Ἅγιος Νεκτάριος: Περί φιλίας

Φιλία είναι αγάπη υγιούς ψυχής προς ψυχή επίσης υγιή. Η φιλία ως απόρροια υγιούς ψυχής είναι ιερή, αγνή, ακέραιη, πιστή, σταθερή, ειλικρινής, θαρραλέα, αληθινή, αιώνια. Η φιλία είναι αρετή, γιατί θεμελιώνεται στο ήθος και την καλή διαγωγή της ψυχής. Γι' αυτό και μόνο με την αρετή συνάπτεται και αυτής γίνεται εραστής και αυτήν αγκαλιάζει, μένοντας μαζί της πάντοτε.
Η φιλία σαν αρετή, έλκεται από το όμοιο και αναπαύεται με τις συγγενείς αρετές. Είναι σύνδεσμος δύο όμοιων ψυχών. Είναι πάθος συνετής ψυχής και συνδέει τους φίλους με σφοδρή αγάπη. Συνδέει δε με πόθο τους ανθρώπους που έχουν από τη φύση τους την τάση να διασπώνται.

Η φιλία έχει σταθερό και ασυμβίβαστο ήθος. Είναι η φιλία ένα είδος ηθικής ευχαρίστησης, που κατευχαριστεί την ψυχή. Η φιλία υπομένει τα πάντα, συμπάσχουσα και συμπαραστεκόμενη.

Ο Αριστοτέλης έχει πει: "Φιλία είναι μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα". Η φιλία είναι πιο δυνατή από τη συγγενική αγάπη, διότι η μεν συγγενική αγάπη είναι έργο ανάγκης, η φιλία όμως βασίζεται στη θέληση. Η φιλία υπαγορεύει ευλάβεια προς τα ιερά των φίλων, αγνότητα στη συμπεριφορά, ακεραιότητα στα ήθη, πίστη στον χαρακτήρα, σταθερότητα στις αποφάσεις, ειλικρίνεια στους λόγους, θάρρος στο να ειπωθούν τα ορθά και ωφέλιμα και στο να λέγεται η αλήθεια.

Η φιλία είναι το στήριγμα για την ευτυχία δύο αγαθών ανθρώπων, γιατί μόνο μεταξύ αγαθών ανθρώπων μπορεί να αναπτυχθεί η αληθινή φιλία. Ο Πλάτων λέει: "Φιλία είναι η ομόνοια υπέρ των καλών και των δικαίων. Η θέληση για κοινό τρόπο ζωής, ίδιος τρόπος σκέψης και πράξης, ζωή με αρμονία και καλή διάθεση ώστε να υπάρχει ομόνοια, συνοδοιπορία τόσο στα ευχάριστα, όσο και στα δυσάρεστα".

Τρία είναι τα είδη της φιλίας: αυτή που βασίζεται στην αρετή, αυτή που θεμελιώνεται στο συμφέρον και αυτή που υπάρχει από συνήθεια. Άριστη όμως είναι η χάριν της αρετής φιλία, γιατί τη στερεώνει η αρετή της αγάπης."

“Το Γνώθι Σ’αυτόν”


Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

He covers sin with pleasure

Just as children cover a trap with soil, this is how the devil covers the sins 
with worldly pleasures and delights. You should learn his trickery well and 
search with precision.

   Thus, if you should come across anything which render profit to you,
do not only look at it. Instead, search with great detail, just in case 
death and sin are hiding inside it.

   If you then see that they are found there, you should definitely 
avoid and refuse this profit. 

  If you find yourself in amusement and pleasure, do not only see 
the pleasure, but be careful in case something illegal is hiding 
under its depths.


Devil and Magic, by Hiermonk Benedict of Mount Athos

Κύριε, άκουσε την προσευχή μου

Ομιλία του π. Ανδρέα Κονάνου μέ τίτλο «Κύριε άκουσε τήν προσευχή μου» στό Σεμινάριο Ορθοδόξου Πίστεως. - Η προσευχή στή ζωή των Αγίων - Η σημασία της προσευχής γία τόν κόσμο - Ο ρόλος της προσευχής στήν πνευματική ζωή ενός χριστιανου? - Προϋποθέσεις κί εμπόδια γιά τήν προσευχή - Πώς νά κάνουμε προσευχή - Δάκρυα καί εμπειρίες στήν προσευχή - Στάδια της προσευχής

Great Schema Tribute

Orthodox monasticism is inconceivable without its loftiest step - the Great Schema. The Holy Fathers of the Church regarded it as the culmination of monastic life. Monks find in the Great Schema the complete expression of their vocation - the attainment of the Gospel ideal of holy perfection. A man ascends to this level only gradually - according to his strengththrough life-long effort. Monastic life elevates a monk to spiritual perfection in the spirit of Christ's love and, by living in this love, bears light and spiritual warmth to the world. By withdrawing from the world, a monk does not express contempt for it, but, on the contrary, acquires a perfect love for the world, a pure love in Christ which is alien to worldly passions. By turning away from vanity the monk strives to perceive himsell and his impotence, and to fortify himself spiritually through prayer to God. The Great Schema in the Orthodox Church requires the same traditional vows, plus special spiritual feats. "In the understanding of the Church, the Great Schema is nothing less than the supreme vow of the Cross and death; it is the image of complete isolation from the earth, the image of transformation and transfiguration of life, the image of death and the beginning of another, higher, existence." As a monastic dignity, the Great Schema has been known since the 4th century. According to an ancient legend, this dignity was inaugurated by St. Pachomius the Great. However, as a form of monastic life, the Great Schema goes back to the origin of Christianity. Those who followed Christ's teachings on supreme spiritual perfection by voluntarily taking the vows of chastity, obedience and poverty were called ascetics to distinguish them from other Christians. They led a harsh and secluded hermit's life like St. John the Baptist, or like our Lord Jesus Christ Himself during his forty days in the desert. By the 4th century, Christian asceticism had taken two forms-the anchoritic or hermitic, and the communal or cenobitic. From ancient times the Holy Church has sanctified both forms of monasticism as equally valid in terms of their purpose-spiritual perfection. The difference between them lies not in their essence but in the nature of their activities; it is determined by the intentions and abilities of the monk, and, to a certain extent, by external circumstances. Schema-nuns of the Korets Convent of the Holy ThrinityThus, the name of St. Antony the Great is linked with the isolated hermitic life, the so-called contemplative monasticism. On the other hand, the name of St. Pachomius, an ascetic of the same era (4th century), is associated with the appearance of communal monastic life-so-called cenobitism. It is evident from their lives how miraculously and providentially the two forms of monasticism were organized. The main vow, one that is common to both forms of monasticism, is that of obedience either to a starets (if the monk is leading a hermitic life) or to a hegumen (if he is living in a cenobitic monastery). "A monk must frankly tell his starets how many steps he takes or how many drops of water he drinks in his cell, lest he thereby commit a sin," the spiritual fathers told the newly professed. The Pule of St. Pachomius, which was revealed to him by an angel, defined monasticism in external terms and demonstrated the essence of monastic life. "Do not admit anyone to the performance of higher feats till three years have passed," the angel said. "Let him enter this domain only when he has accomplished some hard work." St. Pachomius began his monastic path as a hermit. However, he saw in cenobitism a form of monasticism which affects more than hermitism a monk's spiritual life and promotes the perfect development of his soul's qualities. According to the Rule of St. Pachomius, the act of acceptance into a monastery had three steps and consisted of (a) "temptation" (trial), (b) clothing, and (c) presentation to the starets for spiritual guidance. Each of the three steps undoubtedly had its own significance. They marked the beginning of the three stages in monasticism which have become deeply embedded in the life of the Eastern Church: first, the novice (or ryasofor); the second, the monk (known as inantiyniy or monk of the Lesser Schema); and the third, the monk of the Great Schema (or simply skhimnik).

Xristos Gennatai, Greek Orthodox Christian Chant

Μοναστικό Συνέδριο - Λευκάδα, 5ο μέρος

Η καρδιά δεν γερνάει ποτέ

-         Γέροντα, ο Αββάς Παμβώ λέει: «Ει έχεις καρδίαν, δύνασαι σωθήναι». Τι εννοεί με το «ει έχεις καρδίαν»; -         Πολλά μπορεί να εννοή. Πρώτον∙ αν έχης καρδιά, ίσον αν αγαπάς τον Θεό. Δεύτερον∙ αν έχης καρδιά, ίσον αν έχης ευαισθησία και δεν είσαι αναίσθητος. Τρίτον∙ αν έχης καρδιά, ίσον αν έχης καλωσύνη. Τέταρτον∙ αν έχης καρδιά ίσον αν έχης ανεκτικότητα. Πέμπτον∙ αν έχης καρδιά, ίσον αν έχης παλληκαριά. Όταν λέμε «καρδιά» δεν εννοούμε ένα κομμάτι σάρκα, αλλά την διάθεση για θυσία, την αρχοντική αγάπη. Μεγάλο πράγμα η δύναμη της καρδιάς! Η καρδιά είναι σαν μια μπαταρία που συνέχεια φορτίζεται. Ούτε κουράζεται, ούτε γερνάει∙ η δύναμή της δεν εξαντλείται ποτέ. Αλλά πρέπει να δουλεύουμε την καρδιά. Γιατί κι εγώ έχω καρδιά κι εσύ έχεις καρδιά, αλλά τί το θέλεις ,αν δεν την δουλεύουμε; Αν δεν δουλεύη κανείς την καρδιά, μπορεί να είναι γίγαντας και να μην έχη κουράγιο να κάνη τίποτε. Και άλλος μπορεί να είναι τόσος δα, αλλά επειδή ό,τι κάνει το κάνει με την καρδιά του, δεν κουράζεται καθόλου. Να, βλέπω κι εδώ μια αδελφή που δεν έχει αντοχή, αλλά, επειδή βάζει καρδιά σε ό,τι κάνει, δεν νιώθει κούραση. Δεν κοιτάζει να ξεφύγη την δουλειά∙ κοιτάζει πώς θα αναπαύση τον άλλον. Το καθετί το κάνει με αγάπη, γιατί το πονάει και όχι για να την δουν οι άλλοι και να της πουν «μπράβο». Δεν έχει φιλαυτία, ανθρωπαρέσκεια, κινείται στην αφάνεια, οπότε δέχεται την θεία Χάρη και βοηθιέται από τον Θεό. Όταν ένας άνθρωπος είναι ασθενικός ή έχη γεράσει και το σώμα του δεν μπορεί να κοπιάση, αν έχη μάθει να δουλεύη την καρδιά, η καρδιά ζορίζει το σώμα, για να δουλεύη. Είναι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο  με ρόδες ξεφουσκωμένες, με άξονες χαλασμένους, που η μηχανή του όμως είναι  γερή και το σπρώχνει και τρέχει. Ενώ ένας άνθρωπος νέος και γερός, αν δεν δουλεύη την καρδιά, είναι σαν ένα καινούριο αυτοκίνητο που δεν έχει γερή μηχανή και δεν μπορεί να προχωρήση. Του φαίνεται βουνό να κάνη και τον πιο μικρό κόπο. Καμμιά φορά στο Καλύβι τυχαίνει να ξεχάση κανένα γεροντάκι την ομπρέλα του ή μια τσάντα και λέω σε κανένα νέο παιδί: «Άντε, παλληκάρι, τρέχα λιγάκι να προλάβης το γεροντάκι». Μόλις τ’ ακούη, αναστενάζει. «Δεν θα γυρίσει πίσω, Πάτερ;», λέει. «Άντε, βρε  παλληκάρι, ξαναλέω, κάνε αγάπη». Πάλι αναστενάζει. Ε, αυτός μόνον που άκουσε: «τρέχα λιγάκι», κουράστηκε, πόσο μάλλον να πήγαινε! Αν ο άνθρωπος δεν δουλεύη την καρδιά, δεν είναι ούτε σαν ζώο∙ άγαλμα γίνεται. Είναι άχρηστη η καρδιά του. Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ» ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2007

Η ακριβή αληθινή αγάπη

Κατ’ εμέ η αγάπη είναι τριών ειδών: η σαρκική αγάπη, η οποία είναι γεμάτη πνευματικά μικρόβια ,η κοσμική αγάπη, η οποία είναι φαινομενική, τυπική, υποκριτική, δίχως βάθος, και η πνευματική αγάπη, η οποία είναι η αληθινή, η αγνή, η ακριβή αγάπη. Αυτή η αγάπη είναι αθάνατη∙ μένει «εις αιώνας αιώνων». -         Πώς θα καταλάβω ,Γέροντα, αν έχω αληθινή αγάπη; -         Για να το καταλάβης, να εξετάσης αν αγαπάς όλους τους ανθρώπους εξίσου κι αν όλους τους ανθρώπους τους θεωρείς καλύτερους από σένα. -         Γέροντα, έχει ψυχρανθή  η αγάπη μου για τον Θεό και για τον πλησίον. -         Σπείρε την λίγη αγάπη που σου έμεινε, για να φυτρώση αγάπη, να μεγαλώση, να καρπίση και να θερίσης αγάπη. Μετά θα σπείρης την περισσότερη αγάπη που θα θερίσης, και σιγά-σιγά θα γεμίση το αμπάρι σου και δεν θα έχης πού να την βάλης, γιατί, όσο σπέρνεις αγάπη ,τόσο πιο πολύ αυξάνει. Ας πούμε, ένας γεωργός έχει ένα σακκουλάκι σπόρο και τον σπέρνει. Μετά μαζεύει τον καρπό και γεμίζει μία μεγάλη σακκούλα. Αν σπείρη ύστερα τον καρπό που έχει στην σακκούλα, θα γεμίση ένα σακκί. Και όταν μαζέψη πολύ σπόρο και τον σπείρη, θα γεμίση ένα αμπάρι. Ενώ, αν κρατήση τον σπόρο στο σακκουλάκι και δεν τον σπείρη, ο σπόρος θα σκουληκιάση. Πρέπει να πετάξη τον σπόρο στην γη, για να φυτρώση , να μεγαλώση και να κάνη καρπό. Έτσι ,θέλω να πω, γίνεται και με την αγάπη. Για να αυξηθή η αγάπη, πρέπει να την δώσης. Όποιος όμως δεν δίνει έστω και την λίγη αγάπη που έχει, είναι σαν να έχη ένα απλόχερο σπόρο, αλλά τον κρατάει και δεν τον σπέρνει. Αυτός είναι ο πονηρός δούλος που έκρυψε το τάλαντο. Ανάλογα με την αγάπη που θα προσφέρης, θα έχης να λάβης. Αν δεν δώσης αγάπη, δεν θα λάβης αγάπη. Βλέπεις , η μάνα δίνει συνέχεια στα παιδιά της, αλλά και συνέχεια παίρνει από τα παιδιά της, και συνέχεια αυξάνει η αγάπη της. Όταν όμως ζητάμε την αγάπη των άλλων αποκλειστικά για τον εαυτό μας και θέλουμε όλοι να μας δίνουν και, όταν κάνουμε κάποιο καλό, σκεφτώμαστε την ανταπόδοση, δεν έχουμε ακριβή αλλά φθηνή αγάπη. Τότε αποξενωνόμαστε από τον Θεό και δεν λαμβάνουμε αγάπη ούτε από τον Θεό ούτε από τους ανθρώπους. Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιός να  αρπάξη περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του. Όσοι όμως έχουν την πνευματική ,την ακριβή, αγάπη, μαλώνουν ποιός να δώση περισσότερη αγάπη στον άλλον. Αγαπούν, χωρίς να σκέφτωνται αν τους αγαπούν ή αν δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν. Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνωνται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνωνται. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται απ’ όλους, αλλά πιο πολύ από τον Θεό, με τον Οποίο και συγγενεύουν. Αγάπη χωρίς αντιπαροχή! Να μην  κάνουμε καλωσύνες, για να πάρουμε ευλογίες. Να καλλιεργήσουμε την αρχοντική, την ακριβή αγάπη, την οποία έχει ο Θεός, και όχι την φθηνή κοσμική αγάπη, η οποία έχει κάθε ανθρώπινη αδυναμία. -         Γέροντα, δυσκολεύομαι να δώσω την αγάπη μου εκεί που δεν θα την εκτιμήσουν. -         Δεν έχεις πραγματική αγάπη, γι’ αυτό δυσκολεύεσαι. Όποιος έχει πραγματική αγάπη, δεν τον απασχολεί αν εκτιμήσουν την αγάπη του ή όχι. Την θυσία που κάνει για τον πλησίον του, επειδή την κάνει από καθαρή αγάπη, ούτε καν την θυμάται. -         Πώς μπορώ ,Γέροντα, να ξεχνώ το καλό που κάνω; -         Ρίξ’ το στο γιαλό… Έτσι θα το ξεχνάς. Αλλά και το κακό που σου κάνουν, κι αυτό να το ξεχνάς. Με αυτόν τον τρόπο θα συγκεντρώσης έναν πλούτο πνευματικό, χωρίς καν να το αντιληφθής. Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ» ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2007

Vainglory

 

Often in our spiritual practice we find ourselves struggling.  We try and try but the effort seems so hard.  What is the problem?  Why do we often feel anxious that our efforts do not yield the results we seek?  Why does God seem distant and unreachable even when we try so hard?
Elder Paisios gives us some insight into this common problem.
He says,

We need to be careful in our spiritual life.  When spiritual people are affected by vainglory, they feel very little satisfaction, and they are left with a sense of emptiness in their heart.  There is no fulfillment, no rejoicing of the heart, and as their vanity increases, the emptiness inside makes them suffer even more.  Where there is anxiety and despair, there is a demonic spiritual life.  You should not feel anxiety over anything at all. Anxiety comes from the devil.  Wherever you see anxiety, you must know that the devil has been at work.  The devil will not go against the current.  If there is a predisposition, he will push in that direction in order to cause us trouble and deceive us.

When in the course of our spiritual struggle we feel anxiety we must know that we are not moving within the realm of God...

In other words, one should not strive with an unhealthy fastidiousness... Christ is full of love, kindness and consolation and He never stifles, but gives abundant oxygen and divine consolation.

So what do we do to avoid this condition. We must be kind to ourselves and accept that we are prone to make mistakes, to be tired. We need to have humility and set aside our self-proclaimed righteousness depending on our own efforts. 


Elder Paisios advises us to live the spiritual life not in our minds, but in our hearts. He says,

Never do a job without putting your trust in God with great humility, because otherwise you will agonize and you will tire your mind and soul. It is a lack of faith that hides behind anxiety, but pride can cause anxiety also.

If you cannot complete your required prayer rule, don't force yourself through your own efforts.  Relax and turn to God.  If it is because you are too tired to complete it, ask God's forgiveness and get some sleep. Then the next day arrange your schedule so that you will not be in this same condition again.  Entrust everything to God and God will guide you. 


The Elder tells us to keep the mind always close to God.  This applies to all situations where you are having difficulty in completing your task.  Trust in God and seek His help.


When we try through our own efforts and feel anxiety, this is the sign of vainglory.

Inner Tranquility in a Noisy World ( Elder Paisios )

 








We live in a world polluted with noise.  We cannot avoid it.  How do we gain the inner tranquility necessary in the spiritual life?



Elder Paisios advises as follows:

Our goal should be to take all that comes our way and make the best out of it for the sake of the spiritual struggle in which we are engaged.  We must strive to acquire the inner tranquility, and to this end even noise can become a good thing if it is met with the right thought.  What matters the most is handling a problem in the right way. We must face up to everything using good thoughts.  When, in very midst of noise, you manage to reach inner tranquility, you have achieved something of great value.  If you cannot find tranquility in the midst of disturbance, you will not be able to be tranquil even in the midst of tranquility.  When inner tranquility comes to a man, everything inside him will be tranquil, and he will not be disturbed by anything.  But if he requires external tranquility in order to find inner tranquility, then, when he does find himself in such a place, he will want a cane to chase away cicadas by day and jackal by night, so they will not bother him!  In other words, he will be chasing away what in fact the devil is gathering.  What do you think the devil's job is after all?  His job is to create difficulties and to obstruct our efforts, until he has completely turned us upside down.

The challenge of our spiritual growth is to find tranquility in the midst of external disturbances.  We should not try and cover it with another noise like the music from an iPod or TV.  We have to learn to find the inner tranquility in the external noise that surrounds us no matter what it is. This we can learn from the practice of the Jesus Prayer.  Our continual prayer brings us the inner tranquility we all seek.


Resource: The Pain and Love for Contemporary Life, p 201 - 202.

Οι δέκα μακαρισμοί της οικογένειας

1. Μακάριο το σπίτι, που κυβερνάει ο Χριστός.

2. Μακάριο το σπίτι, που καταστατικό του έχει το Ιερό Ευαγγέλιο.

3. Μακάριο το σπίτι,που όλοι προσεύχονται.

4. Μακάριο το σπίτι, που το ανδρόγυνο ζει με αμοιβαία αγάπη, ανοχή, συγχωρητικότητα και διαφυλάσσει, σαν κόρη οφθαλμού, το συζυγικό του σπίτι.

5. Μακάριο το σπίτι, που τα μέλη του ζουν με αλληλοσεβασμό, αλληλοκατανόηση και ο καθένας υποχωρεί για το χατίρι του άλλου, οπότε κανένα δυσάρεστο μεταξύ τους πρόβλημα.

6. Μακάριο το σπίτι, που τα μέλη του είναι πιστά παιδιά του Θεού και ζουν την πνευματική και μυστηριακή ζωή της Αγίας Του Εκκλησίας, οπότε δεν κινδυνεύουν να γίνουν θύματα της μαγείας.

7. Μακάριο το σπίτι, που τα μέλη του είναι πνευματικώς καλλιεργημένα και θρησκευτικώς κατηρτισμένα, οπότε δεν διατρέχουν το κίνδυνο να παρασυρθούν από τους αιρετικούς και τα κάθε όργανα του Αντίχριστου.

8. Μακάριο το σπίτι, που τα μέλη του ζουν με φρόνηση και αυτοκυριαρχία οπότε δεν κινδυνεύουν να πέσουν θύματα των εμπόρων των ναρκωτικών και του λευκού θανάτου.

9. Μακάριο το σπίτι, που τα μέλη του ζουν με σωφροσύνη, εγκράτεια και γενικά σύμφωνα με τους κανόνες της ηθικής.

10. Μακάριο το σπίτι,που βασιλεύει η Αγάπη και όπου αγάπη ευλογία και όπου ευλογία ο Χριστός και όπου ο Χριστός ευτυχία, χαρά, ειρήνη, γαλήνη

Κομποσχοίνι: «Το κινητό μου τηλέφωνο»

Στην ἐποχή μας μόνο τὰ μωρὰ δὲν ἔχουν κινητὸ τηλέφωνο.Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔχουν τὸ κινητό τους καὶ συνεχῶς μιλοῦν καὶ ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους. Ὅπου καὶ νὰ βρίσκονται παίρνουν τηλέφωνο. Παντοῦ ἀκούγονται ποικίλες μουσικές, ποὺ εἶναι ἐπιλογὴ τῶν κατόχων τῶν τηλεφώνων. Ἀκόμα καὶ μέσα στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς χτυποῦν τηλέφωνα.

Θὰ ἔλεγα ὅτι καὶ οἱ ἀναχωρητὲς ἔχουν κινητὸ τηλέφωνο, παρόλο, ποὺ ἔχουν ἐπιλέξει τὴν ἀπόκοσμη ζωὴ καὶ ἔχουν ἀπαρνηθεῖ συγγενεῖς καὶ φίλους. Ἐλάχιστοι εἶναι πιὰ ἐκεῖνοι, ποὺ συνειδητὰ ἀρνοῦνται τὸ κινητὸ τηλέφωνο καὶ περιορίζονται μόνο στὸ σταθερὸ τοῦ σπιτιοῦ τους. Θεωροῦν πολὺ ἐνοχλητικὸ ὁποιαδήποτε ὥρα καὶ σὲ ὁποιοδήποτε τόπο νὰ τοὺς ἀναζητοῦν καὶ νὰ γίνονται κοινωνοὶ τῶν προβλημάτων τῶν ἄλλων, περισπώντας τους ἀπὸ πνευματικὲς ἐνασχολήσεις, ποὺ προϋποθέτουν περισυλλογή, ἀφοσίωση καὶ ἀπόθεση βιοτικῶν μεριμνῶν. Πολλοὶ ἀδελφοὶ ἴσως νὰ θεωρήσουν παραδοξολογία τὰ ὅσα σημειώνω ἐδῶ.Ὅμως ἐπιμένω, γιατὶ πιστεύω ὅτι τὰ ὅσα λέγονται μέσῳ τῶν κινητῶν εἶναι περιττά, ἂν ὄχι καὶ ἐπιβλαβῆ. Λίγες εἶναι οἱ περιπτώσεις ὅπου ἔχουν κάποια ἀξία καὶ διευκολύνουν τὴ ζωή τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ γι᾽ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις εἶναι τὸ σταθερὸ τηλέφωνο τοῦ σπιτιοῦ, τοῦ γραφείου, τῆς πλατείας κ.λπ.

Ἡ συνεχὴς τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία προκαλεῖ περισπασμὸ τοῦ νοῦ σὲ χίλιες δυὸ ὑποθέσεις, γεγονός ποὺ δυσκολεύει στὴν προσευχὴ καὶ γενικότερα στὴν πνευματικὴ ζωή. Πῶς νὰ ἐργαστεῖς κατὰ Θεόν, ὅταν γιὰ «ψύλλου πήδημα» τηλεφωνεῖς ἢ δέχεσαι τηλεφωνήματα;

Ὅταν σὲ καταπονοῦν οἱ ἄλλοι μὲ ἄχρηστα θέματα καὶ ζητοῦν τὴ γνώμη σου γιὰ γελοῖα θέματα, λὲς καὶ ἔχουν χάσει τὴ λογικὴ ἢ βρίσκονται στὴν παιδικὴ ἡλικία; Ἀναφερόμενος στὴν κινητὴ τηλεφωνία, δὲν πρέπει νὰ ξεχάσω ὅτι ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς ἐπιθυμεῖ πρωτίστως τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸ Θεὸ καὶ δευτερευόντως μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

Μὲ τὸ τηλέφωνο συνομιλεῖ μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Μὲ τὸ Θεὸ ὅμως πῶς θὰ συνομιλεῖ; Ἕνας μοναχὸς μοῦ εἶχε πεῖ κάποτε ὅτι καὶ αὐτὸς ἔχει κινητὸ τηλέφωνο καὶ μάλιστα μὲ πολλὲς δυνατότητες, καὶ μοῦ ἔδειξε τὸ πολυδουλεμένο κομποσχοίνι του! «Μὲ αὐτό, μὲ διαβεβαίωσε, συνομιλῶ μὲ τὸν Κύριο ἀνὰ πᾶσα στιγμή!

Στὸ κινητὸ τηλέφωνο ὑπάρχουν τὰ πλῆκτρα, ἐνῶ ἐγὼ περνῶ τοὺς κόμπους καὶ ζητῶ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου. Αὐτὸ τὸ τηλέφωνο πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε συνεχῶς, ἰδίως στὴν ἐποχή μας ὅπου οἱ πειρασμοὶ εἶναι πολλοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ Θεό, καθὼς εἶναι ἀπορροφημένοι ἀπὸ τὶς βιοτικὲς μέριμνες».

Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν αἰχμαλωτίστηκαν ἀπὸ τὴ σύγχρονη τεχνολογία καὶ μποροῦν ἐλεύθερα νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τὸ Θεὸ μέσῳ τῆς ἀπερίσπαστης προσευχῆς, ἡ ὁποία δὲν χρειάζεται συσκευές, κεραῖες, ἀκουστικά, καλώδια κ.λπ.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
Ορθόδοξος Τύπος, 30/11/ 2012

The poison of self-love ( St. Nikolai of Zica )

Loving only himself, a man loves neither God nor his fellow-men. He does not even love the man that is in himself; he loves only his thoughts about himself, his illusions about himself. Were he to love the man in himself, he would at the same time love God’s image in him, and would quickly become a lover of God and man, for he would be seeking man and God in other men, as objects of his love. Self-love is not love, but is rejection of God and contempt for men, whether open or concealed. Self-love is not love but sickness, a serious illness that inevitably brings other illnesses in its train. 

As pox inevitably produces fever throughout the body, so self-love produces the fire of envy and anger in the whole body. A man full of self-love is full of envy of those who are better than he is, or richer, more learned or more respected by men. With envy there always goes anger, like flame with fire; a concealed anger, that flares out at times and, in so doing, reveals all the ugliness of the man’s sick heart, that has been poisoned with the poison of self-love. Today’s Gospel presents us with a clear picture of Christ’s wondrous love for mankind on the one side and the Pharisees’ ugly self-love, along with their envy and fury, on the other…


- St. Nikolai of Zica

The eternal life ( Saint Gregory Palamas )

Given that we desire long life, should we not take eternal life into account? If we long for a kingdom which, however enduring, has an end, and glory and joy which, great as they are, will fade, and wealth that will perish with this present life, and we labour for the sake of such things; ought we not to seek the kingdom, glory, joy and riches which, as well as being all-surpassing, are unfading and endless, and ought we not to endure a little constraint in order to inherit it?


- Saint Gregory Palamas

Greeks Seek Strength in the Powers of a Revered Monk to Predict Events ( Elder Paisios )

SOUROTI, Greece—Legend has it that nearly three decades ago, a bearded Orthodox Christian mystic visiting here made an unsettling prediction: Greece in the future would experience a "great disruption and confusion," followed by hunger and political turmoil.
Believers say this grim vision of Elder Paisios, an ascetic monk who died in 1994, was actually a prescient glimpse of the upheaval now gripping this debt-racked country—helping fuel a surge of interest in the Orthodox holy man by Greeks struggling to make sense of a brutal financial crisis.
Elder Paisios, who spent much of his adult life as a hermit on the monastic peninsula of Mount Athos in northeastern Greece, has become a popular sensation—with tales of his prognostications and miracles he is said to have performed posted online and recounted in popular books.




Alkis Konstantinidis for The Wall Street Journal

A book on Elder Paisios on display at an Athens bookstore.

On Saturdays, hundreds of pilgrims line up at Elder Paisios's gravesite here, waiting their turn to kneel, pray and kiss the wooden cross that marks his final resting place. They ask for help finding jobs, paying bills and surviving a downturn that has upended their lives.
"Paisios predicted many things, and his prophecies are now coming true," said Costas Katsaounis, a 41-year-old military officer on a visit to the shrine. "He foresaw the crisis. But he also said it would get better, that we will overcome and prosperity will return. He's helped a lot of people."
Elder Paisios's fame in some ways echoes that of Michel de Notredame, better known as Nostradamus, a 16th-century French apothecary who believers say foretold everything from the rise of Hitler to the terror attacks of Sept. 11.
"Figures like Paisios represent the shaman, the magician of the tribe," said Alexandra Koronaiou, a sociologist at Panteion University of Social and Political Sciences in Athens. "They are the incarnation of a transcendental, invisible power."
With Greece's economy in the fifth year of a grinding recession that is expected to deepen further in 2013, unemployment above 25% and even middle-class families struggling to feed their children, many Greeks feel like their society is teetering on the brink of collapse, and they are seeking solace.
"When there is an event that brings an entire country to its knees, people look for a religious explanation," said Vasilios Makrides, a religious-studies professor and specialist on Orthodox Christianity at the University of Erfurt in Germany. "They are seeking support from the supernatural."
That is driving a fresh boom in all things Paisios. The elder's wizened and bearded face, peering out from below a black cap, adorns devotional banners and cards inscribed with inspirational messages.
Bookstores stock dozens of Paisios-related titles, from books detailing his spiritual teachings to volumes filled with his commentary on everything from the coming of the apocalypse to Greece's retaking of Constantinople, once the seat of Byzantine emperors and now Istanbul.

Gordon Fairclough/The Wall Street Journal

A woman prayed at the mystic's grave in Souroti.

"They sell like crazy," said Ionnis Aivaliotis, who works at the Zoe religious bookstore in downtown Athens. "Even nonbelievers are starting to read them. It gives people courage to withstand what's coming."
There is a Paisios diet guide—he was very thin—and a kids' book, "Once Upon a Time, Children, There Was Elder Paisios."
Over the past two years, conservative newspaper Dimokratia has sold 350,000 copies of Paisios-related titles—from compilations of his prophecies to his views on education. Other newspapers carry accounts of his reputed miracles.
Elder Paisios, born Arsenios Eznepedis in central Anatolia in 1924, is part of a long tradition of monastic spirituality that believers say confers a power of divination—to see things others cannot, to interpret signs and predict the course of events.
Even before his death in 1994, he was well known in religious circles, drawing the faithful to Mount Athos for spiritual guidance and advice. Many expect that he will eventually be canonized. (A church spokesman declined to comment.)
But the recent increase in attention has prompted a backlash from skeptics and drawn cautions from some in the Greek Orthodox Church hierarchy.
"People are looking for somewhere to turn," said the Rev. Vasilios Havatzas, head of the church's charitable operations in Athens. "But some are overreacting. They are making him into some kind of prophet," he said, adding: "That doesn't mean everything he said is right."
But in a sign of the broad support for Elder Paisios, Greek police arrested 27-year-old Phillipos Loizos for creating a Facebook page that poked fun at Greeks' belief in the miracles and prognostications of the late monk. He was charged with blasphemy and insulting religion. The blasphemy charge was later withdrawn.
Police received thousands of complaints about the page on the social-networking site for Elder Pastitsios, a play on the monk's name. Pastitsio is a traditional baked pasta dish similar to lasagna. An ultranationalist lawmaker condemned the page in Parliament.
Mr. Loizos said he was using satire to criticize the commercialization of the monk and his message.
Many of Elder Paisios's purported prophecies resonate. "The people will be so disappointed by the politicians of the two big parties, that they will get sick of them," is one that rings true in an era when voter support for the country's two mainstream parties, blamed for the crisis, has dropped sharply.



 

Some of the elder's reported remarks hint at dark conspiracies—among them that the world is ruled secretly by a cabal of five people. He also predicted national triumphs for Greece, saying that Greeks would defeat Turkey, rule Constantinople and take part of Albania.
"Holy people like Elder Paisios are born once in a thousand years," said Nikolaos Zournatzoglou, who has compiled three books of the elder's pronouncements. "He was a gift from God and the Virgin Mary for humanity."
In Souroti, about 20 miles from the northeastern Greek city of Thessaloniki, busloads of pilgrims arrived one Saturday recently to see the elder's grave. Young and old, they prayed and took pictures. Some plucked a leaf of basil from a plant growing near the simple cross at his head.
Afterward in a gift shop in the basement of the rough-hewn stone church, visitors bought postcards, plaques with images of Elder Paisios and books by and about him, along with icons, crosses and other religious paraphernalia.
"There's a lot of uncertainty now. We don't know what is going to happen," said Anastasia Constantinou, a waitress visiting the shrine who said her family has had to cut back on meat, on driving their car and on other normal activities as their income has fallen amid the downturn.
"People find consolation in faith," Ms. Constantinou, 32, said. "Even though everyday life is difficult, Paisios gives strength to people. He helps them hold on."

By GORDON FAIRCLOUGH

Holy Relics kept at Athonite Monasteries.

The tomb of St. Athanasios the Athonite, founder of The Holy Monastery of Megisti Lavra and organised monasticism on Mount Athos.

The holy gifts, given to Jesus by the three wise men in Bethlehem in their reliquary kep at the Holy Monastery of Agiou Pavlou, Mount Athos.

The largest piece of the Holy true Cross in the world, kept at the Holy Monastery of Xiropotamou, Mount Athos.

  

A piece of the Holy Skull of St. Andrew the first called Apostle, kept at the Holy Skete of St. Andrew, Karies, Mount Athos.

The Holy Skull of St. John Chrysostom, with his ear still intact. It is said that his ear has remained incorrupt because an Angel of the Lord would whisper into this ear whilst he was writing his numerous works. It is kept at the Holy Monastery of Vatopediou, Mount Athos.

The incorrupt right hand of St. John Chrysostom, kept at  the Holy Monastery of Philotheou, Mount Athos.

The Holy right arm of St. Andrew the first called Apostle, kept at the Holy Monastery of Vatopediou, Mount Athos.

The Holy leg of St. Panteleimon, kept at the Holy Monastery of Vatopediou, Mount Athos.

The Holy right hand of St. John the Baptist, kept at The Holy Monastery of Dionysiou, Mount Athos

Η προσευχή θα σας κρατάει σε επαφή με το Θεό

Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνος σας στην προσευχή, γιατί αυτή θα σας κρατάει σε επαφή με το Θεό. Και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής.

Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής,είναι ανάγκη της ψυχής και δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία.

Η προσευχή για να εισακουστεί από το Θεό, πρέπει να γίνεται με ταπείνωση, με βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας και να είναι καρδιακή.

Εάν δεν είναι καρδιακή, δεν ωφελεί. Ο Θεός πάντοτε ακούει την προσευχή του ανθρώπου, που είναι πνευματικά ανεβασμένος.

Η μελέτη της Αγίας Γραφής βοηθάει πολύ την προσευχή, γιατί θερμαίνει την ψυχή και την προετοιμάζει".

 Γερ. Παϊσιος

Η εναέρια προσευχή (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ).

 

Η πριγκίπισσα Ε.Σ. είχε ένα ανηψιό που υπόφερε από τέτοια αδυναμία, ώστε δεν μπορούσε να περπατήση μόνος του. Τον έφερε λοιπόν με φορείο στο Σάρωφ και τον οδήγησε στον όσιο
Σεραφείμ.
Ο στάρετς εκείνη την ώρα στεκόταν στην πόρτα του κελλιού του, σαν να περίμενε τον άρρωστο.
Αφού μπήκαν μέσα, του είπε:
-Θα προσευχηθούμε και οι δύο, χαρά μου, κι εσύ κι εγώ. Πρόσεξε όμως! Θα μείνης ξαπλωμένος όπως είσαι και δεν θα γυρίσης από το άλλο πλευρό.
Ο νέος έμεινε πολλή ώρα σ' αυτή τη θέση, μέχρι που εξαντλήθηκε η υπομονή του και θέλησε από περιέργεια να δει τι κάνει ο όσιος. Γυρίζει λοιπόν και βλέπει τον άγιο να προσεύχεται μετέωρος, στον αέρα! 'Ηταν τόσο ξαφνικό και
ασυνήθιστο το θέαμα, που έβαλε τις φωνές.
Ο στάρετς τελείωσε την προσευχή, πλησίασε τον άρρωστο και του είπε:
-Τώρα λοιπόν θα πης σε όλους ότι ο Σεραφείμ είναι ένας άγιος και προσεύχεται στον αέρα ...;
Πρόσεξε! Μέχρι να πεθάνω, μην πης σε κανένα αυτό που είδες, διαφορετικά θ' αρρωστήσεις πάλι.
Ο νέος σηκώθηκε από το κρεβάτι. Στηριζόταν βέβαια σε άλλους, αλλά βγήκε από το κελί περπατώντας. Στον ξενώνα τον πολιόρκησαν με ερωτήσεις:
-Τι σου έκανε, τι σου είπε ο π. Σεραφείμ;
Προς γενική όπως κατάπληξη δεν τους είπε ούτε λέξη. Στην Πετρούπολη έφθασε τελείως υγιής!
Μετά από καιρό, αφού πληροφορήθηκε ότι ο όσιος εκοιμήθη, φανέρωσε την εναέρια προσευχή του αγίου.

 

(Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ).

Awakening the Sinner from the Sleep of Sin ( St. Theophan the Recluse )

 

The awakening of the sinner is that act of divine grace in his heart, the consequence of which he, as one awakened from sleep, sees his sinfulness, senses the danger of his situation, begins to fear for himself and to care about deliverance from his misfortune and salvation. Previously, he was like a blind man, unfeeling and uncaring with regard to salvation; now he sees, senses and cares.

However, this is still not change. It is only the opportunity for change and the call for it. Grace is only telling the sinner at this point, "See what you have gotten into; look then, take measures for salvation." It merely removes him from his customary bonds and sets him beyond them, thereby giving him the opportunity to choose a completely new life and find his place in it. If he takes advantage of this, it is to his benefit; if he does not, he will be cast again into the very same sleep and the very same abyss of destruction.

This divine grace is achieved by exposing to the consciousness and feeling the insignificance and shame of that to which a person is devoted and values so highly. Just as the word of God pierces even to the dividing asunder of soul and spirit, and of the joints and marrow (Heb. 4:12), so does grace pierce to the division of the heart and sin, and breaks down their unlawful alliance and relationship. We saw how the sinner with his entire being falls into a realm where there are principles, ideas, opinions, rules, customs, pleasures and ways that are completely incompatible with the true spiritual life for which man is intended.

Once he has fallen into this place, he is not there in isolation or detachment. Instead, he is permeated by everything, mingles with everything. He is completely immersed in it. Thus, it is only natural that he not knows or thinks about its incompatibility with spiritual life, and he has no kind of sympathy toward spiritual life. The spiritual realm is completely closed off to him. It is obvious from this that the door to conversion may be opened only under the condition that the spiritual way of life be revealed to the sinner's consciousness in its full light, and not merely revealed, but that it touch the heart; that the sinful way of life be discredited, rejected, and destroyed. This also takes place in the presence of consciousness and feeling. Only then can the care arise to abandon the old ways and begin the new. All this is accomplished in the single act of the sinner's arousal by grace.

In its course of action, the arousing divine grace is always connected not only with the bonds in which the sinner is held, but also with the overall condition of the sinner. In this latter regard, one must above all keep in mind the difference in the way the action of grace appears when it acts on those who have never been aroused, and when it acts on those who have previously experienced such arousal. For someone who has never experienced spiritual awakening before, it is given to him freely, like some all-encompassing, preliminary or summoning grace. Nothing is required from the person beforehand, because he has a completely different orientation.

However, grace is not freely given to the person who has already experienced spiritual arousal, who knows and senses what life in Christ is, and who has fallen into sin again. He must give something himself first. He must still be worthy and beseech. It is not enough merely to wish; he must work on himself in order to attract spiritual arousal by grace. Such a person, in recollecting his previous sojourn in the virtuous Christian way, often desires it again, but has no power over himself. He would like to turn over a new leaf, but is unable to gain self-mastery and conquer himself. He has abandoned himself to helpless despair because he previously abandoned the gift and reproached and trodden underfoot the Son of God...and hath done despite unto the Spirit of Grace (Heb. 10:29). Now he is allowed to perceive that this power of grace is so great that it will not be granted immediately. Seek and labor, and learn to appreciate how difficult it is to acquire.

Such a person is in a somewhat agonizing condition: He thirsts but is not given drink, hungers but is not fed, seeks but does not find, exerts himself but does not receive. Sometimes a person is left in this condition for a very long time, to the point where he feels divine reproach, as if God has forgotten him, turned away and betrayed His promise. He feels like the earth which drinketh in the rain that cometh oft upon it...but...which beareth thorns and briers (Heb. 6:7-8). But this slow touching of grace to the heart of the seeker is only a trial. He goes through the period of trial, and thanks to his labors and agonizing search, the spirit of arousal once again descends on him as it descends on others as a gift. This course of action of salvific grace shows us two things: First, the special actions of divine grace in arousing the sinner; second, the usual way of acquiring the gift of arousing grace.

An Excerpt from The Book "The Path to Salvation"A Manual of Spiritual Transformation. By St. Theophan The Recluse .

Lust, Born from Thoughts

“A brother overcome by lust went to see a great old man and besought him, saying, ‘Be so good as to pray for me, for I am overcome by lust.’ And the old man prayed to God for him. A second time he went to the old man and said the same thing, and once more the old man did not omit to beseech God for him, saying, ‘Lord, reveal to me the manner of life of this brother and whence comes this action of the devil, for I have already besought you and he has not found peace’. Then God revealed this to him about the brother: he saw him sitting with the spirit of lust beside him and an angel, sent to his aid, was standing beside him and becoming angry with him because he did not fall down before God but, taking pleasure in his thoughts, delivered up his spirit completely to the action of the devil. So the old man knew that the cause came from the brother, and he told him, ‘It is you who are consenting to your thoughts.’ Then he taught him how to resist thoughts, and the brother, restored by the old man’s prayer and teaching, found rest.”

From the Desert Fathers