ΠΟΤΕ ΠΙΑΝΕΙ Η ΚΑΤΑΡΑ;

Γέροντα, πότε πιάνει η κατάρα;
- Η κατάρα πιάνει ,όταν υπάρχη στη μέση αδικία. Αν λ.χ. κάποια κοροϊδέψη μια πονεμένη ή της κάνει ένα κακό και η πονεμένη την καταρασθή ,πάει, χάνεται το σόι της. Όταν δηλαδή κάνω κακό σε κάποιον και εκείνος με καταριέται , πιάνουν οι κατάρες του. Επιτρέπει ο Θεός και πιάνουν , όπως επιτρέπει λ.χ. να σκοτώση ένας κάποιον άλλον. Όταν όμως δεν υπάρχη αδικία, τότε η κατάρα γυρνά πίσω σε αυτόν που την έδωσε.
- Και πως απαλλάσσεται κάποιος από την κατάρα;
- Με την μετάνοια και την εξομολόγηση. Έχω υπόψιν μου πολλές περιπτώσεις . Άνθρωποι που ταλαιπωρήθηκαν από κατάρα, όταν το κατάλαβαν ότι τους καταράσθηκαν γιατί είχαν φταίξει, μετάνοιωσαν ,εξομολογήθηκαν και τακτοποιήθηκαν. Αν αυτός που έφταιξε πη: « Θεέ μου, έκανα αυτό και αυτό, συγχωρεσέ με … » και εξομολογηθή με πόνο και ειλικρίνεια, τότε ο Θεός θα τον συγχωρήση. Θεός είναι.
- Και τιμωρείται μόνον αυτός που δέχεται την κατάρα ή και αυτός που την δίνει;
- Αυτός που δέχεται την κατάρα, βασανίζεται σε αυτήν την ζωή ,θα βασανίζεται και στην άλλη, γιατί ως εγκληματίας θα τιμωρηθή εκεί από τον Θεό, αν δεν μετανοήση και δεν εξομολογηθή. Γιατί, εντάξει, μπορεί κάποιος να σε πείραξε. Εσύ όμως με την κατάρα που δίνεις, είναι σαν να παίρνης το πιστόλι και να τον σκοτώνης. Με ποιο δικαίωμα το κάνεις αυτό; Ό,τι κι να σου έκανε ο άλλος ,δεν έχεις δικαίωμα να τον σκοτώσης . Για να καταρασθή κανείς, σημαίνει ότι έχει κακία. Κατάρα δίνει κανείς ,όταν το λέη με πάθος, με αγανάκτηση.Η κατάρα ,όταν προέρχεται από άνθρωπο που έχει δίκαιο, έχει μεγάλη ισχύ. Ιδίως η κατάρα της χήρας. Θυμάμαι , μια γριά είχε ένα αλογάκι και το έβαζε στην άκρη του δάσους να βοσκήση. Επειδή ήταν λίγο ζόρικο, είχε βρει ένα γερό σκοινί και το έδενε. Μια φορά πήγαν στο δάσος τρεις γυναίκες να κόψουν ξύλα. Η μία ήταν πλούσια , η άλλη χήρα ήταν ορφανή και πολύ φτωχιά . Είδαν το άλογο που ήταν δεμένο με το σχοινί και βοσκούσε και είπαν: « Δεν παίρνουμε το σχοινί να δέσουμε τα ξύλα; » . Το έκοψαν στα τρία και πήρε η καθεμιά από ένα κομμάτι να δέσουν τα δεμάτια τους. Επόμενο ήταν να φύγη το άλογο. Όταν ήρθε η γριά και δεν βρήκε το ζώο, αγανάκτησε. Άρχισε να το ψάχνη παντού . Παιδεύτηκε πολύ να το βρη. Τελικά ,όταν το βρήκε, είπε αγανακτισμένη: « Με το ίδιο το σχοινί να την κουβαλήσουν αυτήν που το πήρε » . Μια μέρα, ο αδελφός της πλούσιας έκανε αστεία με ένα όπλο από αυτά που είχαν αφήσει οι Ιταλοί – και χτύπησε την αδελφή του στο λαιμό. Έπρεπε να την μεταφέρουν στο νοσοκομείο και χρειάσθηκε σχοινί, για να την δέσουν επάνω σε μια ξύλινη σκάλα. Εκείνη την ώρα βρέθηκε το ένα κομμάτι σχοινί, το κλεμμένο, αλλά δεν έφθανε. Έφεραν και οι δύο άλλες γειτόνισσες τα δικά τους κλεμμένα κομμάτια και την έδεσαν στην σκάλα και την μετέφεραν στο νοσοκομείο. Έτσι πραγματοποιήθηκε η κατάρα της γριάς. « Με το ίδιο σχοινί να την κουβαλήσουν » . Και τελικά πέθανε η καημένη. Ο Θεός να την αναπαύση. Βλέπετε, έπιασε η κατάρα στην πλούσια, που δεν είχε οικονομική ανάγκη. Οι άλλες είχαν την φτώχεια τους, είχαν κάποια ελαφρυντικά.

Θαύμα του γέροντα Παϊσίου από τον τάφο του στην Σουρωτή - (Ανέκδοτη μαρτυρία).

Ο γέροντας θεραπεύει δαιμονισμένο μέσα από τον τάφο του


Μαρτυρία Ευαγγέλου Κ. από τη Θεσαλλονίκη :
"Από τα δώδεκα μου χρόνια υπέφερα από δαιμόνιο. Η ζωή μου είχε γίνει μαρτύριο. Μετά τους εξορκισμούς που μου διαβάζανε αισθανόμουν σαν να με είχαν δείρει.

Το Α' Σάββατο των νηστειών, το έτος 1995, ο πνευματικός μου προγραμμάτισε να κάνουμε αγρυπνία στην Σουρωτή. Πριν ξεκινήσουμε, αισθάνθηκα άγριο πόλεμο. Σε όλη την αγρυπνία δεν αισθάνθηκα καθόλου νύστα. Ήμουν στο κέντρο της Εκκλησίας κάτω και γύρω-γύρω μοναχές. Τελείωσε η αγρυπνία και άρχισαν να διαβάζουν αγιασμό. Αγρίεψα πολύ. Με πήγαν να φιλήσω τα λέιψανα του Αγίου Αρσενίου



Ήταν η πρώτη φορά, το λέω και ανατριχιάζω, που αισθάνθηκα και σωματικά κάψιμο. Στο τέλος γύρισα και είπα "Παΐ., Παΐ.". Με ρώτησε η Ηγουμένη : "Παΐσιος;" και κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου. Τότε αγρίεψα πάρα πολύ, άρχισα να τσιρίζω, με πήγαν στον τάφο, και εκεί φώναξα τρεις φορές "Άγιος".

Ενώ ήθελα και προσπαθούσα να φύγω με πιάσανε και με το ζόρι με ξαπλώσανε στον τάφο του Γέροντα ανάσκελα. Είδα τότε το γέροντα να ανασηκώνεται από τη μέση και πάνω σαν να ξυπνά από ύπνο, όχι σαν νεκρός. Ήταν ακριβώς ο ίδιος με τα γένια και τα ράσα του. Ήταν θέμα δευτερολέπτου. Με ακούμπησε με το χέρι του στο μέτωπο και την ίδια στιγμή είδα να βγαίνει μαύρος καπνός από το στόμα μου. Ηρέμησα παντελώς, αλλά ο σωματικός πόνος δεν έφυγε αμέσως. Κοιμήθηκα και από τον πόνο ξυπνούσα λέγοντας "Πονάω πολύ".

Επί σαράντα μέρες όμως ένοιωθα μια τέτοια χαρά, που από την χαρά μου έκλαιγα. Ίσως να ήταν παράτολμο αυτό που είπα : "Θεέ μου, έστω και μια ολόκληρη ζωή να βασανίζομαι όπως πρώτα, φθάνει να αισθανθώ πάλι, έστω και για ένα λεπτό αυτή την χαρά".

The Great Canon of St. Andrew of Crete pt1b- Constantine Zalalas

The Great Canon of St. Andrew of Crete pt1a- Constantine Zalalas

Holy Trinity hymn- Vatopaidi Monastery

Θαυματουργική εμφάνιση του Γέροντα Παϊσίου σε οδηγό και διάγνωση Καρκίνου (Ανέκδοτη Μαρτυρία).

Ευχαριστούμε πολύ τον φίλο Λ.Π. από το Λονδίνο, ο οποίος μας απέστειλε το θαύμα αυτό το οποίο ανέφερε ο Γέροντας Εφραίμ στην ομιλία την οποία έκανε στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων του Λονδίνου και δημοσιεύσαμε.

Γέροντας Εφραίμ
Ιερός Ναός 12 Αποστόλων Λονδίνου


“Θέλω να πω ότι αυτοί οι άγιοι που αγίασαν σήμερα έχουν μεγάλη δόξα, μεγάλη παρρησία στο Θεό και μας βοηθούν πάρα πολύ. Πριν από τρεις μήνες συνέβη το εξής. Ένας οδηγός πήγαινε από τη περιοχή της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη. Τον σταματά ένας καλόγερος και του λέει: «Παλικάρι, με παίρνεις μέχρι τη Θεσσαλονίκη;». «Βεβαίως, ελάτε». Ήταν μόνος ο οδηγός. Κάθησε δίπλα του και του λέει: « Κώστα, -χωρίς να τον ξέρει- έχεις αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες. Να πας στο νοσοκομείο και θα τον προλάβεις». Και αμέσως εξαφανίσθηκε. Αυτός έπαθε σοκ. Παίρνει μερικά τηλέφωνα και λέει τι του συνέβη. Του φέρνουν μερικές φωτογραφίες. Τον ρωτούν αν αναγνωρίζει ποιός είναι ο καλόγερος; Αυτός αναγνώρισε τον π. Παΐσιο. Πήγε πράγματι στο νοσοκομείο. Τον εξέτασαν οι γιατροί και βρήκαν αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες, ενώ ο ίδιος δεν αισθανόταν πόνους. Βλέπετε αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ευαρέστησαν τον Θεό εμφανίζονται μετά το θάνατο τους και πιστοποιούν την αλήθεια του ευαγγελίου.

"Do Not Look for Joy Outside of Yourself"

Elder Ephraim of Vatopaidi 



A talk given in the New-Tikhvin women's Monastery, Ekaterinburg, Russia, October, 2011, during the visit of the Cincture of the Mother of God to Russia.


A talk given in the New-Tikhvin women's Monastery, Ekaterinburg, Russia, October, 2011, during the visit of the Cincture of the Mother of God to Russia.
Your Eminence, eminent bishops, honorable fathers, dear Mother Abbess, brothers and sisters! It is a great joy for me to be in your monastery once again. As you know, this time we have arrived with the holy Cincture of the Mother of God. This is a very special holy shrine — very precious from the spiritual point of view. By God's providence we have brought the relic to this city in order to sanctify the city, and of course, for the sake of the monastics who live here. We know how pleasing the monastic life, and in general the existence of monasteries is to the Mother of God. We know how many times in the history of the Church the Mother of God appeared to chaste and pure souls and said, "There is my icon, take it and build a monastery." The Holy Mountain is the only existing monastic republic, dedicated entirely to her. The Most Pure Virgin is the Protectress of Mt. Athos. She herself told St. Peter the Athonite to go and live on the Holy Mountain, and said that he and his co-strugglers will be under her direct Protection. "I myself will be your Protectress, Healer, and Nourisher," she said. Appearing to St. Athansius the Athonite, she said the same thing she had said to St. Peter, adding, "I will be your Economissa (steward) and I will take care of all of you; but I want only one thing from you—that you keep your monastic vows." And to this day we, the Athonites, delight in her patronage and special intercession.
Therefore, my dear ones, it is a great blessing that we have come to monasticism. Our elder Joseph of Vatopedi of blessing repose very often said to us, "There is no greater blessing for a person than when God calls him to the monastic life. May the monk never, not even for a second, ever forget that God Himself called him." When we remember how we left the world, what went along with us then, we see that God's grace was upon us, that it accomplished our renunciation of the world, and led us to the monastery. Here we must fulfill three virtues in their entirety: non-acquisitiveness, obedience, and chastity. These virtues lead us in the spiritual life, root us in it, and help us attain the fullness of maturity in Christ.
Monasticism is the path of perfection, and therefore we monastics are called to acquire the fullness of grace. Not long ago, one monk came to me and said, "You know, I have no time to read." I said to him, "My child, the monastery is not a place of reading. You have come to the monastery not to read, and not even to pray. You have come to deny yourself and submit yourself to spiritual guidance. If you give yourself over in obedience to the abbot and not try to get as comfortable as possible in this life, then you will fulfill Christ's commandment exactly. He never said anything accidently, but always unmistakenly, and He said to us monks: Whoever will come after me, let him take up his cross and follow Me."
Whoever in the monastery fulfills his own desires and dreams is not denying himself. A monk should not have any dreams at all—no ambitions or plans. He comes as a man condemned to death, lifts his arms and says to the abbot, "Do with me as you will." By this he fulfills another of Christ's words: "He who wants to save his own soul will lose it." And if a monk understands the meaning of these words and places them at the foundation of his life, he will have a correct understanding of podvig, and all his problems will be solved. He becomes an organ of God's Providence and fully imitates our Lord Jesus Christ, Who, although sinless, came and stood on the level of us penitents, as if He also needed repentance. Christ did not just give commandments from the heavens for us to observe; He Himself came to us and demonstrated them to us in practice. And what did He say to us, absolutely clearly? "I have come not to do my own will, but the will of my Father Who sent Me." Our blessed elder Joseph told us in his talks, "What do you think, brothers: if Christ were to fulfill His own will—would that have been sinful? Nevertheless, He did not do that, so that He could be One Who first does, and then teaches." Man's will and desire is a brass wall. Not a clay, not a stone, not a cement, but a brass wall separating him from God. Blessed is the monk who obeys. Obedience is not a discipline; it is something different. Obedience is when you give over your heart. Monastic life is fully Christ-centered. Therefore the elder does not use his spiritual children's obedience for his own purposes. His task is to convince the monk to submit his will to the will of God.
If you have any questions, ask them and I will answer them if I can.
—How can one notice the appearance of a sinful thought, and cut off in time a passionate thought that infect us while it is still at the state of suggestion?
—Do not be over-preoccupied with thoughts—they need to be treated with disdain. One monk in our monastery once came to me and said, "I need to confess." I saw that he was carrying a notebook. I asked him, "What is that you have?" "It is my confession," he answered. "Well, give it to me," I said. "I will read your notebook." Just imagine—thirty pages of thoughts! I said to him, "Do you think you need to confess every thought that comes into your head? You'll end up in a psychiatric hospital that way!" He had written down even the thoughts that came to him during services. I told this brother, "Thoughts that come in do not mean anything." Even if the mind inclines toward them for a moment, this does not mean anything, absolutely nothing! Forget them! You need to confess only those thoughts that do not go away for a long time, that stay in the mind for days or weeks; but in general thoughts are soap bubbles.
I will tell you about yet another incident from life. One young man, a church-going man, fell into gluttony—he wanted to eat a shish kebob on a Wednesday, and went to buy it. He came to the store and the salesman said, "Forgive me but I just sold the last one." This young man then came to me and said, "This is what happened, and I would have eaten a shish kebob!" I said to him, "But you did not eat it? That is all! You gave in to a thought, but did not sin in deed." How is it with us? First there is the thought, and then it becomes a word, and then a deed. But a sin is considered committed when it becomes a deed. Therefore, be attentive and do not be preoccupied much with thoughts; disdain them. "For the thoughts of mortal men are miserable" (Wis. 9:14), literally, "Thoughts are cowardly"
—Fr. Ephraim, to what do you think monastics in Russia should be paying particular attention, so that our monasteries would be stronger and flourish?
—You need to pay attention to obedience. A monk should obey and not have passionate attachments; this especially relates to women monastics. I have one women's monastery, and when I go there, it all begins: "Geronda, pray for my aunt, my nephew, my nephew's neighbor. Geronda, pray for my brother, for my sister's friend." You shouldn't be concerned with your aunt's, your nephews' or their neighbors' needs. Pay attention to this, because the virtue of exile is particularly hard for women; they tend to be very attached to their relatives. They start praying fervently for them, but under the guise of prayer for their relatives, their hearts cleave to them again. Obedience, however, tells us to give ourselves wholly to Christ. Whoever does not renounce his property, says the Lord, cannot be my disciple. These are the words of Christ, Who was merciful, Who was a teacher of mercy! But do you remember what the man said after the Savior called him to follow Him? "Allow me to go and bury my father." He was not lying, after all; he would have done just that. But Christ said, "No let the dead bury their dead. You follow Me." Why do you think He said that? Because man's mind is called to illumination, and compared to this illumination, this sanctity, everything is insignificant, nothing. Or, for example, many people write letters to their relatives who are monks. The brothers ask me, "Geronda, should I answer the letter?" "No," I say, "you don't need to answer it. Pray for them, and that will be your greatest offering."
—How can a complicated and responsible monastic job having to do with monastery property management be combined with the commandment not to care for tomorrow?
—Whoever cares for these things is doing them in obedience—he has a "carefree care". St. Silhouan the Athonite was the steward, not even of the monks, but of the lay workers. At the same time he was a great man of silence, a true hesychast. Pay attention to this! Do you remember how he himself admitted in his recollections: "The abbot told me to be the steward of the workers, and I inwardly resisted. 'Oh, father, what are you burdening me with…'" He did not accept it right away only inwardly, and did not show swift obedience, although he went and did this job. But the level of his spiritual progress did not allow him the right to resist even inwardly. He himself admitted that for this resistance against the abbot he had headaches his whole life as a penance. So, be very careful. Look at how Christ mysteriously, in an amazing way equated the will of a lawful organ—that is, the abbot—with His own will. What does He say? "Whoever hears you hears Me, and whoever rejects you rejects Me." Therefore, another great saint of our times, Elder Porphyrius of Kavsokalyvia, emphasized the significance of joyful obedience.
—How can repentance be combined with spiritual joy, compunction and inner peace? Both are needed, but apparently contradict each other.
—To the extent that a person repents and has that inner lamentation commanded by Christ, he will feel simultaneously that this lamentation is joy-producing. Do not contemplate spiritual things by using the feelings or sentimentality. One may weep because he has a psychological problem, another weeps from sentimentality, while a third weeps for spiritual reasons. Unfortunately, we have not worthily responded to God's call—I am speaking of myself—and we do not measure up to God's grace and long-suffering for us. But we have known holy elders, our contemporaries, who had compassion for people and prayed for everyone with great pain of heart. They were always peaceful, joyful, and easy to be around. This is the wonder of a spiritual person.
—Do you think that the monastic virtues of the ancient fathers are possible in modern monasticism?
—Both monasticism and man have always been the same throughout all times. Of course, people of the twenty-first century unfortunately do not have the same self-mastery or strength as the ancients had. But if a person wants this, he can labor in asceticism according to his strength and experience the same grace as did the ancient fathers.
—How can we avoid depression when repenting? Where is the boundary between repentance and depression?
—In order to help us discern this, we have spiritual guides. One day a nun came to elder Porphyrius, who was clairvoyant. She had read much about remembrance of death and had begun to feel depressed from it, because it was beyond her strength. As soon as the elder saw this nun he could immediately see what the problem was. Before she even said anything, he said to her, "You do not have a blessing to exercise the remembrance of death. Think only about Christ's love." Thus, the podvig of repentance should be directed by a spiritual guide who looks at each person's spiritual state. When my elder, Joseph of Vatopedi, was young, he put much effort into self-criticism and began to get depressed because of it. Then our "grandfather", Joseph the Hesychast, said to him, "Son, work with this—but only a little, not too heavily." Of course, after maturing spiritually he had no problem with this practice.
It is because the spiritual state of the monk must be observed that the holy fathers prescribed that the spiritual father, the abbot, be always in the monastery. Of course, he can be absent for a few days, but in general he is continually with the brothers. Our laypeople, for example, see their spiritual father once or twice a month, the more reverent ones once a month; continual association with a spiritual father is not for them. But the holy fathers did institute this for monks because monks are as if walking a tightrope, and they need continual help.
—How can we discern salvific memory of death from ordinary fear of death, which even non-religious people feel?
—One person told me that he used to be very afraid of death. After he began coming to Mt. Athos, this fear disappeared completely. God gave him such a gift. Psychological fear is not a good fear; it rejects [death], but remembrance of death in Christ is victory over death.
Once a group of pilgrims came to our monastery, and after Compline I talked with them a little. I do not know why, but I began to talk with them about remembrance of death. There was one psychologist among them. He said to me later, "Father, we came to you on the Holy Mountain, and you began talking to us about such sad things." At first I did not understand what had happened. He then said, "Couldn't you have found something else to talk about? Why talk about death?" He was continually tapping his wooden armchair—a superstitious action against the evil eye. However, remembrance of death in Christ does not cause depression in people—it fills them with joy. After all, in Christ we conquer death, and pass over from death into life! We monks are the heralds of eternal life. Why? Because we already have a presentiment of the Kingdom of God in our hearts. Do you remember what Abba Isaiah said? "Remember the Kingdom of Heaven, and it will draw you in little-by-little." That is why a monk is always joyful. He already tastes the Kingdom of God with his spiritual senses. And the Lord Himself says that this Kingdom is within us.
—How can we fulfill the Apostle's command: "Be joyful at all times" and acquire true spiritual joy?
—When a monk gradually obtains constant communion with God, the fruits of this communion will be joy. True joy is not a psychological but a spiritual state. St. Nectarios, a great saint of our times, put it very well in a letter he wrote: He who seeks sources of joy within himself has gone astray, and is in a state of delusion. For example, one person we love, comes from abroad to our monastery. Naturally, we rejoice that he is with us. But as much as we rejoice in his presence, we equally grieve when he leaves. We can take this thought further. We love a certain person, but God takes him from us and he leaves this life, and the love we had for him turns into equal pain after his death. Therefore, a person should not absolutize the joys that are outside of him. The source of joy is in his heart; it is the constant presence of grace. Therefore a man of God is always peaceful and calm at both joyful and sad events.
—How can we unite the commandment of love for neighbor with the obligation to be concentrated and silent?
—Here also discernment is needed, because we often fall into extremes. For example, one of our brothers in the monastery did not have a very good voice. I said to him, "You know, son, don't sing in the catholicon (the main church), but sing in our smaller churches, with three or four other fathers". So he came one day to sing; there were four of them, but then the cook came and then there were five. The brother stopped singing and said to the cook, "Either you or me." The cook was surprised. "Why?" he said. The brother answered, "The Elder blessed me to sing only when there were up to four brothers in the choir." What am I trying to say? We must have a correct understanding of our spiritual father's commandments. We have to know when to talk and when to be silent. After all, silence can come from egoism, or neurasthenia; but there is also spiritual silence. I once asked my monks not to talk during services. So, during a service, one brother came up to another brother and asked him about something to do with the kitchen, and instead of answering him, the other showed him by a gesture that it is forbidden to talk (he placed his finger over his lips). This is not obedience. He was obligated to answer because this was something necessary. But when a monk loves silence, God gives him the opportunity and the time to be silent.
Archimandrite Ephraim of Vatopedi
Translation by OrthoChristian.com

29 / 11 / 2011

On Relationships and Love

As Orthodox Christians, how are we expected to relate to one another? Jesus was very clear on this. He tells us that we are to love one another. He told this to his disciples numerous times. He says forcefully, "This is My Commandment, That you love one another. (Jn 15:17) This commandment was then repeated by his disciples in their writings. He is also very clear about the extent of this love. He tells us that we are love our neighbor as we love ourselves What ever you wish men to do to you, this is what you should do to them, Matthew records. (Matt 7:12)

Metropolitan Gregory of St. Petersburg gives us some direction about how to live these words in our relationships. He was writing in the 19th century.

1. He says to wish the best to all your neighbors. "rejoice when they are happy and commiserate when they fall into misfortune."

2. Do not speak poorly of anyone. You surely would not want someone to speak poorly of you. Do not be suspicious of anyone, he says. As Paul tells us, "Love loves no evil." (1 Cor 13:5)

3. You like it when others speak well of you, so "speak well of all your neighbors, be especially careful not to slander your neighbor."

4. When someone speaks ill of someone that is not part of your circle of close friends, try to defend them if at all possible and never repeat what you have heard.

5. You do not like it when someone divulges your shortcomings, therefore, when you see the weaknesses in others do not speak ill of them to others. 'Charity...beareth all things... endureth all things' (1 Cor 13:4-7). You must seek to find the proper time to help such a person to see what they may not see in themselves so they can correct their ways. This takes a lot of love and carefully picking the right time to act. Avoid a direct confrontation that may raise anger as you would not like someone to tempt you in this way.

6. Strive to help others who are in need as much as you can. Metropolitan Gregory says, "a) We must, before helping others people help those whom God's foresight has united us with.... b) Among the above, before others, come to the assistance of those who are especially in need, that is the ill and disabled. Even if you cannot give them what they specifically need, than at least visit them, serve them in some way, and comfort them. Act this way even if they are totally ungrateful to you, for 'Love does not seek its own' (1Cor 13:5)"

7. Pray for all the departed and especially for those who died suddenly without proper preparation while still in serious sins. Metropolitan Gregory says, "Remember them more often, and offer what alms you can for their salvation.... [they] need our help incomparably more than those among the living who are extremely impoverished, because the reposed are now incapable of helping themselves. Only we the living can offer help."

8. Jesus asked us to love others as He loved us (John 15:12). Therefore, we must strive to develop our faith in Him along with a zealous desire to do His will. Metropolitan Gregory says, "We should act in relationship to our neighbor so that he might acquire love for Him, zealously striving to fulfill His commandments and thus continually grow toward eternal blessedness... The spiritual need of our neighbor is incomparably more important than any of his physical needs."

9. Our spiritual help should be offered first to those that God has bound us to, our children, relatives, friends, benefactors and employes.

10. As his last point he says, "we should never refuse physical and especially spiritual help to the depraved, to foreigners, non-orthodox, heretics, atheists, and enemies, for all of them, no matter what their orientation or disposition, are human, all created by the Creator, all with an immortal soul and in the likeness of God... We should show love to all people."

As Father Gregory tells us, if we work at doing these things the world will be different, it will be filled with happiness. It is by loving others that the universe is transformed in His love. He looks for us to work in cooperation with His love. This is the way love is spread to all peoples. It is also the way we love God.

Reference: How to Live a Holy Life, Metropolitan Gregory of St. Petersburg

Θαύμα του Τιμίου Σταυρού στα Φίτζι

Στο δεύτερο µεγαλύτερο νησί των Φίτζι, το Βανούα Λέβου, ο ιεραποστολικώς υπεύθυνος του νησιού πατήρ Βαρνάβας µαζί µε τον ιεροµόναχο Σάββα, επισκέφθηκαν το νοσοκοµείο της πόλης Labasa, για να παρηγορήσουν έναν άρρωστο. Καθώς συζητούσαν µε τον άρρωστο, στην άλλη άκρη του διαδρόµου άκουσαν δυνατές αφύσικες κραυγές, και παραξενεµένοι από το αποτρόπαιο του ακούσµατος, κινήθηκαν για να βοηθήσουν.

Σε παρακείµενο δωµάτιο, βρισκόταν µία κοπέλα ξαπλωµένη στο κρεβάτι, η οποία έκλεινε τα αφτιά της µε τα χέρια της, κουνούσε το κεφάλι αριστερά-δεξιά και κραύγαζε µε τρόπο ανατριχιαστικό. Οι νοσοκόµες, φοβισµένες, στέκονταν χωρίς να µπορούν να καταλάβουν τι συνέβη.

Ο πατήρ Σάββας πλησίασε µια νοσοκόµα και της λέει: «Είµαστε από την ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία. Μπορούµε µόνο να τη σταυρώσουµε;». Τότε βγάζει το σταυρό, ο οποίος είχε µέσα Τίµιο Ξύλο και άρχισε να τη σταυρώνει στο πρόσωπο. Όσο τη σταύρωνε, τόσο πιο πολύ αυτή ούρλιαζε. Στο τέλος, ο ιερέας έβαλε το σταυρό στο στόµα της κοπέλας και αµέσως αυτή ηρέµησε. Ήταν καθαρά δαιµονισµένη και µε τη δύναµη του Τιµίου Ξύλου το δαιµόνιο έφυγε.

Το πριστατικό αυτό µάς θυµίζει τα λόγια του τροπαρίου της Παρακλητικής, «Μεγάλη τοῦ Σταυροῦ σου, Κύριε, ἡ δύναµις· ἐπάγη γάρ ἐν τόπῳ καί ἐνεργεῖ ἐν κόσµῳ» (ήχος Γ’, Πέµπτη εσπέρας, απόστιχα – µαρτυρικό).

Ο Χριστός ήρθε στη γη και σταυρώθηκε για τη σωτηρία όλου του κόσµου. Γι” αυτό και η δύναµη του Τιµίου Ξύλου του Σταυρού δεν περιορίζεται µόνο στους Χριστιανούς, αλλά και σε κάθε άνθρωπο, που είναι κάτω από την εξουσία του Σατανά.

Η θεραπεία της Φιτζιανής αυτής κόρης µε την επαφή του Τιµίου Ξύλου, αλλά και την πίστη των πατέρων που σκέφτηκαν να τη σταυρώσουν µε αυτό ήταν το καλύτερο κήρυγµα για την ίδια, τους δικούς της και όλους, όσοι υπήρξαν µάρτυρες αυτού του θαύµατος.


ταν ο Χριστός έλεγε στους Μαθητές του ότι θα είναι µαζί τους, καθώς θα κηρύττουν το Ευαγγέλιό Του, αυτό ακριβώς εννοούσε: τη ζωντανή παρουσία Του µαρτυρούµενη µε τα επακολουθούντα σηµεία και τέρατα.

Εποµένως την Ιεραποστολή την κάνει ο ίδιος ο Χριστός χρησιµοποιώντας ως όργανά Του απλούς ανθρώπους σαν τον Φιτζιανό πατέρα Βαρνάβα και τον απλοϊκό µοναχό Σάββα.

Ιεραποστολή δεν είναι υπόθεση κοσµικής σοφίας, αλλά πίστεως «δι” αγάπης ενεργουµένης».

† Ο Νέας Ζηλανδίας Αµφιλόχιος



(πηγή:Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Jesus Prayer- Elder Ephraim ( Arizona )

Ο Θεός δεν δέχεται από σένα ελεημοσύνη, όσο επιμένεις στην πορνεία

 

 Χρωστάς χρυσάφι στο Θεό; Δεν δέχεται να του δώσεις μαργαριτάρι.
Έχασες, για παράδειγμα, την αγνεία σου; Ο Θεός δεν δέχεται από σένα ελεημοσύνη, όσο επιμένεις στην πορνεία.
Σου ζητάει τον εξαγνισμό του σώματος, επειδή αυτή την εντολή αθέτησες, νικημένος από το φθόνο του διαβόλου. Τι κι αν πολεμάς τον ύπνο αγρυπνώντας; Τι κι αν καταγίνεσαι με τη νηστεία;
Καθόλου δεν θα σε ωφελήσουν αυτά ενάντια σ΄ εκείνο το πάθος. Γιατί κάθε αρρώστια, είτε ψυχική είτε σωματική, με τα δικά της και κατάλληλα φάρμακα θεραπεύεται.
Οποιος πέφτει στην αμαρτία για δεύτερη φορά, με την ελπίδα της κατοπινής μετάνοιας, αυτός πορεύεται με πανουργία ενώπιον του Θεού.
Τον άνθρωπο αυτόν τον βρίσκει απροσδόκητα ο θάνατος. Κι έτσι δεν φτάνει στον καιρό πού, σύμφωνα με την ελπίδα του, θα μετανοούσε.

Του αββά Ισαάκ

What does it mean to be a friend of God?

In our spiritual life we are asked to continually grow becoming more and more like Christ. Saint Basil the Great tells us that if we are advancing in virtue we are ever changing. This change involves an inner change. This is a change that affects our attitude towards the world, our friends and our enemies, our entire world view.


He writes,

'When I was a child' it is said, I spoke as a child, I felt as a child, I thought as a child. Now that I have become a man, I have put away the things of a child' (1 Cor. 13.11) Again, when he had become a man, he did not rest from his work, but 'forgetting what was behind, he strained forward to what was before, he pressed on towards the goal to the prize of the heavenly calling' (Cf. Phil. 3.13, Cf. n. 10 supra.) There is a change, therefore, of the inner man who is renewed day by day....

This inner change does not come to just any one. It comes to one who is seeking change, one who seeks the love of God each and every day. It is change where we are participants, where we have to make use of our free will, and to discipline our mind and body. It is change that involves a shift in the orientation of our heart.


Saint Basil writes,

It is not the privilege of any chance person to go forward to the perfection of love and to learn to know Him who is truly beloved, but of him who has already 'put off the old man, which is being corrupted through its deceptive lusts, and has put on the new man' (Eph. 4.22, 24) which is being renewed that it may be recognized as an image of the Creator. Moreover, he who loves money and is aroused by the corruptible beauty of the body and esteems exceedingly this little glory here, since he has expended the power of loving on what is not proper, he is quite blind in regard to the contemplation of Him who is truly beloved.

He is saying that we need to make sure that our motivations are not about the love of money, our the glamorization of our physical looks, or our accomplishment and recognition in worldly affairs. Instead the change we seek is only about the "perfection of love" towards our God. Our effort is to be direct towards the commandment of our Lord: 'Thou shalt love the Lord thy God with thy whole heart, and with thy whole soul, and with thy whole mind.' (Mark 12.30) Saint Basil helps us understand the meaning of "whole heart." It has to do with being a true friend of God.


He writes,

The expression, 'With thy whole,' admits of no division into parts. As much love as you shall have squandered on lower objects, that much will necessarily be lacking to you from the whole. Because of this, of all people few have been called friends of God, as Moses has been described as a friend; (Cf. Exod. 33.11) likewise, John: 'But the friend' he says, 'of the bridegroom, who stands, rejoices exceedingly,' (John 3.29) that is to say, he who has a steadfast and immovable love for Christ, he is worthy of His friendship.

WHo is a friend? "He who has a steadfast and immovable love for Christ." True friendship is based on true love. WHen we love someone we are continually seeking to be with them and to please them. Being a friend of God means we seek Him above all else and desire with our whole being to please Him, doing His will. It is the Lord's disciples that we can see as models for this true friendship.


Basil writes,

Therefore, the Lord said to His disciples who were already perfect: 'No longer do I call you servants,' but friends; 'because the servant does not know what his master does.' (John 15.15) Accordingly, it is the privilege of a perfect man truly to recognize the Beloved. In reality, only holy men are the friends of God and friends to each other, but no one of the wicked or stupid is a friend. The beauty of friendship does not fall into a depraved state, since nothing shameful or incongruous can be capable of the harmonious union of friendship.

Ask yourself these questions: Are you His friend? Or, are you only an acquaintance? Or, maybe even an enemy? How would you describe the intensity of your love for Him? Are you only a servant carrying out His commandments? To be His friend one needs to be ever changing with ever increasing love. He needs to be working on perfecting this friendship each and every day.


A friend of God is one who has "a steadfast and immovable love for Christ."


Reference: Saint Basil's Commentary on the Psalms, Homily 17

Do Not Wish Other People to Know Your Good Deeds

[Gal. 2:6-10; Mark 5:22-24, 35-6:1] Having resurrected the daughter of Jairus, the Lord charged her parents straitly, that no man should know it. Thus are we commanded: do not seek glory, and do not train your ear for human praises, even if your deeds are of such a nature that it is impossible to hide them. Do what the fear of God and your conscience urge you to do, and behave as though such talk did not exist. Look after your soul—as soon as it inclines the slightest degree in this direction, return it to its place. A desire for people to know is provoked by a desire for praise. When there is praise the goal is achieved; but this undermines one’s energy and suppresses the praiseworthy activity, and consequently suppresses the continuation of praise. Thus, one who wants people to know of his good deeds is his own betrayer. It is a good thing for people to praise what is good—for why wouldn’t someone praise what is good? But do not keep this in your thoughts; do not expect it and do not seek it. Indulge yourself in this and you will be totally spoiled. One indulgence leads to another. Increasing the frequency of the same deeds turns them into a habit, and you will be a lover of praise. When you come to that point, then not all of your deeds will be praiseworthy, and praise will cease. Because you lack praise from others, you will begin to praise yourself, and this is what the Lord called sounding a trumpet before oneself. This is even worse. The soul then becomes petty, and chases solely after tinsel. Do not expect true good to come from such a soul.



Saint Theophan The Recluse

Ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός ως πανοπλία

Ποιός μπορεί ν’ αμφισβητήσει ότι διανύουμε μιά εποχή κατά την οποία κυριαρχεί ο ορθολογισμός και η απολυτοποίηση της ανθρώπινης λογικής, μια εποχή που ο άνθρωπος και τα δημιουργήματά του αυτοανακηρύσσονται το άπαν σ’ αυτό τον κόσμο, απομονώνοντας κι εξοστρακίζοντας κάθε τι το μεταφυσικό, το μυστηριακό, το υπέρλογο; Η φιλολογία ενός νέου, χειρότερου ουμανισμού τείνει να γίνει καθεστώς και ο άνθρωπος κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στα τείχη των επιτευγμάτων του, τα οποία τελικά και θα τον συντρίψουν. Φυσικά, μέσα σε μια τέτοια αρνητική και απογοητευτική ατμόσφαιρα, το να μιλά κανείς για το μυστήριο του Σταυρού και το να κατανοήσει τη θέση που εχει ή που θα επρεπε να έχει στη ζωή των ανθρώπων, μοιάζει με ουτοπία. Είναι καιρός, όμως, και απόλυτη ανάγκη, ν’ αφήσουμε πια αυτή την άκαρπη φιλολογία, για να πλησιάσουμε, όσο μας το επιτρέπουν οι ασθενείς μας δυνάμεις, το μυστήριο του Σταυρού και να δούμε ποιός είναι ο δρόμος που περνάει κάτω από τον ίσκιο Του καί τόν οποίο πρέπει ν’ ακολουθεί ο Χριστιανός για να βρει τη λύτρωση και τη σωτηρία της ψυχής του.


Εργόχειρο Γ. Ιωσήφ του ησυχαστού

Η ζωή του ανθρώπου σ’ αυτό τον κόσμο και δη η ζωή του πιστού, είναι σταυρική, είναι μια πορεία έντονης αγωνίας, πολύμοχθου αγώνα, προσπαθειών, εντάσεων, πτώσεων καί ανατάξεων. Ο βίος μας μοιάζει με μια απέραντη θάλασσα στα κύματα της οποίας κλυδωνίζεται καθημερινά ο προσωπικός κόσμος του καθενός από εμάς. Γι’ αυτό, απόλυτη εφαρμογή έχει ο σοφός λόγος της Αγίας Συγκλητικής, η οποία χαρακτηρίζει το Σταυρό τού Κυρίου «ιστίο», με το οποίο μονάχα μπορούμε να διαπλευσουμε το πέλαγος της ζωής. Πραγματικά, δίχως τον Σταυρό, ο Χριστιανός δεν θα είχε τη δύναμη να προχωρήσει, ν’ αγωνιστεί σκληρά με τους πειρασμούς, το σατανά, τις αντίθεες δυνάμεις του κόσμου και να νικήσει στο τέλος. Γιατί δεν είναι το απλό ξύλο ή το σημείο του Σταυρού που κάνει αδιάφορα ο άνθρωπος, μα η μυστική δύναμη που έρχεται από τη θυσία και το πανάγιο αίμα του Εσταυρωμένου, εκείνο που γιγαντώνει τον άνθρωπο, που έχει σύμμαχο το Σταυρό.

Όπως η σημαία, που δεν είναι παρά ενα κομμάτι άπλό πανί, μας κάνει στο πέρασμά της ν’ αναρριγούμε, γιατί θυμούμαστε τα ιερά και τα όσια της πολυβασανισμένης μας πατρίδας, ετσι και με το Σταυρό, ο νους μας πηγαίνει στο Γολγοθά και στέκεται νοερά δίπλα στην ΙΙαναγία και στον ηγαπημένο μαθητή και κλαίει από αγάπη για Εκείνον και πίνει από την ανοιχτή θεία πληγή τη ζωή που βλάστησε για να λυτρωθούν οι αμαρτωλοί.

Ατενίζοντας κανείς το μέγιστο αυτό σύμβολο της θυσίας και του πόνου με πίστη, μπορεί να δει, με τα μάτια της ψυχής και της καρδιάς του, μιά πραγματικότητα που μόνο συγκλονισμό και δέος μπορεί να προκαλέσει. Βλέπει κρεμασμένο πάνω στο Σταυρό το Πανάγιο σώμα του Χριστού, που τόσα ενήργησε σ’ αυτή τη γη και τόσα έπαθε για τους άνθρώπους όλων των εποχών, ενώ ο άνθρωπος παραλείπει τα περισσότερα για τη σωτηρία του.

Βλέπει μιά λογχισμένη καρδιά να στάζει το αίμα της αγάπης της και να κράζει προς τον Πατέρα, «Πάτερ άφες αυτοίς,..», τη στιγμή που εκείνος δυσκολεύεται να συγχωρήσει όσους τον έβλαψαν ή τον έκαναν να πονέσει.

Βλέπει τις ταπεινώσεις και τους έξευτελισμούς που υπέστη ο Θεάνθρωπος για το πλάσμα Του, ενώ εκείνος δυσανασχετεί, αντιδρά στις περιπτώσεις κατά τις οποίες τον χλευάζουν για την κατά Χριστόν βιωτή και πολιτεία του.

Βλέπει τον τεράστιο εκείνο και βαρύ Σταυρό αλλά δυσκολεύεται να σηκώσει τους πολύ ελαφρύτερους σταυρούς των δυσκολιών και των προβλημάτων αυτής της ολιγόχρονης διαδρομής στη γήινη πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, διαβάζει εκεί στο Σταυρό του Κυρίου όσα κανένα βιβλίο, κανένα πανεπιστήμιο, όσα ακόμα και όλη η σοφία αυτού του κοσμου δεν μπορούν να διδάξουν. Διαβάζει αυτό που πολύ χαρακτηριστικά έγραψε ένας σύγχρονος ορθόδοξος στοχαστής: «Όποιος μας παραδίδει στο Σταυρό, μας αποθέτει στην αγκαλιά της Αγίας Τριάδος, μας χαρίζει το εισιτήριο για την αιώνια μακαριότητα. Όλοι μας, κατά κάποιο τρόπο, είμαστε σταυρωτές του Ιησού ή του αδελφού μας. Το ερώτημα είναι, θα θελήσουμε από σταυρωτές να γί¬νουμε σταυρωμένοι; Αν το θελήσουμε, θα ζησουμε τη βασιλεία του Θεού αιώνια και θα την κάνουμε γνωστή και στην εποχή μας και στο περιβάλλον μας».

Στό κατώφλι του 21ου αι., σ’ αύτό το ιστορικό μεταίχμιο, που φαντάζει βασανιστικό και τρομακτικό μπροστά στο άγνωστο της τρίτης χιλιετίας, ο άνθρωπος μοιάζει ανήμπορος ν’ ανταπεξέλθει στις προκλήσεις των καιρών. Κατά το παρελθόν, αναζήτησε ποικίλα στηρίγματα, προσπαθώντας να γαντζωθεί και ν’ αυτοεπιβεβαιωθεί. Η φιλοσοφία, οι τέχνες, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η πολιτική, το χρήμα, ήταν οι κατά καιρούς «Θεοί» που μάγεψαν τον ταλαίπωρο διαβάτη της ιστορίας, ικανοποιώντας, όμως, μόνο προς στιγμήν τους πόθους και τα όνειρά του για κάτι ανώτερο, για κάτι ποιοτικότερο. Στην εποχή μας αυτοί οι «Θεοί» έχουν αλλάξει και τη θέση τους πήραν τα τεχνολογικά επιτεύγματα, η ηλεκτρονική τεχνολογία, η εξερεύνηση του διαστήματος, που μετατράπηκαν σε αυτοσκοπό. Οι καταστάσεις αυτές, όμως. αντί τελικά ν’ ανοίξουν νέες προοπτικές και να δημιουργήσουν διεξόδους, επιβάρυναν την πνευματική αποχαύνωσή του και τον αποξένωσαν ακόμα πιο πολύ από το περιεχόμενο της ουσίας του, που ξεφεύγει τελικά απ’ αυτά τα περιορισμένα στεγανά, στα οποία ο ίδιος εχει δεσμεύσει τον εαυτό του.

Ο Κύριος δέχτηκε να κρεμαστεί το πανάγιο σώμα Του πάνω στο Σταυρό, «εταπείνωσε εαυτόν..,», για να δώσει διέξοδο στ’ αδιέξοδα που γνώριζε ότι παντα θα ταλαιπωρούν το πλασμα Του. Με τη σταυρική Του θυσία μιας κάλεσε όλους ν’ αποθέσουμε πάνω στο σύμβολο της θυσίας Του τη ζωή και τα εργα μας, να στηρίξουμε εκεί τις ελπίδες και τις προσδοκίες μας, να σταυρώσουμε τα πάθη και την αμαρτωλότητά μας, θέλοντας να μας κάνει να κατανοήσουμε ότι η σημασία του Σταυρού έγκειται στην προοπτική της Ανάστασης που τον ακολουθεί, ότι αν στηρίξουμε τη ζωή μας στο Σταυρό Του, την οδηγούμε σε καναλια αναστάσιμα, που μόνο μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, μακριά από τις προκλήσεις και τα δέλεαρ του κόσμου, μπορεί κανείς να γευτεί και να βιώσει.

(Αρχιμ. Επιφανίου Σ. Οικονόμου, «Ορθόδοξες θέσεις. Σύγχρονες προσεγγίσεις», εκδ. Ίνδικτος, 2006, σ. 347-350)

Σε άφησα να ζήσεις περισσότερο και από τους καλούς

Σήμερα ο Θεός ανέχεται την κατάσταση. Ανέχεται, ανέχεται, για να είναι αναπολόγητος ο κακός.
Είναι περιπτώσεις που ο Θεός επεμβαίνει άμεσα και αμέσως, ενώ σε άλλες περιπτώσεις περιμένει. Δεν δίνει αμέσως την λύση και περιμένει την υπομονή των ανθρώπων , την προσευχή, τον αγώνα. Τι αρχοντιά έχει ο Θεός!
Ένας πόσους είχε σφάξει τότε με τον πόλεμο και ακόμη ζη. Θα του πη στην άλλη ζωή ο Θεός: « Σε άφησα να ζήσης περισσότερο και από τους καλούς » . Δεν θα έχη ελαφρυντικά.

- Γέροντα, μερικοί τέτοιοι άνθρωποι , ενώ είναι βαριά άρρωστοι, πώς δεν πεθαίνουν;

- Φαίνεται έχουν βαριές αμαρτίες, για αυτό δεν πεθαίνουν. Περιμένει ο Θεός μήπως μετανοήσουν.

- Και τον κόσμο που παιδεύουν;

- Αυτοί που παιδεύονται και δεν φταίνε, αποταμιεύουν. Αυτοί που φταίνε, εξοφλούν.

- Γέροντα, τι θα πη « Πονηροί άνθρωποι και γόητες προκόψουν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι» ;

- Κοίταξε. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάποιον εγωισμό και ο Θεός τους δίνει ένα σκαμπίλι να πάνε παρακάτω. Άλλοι έχουν λίγο παραπάνω εγωισμό και ο Θεός στους δίνει ένα σκαμπίλι και πάνε ακόμη παρακάτω.
Αυτούς όμως που έχουν εωσφορική υπερηφάνεια, ο Θεός τους αφήνει. Μπορεί να φαίνεται ότι κάνουν προκοπή, αλλά τι προκοπή είναι αυτή; Μαύρη προκοπή.
Και μετά δεν πέφτουν απλώς κάτω, αλλά πέφτουν κατ' ευθείαν στο βάραθρο. Ο Θεός να φυλάη!


Γεροντας Παϊσιος

Ουράνια πνευματική αποκάλυψη

Πριν λίγο καιρό, είχα μια ουράνια πνευματική αποκάλυψη από κάποιον λειτουργό του Υψίστου, που ήτο κατάκοιτος στο κρεβάτι του πόνου και του μαρτυρίου. Τον γνώρισε και η πρεσβυτέρα. Όχι μόνον δοξολογούσε, και ευχαριστούσε τον Θεόν για τα σωματικά μαρτύρια εξαιτίας της ασθενείας του, αλλά και συνεχώς παρακαλούσε τον Χριστόν να τον ελεήσει σαν τον πλέον αμαρτωλόν με την φράση:

«Σε ευχαριστώ, Χριστέ μου, και ελέησέ με, τον αμαρτωλόν».

Μέρα νύχτα. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή, πότε ψιθυριστά, πότε από μέσα του, πότε με τον ενδιάθετο λόγο, πάντοτε με το κομποσχοίνι στο χέρι, και άλλοτε απ' το βάθος της καρδιάς του, βίωνε όπως έλεγε, την απόλυτη ουράνια ευτυχία. Μια ευτυχία που ένοιωθε πολλές ότι ήτο έτοιμη να τον σκάσει. Να του σχίσει τα σπλάχνα. Που ήθελε να βάλει σ' αυτήν την ευτυχία, που την ένοιωθε σαν μια απέραντη ουράνια αγκαλιά όλον τον κόσμο, για να τη γευθεί λίγο και αυτός, που βρίσκεται μακριά απ' τον Θεόν.

Μια φορά ήταν τόση η πληρότητα αυτής της παραδόξου νοεράς προσευχής, που αρπάχτηκε ο νους του, δεν ξέρει πως, στο Θρόνο του Θεού. Βρέθηκε στη Βασιλεία του Θεού. Στη βασιλεία των Ουρανών, όπου στο βάθος ίστατο ο Θρόνος του Κυρίου όλο φως, όλος δόξα.

Ήταν, όμως, τόσο εκτυφλωτικόν αυτό το φως της δόξης του Θεού, που και αυτές οι ουράνιες δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων δεν μπορούσαν να το ατενίζουν, αλλά με σκυμμένες τις κεφαλές τους θυμιάτιζαν με ολόχρυσα και ολοφώτεινα θυμιατήρια τον ουράνιον θρόνον του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ενώ ταυτόχρονα πληροφορείτο η ψυχή του ότι αυτές οι ουράνιες ασώματες δυνάμεις είναι οι ίδιες που ολόθερμα επιθυμούν, όχι μόνον να ακούσουν την Ευαγγελικήν φωνήν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, αλλά και υπερφυώς να δουν, αν τους το επέτρεπε ο Θεός το πρόσωπο της Αγίας Αναφοράς και απολαύσωσιν επι της γης και δη επί της Αγίας Τραπέζης τα φρικτά τελούμενα της Θείας και Ιεράς Λειτουργίας, όπως τούτο βεβαιώνεται και από την πέμπτη ευχή στο μυστήριον του Ιερού Ευχελαίου.

Μαζί με τους θυμιατίζοντας αγγέλους και γύρω απ' τον θρόνον του Θεού, είδε, επαναλαμβάνω, με τα μάτια της ψυχής του, εκείνος ο παππούλης, και τον Χορό των Αγίων Αποστόλων. Και αυτοί με θυμιατά. Και πέριξ αυτών των χορών, των μεγάλων Ιεραρχών και Οικουμενικών διδασκάλων, το αμέτρητο πλήθος των Ιερομαρτύρων, τους χιλιάδες χιλιάδων επισκόπων, πρεσβυτέρων, ιερομονάχων και διακόνων, που καταξιώθησαν της Βασιλείας του Θεού και όλες αυτές οι μυριάδες, μόνον των αγίων ιερομένων, να θυμιατίζουν μεγαλόπρεπα, αλλά ταπεινά και με δέος και με πολλή αγάπη μαζί με τους Αποστόλους τον Ουράνιον αυτόν Θρόνον της Δόξης του Θεού. Και να που σε λίγο, τα κατάπληκτα μάτια της ψυχής του, αντικρύζουν, ώ της δικαιοσύνης Σου Χριστέ μου, ώ της απεράντου μακροθυμίας Σου, της μεγαλοσύνης Σου, της μεγαλοπρέπειάς Σου Κύριε, είδε και κάποιες απειράριθμες ψυχές να θυμιατίζουν και αυτές με ολόχρυσα θυμιατήρια τον Θρόνον του Θεού.


Ποιες ήταν; Ήσαν αυτές που καταφρονήθησαν σε αυτόν τον κόσμο, όπως οι διανοητικώς ανάπηροι, οι διανοητικώς καθυστερημένοι, οι μικροί και οι μεγάλοι με το σύνδρομο Down, όλα τα ανάπηρα παιδιά στο μυαλό και συνάμα τα σπαστικά στο σώμα. Και γενικώς όλες εκείνες οι ψυχούλες, που στον κόσμο μας περιφρονήθηκαν και περιγελάστηκαν ως αγαθούληδες, κλείνοντάς τες πολλές φορές σε άσυλα, ακόμα και σε φρενοκομεία, αυτές θυμιάτιζαν, μαζί με τους Αγίους, τον Θρόνον του Θεού ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ, οι καλοί δήθεν χριστιανοί, με τις δήθεν καλές μας καλοσύνες.

Όχι εμείς που διαλαλούμε ότι αγαπάμε όλο τον κόσμο και κρυφά αμαρτάνουμε! Αλλά οι διανοητικώς ανάπηροι. Τα διανοητικώς ανάπηρα παιδιά. Και όλες αυτές οι ψυχούλες ήσαν ενδεδυμένες με ολοφώτεινες πάλλευκες στολές, ενώ οι μυριάδες των ιερωμένων ανάλογα με την επί γης αγιότητά τους και τους αγώνες τους, που έδωσαν για τη θέωσή τους, είχαν ολόχρυσες ολόλαμπρες στολές, η λαμπρότητα, όμως, του καθενός εξ αυτών διέφερε από την λαμπρότητα των άλλων.

Η κάθε ψυχή έλαμπε με τη δική της δόξα. Αλλά να, επαναλαμβάνω, που το πλέον αξιοθαύμαστο και ουράνιο αυτό θεϊκό όραμα, είδε ότι ήτανε μαζί με την χορεία των δώδεκα Αποστόλων, των Μεγάλων Ιεραρχών, των Θεοφόρων Πατέρων, των ιερομαρτύρων, των καταξιωμένων αγίων επισκόπων, πρεσβυτέρων και διακόνων στους είκοσι αιώνες που πέρασαν, ήσαν θυμιατίζοντες, και τα διανοητικώς καθυστερημένα παιδιά, πλημμυρισμένα, όπως το τόνισε και ο γέροντάς μας στην τελευταία επίσκεψή του, από φως, από σοφία, και από δόξα, πολλή δόξα.


Και πολλή σοφία, και πολύ φως. Όμοια με των Αγίων.

Το ερώτημα που βάζω για μένα, πούμαι ανάξιος λειτουργός του Υψίστου, αλλά και για όλους τους ιερείς, επισκόπους και διακόνους των ημερών μας, που θυμιατίζουμε το επίγειο θυσιαστήριο της Αγίας Τραπέζης, στον όρθρο, στον Εσπερινό, και ειδικά στη Θεία Λειτουργία, άραγε θα αξιωθούμε εμείς του εικοστού αιώνος οι ιερωμένοι να θυμιατίζουμε και το υπερουράνιο θυσιαστήριο;


Ή θα βρεθούμε στο αιώνιο σκοτάδι και στο άκτιστο πυρ της Κολάσεως θυμιατίζοντας τον Αρχισατανά και τα δαιμόνιά του; Ασφαλώς με την αμετανόητη κακία μας και την πονηριά μας, γι' αυτό να παρακαλάτε τον Θεόν νάχουμε όλοι εμείς οι ιερείς μετάνοια αληθινά, και ασφαλώς πρώτος εγώ, ων πρώτος ειμί εγώ, αυτό το τόνισε επιγραμματικά ο Απόστολος Παύλος, - δεν θα του το πω εγώ για τον εαυτό μου; θάναι γελοίο να μην το πω και να μην το πιστεύω.

Μετάνοια, λοιπόν, είθε να χαρίζει ο Θεός σε όλους τους κληρικούς παντός βαθμού, σε όλους τους μοναχούς, Αγιορείτας και μη, μετάνοια και στους άρχοντας ημών, και στους αρχομένους, μετάνοια στον Ορθόδοξο Ελληνικό λαό, μετάνοια σ' όλους εμάς.

Απομαγνητοφωνημένα κηρύγματα


του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

http:apantaortodoxias.blogspot.com

Peaceful Moments- Ηρεμες Στιγμές

Ο Οικουμενισμός είναι ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ του ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου


ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ὁ τελευταῖος πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου· διότι, ὅταν θὰ γίνη μία ἰσοπέδωσις θρησκευτικὴ καὶ πολιτικὴ – κυβερνητική, θὰ ὑπάρξη ἕνας μόνον, ποὺ θὰ κυβερνήση τὸν κόσμον, αὐτὸς ὁ ἕνας, κατὰ τὴν Ἁγίαν Γραφὴν καὶ τοὺς Πατέρες, θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος. Παράλληλα ἔρχονται τὰ πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών, ποὺ εἶναι προϊὸν τῶν Ἑβραίων καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν θέση τῶν Πατέρων.
Ἔτσι ὁ Οἰκουμενισμός, χωρὶς περιστροφές, χαρακτηρίστηκε ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους θεολόγους τῆς ἐποχῆς μας, ὅπως ἀπὸ τὸν μακαριστὸν π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς (σήμερα Ἅγιος), Σέρβο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἐπιφανεῖς θεολόγους, ἀντίχριστον σύστημα.
Ἔτσι καὶ ὁ Ναβουχοδονόσορ θέλησε νὰ δημιουργήσει ἕνα θρησκευτικὸν οἰκουμενισμόν. Βλέπει δηλαδὴ κανένας ὅτι οἱ ρίζες τῶν πραγμάτων, ποὺ ἐπιχειροῦνται στὴν ἐποχή μας δὲν εἶναι καινούργιες, εἶναι παλιὲς καὶ πολὺ βαθειές, ἀνήκουν μέσα στὴν Ἱστορία. Ἀλλὰ ὁ Ναβουχοδονόσορ ἤθελε νὰ ἐπιτύχη καὶ κάτι ἄλλο· ἤθελε νὰ ἐπιτύχη μίαν ἐθνικὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτυγχάνονταν, ἂν ὅλοι οἱ ὑπὸ τὴν κατοχήν του λαοὶ λάτρευαν τὸν θεὸν Μαρδούχ…
Ξέρουμε ὅτι οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες θεοποιοῦσαν τὸν ἑαυτόν τους. Ἡ θεοποίησίς των δὲν εἶχε ἁπλῶς θρησκευτικὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ καὶ πολιτικόν· διότι μόλις ἀνακηρύσσετο ἕνας αὐτοκράτωρ, ἀμέσως ἔφτιαχναν ἀγάλματά του σ᾽ ὅλη τὴ ρωμαϊκὴ ἐπικράτεια, καὶ διετάσσοντο ὅλοι, οἱ ὑπὸ τὴν κατοχὴν λαοὶ νὰ προσκυνοῦν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ αὐτοκράτορος καὶ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτὸ θυσίες. Γιατί; Χάριν πολιτικῆς ἑνότητος. Εἶναι κάτι ἀνάλογο, ποὺ σήμερα συμβαίνει μὲ τὴν Ε.Ο.Κ.. Προσέξετε νὰ ἰδῆτε.
Σᾶς εἶπα ὅτι αὐτὰ δὲν εἶναι καινούργια πράγματα, ἀλλὰ πολὺ πολὺ παλιά. Ἡ Ε.Ο.Κ. εἶναι ἕνας οἰκονομικὸς ὀργανισμός. Φαινομενικὰ εἶναι κάτι τέτοιο, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο. Ἂν ἀνοίξετε τὴν παλιὰ ἐγκυκλοπαίδεια τοῦ Πυρσοῦ θὰ βρεῖτε ἕνα πολὺ μεγάλο ἄρθρο —δύο τρεῖς σελίδες μεγάλες—, ποὺ ἀναφέρεται σ᾽αὐτὴν τὴν ἀπόπειρα τῆς Ἡνωμένης Εὐρώπης, εὐθὺς μετὰ τὸν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον. Ξεκινάει μὲ χαρακτήρα οἰκονομικό, ἀλλὰ ἀποβλέπει τελικὰ στὴν δημιουργία μίας πολιτικῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητας.
Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ὑπάρχει ἕνας γεωργικὸς συνεταιρισμὸς συλλογῆς σιταριοῦ καὶ ὅλοι οἱ παραγωγοὶ παραδίδουν τὸ σιτάρι τους σ᾽αὐτόν. Φαντασθεῖτε τώρα ὁ συνεταιρισμὸς — πέραν τοῦ σκοποῦ ἱδρύσεώς του — ν᾽ ἀρχίση νὰ ὁρίζη γιὰ ὅλους τοὺς συνεταιριζόμενους ἕνα κοινὸ τρόπο ζωῆς. Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ δὲν θὰ σᾶς φαίνονταν παράξενη καὶ ἀδιανόητη; Ἀσφαλῶς ναί, γιατί, ἐνῶ ἄλλα προβλέπει τὸ καταστατικό, ἄλλα τοὺς ζητοῦνται στὴ συνέχεια, ποὺ ἀφοροῦν τὴν προσωπική, οἰκογενειακὴ καὶ κοινωνικὴ ζωή τους, πράγμα ποὺ οὔτε ἐνέκριναν οὔτε ὑπέγραψαν.
Καὶ μπορεῖ ὁ γεωργικὸς συνεταιρισμὸς νὰ μὴ παρεκκλίνη ἀπὸ τοὺς οἰκονομικοὺς προσανατολισμούς, δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ ἴδιο μὲ τὸν οἰκονομικὸ συνεταιρισμό, ποὺ λέγεται Ε.Ο.Κ. Βλέπεις νὰ ἔρχεται καὶ νὰ λέει στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων νὰ εἰσάγη αὐτὸν τὸν νόμο ἢ ἐκεῖνον ἢ τὸν ἄλλον… Φερ᾽ εἰπεῖν: οἱ Χιλιασταὶ θὰ κινοῦνται ἔτσι, οἱ ὁμοφυλόφιλοι —μὲ τὸ συμπάθιο—
ἔτσι… Γι᾽αὐτὰ θὰ γίνη νόμος καὶ θὰ ἀμνηστευθοῦν ἡ μοιχεία, οἱ ἀμβλώσεις καὶ οἱ ἐκτρώσεις. Κανένας δὲν θὰ καταδικάζεται (γιατρός, ζευγάρια) κι ἂς συνέπραξαν στὸ ἔγκλημα.
Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Γιὰ νὰ ἔχωμε προσαρμογὴ μὲ τὴν Εὐρώπη ἀπὸ νομοθετικῆς πλευρᾶς, λένε. Γιατί; Γιὰ ποιὸν λόγο; Ἔτσι πρέπει! Ἂν θέλουμε νὰ ᾽χωμε Ἑνωμένη Εὐρώπη πρέπει νὰ σκεφτόμαστε ὅλοι τὸ ἴδιο!...
Ἔτσι, ἀνοίγουμε διάπλατες πόρτες καὶ δεχόμεθα τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως εἶναι. Εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ κάνωμε κάθε ἀβαρία — μὰ κάθε ἀβαρία! — ἀκόμη νὰ ἀμνηστεύσωμε καὶ τὴν πορνεία — τὸ ξανατονίζω· νὰ ἀμνηστεύσωμε τὴν πορνεία τῶν ἀνθρώπων, διότι δῆθεν κατανοοῦμε τὸν κόσμον. — Ἀκοῦτε; «κατανοοῦμε τὸν κόσμον»! — καὶ ὅτι θὰ πρέπει μὲ κάθε τρόπο νὰ τὸν βοηθήσουμε, κάνοντας «στραβὰ μάτια» σ᾽ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔχει! Ἔτσι, θὰ δεχθοῦμε σιωπηρὰ καὶ τὴν ἔκτρωσι καὶ ἄλλα πράγματα!... Μὴ νομίζετε, ἀγαπητοί μου, πὼς εἶναι οὐτοπιστικὰ αὐτά,ποὺ σᾶς λέγω. Αὐτὰ γίνονται σήμερα! Ἂν ξέρατε πῶς σκεφτόμαστε! Ἂν ξέρατε πῶς σκέφτονται τὰ μυαλὰ τῶν κληρικῶν!
Οἱ ποιμένες… καὶ δὲν ὁμιλῶ γιὰ τοὺς εὐρωπαίους ποιμένες τοῦ προτεσταντικοῦ καὶ τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ κόσμου. Ὤ, ἐκεῖ ὑπάρχει… Φρίξον ἥλιε! Ὁμιλῶ γιὰ μᾶς! Γιὰμᾶς!...

(Ορθόδοξος Τύπος , Αριθ Φύλλου 1970, 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013 )

 http://o-kalos-poimin.blogspot.ca/

Babbling in Prayer

 
Before beginning his discussion of the Lord’s Prayer, Gregory of Nyssa warns us about babbling in prayer. He challenges us to consider that we my have the habit of praying like a child, praying for things that are not practical, mere fantasies - great success, wealth, fame and so forth. He warns that these kind of prayers are the the result of our vanity and all we are doing is asking God to join us in our foolish passions. He says, “These and similar soap bubbles and vain inventions rise up in the hearts of the most foolish.” He points out that many of us fail to attend to the benefit of our soul, but instead seek to feed the self-centered passionate movements of our minds. He says, “That person is truly a sort of fool and babbler because he prays to make God the coworker and servant of his own vanities.”
Gregory uses the image of a poor person who regards common clay pots as precious and who approaches the all powerful king of his place who can grant many benefits, asking the king to shape a clay pot that he fancies for himself instead of the kind of benefits a king could provide. This is the same as one who comes to prayer without fully understanding the power of God and the benefits he can bestow and presents him with his own desires based on his passions. One may even ask God to defeat an enemy or even something as foolish as to win a sports contest. Do we not often fail to ask to be forgiven of our sinfulness, for help to overcome our slavery to this condition, but instead to ask Him to support our sinful tendencies. Praying for benefits of this world that go beyond our basic survival needs, that our fantasies come true, while neglecting the health of our soul and our critical need to be healed, to seek union with God so He can help us become capable to do His will is what Gregory calls babbling in prayer.
Jesus says, “When you are praying, do not heap up empty phrases...” (Mat 6:7). Let us not engage in our vanities when we pray to God and not try and make God a coworker and servant of our vanities.

Calling on God Throughout the Day

Saint Theophan the Recluse gives us clear advice on Prayer in his four homilies on prayer. He encourages us to work hard at our prayer because its rewards are great. I like him particularly because he is not writing to monastics, but to us working folks. Yet, he holds for us the highest aims in our spiritual life. He talks about two kinds of prayer. The first is where we begin - our morning and evening prayers. Next, we need to reach out to call on God throughout the day. He sees this as two logical steps in the development of our life of prayer.

Saint Theophan writes:

Do not think that we are talking about something very lofty which is an unattainable state for living people. No. It truly is a lofty state, but attainable by all...

The work of prayer consists of a proper completion of the two types of prayer

...pious, attentive, and feeling completion of our usual prayers, and then

...training of the soul to frequently ascend to God through divine contemplation, turning of all things to the glory of God, and frequent crying to God from the heart.

We pray in the morning and the evening: there is a great distance between them. If we only turn to God at these times, then even if we pray whole-heartedly, during the day or night, everything will fall apart, and when it is time again to pray, the soul will feel cold and empty, as before. One can pray again whole-heartedly, but if you become cold and fall apart again, what use is it? This is just building and destroying, building and destroying; it is only labor.

If now we resolve not only to pray with attention and feeling in the morning and the evening, but also to spend every day in contemplation of God, doing all things to the glory of God, and frequently calling to God from our hearts with short words of prayer, then this long period between morning and evening prayers and from evening to morning prayers will be filled with frequent turnings to God and pure prayerful actions.

Although this prayer is not yet unceasing, it is still prayer repeated very frequently, and the more often it is repeated, the closer it comes to being constant. All of this work is towards this final and necessary goal....

From frequent calling out to God, or from frequent pious movements toward God in our hearts we will constantly call upon the name of God with warmth and love. When these three things: the fear of God, the remembrance of God, or walking before God, and this turning of the heart toward God with love (loving repetition of the sweet name of the Lord in the heart) then certainly the spiritual fire of which I spoke earlier will catch in the heart, and it will bring with it profound peace, constant sobriety, and living boldness. At that point, a man enters into that state where he needs no longer to desire anything greater or unnecessary on earth, and which is truly the beginning of the blessed state which awaits all in the future. 

 

 

Saint Theophan the Recluse

Οι δοκιμασίες, είναι βαρύτερες στους πιστούς!!

"Όλοι όσοι θέλουν να ζουν ευσεβώς, θα διωχθούν" (Β΄ Τιμ. 3/γ: 12) είπε ο απόστολος Παύλος. Αυτό το "όλοι", δεν είναι τυχαίο. Ακόμα και ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, διώχθηκε: "Καταφρονημένος και απορριμμένος από τους ανθρώπους· άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθένειας· και σαν άνθρωπος από τον οποίο κάποιος αποστρέφει το πρόσωπο, καταφρονήθηκε, και τον θεωρήσαμε σαν ένα τίποτα" (Ησαίας 53/νγ: 3).

Και το ίδιο είπε ότι θα συνέβαινε στους ακολούθους Του: "Να θυμάστε τον λόγο, που εγώ σας είπα: Δεν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τον κύριό του. Αν εμένα δίωξαν, θα διώξουν και σας· αν φύλαξαν τον λόγο μου, θα φυλάξουν και τον δικό σας" (Ιωάννης 15/ιε: 20).

Και όχι μόνο από διωγμούς θα έπασχαν οι πιστοί, αλλά από κάθε είδους θλίψη: "Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη· αλλά, να έχετε θάρρος· εγώ νίκησα τον κόσμο" (Ιωάννης 16/ις: 33). Και δήλωσε: "Αν κάποιος θέλει νάρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, κι ας σηκώσει τον σταυρό του, κι ας με ακολουθεί. Επειδή, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του, εξαιτίας μου, θα τη βρει" (Ματθαίος 16/ις: 23,24).

Έχοντας υπ' όψιν αυτά τα λόγια, που πολλοί από εμάς τα έχουμε βιώσει "στο πετσί μας", παίρνουμε θάρρος μέσα από τις θλίψεις, καθώς βιώνουμε καθημερινά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: "σε κάθε τι συνιστώντας τον εαυτό μας ως υπηρέτες τού Θεού, με πολλή υπομονή, με θλίψεις, με ανάγκες, με στενοχώριες, 5. με ραβδισμούς, με φυλακές, με ακαταστασίες, με κόπους, με αγρυπνίες, με νηστείες· 6. με καθαρότητα, με γνώση, με μακροθυμία, με αγαθότητα, με Πνεύμα Άγιο, με αγάπη ανυπόκριτη· 7. με λόγο αλήθειας, με δύναμη Θεού· με τα όπλα τής δικαιοσύνης, τα δεξιά και τα αριστερά· 8. με δόξα και ατιμία, με συκοφαντία και με εγκωμιασμό· σαν πλάνοι, όμως κάτοχοι της αλήθειας· 9. σαν αγνοούμενοι, αλλά είμαστε καλά γνωστοί· σαν να φτάνουμε στον θάνατο, αλλά, δέστε, ζούμε· σαν να περνάμε από παιδεία, αλλά δεν θανατωνόμαστε· 10. σαν λυπούμενοι, αλλά πάντοτε έχουμε χαρά· σαν φτωχοί, όμως πλουτίζουμε πολλούς· σαν να μη έχουμε τίποτε, όμως τα πάντα κατέχουμε" (Β΄ Κορ. 6/ς: 4-10).

Θυμάμαι σαν σήμερα, τα λόγια ενός φίλου απίστου, για τη ζωή του νονού μου, τον οποίο ο Θεός ευλόγησε με χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αλλά κατά κόσμον θλιβόταν υπερβολικά ως τον θάνατό του. Μου είπε ο άπιστος εκείνος: "Μα πώς είναι δυνατόν ο Θεός να επιτρέπει να βασανίζεται τόσο ένας δικός Του; Αν είχατε την αληθινή πίστη, δεν θα ήταν η ζωή του ένα βασανιστήριο. Να μην έχει δουλειά, να τον κοροϊδεύουν οι εργοδότες, να αρρωσταίνει, να γκρεμίζεται το σπίτι του, να θλίβεται τόσο πολύ!

Αυτό δεν είναι πίστη, είναι πλάνη!" Και πράγματι, είχα δει κι εγώ αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο, να προσεύχεται με δάκρυα, να ζητάει από τον Θεό να τον πάρει "ΤΩΡΑ!". (Και πράγματι, έφυγε νέος, όταν ο αγώνας του έφθασε στην τελείωση). Απάντησα στον άπιστο φίλο μου, ότι αυτή είναι η εν Χριστώ ζωή.

Όχι χαρά και διασκέδαση, αλλά θλίψη και πόνος, και δοκιμασία. Αλλά δεν μπορούν αυτό να το δεχθούν όλοι. Μάλιστα θα έλεγα, ότι αν κάποιος δεν βιώνει αυτή τη θλίψη στη Χριστιανική του ζωή, κάτι δεν πάει καλά με αυτόν. Θα πρέπει να ανησυχεί! Γιατί δεν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑΝ που να προοδεύει στην εν Χριστώ ζωή, χωρίς να υφίσταται δοκιμασίες και θλίψεις.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Προσευχή πριν το φαγητό

(Ο Γέροντας θυμάται τα παιδικά του χρόνια).
Στο τραπέζι καθόμασταν όλοι μαζί. Κάναμε πρώτα προσευχή και υστέρα αρχίζαμε να τρώμε. Αν άρχιζε κανείς να τρώει, πριν ευλογηθεί το τραπέζι, λέγαμε: «αυτός πόρνευσε».

Την έλλειψη εγκράτειας την θεωρούσαμε πορνεία.

Είναι διάλυση της οικογενείας να έρχεται ο καθένας στο σπίτι, οποία ώρα θέλει, και να τρώει μόνος του χωρίς να υπάρχει λόγος.

Υ.Γ

Εσείς γέροντα την έλλειψη της εγκράτειας στο φαγητό τη θεωρούσατε πορνεία

Όσοι από εμάς θεωρούμε την πορνεία αρετή, άλλά και τα κουσούρια τα ονομάσαμε υπέρβαση και απελευθέρωση σε τι σειρά αρετής κατατασσόμαστε;

Αν αυτό που τότε λέγατε εσείς ήταν το αποκορύφωμα της εγκράτειας, αυτό που τώρα κάποιοι λένε από εμάς είναι προφανως το αποκορύφωμα... της διαφθοράς!


 Γεροντας Παϊσιος

Τί είναι η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία;

Η Εκκλησία μας καθόρισε όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να τελείται μία άλλη Λειτουργία, η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.

Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Τα Τίμια Δώρα, ο Άρτος και ο Οίνος είναι έτοιμα, έχουν προαγιασθή (γι' αυτό και λέγεται Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων) κατά την προηγηθείσα θεία Λειτουργία της Κυριακής, είναι πλέον Σώμα και Αίμα Χριστού, και απλώς προσφέρονται προς μετάληψη στους πιστούς.

Ο Ιερέας καθ' εκάστη Κυριακή κόπτει από το πρόσφορο τον λεγόμενο «Αμνόν», δηλαδή το τετράγωνο εκείνο τεμάχιο της σφραγίδας που γράφει ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ, και το τοποθετεί επάνω στο ιερό Δισκάριο. Μετ' ολίγο, κατά τη στιγμή του «Σε υμνούμεν...», το τεμάχιον αυτό του άρτου θα μεταβληθεί δια της ευλογίας του Ιερέως σε αυτό τούτο το Σώμα του Κυρίου, όπως και ο οίνος, που είναι στο ιερό Ποτήριο, θα μεταβληθεί και αυτός σε αυτό τούτο το Αίμα του Κυρίου.

Όταν όμως βρισκόμαστε στη πένθιμο περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, ο Ιερέας, κατά τη Θ. Λειτουργία της Κυριακής, δεν θα κόψει ένα μόνο τεμάχιο εκ της σφραγίδας του προσφόρου, ωσάν αυτό που είπαμε ανωτέρω, αλλά περισσότερα (συνήθως τρία), ανάλογα προς τον αριθμό των Λειτουργιών των Προηγιασμένων που θα τελέσει κατά την εβδομάδα.

Τα τεμάχια αυτά (που δεν κόπτονται όλα από ένα πρόσφορο, αλλ' ένα από κάθε πρόσφορο), θα τα ευλογήσει κατά την ώρα που πρέπει και αυτά θα μεταβληθούν σε Σώμα Χριστού. Από αυτά το ένα θα χρησιμοποιηθεί για τη θεία Μετάληψη της ημέρας εκείνης (Κυριακής), τα άλλα (συνήθως δύο) θα εμβαπτισθούν στο ιερό Ποτήριο, όπου το άγιο Αίμα του Κυρίου, και θα φυλαχθούν σε ειδικό κιβωτίδιο, το ιερό Αρτοφόριο, για τις Λειτουργίες των Προηγιασμένων Δώρων που θα γίνουν εντός της εβδομάδας. Κατ' αυτές τις Λειτουργίες ο Ιερέας θα προσφέρει στους πιστούς προς μετάληψη τα Προηγιασμένα αυτά Δώρα.

Η Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι συνυφασμένη με Εσπερινό, είναι δηλαδή βραδινή. Αυτό έχει θεσπιστεί, διότι οι παλιοί Χριστιανοί κατά τις ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής διετέλουν τελείως άσιτοι (νηστικοί) μέχρι των εσπερινών ωρών. Μπορούσαν λοιπόν να εκκλησιαστούν και να κοινωνήσουν κατά τις εσπερινές ώρες. Σήμερα η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται και κατά την εσπέρα συνηθέστερα όμως τελείται κατά τις πρωινές ώρες προς διευκόλυνση των πιστών.

Η Λειτουργία αυτή δεν έχει τον πανηγυρικό και θριαμβευτικό τόνο των άλλων Λειτουργιών, αλλά δεσπόζει σε αυτή το πένθιμο και κατανυκτικό στοιχείο.Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τελείται μόνο τις τρεις πρώτες μέρες αυτής (Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη και Μ. Τετάρτη). Επίσης τελείται και κατά τις ημέρες εορτών ευρισκομένων εντός της περιόδου της Μ. Τεσσαρακοστής. Δεν τελείται κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής. Ο Ιερέας, και αν κρατήσει τα ονόματα, δεν θα τα μνημονεύσει, στην Πρόθεση, αλλά θα τα αφήσει για τη Λειτουργία του Σαββάτου ή της Κυριακής. Επίσης, κατά τη Λειτουργία των Προηγιασμένων δε γίνονται μνημόσυνα.



Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Memorial For the Deceased ( Elder Paisios )

The best of all memorials we can do for the deceased is to live careful lives, and undertake the struggle to do away with our shortcomings in order to brighten our souls. This is because our freedom from material things and the passions of the soul, besides bringing us relief, it brings also comfort to our departed ancestors of all our generations. The departed feel joy when one of their offspring is near to God. If we are not in good spiritual condition, then our parents, our grandparents, and our great-grandparents of all generations suffer. "See what offspring we have made!" say the sad ones. If we are in good spiritual condition, however, they rejoice, because they helped us to be born and God somehow is obligated to help them.

Therefore, that which will give joy to the deceased is for us to strive for us to please God with our lives, that we may meet with them in Paradise and live together in eternal life. Hence, it is worthwhile to beat upon our old self to become new, to neither harm ourselves or other people, but to help ourselves and others, either living or fallen asleep.


Elder Paisios 

We Should Not Despair Even If We Sin Many Times ( St. Peter of Damascus )

Even if you are not what you should be, you should not despair. It is bad enough that you have sinned; why in addition do you wrong God by regarding Him in your ignorance as powerless? Is He, who for your sake created the great universe that you behold, incapable of saving your soul? And if you say that this fact, as well as His incarnation, only makes your condemnation worse, then repent; and He will receive your repentance, as He accepted that of the prodigal son (cf. Luke 15:20) and the prostitute (cf. Luke 7:37-50). But if repentance is too much for you, and you sin out of habit even when you do not want to, show humility like the publican (cf. Luke 18:13): this is enough to ensure your salvation. For he who sins without repenting, yet does not despair, must of necessity regard himself as the lowest of creatures, and will not dare to judge or censure anyone. Rather, he will marvel at God's compassion, and will be full of gratitude towards his Benefactor, and so receive many other blessings as well. Even if he is subject to the devil in that he sins, yet from fear of God he disobeys the enemy when the latter tries to make him despair. Because of this he has his portion with God; for he is grateful, gives thanks, is patient, fears God, does not judge so that he may not be judged. All these are crucial qualities. It is as St. John Chrysostom says about Gehenna: it is almost of greater benefit to us than the kingdom of heaven, since because of it many enter into the kingdom of heaven, while few enter for the sake of the kingdom itself; and if they do enter it, it is by virtue of God's compassion. Gehenna pursues us with fear, the kingdom embraces us with love, and through them both we are saved by God's grace (Homily On 1 Timothy 15:3).

If those attacked by many passions of soul and body endure patiently, do not out of negligence surrender their free will, and do not despair, they are saved. Similarly, he who has attained the state of dispassion, freedom from fear and lightness of heart, quickly falls if he does not confess God's grace continually by not judging anyone. Indeed, should he dare to judge someone, he makes it evident that in acquiring his wealth he has relied on his own strength, as St. Maximus states. St. John of Damascus says that if someone still subject to the passions, and still bereft of the light of spiritual knowledge, is put in charge of anyone, he is in great danger; and so is the person who has received dispassion and spiritual knowledge from God but does not help other people.

Nothing so benefits the weak as withdrawal into stillness, or the man subject to the passions and without spiritual knowledge as obedience combined with stillness. Nor is there anything better than to know one's own weakness and ignorance, nor anything worse than not to recognize them. No passion is so hateful as pride, or as ridiculous as avarice, "the root of all evils" (1 Tim. 6:10): for those who with great labor mine silver, and then hide it in the earth again, remain without any profit. That is why the Lord says, "Do not store up treasures on earth" (Matt. 6:19); and again: "Where your treasure is, there will your heart be also" (Matt. 6:21). For the intellect of man is drawn by longing towards those things with which it habitually occupies itself, whether these be earthly things, or the passions, or heavenly and eternal blessings. As St. Basil the Great says, a persistent habit acquires all the strength of nature (Long Rules 6).

A weak person especially ought to pay attention to the promptings of his conscience, so that he may free his soul from all condemnation. Otherwise at the end of his life he may repent in vain and mourn eternally. The person who cannot endure for Christ's sake a physical death as Christ did, should at least be willing to endure death spiritually. Then he will be a martyr with respect to his conscience, in that he does not submit to the demons that assail him, or to their purposes, but conquers them, as did the holy martyrs and the holy fathers. The first were bodily martyrs, the latter spiritual martyrs. By forcing oneself slightly, one defeats the enemy; through slight negligence one is filled with darkness and destroyed.


St. Peter of Damascus

From A Treasure of Divine Knowledge in The Philokalia (vol. 3).

Η κοσμική άσκηση

«Εάν κάποιος θέλει να αγιάσει και για κάποιο λόγο δεν μπορεί να πάει σε μοναστήρι ας μετατρέψει το δωμάτιο του σε κελί.
Εκεί κρυφά από τους ανθρώπους ας κάνει όλα τα πνευματικά του καθήκοντα, δηλ. ακολουθίες, αναγνώσεις, μετάνοιες, κομποσχοίνια κ.λπ.
Ένας, για παράδειγμα, μπορεί να πηγαίνει στο ναό να κοινωνεί και μετά να γυρίζει στο σπίτι του και να συμπεριφέρεται όπως οι ερημίτες στα κελιά τους.
Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στον κόσμο, μπροστά στους οποίους ντρεπόμαστε εμείς που ονομαζόμαστε μοναχοί».

Δροσερό νερό καί όχι δυνατό ξύδι.( Γεροντας Παϊσιος )

Ο πνευματικός πρέπει να έρχεται στη θέση κάθε εξομολογουμένου και να ζεί τον πόνο του, ώστε ο εξομολογούμενος να βλέπει στο πρόσωπό του ζωγραφισμένο το δικό του πόνο. Στην εποχή μας οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από λίγο δροσερό νερό και όχι από δυνατό ξύδι.

 Γεροντας Παϊσιος