Σε αναζήτηση ελπίδας



Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης





Υπάρχει διάχυτη στον κόσμο μια έντονη αγωνία, ένα συνεχές άγχος, μια οδυνηρή κατήφεια, μια φθοροποιά μελαγχολία, μια θανατηφόρα απελπισία.

Το πιο ανησυχητικό είναι η αύξηση των αυτοκτονιών συμπατριωτών μας. Αξιολύπητο και αξιοθρήνητο γεγονός. Άνθρωποι δίχως βαθύ νόημα βίου, υψηλό στόχο, σύνδεση με τον Θεό, αδυνατούν να υπομείνουν τα μεγάλα προβλήματα, να τα αντιμετωπίσουν και να τα λύσουν. Το εσωτερικό κενό αδυνατεί να αντέξει κάθε έκτακτο και πρόσθετο βάρος. Οι διαλαλούντες την αποκοπή τους από το ιερό παρελθόν και θεωρούντες απελευθέρωση κατευθύνθηκαν σε ψυχική πείνα και δίψα.

 

 

 

Στην πατρίδα έως πριν λίγα χρόνια ο λαός ήταν δεμένος με την εκκλησία. Η θερμή και ζωντανή πίστη τον ενδυνάμωνε και του έδινε κραταιή ελπίδα. Αυτός ο ουσιαστικός σύνδεσμος τον βάσταζε ακμαίο επί τέσσερις εκατονταετίες σκλαβιάς. Διατηρήθηκε η χώρα όρθια ύστερα από πολέμους, μεταναστεύσεις, προσφυγιές, ασθένειες, κακουχίες, πείνες και στερήσεις. Μια χώρα που εξευτελίστηκε, ντροπιάστηκε, περιφρονήθηκε, ταπεινώθηκε και δοκιμάστηκε. Δεν διέκοψε ποτέ την επαφή της με το θείο.

 

 

 

Ξαφνικά ο Νεοέλληνας λησμόνησε την ιστορία του, άρχισε να πάσχει ψυχολογικά, να μειονεκτεί, να αισθάνεται διχασμένος, να θεοποιεί τη σάρκα και το χρήμα. Έπεσε με τα μούτρα στην απόλαυση της ηδονής και γέμισε τη ζωή του οδύνη. Νόμισε ότι μόνο το χρήμα θα του δώσει μια μακρά ευτυχία. Μας ξεγέλασαν όσοι θέλησαν να μας βοηθήσουν στην πρόοδο και τον εκπολιτισμό μας, με το να μας δανείζουν για να προοδεύσουμε. Μας αποπροσανατόλισαν από τις ενισχυτικές, ιερές παραδόσεις μας. Εργάστηκαν ξένοι και εγχώριοι να μας αδειάσουν την ψυχή. Θεοποιήθηκε η ύλη, ειρωνεύτηκε το πνεύμα, επικράτησε η πεζότητα και η χλιαρότητα.

 

 

 

Η φτώχεια δεν αναμενόταν, και όμως ήλθε. Ο λαός ήταν ανέτοιμος, δεν περίμενε ποτέ ότι θα τον ξαναεπισκεφθεί η φτώχεια. Θεώρησε την καλοπέραση μόνιμη. Στην πρώτη μικρή δυσκολία οδηγούνταν σε δάνεια. Η ανεργία, κυρίως των νέων, φούντωσε. Οι μισθοί μειώνονται και οι τιμές των προϊόντων καθημερινά ανεβαίνουν. Μέσα σε αυτή την τραγικότητα πού να πιαστεί κανείς; Όταν κυριεύθηκε από τον πονηρό ευδαιμονισμό και τον ανέλπιδο μηδενισμό. Και η κατάσταση αυτή δεν λέει να διορθωθεί. Πουθενά φως και ελπίδα.

 

 

 

Χάθηκε το μεράκι, το φιλότιμο, η αδελφοσύνη και η συμπαράσταση. Επικρατεί το συμφέρον, ο ατομισμός, η ιδιοτέλεια και η απομόνωση. Οι παλαιοί είχαν πολύ πιο λίγα κι έκαναν υπομονή, είχαν ικανοποίηση και χαρά, δόξαζαν και ευχαριστούσαν τον Θεό εγκάρδια. Μήπως ήταν χαζοί; Δεν ήταν, αλλά είχαν πίστη, που τους έδινε κουράγιο κι ελπίδα. Είχε νόημα η ζωή τους. Έβλεπαν πάνω, δεν το έβαζαν κάτω, δούλευαν κάνοντας τον σταυρό τους. Ξαναγράψαμε περί αυστηρής αυτοκριτικής. Επιδόθηκαν οι πολλοί σε μια συνεχή κριτική. Η αυτοκαταδίκη του προδότη Ιούδα δεν είναι λύση.

 

 

 

Είναι αλήθεια, όπως εύστοχα ειπώθηκε, πως εκεί που βλέπουμε ένα αδιέξοδο ο Θεός βλέπει μια ευκαιρία. Υπάρχει ακόμη ο ήλιος, που ανατέλλει κάθε μέρα. Υπάρχει πλούσιο φως. Μη μένουμε με μαύρα γυαλιά. Υπάρχουν ασθενείς χαμογελαστοί, φτωχοί αξιοπρεπείς, νέοι που τραγουδούν. Οι εκκλησίες γεμίζουν στο Άγιον Όρος, οι προσκυνητές δεν παύουν καλοκαίρι και χειμώνα. Υπάρχει ελπίδα, αναζητήστε την. Η ελπίδα ζωοποιεί, ανασταίνει, μεταμορφώνει, ξανακαινουργιώνει...

 

 

 

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 27/10/2012

 

 

Saint Theophan's Advice on a Prayer Rule

The advice given below is specific advice Saint Theophan gave to one of His Spiritual Children. Therefore, one must be careful in simply adopting it as ones's own prayer rule. Always review your prayer rule with your spiritual father who will help you establish one that is appropriate for your current spiritual state. Just like we have different books in first grade than in 12th, there are different levels in prayer that are appropriate to our differing spiritual situations.

Saint Theophan advises in the following way:

One does not have to do many prayers. It is better to perform a small number of prayers properly than to hurry through a large number of prayers... I would consider the morning and evening prayers as set out in the prayer books to be entirely sufficient... Just try each time to carry them out with full attention and corresponding feelings... Prayer does not mean that we just recite prayers, but that we assimilate their content within ourselves, and pronounce them as if they came from our minds and hearts.

When you stand at prayer, be careful to keep your mind from drifting and your feeling from coldness and indifference... After you have recited each prayer make prostrations, as many as you like, accompanied by a prayer for any necessity that you feel, or by the usual short prayer...

You must also maintain prayerful attention towards God throughout the day... it is good, very good to memorize several Psalms and recite them while you are working or between tasks, and doing this instead of short prayers.

Go to bed with a short prayer on your lips and fall asleep with it or recite some song.

You may limit the entire prayer rule to just prostrations with short prayers and prayer in your own words. Stand and make prostrations, saying “Lord have mercy,” or some other prayer, expressing your need or giving praise and thanks to God. You should establish either a number of prayers, or a time–limit for prayer, or do both so that you do not become lazy.

The essence of prayer is the lifting of the mind and heart to God; these little rules are an aid. We cannot get by without them because of our weakness.

Reference: The Spiritual Life, pp 204-209

Going Beyond Words in Prayer

When you begin to establish a routine prayer life, the words are important. To start we recite prayers from a prayer book and say them verbally. " But this is only the beginning of prayer," says St. Theophan. He sues the analogy of learning a language where we first learn the words and forms of the language from books but we don't stop at this point. We move on to converse freely in the language. the same is true in prayer.

We become accustomed to reading our prayers from books - using the prayer passed down to us by Our Lord, and by the Holy Fathers who had achieved the art of prayer. But we must not stop at this. It is necessary to extend ourselves further. Once we have become accustomed to turn our ears and hearts to God using this help given by others, we should then also attempt to bring something of our won to Him, so to speak; to pass on into our own prayerful conversation with God; to raise ourselves toward Him; to open ourselves to Him; to confess to Him the contents and needs of our souls.

He says prayer "should be an unceasing offering of oneself to Him."

To achieve this, it is necessary to begin - as often as possible during the day - by calling out to God from the heart in short words, according to one's needs and in ways appropriate to the events around you.



Above taken from The Path of Prayer: Four Sermons on Prayer by Saint Theophan the Recluse pp. 13-15.

Four Ways to Practice Watchfulness

Saint Hesychius wrote "On Watchfulness and Holiness" which is included in the Piliokalia.

Watchfulness is a spiritual method which if sedulously practiced over a long period, completely frees us with God's help from impassioned thoughts, impassioned words and evil actions. It leads, in so far as this is possible, to a sure knowledge of the inapprehensible God, and help us to penetrate the divine and hidden mysteries. It enables us to fulfill every divine commandment in the Old and New Testaments and bestows upon us every blessing of the age to come...

Watchfulness is a continual fixing of thought at the entrance to the heart...

St. Hesychius identifies four different kinds of watchfulness.

One type of watchfulness consists in closely observing every mental image or provocation; for only by means of mental image can satan fabricate an evil thought and insinuate this into the spirit in order to lead it astray.

A Second type of watchfulness consists in freeing the heart from all thoughts, keeping it profoundly silent and still, and in praying.

A third type consists in continually and humbly calling upon the Lord Jesus Christ for help.

A fourth type is always to have the thought of death in one's mind.

These types of watchfulness, my child, act like doorkeepers and bar entry to evil thoughts...


Philokalia, vol 1, p. 162-165

Love of Christ and Prayer

I said to the elder, "They are constantly saying prayers at the monastery. They are always saying the Jesus prayer. While at their various chores they recite supplications and salutations. They do this for whole hours at a time. After this they go to the Church for services.

 

 

 

"I cant stand it any more. My mind has become tired. I feel that I am about to burst. But Never the less I want to become a monk. What will I do? Help me."

The Elder said,

 

 

A young girl used to come here and confess her sins. She was in her second grade of Junior High School. She told me once, 'Father, I have fallen in love with a boy and I can't get him out of my mind. My mind is constantly on him, on Nick. One would think that Nick is here, (she pointed with her finger to her forehead). I begin to read and Hick is here. I go to eat and to sleep but nothing changes. Nick is here. What can I do father?'"

 

 

 

"My child," I told her, "you are still young. Be patient, finish school and then Nick will still be here. Now you must put effort into your lessons. A week passed and she came again."

"Dear Father, It's impossible for me to concentrate on my lessons. Constantly all day long my mind and my heart are on Nick. Nick has become an obsession with me and it won't go away."

(As he was saying these things, I was thinking, "What connection do these things have with me? Maybe he is telling me these things to give me a respite from my obsession.")

 

 

 

The elder continued, (while reading my thoughts) "you are now saying, why is he telling me these things?"

"But nevertheless, tell me, please."

"Did this girl sit on a stool? Did she force herself to focus her mind on Nick? No.

"This happened spontaneously. This was unforced love.

 

 

 

"This same happens with us. When we love Christ with divine love, without any coercion, pressure of worry, with love we will proclaim His holy name, 'Lord Jesus Christ.'

"And when the heart is flooded by this divine love, it does not require us to verbalize the whole prayer, 'Lord Jesus Christ, have mercy on me.'

Before he finishes the prayer the heart stops at that point of love and rejoicing.

Other times he proclaims only the "Lord..." and stops. He proclaims this mystically and without speaking."

 

 

 

In saying these things he gave me an answer to my first question that was not expressed verbally. I had only thought it without verbalizing it.

I was flabbergasted. I was totally amazed at his responses. A divine flame enveloped my inner being and I felt the desire to begin proclaiming within my heart the ineffable love I had for the name of our Christ.

 

 

From the Divine Flame: Elder Porphyrios Lit my Heart, by the monk Agapios, pp 25-26, Published by the Holy Convent of the Transfiguration of the savior, Athens 2005.

On Holiness ( St. John Maximovitch )

Holiness is not simply righteousness, for which the righteous merit the enjoyment of blessedness in the Kingdom of God, but rather such a height of righteousness that men are filled with the grace of God to the extent that it flows from them upon those who associate with them.

Great is their blessedness; it proceeds from personal experience of the Glory of God. Being filled also with love for men, which proceeds from love of God, they are responsive to men’s needs, and upon their supplication they appear also as intercessors and defenders for them before God.

- St. John Maximovitch

Μετὰ τὸν ἐκκλησιασμὸ

 

(Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

Ἐμεῖς ἂς ἀναχωροῦμε ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία σὰν λιοντάρια ποὺ βγάζουν φωτιά, ἔχοντας γίνει φοβεροὶ ἀκόμα καὶ στὸ διάβολο. Γιατί τὸ Ἅγιο αἷμα τοῦ Κυρίου ποὺ κοινωνοῦμε, ποτίζει τὴν ψυχή μας καὶ τῆς δίνει μεγάλη δύναμη. Ὅταν τὸ μεταλαμβάνουμε ἄξια, διώχνει τοὺς δαίμονες μακριὰ καὶ φέρνει κοντά μας τοὺς Ἀγγέλους καὶ τὸν Κύριο τῶν Ἀγγέλων. Αὐτὸ τὸ αἷμα εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας, μ’ αὐτὸ λούζεται ἡ ψυχή, μ’ αὐτὸ στολίζεται. Αὐτὸ τὸ αἷμα κάνει τὸ νοῦ μας λαμπρότερο ἀπὸ τὴ φωτιά, αὐτὸ κάνει τὴν ψυχή μας λαμπρότερη ἀπὸ τὸ χρυσάφι.

 

 

 

Προσελκύστε λοιπὸν τοὺς ἀδελφούς μας στὴν ἐκκλησία, προτρέψτε τοὺς πλανημένους, συμβουλέψτε τους ὄχι μόνο μὲ λόγια, ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα. Κι ἂν ἀκόμα τίποτα δὲν πεῖς, ἀλλὰ βγεῖς ἀπὸ τὴν ἱερὴ σύναξη, δείχνοντας στοὺς ἀπόντες – καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση καὶ μὲ τὸ βλέμμα καὶ μὲ τὴ φωνὴ καὶ μὲ τὸ βάδισμα καὶ μ’ ὅλη σου τὴ σεμνότητα – τὸ κέρδος ποὺ ἀποκόμισες ἀπὸ τὸ ναό, αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ παραίνεση καὶ συμβουλή. Γιατί ἔτσι πρέπει νὰ βγαίνουμε ἀπὸ τὸ ναό, σὰν ἀπὸ ἱερὰ ἄδυτα, σὰν νὰ κατεβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς οὐρανούς.

 

 

 

 Δίδαξε ὅσους δὲν ἐκκλησιάζονται ὅτι ἔψαλες μαζὶ μὲ τὰ Σεραφείμ, ὅτι ἀνήκεις στὴν οὐράνια πολιτεία, ὅτι συναντήθηκες μὲ τὸ Χριστὸ καὶ μίλησες μαζί Του. Ἂν ἔτσι ζοῦμε τὴ Θεία Λειτουργία, δὲν θὰ χρειαστεῖ νὰ ποῦμε τίποτα στοὺς ἀπόντες. Ἀλλὰ βλέποντας ἐκεῖνοι τὴ δική μας ὠφέλεια, θὰ νιώσουν τὴ δική τους ζημιὰ καὶ θὰ τρέξουν γρήγορα στὴν ἐκκλησία, γιὰ ν’ ἀπολαύσουν τὰ ἴδια ἀγαθά, μὲ τὴ χάρη καὶ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, αἰώνια ἀνήκει ἡ δόξα. Ἀμήν.

 

 

Ἀπό τό βιβλίο :

                     Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

 

Η Δύναμη της Προσευχής ( Γεροντας Παισιος )

Ήρθε κάποιος στο καλύβι πολύ στεναχωρημένος λέγοντας ότι από απροσεξία χτύπησε με το αυτοκίνητό του ένα παιδί. Δεν είσαι ένοχος του είπα, τόσο γιατί χτύπησες το παιδί, αλλά γιατί δεν προσευχόσουν εκείνη την ώρα και του ανέφερα ένα ανάλογο περιστατικό: Είχα γνωρίσει έναν υπάλληλο που είχε φθάσει σε σημείο να λέει συνέχεια την ευχή, ενώ από τα μάτια του έτρεχαν συνεχώς δάκρυα δοξολογίας του Θεού.



 Έτσι σκεφτόταν να φύγει από τη δουλειά με μειωμένη σύνταξη και ήρθε στο καλύβι να με ρωτήσει τι να κάνει. Μη φεύγεις του είπα και όταν σε ρωτούν οι συνάδελφοί σου γιατί κλαις να λες: «Θυμήθηκα τον μακαρίτη τον πατέρα μου». Μια μέρα λοιπόν ενώ οδηγούσε πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά του ένα παιδάκι. Το πέταξε πέρα σαν σβούρα, αλλά το παιδί δεν έπαθε τίποτε. Φύλαξε ο Θεός, γιατί εκείνη την ώρα ο άνθρωπος αυτός προσευχόταν.






 Γέροντος Παισίου αγιορείτου: «Περί προσευχής», σ.30

“Τίποτα να μη σας απελπίζει” ( Άγιος Νεκτάριος )

Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα, μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας, αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.


Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες δωρεές.


Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ’ αυτά να είναι. Αυτά ν’ αποτελούν σκοπό και πόθο σας ασταμάτητο. Γι’ αυτά να προσεύχεστε στο Θεό. Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο, όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού. Αλλά για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά.


Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο Θεός θα σε ενισχύσει. Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας. Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως. Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του.


Προσέχετε και τα μικρά ακόμα παραπτώματα. Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα και προσπέστε στο Θεό, που έχει τη δύναμη να σας ανορθώσει.


Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν κόβονται με μία σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.



Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.


Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. Εύχεστε στο Θεό να σας δυναμώνει. Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και, αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.


Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό. Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες. Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια νικιούνται. Τίποτα να μη σας απελπίζει.



Άγιος Νεκτάριος

Προσπαθούμε νά λέμε συνέχεια τήν ευχή αλλά ό νούς μας περισπάται.(Γέροντας Αρσένιος ο Σπηλαιώτης )

 

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με !!!- Προσπαθούμε νά λέμε συνέχεια τήν ευχή αλλά ό νούς μας περισπάται.

- Όταν λέμε τήν ευχήν όσο μπορούμε, ζορίζουμε και τό μυαλό νά καταλαβαίνουμε τί λέμε. Αυτό όμως γιά νά τό πετύχουμε θέλει πολλήν βίαν.

Όμως όταν δουλεύης, λέγε συνέχεια μέ τό στόμα "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".

Ό νούς σίγουρα φεύγει, πάει στήν δουλειά, ταξιδεύει εδώ ή εκεί, όμως τό αυτί ακούει, κάτι πιάνει, και σιγά σιγά τό κατεβάζει στήν καρδιάν.

Αλλά και νά μήν καταλαβαίνεις εσύ τήν ευχήν, όμως ό σατανάς καταλαβαίνει πολύ καλά και τρέμει μόνο που ακούει τ' όνομα του Χριστού. "

Γέροντας Αρσένιος ο Σπηλαιώτης

Ποιά η ανάλυση της ευχής: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν.

Του Aρχιμ. Aιμιλιανού Kαθηγουμένου I. M. Σίμωνος Πέτρας.

Tην προσευχήν του Aγίου Όρους ποιός δεν την γνωρίζει; Aποτελείται από μίαν φράσιν μικράν, από μετρημένας τας λέξεις.

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν

Mε την βοεράν κραυγήν «Kύριε», δοξολογούμεν τον Θεόν, την ένδοξον μεγαλειότητά Tου, τον βασιλέα του Iσραήλ, τον δημιουργόν της ορατής και αοράτου κτίσεως, όν φρίττουσι τα Σεραφείμ και τα Xερουβείμ.

Mε την γλυκυτάτην επίκλησιν και πρόσκλησιν «Iησού», μαρτυρούμεν, ότι είναι παρών ο Xριστός, ο σωτήρ ημών, και ευγνωμόνως τον ευχαριστούμεν, διότι μας ητοίμασε ζωήν αιώνιον.

Mε την τρίτην λέξιν "Xριστέ", θεολογούμεν, ομολογούντες ότι ο Xριστός είναι αυτός ο Yιός του Θεού και Θεός. Δεν μας έσωσε κάποιος άνθρωπος, ούτε άγγελος, αλλά ο Iησούς Xριστός, ο αληθινός Θεός.

Eν συνεχεία, με την ενδόμυχον αίτησιν «ελέησόν με», προσκυνούμεν και παρακαλούμεν να γίνη ίλεως ο Θεός, εκπληρών τα σωτήρια αιτήματά μας, τους πόθους και τας ανάγκας των καρδιών μας.

Kαι εκείνο το «με», τί εύρος έχει! Δεν είναι μόνον ο εαυτός μου - είναι άπαντες οι πολιτογραφηθέντες εις το κράτος του Xριστού, εις την αγίαν Eκκλησίαν, είναι όλοι αυτοί που αποτελούν μέλος του ιδικού μου σώματος.

Kαι, τέλος, διά να είναι πληρεστάτη η προσευχή μας, κατακλείομεν με την λέξιν «τόν αμαρτωλόν», εξομολογούμενοι - πάντες γάρ αμαρτωλοί εσμεν - καθώς εξωμολογούντο και όλοι οι Άγιοι και εγίνοντο διά ταύτης της φωνής υιοί φωτός και ημέρας.

Eξ αυτών αντιλαμβανόμεθα, ότι η ευχή εμπεριέχει δοξολογίαν, ευχαριστίαν, θεολογίαν, παράκλησιν και εξομολόγησιν.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΐΣΙΟΣ:«ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΔΙΟΓΚΩΣΗ ΤΩΝ ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ.»

Προσοχή στην διόγκωση των σφαλμάτων που κάνει ο πονηρός.

Ο διάβολος προσπαθεί πάντα να οδηγήσει τον άνθρωπο στην απόγνωση και την απελπισία. Γι’ αυτό και διογκώνει τα σφάλματα μας- που μπορεί να είναι και πάρα πολύ μικρά- με σκοπό να μας
γεμίσει με μελαγχολία.

Ρώτησαν κάποτε το Γέροντα Παίσιο: « Γέροντα, που οφείλεται η μελαγχολία που έρχεται πολλές φορές στην ψυχή;».


Καί απάντησε:Η μελαγχολία και το πλάκωμα της ψυχής οφείλονται συνήθως σε τύψεις από ευαισθησία, και τότε ο άνθρωπος χρειάζεται να εξομολογηθή, για να μπόρεση να βοηθηθή από τον πνευματικό. Γιατί, αν είναι ευαίσθητος, μπορεί το σφάλμα που έκανε να είναι πολύ μικρό, άλλα ο εχθρός διάβολος να το μεγαλοποιή να του το δείχνη με μικροσκόπιο, για να τον ρίξη στην απελπισία και να τον αχρηστέψη. Μπορεί να του πη λ.χ. ότι τάχα στενοχώρησε πολύ τους άλλους, ότι τους δυσκόλεψε κ.λπ., και να τον κάνη να στενοχωριέται πιο πολύ από όσο αντέχει.

Αφού ενδιαφέρεται ο διάβολος, γιατί δεν πηγαίνει να πειράξη την συνείδηση ενός αναίσθητου άνθρωπου; Αλλά τον αναίσθητο τον κάνει να θεωρή μηδαμινό ένα μεγάλο σφάλμα του, για να μην έρθη σε συναίσθηση.


Πρέπει ο ανθρωπος να γνωρίση τον εαυτό του όπως είναι, και όχι όπως τον παρουσιάζει ο εχθρός διάβολος, διότι αυτός ενδιαφέρεται για το κακό μας. Ποτέ να μην απελπίζεται, αρκεί να μετανοή, γιατί και οι αμαρτίες του είναι λιγώτερες από του διαβόλου και ελαφρυντικά έχει, επειδή πλάσθηκε από χώμα και από απροσεξία γλίστρησε και λασπώθηκε.


Γιά να γίνη σωστός αγώνας, πρέπει να γυρίζουμε την ρόδα αντίθετα από εκεί που την γυρίζει ο διάβολος.


Αν μας λέη ότι είμαστε κάτι, να καλλιεργούμε την αυτομεμψία. Αν μας λέη ότι δεν είμαστε τίποτε, να λέμε: Ο Θεός θα με ελέηση. Έτσι απλά αν κινήται ο άνθρωπος, με εμπιστοσύνη και ελπίδα στον Θεό, μπαίνει στην ζωή του η μετάνοια, η ταπείνωση, και ανεβαίνει σε πνευματικά ύψη.

Prayer for the Enemies ( St. Nikolai Velimirovic )

Bless my enemies, O Lord. Even I bless them and do not curse them. Enemies have driven me into Your embrace more than friends have. Friends have bound me to earth, enemies have loosed me from earth and have demolished 
all my aspirations in the world. Enemies have made me a stranger in worldly realms and an extraneous inhabitant of the world. Just as a hunted animal found its safe shelter, so have I, persecuted by enemies, found the safest sanctuary, having ensconced myself beneath Your tabernacle, where neither friends nor enemies can slay my soul.


Bless my enemies, O Lord.
Even I bless them and do not curse them.
They, rather than I, have confessed my sins before the world.


They have punished me, whenever I have hesitated to punish myself
They have tormented me, whenever I have tried to flee torments.
They have scolded me, whenever I have flattered myself.


They have spat upon me, whenever I have filled myself with arrogance.
Bless my enemies, O Lord. Even I bless them and do not curse them.


Whenever I have made myself wise, they have called me foolish.
Whenever I have made myself mighty, they have mocked me as though I were a dwarf.


Whenever I have wanted to lead people, they have shoved me into the background.
Whenever I have rushed to enrich myself, they have prevented me with an iron hand.


Whenever I thought that I would sleep peacefully, they have wakened me from sleep.
Whenever I have tried to build a home for a long and tranquil life, they have demolished it and driven me out.



Truly, the enemies have cut me loose from the world and have stretched out my hands to the hem of Your garment.
Bless my enemies, O Lord.
Even I bless them and do not curse them.


Bless them and multiply them; multiply them and make them even more bitterly against me:
so that my fleeing to You may have no return;
so that all hope in men may be scattered like cobwebs; 
so that absolute serenity may begin to reign in my soul;
so that my heart may become the grave of my two evil twins: arrogance and anger;
so that I might amass all my treasure in heaven;


Ah, so that I may for once be freed from self-deception, which has entangled me in the dreadful web of illusory life.


My
 enemies have taught me to know what hardly anyone knows, that a person has no enemies in the world except himself.


One hates his enemies only when he fails to realize that they are not enemies, but cruel friends.
It is truly difficult for me to say who has done me more good and who has done me more evil in the world: friends or enemies.


Therefore bless, O Lord, both my friends and my enemies. A slave curses his enemies, for he does not understand. But a son blesses them, for he understands.


For a son knows that his enemies cannot touch his life. Therefore he freely steps among them and prays to God for them.


Bless my enemies, O Lord.
Even I bless them and do not curse them.


(St. Nikolai Velimirovic, was a Twentieth Century Serbian Orthodox bishop who opposed Nazism and was 
eventually taken to Dachau. In this prayer he no doubt has in mind personal enemies, rather than national ones; the prayer is not intended as a guide for political and military decisions. But in thinking through such words we may be more able to act justly rather than rashly and in hatred or bloodlust).
 St. Nikolai Velimirovic

Une partie de l’exposition « La Russie orthodoxe » à Moscou est dédiée à saint Nicolas du Japon

 

Une partie de l’exposition « La Russie orthodoxe » à Moscou (du 4 au 8 novembre) sera consacrée à saint Nicolas du Japon, dont le centième anniversaire du trépas a été commémoré en 2012. Le 10 avril 1970, le Patriarcat de Moscou a canonisé le saint au titre des « égaux-aux-apôtres », en raison de son activité missionnaire au Japon. La cathédrale orthodoxe de Tokyo, érigée par le saint, est connue comme « Nicolas-Do », la « Maison de Nicolas », cette appellation reflétant le respect des Japonais pour lui.

Dans le cadre de l’exposition « La Russie orthodoxe » qui est dédiée aux dates historiques mémorables, une partie est consacrée au ministère de saint Nicolas au Japon, à son activité missionnaire, à l’affermissement de l’orthodoxie dans ce pays, et aussi à la vie actuelle de l’Église orthodoxe du Japon. Seront présentées également les éditions consacrées au saint, qui sont parues à différents moments dans les langues russe et japonaise, et aussi les livres liturgiques parus au Japon. Les matériaux présentés aideront les visiteurs à mieux connaître le patrimoine écrit de saint Nicolas et l’histoire de sa canonisation. Cette partie de l’exposition a été préparée par le département des affaires ecclésiastiques du Patriarcat de Moscou.

Μετά την εξομολόγηση δικαιολογείται να νιώθεις βάρος;

 

   

- Γιατί να νιώθης βάρος;
Με μια σωστή εξομολόγηση σβήνουν όλα τα παλιά. Ανοίγονται νέα δεφτέρια. Έρχεται η Χάρις του Θεού και αλλάζει τελείως ο άνθρωπος. Χάνονται η ταραχή, η αγριάδα, το άγχος και έρχονται η γαλήνη, η ηρεμία.



Τόσο αισθητό είναι αυτό ακόμη και εξωτερικά, που λέω σε μερικούς να φωτογραφηθούν πριν από την εξομολόγηση και μετά την εξομολόγηση, για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι την καλή αλλοίωση, γιατί στο πρόσωπο ζωγραφίζεται η εσωτερική πνευματική κατάσταση. Τα μυστήρια της Εκκλησίας κάνουν θαύματα. Όσο πλησιάζει κανείς στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, θεώνεται, και επόμενο είναι να ακτινοβολή και να προδίδεται από την θεία Χάρη.

- Δηλαδή, Γέροντα, μετά από μια ειλικρινή εξομολόγηση νιώθεις αμέσως χαρά;

- Όχι πάντοτε. Μπορεί και να μη χαρής αμέσως, αλλά σιγά-σιγά γεννιέται μέσα σου η χαρά. Μετά την εξομολόγηση χρειάζεται η φιλότιμη αναγνώριση. Να νιώθης όπως αυτός που του χαρίζεται ένα χρέος που έχει, και από φιλότιμο αισθάνεται ευγνωμοσύνη και υποχρέωση προς τον ευεργέτη του. Να ευχαριστής τον Θεό, αλλά συγχρόνως να ζης και το ψαλμικό: «την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι διαπαντός», για να μην ξεθαρρεύης και επαναλαμβάνης τα ίδια σφάλματα.

- Γέροντα, διάβασα κάπου ότι οι δαίμονες θα μας βασανίσουν στην άλλη ζωή ακόμη και για έναν κακό λογισμό που δεν εξομολογηθήκαμε.

- Κοίταξε, όταν ο άνθρωπος μετανοήση και πη στον πνευματικό ό,τι θυμόταν, χωρίς να έχη την πρόθεση να κρύψη κάτι, τελείωσε· τα ταγκαλάκια δεν έχουν καμμία εξουσία επάνω του. Όταν όμως δεν εξομολογηθή εν γνώσει του μερικές αμαρτίες του, θα βασανίζεται στην άλλη ζωή γι' αυτές.

- Γέροντα, όταν κάποιος εξομολογήθηκε νεανικά του σφάλματα, αλλά πάλι τα σκέφτεται και ταλαιπωρήται, είναι σωστή αντιμετώπιση;

- Αν έχη πολλή συντριβή για τα νεανικά του σφάλματα και τα εξομολογήθηκε, δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρήται, αφού ο Θεός του τα συγχώρησε από την στιγμή που τα εξομολογήθηκε. Στο εξής δεν πρέπει να σκαλίζη τα παλιά, ιδίως σαρκικά αμαρτήματα, γιατί μπορεί να πάθη ζημιά. Στον πόλεμο π.χ. πέφτει μια χειροβομβίδα δίπλα σε έναν στρατιώτη, αλλά τον φυλάει ο Θεός και δεν σκάζει. Όταν τελειώση ο πόλεμος, βρίσκει ο στρατιώτης την χειροβομβίδα που δεν έσκασε και αρχίζει να την περιεργάζεται, και τελικά ανατινάζεται στον αέρα σε καιρό ειρήνης

 

 

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

Jesus Prayer: Key to a Restful Sleep?

The best way to prepare for a restful sleep is to start a practice of nightly prayer where you repeat one hundred times or more the Jesus prayer: “Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner.”



Many of us struggle to get a sound night’s sleep. The drug stores make huge profits on sleep remedies and there are now even specialized sleep clinics. Most of us are unaware about how our dreams and negative forces impact us during our sleep. We tend to discount this aspect of our life because this all happens deep in our subconsciousness. Our minds are filled with unprocessed stimuli from our busy life during the day that carry over into our night time sleep. What we need is a way to slow down our mind, to calm it, to bring our focus on God before we go to bed so he can bless us with a restful sleep.


The best way to prepare for a restful sleep is to start a practice of nightly prayer where you repeat one hundred times or more the Jesus prayer: “Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner.” This prayer, in the tradition of the Church, is one of the most powerful prayers. As you repeat it slowly in your mind, concentrating on the words, you mind shifts its attention away from your problems of the day. You begin to focus on God and seek His help and forgiveness. After you pray in this way, read a passage from the Bible or from the writings of one of the Church Fathers. You are now filling your mind with spiritual thoughts that will replace those you have collected from a hectic day. Then, as you get into bed, begin again to say the Jesus Prayer. Let it put you to sleep.


This is not as easy as it sounds. You will have to work at it for a while. As you practice it you will find that your mind changes and your sleep deepens and becomes more restful.
This period between being awake and going to sleep is a critical transition period. We shift from control of our conscious mind to our subconscious mind deep within. It is a time when demonic powers can interfere. This is where the prayer helps to open your heart to God in forgiveness, seeking his mercy to grant you a peaceful sleep free from troubling dreams and needless worries. As you enter into this subconsciousness, the prayer will enter deep within and help to open the door of your heart letting the Holy Spirit bring you calm and peace.

 
If you do experience a bad dream that awakens you, immediately begin to say the Jesus Prayer to bring your mind back to a calm state. Then keep repeating it until you again fall into sleep. After awhile the prayer will automatically begin in your subconscious mind to stop troubling dreams even before you awake.