ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ( Γεροντας Εφραιμ Φιλοθεϊτης )

 

Του Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου
Αγαπητά μου παιδιά,
Σήμερα η γη μας ποτίζεται συνεχώς από πολύ αίμα, από τους πολέμους και τόσα άλλα που συμβαίνουν. Ποτίζεται όμως και με αθωότερο αίμα από το του Άβελ, και το αίμα αυτό είναι της βρεφοκτονίας. Είναι το αίμα των αθώων βρεφών, των απροστάτευτων υπάρξεων, το οποίον χύνεται από τις ίδιες τις μητέρες των.

Όλα τα ιατρεία κι όλα τα μαιευτήρια έχουν γίνει σφαγεία του Ηρώδου. Εκατομμύρια, εκατομμύρια βρέφη σ' όλον τον κόσμο έχουν πεταχθή στους ντενεκέδες των σκουπιδιών και στους υπονόμους. Μήτε τα γατάκια δεν πετούν έτσι. Όπως γνωρίζουμε αυτός ο φονιάς, ο γιατρός, ο μαιευτήρ με το νυστέρι του σκοτώνει το βρέφος μέσα στην μήτρα -όπως έχουμε δη σε ταινία- και μετά με το εργαλείο του σπάζει, θραύει το κεφαλάκι του παιδιού και το βγάζει. Και η μητέρα δεν βλέπει τίποτε και πολύ ήσυχη αναχωρεί για το σπίτι της....

Βλέπετε πόσο τραγική είναι η έκτρωσις, πόσο μεγάλο έγκλημα είναι! Θα πρέπει λοιπόν να σταματήση. Οι αθώες αυτές υπάρξεις δεν πρέπει να σκοτώνωνται τόσο τραγικά και χωρίς έλεγχο συνειδήσεως, Έτσι με τον απλό λογισμό, ότι δεν μπορείς να θρέψης άλλο παιδί. Κανονίζουμε δηλαδή εμείς, πώς θα μας φερθή ο Θεός; Κανονίζουμε εμείς, αν θα μπορέσουμε ή όχι να φέρουμε εις πέρας όσα παιδιά μας δώση ο Θεός μέσα στην οικογένεια; Εμείς οι ίδιοι κανοναρχούμε τον Θεό πώς θα μας φερθή;

Το έγκλημα αυτό παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, επικίνδυνες και πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουν οι γυναίκες πόσο φοβερό είναι και να κάνουν έναν αγώνα να το σταματήσουν ή να εμποδίσουν άλλες γυναίκες που πρόκειται κατά διαβολική ενέργεια να το διαπράξουν. Γιατί συνήθως φθάνουν στο έγκλημα αυτό είτε από άγνοια είτε από πίεσι είτε από πάλη εσωτερική. Κυρίως συμβάλλει η συνεργεία του διαβόλου με αιτίες και αστήρικτες δικαιολογίες και προφάσεις και αδυναμίες, όπως π.χ. δεν φθάνουν τα οικονομικά, με πιέζει ο άντρας μου, μου ήλθε η ασθένεια κλπ. Από την άλλη πλευρά είναι και η άγνοια και όλα αυτά τα εκμεταλλεύεται ο διάβολος και κατορθώνει να παρασύρη τις μητέρες σ' αυτό το τραγικό αμάρτημα.

Δεν ξέρω, αν γνωρίζετε ότι αυτά τα παιδάκια, αυτά τα έμβρυα, αυτές οι υπάρξεις δεν καταλήγουν στην ανυπαρξία με την έκτρωσι, αλλά το κάθε έμβρυο είναι κι ένας τέλειος άνθρωπος, και μάλιστα στην ψυχή. Αυτά τα παιδάκια ζουν στον άλλο κόσμο, κι όπως καταλαβαίνετε τόσα εκατομμύρια παιδιά έχουν αποτελέσει έναν ολόκληρο στρατό στον ουρανό. Όλα αυτά διαμαρτύρονται· το αθώο αίμα τους βοά προς τον Θεό ότι αδικοσκοτώθηκαν και ότι δεν έλαβαν το Άγιον Βάπτισμα, ότι δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Και η ευθύνη σε ποιους πηγαίνει; Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται· δίπλα στο αίμα αυτό που χύνεται, στο «κομπιούτερ» του Θεού, γράφεται «έγκλημα». Και αυτό το αίμα πώς θα ξεπλυθή; Όταν λερώνεται κάποιος με τι καθαρίζεται; Με το ύδωρ, με το νεράκι το καθαρό. Κι εδώ χρειάζεται ύδωρ να βγαίνη συνεχώς από δύο βρύσες, που είναι τα δύο μάτια. Η μετάνοια η εσωτερική να εξωτερικεύεται με μία ακένωτη πηγή δακρύων εφ' όρου ζωής!

Βέβαια το αμάρτημα συγχωρείται, αφ' ης στιγμής κατατεθή στην Ιερά, στην παντοδύναμη Εξομολόγησι, όπου δεν μένει τίποτε ασυγχώρητο. Ο Θεός είναι αγάπη και «ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α' Ίωαν. 4, 17). Είναι όμως και δικαιοσύνη. Γι' αυτό οι γυναίκες που έχουν κάνει αυτό το αμάρτημα, ας μην επαναπαύωνται ότι εξομολογήθηκαν τις εκτρώσεις, που έχουν ήδη κάνει. Θα πρέπει σε όλη τους την ζωή να χύνουν δάκρυα μετανοίας. Πολλές απ' αυτές νοιώθουν ανικανοποίητες καίτοι εξομολογήθηκαν. Γιατί; Διότι ακόμη δεν μετενόησαν εσωτερικά, δεν έχυσαν το αναλογούν δάκρυον, το οποίον θα ξεπλύνη το αίμα της εκτρώσεως ή των εκτρώσεων. Η μετάνοια είναι πολύ μεγάλη, απέραντη. Απόδειξις της αγάπης και της ευσπλαχνίας του Θεού είναι αυτό το «ζην», το ότι ζει ο άνθρωπος και μετά το έγκλημα. Ζει και αυτό σημαίνει ότι τον περιμένει ο Θεός, κι αφού τον περιμένει δεν πρέπει να χάση την ευκαιρία, πρέπει να την εκμεταλλευθή.

Και ο κανόνας του πνευματικού συγκριτικά με το πολύ σοβαρό αυτό αμάρτημα και ειδικό έγκλημα, χρήζει ιδιαιτέρας προσοχής. Ο κανόνας βοηθάει στην θεραπεία της ψυχής, αλλά, όπως είπαμε, θα πρέπει να ανοίξουν και οι βρύσες των δακρύων, που θα ξεπλύνουν τα αίματα της εκτρώσεως, για να μπορέση κατόπιν ο άνθρωπος να αισθανθή κοινωνία με τον Θεό. Δεν φθάνει, λοιπόν, μόνον η εξομολόγησις. Αυτό που μετρά, αυτό που θα αλλάξη, που θα αλλοιώση την καρδιά του Θεού, την πικραμένη και φαρμακωμένη, που θα την επαναφέρη, όπως ήταν πριν αμαρτήση ο άνθρωπος, είναι οι δύο βρύσες των ματιών του, που θα ρέουν δάκρυα μετανοίας. Θα πρέπει, πριν φύγουμε απ' αυτήν την ζωή, να έχουμε αλλάξει την καρδιά του Θεού.

Θα σας αναφέρω ένα απλό παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι ένα παιδί λύπησε την μητέρα του με μια παρακοή, μια ασέβεια. Όταν επιστρέψη αυτό το παιδί, και της πη: «Συγγνώμη, μητέρα, γι’ αυτό που έκανα· δεν θα το ξανακάνω», η μητέρα θα απαντήση: «Συγχωρεμένο να είσαι και μην το ξανακάνης». Την συγχώρεσι την πήρε. Αν όμως πέση στην αγκαλιά της κι αρχίση να κλαίη, να οδύρεται, να την παρακαλή και να την ικετεύη να του δώση από καρδιάς την συγγνώμη, τότε δεν θα μείνη η ελάχιστη λύπη και πικρία μέσα της για το σφάλμα του παιδιού. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον άνθρωπο, που μετανοεί και επιστρέφει στον Θεό μετά από οποιοδήποτε αμάρτημα...

Όσον περισσότερον μετανοεί ο άνθρωπος, κι όσον περισσότερον χύνει δάκρυα μετανοίας, τόσον περισσότερον η καρδιά του Θεού αλλοιώνεται. Εις βάθος γίνεται η καταλλαγή του Θεού μετά του αμαρτωλού ανθρώπου, και ιδιαίτερα στην περίπτωσι αυτού του εγκλήματος της εκτρώσεως, όπου επιβάλλεται η ροή των δακρύων να μη σταματήση το δάκρυ μέχρι τελευταίας αναπνοής....

Γι' αυτό κι εμείς δεχόμεθα τους πάντες σ' αυτό το σωτήριο λουτρό, σ' αυτό το λιμάνι που λέγεται εξομολόγησις. Κι εκεί αράζει το κάθε τσακισμένο καράβι από τις φουρτούνες του ωκεανού. Είτε το έχουν δείρει άνεμοι ή φουρτούνες ή ληστές, ο,τιδήποτε κι αν είναι αυτό, έρχεται και γωνιάζει σιγά - σιγά. Του έχουν φύγει τα κατάρτια, τα πανιά και το μόνο που περισώζεται είναι το σκάφος, ο σκελετός. Και μπαίνει μέσα στα συνεργεία τα διορθωτικά, διορθώνονται όλα αυτά τα πράγματα και γίνεται πάλι καινούριο το καράβι αυτό.

Έτσι μία ήμερα ήλθε ένα τέτοιο καραβοτσακισμένο πλάσμα· ήλθε μία γυναίκα στο μυστήριο -εγώ βέβαια τη λυπήθηκα τρομερά- και μου παρουσιάζει η καημένη πενήντα εκτρώσεις! Βάλε τώρα το γεγονός αυτό να τίθεται στην κρίσι του πνευματικού· πενήντα φόνοι παιδιών! Φυσικά εφ' όσον ο Θεός την έχει στην ζωή ακόμη, είναι εγγύησις του Θεού ότι την ανέχεται και την περιμένει, οπότε ποιος πνευματικός είναι εκείνος, ο οποίος θα της φερθή κατ' άλλον τρόπον; Την πήρα βέβαια με πολλή στοργή, με πολλή αγάπη, προσπάθησα να την βολέψω και της έδωσα εκείνο το φάρμακο που της χρειαζότανε.

Σκεφθήτε πόσα χρόνια περάσανε· την βασάνιζε το αμάρτημα αυτό και δεν είχε την τόλμη να το πη! Και γύρισε πίσω με την ελπίδα της σωτηρίας. Πόσο τρομερή είναι η αγάπη του Θεού! Αλλά και η χαρά των Αγγέλων! «Επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι μεγάλη χαρά γίνεται εν τω ουρανώ» (Λουκ. 15, 7). Δεν είναι μόνον το ότι μετανοεί ο άνθρωπος και κλαίει και οδύρεται την κατάντια του και ο Θεός τον σώζει, αλλά και ότι παραχρήμα γίνεται και στον ουρανό χαρά. Ολόκληρος ο ουρανός πανηγυρίζει και οι Άγγελοι υμνούν και αινούν τον Θεό για την σωτηρία μιας αθανάτου ψυχής!

«Μακάριοι ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι» (Ψαλμ. 31, 32) · δηλαδή είναι ευτυχής ο άνθρωπος, ο οποίος αξιώθηκε να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του. Τι ευχαριστία να αποδώση κανείς στον Θεό! Σκέψου· εγώ να έχω ζήσει χίλια χρόνια, να έχω κάνει όλα τα εγκλήματα του μεγαλύτερου εγκληματία και τελικά να με φωτίση το έλεος του Θεού, να επιστρέψω, για μια στιγμή να τα καταθέσω όλα και μέσα σε δύο λεπτά, σε λίγη ώρα να βρεθώ δίκαιος, να βρεθώ λουσμένος, να βρεθώ στους ουρανούς! Μα εκείνα τα χίλια χρόνια τι γίνονται; Πάνε εκείνα· μην τα λογαριάζεις, δεν υπάρχουν τώρα, έχουν σβήσει, δεν ζητούνται αυτά πλέον, βγήκαν από τα κατάστιχα των δαιμόνων αμέσως, πάραυτα! Είναι διαταγή του Θεού! Με το κάθε αμάρτημα που καταθέτεις, πατάει το κουμπάκι του «κομπιούτερ», τακ, άφεσις! Τακ, άφεσις! Άφεσις! Με άθροισμα από κάτω «μηδέν». Λευκό μητρώο! Ύστερα, είναι να μην προσκυνής αυτόν τον Θεό, να μην πέσης κάτω και να κλαις από αγάπη και έρωτα και πόθον Θεού;...

Εύχομαι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος να μας επισκιάζη όλους και να μας διατηρή εν Χριστώ. Αμήν.

Από το βιβλίο Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ, εκδ. Ιεράς Μ. Φιλόθεου, Άγιον Όρος

http://www.pentapostagma.gr/2013/04/gerontas-efraim-filotheiths-ektroseis.html

Θυμιατό και Θυμίαμα

Θυμιατό

Τα θυμιατά που χρησιμοποιούμε στους Ιερούς Ναούς είναι κινητά μεταλλικά σκεύη που στο κάτω μέρος δέχονται τα αναμμένα κάρβουνα ή καρβουνόσκονη. Εξαρτώνται από τέσσερις αλυσίδες με δώδεκα κουδουνάκια. Συμβολίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές και τους δώδεκα Αποστόλους αντίστοιχα. Η βάση του θυμιατού συμβολίζει την ανθρώπινη φύση του Χριστού μέσα στα σπλάχνα της Παναγίας Μητέρας Του. Τα ανάμενα κάρβουνα συμβολίζουν το πυρ της θεότητας. Είναι η βάτος η φλεγόμενη αλλά μη κατακαιομένη. Η φωτιά συμβολίζει και τη Θεία Αγάπη που ως φωτιά καίει την καρδιά του κάθε πιστού.
Θυμίαμα καλείται από τα αρχαία χρόνια το αρωματικό ρετσίνι ή το κόμμι που βγαίνει από τις τομές στον κορμό του δέντρου λίβανος εξ ου και λιβάνι. Είναι ένα από τα τρία δώρα που προσέφεραν οι τρεις Μάγοι στον Κύριο μας. Συμβολίζει την προσευχή μας που ανέρχεται όπως ο καπνός, στο θρόνο του Θεού. Όπως δηλαδή το λιβάνι συναντάται με το αναμμένο κάρβουνο και δεν μένει εκεί, αλλά αφού αφού θερμανθεί ανέρχεται προς τα άνω και σκορπίζει την ευωδία, έτσι και οι ψυχές μας με ζεστή και θερμή πίστη προσευχόμενες, δεν πρέπει να κολλούν στα γήινα υλικά όταν λατρεύουν το Θεό, αλλά να φτερουγίζουν προς τα άνω μυροβλύζουσες, απαγκιστρωμένες από τις υλικές μέριμνες.



Το θυμίαμα στη λατρεία του Θεού χρησιμοποιούνταν και απὸ τους Eβραίους και απὸ τους ειδωλολάτρες. Ήταν δείγμα αναγνώρισης της υπερέχουσας αξίας του Θεού, ήταν σύμβολο υποταγής και αφοσίωσης. Στο σπίτι καλό είναι να προσφέρεται θυμίαμα τακτικά και να συνοδεύεται πάντοτε με κάποια προσευχή. Οι πνευματικοί συμβολισμοί του θυμιάματος είναι:

1. Το θυμίαμα εν πρώτοις συμβολίζει την προσευχή, που ανεβαίνει προς τον θρόνον του Θεού. " Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν Σου. . . " Είναι η ορμή της ψυχής προς τα άνω. Και ταυτόχρονα συμβολίζει και την ζέουσαν επιθυμία μας να γίνει η προσευχή μας δεκτή " εις όσμήν ευωδίας πνευματικής ". Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος " Ώσπερ το θυμίαμα και καθ' εαυτό καλόν και ευώδες, τότε δέ μάλιστα επιδείκνυται την ευωδίαν, όταν ομιλήση τώ πυρί. Ούτω δέ και η ευχή καλή μέν καθ' εαυτήν, καλλίων δέ και ευωδεστέρα γίνεται όταν μετά και ζεούσης ψυχής αναφέρηται, όταν θυμιατήριον η ψυχή γένηται και πύρ ανάπτη σφοδρόν ". Γι ' αυτό και πρέπει, όταν προσεύχεται κανείς, καλόν είναι να καίει θυμίαμα στο σπίτι.

2. Συμβολίζει ακόμη τις γλώσσες πυρός της Αγ. Πεντηκοστής, όταν ο Κύριος εξαπέστειλε στους Μαθητές Του το Πανάγιό Του Πνεύμα " έν είδει πυρίνων γλωσσών ". Στην ευχή που λέγει ο ιερεύς, όταν ευλογεί το θυμίαμα στην Πρόθεση, αναφέρει " Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν Χριστέ ο Θεός εις οσμήν ευωδίας πνευματικής, ο προσδεξάμενος εις το υπερουράνιόν Σου θυσιαστήριον, αντικατάπεμψον ημίν την χάριν του Παναγίου Σου Πνεύματος ". Με το θυμίαμα δηλ. ζητούμε από τον Κύριο να μάς στείλει την αγιοπνευματικήν Του χάρι. Γι' αυτό και οι πιστοί, όταν τους θυμιάζει ο Ιερεύς, κλίνουν ελαφρώς την κεφαλή σε δείγμα αποδοχής της χάριτος αυτής. Ο Άγ. Συμεών Θεσσαλονίκης ερμηνεύει ως εξής την σημασίαν του θυμιάματος : " Δηλοί την απ' ουρανού χάριν και δωρεάν εκχυθείσαν τώ κόσμω διά Ιησού Χριστού και ευωδίαν του Πνεύματος και πάλιν εις τον ουρανόν δι' αυτού αναχθείσαν".

3. Το ευώδες θυμίαμα συμβολίζει εξ άλλου και τον αίνον, που απευθύνεται προς τον Θεό. Η καύση του θυμιάματος σημαίνει τη λατρεία και τον εξιλασμό. Το δέ ευχάριστο συναίσθημα, που δημιουργείται από το άρωμα του θυμιάματος σε όλο το χώρο του Ι. Ναού, σημαίνει την πλήρωση της καρδιάς μας από τη θεία ευαρέστηση, που είναι ο καρπός της αγάπης μας προς το Θεό. Στην περίπτωση αυτή κάθε πιστός μετατρέπεται σε " ευωδίαν Χριστού ".

4. Το δέ θυμιατήριον, όπου καίγονται τα κάρβουνα και τοποθετείται το θυμίαμα, συμβολίζει την κοιλίαν της Θεοτόκου, η οποία δέχθηκε στα σπλάχνα της σωματικώς την Θεότητα, που είναι " πύρ καταναλίσκον ", χωρίς να υποστή φθοράν ή αλλοίωση. Κατά τον άγιο Γερμανό, Πατριάρχη Κων/λεως " Ο θυμιατήρ υποδεικνύει την ανθρωπότητα του Χριστού, το πύρ την θεότητα και ο ευώδης καπνός μηνύει την ευωδία του Αγίου Πνεύματος προπορευομένην ". Και αλλού " Η γαστήρ του θυμιατηρίου νοηθείη αν ημίν η ηγιασμένη μήτρα της Θεοτόκου φέρουσα τον θείον άνθρακα Χριστόν εν ώ κατοικεί πάν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς. Διό και την οσμήν της ευωδίας αναδίδωσιν ευωδιάζον τα σύμπαντα ". Με απλά λόγια και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός περιγράφει αυτόν τον συμβολισμόν, λέγοντας " Το θυμιατό σημαίνει την Δέσποινα, την Θεοτόκο. Όπως τα κάρβουνα είναι μέσα στο θυμιατό και δεν καίεται, έτσι και η Δέσποινα η Θεοτόκος εδέχθηκε τον Χριστόν και δεν εκάηκε, αλλά μάλιστα εφωτίσθηκε.

5. Στην Αποκάλυψη ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει για χρυσό Θυμιατήρι: «λιβανωτόν χρυσούν». Απ’ αυτό ανέβηκε ο καπνός των Θυμιαμάτων μαζί με τις προσευχές των άγιων ενώπιων του Θεού (Αποκ.8/η',35). Σε άλλο σημείο της Αποκαλύψεως (5/ε',8) ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ταυτίζει το Θυμίαμα με τις προσευχές των άγιων. Εκεί γράφει για τους εικοσιτέσσερις πρεσβυτέρους οι όποιοι προσκύνησαν το Αρνίον «έχοντες έκαστος κιθάραν και φιάλας χρυσας γεμούσας θυμιαμάτων, αι είσιν αι προσευχαί των άγίων». (Δηλαδή: έχοντας ο καθένας κιθάρα και φιάλες χρυσές γεμάτες θυμιάματα, που είναι οι προσευχές των αγίων).



Με το θυμίαμα που προσφέρουμε την ώρα της προσευχής υποβοηθείται η ανάταση της ψυχής προς τα υψηλά «άνω σχώμεν τάς καρδίας». Όπως το θυμίαμα θερμαινόμενο στον άνθρακα ανέρχεται προς τα άνω ευωδιάζοντας το περιβάλλον, έτσι και η ψυχή του πιστού με θερμή πίστη πρέπει να πτερουγίζει προς τα άνω μυροβλύζουσα, απαγγιστρωμένη από τις υλικές μέριμνες. Η βάση του θυμιατηρίου υποδεικνύει την ανθρωπότητα του Χριστού, η φωτιά την θεότητά Του και ο ευώδης καπνός μάς «πληροφορεί» την προπορευόμενη ευωδία του Αγίου Πνεύματος.

Ο Μωυσής υπακούοντας στον Θεό κατασκεύασε και τοποθέτησε στη Σκηνή του Μαρτυρίου Θυσιαστήριο του Θυμιάματος (Έξοδ. 30: 1-10). Ο τρόπος παρασκευής του Θυμιάματος διδάχθηκε από τον ίδιο τον Κύριο (Έξοδ. 30: 34-36). Η προσφορά Θυμιάματος στην Παλαιά Διαθήκη αποτελούσε εντολή του Θεού. Έπρεπε να προσφερθεί Θυμίαμα στην αρχή της ημέρας το πρωί και το βράδυ με το άναμμα των Λύχνων (Έξοδ. 30: 7-8).

Αυτή η καλή συνήθεια μεταφέρθηκε και στη χριστιανική λατρεία. Ιδιαίτερα προσφέρεται Θυμίαμα στον Εσπερινό με το ιλαρό φως της δύσεως του Ηλίου και στο ψάλσιμο του δεύτερου στίχου του 140 Ψαλμού, όπου ψάλλεται το "κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου". Παρακαλούμε τον Κύριο να ανεβεί η προσευχή μας προς τον θρόνο Του, όπως ανεβαίνει το ευωδιαστό Θυμίαμα προς τον ουρανό.



Το λατρευτικό αυτό μέσο δημιουργεί κατανυκτικό κλίμα προσευχής και ελκύει την αγιαστική χάρη του Θεού. Η ευλογία του Θυμιάματος κατά την τελετή της Προσκομιδής δείχνει καθαρά τη μεγάλη ωφέλεια, που προξενείται στους εκκλησιαζόμενους από την προσφορά του Θυμιάματος. Λέει χαρακτηριστικά εκεί ο ευλογών λειτουργός: "Θυμίαμά σοι προσφέρομεν, Χριστέ ο Θεός ημών, εις οσμήν ευωδίας πνευματικής· ό προσδεξάμενος εις το υπερουράνιόν σου θυσιαστήριον, αντικατάπεμψον ημίν την χάριν του παναγίου σου Πνεύματος". (Δηλαδή: Θυμίαμα σ' Εσένα προσφέρουμε, Χριστέ Ύψιστε Θεέ, ως οσμή ευωδίας πνευματικής· αυτό, αφού δέχθηκες στο υπερουράνιό Σου Θυσιαστήριο, στείλε πίσω σε μας τη χάρη του παναγίου Σου Πνεύματος). Έκπληξη προκαλεί το ότι τα ίδια λόγια περίπου χρησιμοποιεί ο λειτουργός και για την προσφορά των Τιμίων Δώρων στη Θεία Λειτουργία: " Όπως ο φιλάνθρωπος Θεός ημών, ο προσδεξάμενος αυτά εις το άγιον και υπερουράνιον και νοερόν αυτού θυσιαστήριον εις οσμήν ευωδίας πνευματικής, αντικαταπέμψη ημίν την θείαν χάριν και την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος, δεηθώμεν". (Δηλαδή: Με σκοπό ο φιλάνθρωπος Θεός μας, που δέχθηκε αυτά στο άγιο και υπερουράνιο και πνευματικό Του Θυσιαστήριο ως οσμή ευωδίας πνευματικής, να στείλει πίσω σε μας τη θεία χάρη και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ας παρακαλέσουμε).

Όταν ο λειτουργός θυμιάζει τους πιστούς, αυτοί πρέπει να προσκυνούν ευλαβικά προσδοκώντας την ευλογία και τη χάρη του Θεού. Όταν ο λειτουργός θυμιάζει τις εικόνες των αγίων, επιζητεί τις μεσιτικές προσευχές τους προς τον Κύριο για βοήθεια των μελών της στρατευομένης Εκκλησίας. Δυστυχώς Πολλοί χριστιανοί, όταν τους θυμιά ο Ιερεύς, παραμένουν ακίνητοι (σάν κολώνες). Και τούτο, ασφαλώς, λόγω άγνοιας. Η μικρή υπόκλιση είναι δείγμα ότι συμμετέχουμε στα τελούμενα. Εκτός από τον Ι. Ναό, είναι καλό και στο σπίτι να προσφέρεται θυμίαμα τακτικά και να συνοδεύεται πάντοτε με ολοκάρδια προσευχή.

Οι τρεις περιφερειακές αλυσίδες του Θυμιατηρίου, που κρατούν τη βάση, συμβολίζουν την Αγία Τριάδα. Η κεντρική αλυσίδα, που ανεβοκατεβάζει το κάλυμμα, συμβολίζει τον Υίο του Θεού που κατέβηκε στη γη και αναλήφθηκε στους ουρανούς, για να σώσει τον άνθρωπο. Οι δώδεκα Κωδωνίσκοι με τον ευχάριστο ήχο τους συμβολίζουν τους δώδεκα Αποστόλους, οι οποίοι κήρυξαν και διαλάλησαν παντού τη Θεότητα του Χριστού και τη λύτρωση που πρόσφερε με τη θυσία Του στον Σταυρό. Η βάση του Θυμιατηρίου, δηλαδή το κάτω ημισφαίριο, συμβολίζει τη Θεοτόκο, η οποία δέχθηκε τον Κύριο της δόξης, ο οποίος εδώ συμβολίζεται με τα αναμμένα κάρβουνα. Σύμφωνα με άλλη ερμηνεία η βάση συμβολίζει τη γη, ενώ το κάλυμμα τον ουρανό.

Ο ευώδης καπνός, όπως φαίνεται καθαρά στην Αποκάλυψη, συμβολίζει τις προσευχές των αγιασμένων πιστών και την εξαγιαστική χάρη του Άγιου Πνεύματος.

 http://iliaxtida.wordpress.com/2013/04/09/tm/#more-12353

The Great Fast

By Hieromonk Moses the Hagiorite, Vatopaidi Monastery, Mt.Athos

Many people ignore or do not will to acknowledge the true meaning of these days (of fast), consuming themselves with their routine (monotonous) everyday life. The modern man complains that life is tiring him, yet makes no step towards a fundamental change. He takes on strict diets sometimes, yet disregards the fast. He can make time for a counseling psychologist, can spend hours in front of television, but finds no time for a spiritual father or for the church.

Today’s man does not want to offer but he’d rather receive with not much effort or personal sacrifice. Too afraid to look himself in the eyes, he runs away from himself and struggles in his inner emptiness.

The Great Fast works like an X-Ray, like a (video) camera or like a mirror. In a certain way, we do not welcome it because it reveals our hidden reality.

Today’ spirit of consumerism, comfort and pride leaves man a prisoner of the many unnecessary things that have filled his life. The Great Lent is a halt in the routine rush of life and an opportunity for transfiguration. The prayer of blessed Ephraim the Syrian that in this period it is said hundreds of times during the religious services, urges us to abandon sloth, a lot of care, love of power and idle talk and gain purity, humble thoughts, patience and love. This beautiful and meaningful prayer ends by asking God: “Grant me to see my own faults and not to judge my brother…”



Let’s abandon gossip, judgment of others that continually stain our soul and let’s move the focus on ourselves correcting our fallings.

The Great Lent urges us to return to one-self and it contributes to our healing from the spiritual diseases that darken our minds and make our lives difficult and bitter.

If we manage to reach this self-knowledge and repentance, then the Great Lent will not be a gloomy and barren time for us, or a simple time to fulfill the “moral duties”, but an opportunity to soften our hardened hearts, which will lead us to the love of people and the love for God.

The excessive rationalism of the difficult time we live in, strives to keep us away from what is mystical, from all that is holy – unspeakable and beyond nature – mystery.

And the result of this state comes to light. Everywhere melancholy and despair reigns, wounding the soul. It is time to see from the depth of our hearts, that we have become estranged and, the time is ripen to return to the cradle of Crucified Love.

Often during the time of Great Lent, temptations, trials, tribulations and failures occur. These will come for us to mature, to acquire balance and a child like nature. Let’s not forget that the life of the Christian is one with the Cross. Without crucifixion comes no resurrection.

The Great Lent is a beautiful time for preparation, a semi-darken corridor leading us to the chamber full of light. The members of this preparatory time are prayer and fasting. But prayer and fasting without humility and love, bares no fruit. The fasting and prayer aim to temper our selfishness. Let’s not loose this opportunity offered once again by the Great Fast, as we’re slowly approaching its end. In the Church, our problems find their solution. The cold winter is followed by spring. Following the clouds, the sunny weather is even more beautiful. The Triodion is followed by the Pentecostarion. And now, as a wonderful hymn says, is the “time of repentance and the hour for prayer.”

Θαυμαστή επέμβαση του Γερ.Παϊσίου

Μαρτυρία κ. Ξυναρή Νικολάου, κατοίκου Πάφου της Κύπρου:

«Το επάγγελμα μου είναι υδραυλικός. Μια μέρα τον Ιούλιο του 1997, τελείωσα την εργασία μου και μάζευα τα εργαλεία μου για να τα βάλω στο αυτοκίνητο. Ήταν σούρουπο, δεν έβλεπα καλά. Είχε έναν «τέλιν» (σύρμα) πού απλώνουν τα ρούχα και κρεμόταν απ’ αυτό άλλο «ττέλιν» με ένα γάντζο δύο πόντους στην άκρη. Αφού μάζεψα τα εργαλεία και σηκώθηκα να πάω στο αυτοκίνητο, μπήκε ο γάντζος στο μάτι μου και έμεινα ακίνητος, σαν το ψάρι στο αγκίστρι.

»Φώναξα «βοήθεια» με όλη μου την δύναμη.

Έτρεξε ο κύριος πού είχε το σπίτι, με είδε και μου είπε να μου βγάλη τον γάντζο. Του είπα όχι, διότι έφοβόμουν μήπως βγάζοντας το με τυφλώση. Του είπα να πάη στο αυτοκίνητο μου να φέρη μια πένσα, να μου κόψη το «ττέλιν» και να με πάη στις πρώτες βοήθειες, να μου το βγάλουν εκεί».

Μέχρι να πάη και να ξανάρθη, εγώ έκλαιγα και λυπόμουν επειδή είχα τρία παιδιά και δεν ήθελα να έχουν ένα πατέρα τυφλόν.

Έκείνη την στιγμή εμφανίστηκε μπροστά μου ένας άνθρωπος λεπτός με μαύρα ράσα. Μόλις είδα τον άνθρωπο αυτόν και έβαλα τον σταυρό μου, ένιωσα ένα ρίγος και ένιωσα το χέρι του κάτω από το μάγουλο και έσπρωχνε την κεφαλήν μου επάνω και βγήκε από το μάτι μου ο γάντζος.

Όταν ήρθε ο άνθρωπος πού πήγε να φέρη την πένσα, πήγαμε στις πρώτες βοήθειες. Με εξέτασαν οί γιατροί, τους διηγήθηκα τί συνέβη και δεν πίστευαν. Στην κόρη του ματιού είχε ένα κόψιμο. Μου έδωσαν μια αλοιφή και για τρεις-τέσσερις μέρες έπρεπε να εχω κλειστό το μάτι μου με μια γάζα.

Την επομένη μέρα μπαίνοντας σ’ ένα μαγαζί βλέπω ψηλά στον τοίχο σε φωτογραφία τον άνθρωπο πού εμφανίστηκε μπροστά μου. Ερώτησα την κυρία πού είχε το κατάστημα ποιος είναι. Μου είπε ότι είναι ενας μοναχός πολύ ακουστός πού ονομάζεται Παΐσιος. Έπρεπε να πάρω αυτήν την φωτογραφία, διότι ήταν κάτι το ανεκτίμητο για μένα. Την παρακάλεσα να αγοράσω την φωτογραφία να της δώσω όσα θέλει. Αυτή μου έδωσε ένα βιβλίο, πού γράφει για τον π. Παΐσιο. Το διάβασα την ίδια μέρα και έκτοτε το έχω μέσα στο αυτοκίνητο μου για φυλακτό».

Ρίξτε το παλιό κατάστιχο μέσα στην φωτιά της αγάπης

- Γέροντα, δεν μπορώ να συγχωρήσω εύκολα τους άλλους.

- Εσύ δεν θέλεις να σε συγχωρή ο Χριστός;

- Πώς δεν θέλω, Γέροντα;

- Τότε, γιατί κι εσύ δεν συγχωρείς τους άλλους; Αυτό πρόσεξέ το πολύ, γιατί στενοχωρεί τον Χριστό. Είναι σαν να σου χάρισε δέκα χιλιάδες τάλαντα κι εσύ να μη θέλεις να χαρίσης στον άλλον εκατό δηνάρια. Να λες με τον λογισμό σου: «Πώς ο Χριστός που είναι αναμάρτητος με ανέχεται συνέχεια, και ανέχεται και συγχωρεί δισεκατομμύρια ανθρώπους ,κι εγώ δεν συγχωρώ μια αδελφή;».

Μια μέρα ήρθε στο Καλύβι ένα παιδί που ήξερα ότι είχε παρεξηγηθεί με κάποιον και, ενώ εκείνος του ζητούσε να τον συγχωρέση, αυτός δεν τον συγχωρούσε. Κάποια στιγμή μου λέει: «Κάνε προσευχή ,Γέροντα, να ,με συγχωρέση ο Θεός». «Θα κάνω προσευχή ,του λέω, να μη σε συγχωρέση ο Θεός». Αλλά εκείνο πάλι μου είπε: «Θέλω, Γέροντα, να με συγχωρέση ο Θεός». «Αν δεν συγχωρέσης , ευλογημένε, εσύ τους άλλους, του είπα τότε, πώς θα σε συγχωρέση εσένα ο Θεός;».

Η δικαιοσύνη του Θεού είναι η αγάπη, η μακροθυμία∙ δεν έχει καμιά σχέση με την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Αυτή την δικαιοσύνη του Θεού πρέπει να αποκτήσουμε. Μια νύχτα πήγε στο Κελλί του Παπα-Τύχωνα ένας κοσμικός να τον ληστέψη. Αφού βασάνισε αρκετά τον Γέροντα –του έσφιγγε τον λαιμό με ένα σχοινί-, είδε ότι δεν έχει χρήματα και ξεκίνησε να φύγη. Την ώρα που έφευγε, ο Παπα- Τύχων του είπε: «Θεός συγχωρέσοι, παιδί μου». Ο κακοποιός αυτός πήγε να ληστέψη και άλλον Γέροντα, αλλά εκεί τον έπιασε η αστυνομία και ομολόγησε μόνος του ότι είχε πάει και στον Παπα-Τύχωνα. Ο αστυνόμος έστειλε χωροφύλακα να πάρη τον Παπα-Τύχωνα για ανάκριση, αλλά ο Γέροντας δεν ήθελε να πάη. «Εγώ παιδί μου, έλεγε, συγχώρεσα τον κλέφτη με όλη την καρδιά μου». Ο χωροφύλακας όμως δεν έδινε καθόλου σημασία στα λόγια του . «Άντε, γρήγορα, Γέροντα, του έλεγε! Εδώ δεν έχει “συγχώρησον” και “ευλόγησον”. Τελικά, επειδή ο Γέροντας έκλαιγε σαν μωρό παιδί, τον λυπήθηκε ο διοικητής και τον άφησε να γυρίση στο Κελλί του. Όταν μετά θυμόταν ο Γέροντας αυτό το περιστατικό , δεν μπορούσε να το συγχωρέση στο μυαλό του: «Πα-πα-πα, παιδί μου, έλεγε, αυτοί οι κοσμικοί άλλο τυπικό έχουν∙ δεν έχουν το “ευλόγησον” και το “Θεός συγχωρέσοι”!

- Γέροντα, τι είναι η μνησικακία; Να θυμάσαι το κακό που σου έκαναν ή να αισθάνεσαι κακία για εκείνον που σου το έκανε;

- Αν θυμάσαι το κακό και λυπάσαι, όταν αυτός που σου το έκανε πάη καλά, ή χαίρεσαι, όταν δεν πάη καλά, αυτό είναι μνησικακία. Αν όμως, παρά το κακό που σου έκανε ο άλλος, χαίρεσαι με την προκοπή του, αυτό δεν είναι μνησικακία. Αυτά είναι τα κριτήρια, για να ελέγξης τον εαυτό σου σ’ αυτό το θέμα.

Εγώ πάντως, ό,τι κακό κι αν μου κάνη ο άλλος, το ξεχνώ∙ ρίχνω το παλιό κατάστιχο μέσα στην φωτιά της αγάπης και καίγεται. Τότε με τον ανταρτοπόλεμο, το 1944 ,μια μέρα είχαν έρθει στο χωριό μας αντάρτες. Έκανε πολύ κρύο. Είπα: «Τί θα έχουν να φάνε; Θάναι νηστικοί. Ας τους πάω λίγο ψωμί». Όταν τους το πήγα, με πέρασαν για ύποπτο. Ούτε καν σκέφθηκα ότι στα βουνά κυνηγούσαν τα αδέλφια μου. Τί είπε ο Χριστός; «Ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας και να κάνετε καλό σ’ αυτούς που σας μισούν».



Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΛΟΓΟΙ Ε΄

ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»

ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

2007

Prayer for the Enemies

Bless my enemies, O Lord. Even I bless them and do not curse them. Enemies have driven me into Your embrace more than friends have. Friends have bound me to earth, enemies have loosed me from earth and have demolished 
all my aspirations in the world. Enemies have made me a stranger in worldly realms and an extraneous inhabitant of the world. Just as a hunted animal found its safe shelter, so have I, persecuted by enemies, found the safest sanctuary, having ensconced myself beneath Your tabernacle, where neither friends nor enemies can slay my soul.

Bless my enemies, O Lord.

Even I bless them and do not curse them.

They, rather than I, have confessed my sins before the world.

They have punished me, whenever I have hesitated to punish myself

They have tormented me, whenever I have tried to flee torments.

They have scolded me, whenever I have flattered myself

They have spat upon me, whenever I have filled myself with arrogance.

Bless my enemies, O Lord. Even I bless them and do not curse them.

Whenever I have made myself wise, they have called me foolish.

Whenever I have made myself mighty, they have mocked me as though I were a dwarf.

Whenever I have wanted to lead people, they have shoved me into the background.

Whenever I have rushed to enrich myself, they have prevented me with an iron hand.

Whenever I thought that I would sleep peacefully, they have wakened me from sleep.

Whenever I have tried to build a home for a long and tranquil life, they have demolished it and driven me out.

Truly, the enemies have cut me loose from the world and have stretched out my hands to the hem of Your garment.

Bless my enemies, O Lord.

Even I bless them and do not curse them.

Bless them and multiply them; multiply them and make them even more bitterly against me:
so that my fleeing to You may have no return;
so that all hope in men may be scattered like cobwebs; 
so that absolute serenity may begin to reign in my soul;
so that my heart may become the grave of my two evil twins: arrogance and anger;
so that I might amass all my treasure in heaven;

Ah, so that I may for once be freed from self-deception, which has entangled me in the dreadful web of illusory life.

My
 enemies have taught me to know what hardly anyone knows, that a person has no enemies in the world except himself.

One hates his enemies only when he fails to realize that they are not enemies, but cruel friends.

It is truly difficult for me to say who has done me more good and who has done me more evil in the world: friends or enemies.

Therefore bless, O Lord, both my friends and my enemies.

A slave curses his enemies, for he does not understand.

But a son blesses them, for he understands.

For a son knows that his enemies cannot touch his life.

Therefore he freely steps among them and prays to God for them.

Bless my enemies, O Lord.

Even I bless them and do not curse them.


(St. Nikolai Velimirovic, was a Twentieth Century Serbian Orthodox bishop who opposed Nazism and was 
eventually taken to Dachau. In this prayer he no doubt has in mind personal enemies, rather than national ones; the prayer is not intended as a guide for political and military decisions. But in thinking through such words we may be more able to act justly rather than rashly and in hatred or bloodlust).


by St. Nikolai Velimirovic

“The power to endure is greater than the wickedness of evil”

“Those who fall cannot give the excuse that the trials or temptations they encounter are greater then the power they have to defeat them.” 

The tests that the devil brings upon us do not surpass the human power to endure. For if it surpasses this power, man would be at no fault for not enduring and overcoming them.

So those who fall cannot give the excuse that the trials or temptations encountered, were greater then the power they had to defeat them.

Of course, things get complicated, given that man cannot overcome these trials by his power alone, but also with the power of God.

And the power given to man form Above, is granted as such, not to make his effort useless or to require an effort that man could not bare.

Exceptions exist with the wonders (miracles) that are worked though some. But even in these cases, the supernatural power grated to man, is at the measure of his supernatural faith.

However, the line between the order of nature and the supernatural is difficult to draw and (is) very subtle.

In the faithful, this supernatural power, penetrating their being, lifts up their powers at various levels. “

(Father Dumitru Stăniloae, 329 note to “The Ascetic Words” of Saint Isaac the Syrian , Philokalia IX)

Πρόσεχε τι λες στους πνευματικούς που εξομολογείσαι

 

«Πρόσεχε τι λες στους πνευματικούς που εξομολογείσαι. Γιατί δεν τα ξέρουν όλα.
Πρέπει να είναι οι πνευματικοί πολύ σοφοί, διακριτικοί, και έμπειροι.
Να έχουν πνεύμα Θεού, για να μπορούν να σου λύνουν τα διάφορα προβλήματά σου».

«Όταν είσαι μακριά από την Αθήνα, λέει σε έναν αδελφό, και δεν μπορείς να έρχεσαι τόσο τακτικά εδώ, να ψάχνεις εκεί να βρίσκεις έναν πολύ καλό πνευματικό για να εξομολογείσαι τις αμαρτίες σου. 
Γι' αυτό σας λέω να  πηγαίνετε για να εξομολογείσθε, και συ και η γυναίκα σου και τα παιδιά σου, και προ πάντων να είστε τότε ειλικρινείς σ' αυτά που λέτε, γιατί έτσι ο Θεός τα συγχωρεί όλα και ανεβαίνετε πνευματικά»

  Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου

Αν θέλεις να βρείς τον Θεό δια της «ευχής» δεν θα σταματάς ποτέ αυτήν την εργασία

«Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.
Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού.
Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις.
Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ.
Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά.
Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.
Όταν ο ευχόμενος κρατεί τον νου του να μη φαντάζεται τίποτε, αλλά να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποια βία και θέληση δική του τον κατεβάζει στην καρδιά, και τον κρατεί μέσα και λέγει με ρυθμό την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ...;
Αν θέλεις να βρεις τον Θεό δια της «ευχής» δεν θα σταματάς ποτέ αυτήν την εργασία. Όρθιος, καθήμενος, βαδίζοντας δεν θα μένεις χωρίς την ευχή.
Να μη βγαίνει πνοή χωρίς την ευχή για να εφαρμόζεται ο λόγος του Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε».
Εάν μπορέσεις να λέγεις την «ευχή» εκφώνως και συνέχεια, σε δύο-τρεις μήνες πιστεύω την συνηθίζεις και μετά πλησιάζει η Θεία Χάρις και σε ξεκουράζει.
Αρκεί να μη σταματήσεις να την λέγεις με το στόμα, χωρίς διακοπή.
Όταν την παραλάβει ο νους τότε θα ξεκουρασθείς με την γλώσσα να την λέγεις.
Όλη η βία είναι στην αρχή, έως ότου γίνει συνήθεια.
Κατόπιν θα την έχεις σ' όλα τα χρόνια της ζωής σου.
Μόνο κτύπα ευθέως την θύρα του θείου ελέους και πάντως ο Χριστός μας θα σου ανοίξει, εάν επιμένεις».

(Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής)

Οραμα

Από τη χορεία των ρώσων αγίων, ξεχωριστή αγάπη στην Παναγία έτρεφε ό όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ. 'Αλλά καί ή Μητέρα του Θεού τον περιέβαλλε με ιδιαίτερη εύνοια, όπως αποδεικνύουν οί πολλές της εμφανίσεις σ' αυτόν.

Το ακόλουθο όραμα του οσίου είναι το πιο εντυπωσιακό. Το διηγείται ή μοναχή του Ντιβέγιεβο Εύπραξία, γιατί αξιώθηκε κι αυτή να το απολαύσει μαζί με τον άγιο:

«Νωρίς το πρωί της 25ης Μαρτίου 1831 ακούστηκε μια δυνατή βοή καί ακολούθησε ένας αρμονικός ύμνος. Ή πόρτα του δωματίου άνοιξε μόνη της κι απλώθηκε παντού φως κι εύωδία. Ό στάρετς Σεραφείμ ήταν γονατιστός με τα χέρια υψωμένα. Εγώ έτρεμα.

Ξαφνικά σηκώνεται καί μου λέει:

- Μη φοβάσαι, παιδί μου. Να, ή Δέσποινα μας, ή Ύπεραγία Θεοτόκος έρχεται κοντά μας!

Πράγματι, μπροστά πήγαιναν δύο άγγελοι κρατώντας ανθισμένα κλαδιά. Ακολουθούσαν ό Τίμιος Πρόδρομος καί ό Θεολόγος άγιος Ιωάννης, ενώ πίσω τους έκανε την εμφάνιση της ή Παναγία με δώδεκα παρθενομάρτυρες.

Ή Θεοτόκος, φορώντας ένα λαμπρό μανδύα κι ένα υπέροχο στέμμα, με πλησίασε, ενώ ήμουν πεσμένη κάτω. Με άγγιξε καί ευδόκησε να μου πει:

- Σήκω, αδελφή, καί μη φοβάσαι. Μαζί μου έχουν έρθει παρθένες σαν κι εσένα.

Δεν κατάλαβα πώς σηκώθηκα. Ή βασίλισσα επανέλαβε:

- Μη φοβάσαι. Ήρθαμε να σας επισκεφθούμε.

Ό π. Σεραφείμ, όρθιος μπροστά στην Παναγία, μιλούσε μαζί της με πολλή οικειότητα. Ή Θεοτόκος του είπε πολλά. "Αν καί συμμετείχα στο όραμα, δεν μπόρεσα ν' ακούσω τί έλεγαν. "Άκουσα μόνο το εξής:

- Μην αφήνεις τίς παρθένες μου του Ντιβέγιεβο.

- Ώ Δέσποινα! Τίς συγκεντρώνω, αλλά δεν μπορώ να τίς κατευθύνω μόνος μου.

- Θα σε βοηθήσω σε όλα εγώ. Θα τίς διδάξεις την υπακοή. "Αν την κρατήσουν, θα είναι μαζί σου καί κον­τά μου. Διαφορετικά, θα χάσουν τη θέση πού τους ετοιμάζω ανάμεσα σ' αυτές εδώ τίς παρθένες. Ούτε τέτοια θέση ούτε τέτοιο στεφάνι θ' απολαύσουν. "Οποιοσδή­ποτε τίς προσβάλει, θα τιμωρηθεί από μένα. Κι όποιος τίς διακονήσει για την αγάπη του Χρίστου, θα βρει έλεος ενώπιον Του. Κατόπιν ή Παναγία στράφηκε σ' εμένα.

- Κοίταξε, μου είπε, αυτές τίς παρθένες καί τα στεφάνια τους. Μερικές άφησαν επίγεια βασίλεια καί πλούτη για την ουράνια Βασιλεία. Όλες αγάπησαν την εκούσια πτώχεια, αγάπησαν μόνο τον Κύριο, καί γι' αυτό βλέπεις πόση δόξα καί τιμή αξιώθηκαν. Όπως υπέφεραν οι αρχαίες μάρτυρες, έτσι υποφέρουν καί οι σημερινές. Μόνο πού εκείνες υπέφεραν φανερά, ενώ σήμερα υποφέρουν μυστικά, με θλίψη καρδίας. Ό μισθός τους όμως θα είναι ό ίδιος.

Γυρίζοντας υστέρα ή Θεοτόκος στον Στάρετς, τον ευλόγησε καί του είπε:

- Σύντομα, αγαπητέ μου, θα είσαι μαζί μας!

Κατόπιν ό όσιος αντάλλαξε μαζί της χαιρετισμό, κα­θώς καί με όλους τους αγίους. Κάποιος άπ' όλους γύρισε καί μου είπε:

Αξιώθηκες αυτό το όραμα χάρη στίς προσευχές των πατέρων Σεραφείμ, Μάρκου, Ναζαρίου καί Παχωμίου.

Ξαφνικά όλα χάθηκαν. Το όραμα, πού είχε διαρκέσει λιγότερο από μία ώρα, τελείωσε. Ήταν το δωδέκα­το πού αξιώθηκε ν' απολαύσει ό όσιος Σεραφείμ στην επίγεια ζωή του».


Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

On control of the tongue ( St Nicodemos )

The greatest necessity of all is to control and curb our tongue. The mover of the tongue is the heart: what fills the heart is poured out through the tongue. And conversely, when feeling is poured out of the heart by the tongue, it becomes strengthened and firmly rooted in the heart. Therefore the tongue is one of the chief factors in building up our inner disposition.




Good feelings are silent. The feelings which seek expression in words are mostly egotistical, since they seek to express what flatters our self-love and can show us, as we imagine, in the best light. Loquacity mostly comes from a certain vainglory, which makes us think that we know a great deal and imagine our opinion on the subject of conversation to be the most satisfactory of all. So we experience an irresistible urge to speak out and in a stream of words, with many repetitions, to impress the same opinion in the hearts of others, thus foisting ourselves upon them as unbidden teachers and sometimes even dreaming of making pupils of men, who understand the subject much better than the teacher. ‘ This refers, however, to cases when the subjects of conversation are more or less worthy of attention. But in most cases loquacity is a synonym of empty talk, and then there are no words to express the many evils, which arise from this ugly habit. In general, loquacity opens the doors of the soul, and the devout warmth of the heart at once escapes. Empty talk does the same, but even more so. Loquacity distracts one’s attention out of oneself, leaving the heart unprotected. Then the usual passionate interests and desires begin to steal into it, at .times with such success that at the end of such empty talk the heart has not only consented, but has decided to commit passionate deeds. Empty talk is the door to criticism and slander, the spreader of false rumours and , opinions, the sower of discord and strife. It stifles the taste for . mental work and practically always serves as a cover for the absence of sound knowledge. When wordy talk is over, and the fog of self-complacency lifts, it always leaves behind a sense of frustration and indolence. Is it not proof of the fact that, even involuntarily, the soul feels itself robbed’?




Wishing to show how difficult it is for a loquacious man to refrain from saying something harmful, sinful and wrong, the Apostle James said that keeping the tongue within its rightful bounds is the property only of the perfect: “If any man offend not in word, the same is a perfect man, and able also to bridle the whole body’ (James iii. 2). As soon as the tongue begins to speak for its own pleasure, it runs on in speech like an unbridled horse, and blurts out not only the good and seemly, but also the bad and harmful.




This is why the Apostle calls it ‘an unruly evil, full of deadly poison” (James iii. 8). Long before him Solomon too said: ‘In the multitude of words there wanteth not sin’ (Prov. x. 19). In general, let us say, like Ecclesiastes, that a loquacious man shows his folly, for as a rule only ‘a fool . . . is full of words’ , (Ecclesiastes x. 14).




Do not prolong your conversation with a man, who is not listening to you with a good heart, lest you weary him and make your-self abhorrent, as is written: ‘He that useth many words shall be abhorred” (Ecclesiasticus xx. 8). Beware of speaking in a severe or superior manner; for both are highly disagreeable and make people suspect you of great vanity and a high opinion of your self. Never speak about yourself, about your affairs or your relatives, except when it is necessary, and even then be brief and say as little as possible. When you see that others speak too much of themselves, force yourself not to imitate them, even if their words appear humble and self-reproachful. As regards your neighbour and his affairs, do not refuse to discuss them, but always be as brief as you can, even when you have to speak of such things for his good.




While conversing, remember and try to follow the precept of St. Thalassius who says: ‘Of the five attitudes in conversation with others, use three with discrimination and without fear; use the fourth infrequently and refrain from using the fifth altogether”




(Philokalia, the first century, 69). One writer understands the first three as follows: ‘yes”, ‘no”, ‘ of course” or ‘this is clearly so”; by the fourth, he understands doubtful things and by the fifth, things totally unknown. In other words, about things you know for certain to be true or false, or self-evident, speak with conviction, saying that they are true, or false, or evident. About doubtful things better say nothing, but when necessary, say that they are doubtful and reserve your judgment. Of what you know nothing, say nothing. Someone else says: we have five forms’ Or modes of speech: the vocative, when we invoke someone; the interrogative, when we ask a question; the desiring or soliciting form, when we express a desire or request; the defining, when we express a decisive opinion on something; the commanding, when masterfully and authoritatively we express a command. Of these five, use the first three freely; the fourth, as rarely as possible; the fifth, not at all.




Speak of God with all homage, especially of His love and goodness; at the same time be fearful lest you commit a sin by speaking wrongly, confusing the simple hearts of the listeners. Therefore, listen rather to others on this subject, collecting their words in the inner treasure-house of your heart.




When the conversation is of other things, let only the sound of the voice enter into your ear, but not the thought into your mind, which must remain unwaveringly directed towards God. Even when it is necessary to listen to the speaker, in order to understand what he speaks of and to give a suitable answer, do not forget, in the midst of listening and speaking, to raise the eye of your mind on high where your God is, thinking of His greatness and remembering that He never loses sight of you and looks at you either with approval or disapproval, according to what is in the thoughts of your heart, in your words, movements and actions. When you have to speak, before expressing what has entered your heart and letting it pass to your tongue, examine it carefully; and you will find many things that are better not let past your lips. Know moreover that many things, which it seems to you good to express, are much better left buried in the tomb of silence. Sometimes you will yourself realise this, immediately the conversation is over.




Silence is a great power in our unseen warfare and a sure hope ‘of gaining victory. Silence is much beloved of him, who docs not rely on himself but trusts in God alone. It is the guardian of holy prayer and a miraculous helper in the practice of virtues; it is also a sign of spiritual wisdom. .St. Isaac says: ‘ Guarding your tongue not only makes your mind rise to God, but also gives great hidden power to perform visible actions, done by the body. If silence is practised with knowledge, it also brings enlightenment in hidden doing” (ch. 31 in Russian edition). In another place he praises it thus: ‘ If you pile up on one side of the scales all the works demanded by ascetic life, and on the other side—silence, you will find that the latter outweighs the former. Many good counsels have been given us, but if a man embraces silence, to follow them will become superfluous” (ch. 41). In yet another place he calls silence ‘the mystery of the life to come; whereas words are the instruments of this world” (ch. 42). St. Barsanuphius places it above preaching the word of God, saying: ‘•’If you are just on the very point of preaching, know that silence is more worthy of wonder and glory.” Thus, although one man ‘holdeth his tongue because he hath not to answer”, another ‘keepeth silence, knowing his time” (Ecclesiaaticus xx. 6), yet another for some other reasons, ‘for the sake of human glory, or out of zeal for this virtue of silence, or because he secretly communes with God in his heart and does not want the attention of his mind to be distracted from if (St. Isaac, ch. 76). It can be said in general that a man, who keepeth silence, is found wise and of good sense (Ecclesiasticus xx. 5).




I shall indicate to you the most direct and simple method to acquire the habit of silence: undertake this practice, and the practice itself will teach you how to do it, and help you. To keep up your zeal in this work, reflect as often as you can on the pernicious results of indiscriminate babbling and on the salutary results of wise silence. When you come to taste the good fruit, of silence, you will no longer need lessons about it. […]


St Nicodemos

Πίσω από την δοκιμασία κρύβεται η ευλογία του Θεού

Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους οφείλουν σε κάποια δοκιμασία
Η θλίψις είναι κακό πράγμα. Αλλά πίσω απ’ αυτό, πίσω από τον πόνο, πίσω από την θλίψη, πίσω από την δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται η αναγέννησης, η ανάπλασις του ανθρώπου, της οικογενείας. Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους την οφείλουν σε κάποια δοκιμασία. Νομίζουν ότι πηγαίνουν όλα ωραία∙ τους παίρνει ο Θεός το παιδί∙ κλάμματα κακό, κ.λ.π. Έρχεται και επισκιάζει έπειτα η χάρις του θεού και ειρηνεύουν οι άνθρωποι∙ και πλησιάζουν την εκκλησία, πλησιάζουν την εξομολόγηση, πλησιάζουν τον ιερέα. Χάριν του παιδιού πάνε στην εκκλησία ο πόνος τους κάνει ν’ αναζητήσουν, να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως, να κάνουν τις λειτουργίες.

Ο πόνος απαλύνει την καρδιά και την κάνει δεκτική των λόγων του θεού, ενώ πρώτα ήταν σκληρή, δε δεχόταν. π.χ, ένας άνθρωπος στο σφρίγος της νεότητος∙ εγώ είμαι σκέφτεται και κανένας άλλος δεν είναι. Να πτυχία, να και οι δόξες, να κι η υγεία, να κι οι ομορφιές, να κι όλα. Όταν όμως τον ξαπλώσει στο κρεβάτι μία ασθένεια τότε αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Μπορεί να πεθάνω. Τι το όφελος όλα αυτά, κι αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Έρχεται φερ’ ειπείν ένας άνθρωπος, τον πλησιάζει, διάβασε και αυτό το βιβλίο να δεις τι λέει. Ακούει και ένα λόγο του Θεού και τότε τον ακούει τον λόγου του Θεού. Κι άμα του δώσεις και βιβλίο, ο πόνος ήδη του έχει κάνει την καρδιά του, έτσι κατάλληλη κι ανοίγει και το βιβλίο και το Ευαγγέλιο και το διαβάζει και από εκεί αρχίζει η ανάπλασις του ανθρώπου. Και όταν γίνει καλά, αμέσως πλέον σηκώνεται και ζει προσεκτικά τη ζωή του και δεν ζει όπως πρώτα με την υπηρηφάνεια και τη φαντασία που είχε.
Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού για να τον φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του
Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του. Ο Ιώβ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη, αλλά ο Θεός ήθελε να τον κάνει ακόμα καλύτερο. Και από τότε που δοκιμάστηκε, από τότε και δοξάστηκε. Ήταν καλός άνθρωπος και ευσεβής κ.λ.π. αλλά χωρίς δοκιμασία δεν ήταν ονομαστός ο Ιώβ. Αφ’ ης στιγμής όμως δοκιμάστηκε και πολέμησε και αγωνίστηκε και στεφανώθηκε και πλούτισε, από κει και ύστερα άρχισε η δόξα του, και απλώθηκε μέχρι σήμερα. Το παράδειγμα του, είναι φωτεινότατο και ενισχύει κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται. Αν αυτός δοκιμάστηκε που ήταν ένας άγιος, πολύ περισσότερο εμείς που είμαστε αμαρτωλοί. Και το αποτέλεσμα ήταν να τον κάμει άγιον και να του δώσει πάλι χρόνια ζωής και να τον ευλογήσει διπλά και τριπλά απ’ ότι έχασε, και έτσι να γίνει ένα φωτεινό παράδειγμα ανά τους αιώνες για κάθε πονεμένο άνθρωπο∙ να προσαρμόζεται και ν’ ακουμπάει σ’ αυτό το παράδειγμα και να ξεκουράζεται και αυτός και να λέει: Ως έδοξε τω Κυρίω, ούτω και εγένετο. Είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένο. Σκύβει το κεφάλι και λέει: ο Θεός έδωσε, ο Θεός πήρε. Και το παιδί ακόμα να μου πάρει, ο θεός δεν μου το δώσε; Το πήρε. Που είναι το παιδί μου; Στον ουρανό; Εκεί τι γίνεται; Αναπαύεται εκεί…
Σε κάθε δοκιμασία πίσω κρύβεται το θέλημα του Θεού και η ωφέλεια την οποία φυσικά ίσως εκείνο τον καιρό να μην μπορεί να την δει, αλλά με τον χρόνο θα την γνωρίζει την ωφέλεια. Έχουμε τέτοια παραδείγματα πάρα πολλά.
Όπως και με τους Αγίους Ανδρόνικο και Αθανασία. Αυτοί ήταν αντρόγυνο∙ και ήταν χρυσοχόος ο Ανδρόνικος με πολύ πλούτο κ.λ.π. Το ένα μέρος του κέρδους έτρεφε την οικογένειά του. Το ένας μέρος του κέρδους το έδινε στους φτωχούς και το ένα μέρος του άλλου κέρδους το ένα τρίτο το έδινε άτοκα στους ανθρώπους που δεν είχανε χρήματα. Είχαν δύο χαριτωμένα κοριτσάκια. Και μια μέρα από μία αρρώστια πέθαναν και τα δύο. Πηγαίνουν και τα θάβουν και οι δύο. Η Αθανασία η καημένη πάνω στον τάφο έκλαιγε έκλαιγε, έκλαιγε. Ε ο Ανδρόνικος έκλαιγε και αυτός. Είδε και απόειδε, τράβηξε για το σπίτι. Έμεινε η καημένη η Αθανασία και έκλαιγε πάνω στον τάφο: «Τα παιδιά μου» και «τα παιδιά μου», και κόντευε να βασιλέψει ο ήλιος και να κλείσει το νεκροταφείο. Για μια στιγμή επάνω στη θλίψη της και στη στεναχώρια της, βλέπει και έρχεται ένα μοναχός και της λέει:
«Κυρά μου γιατί κλαις;»
«Πως να μην κλαίω πάτερ;» (Αυτή νόμιζε πως ήταν ο παπάς του νεκροταφείου). «Έθαψα τα παιδιά μου, τους δυο αγγέλους μου, τους έβαλα μέσα στον τάφο και έμεινα εγώ και ο άντρας μου εντελώς μόνοι. Δεν έχουμε δροσιά καθόλου».
Της λέει: «Τα παιδιά σου είναι στον παράδεισο με τους αγγέλους. Είναι στην ευτυχία και στη χαρά του Θεού και συ κλαις παιδί μου; Κρίμα είσαι και χριστιανή».
«Ώστε ζουν τα παιδιά μου; Είναι άγγελοι;»
«Βεβαίως είναι άγγελοι τα παιδιά σου».
Ήτανε ο Άγιος της εκκλησίας εκεί. Τελικά έγιναν μοναχοί ο Ανδρόνικος και η Αθανασία και αγίασαν….

Γέροντος Εφραίμ (Προηγουμένου Ι. Μονής Φιλοθέου), Δοκιμασμένες πνευματικές νουθεσίες προς απόκτηση της ψυχικής υγείας και της σωτηρίας μας, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη

Abortions are a terrible sin ( Elder Paisios )

An instructive image: Christ, the Most-holy Theotokos and St. Stylianos blessing and protecting those who carry the blessed Cross of family life in Christ. A repentant woman wails of her sin of abortion. To the right, the New Herod of Abortion is depicted personified, with the physician helping her, and women bringing them their babes out of love of pleasure, hardness of heart, indifference, etc.

 
Note: Here Elder Paisios, with the divine illumination that he has, shares what a terrible sin and blight upon the entire world the sin of abortion is. He (and I) are not using this as a ruse to support any specific political candidate or party. And the Elder would never support those who would use violence to make a statement against abortion providers or patients. But may his words grant us all the contrition to realize how great a sin abortion is, and how we might all return to Christ in repentance, acknowledging the sacred image of God that is every human being, even from our mother's womb.
 
Elder Paisios: "Abortions are a terrible sin" (amateur translation)

-Elder, one forty year-old woman, who has grown children, is three months pregnant. Her husband threatened that, if she does not have an abortion, he would leave her.

If she has an abortion, her other children would pay with sicknesses and accidents. Today, parents kill their children with abortions and do not have the blessing from God. In olden times, if a small child was born sick, they would baptize him, and he would die like an angel, and was more secured.

Parents had other older children, but they also had the blessing of God. Today, they kill their older children through abortions, as they strive to keep them alive while they are sick. Parents run to England, to America to heal them. And they continue to bear children even more sick, because they, if they sought to make a family, they could again give birth to sick children, at which point, what would happen? If they bore a few children, they would not run so much for the one who is sick. He would die and go forth as a little angel.

-Elder, I read once that every year, in total there are 50 million abortions and 200,000 women die from complications.

They kill the children because they say that, if the population would increase, there would not be enough to eat, in order for humanity to be preserved. There are so many uncultivated areas, so many woods, so that, with today's tools, for example, they could plant olive groves to give to the poor. It's not that they would cut the trees and there would be no Oxygen, because there would be trees to replace them.

In America, the wheat burns, and here in Greece, the fruit falls into the rubbish heap, etc. while in Africa, the people are dying from hunger. When people were dying from hunger in Abyssinia, because they had a great drought, I told a well-known ship-owner friend to help in these circumstances, to go to the rubbish dump and to load up a boat to take [the surplus foodstuffs] there for free. They didn't allow him to do this under any circumstance.

-How many thousands of embryos are killed every day!

Abortion is a terrible sin. It is murder, and of course a very great murder, to kill unbaptized children. Parents must understand that life begins from the instant of conception.

One night, God allowed me to see a terrible vision, to inform me regarding this matter! It was the evening of the Tuesday of Bright Week 1984. I had lit two candles in two tin cans, as I always do even while asleep, for all those who suffer spiritually or bodily. To those I include the living and the reposed. At midnight, as I was saying the [Jesus] Prayer, I saw a great field surrounded by a fence, studded by wheat that had just begun to grow. I stood outside the field, and I lit candles for the reposed and placed them on the wall of the fence.

To the left there was a dry place, full of rocks and cliffs, which was shaking continuously from a very strong cry from thousands of voices that break your heart and make you shudder. And even the toughest man, if he would hear it, would be unable to remain unmoved. As I was experiencing these heartbreaking cries, I asked within where these voiced were coming from, and what was happening with all that I saw, and I heard a voice tell me: “The field studded with wheat that has just sprouted, is the Cemetery with the souls of the dead that would be raised. At the place which was shaking from the heartbreaking cries are found the souls of children who were killed through abortions!”

Following this vision, I was unable to rest from the great pain that I experienced for the souls of the children. I could neither lie down to rest, though I had been busy that whole day.

-Elder, can something be done to remove the law regarding abortions?

Yes, but the Nation, the Church, etc. must be moved to inform the people about the consequences of declining birth rates. The Priest should explain to the world that the law regarding abortions is against the commandments of the Gospel. Doctors, from their own positions, should speak of the risks that follow the woman who has an abortion. See, the Europeans had royalty, and left this as an inheritance for their children. We had the fear of God, but we lost it and did not leave an inheritance for the next generation, and for this we legalize abortions, political marriage, [etc.]...When a man disobeys one commandment of the Gospel, he alone is responsible. When, however, something that clashes with the commandments of the Gospel becomes the law of the land, then the wrath of God falls upon the whole nation, that it may be chastened.

Concering the fear of God

St. John says in his Catholic epistle (I John 4:18) Perfect love casteth out fear. What does the Holy Apostle wish to say to us through this? What kind of is he talking about, and what kind of fear? The Prophet David says in the Psalms (Ps. 33:10) Fear ye the Lord all ye His saints, and we find many other similar expressions in the Divine Scriptures. Thus, if even saints, who so loved the Lord, feared Him, then how is it, as St. John says, that Perfect love casteth out fear? By this the Saint wishes to indicate to us that there are two kinds of fear: one initial and the other perfect—one fear is characteristic, so to speak, of those who are beginning to be pious, while the other fear is that of perfect saints, who have attained to the measure of perfect love. For example: he who fulfills the will of God because of fear of tortures, is, as was said, still a beginner; for he does not do good for the sake of good itself, but rather out of fear of punishment. Another one fulfills the will of God out of love for God, loving Him just in order to please Him; he knows what the essence of good consists in, he has understood what it means to be with God. He has true love, which the Saint calls perfect. And this love brings him to complete fear, for such a one fears God and fulfills the will of God not out of fear of punishment, not in order to escape tortures, but because having tasted the very sweetness of being with God, he fears falling away, he fears being deprived of it. This perfect fear, which is born from this love, banishes, casts out the original fear; and this is why the Apostle says: Perfect love casteth out fear.
However it is impossible to attain perfect fear by any other means than of the original fear, the initial fear. St. Basil the Great says, "Who can please God? Either we please Him fearing tortures and then we are in the state of a slave; or we fulfill the commandments of God in hope of reward, for our own benefit, and therefore we are like hirelings; or we do good for the sake of good itself, and then we are in the state of a son. For, when a son reaches mature age and reason, fulfills the will of his father not because he fears punishment, and not in order to receive a reward from him, but because he cherishes a special love for him and reveres him as his father, he loves him and is convinced that all the possessions of his father belong to him also. Such a one is able to hear (Gal. 4:7), Thou art no longer a bondservant, but a son, and if a son, then an heir through God. Surely he no longer fears God, as we have said, by that initial fear, but he loves Him, as also St. Anthony said, "I no longer fear God, but I love Him." And the Lord, having said to Abraham, when he was taking his son to sacrifice him (Gen. 22:12), Now I know that thou fearest God, by this is signified that perfect fear that was born of love. For otherwise, why would God say, “Now I know,” when Abraham had already done so much out of obedience—he had left all his own people and settled in a foreign land with a people who served idols, where there was not even a trace of the worship of God; and besides all this God brought such a terrible temptation upon him— the sacrifice of his son. After this He said to him, Now I know that thou fearest God. It is evident that He speaks here concerning that perfect fear which is characteristic of the saints, who fulfill the will of God no longer out of fear of torture or to receive rewards, but loving God, as we have said many times, they fear doing anything against the will of God Whom they love. It is for this reason that the Apostle says, Love casteth out fear, for they act no longer out of fear, but they fear and therefore they love. It is in this that perfect fear consists. But it is not possible (as we have already said above) to attain perfect fear if one does not first acquire initial fear. For it is said (Prov. 1:7),The fear of the Lord is the beginning of wisdom, and again it is said (Sirach 1:15, 18), The fear of God is the beginning and the end. The beginning fear is called the beginning, after which follows the perfect fear of the saints. Beginning fear is characteristic of our condition of soul. It preserves the soul from every evil, as polishing preserves metal, for it is said (Prov. 15:27), By the fear of the Lord everyone departs from evil. And thus, if anyone avoids evil out of fear of punishment, as a slave who fears his lord, he gradually comes to the point where he does good voluntarily, and little by little he begins, like the hireling, to hope for a certain reward for his good actions. For when he shall constantly flee evil, as we have said, out of fear as a slave, and do good in hope of reward as a hireling, then abiding by God's grace in the good, and uniting with God commensurately to this, he receives the taste of the good and begins to understand what true good consists in, and he no longer wishes to be separated from it. For who can separate such a person from the love of Christ? as the Apostle said (cf. Rom. 8:25). Then he attains the dignity of son, and he loves good for the sake of good itself, and he fears because he loves. This is the great and perfect fear. Likewise the Prophet, teaching us to distinguish one kind of fear from the other, said (Ps. 33:11, 12): Come, ye children hearken unto me, and I will teach you the fear of the Lord. What man is there that desirest life, who lovest to see good days.
Pay attention to each word of the Prophet, how each expression has its own force. At first he says, "Come to me," calling us to virtue, and then he adds, "children." The saints call children those whom their words turn away from sin into virtue, as the Apostle also says (Gal. 4:19), My little children, of whom I travail in birth again until Christ be formed in you. Then having called us and prepared us for this appeal, the Prophet says, I will teach you the fear of the Lord. Do you see the boldness of the saint? When we wish to say something good, we always say, "If you wish, let us converse a little on the fear of God or on some other virtue." The Holy Prophet, however, does not do that, but rather says with boldness, Come ye children, hearken unto me, and I will teach you the fear of the Lord. What man is there that desirest life, who lovest to see good days? Then, as if hearing from someone the reply, "I desire it, instruct me how to live and see good days," he instructs us, saying, keep thy tongue from evil, and thy lips from speaking guile. And thus before everything else he cuts off the activity of evil by the fear of God.
Restraining one's tongue from evil signifies not wounding the conscience of a neighbor in anything, not slandering, not irritating. And not speaking a lie with the lips signifies not deceiving one's neighbor. Then the Prophet adds, Turn away from evil (Ps. 33:14) At first he spoke of certain private sins: slander, deceit, and then he speaks of every kind of evil. Turn away from evil, that is, flee in general from every kind of evil, turn away from every deed which leads to sin. Again, having said this, he does not stop with this but adds, And do good. For it happens that one may not do evil, but he also does not do good; one may not offend, but he also does not show mercy; one may not hate, but he also does not love. And thus the Prophet said truly, Turn away from evil and do good. Behold how he shows us the gradualness of the three states of the soul we talked about earlier. Through the fear of God he instructs us to turn away from evil, and then he commands us to begin the good. For when anyone is vouchsafed to be delivered from evil and to turn away from it, he naturally starts doing good, being instructed by the saints.
Having spoken of this so well and systematically, he continues: Seek peace and pursue it. (Ps. 33:14) He did not say only "seek," but also strive after it in order to attain it. Follow this passage attentively with your mind and notice the preciseness the saint observes. When anyone is able to turn away from evil and then to strive, with God's help, to do the good, immediately battles from the enemy arise against him, and he labors in asceticism, works, becomes contrite, not only fearing to return again to evil as we have said concerning the slave, but also hoping, as was mentioned, in rewards for the good like the hireling. And in this way, enduring attacks from the enemy, fighting with him and opposing him, he does the good, but with great pain and great labor; and when he receives help from God, and acquires a certain habit for the good, then he sees rest, he tastes of peace, then he feels what the meaning of the sorrow of battle is and what the joy and happiness of peace is. Then he seeks peace, fervently strives for it, so as to acquire it, so as to obtain good completely and have it within himself.
What can be more blessed than the soul which has been vouchsafed to come into this degree of spiritual maturity? Such a one, as we have said a number of times, is in the condition of a son; for in truth, Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God (Matt. 5:9). After this, who can arouse this soul to do good for the sake of anything else except the enjoyment of that good itself? Who can know this joy except for one who has experienced it? It is then that such a person, as we have already said a number of times, comes to know also perfect fear. Now we have heard what the perfect fear of the saints is, what is initial fear, which is characteristic of our orientation of soul, and how a man begins and what he attains through the fear of God. Now we desire to know also how the fear of God comes to dwell in us, and we wish to say what separates us from the fear of God.
The Fathers have said that a man acquires the fear of God if he has the remembrance of death and the remembrance of tortures; if every evening he tests himself on how he spent the day, and every morning on how he spent the night; if he will not be audacious in his contacts with others, and finally, if he will be in close contact with a man who fears God. For it is said that one brother asked a certain elder, "What shall I do, father, in order that I might fear God?" The elder replied to him, "Go and live with a man who fears God, and by the very fact that he fears God, he will teach you also to fear God." We banish the fear of God from ourselves when we act contrary to this: when we have neither the remembrance of death nor the remembrance of tortures, when we do not pay heed to ourselves and do not test ourselves as to how we spend our time, but live carelessly and have contact with people who do not have the fear of God; and when we do not keep ourselves from audacious behavior. This last is the worst thing of all—it is complete ruin. For nothing so banishes from the soul the fear of God as audacity. Wherefore, when Abba Agathon was asked concerning audacity he said, "It is like a great scorching wind, from which, when it blows, everyone flees, and which ruins all of the fruit on the trees." Do you see, O brother, the power of this passion? Do you see its fierceness? And when he was again asked whether audacity is really so harmful he replied, "There is no passion more harmful than audacity, for it is the mother of all passions." He said very well and reasonably that it is that mother of all passions, because it banishes from the soul the fear of God, for if by the fear of the Lord everyone departs from evil (Prov. 15:27), then of course, where there is no fear of God there is every passion. May God deliver our souls from the all-ruinous passion of audacity!
There are many forms of presumption: one may be presumptuous in word, in touch, and in glance. From presumption one may fall into idle talking, speaking in a worldly way; he does something humorous and inspires others to unbecoming laughter. Audacity is also when one touches another without need, when he raises his hand at someone laughing, pushes anyone, takes something out of another's hand, shamelessly looks at anyone; all this is what audacity does, all this comes from the fact that in the soul there is no fear of God, and from this a man little by little comes to complete carelessness. Therefore, when God gave the commandments of the Law, He said, Act reverently, O sons of Israel, for without reverence and shame a man does not revere God and does not preserve a single commandment. This is why there is nothing more harmful than audacity; therefore it is also the mother of all passions, for it banishes reverence, chases away the fear of God and gives birth to disdain. Because we are audacious with each other and are not ashamed before each other, it happens that we also speak evilly and offend each other. It happens that one of you sees something which is of no profit and he goes out and judges it and places it in the heart of another brother, and not only is he himself harmed, but he also harms his brother, pouring into his heart an evil poison. Moreover often it happens that the mind of that brother had been occupied with prayer or some other good deed, but you came and drew him away into vain talking. Not only is he thus deprived of something profitable, but he is also led into temptation; and there is nothing more terrible, nothing more ruinous, than to harm not only oneself, but also one's neighbor.
Therefore, it is good for us, O brethren, to have reverence, to fear harming oneself and others, to revere each other and beware even of looking each other in the face, for this also, as one of the elders has said, is a form of audacity. If one should happen to see that his brother is sinning, he should not disdain him and be silent about this, thus allowing him to perish; he should likewise not reproach or speak evil about him, but with feeling of compassion and fear of God he should tell the person who can correct him. Or, the very person who saw him sinning should say something to him with love and humility: "Forgive me my brother, if I am not mistaken, we are not doing this well." If he does not listen, tell it to another whom you know he trusts, or tell his elder or abba, depending upon the importance of the sin, so that they might correct him; and then be peaceful. But let us speak as we have said with the aim of correcting your brother and not for the sake of idle-talking or evil-speaking, and not in order to reproach him, not from a desire to accuse him, not for condemnation, and not pretending that you are correcting him while within you there is something you remember from the past. For truly, if someone will say it even to the Abba himself, but it is not in order to correct his neighbor or to avoid harming himself, then this is a sin, for it is evil-speaking. Let him test his heart whether it does not have some passionate movement; if it does, let him say nothing. If after examining himself attentively he sees that his desire to say something is out of compassion and for his brother’s benefit, but that he is disturbed within by some passionate thought, then let him tell the Abba with humility both concerning himself and his neighbor, speaking thus: "My conscious testifies to me that I wish to speak for the correction of the brother, but I feel that I have within me mixed thoughts. I do not know if this is from the fact that I once had an unpleasant encounter with this brother, or whether this is a temptation that hinders me from speaking to my brother so that he might be corrected." Then the Abba will tell him whether he should speak or not. It happens that one might speak not for the benefit of his brother, not out of fear that he himself might be harmed, and not because he remembers some past evil, but simply out of idleness. For what purpose is such evil-speaking? Often also the brother will learn that people are talking about him, will become upset, and from this will come sorrow and yet greater harm. But when someone talks, as we have said, solely for the benefit of the brother, then God will not allow a disturbance to occur, so that there will be no sorrow or harm.
So strive to restrain your tongue, so that you might not say anything bad to your neighbor, and not tempt anyone either by word, deed, a glance or in any other way, and do not be easily irritated, so that when someone among you hears from his brother an unpleasant word, he will not become immediately disturbed by anger, will not reply to him audaciously, and will not remain offended against him. This is unbefitting those who wish to be saved, and unbefitting those who are laboring in asceticism. Acquire the fear of God and meet each other with reverence, each bowing his head before his brother as we have said. Let everyone be humble before God and before his brother and cut off his own will. In truth, it is good if someone, in doing even some good deed, prefer his brother and yield to him; such a one will receive great benefit before the one to whom he yields. I do not know whether I have ever done anything good, but if God has covered me then I know He covered me because I never considered myself better than my brother, but I always placed my brother above myself.
When I was still in the monastery of Abba Seridos, it happened that the servant of Elder John, the disciple of Abba Barsanuphius, contracted a disease, and the Abba ordered me to serve the Elder. I kissed the very doors of his cell from the outside with the same feeling that another might have when bowing down before the honorable Cross, so glad was I to serve him. Indeed, who would not desire to be vouchsafed to serve such a saint? His every word was worthy of amazement. Every day when I had finished my service, I made a prostration before him so as to receive forgiveness from him and depart, and he would always say something to me. The Elder had the custom of repeating four expressions, and as I have said, every evening when it was time for me to depart, he would repeat one of these four expressions to me, among other things. He would begin thus: "Once I said," for the Elder had the custom of adding to every talk the words, "Once I said, brother," "may God preserve love. The fathers have said that through preserving the conscience with regard to one's neighbor, humility of wisdom is born." Again, another night he would say to me, "Once I said, brother—may God preserve love. The fathers have said, `flee from everything human, and you will be saved.'" And again he would say, "Once I said, brother—may God preserve love. The fathers have said, (Gal. 6:2) Bear ye one another's burdens and so fulfill the law of Christ.'" Every evening, when I would go out the Elder would always give me one of these four instructions, just as someone else might give instruction to one setting out on a journey; and thus they served to guard my whole life.
However, despite the fact that I had such love for the holy man and was so concerned with serving him, nonetheless, as soon as I found out that one of the brethren who also desired to serve the elder and was therefore sorrowful, I went to the Abba and asked him saying, "It is more fitting for this brother to serve a holy man than for me, if this is pleasing to you, O lord (Abba)." But neither the Abba nor the Elder himself would permit me this; however, I did everything in my strength to prefer my brother. And spending nine years there, I do not know whether I said a bad word to anyone, although I had an obedience—so that no one might say that I did not have it. Believe me, I recall very well how a certain brother who was walking behind me from the infirmary to the church itself was heaping reproach on me and I walked in front of him not saying a single word. And when the Abba found out about this—I do not know who told him about it—and wished to chastise the brother, I went and fell to his feet, saying, "For the Lord's sake, do not chastise him, it was I who sinned, that brother is not at all guilty." And another brother likewise, whether to tempt me or from simplicity, God knows why, for a period of time he would release his water over my head every night, so that my very mat was made wet by it. Likewise also certain other brothers dusted their mats before my cell, and I saw that a multitude of bed-bugs had collected in my cell, so that I did not have the strength to kill them, for because of the heat they were innumerable. And later when I would lie down to sleep, they would all collect on me and I would fall asleep only out of extreme exhaustion; and when I arose from sleep, I would find that my whole body had been bitten. However, I never said to any of them, "Do not do this," or "Why are you doing this?" And I do not recall that I ever pronounced a word that would disturb or offend a brother. You too, bear one another's burdens, learn to be reverent before each other; and if one of you hears an unpleasant word from anyone, or if he endures something beyond his expectations, he should not immediately become faint-hearted be disturbed by anger, lest during the time of ascetic labor and profit he should be found to have a heart that is weakened, careless, inconstant, unable to endure any kind of attack, as occurs with melons. If even a small point touches it, it is immediately harmed and rots. To the contrary, have a firm heart, have greatness of soul—let your love for each other conquer everything that happens. And if anyone of you has an obedience or some work with the gardener or the cellarer or the cook, or in general with anyone of those who work with you, then let each one struggle with himself—both he who gives the work and he who fulfills it—before all else to preserve his own state of mind, and let him never allow himself to depart from the commandments of God, into disturbance, stubbornness or attachments, or into any kind of self-will or self-justification. But no matter what kind of work each may have, be it great or small, he should not disdain it nor be careless about it, for disdain is harmful; neither should he prefer the fulfillment of the work to their own state of mind, striving to fulfill the job, but ultimately to the detriment of the soul. In every task you are given, even one that is extremely necessary and demands diligence, I do not wish that you should do anything with arguments or disturbances; but be sure that every work that you do, be it great or small, as we have said, is one eighth of what is sought. But to preserve one's state of soul, even at the expense of not doing the work at all, is three parts and a half.
Do you see the difference? Thus, if you are doing any kind of work and wish to fulfill it completely and entirely, then strive to fulfill the work itself, which as I have said, is the eighth part of what is sought, and at the same time preserve your own state of soul unharmed, which constitutes seven-eighths. But if fulfilling your work, your service takes being distracted, departing from the commandments and harming oneself or another by quarrelling with him, then it is better not to lose the seven-eighths in order to preserve the one-eighth. Therefore, if you discover that anyone is acting in this way—know that he is fulfilling his obedience senselessly; and, either from vainglory or the desire to please men [instead of God], he fights and burdens both himself and his neighbor, only so that later he might hear that no one can conquer him.
O, such amazing and great courage! This is not a victory, O brethren, this is a loss, this is ruin, if one quarrels and scandalizes his brother in order to fulfill his service. This means for the sake of one-eighth to lose seven-eighths. If one's service remains unfulfilled the loss is not great; but to quarrel or scandalize one's brother, not giving him what is needful, or to prefer one's service while departing from the commandments of God—this is a great harm: behold the meaning of the one-eighth and the seven-eighths. Therefore I say to you, if I should send any of you on any task, and you shall see that some disturbance or any other harm arises, leave the work and never do harm to yourself or to each other. Let the work be left and not fulfilled—only do not disturb each other, for you will lose the seven-eighths and endure great harm, and this is always senseless. I do not say this to you, however, so that you would immediately fall into faint-heartedness and leave off work or disdain it, or lightly forget and trample upon your conscience out of the desire to avoid sorrow. Again, I do not say this that you might be disobedient and say, "I cannot do this, this is harmful to me, this causes disturbance to me." For then you will never fulfill any kind of service and you will not be able to keep the commandments of God. But strive with all your strength, to lovingly fulfill every service with humility of wisdom, bowing down before each other, revering and asking each other, for there is nothing stronger than humility of wisdom. However, if at any time you see that you yourself or your neighbor is upset, then abandon the work that causes the scandal, yield to each other; do not insist on your own way until harm follows. For it is better, as I have said to you a thousand times, that the work not be fulfilled in the way you wish, but comes out just as it happens, and as need requires, than from your values or self-justification, however good they might appear. If you should disturb or offend each other, you will lose much for the sake of little.
Furthermore, it often happens that one loses both the one and the other and accomplishes nothing at all, for such is the trait of those who love to quarrel. From the very beginning we have done all our deeds in order to receive some benefit from them. But what benefit is there if we do not humble ourselves before each other, but to the contrary disturb and offend each other! Do you not know what is said in the Patericon: "From our neighbor come life and death?" Learn always from this, O brethren; follow the words of the holy elders, strive with love and fear of God to seek your own benefit and that of your brothers. In this way you may receive benefit from everything that happens to you and advance with the help of God. May our very God, as Lover of mankind, grant unto us His fear, for it is said (Eccl. 21:13), Fear God and keep His commandments, for this is demanded of every man. To our God Himself may there be glory and dominion forever. Amen.
Abba Dorotheos