Tuesday, July 16, 2013

The Truth in Christ


This void which is created in man who seeks saving truth is filled by the Church. The Christian does not seek man-made truth; rational truth, an idea or some cosmic Mind, called God.

He seeks truth which transcends human limits and all of creation. Moreover, he seeks God who can enter into personal communion with him, into a communion of love, i.e. he seeks God who is a person.

For the Christian, the knowledge of God has a different significance. It is not simply an object of rational approaching or an impersonal delving into a Principle of the Universe which excludes every personal relationship. Christian knowledge of God is an event of personal communion between God and man, a commu­nion related to man's entire existence and not relegated simply to his rational faculty.

"Knowledge" therefore, according to the Christian concept, is not the product of rational activity, separated from love; indeed in the Holy Scriptures the term is used to express the consummation of interpersonal commu­nion within marriage (Gen. 4,1). Such a communion does not abrogate man's person within some sort of "cosmic" principle; rather it protects it! Through this communion mortal man transcends the condition of creatureliness, that is, his createdness, and participates in the life of the uncreated and eternal God.

Man, however, cannot realize this transcendence through his own abilities and potential, which out of necessity are limited to the realm of created reality. Man's very nature is an insurmountable hindrance which makes his passing over or "ascent" to, and approaching God impossible. An ontological abyss, i.e. an impassable chasm related to God's and man's essence, separates man from God. Man cannot transcend this abyss.

But that which man cannot do, God does out of love for His creature: He "descends" or rather "condescends" i.e. He adapts to man's condition, transcends the abyss, reveals Himself to His creature and offers him the possibility of a real communion of love and life.

Christian knowledge of truth, i.e. eternal life, is and remains the great gift of our affectionate Heavenly Father. It is not the result of our human endeavours. That which God offers us is not conditioned by our strivings. It is the fruit of God's freedom and love. This gift is offered freely and ought to be accepted always with gratitude. No one can force the donor to offer his gifts.

Moreover, God does not violate man's will. He lets him make his own free choice. He allows him to respond with his love to God's love or to reject that love. Such a choice does not belong to man's rational domain, i.e. a rational turning towards God on man's part is not enough. Man must participate in totality. What is needed is tangible proof of man's holistic turning toward God that includes his struggle for spiri­tual catharsis, the carrying out of God's commandment. Without this basic presupposition it is impossible to find God:

"For perverse thoughts separate men from God, and when his power is tested, it convicts the foolish; because wisdom will not enter a deceitful soul, nor dwell in a body enslaved to sin. For a holy and disci­plined spirit will flee from deceit, and will rise and depart from foolish thoughts, and will be ashamed at the approach of unrighteousness." (Wisdom of Solomon 1,3-5).

The free exercise of the divine virtues leads man away from autonomy. It functions within the realm of God's love. Man, through his obedience and through the carrying out of God's commandments humbles his body and his mind, recognizing that by himself he can neither embark nor continue upon the path of the true knowl­edge of God. His entire life becomes a cry unto God. God then condescends and offers to man the grace of the knowledge of Himself. Man becomes a partaker in this grace, which is God's gift, and which is called uncreated divine energy. Of course grace is not identical with God's essence. God' essence remains unapproachable and incomprehensible for man. Grace however, springs from God' essence which is its source. Hence it is not created but uncreated. This is why God's condescension signifies for man true knowledge of God, eternal life and salvation. This is the Christian concept concerning the knowledge of God.

For the faithful to reach this saving knowledge it is necessary that he "bow his head", that he submit in love to the merciful Lord. It is for this reason that the priest-celebrant of the divine services, after the command "bow your heads unto the Lord", prays:

"O Lord our God, Who didst bow the heavens and come down for the salvation of the race of men, look upon Thy servants and upon Thine inheritance. For unto Thee, the fearful and man-befriending Judge, have Thy servants inclined their heads and bowed their necks, looking for succour not from men, but abiding Thy mercy and awaiting Thy salvation..."

With the Christian concept of truth and its "knowl­edge", man's life acquires a deeper, a true meaning and eternal destiny. It sufficeth that man consider the "knowledge" of God as the most precious treasure in his life, and that he seek it out properly. Then will God's grace touch him and desire for God will become so great that nothing can stand between him and God or separate him from God's love:

"Who shall separate us from the love of Christ? Shall tribulation, or distress, or persecution, or famine, or nakedness, or peril, or sword?...For thy sake we are being killed all the day long; we are regarded as sheep to be slaughtered. No, in all these things we are more than conquerors through him who loved us." (Romans 8, 35-39).

This is the path that the holy martyrs of our Church followed; Thus the hymn of the Church states:

"Neither tribulation, nor distress, nor famine, nor persecution, nor whip, nor anger of beasts, nor sword, nor fire, can threaten you, all-laudable Martyrs, with separation from God; for you have escaped nature in disdaining death by your yearning for Him and struggl­ing as if in bodies foreign to you...".

Νοεράς Προσευχής (Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής)



«Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.

Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού.
Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις.
Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ.
Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά.
Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.
Όταν ο ευχόμενος κρατεί τον νου του να μη φαντάζεται τίποτε, αλλά να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποια βία και θέληση δική του τον κατεβάζει στην καρδιά, και τον κρατεί μέσα και λέγει με ρυθμό την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» …;
Αν θέλεις να βρεις τον Θεό δια της «ευχής» δεν θα σταματάς ποτέ αυτήν την εργασία. Όρθιος, καθήμενος, βαδίζοντας δεν θα μένεις χωρίς την ευχή.
Να μη βγαίνει πνοή χωρίς την ευχή για να εφαρμόζεται ο λόγος του Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε».
Εάν μπορέσεις να λέγεις την «ευχή» εκφώνως και συνέχεια, σε δύο-τρεις μήνες πιστεύω την συνηθίζεις και μετά πλησιάζει η Θεία Χάρις και σε ξεκουράζει.
Αρκεί να μη σταματήσεις να την λέγεις με το στόμα, χωρίς διακοπή.
Όταν την παραλάβει ο νους τότε θα ξεκουρασθείς με την γλώσσα να την λέγεις.
Όλη η βία είναι στην αρχή, έως ότου γίνει συνήθεια.
Κατόπιν θα την έχεις σ’ όλα τα χρόνια της ζωής σου.
Μόνο κτύπα ευθέως την θύρα του θείου ελέους και πάντως ο Χριστός μας θα σου ανοίξει, εάν επιμένεις».

(Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής)

Prayer rule







Saint Isaac the Syrian says:
A small but always persistent discipline is a great force,for a soft drop,falling persistently,hollows out hard rock. 



St. Nikolai Velimirovich on the end of the world



Some misguided men think more about the end of the world than the end of their lives even though it is obvious that for him to whom the end of his life comes the end of the world has come.

A brother standing before St. Seraphim of Sarov continually kept in his mind how he was going to ask the saint about the end of the world. St. Seraphim discerned his thought and said to him: "My joy! You think highly of the wretched Seraphim. How could I know when the end of the world will be and that great day when the Lord will judge the living and the dead and render to each one according to his deeds will be? No, no, this is impossible for me to know!"

And when the saints did not know how will the sinners know? Why should we know, that which the Savior Himself did not find beneficial to reveal to us? It is much better to think that our death will come sooner than the end of the world rather than the end of the world before our death.


St. Nikolai Velimirovich

ΠΟΙΗΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ MONAXO Π. ΠΑΪΣΙΟ


                  
                                                                                                                                                                                                                        



1.      Ο  Γέρων ο Παΐσιος, στην Παναγιά μιλούσε,
   και σ’ όλα τα προβλήματα, όλους μας βοηθούσε!
    2.    Ενώ βρισκόταν εις τη γη, τα Ουράνια θωρούσε,
       τα γήινα τα αγαθά, όλα τα αψηφούσε!
    3.   Βοήθεια προσέφερε, σε όλους τους ανθρώπους,
       λύσεις τους έδινε σοφές,  με χίλιους δύο τρόπους!
    4.   Στην Παναγούδα έτρεχε, ουρά όλος ο κόσμος,
      για να μιλήσει με Αυτόν,  να φύγει κάθε πόνος!
    5.   Ολόκληρη Του η ζωή, ήτανε μια θυσία,
      χάριζε στο συνάνθρωπο, λύτρωση με ουσία!
    6.   Εις τον καθένα πρόβλεπε, τον ιδικό του πόνο,
           και λύση έδινε σωστή, με μία λέξη μόνο!
    7.   Τους λογισμούς μας άλλαζε, με τόση ευκολία,
       κι αλλάζαμε τρόπο ζωής, βρίσκαμε ευτυχία!
    8.   Άπιστοι, μάγοι και κακοί, πήγαν να τον γελάσουν,
       και γίνανε Χριστιανοί, και πίστεψαν ν’ αλλάξουν!
    9.   Οι πονεμένοι άνθρωποι, φεύγανε φωτισμένοι,
       τους έλυνε  προβλήματα, κι ήταν ευτυχισμένοι!
  10.   Το όνομά Του έγινε , γνωστό  σ’ όλο τον κόσμο,
      και όλοι έτρεχαν σ’ Αυτόν, να γειάνουν κάθε πόνο!
  11.   Όλοι που τον εγνώρισαν, πήραν την ευλογία,
      και η ζωή τους άλλαξε, και ζούνε μ’ ευτυχία!
  12.   Προέβλεψε πάρα πολλά, σ’ όλη την οικουμένη,
      μας έλεγε εις το Θεό, να’ μαστε  γαντζωμένοι!
  13.    Ενώ εμείς κοιμόμασταν, εκείνος ξαγρυπνούσε,
       με προσευχές ολονυχτίς, τον κόσμο ευλογούσε!
  14.   Εκεί ψηλά που βρίσκεται, τρέχει και μας προσέχει,
       μας προστατεύει,  απ’ το κακό, στην έγνοια Του μας έχει!
  15.   Τέτοιους ωραίους Μοναχούς,  η κοινωνία θέλει,
            να κάνουν τη ζωή γλυκιά, σαν ζάχαρη και μέλι!
  16.   Πιστεύουμε πως ο Θεός, τον έχει με τσ’ Αγίους,
             γιατί προσέφερε πολλά, σαν όλους τους Οσίους!
  17.   Γρήγορα το πιστεύουμε, Άγιο θα τον πούμε,
            για όλα Του τα θαύματα, πάντοτε θα μιλούμε!
  18.    Με το Νονό Αρσένιο, στη Σουρωτή ετάφη,
       και συνεχίζει θαύματα, λυτρώνει απ’ τα πάθη!

        Ηράκλειο 10. 5. 2012    

Η έννοια του βαπτίσματος


Ἀγαπητοί μας γονεῖς,

Σὲ λίγες ἡμέρες θὰ ζήσετε στὸ σπίτι σας τὴ μεγάλη καὶ ξεχωριστὴ στιγμὴ ποὺ θὰ σημαδέψει τὴ ζωή σας καὶ τὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ σας: τὴ Βάπτισή του.

Τὸ Μυστήριο τῆς Βάπτισης ὅμως δὲν εἶναι μιὰ ὑπόθεση ἀποκλειστικὰ οἰκογενειακή. Εἶναι ἕνα χαρμόσυνο γεγονὸς γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία, γιὰ ὅλη τὴν εὐχαριστιακὴ κοινότητα.. Μὲ τὸ βάπτισμά του θὰ καταστεῖ μέλος τῆς μεγάλης πνευματικῆς οἰκογένειας τῆς Ἐκκλησίας ὅπου ὁ βαπτιζόμενος στὸ '' Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος'' ἐν – χριστώνεται καὶ χριστοποιεῖται. Ὁ Ν. Καβάσιλας μᾶς λέει ὅτι μὲ τὸ Βάπτισμα ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς ἀναπλάττει τὸν ἄνθρωπο δίνοντάς του τὴ δική του Θεία καὶ ἄρρητη μορφή, ὅπως ἕνας τεχνίτης φτιάχνει ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕνα ἀνδριάντα ποὺ ἀμαυρώθηκε καὶ ἔχασε τὴ μορφή του.

Γι’ αὐτὸ ἀπὸ τὴν πλευρὰ μας νοιώθουμε τὴν ἀνάγκη νὰ σᾶς ὑπενθυμίσουμε μερικὰ βασικὰ θεολογικὰ ἀλλὰ καὶ πρακτικὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ σᾶς βοηθήσουν γιὰ νὰ συμμετάσχετε οὐσιαστικὰ στὸ Ἱερὸ αὐτὸ Μυστήριο.

Τὸ Βάπτισμα δὲν εἶναι μία ἁπλὴ κοινωνικὴ ἐκδήλωση κοσμικοῦ μάλιστα χαρακτήρα. Εἶναι τὸ πρῶτο βασικὸ Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ βασικὴ προϋπόθεση γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα. Μὲ τὸ Βάπτισμα ἐξαλείφονται ὅλα τὰ ἁμαρτήματα τοῦ βαπτιζομένου (τὸ Προπατορικὸ γιὰ τὰ μικρὰ παιδιὰ) καὶ ἔτσι καθαρὸς ἀπὸ παντὸς ρύπου ἐντάσσεται στὸ Σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἔτσι τὸ Ἅγιο Βάπτισμα εἶναι τὸ πιὸ μεγάλο Μυστήριο γιὰ μᾶς μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι αὐτὸ καθ' ἑαυτὸ δὲν μᾶς ἐξασφαλίζει τὴ σωτηρία ἀλλὰ μᾶς εἰσάγει καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία. Δὲν εἶναι τὸ τέλος ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ μιᾶς πορείας ποὺ κορυφώνεται στὴ ἐν Χριστῷ τελείωση καὶ θέωσή μας . Εἶναι ἡ ἀνακαίνισή μας, εἶναι ἡ στολὴ τῆς ἀφθαρσίας μας, εἶναι ἡ μεγαλοσύνη καὶ ἡ δόξα μας εἶναι ἡ εἴσοδος στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀπαιτεῖ πρὶν ἀπὸ τὸ Βάπτισμα μία πνευματικὴ προετοιμασία καὶ προπαρασκευὴ ποὺ ὁμολογουμένως ἔχει ἀτονίσει στὶς μέρες μας. Οἱ πνευματικοὶ πατέρες θὰ σᾶς δώσουν ὁδηγίες πῶς καὶ πόσο χρειάζεται νὰ νηστεύσουν καὶ ὁ βαπτίζων καὶ ὁ βαπτιζόμενος καὶ ὅλοι ὅσοι μποροῦν.

Ἡ Ἐκκλησία , ἀφότου εἰσήχθη ὁ νηπιοβαπτισμός, μὴ ἔχοντας τὴ δυνατότητα νὰ κατηχήσει στὴ πίστη τὸ μικρὸ παιδί, ὅπως ἔκανε γιὰ τοὺς μεγάλους στοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες, ἀπαιτεῖ τὴν ὕπαρξη ἀναδόχου ὁ ὁποῖος καὶ ἀναλαμβάνει ἔργο ἐγγυητοῦ ἀπέναντί της γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη τοῦ παιδιοῦ. Ὁ Ἀνάδοχος μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς ἔχουν πλέον ἀναλάβει αὐτὴ τὴν ὑποχρέωση γιὰ τὴν κατήχηση στὴ πίστη τοῦ νεοφώτιστου. Ἐδῶ πρέπει νὰ προσέξουμε πολὺ γιὰ τὴν ἐπιλογή του. Μοναδικὸ κριτήριο γιὰ τὸν ἀνάδοχο εἶναι ἡ πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἡ ἐνάρετη ζωή του, ὥστε νὰ ἀποδειχθεῖ χρήσιμος σύμβουλος καὶ βοηθὸς στὴ διαμόρφωση τῆς χριστιανικῆς προσωπικότητας τοῦ βαπτιζομένου. Ὁ Ἀνάδοχος ἀπαγγέλλει τὸ σύμβολο τῆς πίστεως ἀντὶ τοῦ βαπτιζομένου καὶ θεωρεῖται αὐτονόητο ὅτι τὸ γνωρίζει ἀπὸ στήθους. Εἶναι ὁ ὑπεύθυνος διδάσκαλος τῆς πίστεως καὶ ὁ ἐγγυητὴς εἰς Χριστόν. Γι’ αὐτὸ ὁ Ἀνάδοχος δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἑτερόδοξος ἢ ἀλλόθρησκος ἢ ἀρνητὴς ἢ ἄθεος καθὼς καὶ πρόσωπα ποὺ ζοῦν ἀνήθικο βίο ἢ ἀσκοῦν διαβλητὰ ἐπαγγέλματα. Ἐπίσης δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνάδοχος ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τελέσει μόνο πολιτικὸ γάμο ἢ κάποιος ποὺ εἶναι ἀνήλικος.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς γράφει: Δὲν ἀρκεῖ ὅτι ἐβαπτίσατε τὸ παιδί σας! Χρειάζεται καὶ νὰ τὸ μάθετε νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἀρκεῖ ὅτι ἐγίναμε Χριστιανοί. Χρειάζεται καὶ νὰ ζοῦμε χριστιανικά. Δὲν ἀρκεῖ, τὸ ὅτι ἔχομε τὴν ὀρθὴ πίστη. Χρειάζεται καὶ νὰ μὴν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ πέφτομε, οὔτε σὲ κακὲς πράξεις, οὔτε σὲ πάθη ἁμαρτωλὰ οὔτε σὲ λόγια ἄπρεπα. Ἔτσι λοιπὸν ἂς φροντίσουμε νὰ κρατοῦμε ὅλοι μας τὸν ἅγιο χιτώνα τοῦ βαπτίσματός μας καθαρό.

Ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν τέλεση τοῦ Μυστηρίου εἶναι ἡ συμφωνία καὶ ἡ παρουσία καὶ τῶν δύο γονέων τοῦ βαπτιζομένου. Προσοχὴ στὸ κύμα ἐκκοσμίκευσης ποὺ εἰσάγουν μὲ τὴν εὐθύνη καὶ πρωτοβουλία τὴ δική σας καὶ τὴν ἀνοχὴ τῆς Ἐκκλησίας οἱ διοργανωτὲς δεξιώσεων. Τὰ ''μαρτυρικὰ'' ποὺ μοιράζονται στοὺς προσκεκλημένους καὶ καρφιτσώνονται στὸ πέτο νὰ εἶναι μόνο ὁ σταυρὸς ἢ μεταγιὸν μὲ τὴν Παναγία καὶ τίποτα ἄλλο.

Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Μυστηρίου ὅλοι οἱ παριστάμενοι ὀφείλουν νὰ στέκονται προσευχόμενοι μὲ προσοχὴ ἡσυχία καὶ εὐλάβεια καὶ νὰ εἶναι εὐπρεπῶς ἐνδεδυμένοι σεβόμενοι τὸ Ἱερὸ Ναὸ καὶ τὸ τελούμενο Μυστήριο.

Σᾶς εὐχόμαστε ὁ Θεὸς νὰ προστατεύει τὸ παιδί σας, νὰ τοῦ χαρίζει ὑγεία, πρόοδο καὶ εὐτυχία καὶ νὰ τὸ καταστήσει ἀντάξιο μιμητὴ τοῦ κοινοῦ καὶ καινοῦ ὀνόματος Χριστιανὸς τὸ ὁποῖο θα φέρει μὲ τὶς πρεσβεῖες τὴ βοήθεια καὶ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου ἢ τῆς Ἁγίας τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα κατὰ τὴ Βάπτιση θὰ λάβει.

Monday, July 15, 2013

God is the center


“Imagine that the world is a circle, that God is the center, and that the radii are the different ways human beings live. When those who wish to come closer to God walk towards the center of the circle, they come closer to one another at the same time as to God. The closer they come to God, the closer they come to one another. And the closer they come to one another, the closer they come to God.”

- St. Dorotheus of Gaza

"Θα γονατίσουν το λαό ώστε να δεχτεί τα πάντα"







ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΔΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΦΟΡΟΚΑΡΤΑ!


"Θα γονατίσουν οικονομικά το λαό σε τέτοιο βαθμό ώστε να δεχτούν τον απόλυτο οικονομικό έλεγχο, το χάραγμα" έλεγε ο Γέροντας Παϊσιος πολλά χρόνια πριν

Νέα κόλπα για να αναγκάσει τους πολίτες να συνεχίζουν να μαζεύουν αποδείξεις, ετοιμάζει με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο το οποίο καταργεί την υποχρέωση συλλογής αποδείξεων από τους φορολογουμένους για το 2014, στήνει το υπουργείο Οικονομικών.

Τον Σεπτέμβριο, όπως προανήγγειλε ο υπουργός Οικονομικών κ.Γιάννης Στουρνάρας, θα έλθει άλλο νομοσχέδιο που θα δίνει κίνητρα στους πολίτες να συλλέγουν αποδείξεις. Δεν θα ξέρουν όμως από πριν ποιες αποδείξεις χρειάζεται να μαζεύουν, αλλά θα τους κρατά σε αγωνία για το ποιος αυτός θα αποφασίσει στο τέλος της χρονιάς να τους επιστρέφουν χρήματα και πόσα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το σχέδιο που θα παρουσιάσει μέσα στο καλοκαίρι ο κ. Στουρνάρας θα προβλέπει:

Όλοι οι μισθωτοί και συνταξιούχοι θα διατηρήσουν το αφορολόγητο των 2100 ευρώ, όπως ισχύει, χωρίς όμως να χρειάζεται να συλλέγουν αποδείξεις.

Στον φορολογούμενο θα του επιστρέφεται όμως και ένα μέρος του ΦΠΑ (πιθανότατα 3 ποσοστιαίες μονάδες από το 23% ή 13%) ή ένα ποσό φόρου, για αποδείξεις δαπανών σε συγκεκριμένους κλάδους και επαγγελματίες που θεωρούνται από το υπουργείο ως ύποπτοι φοροδιαφυγής (πχ από δικηγόρους, υδραυλικούς ηλεκτρολόγους, ψυκτικούς, συνεργεία αυτοκινήτων, ελαιοχρωματιστές κ.α.).

Η λίστα με τις αποδείξεις που θα γίνονται δεκτές για να πάρουν λεφτά από την εφορία, θα αφορά επαγγέλματα με χαμηλό δείκτη φορολογικής συμμόρφωσης. Δεν θα γίνεται όμως γνωστή πριν ανοίξει τον δεκέμβριο κάθε έτους και θα αλλάζει κάθε χρόνο, με απόφαση που θα βγάζει ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών. Έτσι κανείς δεν θα ξέρει ποιες αποδείξεις εκπίπτουν και πόσο συμφέρουν, παρά μόνο όταν κλείσει η χρονιά.

Όταν οι φορολογούμενοι καταθέτουν τις δηλώσεις τους, θα επιλέγουν ποιες από τις αποδείξεις που μάζεψαν κατά το 2014 και μετά, βρίσκονται στη «λευκή λίστα» του υπουργείου κάθε χρόνο. Αυτές θα αναγράφονται στη δήλωση και το υπουργείο θα μπορεί έτσι έχει πλέον μια βάση για να υπολογίζει «αντικειμενικό εισόδημα» για τον κάθε κλάδο επαγγελματιών που θα μπουν στο στόχαστρο. Οι άλλες αποδείξεις θα πετιούνται ως άχρηστες.

Στο υπουργείο Οικονομικών όμως έχουν ετοιμάσει και σχετική έκθεση με πρακτικές άλλων χωρών, με βάση την οποία το υπουργείο Οικονομικών εξετάζει και άλλα «πρωτότυπα» κίνητρα όπως:

Να «επιδοτούνται» και όσοι χρησιμοποιούν πλαστικό χρήμα ή φοροκάρτα, ενδεχομένως με επιστροφή ως 3 ποστοστιαίων μονάδων του ΦΠΑ για καθημερινές συναλλαγές κάτω των 300 ευρώ –και όχι μόνον στην εστίαση.

Να γίνονται κληρώσεις μεταξύ των κατόχων φοροκάρτας (όπως πχ στη Βραζιλία) για να δελαστούν με χρηματικά έπαθλα, εκπτώσεις φόρου ή άλλα δώρα να την χρησιμοποιούν περισσότεροι

Οι αποφάσεις θα ληφθούν τον Αύγουστο. Οι φορολογούμενοι πάντως δεν είναι υποχρεωμένοι φέτος να καταθέσουν τις αποδείξεις στην εφορία Εφόσον τους ζητηθεί από την εφορία, όμως, θα πρέπει να τις προσκομίσουν.

Φυσικά πίσω από αυτά κρύβεται ο πραγματικός στόχος που είναι η κατάργηση της ιδιωτικής ζωής, που σημαίνει ότιδήποτε αγοράζουμε θα το πληροφορείται το "υπέροχο" "δημοκρατικό" καθεστώς μας, και θα ξέρουν τα πάντα για εμάς, μέχρι και τι διαβάζουμε, και όλα αυτά δήθεν για την φοροδιαφυγή. Στην αρχή καρτούλα, και μετά επειδή εύκολα θα χάνεται, τσιπάκι στο χεράκι. Για αυτό μπαίνουν οι απίστευτοι φόροι, για να δεχτούμε απίστευτες λύσεις.

Και έτσι πάλι ερχόμαστε στον Γέροντα Παϊσιο ο οποίος 30 χρόνια πριν έλεγε:

"Θα γονατίσουν οικονομικά το λαό σε τέτοιο βαθμό ώστε να δεχτούν τον απόλυτο οικονομικό έλεγχο, το χάραγμα"

Έλεγε μάλιστα ο Γέροντας ότι τα οικονομικά μέτρα δεν θα σταματήσουν ποτέ μέχρι ο λαός να δεχτεί την πλήρη υποδούλωσή του. Τελικά ο Γέροντας ήξερε πολύ καλά τι έλεγε.

Δυσκολίες στο γάμο και την προσευχή- (Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος )

The Ego ( how to overcome it )


"Repentance is the fire which gradually burns up the egotism in us."


When we adopt a repentant attitude we accept that we are aways imperfect and in need of continual perfection. It is this attitude that kills our ego based pride. We recognize our limitations and our lack of perfection and have a feeling of compunction.


Fr. Dimitru Staniloae points out that this egoism is our largest obstacle.

So the greatest and continuous obstacle in the way of our progress to love is egoism. Until egoism completely dies, you can't have true love.... He who loves himself, who is full of self-admiration, who considers himself as the most important of all, can't love others. To love others means to forget yourself, to always go beyond yourself, to consider yourself as nothing. The love of others is consolidated in us by uninterrupted repentance and humility. ...
It is clear that no one can approach or enter this kingdom, this paradise, unless he leaves behind the ocean of numberless sirens of egotism...The attitude of repentance carries with it an awareness of our ego-centeredness coupled with an understanding that this needs to be destroyed for us if we are to be united with God in love and to be able to truly love others. Egoism is the clear enemy which our continual repentance attacks. Repentance is what allows us to make gradual and continual progress against an enemy we all face.


Ref: Orthodox Spirituality, pp 141-144

The 4 key necessities for Spiritual warfare

 




Saint Hesychius give this advice on our struggle to overcome the passions:

One who is engaged in the spiritual struggle must have at every moment the following four things: humility, extreme attentiveness, refutation (of the thoughts) and prayer.
 
Humility, in so far as its adversaries in combat are the demons of pride, so that he will have at hand Christ's help in his heart, for ' the Lord resists the proud.' (James 4:6; 1Peter 5:5) 




Attentiveness, so that one does not allow the heart to have any thought, no matter how good it seems.




Denial, so that as soon as one has detected a thought that has come, he may repulse it immediately with anger.



Prayer, so that after refuting a thought, one may immediately cry out to Christ with 'groanings which cannot be uttered' (Romans 8:26)  Then the ascetic will see the enemy bound or chased by the honorable name of Jesus, like dust by the wind, or like smoke that vanishes with it's dreams.
Saint Hesychius adds the following on the importance of prayer,
One who does not have prayer that is free from the thoughts is without a weapon for battle.  I understand prayer to be that which is carried unceasingly within the depths of the soul, so that the enemy who is secretly fighting may be vanquished and scorched by this invocation to Christ.  For you must look with the sharply focused eye of the mind so that you will recognize what has entered into it, and after doing so, immediately cut off the head of the snake through refutation, and at the same time call on Christ with groaning. Through experience you will come to know God's invisible help; then you will see clearly the true condition of the heart.


Saint Theophan advises in his commentary on the teaching of Saint Hesychius,
A person whose decision to belong to the Lord is sincere cannot by-pass the path described.  He may preform great labors and get around things in various ways, but until he comes upon this path, it is to no purpose.  I am pointing you directly to the path so that you do not wander all over the place.  Be more diligent in your undertaking, and you will find success.  However, you must labor with all your might, because without labor there will be nothing.


Reference: The Spiritual LIfe, pp 249-253

Ἡ ζωὴ μέσα ἀπὸ τὸν θάνατο (Λουκ. η΄41-56)




«Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει». Ἡ φράση αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τότε ἔτσι καὶ σήμερα, προκαλεῖ τὴ λογική μας καὶ θὰ μᾶς προσκαλεῖ πάντοτε νὰ ἀφεθοῦμε μὲ ἐμπιστοσύνη καὶ νὰ παραδοθοῦμε μὲ ἐλπίδα στὴν πραγματικότητα τοῦ μυστηρίου καὶ τῆς ἀλήθειας τοῦ Θεοῦ. Θὰ μᾶς προσκαλεῖ, γιὰ νὰ δοῦμε μὲ τὴν πίστη τί κρύβεται στὸ σκοτεινὸ καθρέπτη τοῦ θανάτου. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ γεννηθεῖ ἕνας ἄνθρωπος δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἄλλη βεβαιότητα, παρὰ μόνο ὅτι κάποτε θὰ πεθάνει. Καὶ ὅμως, αὐτὴ ἡ βεβαιότητα παραμένει μιὰ ἄγνωστη ἐμπειρία. Κανεὶς δὲν ἔχει ἐμπειρία τοῦ θανάτου του. Κανεὶς δὲν «ἔζησε» τὸ βιολογικό του θάνατο, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ τί σημαίνει αὐτό. Κανεὶς δὲν μᾶς εἶπε τί βιώνει, ὅταν εἶναι νεκρός. Βέβαια, ὁ Χριστὸς καὶ τὰ χαρισματικὰ μέλη τοῦ Σώματός Του, οἱ Ἅγιοί Του, φανέρωσαν τὴν ἀντίπερα ὄχθη τῆς ζωῆς, τὴν πραγματικὴ καὶ ἄφθαρτη ζωὴ τῆς αἰωνιότητας μετὰ τὸ θάνατο.

Αὐτὴ ἡ βεβαιότητα, λοιπόν, εἶναι πίστη καὶ ἀποκάλυψη, εἶναι μιὰ ἄλλη διάσταση ὕπαρξης καὶ ζωῆς, ἡ ὁποία, ὅμως, ἂς μὴν ξεχνᾶμε, ὑπερβαίνει πολὺ τὴ γήινη ἐμπειρία μας. Ἐδῶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὰ μοναδικὰ σημεῖα στήριξης τῆς ὕπαρξής μας, ποὺ ἀποκαλύπτουν τὸ θαῦμα τῆς Ἀνάστασης καὶ ὑποδηλώνουν τὸ μυστήριο τῆς αἰωνιότητας. Χωρὶς αὐτά, καμία λογικὴ καὶ καμία ἐπιστήμη, καμία φιλοσοφία καὶ καμία γνώση, καμία δύναμη τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τοῦ κόσμου τούτου δὲν μπορεῖ νὰ φωτίσει τὰ σκοτάδια καὶ νὰ διαλύσει τὰ ἀδιέξοδά μας. Μόνο ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ποὺ γίνεται πίστη τοῦ ἄνθρωπου εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ ὑπαρξιακό μας πρόβλημα. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια μᾶς λέει ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι πλέον τέρμα, ἀλλὰ ἔγινε ἐν Χριστῷ πέρασμα καὶ μετάβαση στὴν αἰωνιότητα. Μοιάζει νὰ εἶναι μιὰ ἄλλου εἴδους γέννηση στὴν ὄντως ζωή.

Ἡ ζωὴ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ θάνατο

Ὁ θάνατος δὲν εἶναι κάτι ποὺ θὰ ἔλθει τὴν τελευταία μέρα τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας, ἀλλὰ κάτι ποὺ ἀντιμετωπίζουμε καθημερινά. Ὁ τρόπος ποὺ ζοῦμε ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο βλέπουμε τὸ θάνατο. Ἡ σχέση μας μὲ τὸ θάνατο διαδραματίζει καθοριστικὸ ρόλο στὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας, σὲ αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε κοσμοθεωρία, δηλαδὴ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιλαμβανόμαστε τὴ σχέση μας μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν Θεό, τὸν κόσμο καὶ τὴ ζωή. Ἂν ὁ ἄνθρωπος δεχθεῖ ὅτι ὁ θάνατος εἶναι διάλυση καὶ ἀποσύνθεση καὶ ἀφανισμός, τότε ὁδηγεῖται στὴν ἀπόγνωση καὶ τὸ κενό. Μέσα στὸν παραλογισμὸ ὅτι ζεῖ γιὰ νὰ πεθάνει, δὲν ἔχει ἄλλη ἐπιλογή, παρὰ τὸ «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν». Ὁ ἄνθρωπος γίνεται ὑλιστής, ἰδιοτελὴς καὶ κυνικός, ὅπως ἐπιβεβαιώνει ἡ καθημερινή μας πείρα. Ἐδῶ ἡ πίστη εἶναι περιττὴ καὶ γραφική, ἐδῶ ἡ ἠθικὴ παραμερίζεται καὶ ἡ ἁμαρτία γελοιοποιεῖται. Ὁ χῶρος τοῦ πνεύματος μικραίνει ἐπικίνδυνα καὶ ἐξαφανίζεται. Τὸ σῶμα καὶ οἱ αἰσθήσεις, ἡ ὕλη καὶ οἱ ποικίλες ἀνάγκες της ἀπολυτοποιοῦνται. Τότε ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ βιαστεῖ, γιὰ νὰ προλάβει νὰ χαρεῖ τὶς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς. Ἡ ἀγωνία τοῦ τέλους ποὺ ἔρχεται καὶ διαλύει τὰ πάντα σκιάζει τὴν ὕπαρξή του. Καὶ μετὰ τὸ θάνατο, δὲν ὑπάρχει τίποτα. Αὐτὴ εἶναι ρίζα τοῦ μηδενισμοῦ σὲ ὅλη τὴ γυμνότητά του. Ὅμως, εὐτυχῶς γιὰ ἐμᾶς τοὺς πιστούς, ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἐκμηδένιση τοῦ θανάτου καὶ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς πέρα ἀπὸ τὸν τάφο. Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου μᾶς ὑποδεικνύει μιὰ ζωὴ μὲ νόημα καὶ πληρότητα, μᾶς ὑπόσχεται καὶ μᾶς ἐγγυᾶται τὸ «περισσόν τῆς ζωῆς», τὸ περίσσευμά της καὶ τὴ συνέχειά της στὴν αἰωνιότητα.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἡ παροῦσα ζωὴ δὲν εἶναι καταπίεση, γιὰ νὰ ὑποτιμήσουμε καὶ νὰ ἀρνηθοῦμε αὐτὸ τὸν κόσμο καὶ νὰ θελήσουμε ἕναν ἄλλον, ποὺ δὲν γνωρίσαμε. Δὲν εἶναι μιζέρια καὶ περιφρόνηση κάθε ὀμορφιᾶς καὶ χαρᾶς, ὅπως συχνὰ τὴν παραμορφώνουμε. Εἶναι ἀγώνας γιὰ ἀλήθεια, πίστη, ἀγάπη καὶ ἐλπίδα. Εἶναι σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Μιὰ τέτοια ζωὴ ὑπερφαλαγγίζει τὸ φράγμα τοῦ θανάτου καί, τότε, ὄχι μόνο οἱ χαρὲς καὶ οἱ ὀμορφιὲς τῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτὲς οἱ λύπες καὶ τὰ δάκρυά της μεταμορφώνονται λυτρωτικά. Ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔτσι βλέπουμε τὴ ζωὴ μποροῦμε ἐν Χριστῷ νὰ βιώσουμε τὸ θάνατο σὰν ὕπνο ποὺ θὰ μᾶς ξυπνήσει στὴν κοινὴ ἀνάσταση. Ἀμήν.





Νικάνωρ Καραγιάννης (Ἀρχιμανδρίτης)

ΤΟΥΣ ΕΔΙΩΞΕ Η ΠΑΝΑΓΙΑ...


Στην ησυχαστική Καλύβα Κοίμησις της Θεοτόκου στα πάνω Κατουνάκια, με πολλή άσκηση αγωνίζονταν ο Γέροντας Ιγνάτιος που ήταν αόματος.

Ο Γέροντας αυτός είχε και δυο υποτακτικούς τον Νεόφυτο Μοναχό και τον νεώτερο Παπά Ιγνάτιο. Όλοι τους αγωνίζονταν με κάθε τρόπο, με παντός είδους στερήσεις, προσπαθώντας να ευαρεστήσουν τον Κύριο.


Σε μια χρονιά μεγάλης ξηρασίας, έγινε αφορία και το λάδι ήταν πολύ λιγοστό και για τον λόγο αυτόν, ενώ μέχρι τότε άναβαν και τα τέσσερα καντήλια στις εικόνες του τέμπλου της εκκλησίας, τη χρονιά εκείνη έδωσε εντολή ο Γέροντας να ανάβουν μόνον το καντήλι που κρέμεται μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.

Ο Παπα - Ιγνάτιος ο νέος όμως, επειδή λιγόστευε το λάδι υστέρα από λίγο διάστημα, σταμάτησε να ανάβει και το μόνο καντήλι της Παναγίας, από ολιγοπιστία μήπως και τελειώσει το λίγο λάδι πού είχαν.

Τρεις μέρες δεν άναψε το καντήλι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και την άλλη μέρα, μετά την Ακολουθία του Όρθρου και της θείας Λειτουργίας, παρουσιάστηκε μπροστά στον νέον Παπα- Ιγνάτιο ένας σεβάσμιος ψηλός Γέροντας και με υφός πολύ σοβαρό του έδωσε ένα πεντακοσιόδραχμο, δηλαδή 500 δραχμές τότε, για να αγοράσετε του είπε λάδι για τον εαυτό σας και για το καντήλι της Παναγίας.

Με χαρά πήρε ο Παπα - Ιγνάτιος τα χρήματα και άναβε πλέον το καντήλι της Παναγίας, αλλά από τότε άρχισε να ωριμάζει μέσα του η ιδέα να φύγουν από το ασκητικό εκείνο ησυχαστήριο.

Πράγματι δεν πέρασε πολύς καιρός όπου μετά τον θάνατο του αόματου Γέροντα τους, ο νέος Παπα - Ιγνάτιος με την συνοδεία του έφυγαν και πήγαν στην Νέα Σκήτη του Αγίου Παύλου.

Σε κάθε πειρασμό και στενοχώρια που τους παρουσιάζονταν στην Σκήτη από τα σκάνδαλα, ο Παπα - Ιγνάτιος με παράπονο έλεγε στους άλλους Πατέρες: «Αδελφοί μου, από ολιγοπιστία μου επειδή δεν άναβα το καντήλι της Παναγίας, μας έδιωξε από το ησυχαστικό εκείνο Καλύβι, που είχαμε ησυχία και περισσότερο χρόνο να επιδοθούμε στα πνευματικά μας καθήκοντα κι από την ολιγωρία μας, μας τιμώρησε η Παναγία και με το παράπονο αυτό άφησε τη μάταιη αυτή ζωή!» 



http://www.agioritikovima.gr/perizois/25004-tous-edi%CE%BFkse-i

Sunday, July 14, 2013

First Vision of Uncreated Glory


The vision of the young St. Symeon the New Theologian of God's uncreated light at the age of twenty is one of the most misunderstood Patristic passages that has been used to justify many false visions. Many times ordinary people have revealed to me stories of personal visions of light that anyone with even a small amount of discernment can recognize either as psychological or demonic in origin. I have also entered into debates and discussions with Orthodox theologians regarding visions of God's light received by non-Orthodox, such as the mystics of the West or Buddhists of the East. In almost all cases the vision of St. Symeon at the age of twenty is used to justify their emotion-filled arguments for the validity and divine origin of these visions. Their argument, though misinformed, is simple: Symeon saw God's uncreated light then fell into sin, so if Symeon can have such a vision then why can't anyone (including non-Orthodox)? They also argue against the need for purification and illumination to take place before such a vision can be granted. Are such interpretations justified?

It has become clear to me that of the many who have tried to use the above emotion-filled justifications have hardly or even never read the works of St. Symeon. The account in which he describes his vision at the age of twenty is described in his homily On Faith. The event St. Symeon describes is written in the third person in which he uses the pseudonym "George" to describe his actual experience. When he was fourteen he had approached his spiritual father Symeon the Elder to enter the monastic life, but considering the young Symeon immature at the time he rejected his entrance and told him to live a monastic sort of life in the world until he was mature enough - which didn't happen until he was twenty-seven. Thus seven years prior to his entering the monastic path did he have his vision.

From the age of fourteen until twenty St. Symeon strove to imitate that which he read in the writings of St. Mark the Ascetic. His day job was managing a patrician's household in Constantinople and engaged in the worldly affairs of the palace. But at night he would keep vigil and pray with tears and do as many prostrations as his conscience told him to do so that, at the advice of St. Mark, he never slept until his conscience was satisfied. He describes himself as regarding "all material things of life with indifference and even approached food and drink without taking pleasure in them or doing so with frequency." He says that he never observed long fasts beyond the prescribed fasts of the Church, he never slept on the ground, wear a hair shirt, or was tonsured a monk. Yet he had faith and actualized it in the world, as he says in his discourse: "By these deeds his faith received wings and reached heaven."

It was in this context that one night, while praying "God have mercy on me a sinner" with his mind, that "suddenly a flood of divine radiance appeared from above and filled all the room." He describes the vision as "nothing but light all around" him, to the point where he thought he was falling because even the ground was filled with light. "Oblivious of all the world he was filled with tears and ineffable joy and gladness." However St. Symeon goes on to describe that above him in the heavens there appeared another more clear light that was surrounding his spiritual father Symeon the Elder.

Following this vision, Symeon continued about his daily business affairs in the palace. This is something he would come to regret however. He writes:

"What we have related about this young man is amazing and unexpected, and we have never heard that anything like it has happened to anyone else. Even though it may have happened in some cases or will happen in the future, yet men should know that they will be deprived of so great a blessing unless they promptly withdraw from the world, or they will soon lose what they have received."

And by this Symeon reveals the reason for relating this story: that when one has been purified and illumined one must withdraw from the world completely to maintain the grace within. Symeon basically goes on to say that he received this vision of his spiritual father in uncreated glory because, through the prayer of Symeon the Elder, Christ was calling him to a monastic life and to the emulation of his elder. Young Symeon did not do this but remained in the world and Satan came out strongly against him to prevent his withdrawal to a monastery. He fell into despair as a result of his disobedience. It was only through the guidance and prayers of his spiritual father that he was able to free himself of his despair and recover. It was only until he completely renounced the world and repented with extreme ascetic feats after many years that he got a glimpse of what he had seen earlier, though Symeon is writing in the third person so we don't know how humble he was being at this point.

When we thus examine what St. Symeon says in his own words and in proper context, it is extremely far-reaching for Orthodox to use this example as a justification for the vision of uncreated glory of the non-Orthodox or even themselves outside of the context of purification and illumination within the Orthodox tradition. So when Symeon says that he lived a worldly life, he does not mean that he lived a sinful life in the world but that he maintained a busy occupation in the world while living faithful to God's commandments. And his post-vision despair is only the result of not being obedient to his monastic calling at the right time. This does not take away the fact that Symeon was living an ascetical life in the world, molding his faith by his works, and attaining a state of inner purification so as to be found worthy of the vision of divine glory. And it was not until after much effort for his disobedience to his heavenly calling that he was able to recover that which he lost. As St. Symeon explains in the same homily following the description of his vision by quoting St. Gregory the Theologian:

"Gregory the Theologian said: 'It is written, The fear of the Lord is the beginning of wisdom (Prov. 1:7). For where there is fear there is the keeping of the commandments. Where there is the keeping of the commandments, there is the purification of the flesh, and from the cloud that besets the soul and prevents it from clearly seeing God's ray of light. Where there is purification there is illumination. Illumination is the fulfillment of those who desire either the greatest of all supremely great things, or even that which is above all greatness.' By this saying he showed that illumination of the Spirit is the goal of every virtue. He who attains to this illumination has arrived at the end and limit of all things that can be perceived and has found the beginning of the knowledge of spiritual things."

Interestingly this is all very similar to the vision of Saul on his way to Damascus before he was baptized Paul and made into an Apostle. Saul was a persecutor of the Church, yet beheld the resurrected Lord of glory. However, as a persecutor and being outside the Church, this vision was not the result of being found worthy due to his inner purification. Instead this vision of divine glory was like hell fire to him and it blinded him for his unworthiness. He was commanded to be baptized to receive his sight, and by baptism he was purified and illumined which he actualized by going into the desert for two years to study and pray. And by his obedience he progressed from glory to glory, whereas Symeon initially was disobedient and prevented from doing so until he repented.



St. Symeon the New Theologian

ΓΙΑΤΙ ΦΙΛΑΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ


Ο ιερέας σας μπορεί να είναι μόλις 25 χρονών.

Μα η ιεροσύνη του είναι από καταβολής κόσμου. Όταν, λοιπόν, του ασπάζεστε το χέρι, προσκυνάτε την ιεροσύνη του, που φθάνει διαδοχικά από τον Χριστόν και τους Αποστόλους μέχρι τον ιερέα σας.

Όταν φιλάτε το χέρι του παπά σας, φιλάτε ολόκληρη την αλυσίδα των οσίων και αγίων ιερέων και ιεραρχών, από τους Αποστόλους μέχρι σήμερα.


Ασπάζεστε και προσκυνάτε τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, τον άγιον Νικόλαο, τον άγιον Βασίλειο, τον άγιον Σάββα και όλους τους « επίγειους αγγέλους και ουρανίους ανθρώπους», που, όταν ήταν στη γη, κοσμούσαν την Εκκλησία και τώρα στολίζουν τον ουρανό. Είναι φίλημα άγιον, όπως γράφει στους Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος. Να ασπάζεστε, λοιπόν το χέρι του ιερέα που σας ευλογεί. Είναι ευλογημένο από τον Θεό. Με την χάρη της ιεροσύνης. Με την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Να το φιλάτε το χέρι του ιερέα σας. Όσο νέος και αν είναι. Και να τον ακούτε.

Επισκόπου Αχρίδας Νικολάου



http://www.agioritikovima.gr/perizois/24958-giati-filame-to

Pain




1.Sanctification and Salvation
"Affliction,you are a purgative"
(Gregory the Theologian,Sermon 37:On Patience)
The fruit of pain and of the death of Christ on the tree (wood) of the Cross is the redemption and salvation that was offered to us.Pain is the seed that falls in the plowed soul,and grows and bears fruits "in patience"; the fruits are the sanctification and the salvation. Without plowing and sowing there is no produce,nor harvest.But in order to
arrive at the harvest,we must pass through the sieve of the test of tribulations,slanders,and persecutions(Luke 22:31).

From the fruit,the benefit and blessing of pain shall become evident.Because the fruit displays the quality and the thoughts of the heart.When pain is rejected, and its benefits are not valued,it may"bear fruit of death",while it should and must "bear fruit to God" (Rom.7:4 ff.).
Then it bears the grapes of salvation and not wild grapes (Isa. 5:1-7),that is,denial and alienation.Our union with Christ through pain should be fruitful and fertile.Perhaps before we were in pain we might not have had fruits of virtue and love,or probably very few.Our Christ is the great Father and unique farmer of our souls,who tests"the hearts and minds",and cultivates us with the plow of pain and purges us as the "vine that bears fruit".This happens so that we also"may bear more fruit"(John 15:2)of love,patience,goodness,,faith,hope,sanctification,and salvation.This purification does not happen only once.It happens continuously,so that we may bring forth fruit an"hundredfold". Pruning is painful to the tree,but is necessary for its fruition and welfare:Dry and dead branches are cut off.This is the Godly method for our sanctification and our redemption,that is,the overabundance of virtue.But this presupposes our constant catharsis through pain and patience (Luke 8:15).Then there will come"the fruits of righteousness,which are by Jesus Christ to the glory and praise of God"(Phil, 1:11; John 15:8),Because wisdom and the cultivation given by pain become the source of life,that is,the source of love.
Love is life itself,since"God is love"(IJohn4:8)and"the fruit of the righteous is a tree of life"(Prov, 11:30).Thus pain becomes love that is produced by the power of Christ.This love that sanctifies and saves is multiplied,it is the love that evolves into all kinds of virtues(Gal, 5:22 ff.).This love that ripens via suffering is "sweet fruit",but not only to our taste (Song of Songs 2:2), but primarily to the heart; it is the love of salvation,of sanctification,of redemption.
It is an expiated love, cleansed in the fire of pain.And when the soul is purified by tribulation and pain,then it is like a bed of flowers,full of the aroma of the Spirit.Then it is prepared,ready to receive the beloved Lord Jesus.And He,the most beloved One,will come down"to His garden and eat of its choicest fruits"(Song of Songs 4:16).
"And seek my face,and in their distress they seek Me saying:
"Come,let us return to the Lord,for..... He may heal us....
He may heal us..."(Hosea 5:15;6:2).
Thus in the midst of pain and through the Holy Spirit,the believer shares the divine holiness itself.Because when the soul is purified by tribulation,the Lord Jesus gives it sanctification.And furthermore,He gives it His glory that He received from the Father. "And for their sake I consecrate Myself,that they also may be consecrated in truth"(John 17:19).But also the Lord Himself shall "be glorified in His saints"(II Thess. 1:10; 2;14).Thus a Christian,broken and contrite from pain,yet reinforced by his faith and his love for Christ,enters gradually "into the sanctuary of God"(Ps.72:17).He learns how to accept pain as the revelation of a divine plan that leads to redemption and sanctification,to salvation and deification.
He discovers its purifying value,which is similar to the fire that cleans and purifies the metal from its rust(Jer, 9:7; Ps, 64:10).

Sickness exists sometimes for the cleansing of sins,and sometimes to humble our mind.When our good and all- gracious Lord and Master sees people too lazy in their exercises ,He lays their flesh low with sickness,an exercise that gives them no labour;and this,towards sanctification.And sometimes it also cleanses the soul from evil thoughts or passions" (John Climacus).

In the same manner the soul is cleansed,brightened,and purified in the fire and the furnace of pain."Visible,external pride is cured by grim conditions,such as poverty and sorrow;but invisible inner pride can be healed only by Him who is eternally Invisible.The deer is the destroyer of all visible snakes,but humility destroys the spiritual ones".




An Excerpt from The Book "The Pain"By Georgia P.Kounavi


Taken from the Book "The Pain"An Orthodox Scriptural and
Patristic Approach,By Georgia P.Kounavi, Apostoliki Diakonia.

Humility in today's world


In our modern world culture, humbleness is not something that is given a high value. More common is the encouragement to become self assertive, forceful, to act independently. Yet Scripture and the Church Fathers continually emphasize the need for humbleness for our spiritual growth.

We know God loves us and wants to protect us. He knows our problems. He is omnipotent so there is no problem that he cannot help us with, except for one. That is overcoming our lack of humbleness.

Elder Paisios says,
The difficulty God faces, and I repeat, it is the only one, is the He “cannot” help us when our soul is not humble. God “feels sad” because, while he sees His creature suffer, He “cannot” offer any help. What ever help He offers, it will harm the person because he lacks a humble mind.
This is when we are overtaken by our passions and God allows this to happen. He cannot help us because our soul is filled with pride and self-centered thoughts. In a sense, in these moments we have rejected God and instead put all our trust in our own being. We are intent on gaining whatever it is we desire.

The Elder says,
God will not give us what we are asking for, no matter how hard we try, unless we humble ourselves. If our aim is humility, then God will give us everything for free.
God desires only one thing from us: our humbleness. He does not need anything else; just humble ourselves, so He can actually make us partakers of his divine grace, which was granted to us through the mystery of Holy Baptism.... He is only asking from us to humble ourselves and respond out of gratefulness and appreciation of His love. Thus, divine grace, will make us love God and get to know Him; it will do everything for us, if we only humble ourselves and allow for it to act.
Saint Peter advises us,
Cloth yourselves, all of you, with humility toward one another, for God opposes the proud, but gives grace to the humble. Humble yourselves therefore under the mighty hand of God, that in due time he may exalt you. Cast all your anxieties on him, for he cares about you. (1 Peter 5:5-7)Source: Elder Paisios of the Holy Mountain, pp 88-89


Elder Paisios

Lay not up Treasures on Earth, but in Heaven where Nothing is Lost



The Lord speaks to all people of all times and races, and tells them something clear and well-known. Today a person is alive, but tomorrow he dies and everything that he has is lost to him. But the soul, which moves the body, continues to live and it is either comforted and happy, or sad and burdened. Man is created thus; the body must live as the soul desires. At the moment of death the soul continues to live without the body. Everything will perish except that which the soul has gathered through love and prayer. Everything virtuous done by a man is written in the soul and will not be taken from him. While a person is alive, he finds himself paying attention to many things: clothing, health, his job, studies. There are times when he is concerned only with the thought of war or a failed harvest - of everything that is necessary for life on earth.

So, too, in spiritual life there are times of special attention to what is needful for the soul. Such is Great Lent - a time of special attention, examination, of the freeing of spiritual forces. Fasting is established by the Holy Spirit. Righteous men, striving towards God, through life experience came to know the meaning of fasting and bear witness that without fasting there can be no spiritual life. All the various attacks of the devil, all his temptations, everything concerning the diabolic world, is cast aside -becomes powerless and is shamed-when a person firmly follows the words of the Saviour Himself, the Lord Jesus Christ: " .. . This kind goeth not out but by prayer and fasting" (Matt. 17:21).

Now is a time of fasting, a suitable time for cleansing the soul. This is the most important thing, for a soul to be able to accept the grace of God, so that those treasures will be stored up in the soul, which will not be taken from it. And then the path of its life will be straight; in the soul there will be peace and joy.

"Create in me a clean heart, O God, and renew a right spirit within me."

St John Maximovich

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ( Ἐπιφυλακή )







Τήρησε σθεναρά τήν πνευματική ἐπιφυλακή, ἐπειδή δέν γνωρίζεις πότε θά σέ καλέσει ὁ Κύριος κοντά Του. Κατά τήν ἐπίγειο ζωή σου, νά εἶσαι ἕτοιμος ἀνά πάσα στιγμή νά Τοῦ δώσεις λογαριασμό. Πρόσεχε νά μήν σέ πιάσει στά δίχτυα του ὁ ἐχθρός, ἤ νά σέ ξεγελάσει, προκαλώντας σε νά πέσεις σέ πειρασμό. Καθημερινά ἐξέταζε τήν συνείδησή σου, δοκίμαζε τήν καθαρότητα τῶν λογισμῶν σου, τίς προθέσεις σου.

Κάποτε ἦταν ἕνας βασιλιάς, ὁ ὁποῖος εἶχε ἕνα γιό πονηρό. Ἔχοντας χάσει κάθε ἐλπίδα γιά ἀλλαγή πρός τό καλύτερο, ὁ πατέρας καταδίκασε τόν γιό του σέ θάνατο. Τοῦ ἔδωσε ἕνα μήνα περιθώριο γιά νά προετοιμαστεῖ.

Πέρασε ὁ μήνας, καί ὁ πατέρας ζήτησε νά παρουσιασθεῖ ὁ γιός του. Πρός μεγάλη του ἔκπληξη, παρατήρησε πώς ὁ νεαρός ἦταν αἰσθητά ἀλλαγμένος: τό πρόσωπό του ἦταν ἀδύνατο καί χλωμό, καί ὁλόκληρο τό κορμί του ἔμοιαζε νά εἶχε ὑποφέρει.

«Πῶς καί σοῦ συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;» ρώτησε ὁ πατέρας.

«Πατέρα μου καί κύριέ μου,» ἀπάντησε ὁ γιός, «πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν ἔχω ἀλλάξει, ἀφοῦ ἡ κάθε μέρα μέ ἔφερνε πιό κοντά στόν θάνατο;»

«Καλῶς, παιδί μου», παρατήρησε ὁ βασιλιάς. «Ἐπειδή προφανῶς ἔχεις ἔρθει στά συγκαλά σου, θά σέ συγχωρήσω. Ὅμως, θά χρειαστεῖ νά τηρήσεις αὐτή τήν διάθεση ἐπιφυλακῆς τῆς ψυχῆς σου, γιά τήν ὑπόλοιπη ζωή σου.»

«Πατέρα μου,» ἀπάντησε ὁ γιός, «αὐτό εἶναι ἀδύνατο. Πῶς θά μπορέσω νά ἀντισταθῶ στά ἀμέτρητα ξελογιάσματα καί τούς πειρασμούς;»

Ὁ βασιλιάς τότε διέταξε νά τοῦ φέρουν ἕνα δοχεῖο γεμάτο λάδι, καί εἶπε στόν γιό του: «Πάρε αὐτό τό δοχεῖο, καί μετάφερε τό στά χέρια σου, διασχίζοντας ὅλους τοὺς δρόμους τῆς πόλεως. Θά σέ ἀκολουθοῦν δύο στρατιῶτες μέ κοφτερά σπαθιά. Ἐάν χυθεῖ ἔστω καί μία σταγόνα ἀπό τό λάδι, θά σέ ἀποκεφαλίσουν.»

Ὁ γιός ὑπάκουσε. Μέ ἀνάλαφρα, προσεκτικά βήματα, διέσχισε ὅλους τοὺς δρόμους τῆς πόλεως, μέ τούς στρατιῶτες νά τόν συνοδεύουν συνεχῶς, καί δέν τοῦ χύθηκε οὔτε μία σταγόνα.

Ὅταν ἐπέστρεψε στό κάστρο, ὁ πατέρας τόν ρώτησε: «Γιέ μου, τί πρόσεξες καθώς τριγυρνοῦσες μέσα στούς δρόμους τῆς πόλεως;»

«Δέν πρόσεξα τίποτε.»

«Τί ἐννοεῖς, ‘τίποτε’;» τόν ρώτησε ὁ βασιλιάς. «Σήμερα ἦταν μεγάλη γιορτή - σίγουρα θά εἶδες τούς πάγκους πού ἦταν φορτωμένοι μέ πολλές πραμάτειες, τόσες ἅμαξες, τόσους ἀνθρώπους, ζῶα…»

«Δέν εἶδα τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτά» εἶπε ὁ γιός. «Ὅλη ἡ προσοχή μου ἦταν στραμμένη στό λάδι μέσα στό δοχεῖο. Φοβήθηκα μήν τυχόν μου χυθεῖ μία σταγόνα καί ἔτσι χάσω τή ζωή μου.»

«Πολύ σωστή ἡ παρατήρησή σου» εἶπε ὁ βασιλιάς. «Κράτα λοιπόν αὐτό τό μάθημα κατά νοῦ, γιά τήν ὑπόλοιπη ζωή σου. Νά τηρεῖς τήν ἴδια ἐπιφυλακή γιά τήν ψυχή μέσα σου, ὅπως ἔκανες σήμερα γιά τό λάδι μέσα στό δοχεῖο. Νά στρέφεις τούς λογισμούς σου μακριά ἀπό ἐκεῖνα πού γρήγορα παρέρχονται, καί νά τούς προσηλώνεις σέ ἐκεῖνα πού εἶναι αἰώνια. Θά εἶσαι ἀκολουθούμενος, ὄχι ἀπό ὁπλισμένους στρατιῶτες, ἀλλά ἀπό τόν θάνατο, στόν ὁποῖον ἡ κάθε μέρα μᾶς φέρνει πιό κοντά. Νά προσέχεις πάρα πολύ νά φυλᾶς τήν ψυχή σου ἀπό ὅλους τοὺς καταστροφικούς πειρασμούς.»

Ὁ γιός ὑπάκουσε τόν πατέρα, καί ἔζησε ἔκτοτε εὐτυχής.

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α’ Πρός Κορινθίους 16:13).

Ὁ Ἀπόστολος δίνει αὐτή τήν σημαντική συμβουλή, γιά νά στρέψει στήν προσοχή τους πρός τόν κίνδυνο τοῦ κόσμου τούτου, νά τούς καλέσει σέ συχνή ἐξέταση τῆς καρδιᾶς τους, ἐπειδή χωρίς αὐτό, εἶναι εὔκολο κανείς νά καταστρέψει τήν καθαρότητα καί τό πάθος τῆς πίστεώς του καί χωρίς νά τό ἀντιληφθεῖ, νά περάσει στήν ἀντίπερα ὄχθη τοῦ πονηροῦ καί τῆς ἀπιστίας.

Ὅπως εἶναι βασική μας μέριμνα νά προσέχουμε ἐκεῖνα πού μποροῦν νά ζημιώσουν τήν φυσική μας ὑγεία, ἔτσι ὀφείλουμε νά ἔχουμε σάν πνευματική μας μέριμνα νά προσέχουμε ἐκεῖνα πού μποροῦν νά ζημιώσουν τήν πνευματική μας ζωή καί τό ἔργο τῆς πίστεως καί τῆς σωτηρίας. Συνεπῶς, πρέπει νά ἐλέγχετε προσεκτικά καί μέ προσήλωση τά ἐσωτερικά σας ὁρμέμφυτα: εἶναι ἐκ Θεοῦ, ἤ ἀπό τό πνεῦμα τοῦ πονηροῦ; Νά φυλάγεσθε ἀπό τούς πειρασμούς τοῦ κόσμου τούτου, καί ἀπό τούς κοσμικούς ἀνθρώπους. Νά φυλάγεσθε ἀπό τούς κρυφούς ἐσωτερικούς πειρασμούς πού προέρχονται ἀπό τό πνεῦμα τῆς ἀδιαφορίας καί ἀπροσεξίας τήν ὥρα τῆς προσευχῆς ἐξ αἰτίας τῆς φθίνουσας Χριστιανικῆς ἀγάπης.

Ἄν στρέψουμε τήν προσοχή μας στόν νοῦ μας, θά παρατηρήσουμε ἕνα χείμαρρο ἀλλεπάλληλων λογισμῶν καί ἰδεῶν. Ὁ χείμαρρος αὐτός εἶναι ἀδιάκοπος, τρέχει γοργά πρός κάθε κατεύθυνση καί κάθε στιγμή – στό σπίτι, στήν ἐκκλησία, στήν ἐργασία, ὅταν διαβάζουμε, ὅταν συζητοῦμε… Συνήθως τό ὀνομάζουμε «σκέψη», γράφει ὁ Ἐπίσκοπος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, ἀλλά στήν πραγματικότητα εἶναι μία διαταραχή τοῦ νοός, ἕνα σκόρπισμα, μία ἔλλειψη συγκέντρωσης καί προσοχῆς.

Τό ἴδιο συμβαίνει καί στήν καρδιά. Ἔχετε ποτέ παρατηρήσει τήν ζωή τῆς καρδιᾶς; Δοκιμάστε νά τό κάνετε, ἔστω γιά ἕνα μικρό διάστημα, καί παρατηρῆστε τί θά ἀνακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, καί ταράζεστε. Σᾶς βρίσκει κάποια δυστυχία, καί νοιώθετε λύπηση γιά τόν ἑαυτό σας. Βλέπετε κάποιον πού δέν συμπαθεῖτε, καί ἀμέσως ἀναβλύζει μέσα σας ἡ ἐχθρότητα. Συναντιέστε μέ κάποιον ἰσότιμό σας, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξύ σᾶς ἔχει προσπεράσει κοινωνικά, καί ἀρχίζετε νά τόν φθονεῖτε. Ἀναπολεῖτε τά ταλέντα σας καί τίς ἱκανότητές σας, καί ἀρχίζετε νά νοιώθετε ὑπερηφάνεια…. Ὅλη αὐτή ἡ σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική ἐπιθυμία, λαιμαργία, ἀκηδία, κακία… ἡ μιὰ στοιβαγμένη πάνω στήν ἄλλη, τελικά καταστρέφουν τήν καρδιά. Καί ὅλα αὐτά μποροῦν νά διαπεράσουν τήν καρδιά μέσα σέ λίγα μόνο λεπτά. Γιά τόν λόγο αὐτό, κάποιος ἀσκητής πού ἀσκοῦσε αὐστηρό ἔλεγχο στόν ἑαυτό του, εἶπε -πολύ σωστά- ὅτι «ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου εἶναι γεμάτη ἀπό δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οἱ καρδιές τῶν ἁγίων εἶναι ἀπαλλαγμένες ἀπό αὐτά τά φίδια: τά πάθη.»

Τέτοια ὅμως ἀπαλλαγὴ ἀποκτᾶται μονάχα μέσω μιᾶς μακροχρόνιας καί δύσκολης διαδικασίας αὐτογνωσίας, προσωπικῆς ἐνασχόλησης καί ἐπιφυλακῆς πρός τήν ἔσω ζωή μας, δηλαδή, τήν ψυχή.

Νά εἶστε προσεκτικοί. Νά εἶστε σέ ἐπιφυλακή γιά τήν ψυχή σας! Νά στρέφετε τούς λογισμούς σας μακριά ἀπό ἐκεῖνα πού γρήγορα παρέρχονται, καί νά τούς προσηλώνετε σέ ἐκεῖνα πού εἶναι αἰώνια. Ἔτσι θά βρεῖτε τήν χαρά πού ποθεῖ ἡ ψυχή σας, καί γιά τήν ὁποία διψᾶ ἡ καρδιά σας.




Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Θάρρος καί Προσευχή


 
Ἔχεις ἀκόμη ἀνησυχίες. Πές μου, ἀπὸ ποῦ θὰ μποροῦσαν νὰ προέρχονται; Ὅλα τὰ ἐξωτερικὰ πᾶνε καλά. Ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ τὰ ἔχεις ἐπανεξετάσει καὶ τακτοποιήσει. Τὴν ἀπόφασή σου τὴν ἔχεις πάρει. Ἀπὸ ποῦ, λοιπόν, προέρχονται αὐτὲς οἱ ἀνησυχίες; Ὅλες εἶναι ἀπὸ τὸν ἐχθρό. Ὅλες. Ἀπὸ πουθενὰ ἀλλοῦ.

Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ συμβαίνει; Μήπως σκέφτεσαι νὰ φτιάξεις τὴ ζωή σου μόνη σου, μὲ τὶς δικές σου ἱκανότητες καὶ προσπάθειες; Ἂν πραγματικὰ αὐτὸ σκέφτεσαι, σὲ συμβουλεύω ν' ἀλλάξεις ἀμέσως γνώμη, ἀλλιῶς δὲν θ' ἀπαλλαγεῖς ἀπό τὴ σύγχυση καὶ τὴν ταραχή.

Ἐξέτασε πάλι τὸν ἑαυτό σου ἤ θυμήσου ὅ,τι σοῦ ἔχω ὑποδείξει καὶ ὅ,τι ἔχει συμβεῖ μέσα σου σ' ὅλη τη διάρκεια τῆς ἀλληλογραφίας μας. Θυμήσου, ἐπίσης, ποιὰ ἦταν ἡ ἔκβαση τῶν προβληματισμῶν σου γιὰ τὴ ζωή. Τέλος, δῶσε στὴν αὐτοεξέτασή σου τέτοια κατεύθυνση, ὥστε νὰ καταλήξει σὲ μιά σταθερὴ ἀπόφαση ἀμετάκλητης ἐναποθέσεως τοῦ μέλλοντός σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Ἀφοῦ, λοιπόν, πάρεις αὐτὴ τὴν ἀπόφαση, προσευχήσου στὸν Κύριο ὁλόθερμα. "Τὸ μέλλον μου", πές Του, "τὸ ἀφήνω μὲ ἐμπιστοσύνη στὰ χέρια Σου. "Ὅπως ξέρεις καὶ ὅπως θέλεις, Κύριε, κατεύθυνε τὴ ζωή μου, μ' ὅλα τὰ ἀπρόοπτα καὶ μ' ὅλες τὶς δυσκολίες της. Ἀπὸ δῶ κι ἐμπρὸς δὲν θὰ μεριμνῶ καὶ δὲν θ' ἀνησυχῶ πιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Μιὰ φροντίδα μόνο θὰ ἔχω, νὰ κάνω πάντα ὅ,τι εἶναι εὐάρεστο σ' Ἐσένα".

Ἔτσι νὰ Τοῦ μιλήσεις, ἀλλά καὶ ἔμπρακτα νὰ Τοῦ ἀποδείξεις ὅτι ἔχεις ὁλοκληρωτικὰ ἀφεθεῖ στὰ χέρια Του, ὅτι δὲν ἀνησυχεῖς γιὰ τίποτα, ὅτι ἀποδέχεσαι ἤρεμα καὶ ἀγόγγυστα ὁποιαδήποτε κατάσταση, εὐχάριστη ἡ δυσάρεστη, μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ἔχει παραχωρηθεῖ ἀπό τὴ θεία πρόνοια. Μοναδική σου μέριμνα ἂς εἶναι ἡ ἀκριβὴς τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ σὲ κάθε περίσταση.

Ὕστερ' ἀπὸ μιά τέτοια ἐσωτερικὴ τοποθέτηση, ὅλες οἱ ἀνησυχίες σου θὰ ἐξανεμιστοῦν. Ἀνησυχεῖς γιὰ τὸν ἑαυτό σου τώρα, καθὼς θέλεις ὅλες οἱ περιστάσεις νὰ συντείνουν στὴν ἐκπλήρωση τοῦ δικοῦ σου σκοποῦ. Καὶ ἐπειδή, φυσικά, ὅλα δὲν γίνονται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά σου, ταράζεσαι καὶ στενοχωριέσαι - "Αὐτὸ δὲν ἔγινε ἔτσι, ἐκεῖνο δὲν ἔγινε ἀλλιῶς". Ἄν, ὅμως, ἀναθέσεις τὰ πάντα στὸν Κύριο μὲ ἐμπιστοσύνη καὶ δεχθεῖς πὼς ὅ,τι συμβαίνει προέρχεται ἀπ' Αὐτὸν γιὰ τὸ καλό σου, τότε δὲν θ' ἀνησυχεῖς πιά καθόλου. Θὰ κοιτᾶς μόνο γύρω σου, γιὰ νὰ δεῖς τί σοῦ στέλνει ὁ Θεός, καὶ θα ἐνεργεῖς σύμφωνα μ' αὐτὸ ποὺ στέλνει.

Κάθε κατάσταση μπορεῖ νὰ ὑπαχθεῖ σὲ κάποια θεία ἐντολή. Νὰ ἐνεργεῖς, λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὴ σχετικὴ ἐντολή, ἐπιδιώκοντας τὴν εὐαρέστηση τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τὴν ἱκανοποίηση τῶν δικῶν σου ἐπιθυμιῶν. Προσπάθησε νὰ καταλάβεις τί λέω καὶ ἀποφάσισε νὰ τὸ ἐφαρμόσεις. Δὲν θὰ τὸ κατορθώσεις, βέβαια, ἀπό τή μιά στιγμὴ στὴν ἄλλη. Χρειάζεται ἀγώνας γι' αὐτό, ἀλλά καὶ προσευχή.

Ζητῶ ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ σὲ λυτρώσει ἀπὸ τὴν κατάθλιψη, ποὺ θεωρεῖς ἀφόρητη, ἀλλά μόνο ἂν αὐτὸ εἶναι σύμφωνο μὲ τὸ ἅγιο θέλημά Του καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὴ σωτηρία σου. Θὰ σὲ λυτρώσει, δίχως ἄλλο, στὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Ὁπλίσου μὲ πίστη καὶ ὑπομονή. Βλέπουμε πόσο γρήγορα μεταβάλλονται οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς μας. Ὅλα ἀλλάζουν ἀκατάπαυστα. Ἔτσι θ' ἀλλάξει καὶ ἡ ψυχική σου κατάσταση. Θὰ ἔρθει μία μέρα πού, ἀπαλλαγμένη πιὰ ἀπὸ τὸ πλάκωμα, θ' ἀναπνέεις ἐλεύθερα καὶ θὰ φτεροκοπᾶς ὅπως ἡ πεταλούδα πάνω ἀπὸ τὰ λουλούδια. Πρέπει μόνο νὰ σηκώσεις μὲ ὑπομονὴ τὴν τωρινὴ δυσκολία γιὰ ὅσον καιρὸ παραχωρήσει ὁ Θεός.

Ὅταν ἡ νοικοκυρὰ βάλει μιά πίτα στὸ φοῦρνο, δὲν τὴ βγάζει ὥσπου νὰ βεβαιωθεῖ πὼς εἶναι ψημένη. Ὁ Νοικοκύρης τοῦ σύμπαντος σ' ἔχει βάλει μέσα σ' ἕνα φοῦρνο καὶ σὲ κρατάει ἐκεῖ ὥσπου νὰ ψηθεῖς. Κάνε ὑπομονή, λοιπόν, καὶ περίμενε. Δὲν θὰ μείνεις στὸ φοῦρνο οὒτ' ἕνα λεπτὸ περισσότερο ἀπ' ὅσο χρειάζεται. Μόλις εἶσαι ἕτοιμη, θὰ σὲ βγάλει ὁ Κύριος ἔξω. Ἄν, ὅμως, μόνη σου πεταχτεῖς ἔξω, θὰ εἶσαι σὰν τὴ μισοψημένη πίτα.

Πρέπει ἐπίσης νὰ σοῦ πῶ, ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη μας, ὅποιος ὑπομένει ἀγόγγυστα τὶς δυσκολίες, πιστεύοντας ὅτι τὶς παραχωρεῖ ὁ Θεὸς γιὰ τὸ καλό του, εἶναι ἰσότιμος μὲ τοὺς μάρτυρες. Αὐτὸ νὰ τὸ θυμᾶσαι πάντα, γιὰ νὰ παρηγοριέσαι.

Εἶναι ἀδύνατο νὰ ζήσεις χωρὶς συναισθήματα καὶ συγκινήσεις, ἀλλά δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ὑποκύπτεις σ' αὐτά. Πρέπει νὰ τὰ συγκρατεῖς μὲ τὴ λογικὴ καὶ νὰ τοὺς δίνεις τὴ σωστὴ κατεύθυνση. Εἶσαι εὐαίσθητη καὶ εὐσυγκίνητη. Ἡ καρδιά σου ξεχειλίζει καὶ χύνεται μέσα στὸ κεφάλι σου.

Προσπάθησε ν' ἀποκτήσεις αὐτοκυριαρχία. Σοῦ ἔχω γράψει ἤδη τί νὰ κάνεις: Νὰ σκέφτεσαι προκαταβολικὰ ποῦ βρίσκεται τὸ πιθανὸ ἐρέθισμα γιὰ κάθε συναίσθημα. Καί, ὅταν τὸ ἐντοπίζεις, νὰ εἶσαι σὲ ἐπιφυλακή, γιὰ ν' ἀντιλαμβάνεσαι ὁποιαδήποτε συναισθηματικὴ ταραχὴ τῆς καρδιᾶς, ἤ νὰ κρατᾶς τὴν καρδιά σου κάτω ἀπὸ τὸν σταθερὸ ἔλεγχο τοῦ νοῦ. Χρειάζεται ν' ἀσκηθεῖς σ' αὐτό. Μὲ τὴν ἐξάσκηση εἶναι δυνατὸ ν' ἀποκτήσεις πλήρη αὐτοκυριαρχία.

Ὅλα πάντως προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό. Γι' αὐτὸ ἂς στρεφόμαστε σ' Ἐκεῖνον μὲ τὴν προσευχή. Καὶ ὅμως, γράφεις ὅτι δὲν προσεύχεσαι. Τί εἶναι τοῦτο πάλι; Μήπως ἔγινες ἄθεη; Τί πάει νὰ πεῖ δὲν προσεύχεσαι; Μπορεῖ νὰ μὴ λὲς τὶς τυπικὲς προσευχές, ἀλλά ν' ἀπευθύνεσαι στὸν Θεὸ μὲ δικά σου λόγια καὶ νὰ Τοῦ ζητᾶς βοήθεια. "Κοίτα, Κύριε, τί συμβαίνει μ' ἐμένα. Ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο... Δὲν μπορῶ νὰ τὰ βγάλω πέρα μόνη μου. Βοήθησέ με, πολυεύσπλαχνε!". Νὰ Τοῦ μιλᾶς γιὰ κάθε σου ἀνάγκη, ἀκόμα καὶ τὴν πιὸ μικρή, καὶ νὰ Τὸν παρακαλᾶς γιὰ διαρκή ἐνίσχυση. Αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ πιὸ γνήσια.

Γιατί ἀκοῦς ἐκεῖνον πού σὲ ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν προσευχή; Δὲν καταλαβαίνεις ὅτι κι αὐτὸ εἶναι δουλειὰ τοῦ ἐχθροῦ; Ναί, ἀναμφίβολα εἶναι. Ψιθυρίζει στὸ αὐτί σου: "Μὴν προσεύχεσαι!". Καὶ μερικὲς φορές, ἀφοῦ κυριαρχήσει σ' ὁλόκληρο τὸ σῶμα σου, σὲ ρίχνει στὸ κρεβάτι καὶ σὲ ἀποκοιμίζει. Δικά του τεχνάσματα εἶναι ὅλα τοῦτα. Μὰ ἐνῶ ὁ πονηρὸς κάνει τὴ δουλειά του, πασχίζοντας νὰ σὲ ἀποσπάσει ἀπὸ τὸ καλό σου ἔργο, πρέπει κι ἐσύ νὰ κάνεις τὴ δική σου δουλειά, ἐπιμένοντας σ' αὐτὸ τὸ ἔργο ὥς τὸ τέλος.

Ὁπλίσου, ὅπως τόσες φορὲς σοῦ ἔχω πεῖ, μὲ θάρρος καὶ μὴν ἀκοῦς τὸν ἐχθρό. Καμιὰ προσοχὴ μὴ δίνεις στοὺς ψιθυρισμούς του. Καὶ ἐπιπλέον, θύμωσε! Θυμώνοντας ἐναντίον του, εἶναι σὰν νὰ τὸν χτυπᾶς κατάστηθα. Ἀμέσως γίνεται καπνός.

Σοῦ εὔχομαι μ' ὅλη μου τὴν καρδιὰ νὰ βρεῖς τελικὰ τὴν εἰρήνη. Ὁ Θεὸς βοηθός.

Friday, July 12, 2013

Our Purpose on Earth


Why are we here on earth? To show our love for God. To learn to love God more than sin. That by our inconsequential love, we may respond to the greater love of God. Only God's love is a great love and our love is always inconsequential. God abundantly showed and shows His love for man both in Paradise and on earth. This brief earthly life is given to us as a school and as an examination to question ourselves as to whether we will respond with love to the great love of God. "Every day and every hour, proof of our love for God is required of us," says St. Isaac the Syrian. God shows His love for us every day and every hour. Every day and every moment we stand positioned between God and sin. We have either to give our love to God and elevate ourselves among the angels or to choose sin and fall into the gloom of Hades. Alexis, the Man of God, loved God more than he loved his parents, his wife and riches. He spent seventeen years as a beggar far away from the home of his parents, and another seventeen years Alexis spent as an unknown and scorned in the house of his parents. He did this, all for the sake of the love of God. The merciful God responded love for love for these thirty-four years of suffering. He gave Alexis eternal life and joy among His angels in the heavens and glory on earth.

- St. Nikolai Velimirovich, Prologue

Correcting the Misdeeds of others ( Elder Paisios )


There is great skill in learning how to correct the misdeeds of others. A direct attack rarely succeeds. Elder Paisios was a master at this. He often used his charming sense of humor to correct others.


Here is one example

The Elder was sitting in his garden with a few pilgrims having a discussion on spiritual matters. A little boy, standing nearby was hitting the ground with a piece of wood making a loud noise, thus attracting the attention of the pilgrims. The Elder, who had a very simple and charming way of telling people how to correct their mistakes without hurting their feelings, turned to the child and whispered laughingly:
- George, dont hit so hard because it is night time in America, which is located right underneath us, and you will wake up its citizens.
The child obeyed immediately, while the relatives were laughing with the charming way Father Paisios told him to stop.

Source: Elder Paisios of the Holy Mountain, p 112

Χαρά καί Δάκρυα ( Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος )


Ὅταν μέ ἀκοῦς νά σοῦ μιλάω γιά δάκρυα, μή φαντάζεσαι ὅτι σέ θέλω γεμᾶτο πίκρες καί φαρμάκια.

Τά δάκρυα γιά τά ὁποῖα σοῦ μιλάω, δέν φέρνουν πίκρα στήν καρδιά, ἀλλά μιά γλύκα τόσο μεγάλη, πού δέν σοῦ τήν δίνουν οὔτε τά γέλια τά πιό τρανταχτά.

Δέν μέ πιστεύεις ἐμένα; Ἄκουσε τότε τόν ἅγιο Λουκᾶ. Μᾶς λέγει: Οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν πιάσει τούς ἁγίους ἀποστόλους. Καί τούς ἔδωσαν «τό ξύλο τῆς χρονιᾶς τους»! Καί τούς ἔδιωξαν. Καί οἱ ἀπόστολοι ἔφυγαν γεμᾶτοι χαρά! (Πράξ. 5,41).

Τήν χαρά αὐτή, δέν τούς τήν προκάλεσε τό ξύλο! Αὐτό μόνο πόνο προκαλεῖ. Ὄχι εὐχαρίστηση. Ὄχι χαρά. Αὐτό ὅμως πού δέν τό κάνει τό ξύλο, τό κάνει ἡ πίστη στόν Χριστό. Γιατί ἡ πίστη στό Χριστό εἶναι ἐπάνω ἀπό τήν φύση· ἐπάνω ἀπό ὅλα.

Καί γι’ αὐτό τό ξύλο πού ἔφαγαν γιά χάρη Του, ἔγινε μέσα τους αἰτία καύχησης καί πηγή χαρᾶς.

Δυσκολεύεσθε ἀκόμη νά τό καταλάβετε, ὅτι τά δάκρυα, τό κάθε δάκρυ, πού χύνομε γιά τόν Χριστό εἶναι πηγή χαρᾶς; Νά μή δυσκολεύεσθε!

Τά δάκρυα πού χύνομε γιά τόν Χριστό, εἶναι μέσα μας πηγή χαρᾶς· βαθειᾶς χαρᾶς.

Γιατί εἶναι μεγάλος ὁ Χριστός.

Γιατί ἡ πίστη Του εἶναι μεγάλη.



Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Ὁ σταυρός μας καὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ( Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ )


Ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές Του: «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του κι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ».

Γιατὶ εἶπε, «τὸν σταυρό του»; Ἐπειδὴ εἶναι σταυρὸς προσωπικός. Κάθε ἄνθρωπος, δηλαδή, ἔχει νὰ σηκώσει τὸν δικό του σταυρό, ὁ ὁποῖος, ὅμως, ὁνομάζεται συνάμα καὶ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι οἱ θλίψεις καὶ οἱ ὀδύνες τῆς ἐπίγειας ζωῆς, θλίψεις καὶ ὀδύνες προσωπικές.

Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ οἱ ἄλλες ἀσκήσεις τῆς εὐσέβειας, μὲ τὶς ὁποῖες ταπεινώνεται ἡ σάρκα καὶ ὑποτάσσεται τὸ πνεῦμα. Εἶναι κι αὐτὲς προσωπικές, καθώς πρέπει νὰ ἀναλογοῦν στὶς δυνάμεις τοῦ καθενός.

Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι οἱ ἁμαρτωλὲς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη, προσωπικά ἐπίσης. Μὲ ὁρισμένα ἀπ' αὐτὰ γεννιέται, ἐνῶ ἄλλα τὰ ἀποκτᾶ στὴν πορεία τῆς ἐπίγειας ζωῆς του.

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.

Μάταιος καὶ ἀτελέσφορος ὁ σταυρός -ὅσο βαρὺς κι ἂν εἶναι- ποὺ σηκώνουμε, ἀκολουθώντας τὸν Χριστό, ἂν δὲν μεταβληθεῖ σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ «ὁ σταυρός του» γίνεται Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ ἔχει τὴν ἀκλόνητη πεποίθηση ὅτι Ἐκεῖνος πάντοτε ἀγρυπνεῖ γι' αὐτόν, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ποὺ παραχωρεῖ ὅλες τὶς θλίψεις, ὡς ἀπαραίτητο καὶ ἀναπόφευκτο ὅρο τῆς χριστιανικῆς ἰδιότητας, καὶ ὅτι μ' αὐτὲς μιμεῖται καὶ οἰκειώνεται τὸν Χριστό, γίνεται μέτοχος τῶν παθημάτων Του στὴ γῆ, γιὰ νὰ γίνει μέτοχος καὶ τῆς δόξας Του στὸν οὐρανό.

Γιὰ τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ «ὁ σταυρός του» γίνεται Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ ὁ ἀληθινὸς μαθητής τοῦ Χριστοῦ μοναδικό σκοπό τῆς ζωῆς του ἔχει τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἐντολῶν Ἐκείνου. Οἱ πανάγιες ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ γίνονται γιὰ τὸν μαθητή Του σταυρός, ποὺ πάνω του διαρκῶς σταυρώνει τὸν παλαιὸ ἁμαρτωλὸ ἑαυτό του «μαζὶ μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες του».

Ἔτσι γίνεται φανερό ὅτι, γιὰ νὰ σηκώσει κανεὶς τὸν σταυρό του καὶ ν' ἀκολουθήσει τὸν Χριστό, πρέπει ν' ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του νὰ τὸν ἀπαρνηθεῖ ὡς τὸν ἀφανισμὸ τῆς ψυχῆς του! Ναί, γιατὶ τόσο βαθιά, τόσο πληθωρικὰ διαπότισε ἡ ἁμαρτία τὴ φθαρμένη φύση μας, ὥστε ἡ ψυχή μας πρέπει ν' ἀφανιστεῖ καὶ νὰ γεννηθεῖ πάλι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Γιὰ νὰ σηκώσεις τὸν σταυρό σου, πρέπει, πρῶτον, νὰ ἀρνηθεῖς στὸ σῶμα τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἰδιότροπων ἐπιθυμιῶν του, προσφέροντας του μόνο τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ συντήρηση του• δεύτερον, νὰ παραδεχθεῖς ὅτι τὸ δίκαιό σου εἶναι ἀπάνθρωπη ἀδικία καὶ ἡ λογική σου τέλειος παραλογισμὸς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί, τρίτον, νὰ παραδοθεῖς στὸν Κύριο μὲ ἀκλόνητη πίστη καὶ νὰ ἐπιδοθεῖς στὴν ἐπιμελὴ σπουδὴ τοῦ Εὐαγγελίου, ἀποστεργώντας τὸ θέλημά σου.

Ὅποιος μ' αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπαρνεῖται τὸν ἑαυτό του, εἶναι ἱκανὸς νὰ σηκώσει τὸν σταυρό του. Μὲ πνεῦμα ὑποταγῆς στὸν Θεό καὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς βοήθειας Του, ἡ ὁποία ἔρχεται νὰ τὸν ἐνισχύσει, κοιτάζει ἄφοβα καὶ ἀτάραχα τὴ θλίψη νὰ τὸν πλησιάζει καὶ ἑτοιμάζεται μεγαλόψυχα νὰ τὴν ὑπομείνει. Ἐλπίζει ὅτι ἔτσι θὰ γίνει μέτοχος τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ φτάσει στὴν ὁμολογία Του, ὁμολογία μυστική, μὲ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά, ἀλλὰ καὶ φανερή, μὲ τὶς πράξεις καὶ ὁλόκληρη τὴ ζωή.

Ὅσο ὁ σταυρὸς παραμένει μόνο δικός μας, εἶναι πολύ βαρύς. Ὅταν μεταβληθεῖ σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, γίνεται ἐξαιρετικὰ ἐλαφρός. «Γιατὶ ὁ ζυγός μου εἶναι χρηστὸς καὶ τὸ φορτίο μου ἐλαφρό», εἶπε ὁ Κύριος.

Ὁ σταυρὸς τοποθετεῖται στοὺς ὥμους τοῦ μαθητῆ τοῦ Χριστοῦ, ὅταν αὐτὸς ἀναγνωρίσει πὼς εἶναι ἄξιος τῶν θλίψεων ποὺ τοῦ ἔστειλε ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ σηκώνει ὀρθὰ τὸν σταυρό του, ὅταν παραδέχεται ὅτι οἱ θλίψεις εἶναι ἀπαραίτητες γιὰ τὴ μεταμόρφωση του, τὴν ὁμοίωση του μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴ σωτηρία του.

Ἡ καρτερική ἄρση τοῦ σταυροῦ σου εἶναι ἡ καθαρή θέαση καὶ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητάς σου. Σ' αὐτὴ τὴν ἐπίγνωση δὲν ὑπάρχει αὐταπάτη. Ἀπεναντίας, ἂν ὁμολογεῖς πὼς εἶσαι ἁμαρτωλὸς ἀλλὰ βαρυγκωμᾶς γιὰ τὸν σταυρό σου, ἀποδεικνύεις πὼς ἔχεις ἐπιφανειακὴ γνώση τῆς ἀμαρτωλότητάς σου καὶ βρίσκεσαι μέσα στὴν αὐταπάτη.

Ἡ καρτερική ἄρση τοῦ σταυροῦ σου εἶναι ἡ πραγματικὴ μετάνοια.

Καρφωμένος στὸν σταυρό, ὁμολόγησε μπροστὰ στὸν Κύριο πὼς οἱ ἀποφάσεις Του εἶναι ἀλάθητες. Κατηγόρησε τὸν ἑαυτό σου, δικαίωσε τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ λάβεις τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου.

Καρφωμένος στὸν σταυρό, γνώρισε τὸν Χριστό, καὶ θ' ἀνοιχθοῦν γιὰ σένα οἱ πύλες τοῦ παραδείσου.

Καρφωμένος στὸν σταυρό σου, δόξασε τὸν Κύριο, ἀποδιώχνοντας ὡς ἄνομο καὶ βλάσφημο κάθε λογισμὸ παραπόνου καὶ γογγυσμοῦ.

Καρφωμένος στὸν σταυρό σου, εὐχαρίστησε τὸν Κύριο γι' αὐτὸ τὸ ἀνεκτίμητο δῶρο Του τὴ δυνατότητα, δηλαδή, ποὺ σοῦ δίνει νὰ Τὸν μιμηθεῖς μὲ τὶς ὀδύνες σου.

Καρφωμένος στὸν σταυρό σου, νὰ θεολογεῖς- γιατὶ ὁ σταυρὸς εἶναι τὸ ἀληθινό σχολεῖο, τὸ μοναδικό θησαυροφυλάκιο καὶ ὁ ὕψιστος θρόνος τῆς αὐθεντικῆς θεολογίας. Δίχως σταυρὸ δὲν ὑπάρχει ζωντανὴ γνώση τοῦ Θεοῦ.

«Μὴ ζητᾶς τὴν τελειότητα τοῦ νόμου τῆς ἐλευθερίας (δηλ. τοῦ Εὐαγγελίου) σὲ ἀνθρώπινες ἀρετές, γιατὶ τέλειος ἄνθρωπος μ' αὐτὲς τὶς ἀρετὲς δὲν ὑπάρχει, ἡ τελειότητα του εἶναι κρυμμένη στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ».

Σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μεταβάλλεται ὁ σταυρὸς τοῦ μαθητῆ τοῦ Χριστοῦ, ὅταν αὐτὸς τὸν σηκώνει μὲ εἰλικρινὴ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητα του εὐχαριστώντας καὶ δοξολογώντας τὸν Κύριο. Ἀπὸ τὴν εὐχαριστία καὶ τὴ δοξολογία ἔρχεται ἡ πνευματικὴ παρηγοριά. Ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ δοξολογία γίνονται πλούσιες πηγὲς ἀσύλληπτης καὶ ἄφθαρτης χαρᾶς, ποὺ κοχλάζει εὐεργετικά μέσα στὴν καρδιά, ξεχύνεται στὴν ψυχή, ἀπλώνεται στὸ σῶμα, κυριεύει ὅλη τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι γιὰ τοὺς σαρκικοὺς ἀνθρώπους ἀσήκωτος. Γιὰ τὸν μαθητὴ καὶ ἀκόλουθο τοῦ Χριστοῦ, ὅμως, εἶναι ἀστείρευτη πηγὴ ἀνέκφραστης πνευματικῆς εὐφροσύνης. Τόσο μεγάλη εἶναι αὐτὴ ἡ εὐφροσύνη, ποὺ ἐξουδετερώνει ἐντελῶς τὴ θλίψη καὶ τὸν πόνο.

Ἡ νεαρὴ Μαύρα εἶπε στὸν σύζυγό της Τιμόθεο, ὅταν ἐκεῖνος, ὑπομένοντας μὲ καρτερία φοβερὰ βασανιστήρια γιὰ τὴν πίστη του στὸν Χριστό, τὴν καλοῦσε στὸ μαρτύριο: "Φοβᾶμαι, ἀδελφέ μου, νὰ μὴ δειλιάσω, ὅταν δῶ τὰ βασανιστικὰ ὅργανα καὶ τὸν ὀργισμένο ἡγεμόνα φοβᾶμαι μήπως λυγίσω, ἐπειδὴ εἶμαι νέα". Καὶ ὁ Τιμόθεος τῆς ἀπάντησε: "Νὰ στηρίξεις τὴν ἐλπίδα σου στὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, καὶ τὰ βασανιστήρια θὰ γίνουν λάδι, ποὺ θὰ χυθεῖ πάνω στὸ σῶμα σου, θὰ γίνουν πνοὴ δροσιᾶς, ποὺ θὰ σὲ ἀνακουφίσει ἀπὸ τοὺς πόνους σου".

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ δύναμη καὶ ἡ δόξα τῶν Ἁγίων ὅλων τῶν αἰώνων.

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ὁ θεραπευτὴς τῶν παθῶν καὶ ὁ ἐξολοθρευτὴς τῶν δαιμόνων.

Θανατηφόρος εἶναι ὁ σταυρός τους γιὰ ὅσους δὲν φρόντισαν νὰ τὸν μεταβάλουν σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, γιὰ ὅσους βαρυγκωμοῦν ἐνάντια στὴ θεία πρόνοια, γιὰ ὅσους παραδίνονται στὴν ἀπελπισία καὶ τὴν ἀπόγνωση. Οἱ ἁμαρτωλοὶ ποὺ δὲν ἔχουν ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητάς τους, ἑπομένως οὔτε καὶ μετάνοια, πεθαίνουν γιὰ πάντα πάνω στὸν σταυρό τους καὶ στεροῦνται, ἀπὸ ἔλλειψη αὐτογνωσίας καὶ καρτερίας, τὴν ἀληθινὴ ζωή, τὴ ζωή μαζὶ μὲ τὸν Θεό. Οἱ ψυχές τους κατεβαίνουν ἀπὸ τὸν σταυρὸ τῶν θλίψεων μόνο νεκρές, γιὰ νὰ ριχθοῦν στὸν αἰώνιο τάφο, στὴ φυλακὴ τοῦ ἄδη.

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ἀνυψώνει πάνω ἀπὸ τὴ γῆ τὸν σταυρωμένο σ' αὐτὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, καρφωμένος στὸν σταυρό του καὶ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἔχει τὶς σκέψεις του στραμμένες στὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα ἀγαθά, μὲ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά του ζεῖ στὸν οὐρανὸ καὶ θεωρεῖ τὰ μυστήρια τοῦ Πνεύματος.

«Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει», εἶπε ὁ Κύριος, «ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσει». Ἀμήν.



Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...