεται από τα σκοτεινά πνεύματα. Ο Θεός να δώσει, ώστε, ποτέ να μη χάσεις αυτά τα ταπεινά συναισθήματα, κι έτσι να είσαι πάντα λουσμένη στο φως…
Από το βιβλίο «Ο δρόμος της ζωής - Γράμματα σε μια ψυχή» Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου. http://www.agioritikovima.gr/diafora/theologikos-log/diafora/26748-p%CE%BFs-oi-agioi-ak
When you pray, look into yourself to see whether your land is void of passions, that God might place in you the things which you ask of Him.
Otherwise, He will compassionately answer you,
'' Empty yourself of your inner things, that I may place in you My own things for which you ask ''.
St. Isaac the Syrian
