St. John Chrysostom on the Holy Cross

"The Cross of the Lord is unpleasant and sorrowful to the ear, but it consists of joy and gladness. It is the originator not so much of suffering as much as of passionlessness. For Jews the Cross is temptation, for pagans it is madness, but for us believers it reminds us of our salvation. When in church one reads about the Cross and one is reminded of the sufferings on the Cross, the faithful are indignant at the Cross and let out a plaintive wail and murmur not at the Cross but at the crucifiers and unbelievers. For the Cross is the salvation of the Church, the Cross is the praise of those who hope on it. The Cross has released us from the evil that possessed us and is the beginning of the blessings received by us. The Cross is the reconcilement of His enemies with God, the promise of sinners to Christ. For by the Cross we were freed from enmity and through the Cross we have become amiable to God. The Cross delivered us from the authority of the devil, the Cross saved us from death and destruction. The Cross changed human nature to the angelic, having released it from all that is corruptible, and have found lives worthy of immortality."




"How great is the power of the Cross! How great is the change made by it in the human race! How from the deep darkness it has led us to the boundless light, from death it has restored us to eternal life, from corruption it has transferred us to incorruption. What good is not accomplished for us by means of the Cross? Through the Cross we learned piety and learned the properties of the Divine essence. Through the Cross we learn the truth about God, through the Cross we who were far from Him are united to Christ, and we become worthy of the grace of the Holy Spirit. Through the Cross we learn the power of love and we are taught to die for others. Through the Cross we are scorned and all what we do is not temporal, we search the blessings of the future and we accept the invisible as if seen. The Cross is preached, and the faith in God is confessed, His truth is spread throughout the universe. The Cross is preached, and the faith in the resurrection, the life and the kingdom of heaven is made without a doubt. What is more precious than the Cross and what is more saving for the soul? The Cross is the triumph over demons, the armor against sin and the sword with which the Lord has struck the snake. The Cross is the will of the Father, the glory of the Only-begotten, the joy of the Holy Spirit, the ornament of angels, the protection of the Church, the praise of St. Paul, the protection of the Saints, the lamp of all the world."




"See, however desired and deservedly amiable the Cross is made today, it was the most terrible and shameful sign of the cruelest execution in antiquity! And the Cross makes the best ornament on the imperial crown, the most precious in all the world. The image of the Cross is now found on you, both masters and servants, both wives and husbands, both maidens and married, both slaves and free. All place the sign of the Cross on the noblest part of their body, daily carrying this sign on their forehead, as on a depicted pillar. It shines on a sacred meal, on the clothes of the priest and together with the Lord's body at the mystical supper. You see it lifted everywhere: on houses, in market-places, in the deserts, on the paths, on mountains and hills, on the sea, on ships, on islands, on boxes, on clothes, on armor, in the halls, on golden and silver vessels, in pictures, on the bodies of sick animals, on the bodies of the demon-possessed, in war, in the world, in the afternoon, at night, in festal assemblies and in the cells of the ascetics. Already no one is ashamed and does not blush at the thought that the Cross is a sign of a shameful death. To the contrary, all of us honor this as an adornment for ourselves, which has surpassed crowns and diadems and precious stones. Let us not run, let us not be frightened, but let us kiss and honor it as an invaluable treasure."

The Pain of the Mother of God

by Saint Silouan the Athonite

When the soul abides in the love of God - how good and gracious and festive all things are! But even with God's love sorrows continue, and the greater the love the greater the sorrow. Never by a single thought did the Mother of God sin, nor did she ever lose grace, yet vast were her sorrows; when she stood at the foot of the Cross her grief was as boundless as the ocean and her soul knew torment incomparably worse than Adam's when he was driven from Paradise, in that the measure of her love was beyond compare greater than the love which Adam felt when he was in Paradise. That she remained alive was only because the Lord's might sustained her, for it was His desire that she should behold His Resurrection, and live on after His Ascension to be the comfort and joy of the Apostles and the new Christian peoples.

We cannot attain to the full the love of the Mother of God, so we cannot thoroughly comprehend the grief. Her love was complete. She had an illimitable love for God and her Son, but she loved the people too with great love. What, then, must she have felt when those same people whom she loved so dearly, and whose salvation she desired with all her being, crucified her beloved Son?

We cannot fathom such things, since there is little love in us for God and man.

Just as the love of the Mother of God is boundless and passes our understanding, so is her grief boundless and beyond our understanding.


O holy Virgin Mary, tell us, thy children, of thy love on earth for thy Son and God. Tell us how thy spirit rejoiced in God thy Savior. Tell us of how thou didst look upon His fair countenance, and reflect that this was He whom all the heavenly hosts wait upon in awe and love. Tell us what thy soul felt when thou didst bear the wondrous Babe in thine arms. Tell us of how thou didst rear Him, how, sick at heart, thou and Joseph sought Him three long days in Jerusalem. Tell us of thine agony when the Lord was delivered up to be crucified, and lay dying on the Cross. Tell us what joy was thine over the Resurrection. Tell us how thy soul languished after the Lord's Ascension. We long to know of thy life on earth with the Lord, but wast not minded to commit all these things to writing, and didst veil thy secret heart in silence.


http://www.johnsanidopoulos.com/2010/04/pain-of-mother-of-god.html

Synaxarion For Holy and Great Friday

By Nikephoros Kallistos Xanthopoulos

GREAT FRIDAY

On this day, Holy and Great Friday, we celebrate the awesome, holy, and saving Passion of our Lord and God and Savior Jesus Christ - the spitting, the blows with the palm of the hand, the buffeting, the mockery, the reviling, the wearing of the purple robe, the reed, the sponge, the vinegar, the nailing, the lance, and above all, the Crucifixion and Death which He condescended to endure willingly for our sakes - and also the saving confession of the grateful thief upon the cross.

Verse for the Crucifixion

Thou art a living God, even though Thou wast lifeless on the Wood. O naked corpse, Thou art the Word of the living God.

Verse for the Penitent Thief

The thief opened the locked gates of Eden with the key, "Remember me".


Synaxarion

After our Lord Jesus Christ was sold for thirty pieces of silver and was betrayed by a friend and disciple, He was led to Annas the High Priest. Annas again sent the Lord to Caiaphas, where He was spat upon and at the same time mocked and laughed at. He heard them saying to Him, "Prophesy to us, Christ! Who is the one that struck you?" (Matt. 26:68). Then many false witnesses and accusers arrived, perhaps because He said, "Destroy this temple, and in three days I will raise it up" (John 2:19) and because He said about Himself, "I am the Son of God" (Matt. 27:43), or because He said, "Nevertheless, I say to you, hereafter you will see the Son of Man sitting at the right hand of the Power and coming on the clouds of heaven" (Matt. 26:64). At that point, the High Priest tore his own garment, saying, "He has spoken blasphemy! What further need do we have of witnesses? Look, now you have heard His blasphemy!" (Matt. 26:65). And when morning came, Jesus was led into the Praetorium to Pilate, and "they did not enter," as they said, "lest they should be defiled, but that they might eat the Passover" (John 18:28).

Then when Pilate came, he asked them about Jesus, saying, "What accusation do you bring against this Man?" (John 18:29). Since he did not find any reasonable cause for the accusation, he sent Him to Caiaphas, since he was the one who was seeking His execution, and Caiaphas sent Him back again to Pilate. Then Pilate said to them, "You take Him and judge Him according your Law." Therefore the Jewish leaders said to him, "It is not lawful for us to put anyone to death" (John 18:31). They said this so Pilate would pronounce the judgment of death on the cross. Pilate asked Jesus whether He was the King of the Jews, and Jesus acknowledged this and said that His Kingdom is eternal and not of this world (John 18:36). Pilate wished to release Jesus and first told the crowd that he did not find any serious accusation against Him. Then he reminded the Jews of their custom of releasing a prisoner of their choice on the feast of Passover. The crowd named Barabbas the robber as acceptable choice but not Christ. Pilate then sought to placate the crowd, but with no success. Leading Him out through the soldiers, he first had Jesus scourged. Then clothing Him with a purple cloak, the soldiers forced a crown of thorns upon His most pure head and placed a reed in His right hand as though it were a royal scepter. All this time, the soldiers were mockingly sneering and shouting a parody of their salute to Caesar, "Hail, King of the Jews" (Matt. 27:29; Mark 15:18; John 19:3). Clearly, this public humiliation and torment was for the gratification of the mob, for Pilate showed that he was acting against his conscience by saying again, "I find no fault in this Man" (John 18:38; John 19:6; Luke 23:4). The Jewish leaders answered him, "We have a law, and according to our law He ought to die, because He made Himself the Son of God" (John 19:7).

While these things were being said, Jesus was silent. But the crowd cried out to Pilate, "Crucify Him, crucify Him" (John 19:6). Thus they wished to destroy Him through an inglorious and shameful death, so that they might destroy the noble fame that Jesus possessed. Pilate incited their ethnic pride and said, "Shall I crucify your King?" The chief priests answered, "We have no king but Caesar!" (John 19:15). Since they could not get their way by any other means, they uttered this blasphemy because Jesus clearly called Himself the Son of God, and they wanted Caesar to stand in His place so that their madness would be satisfied. Therefore they said, "Whoever makes himself a king speaks against Caesar" (John 19:12).

While these events were taking place, Pilate's wife - Procula Claudia (comm. Oct. 27), sent a message to him that she was troubled by a fearful dream, and she said, "Have nothing to do with that just Man, for I have suffered many things today in a dream because of Him" (Matt. 27:19). Then Pilate washed his hands and clearly rejected the responsibility for the blood of the Righteous One. But the people cried out, "His blood be upon us and upon our children" (Matt. 27:25). If you let this Man go, you are not Caesar's friend" (John 19:12). Even though Pilate surely knew that Jesus was not guilty, he feared Caesar and thus confirmed the Lord's condemnation to death on the Cross, and he released Barabbas. When Judas beheld this, he threw away the silver coins and went out and hanged himself from a tree.


The soldiers mocked Jesus, hitting His head with a reed, and they placed the Cross on Him to bear. Then they coerced Simon of Cyrene, obliging him to carry the Cross. About the third hour, they reached the Place of the Skull, and they crucified Him there. On the right and on the left they suspended two thieves so that Jesus would appear to be an evildoer. In a spirit of greed, the soldiers divided His garments, but they cast lots for His seamless tunic. They performed each deed with excessive animosity, as if they were drunk. They not only did these things, but they also feigned ignorance, saying ironically to Jesus on the Cross, "Aha! You who destroy the temple and build it in three days, save Yourself, and come down from the Cross!" (Mark 15:29-30). And they continued, "Let the Christ, the King of Israel, descend now from the Cross, that we may see and believe" (Mark 15:32). However, if they had reflected and understood correctly, they would have wished to have recourse to Him without hesitation, because He proved Himself to be not only King of Israel, but even of all the world.

For what other meaning was there when the sun was darken during the Crucifixion of Christ at the third hour, in the middle of the day, but that the Lord's Passion would be revealed to all men? Likewise, when the earth shook and the rocks were rent asunder, did this not reprove the stony-heartedness of the chief priests? And when many bodies arose for the acknowledgment of the common resurrection, did it not provide the evidence that the power of the Suffering One might appear? Moreover, when the curtain of the temple was split in twain, did it not mean that the temple was certainly angered, because the One who was glorified in it was suffering, thereby revealing these things which were not apparent to the multitudes? Therefore, at the third hour, Christ was crucified, as says the divine Mark; from the sixth hour until the ninth there was darkness over the whole land (Mark 15:33). The Centurion Longinus (comm. Oct. 16), seeing these marvelous events and especially the darkening of the sun, cried out with a mighty voice, "Truly this Man was the Son of God" (Matt. 27:54; Mark 15:39). Of the two thieves, one reviled Jesus, but the other reproached him, most profoundly reproving him, and confessed Christ to be the Son of God. Because of his confession, the Savior rewarded his faith and promised that he would be with Him in Paradise that very day. The "good thief" is commemorated on October 12.


When every sort of abuse had been hurled at the Lord Jesus, Pilate wrote out His title, which read, "JESUS OF NAZARETH, THE KING OF THE JEWS", and placed it on the Cross. (See John 19:19.) Therefore, the chief priests said to Pilate, "Do not write, The King of the Jews, but He said, 'I am the King of the Jews'." Pilate answered, "What I have written, I have written" (John 19:21-22). And when the Savior said, "I thirst" (John 19:28), they put vinegar on hyssop and brought it to Him. After saying, "It is finished" (John 19:30), He inclined His head and gave up the spirit. He was crucified on the day when the moon was full and at the hour when, according to the old Law, the Passover lamb was to be slain (See Exod. 12). When all had fled away, His Mother alone kept vigil at the Holy Cross with her sister Mary, the wife of Cleopas (the one, some say, Joachim begot in accordance with the Mosaic Law since his brother Cleopas died childless, but this assertion is false), Mary Magdalene, and John, the Disciple beloved by Him. (See John 19:25.) Then the ungrateful people, not being able to tolerate seeing the bodies on the crosses, since it was the great day of the Passover, asked Pilate that the legs of the condemned might be broken so that death might come more quickly. They broke the legs of the thieves, since they were still alive and, coming upon Jesus, as soon as they saw that He was already dead, they refrained from breaking His legs. One of the soldiers, doing a favor for the ungrateful ones, took his spear and pierced the right side of Christ, and immediately there flowed forth blood and water. On the one hand, the outpouring was as from a man, and on the other hand on behalf of mankind; that is, the blood, for the sake of the Holy Communion of the divine sanctified elements, and the water, for the sake of Holy Baptism. In fact, this two-fold fountain constitutes the foundation of the Holy Mysteries for us.


Also, St. John the Theologian saw and bore witness to these events, and his witness is true, because he was present at all these happenings, and after he saw them he recorded them. For if they were false, clearly he would not have written them, for such things would have appeared as a dishonor to the Teacher. It is said that when he was present at that time, he collected in some kind of vessel the Divine and All-holy Blood from the Life-giving side. Moreover, while these extraordinary events were being accomplished, when night approached, Joseph of Arimathea arrived (he was a disciple from the beginning, as the others, but secretly). He then went to Pilate with boldness since he was clearly known by him, asked for the Body of Jesus, and was given permission to take It. Then he immediately took the divine Body down from the Holy Cross with all reverence. And when night came, Nicodemus arrived, bearing a certain mixture of myrrh and aloes, which had been prepared for the special purpose of anointing, and he wrapped the Holy Body in a winding cloth, as was the regular custom of the Jews. They then entombed the Body of the Lord nearby in the garden tomb of Joseph of Arimathea, which had been cut into a rock, rolling a great stone over the entrance. In this tomb, no one had been buried before, so that when Christ arose the chief priests might not attribute the Resurrection to another person. The mixture of aloes and myrrh strongly cemented the winding cloth to the Body of Christ, so that when the winding cloth and the face cloth would be seen folded up in the Tomb, no one would suppose that His Body had been stolen away. How would it have been possible that anyone could have detached the linen so firmly glued to the flesh? However, those foolish men who shaped this falsehood did not know that in accordance with the economy of God, all these proofs remained inside the Tomb for the censuring of their slander. All these events marvelously happened on Friday. Accordingly, the God-bearing Fathers decreed that we should commemorate all these events with a compunctious and contrite heart. Furthermore, the Church, as received from the time of the Holy Apostles, has given the commandment that every Friday is to be observed as a fast day in remembrance of Christ's Holy Passion and Life-giving Death.


It is fitting to understand that on the sixth day of the week, Friday, the Lord was crucified because on the sixth day of the week during Creation, Adam, the first man, was formed. Furthermore, at the sixth hour of the day, He was suspended on the Holy Cross because at the sixth hour, tradition tells us, Adam stretched out his hands toward the forbidden tree to eat the fruit and inherited death. Therefore it was fitting that at the same shattering hour the Old Adam would be created anew. The Lord's Crucifixion was in a garden because Adam was deceived in a garden in Paradise. The bitter drink which the Lord tasted on the Cross healed the tasting of Adam. The Holy Cross replaced the tree in Paradise. The slap on the Face signified our awakening from the stupor of sin. The spitting and the dishonorable behavior toward the Lord makes manifest the value He places on us. The crown of thorns relieved us from the curse surrounding the head of Adam and Eve. The purple cloak replaced the garment of skin and symbolized the royal garment with which He covers us. The nails indicated our total immobility in our sins. The pierced Side of the Lord, from which our salvation came forth, represented the side of Adam, from which Eve came forth and out of whom the transgression occurred. The spear removed the fiery sword which guarded Paradise after the disobedience. The water from the Side was an image of Holy Baptism. The blood and the reed were the means through which the Savior, as though writing in imperial red ink, decreed, as a King from on high, the restoration of the ancient homeland.

It is said that the skull of Adam lay where Christ, as the Head of all, was Crucified, and Adam was "baptized" through the Blood of Christ, which flowed from Him and down onto Adam's skull. It is called the Place of the Skull because during the Flood the earth expelled the skull of Adam, which rolled around by itself in a circle, and this was viewed as a fearsome sign. The Holy Prophet and King Solomon, out of respect toward the Forefather, covered it up with many stones. Moreover, the eminent saints say, as is the tradition, that Adam was buried there by an angel. Therefore, where Adam's corpse lay, there Christ stood as the everlasting King, the New Adam, healing by the wood of the Holy Cross the Old Adam who had fallen by the wood of the tree.

It should be noted that on this day there is no celebration of the Divine Liturgy, nor of the Liturgy of the Presanctified Gifts. On this day of the Holy Crucifixion we neither eat nor drink anything according to the words which the Lord spoke to the Pharisees: "But the days will come when the Bridegroom will be taken away from them, and then they will fast" (Matt. 9:15). Yet, if anyone is weak or old and cannot keep the fast, let him be given bread and water after sunset.

Wherefore, O Christ our God, through Your boundless compassion for our sakes,
have mercy on us and save us. Amen.


Apolytikion in Plagal of the Fourth Tone
When the glorious disciples at the supper were illumined by the washing of the feet, then was the impious Judas darkened by the disease of avarice. And he betrays Thee, the Righteous Judge, to the lawless judges. See, O lover of possessions, how for money's sake he hanged himself! Flee from that insatiate soul, which dared such things against His Master. O Lord, who art good towards all men, glory to Thee!

Antiphon Six in Plagal of the Third Tone
Coming to Thy voluntary Passion, O Lord, Thou didst cry out to Thy disciples, "If ye were not able to watch one hour with Me, how could ye promise to die for My sake? Behold how Judas does not sleep, but hastens to betray Me to lawless men. Arise and pray that no one deny Me when he sees Me on the Cross." O longsuffering Lord, glory to Thee!

Antiphon Fifteen in Plagal of the Second Tone
He who hung the earth upon the waters hangs today upon the Cross.
He who is King of the Angels is arrayed in a crown of thorns.
He who wraps the heavens in clouds is wrapped in the purple of mockery.
He who in the Jordan set Adam free receives blows upon His face.
The Bridegroom of the Church is transfixed with nails.
The Son of the Virgin is pierced with a spear.
We worship Thy Passion, O Christ.
We worship Thy Passion, O Christ.
We worship Thy Passion, O Christ.
Show us also Thy glorious Resurrection.

Kontakion in Plagal of the Fourth Tone
Come, let us all praise Him who was crucified for us, for when Mary beheld Him on the Cross, she cried, "Though Thou sufferest on the Cross Thou art my Son and my God!"

Ikos
Seeing her own Lamb led to slaughter, Mary let down her hair in grief and followed Him with the other women, crying thus: "Where goest Thou, my Child? Why dost Thou run so swiftly? Perhaps there is another wedding in Cana of Galilee, and Thou dost make haste now to go there and change their water into wine? Shall I go with Thee, O my Child, or shall I wait for Thee? Grant me some word, O Word, and pass me not by in silence, O Thou who hast preserved me in virginity. For Thou art my Son and my God.

Exapostilarion
The wise thief at that same hour, O Lord, Thou didst deem worthy of Paradise. Enlighten me as well by Thy Cross, and save me.

Apolytikion in the Fourth Tone
Thou hast redeemed us from the curse of the Law by Thy precious Blood. Nailed to the Cross and pierced by the spear, Thou hast poured forth immortality upon mankind. O our Saviour, glory to Thee!

http://www.johnsanidopoulos.com/2011/04/holy-week-resource-page.html

Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε οι ορθόδοξοι

Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί! Τι Θεό έχουμε! Είναι αξιολύπητοι όσοι δεν γνώρισαν το Θεό. Αυτοί δεν βλέπουν το αιώνιο φως, και μετά το θάνατο πορεύονται στο αιώνιο σκοτάδι. Αυτό το ξέρουμε, γιατί το Άγιο Πνεύμα πληροφορεί μέσα στην Εκκλησία τους αγίους για το τι υπάρχει στον ουρανό και τι στον άδη.


Ω, πόσο αξιολύπητοι είναι οι πλανεμένοι άνθρωποι! Αυτοί δεν μπορούν να ξέρουν τι είναι η αληθινή χαρά. Μερικές φορές διασκεδάζουν και γελούν, αλλά το γέλιο και η απόλαυση, που δοκιμάζουν, θα μεταβληθούν σε θρήνο και θλίψη. Δική μας χαρά είναι ο Χριστός. Με τα πάθη Του μας έγραψε στο βιβλίο της ζωής, και στη βασιλεία των ουρανών θα είμαστε αιώνια με το Θεό και θα βλέπουμε τη δόξα Του και θα ευφραινόμαστε μαζί Του. Η χαρά μας είναι το Άγιο Πνεύμα. Είναι τόσο γλυκό και ευχάριστο! Αυτό μαρτυρεί στην ψυχή για τη σωτηρία.


Όσιος Σιλουανός Αθωνίτης

Η Φυλακή του Χριστού 2000 χρόνια μετά !

Τελειώνοντας η μέρα

" Όταν το βράδυ, με ευχάριστη καρδιά φτάσεις στο κρεβάτι σου για ύπνο, φέρνε στο νου σου τις ευεργεσίες και την πρόνοια του Θεού.
Θα γεμίσεις τότε από αγαθές σκέψεις και θα ευφρανθεί πιο πολύ η ψυχή σου.

Τότε ο ύπνος του σώματος γίνεται ξύπνημα πνευματικό της ψυχής και το κλείσιμο των ματιών σου θα γίνεται αληθινή όραση του Θεού και η σιωπή σου, γεμάτη από τα αγαθά αυτά δώρα, θα σου επιτρέψει με όλη τη δύναμη της ψυχής σου να προσφέρεις στο Θεό των όλων δυνατή και βαθιά δοξολογία.

Διότι, όταν απουσιάζει η κακία από την ψυχή , και μόνη η ευχαριστία και η ευγνωμοσύνη αρέσει Στο Θεό περισσότερο από οποιαδήποτε πολυτελή εξωτερική θυσία.

Σ' Αυτόν ανήκει η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν ".

Μέγας Αντώνιος

"Ο γέροντας Παϊσιος στο Σινά"

Τα τελευταία λόγια του Αγίου Λουκά Συμφερουπόλεως

«Παιδιά μου πολύ σας παρακαλώ,
Ντυθείτε με την πανοπλία που δίνει ο θεός
για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα τεχνάσματα του διαβόλου.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πονηρός είναι.
Δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες
δηλαδή με τα πονηρά πνεύματα.
Προσέξτε!
Τον διάβολο δεν τον συμφέρει να δεχθεί κανείς την ύπαρξη του
να σκέφτεται και να αισθάνεται ότι είναι κοντά στον άνθρωπο.
Ένας κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από έναν ορατό εχθρό.
Ο πόσο μεγάλος και τρομερός είναι ο στρατός των δαιμόνων.
Πόσο αμέτρητο είναι το μαύρο τους πλήθος!
Αμετάβλητα, ακούραστα, μέρα και νύχτα, επιδιώκουν να σπρώξουν όλους εμάς
που πιστεύουμε στο όνομα του Χριστού, να μας παρασύρουν στο δρόμο της απιστίας της κακίας και της ασέβειας.
Αυτοί οι αόρατοι εχθροί του Θεού, έχουν βάλει ως μοναδικό τους σκοπό μέρα και νύχτα να επιδιώκουν την καταστροφή μας.
Όμως μη φοβάστε, πάρτε δύναμη από το όνομα του Ιησού.» Άγιος Λουκάς Συμφερουπόλεως

Excerpt from the Homily on the Betrayal of Judas, by St. John Chrysostom

The Mystical Supper (source)

   
Excerpt from the Homily on the Betrayal of Judas, by St. John Chrysostom
Translated by Monk Moses of the St. Herman of Alaska Brotherhood from the original Greek, in Patrologia Graeca 49.373–80. 

  
Today, beloved, our Lord Jesus Christ was betrayed. It was on this approaching evening that the Jews seized him and took Him away. But do not be dejected, hearing that Jesus was betrayed; rather, be dejected and weep bitterly—not over Jesus Who was betrayed, but over the traitor, Judas. For, indeed, the One Who was betrayed saved the whole world, while the one who betrayed Him lost his own soul. And the One Who was betrayed is seated at the right hand of the Father, while the one who betrayed Him is now in hades, awaiting the inevitable punishment. Thus, weep and moan for his sake; mourn for his sake, since even our Master shed tears on his account. Seeing him, Jesus was troubled and said: One of you shall betray Me ( John 13:21). Oh, how great is our Master’s compassion! The One Who was betrayed grieved for the one who betrayed Him. Seeing him, Jesus was troubled and said: One of you shall betray Me. Why was He disheartened? In order to show His tender love and, at the same time, to teach us that it is altogether fitting to mourn, not for the one enduring evil, but for the one committing it. Committing evil is worse than enduring it; or rather, enduring evil is not evil, but committing it is evil. While enduring evil procures us the Kingdom of Heaven, committing evil results in Gehenna and punishment for us. For Blessed, says the Lord, are they which are persecuted for righteousness’ sake: for theirs is the Kingdom of Heaven (Matt 5:10). Do you see how enduring evil has as its recompense and reward the Kingdom of Heaven?

...What will ye give me and I will deliver Him unto you? Tell me, did Christ teach you that? Did He not restrain in advance your covetous intention, saying: Provide neither gold, nor silver, nor brass in your purses (Matt. 10:9)? Did He not continually advise this, and also say: If someone shall smite thee on thy right cheek, turn to him the other also (Matt. 5:39)? What will ye give me and I will deliver Him unto you? Oh, what madness! Tell me, for what? With what small or great accusation do you betray the Teacher? That He granted you power over demons? That He granted you the power to put an end to sicknesses? To cleanse lepers? To raise the dead? That He brought an end to the tyranny of death? For these benefactions you give this recompense? What will ye give me and I will deliver Him unto you? Oh, what madness! Or rather, what covetousness! For it is covetousness that produced all this evil: lusting after money, he betrayed the Teacher. Such is the root of this evil; worse than the devil, it excites to frenzy the souls it has conquered and renders them oblivious to everyone, both to themselves
and to their neighbors, as well as to the laws of nature, driving them out of their minds and making them insane. See how much it cast out from the soul of Judas: the fellowship, the intimacy, the common
table, the miracles, the instruction, the counsel, the admonitions—all of that was then cast into oblivion by covetousness. Thus Paul rightly said: The love of money is the root of all evil (I Tim. 6:10)...

...I have said all this so that no one will accuse Christ, saying: “Why did He not change Judas? Why did He not make him sensible and good?” How ought Judas to have been made good? By force or voluntarily? If by force, he would not have become better, for no one becomes good by force. But if, by his own deliberate choice, Judas had wanted to, then Christ would have used all means to amend his will and intent. But if he did not want to take the medicine, it is not the Physician Who is at fault but the one who evaded the treatment. Look at how much Christ did in order to win him over and save him: He taught him all wisdom by deeds and by words; He placed him above the demons; He prepared him to perform numerous miracles; He inspired fear in him with the threat of hell; He impelled him forward with the promise of the Kingdom; He continually censured his unspeakable plans, without making them public; He washed his feet along with the others and shared His table with him. He did not leave anything undone, either small or great, but Judas of his own free will remained uncorrected...

But it is time then to approach that fearful table. Therefore, let us all approach with fitting discretion and sobriety. And let no one be Judas any longer; let no one be wicked; let no one possess venom, bearing one thing in his mouth and another in his mind. Christ is present, and He Who set in order that meal of old also sets this one in order now. For it is not a man who causes the elements that are set forth to become the Body and Blood of Christ, but Christ Himself, Who was crucified for our sake. Fulfilling the figure, the priest stands and utters the words. But the power and the grace belong to God. This is My Body, the priest says. These words transform the elements set forth; and just as the words Increase and multiply and fill the earth (Gen. 1:28) were said once, but throughout all time they give our nature the power to beget children, so also from that time until now and until His Coming, these words that were said once accomplish the perfect Sacrifice on each altar table in the churches.

Therefore, let no one hide festering sores within; let no one be filled with wickedness; let no one have venom in his thoughts, lest he partake unto condemnation. For truly it was after Judas had received the Holy Gifts that the devil fell upon him, out of contempt not for the Body of the Lord but for Judas, on account of his shamelessness—so that you understand that the devil especially falls upon and repeatedly attacks those who partake of the Holy Mysteries unworthily, as with Judas at that time. For honors benefit those who are worthy, but honors cast into greater torment those who enjoy them unworthily. I do not say these things to frighten you, but in order to warn you. Therefore, let no one be Judas; let no one that enters have the venom of wickedness. The sacrifice is spiritual food; and just as bodily food that enters a stomach having foul juices makes the illness even worse—not because of its own nature but because of the sickness of the stomach—so also does it usually happen with the spiritual Mysteries. For they also, when they enter a soul that is full of wickedness, ruin and destroy it even more—not on account of their own nature but on account of the sickness of the soul that receives them.

Therefore, let no one have evil thoughts within, but let us purify our mind, for we are truly drawing near to the spotless sacrifice. Let us make our soul holy; it is possible for this to happen even in a single day. How, and in what way? If you have anything against your enemy, expel your anger, treat your wound, put an end to your enmity, so that you may receive healing from the holy table—for you are approaching the fearful and holy sacrifice. Stand in awe before the meaning of this sacrifice. The slain Christ is laid out before us. On what account was He slain and why? In order to make peace between heaven and the earth, in order to make you a friend of the angels, in order to reconcile you entirely to God, to make you, an enemy and opponent, into a friend. He gave His life for those who hate Him, but you continue to hate your fellow servant? And how can you come to the table of peace? He did not decline to die for you, but you cannot bear, for your own sake, to get rid of your anger toward your fellow servant? And what sort of forgiveness are you worthy of?

He abused me, you say, and hurt me a great deal. But what is this? The damage is only to property; by no means did he wound you like Judas did Christ, but nevertheless Christ gave His own Blood for the salvation of those who caused it to pour forth. What can you say is equal to that? If you do not forgive your enemy, you do not hurt him but yourself. You wound him many times in this present life, but you make yourself unpardonable at the judgment in the day to come. For God hates nothing so much as a man who remembers past wrongs, nothing so much as a puffed-up heart and a soul inflamed. Listen to what He says: When you bring your gift to the altar, and there remember, standing high-up at the altar, that your brother has something against you, leave … your gift at the altar and go … be reconciled to your brother, and then … offer your gift (Matt. 5:23–24).

What are you saying?—that I should leave my gift? Yes, for it was for the sake of peace with your brother that this sacrifice took place. Thus, if it is for the sake of peace with your brother that this sacrifice took place, but you have not accomplished that peace, then you take part in the sacrifice to no purpose, the good work is of no benefit to you. Therefore, let us first do that on account of which the sacrifice has been offered, and then we will benefit well from it. The Son of God came down in order to reconcile our nature to the Master. And not only for that did He come down, but also in order to make us who do these things sharers in His name. For He says: Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God (Matt. 5:9). Do also, according to human strength, that which the only-begotten Son of God did, becoming an agent of peace both for yourself and for others. On account of this, O peacemaker, He even calls you a son of God. And therefore He did not mention any other commandment regarding the time of the sacrifice except to be reconciled with one’s brother, showing that this is the most important of all.

I had wanted to extend my discourse, but what has been said is enough for those who are attentive, if they call it to mind. Beloved ones, let us continually call to mind these words, the holy greetings, and the awe-inspiring kiss of peace with each other. For this joins our minds together and makes everyone become one Body, since we all also partake of one Body. Let us be joined together in one Body, not
mingling with the bodies of one another, but uniting our souls with each other in the bond of love. In this way we will be able to partake with boldness of the meal which is set forth. Even if we possess countless righteous deeds, if we bear remembrance of wrongs, they are all to no avail and in vain, and we will not be able to reap from them any benefit toward our salvation.

Therefore, being conscious of these things, let us bring an end to all anger, and purifying our conscience, let us approach with all meekness and gentleness the table of Christ, to Whom is all glory, honor, and power, together with the Father and the Holy Spirit, now and ever and unto the ages of ages. Amen.
   

The Betrayal of Judas 

  

Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!

 

 

 

http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/

HOLY THURSDAY, Today He is Hung-ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ,Σήμερον Κρεμάται

Η αγάπη του Θεού είναι παράδεισος

Παράδεισος είναι η αγάπη του Θεού. Μέσα σ' αυτήν υπάρχει η τρυφή όλων των μακαρισμών. Σ' αυτόν τον παράδεισο ο μακάριος Παύλος τράφηκε με υπερφυσική τροφή. Και αφού γεύθηκε εκεί το ξύλο της ζωής, έκραξε λέγοντας: «αυτά που μάτι δεν τα είδε, ούτε αυτί τα άκουσε, κι ούτε που τα' βαλε ο λογισμός του ανθρώπου, όσα ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούν» (1 Κορ. 2, 9). Από αυτό το ξύλο της ζωής εμποδίστηκαν ο Αδάμ με τη συμβουλή του διαβόλου.
Το ξύλο της ζωής είναι η αγάπη του Θεού, από την οποία εξέπεσε ο Αδάμ και δεν μπόρεσε πια να χαρεί, παρά δούλευε και έχυνε τον ιδρώτα του στη γη των αγκαθιών. Όσοι στερήθηκαν την αγάπη του Θεού, δηλ. τον παράδεισο, τρώνε με την εργασία τους, μέσα στ' αγκάθια, το ψωμί του ιδρώτα, και αν ακόμη βαδίζουν στον ίσιο δρόμο των αρετών. Είναι το ψωμί που επέτρεψε ο Θεός στον πρωτόπλαστο να φάει μετά την έκπτωσή του. Μέχρι να βρούμε λοιπόν την αγάπη, η εργασία μας είναι στη γη των αγκαθιών και μέσα σ' αυτά σπέρνουμε και θερίζουμε, κι ας είναι ο σπόρος μας σπόρος δικαιοσύνης. Συνέχεια, λοιπόν, μας κεντάνε τα αγκάθια και, όσο και να δικαιωθούμε, ζούμε μέσα σ' αυτά με τον ιδρώτα του προσώπου μας.

Όταν όμως μέσα στον έμπονο και δίκαιο αγώνα μας, βρούμε την αγάπη του Θεού, τρεφόμαστε με ουράνιο άρτο και δυναμώνουμε, χωρίς να εργαζόμαστε με αγωνία και χωρίς να κουραζόμαστε, όπως οι χωρίς αγάπη άνθρωποι. Ο ουράνιος άρτος είναι ο Χριστός, που ήρθε κάτω σε μας από τον ουρανό και δίνει στον κόσμο την αιώνια ζωή. Και αυτή η ζωή είναι η τροφή των αγγέλων.

Όποιος βρήκε των αγάπη, κάθε μέρα και ώρα τρώγει το Χριστό κι από αυτό γίνεται αθάνατος -Ιω. 6, 58- Διότι «ο τρώγων - λέει - από τον άρτο που εγώ θα του δώσω, ποτέ ("εις τον αιώνα") δε θα πεθάνει». Μακάριος λοιπόν είναι εκείνος που τρώγει από τον άρτο της αγάπης, που είναι ο Ιησούς. Ότι βέβαια, αυτός που τρώγει από την αγάπη, τρώγει το Χριστό, το Θεό των πάντων, το μαρτυρεί ο απόστολος Ιωάννης, όταν λέει ότι «ο Θεός είναι αγάπη» -1 Ιω. 4, 8- Λοιπόν όποιος ζει στην αγάπη, λαμβάνει από το Θεό ως καρπό τη ζωή, και σ' αυτό τον κόσμο οσφραίνεται από τώρα εκείνο τον αέρα της ανάστασης, στον οποίο εντρυφούν οι κοιμηθέντες δίκαιοι.


Του ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΥ

Πρέπει να ξέρουμε πότε να σωπαίνουμε

Όταν αγαπάς τον Κύριο,τότε έχεις υπομονή στο Άγιο Θέλημα Του. Αν έχεις όμως υπομονή χωρίς αγάπη,τότε είσαι σαν ατρατιώτης του Χίτλερ.Μόνο ...;

Χρειαζόμαστε Υπομονή στα βέλη του πονηρού,Επιμονή στο σπάσιμο του Εγω και Υποταγή στο Άγιο Θέλημα Του Θεού.Μόνο μ'αυτά μπορούμε να προχωρήσουμε ...;

Τα νεύρα είναι Εγωισμός ...;Μόνο οι κομπλεξικοί θέλουν πάντα να επιβάλλονται ...;

Απο την κουταμάρα καλύτερη η βουβαμάρα ...;Η δύναμη του σκότους περιμένει ευκαιρία.Ας μη μιλούμε,για να μην μετανοιώνουμε.

Όταν μιλάμε και μας διακόπτουνε να μην συνεχίζουμε. Θα πει οτι δεν έπρεπε να ακουστεί αυτό που θα λέγαμε. Το κάνουν οι Αγγέλοι ...;Ενα πράγμα που δεν είναι ωραίο ούτε να το ξανασκεφτείς ούτε να το πεις σε κανένα ...;

Όσο συζητάμε ενα γεγονός,τόσο αυτό μένει στην ζωή μας,ενώ κανονικά θα έφευγε στήν ώρα του ...;

πρέπει να ξέρουμε πότε να σωπαίνουμε και πότε να φεύγουμε απο εκεί που είμαστε ...;

Να αγαπήσεις τον άλλον χωρίς να τον κρίνεις, όπως σου τον παρουσιάζει κι όπως τον αγαπά Εκείνος. Τότε, θα σε βοηθήσει ο Θεός και θα παραβλέψει τα δικά σου παραπτώματα.

Ο κόσμος είναι φτωχός σε αγάπη. Όλοι ψάχνουν την αγάπη, αλλά όταν τους πλησιάζει,δεν την αναγνωρίζουν γιατί ποτέ τους δεν την αισθάνθηκαν. Φτωχέ Κόσμε !!

Γεροντισσα ΓΑΒΡΗΙΛΙΑ

Holy Wednesday Hymn of Kassiani-Τροπάριο της Κασσιανής

Το Τυπικο Της Προσευχης Του Γεροντα Παισιου Αγιορειτου

Ό Γέροντας, αφού έκανε πολλές δοκιμές στον εαυτό του, προσπαθώντας να εφαρμόσει ότι γράφουν τα ασκητικά βιβλία καί συμβουλευόμενος έμπειρους Γέροντες, κατέληξε σε ένα τυπικό. Ανάλογα με τίς δυνάμεις, την ηλικία, τον χρόνο πού είχε, τον τόπο που εκανε την άσκηση του, ρύθμιζε καί το τυπικό του. Έλεγε ότι «ό μοναχός πρέπει να μπει σ' ένα μοναχικό τυπικό. Κάθε δέκα χρόνια πρέπει να κάνη αναθεώρηση των δυνάμεων του καί να κανονίσει στον εαυτό του την κατάλληλη άσκηση. Όταν κανείς είναι νέος, έχει περισσότερη ανάγκη από ύπνο καί λιγότερη από ξεκούραση. Όταν γεράσει, του χρειάζεται περισσότερη ξεκούραση καί λιγότερος ύπνος. Μεγάλη δύναμη έχει ή συνήθεια. Κάτι πού το συνηθίζει ό οργανισμός καί χωρίς να το εχη ανάγκη, όταν έρθει ή ώρα θα το ζητήσει».

Το τυπικό του ήταν περίπου το εξής: Στις 3 μ.μ. (9η βυζαντινή) έκανε Ένατη καί Εσπερινό, καί μετά έτρωγε κάτι.

Ύστερα έκανε το Απόδειπνο καί μερικές ώρες κομποσχοίνι.

Πριν από τα μεσάνυχτα ξυπνούσε καί άρχιζε τον κανόνα καί εν συνεχεία την Ακολουθία του με κομποσχοίνι.

Όταν τελείωνε, ξεκουραζόταν λίγο καί με το φώτισμα άρχιζε πάλι τα πνευματικά. Όταν ήταν απερίσπαστος από τον κόσμο, έκανε την κάθε Ώρα στην ώρα της καί ενδιάμεσα εργοχειρούσε λέγοντας την ευχή. Για ένα διάστημα ξεκουραζόταν αμέσως μετά την δύση του ηλίου, όλη τη νύχτα αγρυπνούσε καί υστέρα ξεκουραζόταν λίγο το πρωί. Το μεσημέρι δεν αναπαυόταν.

Δεν είναι δυνατό να γίνει λόγος για τυπικό του Γέροντα όταν έκανε άσκηση νεώτερος στην έρημο του Σινά, διότι «ό πας δρόμος αυτού ην προσευχή αέναος καί έρως προς Θεόν άνείκαστος», και πολλές ώρες εργόχειρο χωρίς να τον κουράζει.

Τότε δεν έβλεπε ανθρώπους, ήταν τελείως αμέριμνος και απερίσπαστος.

Όταν ήταν στον "Τίμιο Σταυρό" διάβαζε μόνο τον εξάψαλμο, τον κανόνα του Μηναίου και το απόγευμα το Θεοτοκάριο του αγίου Νικόδημου. Τα υπόλοιπα τα έκανε με κομποσχοινι.

Στην "Παναγούδα" έκανε τρία κομποσχοίνια (3ΟΟάρια) στον Χριστό, ένα στην Παναγία, ένα στον Τίμιο Πρόδρομο, ένα στον Άγιο της ημέρας καί ένα στον Άγιο του. Μετά τα επαναλάμβανε για τους ζώντες καί πάλι τρίτη φορά για τους κεκοιμημένους, καί ευχόταν για ειδικές περιπτώσεις.

Στα τελευταία του, παρά τον κόσμο πού τον απασχολούσε όλη την ημέρα, έκανε πάνω από 40 κομποσχοίνια τρακοσάρια μετρητά, εκτός από τον κανόνα καί την ακολουθία του.

Το Ψαλτήρι το χώριζε σε τρία μέρη και το τελείωνε σε τρεις ήμερες. Σε κάθε ψαλμό προσευχόταν για την αντίστοιχη κατηγορία ανθρώπων, σύμφωνα με τις περιπτώσεις πού ό όσιος Αρσένιος είχε χωρίσει τους ψαλμούς καί μνημόνευε ονόματα. Με αυτόν τον τρόπο δεν κουραζόταν να διαβάζει ακόμη και 6-7 καθίσματα συνεχόμενα.

Την Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο, για να συμμετέχει περισσότερο στα Πάθη του Χριστού, διάβαζε τα Ευαγγέλια των Παθών. Από την σύλληψη του Χριστού ως την Αποκαθήλωση, δηλαδή από την Μ. Πέμπτη την νύχτα ως την Μ. Παρασκευή εσπέρας, ούτε καθόταν, ούτε κοιμόταν, ούτε έτρωγε. Μάλιστα έλεγε ότι αξίζει περισσότερο να βιάσουμε τον εαυτό μας σε ασιτία αυτό το διήμερο (Μ. Παρασκευής, Μ. Σαββάτου) παρά το τριήμερο (της Καθαράς Εβδομάδος). Μόνο έπινε λίγο ξύδι, για να θυμηθεί το Δεσποτικό όξος. Αυτές τίς μέρες δεν άνοιγε σε κανέναν. Έμενε κλεισμένος στο Κελί του καί ούτε του έκανε καρδιά να ψάλει. «Πρώτη φορά ένιωσα μια τέτοια κατάσταση», είπε τελευταία στην "Παναγούδα".

Ό Γέροντας δεν παρέβαινε χωρίς λόγο το τυπικό του. Το τηρούσε με ζήλο. Ήταν ακριβής μοναχός. «Τέσσερις να με κρατάνε, τον κανόνα μου δεν τον αφήνω», έλεγε. Δηλαδή και όταν ήταν πολύ άρρωστος, ώστε να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του, πάλι τον κανόνα του δεν τον άφηνε. Θεωρούσε μεγάλη ζημία πνευματική να αφήσει χρέη καί να μην εκτέλεση τα μοναχικά του καθήκοντα. «Την ημέρα εκείνη είμαι...» (κουνούσε το κεφάλι του εννοώντας όχι καλά).

Στα τελευταία χρόνια πού είχαν αυξηθεί οί επισκέπτες και δεν τον άφηναν να κάνη στην ώρα του τον Εσπερινό, έλεγε, «για να μην χάσω την ακολουθία κάνω τον Εσπερινό με κομποσχοινί το πρωί καί λέω το "Φως ίλαρόν" την ώρα πού ανατέλλει ό ήλιος». Συνάμα ήταν τελείως ελεύθερος. Ενίοτε, όταν υπήρχε ανάγκη, τα θυσίαζε όλα χάριν της αγάπης. Έκανε την αγρυπνία του όχι προσευχόμενος, αλλά συμπάσχοντας καί παρηγορώντας ταλαίπωρη ψυχή, γιατί ό Θεός «έλεον θέλει καί ου θυσίαν».

Από το παρακάτω απόσπασμα επιστολής του σε πνευματικό του τέκνο φαίνεται εν μέρει καί το τυπικό του Γέροντα: «Δια το πρόγραμμα που μου γράφετε, εάν έχετε ευκαιρία, δοκιμάσετε ένα διάστημα μικρό, το εξής: Με την ανατολή του ηλίου να αρχίζετε την Πρώτη Ώρα. Ένα τέταρτο ή Ώρα, ένα τέταρτο μετάνοιες καί κομποσχοίνι για τα παιδάκια -«πάντα ανθρωπον ερχόμενων εις τον κόσμο»- να φυλαχτούν αγνά στον κόσμο, καί για όσους παρθενεύουν. Συμπεριλαμβάνεται καί ό εαυτός μας μέσα. Μετά καθήμενος, την ευχή άλλη μισή ώρα καί έτσι συμπληρώνεται μία ώρα μετά την ανατολή, (καί τελειώνει) ή Πρώτη Ώρα. Δύο ώρες ελεύθερες με πνευματική αξιοποίηση, μελέτη, προσευχή, εάν υπάρχει διάθεση, ή ψαλμωδία. Εννοώ ελεύθερα, άνετα να κινείται ή ψυχή σε ότι θέλει το πνευματικό ή καμιά δουλειά που έχει (εργόχειρο).

Μετά να αρχίζετε την Τρίτη Ώρα, επίσης όπως την Πρώτη, με τη διαφορά (ότι είναι) αφιερωμένη στον κλήρο, καί εις τα έθνη να έλθουν εις έπίγνωσιν αληθείας. Νομίζω δεν είναι αμαρτία να λέγει κανείς, "Κύριε, ό το πανάγιόν Σου Πνεύμα εν τη τρίτη ώρα...". Το ίδιο μετά από την Τρίτη Ώρα άλλες δύο ώρες ελεύθερες με πνευματική αξιοποίηση ή άλλη απαραίτητη εργασία, καί μετά το ίδιο την Έκτη Ώρα, με την διαφορά (ότι είναι) αφιερωμένη εις τον κόσμον, να δίδει μετάνοια ό καλός Θεός. Μετά δύο ώρες το ίδιο ή ξεκούραση μέχρι την Ένατη, καί μετά (κάνετε) την Ένατη με τον ίδιο τρόπο αφιερωμένη στους κεκοιμημένους, καί μετά Εσπερινό.

»Διά δε φαγητό δεν αναφέρω, διότι αυτό θα το ρυθμίσετε ανάλογα με την αντοχή σας. Το μόνο θα πρέπει να μη φθάνει κανείς σε σημείο ζάλης, όταν δεν υπάρχει πόλεμος, για να εχη διαύγεια να πολεμά καλύτερα, διότι ή πάλη γίνεται με λογισμούς καί χρειάζεται ό νους να βοηθιέται στις αρχές της πνευματικής ζωής, δια να βρούμε την αλήθεια. Όταν όμως ό άνθρωπος βρει την αλήθεια, τον Χριστό, ή λογική δεν του χρειάζεται πλέον. Το ίδιο καί όταν ό άνθρωπος προχώρηση, δεν του χρειάζεται τέτοια διαύγεια πού αναφέρω να επιδιώκετε, διότι βγαίνει πλέον από τον εαυτό του καί κινείται έξω από την έλξη της γης καί φωτίζεται όχι από τον αισθητόν ήλιον, από δημιούργημα, αλλά από τον Δημιουργό.

Μετά τον Εσπερινό καί το Απόδειπνο, να επιδιώκεις τρεις ώρες μετά την δύση του ηλίου προσευχή. Η μαζί με το Απόδειπνο καί τον κανόνα σου να συμπληρώνεις τίς τρεις ώρες. Είναι οι καλύτερες ώρες για προσευχή. Μετά να κοιμάστε έξι ώρες καί μετά Μεσονυκτικό καί Όρθρο. Μπορείτε να διαβάζετε ορισμένα καί μετά να λέτε την ευχή. Δια να μην έχετε την αγωνία (ή να κοιτάζετε την ώρα) ή να προσέχετε στα κομποσχοίνια, βάζετε το ξυπνητήρι να χτυπά μετά από οσες ώρες θέλετε να προσευχηθείτε.

Προσπαθήστε να κάμετε έστω καί το 1/5 άπ' ότι σας γράφω, προκειμένου να μη σας δημιουργηθεί άγχος δια να μην πάθετε όπως τα κακόμοιρα νέα μοσχαράκια, πού εάν τα δυσκολέψουν στις αρχές στο ζυγό, μόλις δουν το ζυγό καί καταλάβουν ότι θέλουν να τα ζέψουν στο χωράφι, φεύγουν».

Από αυτό το τυπικό βλέπομε ότι το πνεύμα του Γέροντα ήταν ή πολύ πνευματική απασχόληση αλλά με άνεση καί διάθεση.

Σε άλλον μαθητή του, πού και αυτός έκανε άσκηση μόνος του, έδωσε το εξής τυπικό, οπού φαίνονται καί άλλες λεπτομέρειες για τον μοναχικό κανόνα και την ιδιαίτερη αγρυπνία:

1. Μοναχικό τυπικό
"Όταν έχουμε ισημερία (Μάρτιο, Σεπτέμβριο).
"Ώρα 3 μ.μ.: (9η βυζαντινή) Ένατη καί Εσπερινός.
"Ώρα 4μ.μ.: Δείπνο, εκτός Δευτέρας, Τετάρτης, καί Παρασκευής.
Απόδειπνο με το ηλιοβασίλεμα.
"Ώρα 3π.μ.: "Έγερσης.
"Ώρα 3-4 π.μ.: Κανόνας.
"Ώρα 4π.μ.: Ακολουθία.
"Ώρα 11 π.μ.: Γεύμα (όταν εχη μία τράπεζα).
"Ώρα 11-3 μ.μ.: Διακόνημα-Εργόχειρο.

2. Μοναχικός κανόνας
1. Ένα 300άρι κομποσχοίνι για τον Κύριο με σταυρούς καί μικρές μετάνοιες, μέχρι να ακουμπά το χέρι στο γόνατο. Δεν βλάπτει, αν λυγίζουν λίγο τα γόνατα. Βοήθα να μην κουράζονται τα γόνατα, και δίνει μια κατάνυξη, γιατί με την γονυκλισία δείχνουμε τη λατρεία μας προς τον Θεό.

Ένα ΙΟΟάρι για την Παναγία «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσόν με», με μικρές μετάνοιες και σταυρούς, όπως και προηγουμένως.

3. «Δόξα... καί νυν... [Αλληλούια (γ') Δόξα σοι ό Θεός»] (τρις), με τρεις μεγάλες μετάνοιες.
4. Τον Ν' ψαλμό («Ελέησον με ό Θεός...») με χαμηλή φωνή καί μεγάλες μετάνοιες, όσες χρειασθούν μέχρι να τελείωση ό ψαλμός.
5. Τροπάρια προς την Παναγία: «Πάντων προστατεύεις Αγαθή...», «Την πασαν ελπίδα μου...» κ.α. με μεγάλες μετάνοιες.
6. «Σοι δόξα πρέπει, Κύριε ό Θεός ημών...». Δοξολογία, χαμηλοφώνως με μεγάλες μετάνοιες.
7. «Άξιον εστί...» με μεγάλες μετάνοιες.
8. «Δόξα... καί νυν... [Αλληλούια (γ') Δόξα σοι ό Θεός»] (τρις), με τρεις μεγάλες μετάνοιες.

Οι μετάνοιες μπορεί να είναι πυκνές ή αραιές, ανάλογα με την διάθεση του καθενός.

Αυτή είναι ή πρώτη φάση για τον εαυτό μας. Τα ίδια επαναλαμβάναμε λέγοντας, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησον τους δούλους σου» καί «Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον τους δούλους σου». Προσευχή για τον κόσμο. Μπορούμε να μνημονεύουμε καί ονόματα πού έχουν ανάγκη.

Τα ίδια πάλι για τρίτη φορά λέγοντας: «Ανάπαυσον Κύριε τάς ψυχάς των δούλων σου». «Ύπεραγία Θεοτόκε, βοήθησαν τους δούλους σου».

Στο τέλος κάνουμε ένα ΙΟΟάρι για τον Άγιο της Μονής. Ύστερα διαβάζουμε την ακολουθία και μετά ξεκουραζόμαστε λίγο.

Προτού να κοιμηθή ό μοναχός, να σταύρωση τα χέρια του στο στήθος καί να λέγει νεκρώσιμα τροπάρια, για να θυμάται τον θάνατο.

Ό κανόνας του μεγαλόσχημου είναι 300 μετάνοιες και 12 κομποσχοίνια (εκατοστάρια), του ρασοφόρου (μικρόσχημου) 150 μετάνοιες και 12 κομποσχοίνια καί του δοκίμου 60 μετάνοιες και 6 κομποσχοίνια.

3. Τυπικό αγρυπνίας με κομποσχοίνι
1. Δόξα σοι ό Θεός... 300άρια κομποσχοίνια (3)κομποσχοίνια
Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε... (1)
2. Κύριε Ίησοϋ Χριστέ Ελέησον με (3)
Ύπεραγία Θεοτόκε.. (1)
3. Κύριε Ιησού Χριστέ... (δια τους πατέρας)(3)
Ύπεραγία Θεοτόκε... (δια τους πατέρας) (1)
4. Σταυρέ του Χριστού... (3)
5. Κύριε Ιησού Χριστέ... (υπέρ των κεκοιμημένων) (3)
Ύπεραγία Θεοτόκε... (υπέρ των κεκοιμημένων)(1)

Παράκλησις-Ανάγνωσης.

6. Κύριε Ιησού Χριστέ... (δια τους ευεργέτες) (3)
Ύπεραγία Θεοτόκε.. (δια τους ευεργέτες) (1)
7. Κύριε Ιησού Χριστέ ...;(δια το κόσμο) (3)
Ύπεραγία Θεοτόκε.. ...;(δια το κόσμο) (1)
8. Κύριε Ιησού Χριστέ.. (δια τους ασθενείς) (3)
Ύπεραγία Θεοτόκε.. .. (δια τους ασθενείς) (1)
9. Κύριε Ιησού Χριστέ.. ..(δια την αδελφότητα) (3)
Ύπεραγία Θεοτόκε.. ..(δια την αδελφότητα) (1)

Δια τους νεκρούς, εις Αγίους πού τους ευλαβούμαστε ιδιαιτέρως.

Από τα παραπάνω φαίνεται ή ελευθερία του Γέροντα, πού δεν δεσμεύεται από τυπικά καί κανόνες. Έδωσε ένα μέτρο για να βοηθήσει τον μοναχό, αλλά το θέμα του ύπνου καί του φαγητού δεν το καθόρισε λεπτομερώς. Άφησε να το ρύθμιση ό ίδιος ανάλογα με τίς δυνάμεις καί την αγωνιστικότητα του. Την δική του υψηλή ζωή, δεν την επέβαλε σε κανένα. Όλοι οι άνθρωποι δεν χωράνε στο ίδιο καλούπι. Άνετα μπορεί να διακρίνει κανείς μερικά στοιχεία, όπως την μετάνοια, την δοξολογία, καί την προσευχή για ζώντες καί κεκοιμημένους.

Τέλος παραθέταμε τυπικό αγρυπνίας πού έδωσε σε γυναικείο Μοναστήρι για την κατ' ιδίαν αγρυπνία στο Κελί. Είναι από τα τελευταία έτη της ζωής του. Σε αυτό κυριαρχεί ή προσευχή για τον κόσμο.

4. Σειρά αγρυπνίας
Τον κανόνα τον κάνουμε στην αρχή ή στο τέλος της αγρυπνίας, όπως προτίμα ό καθένας. Αρχίζομε με λίγη μελέτη.

Μετά κάνουμε τα εξής κομποσχοίνια λέγοντας:
1 300άρι: Δόξα Σοι ό Θεός ημών, δόξα Σοι.
1 ΙΟΟάρι: Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.
Μετά, Δόξα καί νυν. Αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια" δόξα σοι, ό Θεός (εκ γ'.) Κύριε, ελέησόν γ'. Δόξα καί νυν. Ό Ν' Ψαλμός. «Υπό την σήν εύσπλαγχνίαν...». Δοξολογία καί «Άξιον εστίν». Όλα αυτά γίνονται με μετάνοιες.

Μετά συνεχίζομε ως έξης:
1 300άρι: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσόν με.

Μετά κάνομε την Παράκληση (προαιρετικά).
1 ΙΟΟάρι: Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει σου.
1 ΙΟΟάρι: Βαπτιστά του Χριστού, πρέσβευε υπέρ εμού (για την μετάνοια).
1 ΙΟΟάρι: Άγιε (Απόστολε) του Χριστού, πρέσβευε υπέρ εμού (στον άγιο Ιωάννη Θεολόγο για την αγάπη).
1 ΙΟΟάρι: Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ εμού (στον άγιο Αρσένιο για την υγεία).

Μετά τα εξής αιτήματα: Για τους Γεροντάδες:
1 300άρι: Κύριε Ίησού Χριστέ, ελέησον τους δούλους σου.
1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον τους δούλους σου.

Για την αδελφότητα:
1 300άρι: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς.
1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Για τους κεκοιμημένους:
1 300άρι: Κύριε Ιησού Χριστέ, ανάπαυσαν τους δούλους σου.
1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, ανάπαυσαν τους δούλους σου.

Για τους ευεργέτες:
1 300άρι: Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησον τους δούλους σου.
1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον τους δούλους σου

Τρία κομποσχοινια 300άρια με γενικό αίτημα ως εξής.
-Θεέ μου, μην εγκαταλείπεις τους δούλους Σου πού ζουν μακριά από την Εκκλησία, ή αγάπη Σου να ενεργήσει καί να τους φέρει όλους κοντά Σου.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού υποφέρουν από τον καρκίνο.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.
-Μνήσθητι Κύριε τους άρχοντες (προέδρους, υπουργούς...) καί βοήθησαν αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.
-Μνήσθητι Κύριε τα παιδιά πού προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
-Μνήσθητι Κύριε τίς προβληματικές οικογένειες καί τους διαζευγμένους.
-Μνήσθητι Κύριε τα ορφανά όλου του κόσμου, όλους τους πονεμένους καί τους αδικημένους στην ζωή, τους χήρους καί τίς χήρες.
-Μνήσθητι Κύριε όλους τους φυλακισμένους, τους αναρχικούς, τους ναρκομανείς, τους Φονείς, τους κακοποιούς, τους κλέφτες, φώτισον καί βοήθησον αυτούς να διορθωθούν.
Μνήσθητι Κύριε όλους τους ξενιτεμένους.
-Μνήσθητι Κύριε όλους όσους ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα καί φύλαξον αυτούς.
-Μνήσθητι Κύριε την Εκκλησία μας, τους πατέρες (κληρικούς) της Εκκλησίας καί τους πιστούς.
-Μνήσθητι Κύριε όλες τίς μοναστικές αδελφότητες, ανδρικές καί γυναικείες, τους γέροντες καί τίς γερόντισσες και όλες τίς αδελφότητες καί τους αγιορείτες πατέρες.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού είναι σε καιρό πολέμου.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού καταδιώκονται στα βουνά καί στους κάμπους.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού είναι σαν κυνηγημένα πουλάκια.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού άφησαν τα σπίτια τους καί τίς δουλειές τους καί ταλαιπωρούνται.
-Μνήσθητι Κύριε τους φτωχούς, άστεγους και πρόσφυγες.
-Μνήσθητι Κύριε όλα τα έθνη, να τα έχεις στην αγκαλιά σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό καί από τον πόλεμο. Καί την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα καί νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό καί από τον πόλεμο.
-Μνήσθητι Κύριε τίς ταλαιπωρημένες, εγκαταλελειμμένες, αδικημένες, δοκιμασμένες οικογένειες καί δώσε πλούσια τα ελέη σου σ' αυτές.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους σου πού υποφέρουν από ψυχικά καί σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.
-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους σου πού ζήτησαν τίς προσευχές μας.

Οι κεκοιμημένοι να βοηθηθούν μόνοι τους δεν μπορούν καί περιμένουν από εμάς να τους βοηθήσουμε, όπως περιμένουν οι φυλακισμένοι μια πορτοκαλάδα.

Διάλειμμα στην αγρυπνία δεν υπάρχει" οποίος θέλει, ας κάνη.

Ό Γέροντας επιθυμούσε ό μοναχός πού ασκείται μόνος να εχη τυπικό, για να τον βοηθά στον αγώνα του. Συμβούλευε: «Να προετοιμάζεσαι από το κελί με προσευχή για το διακόνημα καί από το διακόνημα για το κελί. Έτσι θα είσαι πάντα ήρεμος καί χαρούμενος. Όταν είναι κανείς αφηρημένος, το μυαλό του γυρνάει. Βοηθά να εχη κανείς ένα πρόγραμμα από το πρωί, για να μη δημιουργείται σύγχυση από τους λογισμούς».

Σε όσους δεν είχε ευθύνη πνευματική καί δεν μπορούσε να τους παρακολούθηση δεν έδινε τυπικό. Φοιτητής του ζήτησε κάποτε να του δώσει ένα τυπικό, ό Γέροντας του απάντησε: «Δεν μπορώ, διότι ό γιατρός, όταν δώσει μια συνταγή στον άρρωστο, πρέπει να είναι κοντά του για να τον παρακολουθεί». Περιορίσθηκε να του δώσει μόνο μερικές ωφέλιμες συμβουλές για την πνευματική ζωή.

Σεβόταν απεριόριστα ότι είχαν ορίσει οί άγιοι Πατέρες. Σε κάποιον πού αυθαιρετούσε χωρίς λόγο στο τυπικό της ακολουθίας του έκανε την εξής παρατήρηση: «Εντάξει, δεν χάλασε ο κόσμος, αν αλλάξουμε κάτι, αλλά έτσι βάζουμε τον εαυτό μας πάνω από τους αγίους Πατέρες».

Ό Γέροντας τήρησε με σεβασμό και ευλάβεια τα τυπικά της Εκκλησίας καί βοηθήθηκε άπ' αυτά να φθάσει σ' ένα πνευματικό τυπικό καί να βρει το πιο ουσιαστικό: την διαμονή της αδιάλειπτου προσευχής, ή οποία μας ενώνει με τον Θεό.

Meaning of the "Bridegroom"

During the first three nights of Holy Week we are reminded of the Second Coming of Christ. These are called the Bridegroom services. Why the Bridegroom?
“The kingdom of heaven is like a king, who gave a wedding feast for his son” (Matt. 22:2).

A wedding is traditionally celebrated with a grand feast and a most joyous time. Christ is the Bridegroom and we are His bride. He invites us all to a great feast in His kingdom of heaven. When the Bride accept one in marriage the Bridegroom pledges His inheritance and glory. It is a union where two become one. As we join with Him as His bride we become one just like the bride and groom become one in the marriage ceremony. But with this invitation comes a warning. In the words of the King, “The wedding is ready, but those who were invited were not worthy” (Matt. 22:8).
It is us who are not worthy? Will we be accep[ted in His Kingdom. Will we become His bride? On one of several occasions, the Lord was asked why His disciples did not observe the prescribed fasting periods of the Jewish faith, Christ responded, "Can you make wedding guests fast, when the bridegroom is with them (Luke 5:34)?" And He went on to say, "The days will come when the bridegroom will be taken away from them... (Luke 5:35)."
In the Bridegroom services celebrated on Sunday, Monday and Tuesday evenings we sing this hymn:
Behold, the Bridegroom comes in the middle of the night, and blessed is the servant He shall find vigilant; but unworthy is he whom he shall find neglectful. Beware therefore, O my soul, lest you be weighed down by sleep, lest you be given over to death and be closed out from the kingdom; but rise up crying out: "Holy! Holy! Holy are You our God; through the intercessions of the Theotokos, have mercy on us." Its a warning. We are reminded that we must be ever ready as we do not know when the time will come when we will be called to join with Him in eternal life. Will we be properly clothed for the wedding banquet? Will we even be invited.

On Sunday night the icon is brought onto the Solea in a procession and after the Gospel is read, we sing:
I see Thy Bridal Chamber adorned, O Saviour, and I have no wedding garment that I may enter therein; What is this wedding garment? It is our purity of heart demonstrated by the fruit we bear.

One of the Gospels lessons (Matthew 21:18-20) of these services is the lesson is about the barren fig tree, which Christ cursed and withered because it bore no fruit. The fig tree is a parable of those who have heard God's word, but who fail to bear the fruit of obedience. Originally the withering of the fig tree was a testimony against those Jews who rejected God's word and His Messiah. However, it is also a warning to all people, in all times, of the importance of not only hearing the God's word, but putting it into action. Those who belong to Christ ought to live and walk in the Spirit; and the Spirit will bear fruit in them: love, joy, peace, patience, kindness, goodness, faithfulness, gentleness, self-control (Galatians 5:22-25).

These services set the important tone of repentance which we all need to be accepted in His kingdom. Its a sobering message in preparation for the Passion of Christ where the services dramatically lead us though the incredible suffering He went through for us. It demonstrates His extreme humility which he expects us to also have as our wedding garment.
This icon is the focus of the service.


The icon depicts Christ as the Bridegroom of the Church, bearing the marks of his suffering, yet preparing the way for a marriage feast in his Kingdom. It portrays Christ during His Passion, particularly during the period when our Lord was mocked and tortured by the soldiers who crowned Him with thorns, dressed Him in purple and placed a reed in His Hands, jeering Him as the "King of the Jews." . The crown of thorns is a symbol of his marriage to the Church and His suffering. The rope around His hands is a symbol of bondage to sin, death and corruption which was loosed with Christ's death on the Cross. And the reed is a symbol of his humility; God rules his kingdom with humility. The imagery connotes the final union of the Lover and the beloved. The title Bridegroom also suggest the Parousia.
He invites us to become His Bride and to be properly prepared.
Here is a final thought by Elder Ephraim:
In this life that we live, man labors to become rich, to become educated, to have an easy life, to become great; but unfortunately, death comes and foils everything. Then what he labored for all his life is taken by others, while he leaves life with a guilty conscience and a soiled soul. Who is wise and will understand these things and will renounce them and follow Christ the Bridegroom, so that all the works he will do will be recompensed infinitely in His kingdom?Always, my daughter, remember death and the judgment of God which we will unavoidably undergo. Bear them in mind to have more fear of God, and weep for your sins, because tears console the soul of him who weeps.

Synaxarion For Holy and Great Tuesday

By Nikephoros Kallistos Xanthopoulos


GREAT TUESDAY


On Holy and Great Tuesday, we commemorate the Parable of the Ten Virgins in the Holy Gospel.


Verses


Great Tuesday bringeth us ten virgins,
Who win a victory from the impartial Master.




Synaxarion

As our Lord Jesus Christ was going up to Jerusalem to endure His suffering, He told such parables as this to His Disciples, while addressing others to the Jews. He related the Parable of the Ten Virgins in order to encourage almsgiving, teaching, at the same time, that we should all be ready before our end. For since He had expounded much to them about virginity and eunuchs, and since virginity has great glory (for it is truly a great thing), in order that one who has accomplished this virtue might not neglect the others, and especially that of almsgiving, which causes the lamp of virginity to resplend, the Holy Gospel introduces this Parable of the Ten Virgins.


Christ calls five of them wise, since they possessed the oil of almsgiving in great abundance together with virginity. But five of them He calls foolish, because although they had virginity, they lacked the corresponding virtue of almsgiving. For this reason they were foolish, because having achieved what is greatest, they neglected the lesser, differing thereby in no respect from harlots. For harlots are overcome by the body, whereas these foolish virgins were overcome by money.


Now that the night of the present life had run its course, all of the Virgins slumbered; that is, they died, for death is called sleep. While they were sleeping, a cry was uttered around the middle of the night, “Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,” and the wise virgins, displaying an abundance of oil, entered with the Bridegroom when the doors of the bridal chamber were opened. The foolish virgins, however, not having sufficient oil, went in search of it after waking from sleep. Although the wise virgins were willing to give them oil, they were unable to do so before entering the bridal chamber, and responded thus: “Not so; lest there be not enough for us and you: but go ye rather to them that sell”—that is, the poor— “and buy for yourselves” (St. Matthew 25:9). But this was not easy, since after death it is not possible either to give or to receive alms, as Abraham states in the Parable of the Rich Man and Lazarus. The foolish virgins, approaching the bridal chamber in darkness, cried out as they knocked on the doors, saying: “Lord, Lord, open to us.” But the Lord Himself pronounced that dread sentence: “Go away; I know you not.” How can you see the Bridegroom when you do not have the dowry of almsgiving?


This is why the God-bearing Fathers assigned the foregoing parable to be read at this point in Great Week, for it teaches us always to be vigilant and ready to meet the true Bridegroom through good deeds, and especially almsgiving, since the day and hour of our end is uncertain. Likewise, through the story of Joseph we are taught to strive for chastity, and through that of the fig tree to bring forth spiritual fruit. For he who accomplishes a single virtue, even if it be the greatest, while overlooking the others—and in particular, almsgiving—will not enter with Christ into eternal rest, but will be turned back in disgrace. There is, indeed, nothing more pitiful or ignominious than virginity that has succumbed to love of money.


Yea, O Christ the Bridegroom, number us with the wise virgins, join us to Thine elect flock, and have mercy on us. Amen.



Apolytikion in Plagal of the Fourth Tone
Behold, the Bridegroom is coming in the middle of the night, and blessed is the servant whom He shall find awake and watching, but unworthy is he whom He shall find idle and careless. Beware, then, my soul, lest thou be weighed down with sleep, lest thou be given up to death and shut out of the Kingdom. But awake and cry: Holy, Holy, Holy, art Thou, O God: through the intercessions of the Forerunner, save us.


Kontakion in the Second Tone
Realizing the hour of reckoning, O my soul, and fearing the cutting down of the fig tree, work diligently with the talent that has been given thee O wretched one. Watch and pray that we may not remain outside the bride chamber of Christ.


Exapostelarion
Thy bridal chamber, O my Saviour, do I behold all adorned, and a garment I have not that I may enter therein. Illumine the garment of my soul, O Giver of Light, and save me.


http://www.johnsanidopoulos.com/2011/04/synaxarion-for-holy-and-great-tuesday.html

Άφησε τα πράγματα στο Θεό

Θέλεις να μάθεις τη σημασία της αρετής; Τα εξής παραγγέλλει ο Θεός στους ανθρώπους: «Κανείς από σας ας μη διατηρεί στην καρδιά του κακία για τον αδελφό του» και «κανείς ας μη συλλογίζεται την κακίαν του άλλου».

Βλέπεις; Δεν λέει μόνο, συγχώρεσε το κακό του άλλου, αλλά μην το έχεις ούτε στη σκέψη σου, μη το συλλογίζεσαι, άφησε όλη την οργή, εξαφάνισε την πληγή. Νομίζεις, βεβαίως, ότι με την εκδικητικότητα τιμωρείς εκείνον που σε έβλαψε. Γιατί εσύ ο ίδιος σαν άλλο δήμιο εγκατέστησες μέσα σου το θυμό και καταξεσκίζεις τα ίδια σου τα σπλάχνα.

Έχεις αδικηθεί πολύ και στερήθηκες πολλά εξαιτίας κάποιου, κακολογήθηκες και ζημιώθηκες σε πολλά σοβαρά θέματά σου και γι αυτό θέλεις να δεις να τιμωρείται ο αδελφός σου; Και εδώ πάλι σου είναι χρήσιμο να τον συγχωρήσεις.

Γιατί, εάν θελήσεις, εσύ ο ίδιος να εκδικηθείς και να επιτεθείς εναντίον του είτε με τα λόγια σου, είτε με κάποια ενέργειά σου, η με την κατάρα σου, ο Θεός όχι μόνο δεν θα επέμβει κατ αυτού -εφόσον εσύ ανέλαβες την τιμωρία του- αλλά επιπλέον θα σε τιμωρήσει ως θεομάχο.

Άφησε τα πράγματα στο Θεό. Αυτός θα τα τακτοποιήσει πολύ καλύτερα απ' ότι εσύ θέλεις. Σε σένα έδωσε μόνο την εντολή να προσεύχεσαι για τον άνθρωπο που σε λύπησε...

Εμάλωσες με κάποιον και κρατάς μέσα σου κακία,. Μην προσέλθεις στη Θεία Κοινωνία!


Θέλεις να προσέλθεις; Συμφιλιώσου πρώτα και τότε να έλθεις να εγγίσεις τα Άχραντα Μυστήρια!

Αυτά δεν τα λέγω εγώ, αλλά ο ίδιος ο Κύριος. Αυτός για να σε συμφιλιώσει με τον Πατέρα, δεν αρνήθηκε ούτε να σφαγιασθεί, ούτε το αίμα Του να χύσει. Και συ, για να συμφιλιωθείς με τον συνάνθρωπό σου, ούτε μια λέξη δεν καταδέχεσαι να βγάλεις από το στόμα σου; Και διστάζεις να τρέξεις πρώτος;

Άκουσε τι λέει για όσους κρατούν τη στάση αυτή: «Αν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και εκεί θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου... πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδερφό σου».

Αν έβλεπες ένα μέλος του σώματός σου αποκομμένο, δεν θα έκανες τα πάντα για να το ενώσεις με το σώμα σου; Αυτό κάνε και για τους αδελφούς σου. Όταν τους δεις να έχουν αποκοπεί από την αγάπη σου, τρέξε γρήγορα και περιμάζεψέ τους. Μην περιμένεις εκείνους να έλθουν, σπεύσε εσύ πρώτος, για να λάβεις τα βραβεία!

Ένα μόνο εχθρό διαταχθήκαμε να έχουμε, τον διάβολο. Με αυτόν να μη συμφιλιωθείς ποτέ, προς τον αδελφό σου όμως ποτέ να μην έχεις βαριά καρδιά.

Κι αν ακόμη συμβεί κάποια μικροψυχία, ας είναι παροδική, ας μην υπερβαίνει το διάστημα της ημέρας. «Η δύση του ηλίου να μη σας προφθάσει οργισμένους», λέει ο Απόστολος.

«... Άφες ημείν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».

Βλέπεις; Ο Θεός εσέ τον ίδιο έκανε κριτή της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων σου.

Αν συγχωρήσεις λίγα, λίγα θα σου συγχωρηθούν.

Αν συγχωρήσεις πολλά, θα σου συγχωρηθούν πολλά. Αν τα συγχωρήσείς με ειλικρίνεια και με όλη σου την καρδιά, με τον ίδιο τρόπο θα συγχωρήσει και τα δικά σου ο Θεός.

Αν, μετά τη συγχώρηση, κάνεις και φίλο σου τον εχθρό σου, έτσι θα διάκειται και ο Θεός απέναντί σου.

Ποίας, λοιπόν, τιμωρίας δεν είναι άξιος εκείνος, που ενώ πρόκειται να κερδίσει δέκα χιλιάδες τάλαντα, εάν χάσει εκατό μόνο δηνάρια, ούτε και τα λίγα και μικρά δεν συγχωρεί, αλλά στρέφει εναντίον σου τα ίδια τα λόγια της προσευχής;

Γιατί όταν λες στο Θεό «συγχώρεσέ μας όπως και εμείς συγχωρούμε τους εχθρούς μας» και κατόπιν εσύ δεν συγχωρείς, για τίποτε άλλο δεν παρακαλείς το Θεό, παρά να σε στερήσει από κάθε απολογία και συγγνώμη...



Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Ἰδοῦ, ὁ Νυμφίος ἔρχεται»

Οἱ ἱερὲς Ἀκολουθίες τῶν τριῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ὀνομάζονται Ἀκολουθίες τοῦ Νυμφίου καὶ παίρνουν τὴν ὀνομασία τους ἀπὸ τὴν παραβολὴ τῶν Δέκα Παρθένων, ποὺ ἀναγινώσκεται τὴ Μεγάλη Τρίτη. Ποιὰ θέση ἔχει ὅμως μέσα στὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἡ παραβολὴ αὐτὴ καὶ ἡ ἀναφορὰ στὴ μορφὴ τοῦ Νυμφίου, καθὼς σὲ ἕνα πρῶτο βλέμμα δὲν φαίνεται νὰ ἔχει κάποια σχέση μὲ τὰ Πάθη τοῦ Κυρίου;

Στήν παραβολὴ τῶν Δέκα Παρθένων ὁ Κύριος παρουσιάζει τὸν Ἑαυτό του ὡς Νυμφίο μας. Τὸ κάνει, διότι ἐξαρχῆς ὡς Δημιουργός μας μᾶς ἔπλασε ὅμοιους μὲ τὸν Ἑαυτό του, «κατ᾿ εἰκόνα» καὶ «καθ᾿ ὁμοίωσιν» δική Του.

Αὐτὸς ὁ δεσμός μας μὲ τὸν Πλαστουργό μας παρουσιάζεται στὴ Γραφὴ μὲ τὴν εἰκόνα τῆς συζυγικῆς ζωῆς, τοῦ Νυμφίου καὶ τῆς Νύμφης ψυχῆς. «Γιατί ὁ Θεὸς ὀνομάζει τὴν ψυχή μας Νύμφη; Τὴν ὀνομάζει Νύμφη, διότι τὴν ἔχει μνηστευθεῖ ὡς Θεὸς Λόγος» (Μέγας Ἀθανάσιος).

Ἡ σχέση ἀγάπης ποὺ εἴχαμε ἀπὸ τὴ δημιουργία μας μὲ τὸν Θεό, ἦταν ἀρραβώνας καὶ πρόγευση αἰώνιας κοινωνίας ποὺ θὰ ἀκολουθοῦσε. Ὅταν ὅμως οἱ Πρωτόπλαστοι ἔπεσαν, ἀρνήθηκαν τὸν Νυμφίο τους καὶ Τὸν ἔδιωξαν ἀπὸ τὴ ζωή τους. Πῆραν διαζύγιο ἀπὸ Αὐτόν.Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀνθρωπότητα πλέον ἦ αν «μοιχαλίδα» (πρβλ. Ἰεζ. ις΄ 38).

Οἱ ἄνθρωποι ἀπαρνήθηκαν τὸν ἀγαθὸ Νυμφίο καὶ ἐγκατέστησαν στὴν ψυχή τους τὸν ἐχθρὸ διάβολο. Παραδόθηκαν ἔτσι θεληματικὰ σὲ φρικτὴ κόλαση καὶ ἀργοπέθαιναν.

Ὥσπου ὁ Δημιουργός τους, ὁ ἀληθινὸς Νυμφίος τους, «ὁ ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων» (Ψαλ. μδ΄ [44] 3), κατέβηκε στὴ γῆ ὡς ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἑνωθεῖ καὶ πάλι μαζί τους, μὲ τὸν καθένα μας.

Πῶς ὅμως μποροῦσε νὰ γίνει αὐ τό; Ἡ εἰκόνα τοῦ Δημιουργοῦ μας εἶχε μέσα μας ἀμαυρωθεῖ. Οἱ ψυχές μας εἶχαν διαφθαρεῖ. Πῶς μποροῦσε ὁ ἅγιος Θεὸς νὰ ἑνωθεῖ μ’ αὐτές, ποὺ ἦταν κα άστικτες ἀπὸ τὴν ἁμαρτία; Ἔπρεπε πρῶτα νὰ καθαριστοῦν, νὰ γίνουν ἅγιες, ὡραῖες.

Αὐτὸ τὸ ἔργο ἐργάστηκε ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός μας, σηκώνοντας στοὺς δικούς Του ὤμους τὴ δική μας ἁμαρτωλότητα. Τὸ ἔκανε κυρίως ἐκεῖνες τὶς συγκλονιστικὲς καὶ κοσμοσωτήριες ὧρες τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ἐκεῖ, πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ ὁ Θεάνθρωπος Νυμ φί ος μας, τὸ ὡραιότερο καὶ ἁγιότερο πρόσωπο τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ μᾶς ξα να δώ σει τὴ χα μέ νη μας ὡραιότητα, πῆρε πάνω του τὴ δική μας ἀσχήμια. Φορτώθηκε Ἐκεῖνος τὶς δικές μας ἁμαρτίες! Ὅπως τὸ εἶπε αἰῶνες πρὶν ὁ προφήτης Ἡσαΐας: «Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται» (νγ΄ 4).

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς παρουσιάζει τὸν Κύριο νὰ φλέγεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του γιὰ τὴ Νύμφη, τὴν Ἐκκλησία, καὶ νὰ λέει: «‘‘Κἂν ἐμπτυσθῆναι δέῃ, κἂν ραπισθῆναι, κἂν εἰς αὐτὸν ἀναβῆναι τὸν σταυρόν, οὐδὲ σταυρωθῆναι παραιτήσομαι, ὥστε τὴν νύμφην λαβεῖν’’». Κι ἂν ἀκόμη χρειαστεῖ νὰ ἐμπτυσθῶ, νὰ ραπισθῶ, ἀκόμη καὶ νὰ ἀνεβῶ στὸ Σταυρό· ἀκόμη καὶ τὸ νὰ σταυρωθῶ δὲν θὰ τὸ ἀποφύγω, προκειμένου νὰ κερδίσω τὴ Νύμφη… Καὶ τὴν κέρδισε!

Μέσα ἀπὸ τὴ φρικτὴ ἐκείνη ἀτίμωσή Του ὁ Κύριος ἐργάστη κε τὴ δική μας ἀνάπλαση. Μὲ τὸ αἷμα καὶ τὸ νερὸ ποὺ ἔτρεξε ἀπὸ τὴν ἁγία Του πλευρὰ μᾶς ἀνέπλα σε. Τὸ νερὸ τῆς ἁγίας πλευρᾶς Του εἶναι ποὺ μᾶς λούζει στὸ Μυστή ριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καὶ μᾶς ἑνώνει καὶ πάλι μαζί Του.

«Ὁ Κύριος ἀγάπη σε τὴν Ἐκκλησί α Του», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «καὶ παρέδωσε τὸν Ἑαυτό του σὲ θάνατο γιὰ χάρη της, ὥστε νὰ τὴν ἁγιάσει καθαρίζοντάς την μὲ τὸ λουτρὸ τοῦ ὕδατος τοῦ Βαπτίσματος, προκειμένου νὰ τὴν παρουσιάσει ὡς Νύμφη Του ἄμωμη καὶ ἔνδοξη, χωρὶς κανένα σπίλο ἢ ρυτίδα» (Ἐφ. ε΄ 25-27). Ἀγάπη σε ὁ Κύριος τὴν Ἐκκλησία Του ὡς σύνολο, ἀγάπησε ὅμως μὲ τὴν ἴδια ἀγάπη καὶ τὸν καθένα μας, τὴν καθεμία ψυχὴ ξεχωριστά.

Τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα θὰ δοῦ με καὶ πάλι τὸν Νυμ φί ο τῆς Ἐκκλησίας μας. Πόσοι ὅμως ἀπὸ μᾶς θὰ κατανοήσουμε ὅ τι ὁ πληγωμένος Κύριός μας θέλει νὰ εἶναι ὁ Νυμφίος τῆς ψυχῆς μας, γιὰ νὰ μᾶς προσφέρει οὐράνια ἀγαλλίαση; Ναί! Ποθεῖ ὁ Κύριος νὰ ἑνωθεῖ μὲ μᾶς, μὲ μᾶς ποὺ Τὸν προδώσαμε καὶ ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του.

Ἰδιαιτέρως λοιπὸν τὶς ἅγιες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος νὰ τὶς ζήσουμε μὲ μετάνοια καὶ συντριβή, γιὰ νὰ μὴ μείνου με ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ. Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριό μας νὰ καθαρίσει μὲ τὸ τίμιο Αἷμα Του τὴν «δυσείμονα» (ἄσχημη) μορφή μας, νὰ καθαρίσει «τὸν ρύπον» (βρωμιά) τῆς ψυχῆς μας καὶ νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ ζήσουμε τὰ ἄχραντα Πάθη Του μὲ συναίσθηση καὶ βαθιὰ εὐγνωμοσύνη γιὰ ὅσα ἔκανε γιὰ μᾶς. «Τὸν Νυμφίον, ἀδελφοί, ἀγαπήσωμεν». Καὶ μὲ συγκίνηση ἱερὴ νὰ Τὸν ὑποδεχθοῦμε στὰ βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας, γιὰ νὰ μᾶς ἀναστήσει σὲ νέα ζωὴ καὶ νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ εἰσέλθουμε μαζί Του στοὺς οὐράνιους γάμους σὲ αἰώνια κοινωνία ἀ γάπης.